Γνωρίζοντας τον Ιησού

Γνωρίζοντας τον Ιησού

  • Κατανοήσατε τον απόστολο και αρχιερέα της ομολογίας μας τον Ιησού Κατανοήσατε τον απόστολο και αρχιερέα της ομολογίας μας τον Ιησού Συγγραφή: Ευάγγελος Δ. Κεπενές  (2019, 13 Ιανουαρίου)                                                                                                     Βιβλικές παραπομπές από: Βάμβας, WH, LXX                Πρόλογος   Οι επινοημένες θρησκείες, παλιές και νέες ...
    Αναρτήθηκε στις 23 Φεβ 2019, 3:56 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Δείτε τα χέρια μου και τα πόδια μου, ότι Eγώ ο ίδιος Eίμαι Συγγραφή: Ζαφείρογλου Αναστ. Βασίλειος (24/03/2018)   Δείτε τα χέρια μου και τα πόδια μου,  ότι Eγώ ο ίδιος Eίμαι  Ο Κύριος μας ο Ιησούς Χριστός όταν αναστήθηκε φάνηκε στους δύο μαθητές που πήγαιναν προς Εμμαούς. Δυστυχώς ...
    Αναρτήθηκε στις 7 Απρ 2018, 12:27 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Κύριος ο Θεός ημών Κύριος Eις έστιν Συγγραφή: Ευάγγελος Δημ. Κεπενές (25/11/2016)     Άκουε  Ισραήλ Κύριος ο Θεός ημών Κύριος εις έστιν (Δευτ. 6:4)   Η έννοια του «Κύριος  ο Θεός ημών Κύριος  εις  έστιν», είναι ...
    Αναρτήθηκε στις 14 Απρ 2018, 9:13 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ Συγγραφή: Ζαφείρογλου Αναστ. Βασίλειος  (25/02/2018) Στα πρώτα εδάφια του α’ κεφαλαίου των Ρωμαίων, ο Παύλος κηρύττει την γνώση του σχετικά με το ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού. (Ρωμαίους α ...
    Αναρτήθηκε στις 29 Μαρ 2018, 10:27 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Γιατί προσευχόταν ο Ιησούς Χριστός;   Άρθρο του Αιθίοπα αδελφού Mezgebu. Μετάφραση: Ζαφείρογλου Αναστ. Βασίλειος  (25/02/2018) Αυτό το θέμα τίθεται ξανά και ξανά από τους ερευνητές της αλήθειας, καθώς επίσης και από τους σκεπτικιστές ...
    Αναρτήθηκε στις 29 Μαρ 2018, 10:39 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Ο Θεός φανερώθηκε με σάρκα    Άρθρο του Αιθίοπα αδελφού Teklemariam Gezahagne      Μετάφραση : Ζαφείρογλου Αναστ. Βασίλειος  (24/01/2018)             Ο Γιός του Θεού είναι η ουράνια φύση του Θεού Πατέρα, που έγινε ορατός με σάρκα. Έδωσε ...
    Αναρτήθηκε στις 29 Μαρ 2018, 10:45 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ Ο απόστολος Παύλος σαν απόστολος των Εθνών έλαβε από τον Θεό την διακονία να συμμεριστεί την επίγνωση του μυστηρίου που ο Θεός του εμπιστεύθηκε. Ρωμαίους 16:25-27 - Φίλος «Και ...
    Αναρτήθηκε στις 27 Μαρ 2018, 12:43 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
Εμφάνιση αναρτήσεων 1 - 7 από 7. Προβολή περισσότερων »

Κατανοήσατε τον απόστολο και αρχιερέα της ομολογίας μας τον Ιησού

αναρτήθηκε στις 25 Ιαν 2019, 2:00 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 23 Φεβ 2019, 3:56 π.μ. ]

Κατανοήσατε τον απόστολο και αρχιερέα της ομολογίας μας τον Ιησού

Συγγραφή: Ευάγγελος Δ. Κεπενές  (2019, 13 Ιανουαρίου)                                                                                                    

Βιβλικές παραπομπές από: Βάμβας, WH, LXX           

 

 

Πρόλογος

 

Οι επινοημένες θρησκείες, παλιές και νέες, είναι κοινωνική αναγκαιότητα λόγω αγνοίας, παράγοντας αντιπαλότητας και η αιτία που έχει χυθεί τόσο αίμα στον κόσμο.  Ο Ιησούς Χριστός που είναι η αλήθεια και η ζωή είναι υπεράνω των θρησκειών.

 

Σκοπός  της παρούσης μελέτης είναι η προτροπή  σε ειλικρινή έρευνα, ανεπηρέαστη από ανθρώπινες θρησκευτικές παραδόσεις, των διασωθέντων βιβλικών κειμένων, καθώς και των συσχετισμένων  ιστορικών τετελεσμένων, για ακριβέστερη κατανόηση των εκπληρωμένων επαγγελιών του ενός Θεού, που δόθηκαν στους πατέρες του κατά σάρκα Ισραήλ, και των απορρεόντων πνευματικών ευλογιών για όλα τα έθνη των ανθρώπων. Αυτό θα συμβάλει στην ανάδειξη της αλήθειας του ευαγγελίου του Ιησού Χριστού, ο οποίος νίκησε τον θάνατο και μας χάρισε, με προϋποθέσεις, την αθανασία.

Στην αναζήτηση αυτής της αλήθειας, είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε την γέννηση, την πορεία, και το πέρας του ιουδαϊσμού και να κατανοήσουμε μέσα από τις εβραϊκές γραφές τους τύπους του, όπως εξηγήθηκαν από τον Ιησού Χριστό και τους αποστόλους του. Ομοίως πρέπει να γνωρίζουμε το κοινωνικό, πολιτικό και θρησκευτικό περιβάλλον, του επί την κυριαρχία της ρωμαϊκής βασιλείας, Θεοσύστατου εβραϊκού έθνους, κατά την χρονική περίοδο της ίδρυσης  από τον ίδιο τον Θεό του γνήσιου χριστιανισμού, που είναι η εκπλήρωση / ολοκλήρωση του βιβλικού ιουδαϊσμού.

Ο χρόνος δράσης του Ιησού και των εκλεγμένων αποστόλων του και το έργο το οποίο αυτοί  διεκπεραίωσαν είναι ιστορικά γεγονότα μοναδικά και ανεπανάληπτα. Οι γνήσιοι απόστολοι πέτυχαν στην αποστολή τους, ολοκλήρωσαν το έργο τους, κήρυξαν σε όλα τα έθνη, αρχής γενομένης από τους Ιουδαίους της Ιερουσαλήμ και λοιπούς Ισραηλίτες της διασποράς και το έργο της σωτηρίας του θνητού ανθρώπου ολοκληρώθηκε. Η μετάβαση από το παλαιό στο νέο έγινε, ο Μωσαϊκός νόμος των τύπων και αλληγοριών ολοκληρώθηκε, ήρθε το αληθινό, το πραγματικό, ο θάνατος νικήθηκε,  η Ζωή, ο Ιησούς, βασίλευσε, ο βιβλικός  ιουδαϊσμός ολοκλήρωσε τον σκοπό του.

Οι ζώντες εν Χριστώ Ιησού είναι το ευλογημένο σπέρμα του Κυρίου (Ησ. 65:23), ο νέος πνευματικός Ισραήλ, ο λαός του Θεού και ακούνε και οδηγούνται από τον Ζώντα εις τους αιώνες και όχι από θνητούς μέντορες.

«Έστιν γεγραμμένον εν τοις προφήταις: και έσονται πάντες διδακτοί Θεού, πας ο ακούσας παρά του πατρός και μαθών έρχεται προς εμέ». (Ιωάν. 6:45)

 

 Οι επικρατούσες προσδοκίες του σύγχρονου θρησκευτικού κατεστημένου είναι το αποτέλεσμα συσσωρευμένων παρανοήσεων των γραφών, λόγω επίδρασης της απόκρυφης ιουδαϊκής γραμματείας, των σιβυλλικών χρησμών, της αρχαίας ελληνικής σκέψης και των λαϊκών παραδόσεων, που σκοπίμως ή εξ΄ αγνοίας, υποστηρίζονται από τους αυτοπροβαλλόμενους  ηγέτες του «χριστεπώνυμου» πλήθους.

«Ταύτα σας έγραψα περί εκείνων οίτινες σας πλανώσι. Και το χρίσμα το οποίον υμείς ελάβετε απ΄αυτού εν υμίν μένει και δεν έχετε χρείαν να σας διδάσκει τις αλλά καθώς σας διδάσκει το αυτό χρίσμα περί πάντων, ούτω και αληθές είναι και δεν είναι ψεύδος και καθώς σας εδίδαξε θέλετε μένει εν αυτώ». (Α΄ Ιωάν. 2:27)        

 

Ο νόμος και οι Εβραίοι

 

Οι Εβραίοι που ήταν υπό τον νόμο ήταν υπό δουλεία και υπό κατάρα από τα οποία τους εξαγόρασε ο Χριστός Ιησούς.

 

«Διότι όσοι είναι εξ έργων νόμου, υπό κατάραν είναι· επειδή είναι γεγραμμένον· Επικατάρατος πας όστις δεν εμμένει εν πάσι τοις γεγραμμένοις εν τω βιβλίω του νόμου, ώστε να πράξη αυτά». (Γαλ. 3:10)

Οι Εβραίοι της Γαλιλαίας, που έλαβαν εντολές από τον Ιησού, συγγραφείς των επιστολών της Καινής Διαθήκης, έγραψαν στους ομοεθνείς τους, που ήταν κάτω από το νεκρό γράμμα του νόμου και τώρα είχαν γίνει μέτοχοι επουρανίου κλήσεως, για τον νέο επουράνιο αρχιερέα τους «τον αναστημένο εκ νεκρών μέγα ποιμένα των προβάτων εν αίματι Διαθήκης αιωνίου» τον Ιησού Χριστό.

«Όθεν, αδελφοί άγιοι, ουρανίου προσκλήσεως μέτοχοι, κατανοήσατε τον απόστολον και αρχιερέα της ομολογίας ημών τον Ιησούν Χριστόν, όστις ήτο πιστός εις τον καταστήσαντα αυτόν καθώς και ο Μωυσής εις όλον τον οίκον αυτού». (Προς Εβραίους 3:1-2)

Τους υπενθύμιζαν να μην επιστρέψουν στον παλαιό τρόπο λατρείας τους, που ξεκίνησε με την επίγεια σκηνή και το «άγιον το κοσμικόν», με τα φτωχά και ασθενή κοσμικά στοιχεία, εις τα οποία ήταν δεδουλωμένοι οι λατρευτές. Διότι τώρα οι εν Χριστώ, ήταν ελεύθεροι να λατρεύουν τον ένα Θεό, στον αληθινό επουράνιο ναό, εν πνεύματι και αληθεία, όπου ο Ιησούς είχε εισέλθει πρώτος.

 

«‘Οπου ο Ιησούς εισήλθεν υπέρ ημών (που ήταν υπό το νόμο) πρόδρομος, γενόμενος αρχιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ». (Εβρ. 6:20)

 

«Ούτως και ημείς, (οι Εβραίοι) ότε ήμεν νήπιοι υπό τα στοιχεία του κόσμου ήμεθα δεδουλωμένοι, ότε δε ήλθεν το πλήρωμα του χρόνου εξαπέστειλεν ο Θεός τον υιόν αυτού, γενόμενον εκ γυναικός, γενόμενον υπό νόμον, ίνα τους υπό νόμον εξαγοράση ίνα την υιοθεσίαν απολάβωμεν». (Γαλ. 4:3-5)

 

«Ο Χριστός εξηγόρασεν ημάς εκ της κατάρας του νόμου, γενόμενος κατάρα υπέρ ημών· διότι είναι γεγραμμένον· Επικατάρατος πας ο κρεμάμενος επί ξύλου». (Γαλ. 3:13)

 

«Τώρα δε αφού εγνωρίσατε τον Θεόν, μάλλον δε εγνωρίσθητε υπό του Θεού, πως επιστρέφετε πάλιν εις τα ασθενή και πτωχά στοιχεία, εις τα οποία πάλιν ως πρότερον θέλετε να δουλεύητε;». (Γαλ. 4:9)

 

 

Ο εξιλασμός σύμφωνα με τις γραφές

 «Ότι παρά σοι ο ιλασμός έστιν» (Ψαλμ. 129:4 Ο΄)

Η διαδικασία εξιλασμού  την οποίαν εκτέλεσε ο επουράνιος αρχιερέας Ιησούς Χριστός, έγινε σύμφωνα με τις ιερατικές διατάξεις του νόμου της Παλαιάς Διαθήκης.

 

 

«Και τούτο θέλει είσθαι εις εσάς νόμιμον αιώνιον, να κάμνητε εξιλέωσιν υπέρ των υιών Ισραήλ περί πασών των αμαρτιών αυτών άπαξ του ενιαυτού». (Λευ. 16:34)

 

«Είχε μεν λοιπόν και η πρώτη σκηνή διατάξεις λατρείας και το άγιον το κοσμικόν ……… Όντων δε τούτων ούτω κατεσκευασμένων, εις μεν την πρώτην σκηνήν εισέρχονται διαπαντός οι ιερείς εκτελούντες τας λατρείας, εις δε την δευτέραν άπαξ του ενιαυτού εισέρχεται μόνος ο αρχιερεύς, ουχί χωρίς αίματος, το οποίον προσφέρει υπέρ εαυτού και των εξ αγνοίας αμαρτημάτων του λαού, και τούτο εδηλοποίει το Πνεύμα το Άγιον, ότι δεν ήτο πεφανερωμένη η εις τα άγια οδός, επειδή η πρώτη σκηνή ίστατο έτι. Ήτις ήτο τύπος εις τον τότε παρόντα καιρόν, καθ' ον προσεφέροντο δώρα και θυσίαι, αίτινες δεν ηδύναντο να κάμωσι τέλειον κατά την συνείδησιν τον λατρεύοντα, επειδή ήσαν διατεταγμένα μόνον εις βρώματα και πόματα και διαφόρους βαπτισμούς και διατάξεις σαρκικάς, μέχρι καιρού διορθώσεως». (Εβρ. 9:1-10)

 

Η διαδικασία εξιλέωσης  στην επίγεια σκηνή του μαρτυρίου, που ήταν αντίτυπο της αληθινής επουράνιας, ολοκληρώνονταν με την έξοδο του αρχιερέα από τα άγια των αγίων. Ο αρχιερέας φορούσε λινή στολή υπηρεσίας, την οποία στην συνέχεια έπρεπε να εκδυθεί και να ενδυθεί τα πολυτελή ιμάτια αυτού που περιλαμβάνανε και το «λογείον των κρίσεων», το οποίο ήταν τετράγωνο, υφαντό, κατά τρόπο που να περιέχει τέσσερεις σειρές, έκαστη με τρεις πολύτιμους λίθους, με τα ονόματα των δώδεκα φυλών του σαρκικού Ισραήλ. (Εξ. 28:15-16 O΄)

 

«Ουδείς δε άνθρωπος θέλει είσθαι εν τη σκηνή του μαρτυρίου, όταν αυτός (ο αρχιερέας) εισέρχηται να κάμη εξιλέωσιν εις το αγιαστήριον, εωσού εξέλθη, αφού και (Ο΄)  κάμη εξιλέωσιν υπέρ εαυτού και υπέρ του οίκου αυτού και υπέρ πάσης της συναγωγής του Ισραήλ. Τότε θέλει εξέλθει προς το θυσιαστήριον το ενώπιον του Κυρίου και θέλει κάμει εξιλέωσιν περί αυτού …….  και θέλει έλθει και προσφέρει το ολοκαύτωμα αυτού και το ολοκαύτωμα του λαού και θέλει κάμει εξιλέωσιν περί εαυτού και περί του λαού». (Λευ. 16:17-25)

 

«Και θέλει εισέλθει ο Ααρών εις την σκηνήν του μαρτυρίου και θέλει εκδυθή την λινήν στολήν, την οποίαν ενεδύθη εισερχόμενος εις το αγιαστήριον, και θέλει αποθέσει αυτήν εκεί· και θέλει λούσει το σώμα αυτού εν ύδατι εν τόπω αγίω και ενδυθή τα ιμάτια αυτού, και θέλει έλθει και προσφέρει το ολοκαύτωμα αυτού και το ολοκαύτωμα του λαού και θέλει κάμει εξιλέωσιν περί εαυτού και περί του λαού». (Λευ. 16:23-24)

 

Οι στολές των ιερέων που ιεράτευαν θεωρούντο άγιες και κανείς από τον λαό δεν επιτρεπόταν να τις αγγίξει. Ολοκληρώνοντας την υπηρεσία τους τις άλλαζαν, για να έρθουν σε επαφή με τον λαό.

 

«Ουκ εισελεύσονται εκεί πάρεξ των ιερέων ουκ εξελεύσονται εκ του αγίου εις την αυλήν την εξωτέραν όπως δια παντός άγιοι ώσιν οι προσάγοντες και μη άπτωνται του στολισμού αυτών εν οις λειτουργούσιν εν αυτοίς διότι άγια έστιν και ενδύσονται ιμάτια έτερα όταν άπτωνται του λαού». (Ιεζ. 42:14 Ο΄)

 

 

Ερμηνευτική απόδοση του Ιεζεκιήλ 42:14 κατά τους Ο΄από τον Ιωάννη Θ. Κολιτσάρα

 

«Δεν θα εισέρχονται εκεί άλλοι πλην των ιερέων. Οι δε ιερείς δεν θα εξέρχονται από τον άγιον αυτόν τόπον εις την εξωτερικήν αυλήν, δια να μη μολύνωνται, αλλά να είναι πάντοτε αγνοί και καθαροί αυτοί που προσφέρουν τας θυσίας. Επίσης δια να μη εγγίζουν οι λαϊκοί τας στολάς των ιερέων, με τας οποίας λειτουργούν, διότι και αι στολαί είναι άγιαι. Οι ιερείς αυτοί όταν θα έρχωνται εις επαφήν με τον λαόν, θα φορούν άλλα ενδύματα».

 

Το υπόδειγμα εξιλασμού κατά τον Μωσαϊκό νόμο προεικόνιζε την αληθινή επουράνια εξιλέωση.

 

«Επειδή το αδύνατον εις τον νόμον, καθότι ήτο ανίσχυρος διά της σαρκός, ο Θεός πέμψας τον εαυτού Υιόν με ομοίωμα σαρκός αμαρτίας και περί αμαρτίας, κατέκρινε την αμαρτίαν εν τη σαρκί διά να πληρωθή η δικαιοσύνη του νόμου εις ημάς τους μη περιπατούντας κατά την σάρκα, αλλά κατά το πνεύμα». (Ρωμ. 8:3)

 

Ο επουράνιος λοιπόν Ιησούς με την επουράνια σάρκα του / σώμα του, το οποίο ήταν, ομοίωμα σαρκός αμαρτίας, αποστάλθηκε από τον Θεό, για να υπηρετήσει τον λαό του Ισραήλ και ως αρχιερέας, να κάνει άπαξ και δια παντός  εξιλέωση, προσφέροντας τον εαυτό του για θυσία.

 

«Ο δε αποκριθείς είπε: Δεν απεστάλην ειμή εις τα πρόβατα τα απολωλότα του οίκου Ισραήλ». (Ματ. 20:28)

 

«Καθώς ο Υιός του ανθρώπου δεν ήλθε διά να υπηρετηθή, αλλά διά να υπηρετήση και να δώση την ζωήν αυτού λύτρον αντί πολλών». (Ματ. 20:28)

 

«Ουδέ δι' αίματος τράγων και μόσχων, αλλά διά του ιδίου αυτού αίματος, εισήλθεν άπαξ εις τα άγια, αποκτήσας αιωνίαν λύτρωσιν». (Εβρ. 9:12)

 

Και ενώ γεύτηκε τον θάνατο υπέρ παντός ανθρώπου, θυσιάζοντας τον εαυτό του στο σταυρό, σε τρείς μέρες αναστήθηκε και πριν εισέλθει ως επουράνιος αρχιερέας στην αληθινή επουράνια σκηνή, είπε στην μαθήτρια του Μαρία την Μαγδαληνή «μη μου άπτου», για να εκπληρώσει το γεγραμμένο του νόμου (Ιεζεκιήλ 42:14 Ο΄).

Και αφού εισήλθε στην αληθινή επουράνια σκηνή, προσφέροντας το δικό του άμωμο, άγιο αίμα, για να κάνει αιώνιο εξιλασμό, στην συνέχεια εξήλθε από τα αληθινά άγια ενδεδυμένος τα ιμάτια της δόξας του πατρός αυτού / της δόξας αυτού, όπως είχε υποσχεθεί στους μαθητές του και ολοκλήρωσε την σωτηρία στους προσμένοντας αυτόν, σύμφωνα με τις ιερατικές διατάξεις του Μωσαϊκού νόμου.

 

«Τότε ο Ιησούς είπε προς τους μαθητάς αυτού …………….. Διότι μέλλει ο Υιός του ανθρώπου να έλθη εν τη δόξη του Πατρός αυτού μετά των αγγέλων αυτού, και τότε θέλει αποδώσει εις έκαστον κατά την πράξιν αυτού». (Ματθ. 16:24-27, 25:31)

 

«Και σχεδόν με αίμα καθαρίζονται πάντα κατά τον νόμον, και χωρίς χύσεως αίματος δεν γίνεται άφεσις. Ανάγκη λοιπόν ήτο οι μεν τύποι των επουρανίων να καθαρίζωνται διά τούτων, αυτά όμως τα επουράνια με θυσίας ανωτέρας παρά ταύτας. Διότι ο Χριστός δεν εισήλθεν εις χειροποίητα άγια, αντίτυπα των αληθινών, αλλ' εις αυτόν τον ουρανόν, διά να εμφανισθή τώρα ενώπιον του Θεού υπέρ ημών· ουδέ διά να προσφέρη πολλάκις εαυτόν, καθώς ο αρχιερεύς εισέρχεται εις τα άγια κατ' ενιαυτόν με ξένον αίμα· διότι έπρεπε τότε πολλάκις να πάθη από καταβολής κόσμου· τώρα δε άπαξ εις το τέλος των αιώνων εφανερώθη, διά να αθετήση την αμαρτίαν διά της θυσίας εαυτού.

Και καθώς είναι αποφασισμένον εις τους ανθρώπους άπαξ να αποθάνωσι, μετά δε τούτο είναι κρίσις, ούτω και ο Χριστός, άπαξ προσφερθείς διά να σηκώση τας αμαρτίας πολλών, θέλει φανή εκ δευτέρου (ένδοξος) χωρίς αμαρτίας εις τους προσμένοντας αυτόν διά σωτηρίαν». (Εβρ. 9:22-28)

 

«Και αυτός είναι ιλασμός περί των αμαρτιών ημών, και ουχί μόνον περί των ημετέρων (σαρκικός Ισραήλ), αλλά και περί όλου του κόσμου (κατά σάρκα εθνικοί)». (Α΄Ιωάν. 2:2)

 

Εάν, υποθετικά, ο Ιησούς δεν είχε εξέλθει από τα επουράνια άγια για να ολοκληρώσει το έργο του εξιλασμού κατά τον νόμο, σημαίνει ότι ο Ιησούς δεν ήταν πιστός αρχιερέας, άρα και οι Εβραίοι πιστοί, που είχαν πάψει να θυσιάζουν στον Ναό, διότι είχαν εγκαταλείψει τα φτωχά και ασθενή στοιχεία του κόσμου, εξαπατήθηκαν και δεν σώθηκαν. Ούτε λοιπόν ο αρχιερέας Ιησούς φάνηκε, ο επίγειος Ναός καταστράφηκε, άρα το ζήτημα του εξιλασμού είναι μετέωρο και η ανθρωπότητα είναι σε αναζήτηση σωτήρα. Εάν όμως ομολογούμε Σωτήρα τον Ιησού Χριστό σημαίνει ότι αυτός έχει ολοκληρώσει το έργο του εξιλασμού και έχει εξέλθει από τα επουράνια άγια.

 

«Όθεν έπρεπε να ομοιωθή κατά πάντα (στους πειρασμούς)  με τους αδελφούς, διά να γείνη ελεήμων και πιστός αρχιερεύς εις τα προς τον Θεόν, διά να κάμνη εξιλέωσιν υπέρ των αμαρτιών του λαού.  Επειδή καθ' ότι αυτός έπαθε πειρασθείς, δύναται να βοηθήση τους πειραζομένους». (Εβρ. 2:17-18)

 

«Διότι δεν έχομεν αρχιερέα μη δυνάμενον να συμπαθήση εις τας ασθενείας ημών, αλλά πειρασθέντα κατά πάντα καθ' ομοιότητα ημών χωρίς αμαρτίας». (Εβρ. 4:15)

 

 

Οι σαρκικοί λατρευτές των επουρανίων τύπων, πρόσμεναν έξω από την σκηνή του μαρτυρίου, τους θνητούς ιερείς τους μέχρι αυτοί να εκτελέσουν τις ιερατικές υπηρεσίες τους.

 

 «Ουδείς δε άνθρωπος θέλει είσθαι εν τη σκηνή του μαρτυρίου, όταν αυτός εισέρχηται να κάμη εξιλέωσιν εις το αγιαστήριον, εωσού εξέλθη, αφού κάμη εξιλέωσιν υπέρ εαυτού και υπέρ του οίκου αυτού και υπέρ πάσης της συναγωγής του Ισραήλ». (Λευ. 16:17)

 

«Ενώ δε ιεράτευεν αυτός (ο Ζαχαρίας) εν τη τάξει της εφημερίας αυτού ενώπιον του Θεού, κατά το έθος της ιερατείας έπεσεν εις αυτόν ο κλήρος να θυμιάση εισελθών εις τον ναόν του Κυρίου· και παν το πλήθος του λαού προσηύχετο έξω εν τη ώρα του θυμιάματος». (Λουκ. 1:8-10)

 

«Και ο λαός περιέμενε τον Ζαχαρίαν, και εθαύμαζον ότι εβράδυνεν εν τω ναώ». (Λουκ. 1:21)

 

Ομοίως  και ο νέος, πνευματικός Ισραήλ, που βίωσε τις έσχατες μέρες του αιώνα του Μωσαϊκού νόμου, πρόσμενε στην γενεά των αποστόλων  τον αθάνατο επουράνιο αρχιερέα του, να εξέλθει από την αληθινή επουράνια σκηνή για να ολοκληρωθεί το έργο της απολύτρωσης.

 

«Οίτινες με την δύναμιν του Θεού φυλαττόμεθα διά της πίστεως, εις σωτηρίαν ετοίμην να αποκαλυφθή εν τω εσχάτω καιρώ». (Α΄Πέτρ. 1:5)

 

«Και μη λυπείτε το Πνεύμα το Άγιον του Θεού, με το οποίον εσφραγίσθητε διά την ημέραν της απολυτρώσεως». (Εφ. 4:30)

 

«Ας κρατώμεν την ομολογίαν της ελπίδος ασάλευτον· διότι πιστός ο υποσχεθείς». (Εβρ. 10:23)

 

«Διότι ημείς διά του Πνεύματος προσδοκώμεν εκ πίστεως την ελπίδα της δικαιώσεως». (Γαλ. 5:5)

 

«Και μάλιστα, εξεύροντες τον καιρόν, ότι είναι ήδη ώρα να εγερθώμεν εκ του ύπνου· διότι είναι πλησιεστέρα εις ημάς η σωτηρία παρ' ότε επιστεύσαμεν». (Ρωμ. 13:11-12)

 

 «Μη αφίνοντες το να συνερχώμεθα ομού, καθώς είναι συνήθεια εις τινάς, αλλά προτρέποντες αλλήλους, και τοσούτω μάλλον, όσον βλέπετε πλησιάζουσαν την ημέραν». (Εβρ. 10:25)

 

«Διότι το πολίτευμα ημών είναι εν ουρανοίς, οπόθεν και προσμένομεν Σωτήρα τον Κύριον Ιησούν Χριστόν». (Φιλιπ. 3:20)

 

«Προσμένοντες την μακαρίαν ελπίδα και επιφάνειαν της δόξης του μεγάλου Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού». (Τιτ. 2:13)

 

 

Ο νόμος επιφέρει οργή

 

Εκτός από την προεικόνιση της αληθινής ουράνιας εξιλέωσης, που εξετελέσθη, ο νόμος για την ολοκλήρωσή του απαιτούσε και την εκτέλεση των γεγραμμένων κρίσεων για τους παραβάτες του νόμου και φονιάδες των απεσταλμένων προφητών και αγίων του Θεού και  αυτού του Ιησού, από τους αντικείμενους Ιουδαίους.

 

«Ουαί εις εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί ………. Όφεις, γεννήματα εχιδνών· πως θέλετε φύγει από της καταδίκης της γεέννης; [= επίγεια κοιλάδα, του Εννώμ, μετονομασθείσα σε φάραγγα της σφαγής (Ιερ. 7:32-33)].

Διά τούτο ιδού, εγώ αποστέλλω προς εσάς προφήτας και σοφούς και γραμματείς, και εξ αυτών θέλετε θανατώσει και σταυρώσει, και εξ αυτών θέλετε μαστιγώσει εν ταις συναγωγαίς σας και διώξει από πόλεως εις πόλιν, διά να έλθη εφ' υμάς παν αίμα δίκαιον εκχυνόμενον επί της γης από του αίματος Άβελ του δικαίου έως του αίματος Ζαχαρίου υιού Βαραχίου, τον οποίον εφονεύσατε μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου. Αληθώς σας λέγω, Πάντα ταύτα θέλουσιν ελθεί επί την γενεάν ταύτην (την δική τους γενεά, όχι την δική μας)». (Ματ. 23:29-36)

 

«Πλην τους εχθρούς μου εκείνους, οίτινες δεν με ηθέλησαν να βασιλεύσω επ' αυτούς, φέρετε εδώ και κατασφάξατε έμπροσθέν μου (Λουκ. 19:27)».

 

Σημείωση: Η οργή του Αρνίου στους αντικείμενους  Ιουδαίους, εκτελέσθηκε έμπροσθεν του Ιησού, όταν φάνηκε εκ δευτέρου.

 

«Ακούσας δε ο βασιλεύς ωργίσθη, και πέμψας τα στρατεύματα αυτού (ρωμαϊκός πολυεθνικός στρατός)  απώλεσε τους φονείς εκείνους και την πόλιν αυτών κατέκαυσε (την Ιερουσαλήμ)». (Ματθ. 22:7)

 

 

Οι συνέπειες της καταστροφής της Ιερουσαλήμ και του Ναού της

Το κατ’ εξοχή σύμβολο του βιβλικού ιουδαϊσμού, ο Ναός, κάηκε. Οι ιερείς των τύπων παύτηκαν, οι προσφορές των ζώων έπαψαν, οι πλύσεις και τα βαπτίσματα έπαψαν, οι προφητείες εκπληρώθηκαν, τα παλαιά παρήλθαν, το τέλος πάντων όσων είχαν σχέση με τον νόμο των τύπων ήλθε, οι γεγραμμένες κρίσεις εκπληρώθηκαν. Ο σαρκικός Ισραήλ έδωσε την θέση του στον πνευματικό Ισραήλ, ο επίγειος Ναός έδωσε την θέση του στον επουράνιο, οι σαρκικοί λατρευτές έπαυσαν. Ο Θεός είναι Πνεύμα και  λατρεύεται από αληθινούς, πνευματικούς, εν Χριστώ λατρευτές, «εν πνεύματι και αληθεία».

 Το τέλος  του νόμου (= ολοκλήρωση / εκπλήρωση πάντων όσων αφορούσαν τον νόμο και τις σαρκικές του διατάξεις) είναι ο Χριστός, προς δικαιοσύνη εις πάντα τον πιστεύοντα.

 

Το τέλος πάντων έφτασε / είναι εγγύς

Παραμονές της καταστροφής της Ιερουσαλήμ και του Ναού, ο γνήσιος απόστολος του Ιησού Πέτρος, εβραϊκής καταγωγής, καθώς και οι λοιποί απόστολοι, έγραψε στους εκ της διασποράς πιστούς Εβραίους, «πάντων δε το τέλος ήγγικεν» (Α΄ Πέτρ. 4:7). Τι τους είπε; Τι κατάλαβαν οι Εβραίοι πιστοί; Κατάλαβαν ότι έρχεται το τέλος του κόσμου; Κατάλαβαν ότι θα πέσουν τα φυσικά αστέρια από τον ουρανό στην γη; Κατάλαβαν ότι θα φύγει ο φυσικός ουρανός [= το στερέωμα που διαχωρίζει τα ύδατα τα κάτω από τα ύδατα τα πάνω (Γέν. 1:6-8)] και η φυσική γη [η ξηρά όχι η θάλασσα (Γέν. 1:9-10)] διότι παρουσιάστηκε σφάλμα στην δημιουργία και ο Θεός αποφάσισε να τα δημιουργήσει από την αρχή; Όχι βέβαια.

 Ουδέποτε ο Ιησούς μίλησε στον σαρκικό λαό του Ισραήλ, για το τέλος της ιστορίας του κόσμου, που ο ίδιος δημιούργησε. Απεναντίας οι γραφές λένε ότι ο Ιησούς είναι Ιερέας εις τον αιώνα για να μεσιτεύει υπέρ των αμαρτωλών πάντοτε, διότι επέτυχε αιώνια λύτρωση για τους αμαρτωλούς και ότι οι πυλώνες της επουράνιας Ιερουσαλήμ δεν θα κλείσουν ποτέ για να εισέρχονται σ΄αυτήν οι λυτρωμένοι  εις τους αιώνες των αιώνων. Η Διαθήκη του Σωτήρα ημών Θεού Ιησού είναι ενεργός και δεν έχει ημερομηνία λήξης, δεν είναι παρένθεση στην ιστορία του κόσμου, είναι αιώνιος.

 

 

Του κηρυχθέντος εις πάσαν την κτίσιν την υπό τον ουρανόν (Κολ. 1:23)

 

Οι πιστοί, Εβραίοι και εθνικοί, που ήξεραν ότι το ευαγγέλιο είχε ήδη κηρυχθεί σε όλα τα έθνη, «εις πάσαν την κτίσιν», (Βλέπε και Ρωμαίους 10:18, 16:26, Κολοσσαείς 1:6, 23), κατάλαβαν ότι έρχεται το τέλος του αιώνα του νόμου και του τυπικού του (= επίγειος Ναός, θυσιαστήριο, αγιαστήριο, ιερείς, στολές, σκεύη, θύματα, μεσσιανικές προφητείες, γενεαλογίες, περιτομή, σαρκικός λαός του Θεού).  Κατάλαβαν ότι η σωτηρία τους ήταν πλησιεστέρα από τότε που πίστεψαν. Κατάλαβαν ότι ο ερχομός του σωτήρα Ιησού ήταν πλησίον, ο καιρός εγγύς, η ημέρα πλησιάζουσα. Κατάλαβαν ότι ο καιρός ήταν εγγύς που ο Θεός θα τους ανταπέδιδε άνεση για τις θλίψεις τους και θλίψεις στους αντικείμενους Ιουδαίους που τους έθλιβαν. (Βλ. Β΄Θεσ. Κεφ. 1)

 

«Και θέλει κηρυχθή τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη προς μαρτυρίαν εις πάντα τα έθνη, και τότε θέλει ελθεί το τέλος». (Ματθ. 24:14)

 

 

 

Ο γαρ καιρός εγγύς έστιν

 

Όλες οι επιστολές μιλούσαν για τον επικείμενο ερχομό του Ιησού Χριστού, στην γενεά της πρώτης εκκλησίας

 

«Διότι έτι ολίγον καιρόν, και θέλει ελθεί ο ερχόμενος και δεν θέλει βραδύνει».  (Εβρ. 10:37)

 

«Η επιείκειά σας ας γείνη γνωστή εις πάντας τους ανθρώπους. Ο Κύριος είναι πλησίον». (Φιλιπ. 4:5)

 

«Μακροθυμήσατε λοιπόν, αδελφοί, έως της παρουσίας του Κυρίου». (Ιακ. 5:7)

 

«Μακροθυμήσατε και σεις, στηρίξατε τας καρδίας σας, διότι η παρουσία του Κυρίου επλησίασε.  Μη στενάζετε κατ' αλλήλων, αδελφοί, διά να μη κατακριθήτε· ιδού, ο κριτής ίσταται έμπροσθεν των θυρών». (Ιάκ. 5:8-9)

 

 

«Ο δε Ιησούς είπεν· Εγώ είμαι· και θέλετε ιδεί (μιλούσε στο συνέδριο) τον Υιόν του ανθρώπου καθήμενον εκ δεξιών της δυνάμεως και ερχόμενον μετά των νεφελών του ουρανού». (Μάρκ. 14:62)

 

 

«Ιδού, έρχομαι ταχέως. Μακάριος όστις φυλάττει τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου». (Αποκ. 22:7)

 

«Και τώρα, τεκνία, μένετε εν αυτώ, ίνα όταν φανερωθή, έχωμεν παρρησίαν και μη αισχυνθώμεν απ' αυτού εν τη παρουσία αυτού». (Α΄Ιωάν. 2:28)

 

«Διότι οσάκις αν τρώγητε τον άρτον τούτον και πίνητε το ποτήριον τούτο, τον θάνατον του Κυρίου καταγγέλλετε, μέχρι της ελεύσεως αυτού». (Α΄Κορ. 11:26)

 

 

Το βιβλίο της Αποκάλυψης που εστάλη στην πρώτη εκκλησία και όχι στον κόσμο, φώναζε για την επικείμενη έλευση αυτού και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. «Α δει γενέσθαι εν τάχει», «μακάριος ο αναγινώσκων και οι ακούοντες τους λόγους της προφητείας (σε πραγματικό χρόνο) και τηρούντες τα εν αυτή γεγραμμένα, ο γαρ καιρός εγγύς», «και λέγει μοι μη σφραγίσης τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου, ο γαρ καιρός εγγύς έστιν», «έρχομαι ταχύ, κράτει ο έχεις, ίνα μηδείς λάβη τον στέφανό σου».

 

Περισσότερα για το βιβλίο της  Αποκάλυψης εδώ.

 

 

Οι ανακρίβειες του χριστιανικού σιωνισμού

 

«Επειδή ο νόμος ουδέν έφερεν εις το τέλειον, έγεινε δε επεισαγωγή ελπίδος καλητέρας, διά της οποίας πλησιάζομεν εις τον Θεόν». (Εβρ. 7:19)

 

Ο ιδεολογικά εθνικιστικός και αντικείμενος στον Χριστό Ιησού, φαρισαϊκός ιουδαϊσμός και ο καρπός της σύζευξης του ελληνιστικού με το εβραϊκό στοιχείο, διαμόρφωσαν τον ραβινικό ιουδαϊσμό, του οποίου οι περισσότεροι εκφραστές του διατηρούν αναλλοίωτη έως σήμερα την αντιβιβλική πίστη, στην ανοικοδόμηση ενός τρίτου ναού, στην γη της Ιερουσαλήμ, ως εκπλήρωση υπόσχεσης του εθνικού τους θεού. Ο σιωνισμός  (= εβραϊκός εθνικισμός) φορέας αυτής της εσφαλμένης εθνικιστικής ιδεολογίας,  υποστηρίζεται από τον επίσης αντιβιβλικό  «χριστιανικό» Σιωνισμό, κίνηση που υπάρχει κυρίως μεταξύ Ευαγγελικών φονταμενταλιστικών κύκλων και δευτερευόντως μεταξύ των Βαπτιστών των Η.Π.Α.. Η κίνηση αυτή διαδίδει

την σύγχρονη «θεωρία των οικονομιών» του Αγγλικανού τριαδικού  κληρικού John Nelson Darby (1800-1882), ανατρέποντας έτσι τις θεμελιώδεις βιβλικές αλήθειες ότι «το τέλος του νόμου είναι ο Χριστός» και ότι «’Ωμοσεν Κύριος και ου μεταμεληθήσεται, Συ ιερεύς εις τον αιώνα». (Εβρ. 7:21)

 

Προς διάδοση των αντιβιβλικών θέσεων του «χριστιανικού» σιωνισμού, που εξυπηρετούν μάλλον γεωστρατηγικές πολιτικές, ιδρύθηκαν παγκοσμίως εκκλησίες, με κάποιες να αυτοπροσδιορίζονται  ως «αποστολικές», για να προσδώσουν αποστολικό κύρος και μεσσιανικό χαρακτήρα, διαμορφώνοντας έτσι κατάλληλα πεδία στους ιδρυτές αυτών, για άσκηση  πνευματικής εξουσίας  στους μη έχοντας βιβλικές γνώσεις και σκοπίμως ακατήχητους πιστούς, για κοινωνική προβολή και για νεποτισμό.

 

Για τους ιδρυτές αυτούς, τα φυσικά φαινόμενα, όπως σεισμοί, πλημμύρες, τσουνάμια, εκρήξεις ηφαιστείων, καταιγίδες, ανεμοστρόβιλοι, ακόμα παγκόσμιες οικονομικές ή γεωπολιτικές ανακατατάξεις, πολεμικές επιχειρήσεις, έντονες πολιτικές ή θρησκευτικές προσωπικότητες, έκλυση ηθών, ατυχήματα, κ.ά., είναι αιτίες διαμόρφωσης φοβικών κοινωνιών, που εύκολα χειραγωγούνται και αναζωπύρωσης παραδοσιακών εσχατολογικών φαντασιώσεων, που αγγίζουν το τέλος του κόσμου. Οι φαιδρότητες αυτές επικουρούμενες από ψευδοπροφήτες και κινδυνολόγους, οι οποίοι συνεχώς αναγγέλλουν τις έσχατες ημέρες, επαναλαμβάνονται από γενεά σε γενεά.

 

 

Η αυθαίρετη, φανταστική θεωρεία των οικονομιών «Dispensationalism», θεωρεί τον χριστιανισμό ως παρένθεση και θέτει το σύγχρονο «Ισραήλ» ως ρυθμιστή του θείου σχεδίου για το «τέλος της ιστορίας του κόσμου». Για να εκπληρωθεί η θεωρεία του, απαιτείται  οπωσδήποτε πίστη σε ένα τριαδικό θεό (τριάς = σύνολο τριών ομοίων πραγμάτων), όπου το κάθε μέλος της  τριαδικής θεότητας, αναλαμβάνει δράση σε διαφορετικές χρονικές περιόδους (οικονομίες). Προϋποθέτει, ότι το τέλος του Χριστού είναι ο νόμος, την παύση δηλαδή της Νέας Διαθήκης, που αντικατέστησε την Παλαιά για το ασθενές και ανωφελές αυτής και επιστροφή στην Παλαιά  -αυτό λέγεται φαντασιοκόπημα-  μεμφόμενοι έτσι τον Θεό ως παραβάτη.

 

«Διότι εάν όσα κατέστρεψα ταύτα πάλιν οικοδομώ, παραβάτην δεικνύω εμαυτόν». (Γαλ. 2:18)

 

 

Οι δύο κόσμοι

Ο Ιησούς που ήταν ο Χριστός των εβραϊκών γραφών (Πράξ. 9:22) και στον οποίον πίστεψε πλήθος Ιουδαίων που πρόσμενε την παρηγοριά του Ισραήλ (Λουκ. 2:25), μιλούσε την γλώσσα των προφητών και ήρθε για να εκπληρώσει τον Νόμο και τους Προφήτες.

 

«Και ο λόγος του Θεού ηύξανε, και επληθύνετο ο αριθμός των μαθητών εν Ιερουσαλήμ σφόδρα, και πολύ πλήθος των ιερέων υπήκουον εις την πίστιν». (Πράξ. 6:7)

 

«Αλλ' όμως και εκ των αρχόντων πολλοί επίστευσαν εις αυτόν, πλην διά τους Φαρισαίους δεν ώμολόγουν, διά να μη γείνωσιν αποσυνάγωγοι». (Ιωάν. 12:42)

 

Ως Υιός του Πνεύματος (ο Θεός είναι Πνεύμα), ο Ιησούς αντικατέστησε το τυπικό του ιουδαϊσμού, με το αληθινό, με το επουράνιο. Ήταν επουράνιος, ο αληθινός Θεός, ο αληθινός ναός,  γέννησε τους αληθινούς προσκυνητές,  κατήργησε τον θάνατο, και χαρίζει την αθανασία.  Έκανε τα πάντα νέα, εκτέλεσε την οργή του Θεού στους Ιουδαίους παραβάτες του νόμου, σύμφωνα με τους όρους της Π. Διαθήκης, έκρινε τον παλαιό κόσμο και εγκαινίασε νέα οδό ζώσα και αληθινή δια της οποίας πλησιάζουμε τον ένα Θεό.

 Κάθε τι που έχει εκπληρωθεί δεν είναι προσδοκώμενο.  Ο χριστιανισμός δεν είναι ο ιουδαϊσμός, δεν έχει τύπους, δεν έχει προφητείες που περιμένουν εκπλήρωση. Ο χριστιανισμός δεν έχει σκιές, είναι φως, είναι η εκπλήρωση του βιβλικού ιουδαϊσμού.

Ο γνήσιος  χριστιανισμός είναι το Νέο που αντικατέστησε το Παλαιό. Έχουμε λοιπόν δύο κόσμους, τον κόσμο προ Χριστού ο οποίος ήταν υποταγμένος σε αγγέλους και κοσμοκράτορες  του σκότους, βασίλευε ο θάνατος παρέα με τον άδη, ο άνθρωπος ήταν σαρκικός (ο παλαιός άνθρωπος) ανήμπορος να κάνει το θέλημα του Θεού, ο νόμος ήταν σκιά των μελλόντων αγαθών και παιδαγωγός εις τον Χριστό έως του πληρώματος των καιρών. Όταν έφτασε το πλήρωμα του χρόνου γεννήθηκε ο Χριστός Ιησούς. Η εποχή λοιπόν του Χριστού ήταν εποχή πλήρωσης των καιρών του παλαιού κόσμου.

 

«Γνωστοποιήσας εις ημάς το μυστήριον του θελήματος αυτού κατά την ευδοκίαν αυτού, την οποίαν προέθετο εν εαυτώ, εις οικονομίαν του πληρώματος των καιρών, να συγκεφαλαιώση τα πάντα εν τω Χριστώ και τα εν τοις ουρανοίς και τα επί της γης». (Εφεσ. 1:9-10)

 

«Και ιδόντες αυτόν προσεκύνησαν αυτόν, τινές δε εδίστασαν. Και προσελθών ο Ιησούς, ελάλησε προς αυτούς, λέγων· Εδόθη εις εμέ πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης». (Ματθ. 28:17-18)

 

 

Στον κόσμο μετά Χριστό, έχουμε Βασιλέα ουράνιο τον Ιησού Χριστό, που του εδόθη πάσα εξουσία στον ουρανό και στη γη, ο οποίος έχει τα κλειδιά του άδου και του θανάτου και έχει καταργήσει τον έχοντα το κράτος του θανάτου τουτέστιν τον διάβολο (Εβρ. 2:14). Έχουμε τον νέο άνθρωπο, τον πνευματικό, «τον κτισθέντα κατά Θεόν εν δικαιοσύνη και οσιότητι της αληθείας», ο οποίος έχει την χάρη και την δύναμη να πράξει το αγαθό θέλημα του Θεού και να λάβει την αθανασία. Δεν υπάρχουν πλέον οι σκιές του νόμου, η ζωή φανερώθηκε, οι γραφές εκπληρώθηκαν.

 

«Μη νομίσητε ότι ήλθον να καταλύσω τον νόμον ή τους προφήτας· δεν ήλθον να καταλύσω, αλλά να εκπληρώσω». (Ματθ. 5:17)

 

 

Η αποστολική περίοδος

 

Οι αποστολικοί χρόνοι ήταν περίοδος μετάβασης από το Παλαιό στο Νέο. Οι απόστολοι είχαν εντολή να φέρουν σε πέρας αυτό το έργο της μετάβασης, για να γίνουν πάντα τα γραμμένα. Τα σαράντα χρόνια από την ανάσταση του Ιησού έως την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και το πέρας του ιουδαϊσμού,  χαρακτηρίζεται ως αποστολική περίοδος, διότι έδρασαν οι άπαξ απεσταλμένοι έγκριτοι απόστολοι. Ο Ιησούς δεν απέστειλε άλλους αποστόλους σε αντικατάσταση τους, όπως γινόταν με τους ιερείς, διότι το έργο τους εκπληρώθηκε. Έκτοτε είναι ενεργό, και όλοι οι άνθρωποι καλούνται πλέον να πιστέψουν σ’ αυτό και να λάβουν την δωρεά της αιωνίου ζωής. Τα όσα συνέβησαν στην γενεά των αποστόλων ήταν για την σωτηρία όλων των εις Χριστόν πιστευόντων εις τους αιώνας των αιώνων.

 

«Εκείνος όμως, επειδή μένει εις τον αιώνα, έχει αμετάθετον την ιερωσύνην· όθεν δύναται και να σώζη εντελώς τους προσερχομένους εις τον Θεόν δι' αυτού, ζων πάντοτε διά να μεσιτεύση υπέρ αυτών». (Εβρ. 7:24-25)

 

«Διά να δείξη εις τους επερχομένους αιώνας τον υπερβάλλοντα πλούτον της χάριτος αυτού διά της προς ημάς αγαθότητος εν Χριστώ Ιησού». (Εφ. 2:7)

 

«Εις αυτόν έστω η δόξα εν τη εκκλησία διά Ιησού Χριστού εις πάσας τας γενεάς του αιώνος των αιώνων· αμήν». (Εφ. 3:21)

 

 

 

 

Η μεταποστολική περίοδος

 

 

«Διότι επειδή εν τη σοφία του Θεού ο κόσμος δεν εγνώρισε τον Θεόν διά της σοφίας, ηυδόκησεν ο Θεός διά της μωρίας του κηρύγματος να σώση τους πιστεύοντας». (Α΄ Κορ. 1:21)

 

 

 

Από το 70 μ.Χ. και μετά, λόγω έλλειψης αποστόλων, καμία από ανθρώπους ιδρυθείσα εκκλησία  δεν μπορεί να λογισθεί ως αποστολική. Η μεταποστολική περίοδος, ήταν περίοδος θρησκευτικών φιλοσοφικών ερίδων, από διάφορες φιλοσοφικές παρατάξεις, εβραϊκές και ελληνικές. Μεσουρανούσε ο μεσοπλατωνισμός με τις παραλλαγές του, που εξελίχθηκε με τον Πλωτίνο σε νεοπλατωνισμό με τις παραλλαγές του, επίσης υπήρχε ο Αριστοτελισμός, ο Στωικισμός, ο Επικουρισμός με τις παραλλαγές τους κ.ά..

 

Η δράση των απολογητών φιλοσόφων  -Ιουδαίων και Ελλήνων οι οποίοι αναγνώριζαν τον χριστιανισμό ως την ανωτέρα φιλοσοφία και ανέλαβαν να τον εκπροσωπήσουν στον εθνικό κόσμο, απόντων των αποστόλων-  πέτυχε την σύνθεση του χριστιανισμού με την ανθρώπινη φιλοσοφία, τον υπ’ αριθμόν ένα εχθρό της.

 

«Βλέπετε μη σας εξαπατήση τις (μη τις υμάς έσται ο συλαγωγών) διά της φιλοσοφίας και της ματαίας απάτης, κατά την παράδοσιν των ανθρώπων, κατά τα στοιχεία του κόσμου και ουχί κατά Χριστόν· διότι εν αυτώ κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς». (Κολ. 2:8-9)

 

 

Οι προσηλυτισμένοι πλέον στο νέο, θρησκευτικό, φιλοσοφικό μίγμα, υιοθέτησαν ιουδαϊκούς μύθους της απόκρυφης ιουδαϊκής γραμματείας, προφητείες του ελληνισμού (Σιβυλλικοί χρησμοί), πλατωνικές θεολογικές απόψεις, αριστοτελικέςαπόψεις, οι οποίες είχαν προκύψει από αλληλοεπιδράσεις με περσικές θεολογικές απόψεις, κινεζικές απόψεις, αιγυπτιακές και λοιπές θεολογικές απόψεις και όλο αυτό το βάπτισαν «χριστιανισμό».

Στην συνέχεια του χρόνου, οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες απαίτησαν την συμμαχία του συνθετικού πλέον χριστιανισμού με την ρωμαϊκή εξουσία, ενέργεια που του εξασφάλισε την προστασία του ηλιολάτρη, θεϊκού κατά κόσμο, καίσαρα Κωνσταντίνου. Ο πολιτικά διορατικός Κωνσταντίνος, ο οποίος σκανδαλωδώς ανακηρύχτηκε, άγιος και ισαπόστολος από την νέα κοσμοπολιτική θρησκεία των οικουμενικών συνόδων –οι «άγιοι» πατέρες πέτυχαν ανταποδόσεις για αυτό-  γνωρίζοντας ότι μια κοινή θρησκεία θα ενώσει τον λαό του, που αποτελείτο από διαφορετικές εθνότητες και πίστεις, ανέλαβε τον συνθετικό χριστιανισμό υπό την προστασία του και ανακήρυξε τον Ιησού θεό του πολέμου, (εν τούτω νίκα), αποκτώντας έτσι πρόθυμους  για τις πολεμικές του επιχειρήσεις.


Η αποδοχή του συνθετικού «χριστιανισμού» στον εθνικό κόσμο, επετεύχθη με νόμους του ρωμαϊκού κράτους που προέβλεπαν την επιβολή του θανάτου στους μη πειθομένους και έκτοτε το αίμα των απίστων ειδωλολατρών έρευσε άφθονο σε δύση και ανατολή. Ο Θεοδόσιος προχώρησε στην κρατικοποίηση του συνθετικού χριστιανισμού, πράξη που ισχύει έως και σήμερα. Το ρωμαϊκό σπαθί και η νομοθετημένη βία των προσήλυτων, εκχριστιάνισε τους εθνικούς και τους αιρετικούς και ο συνθετικός  επεξεργασμένος «χριστιανισμός» των πατέρων θριάμβευσε.

 Για να είναι δε κατά πάντα σύμφωνοι με τις γραφές, όπως ισχυρίζονταν οι «άγιοι», με εισηγητή τον Αθανάσιο, έκαναν οντολογική εξίσωση του πατρός και του υιού, ανακηρύσσοντας τον Ιησού συνάναρχο και συναΐδιο με τον πατέρα  -διαμορφώνοντας έτσι και την επιλογή του δυαδικού θεού, που είναι πολύ διαδεδομένος στις μέρες μας, για όσους δεν προτιμούν τον τριαδικό -  σε πείσμα των πλατωνικών φιλοσόφων, του ιουδαίου Φίλωνος, του Ιουστίνου και λοιπών εκ γης φωτισθέντων, που πίστευαν ότι ο λόγος είναι δεύτερος κατά τάξη θεός και κατώτερος του πατέρα, πρωτότοκος υιός, αρχάγγελος, κ.ά.. (Φιλώνειος  λόγος)

 

Το φιλοσοφικό τριαδικό δόγμα, είναι η αιχμή του ελληνιστικού χριστιανισμού, που έθεσε ως σκοπό του την καθολική, βίαιη επικράτηση του και την απόλυτη δογματικότητα του. Η νέα, τυπολογική, σχισματική θρησκεία των πατέρων, παραλλαγή του εθνικού πολυθεϊσμού, προσδοκεί εκ νέου την εκπλήρωση / το τέλος των επαγγελιών και επιβλήθηκε με ποταμούς αίματος. Έκλεισε βιαίως όλες τις φιλοσοφικές σχολές των εθνικών, αναθεματίζοντας τα μαθηματικά, την ιατρική, την αστρονομία, κ.ά. και παραμένει έως σήμερα ο βασικός κορμός του κρατικού «χριστιανικού» κατεστημένου, θεματοφύλακας  λαϊκών παραδόσεων και μυθοπλασιών, αναπαράγοντας συνεχώς νέα σχίσματα.

 

Είναι λυπηρό άνθρωποι που ισχυρίζονται, ότι είδαν «το φως το αληθινό» και «έλαβαν πνεύμα άγιο», να υποστηρίζουν τον επιβληθέντα συνθετικό χριστιανισμό του αιμοσταγούς, ηλιολάτρη Κωνσταντίνου και υποστηρικτή του αρειανισμού και να συστήνουν ως ορθοτομημένες, τις πολλάκις τροποποιηθείσες, αποφάσεις των φιλοσοφικών οικουμενικών συνόδων και το σύμβολο πίστεως της κρατικής «ορθοδοξίας».  Αγνοούν εκουσίως ότι αυτό πήρε τέσσερις αιώνες μετά Χριστό για να ολοκληρωθεί από τους πατέρες, οι οποίοι ομολογούν την Μαρία ως «Δέσποινα την του θανάτου το κράτος εξαφανίσασαν». Επιπλέον είναι λυπηρό οι τοιούτοι να πιστεύουν σε τρισήλιο θεό και παράλληλα να λένε ότι είναι αποστολικοί και ότι έχουν καταστατικό τους το ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού. Αυτά είναι απατηλά, ασύμβατα και τα ασπάζονται οι αφελείς και οι ανιστόρητοι.

 

«Διότι τίνα μετοχήν έχει η δικαιοσύνη με την ανομίαν; τίνα δε κοινωνίαν το φως προς το σκότος;». (Β΄Κορ. 6:14)

 

 

Λοιπές παρανοήσεις των παραφυάδων του συνθετικού κρατικού χριστιανισμού

Σύντομη ιστορική αναφορά για την κατανόηση του 11ου κεφαλαίου στον Ησαΐα, που επικαλούνται οι χιλιαστές και του 11ου κεφαλαίου προς Ρωμαίους επιστολή που επικαλούνται οι οικονομιαστές.

Ο οίκος Ιακώβ και η διασπορά

Ο οίκος Ιακώβ (12 φυλές) είχε διασπασθεί σε δύο βασίλεια, του Ισραήλ (10 φυλές)  και του Ιούδα (2 φυλές). Τελικά τους δύο οίκους τους διέσπειρε στα έθνη με τα οποία και ομοιώθηκαν.

 

«Και θέλει σε διασπείρει ο Κύριος εις πάντα τα έθνη, απ' άκρου της γης έως άκρου της γής· και θέλετε λατρεύσει εκεί άλλους θεούς, τους οποίους δεν εγνώρισας, συ ουδέ οι πατέρες σου, ξύλα και λίθους». (Δευτ. 28:64)

 

Διότι το όνομα του Θεού εξ αιτίας σας βλασφημείται μεταξύ των εθνών». (Ρωμ.2:24)

 

Η επιστροφή, από την βαβυλωνιακή αιχμαλωσία, του Ιούδα στην γη της επαγγελίας, έδωσε παράταση στο εβραϊκό έθνος, έως τον ερχομό του Ιησού, του σπέρματος της επαγγελίας της ζωής, που εδόθη προς τον Αβραάμ για όλα τα έθνη των ανθρώπων. Οι λοιπές  διεσπαρμένες φυλές αποκόπηκαν από την μητρόπολη Ιερουσαλήμ, ήσαν σε μόνιμη έχθρα με τους επιστρέψαντες Ιουδαίους και αντιμετωπίζονταν από αυτούς ως και οι εθνικοί. (Έσδρας, Νεεμίας)

Τα πρόβατα

Ο όρος πρόβατο / πρόβατα ταυτοποιεί τους Εβραίους (Ματ. 15:24, 10:16, Ρωμ. 8:36, 1 Πέτρ.2:25, Μαρκ. 14:27, Εβρ. 13:20, Ιωάν. 21:17 κ.α.). Ήταν ο λαός της βοσκής του.

 

«Ο Ισραήλ είναι πρόβατον πλανώμενον· λέοντες εκυνήγησαν αυτό· πρώτος ο βασιλεύς της Ασσυρίας κατέφαγεν αυτόν· και ύστερον ούτος ο Ναβουχοδονόσορ, ο βασιλεύς της Βαβυλώνος, κατεσύντριψε τα οστά αυτού». (Ιερ. 50:17)

 

«Παρέδωκας ημάς ως πρόβατα εις βρώσιν και εις τα έθνη διεσκόρπισας ημάς». (Ψαλμ. 44:11)

 

«Διά τι, Θεέ, απέρριψας ημάς διαπαντός; διά τι καπνίζει η οργή σου εναντίον των προβάτων της βοσκής σου;». (Ψαλμ. 74:1)

 

Ο Ιησούς, όπως μαρτυρούν οι γραφές, γεννήθηκε υπό νόμο για να εξαγοράσει τους υπό τον νόμο (τους Εβραίους) δια να λάβουν την υιοθεσία. Έδρασε στην γη της επαγγελίας και μόνο, «δεν απεστάλην ειμή στα πρόβατα τα απολωλότα του οίκου Ισραήλ». Όλες οι συνομιλίες του Ιησού ήταν με τους Εβραίους και αφορούσαν τον νόμο, την ερμηνεία του και την εκπλήρωσή του. Έκλεξε Εβραίους αποστόλους και οι πρώτοι μαθητές του (η απαρχή) ήταν Εβραίοι. (Ιάκωβος προς τας δώδεκα φυλάς τας διεσπαρμένας 1:1,18)

 

«Και συ, Βηθλεέμ, γη Ιούδα, δεν είσαι ουδόλως ελαχίστη μεταξύ των ηγεμόνων του Ιούδα· διότι εκ σου θέλει εξέλθει ηγούμενος, όστις θέλει ποιμάνει τον λαόν μου τον Ισραήλ». (Ματθ. 2;6)

 

Η πρώτη εντολή στους Εβραίους αποστόλους ήταν: «Υπάγετε δε μάλλον προς τα πρόβατα τα απολωλότα του οίκου Ισραήλ».

 Ο λόγος αυτός έγινε για να εκπληρωθεί η προφητεία του Ωσηέ και άλλων προφητών που είχαν πει ότι ο Θεός θα μάζευε πάλι τα διασκορπισμένα του πρόβατα σε μία ποίμνη κάτω από έναν ποιμένα.

 

«Και άλλα πρόβατα έχω, τα οποία δεν είναι εκ της αυλής ταύτης· και εκείνα πρέπει να συνάξω, και θέλουσιν ακούσει την φωνήν μου (πιστοί), και θέλει γείνει μία ποίμνη, εις ποιμήν». (Ιωάν. 10:16)

 

«Κα ἰάσεται κριος τς μαρτας σου κα λεσει σε (Καινή Διαθήκη) κα πλιν συνξει σε κ πντων τν θνν ες ος διεσκρπισν σε κριος κε ἐὰν διασπορ σου π' κρου το ορανο ως κρου το ορανο κεθεν συνξει σε κριος θες σου κα κεθεν λμψετα σε κριος θες σου». (Δευτ. 30:3 Ο΄)

 

Και δια του Ιερεμίου είπε: «Ιδού, έρχονται ημέραι, λέγει Κύριος, και θέλω συντελέσει  προς τον οίκον Ισραήλ και προς τον οίκον Ιούδα διαθήκην καινή ………… διότι θέλω είσθαι ίλεως εις τας αδικίας αυτών και τας αμαρτίας αυτών και τας ανομίας αυτών δεν θέλω ενθυμείσθαι πλέον». (Εβρ. 8:8-13)

 

«Κα ν ριθμς τν υἱῶν ισραηλ ς μμος τς θαλσσης οκ κμετρηθσεται οδ ξαριθμηθσεται κα σται ν τ τπ ο ρρθη ατος ο λας μου μες κε κληθσονται υο θεο ζντος κα συναχθσονται ο υο ιουδα κα ο υο ισραηλ π τ ατ κα θσονται αυτος ρχν μαν κα ναβσονται κ τς γς τι μεγλη μρα το ιεζραέλ». (Ωσηέ 1:10-11 Ο΄)

 

«Και θέλω σπείρει αυτήν δι' εμαυτόν επί της γής· και θέλω ελεήσει την ουκ ηλεημένην· και θέλω ειπεί προς τον ου λαόν μου, Λαός μου είσαι· και αυτοί θέλουσιν ειπεί, Θεός μου είσαι». (Ωσηέ 2:23)

 

Ο Πέτρος που είχε λάβει την εντολή «βόσκε τα αρνία μου» (τους εκ της περιτομής), στην επιστολή του προς τους Εβραίους ελεημένους της διασποράς, επιβεβαιώνει την εκπλήρωση του Ωσηέ κεφ. 1

 

«Πέτρος, απόστολος Ιησού Χριστού, προς τους παρεπιδήμους τους διεσπαρμένους εις Πόντον, Γαλατίαν, Καππαδοκίαν, Ασίαν και Βιθυνίαν, εκλεκτούς κατά πρόγνωσιν Θεού Πατρός, διά του αγιασμού του Πνεύματος, εις υπακοήν και ραντισμόν του αίματος του Ιησού Χριστού ……………. οι ποτέ μη όντες λαός, τώρα δε λαός του Θεού, οι ποτέ μη ηλεημένοι, τώρα δε ελεηθέντες ………. να έχητε καλήν την διαγωγήν σας μεταξύ των εθνών ……. ». (Α΄ Πέτρ. 1:1-2, 2:10-12)

 

Ομοίως κάνει και ο Παύλος: «Και διά να γνωστοποιήση τον πλούτον της δόξης αυτού επί σκεύη ελέους, τα οποία προητοίμασεν εις δόξαν, ημάς ( τους Εβραίους) τους οποίους εκάλεσεν ουχί μόνον εκ των Ιουδαίων αλλά και εκ των εθνών; Καθώς και εν τω Ωσηέ λέγει· Θέλω καλέσει λαόν μου τον ου λαόν μου, και ηγαπημένην την ουκ ηγαπημένην· και εν τω τόπω, όπου ερρέθη προς αυτούς, δεν είσθε λαός μου, εκεί θέλουσι καλεσθή υιοί Θεού ζώντος. Ο δε Ησαΐας κράζει υπέρ του Ισραήλ· Αν και ο αριθμός των υιών Ισραήλ ήναι ως η άμμος της θαλάσσης, το υπόλοιπον αυτών θέλει σωθή· διότι θέλει τελειώσει και συντέμει λογαριασμόν μετά δικαιοσύνης, επειδή συντετμημένον λογαριασμόν θέλει κάμει ο Κύριος επί της γης (του Ισραήλ). Και καθώς προείπεν ο Ησαΐας· Εάν ο Κύριος Σαβαώθ δεν ήθελεν αφήσει εις ημάς σπέρμα (τους Εβραίους), ως τα Σόδομα ηθέλομεν γείνει και με τα Γόμορρα ηθέλομεν ομοιωθή.

 

 

Οι λύκοι

 

Ως λύκοι ταυτοποιούνται οι άρχοντες, οι κριτές, και οι ψευδοπροφήτες του Ισραήλ.

 

«Ο Βενιαμίν θέλει είσθαι λύκος άρπαξ· το πρωΐ θέλει κατατρώγει θήραμα, και το εσπέρας θέλει διαιρεί λάφυρα». (Γεν. 49:27)

 

«Οι άρχοντες αυτής είναι εν μέσω αυτής ως λύκοι αρπάζοντες το θήραμα, διά να εκχέωσιν αίμα, διά να αφανίζωσι ψυχάς, διά να αισχροκερδήσωσιν αισχροκέρδειαν». (Ιεζ. 22:27)

 

«Οι άρχοντες αυτής είναι εν αυτή λέοντες ωρυόμενοι· οι κριταί αυτής λύκοι της εσπέρας· δεν αφίνουσιν ουδέν διά το πρωΐ». (Σοφ. 3:3)

 

«Προσέχετε δε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται προς εσάς με ενδύματα προβάτων, έσωθεν όμως είναι λύκοι άρπαγες». (Ματθ. 7:15)

 

Όταν απέστειλε τους δώδεκα αποστόλους στα πρόβατα τα απολωλότα του οίκου Ισραήλ τους είπε: «Ιδού, εγώ σας αποστέλλω ως πρόβατα εν μέσω λύκων· γίνεσθε λοιπόν φρόνιμοι ως οι όφεις και απλοί ως αι περιστεραί». (Ματθ. 10:16)

 

 

Τα βόδια

 

Ως βόδια ταυτοποιούνται οι εργάτες της πρώτης εκκλησίας

 

«Διότι εν τω νόμω του Μωϋσέως είναι γεγραμμένον· Δεν θέλεις εμφράξει το στόμα βοός αλωνίζοντος. Μήπως μέλει τον Θεόν περί των βοών; ή δι' ημάς βεβαίως λέγει τούτο; διότι δι' ημάς εγράφη, ότι ο αροτριών με ελπίδα πρέπει να αροτριά, και ο αλωνίζων με ελπίδα να μετέχη της ελπίδος αυτού». (Α΄Κορ. 9:9-10)

 

 

Τα θηρία

 

Τα Θηρία, τετράποδα, ερπετά, πετεινά  που έδειξε ο Θεός στον Πέτρο (Πράξ. 11:5) ταυτοποιούν τους κατά σάρκα εθνικούς στους οποίους το πρώτον απεστάλη ο Πέτρος και οι οποίοι ήσαν ξένοι των διαθηκών της επαγγελίας και απηλλοτριωμένοι από της πολιτείας του Ισραήλ. Όσοι όμως εδέχθησαν τον Χριστό έγιναν συγκληρονόμοι και σύσσωμοι και συμμέτοχοι της επαγγελίας της αιωνίου ζωής, και τούτο ήταν το μυστήριο το οποίο ήταν αποσιωπημένο από χρόνων αιωνίων.

 

«Διά τούτο εγώ ο Παύλος, ο δέσμιος του Ιησού Χριστού υπέρ υμών των εθνικών, επειδή ηκούσατε την οικονομίαν της χάριτος του Θεού της δοθείσης εις εμέ υπέρ υμών, ότι δι' αποκαλύψεως εφανέρωσεν εις εμέ το μυστήριον, καθώς προέγραψα συντόμως, εξ ων δύνασθε αναγινώσκοντες να νοήσητε την εν τω μυστηρίω του Χριστού γνώσιν μου, το οποίον εν άλλαις γενεαίς δεν εγνωστοποιήθη εις τους υιούς των ανθρώπων, καθώς τώρα απεκαλύφθη διά Πνεύματος εις τους αγίους αυτού αποστόλους και προφήτας, να ήναι τα έθνη συγκληρονόμα και σύσσωμα και συμμέτοχα της επαγγελίας αυτού εν τω Χριστώ διά του ευαγγελίου». (Εφ. 3:3-6)

 

 

«Εις δε τον δυνάμενον να σας στηρίξη κατά το ευαγγέλιόν μου και το κήρυγμα του Ιησού Χριστού, κατά την αποκάλυψιν του μυστηρίου του σεσιωπημένου μεν από χρόνων αιωνίων, φανερωθέντος δε τώρα διά προφητικών γραφών κατ' επιταγήν του αιωνίου Θεού και γνωρισθέντος εις πάντα τα έθνη προς υπακοήν πίστεως, εις τον μόνον σοφόν Θεόν έστω η δόξα διά Ιησού Χριστού εις τους αιώνας· αμήν». (Ρωμ. 16:27)

 

 

Μέσα λοιπόν στην γνήσια αρχέγονη εκκλησία του Θεού, τον πνευματικό Ισραήλ, το ευλογημένο σπέρμα του Κυρίου, βόσκανε μαζί βόδια (οι  εργάτες της πρώτης εκκλησίας), πρόβατα και λύκοι (πιστοί, ελεημένοι εκ του οίκου Ισραήλ και εκ του οίκου Ιούδα, λαός και άρχοντες απ’ όλο τον οίκο Ιακώβ) και θηρία (πιστοί, ελεημένοι εκ των κατά σάρκα εθνικών). Τούτο όλο φανερώνει την εκπλήρωση της προφητείας του Ησαΐα και του Ωσηέ καθώς και την εκπλήρωση της επαγγελίας προς τον Αβραάμ ο οποίος ήταν πατέρας πίστεως της ακροβυστίας και της περιτομής.

 

«Οτως κ δευτρας κληρονομσουσιν τν γν κα εφροσνη αἰώνιος πρ κεφαλς ατν γ γρ εμι κριος γαπν δικαιοσνην κα μισν ρπγματα ξ δικας κα δσω τν μχθον ατν δικαοις κα διαθκην αἰώνιον διαθσομαι ατος

κα γνωσθσεται ν τος θνεσιν τ σπρμα ατν κα τ κγονα ατν πς ρν ατος πιγνσεται ατος τι οτο εσιν σπρμα ηλογημνον π θεο». (Ησ. 61:7-8)

 

«Έσται γρ ορανς καινς κα γ καιν κα ο μ μνησθσιν τν προτρων οδ' ο μ πλθ ατν π τν καρδαν

λλ' εφροσνην κα γαλλαμα ερσουσιν ν ατ τι δο γ ποι ιερουσαλημ γαλλαμα κα τν λαν μου εφροσνην

κα γαλλισομαι π ιερουσαλημ κα εφρανθσομαι π τ λα μου κα οκτι μ κουσθ ν ατ φων κλαυθμο οδ φων κραυγς

ο δ κλεκτο μου ο κοπισουσιν ες κενν οδ τεκνοποισουσιν ες κατραν (Διότι όσοι είναι εξ έργων νόμου, υπό κατάραν είναι)  τι σπρμα ηλογημνον π θεο στιν κα τ κγονα ατν μετ' ατν σονται κα σται πρν κεκρξαι ατος γ πακοσομαι ατν τι λαλοντων ατν ρ τ στιν ………………….

ττε λκοι κα ρνες βοσκηθσονται μα κα λων ς βος φγεται χυρα φις δ γν ς ρτον οκ δικσουσιν οδ μ λυμανονται π τ ρει τ γίῳ μου λγει κριος». (Ησ. 65:25)

 

«Κα διαθσομαι ατος (οίκος Ισραήλ + οίκος Ιούδα) ν κεν τ μρ διαθκην μετ τν θηρων το γρο κα μετ τν πετεινν το ορανο κα μετ τν ρπετν τς γς κα τξον κα ομφααν κα πλεμον συντρψω π τς γς κα κατοικι σε π' λπδι

κα μνηστεσομα σε μαυτ ες τν αἰῶνα κα μνηστεσομα σε μαυτ ν δικαιοσν κα ν κρματι κα ν λει κα ν οκτιρμος». (Ως. 2:18-19)

 

Σημείωση: Διαθέτης και μνηστήρας είναι ο ίδιος ο Θεός

 

 

Η επαγγελία της ζωής δόθηκε πριν τον Μωσαϊκό νόμο

 

«Αδελφοί, κατά άνθρωπον ομιλώ· όμως και ανθρώπου διαθήκην κεκυρωμένην ουδείς αθετεί ή προσθέτει εις αυτήν. Προς δε τον Αβραάμ ελαλήθησαν αι επαγγελίαι και προς το σπέρμα αυτού· δεν λέγει, Και προς τα σπέρματα, ως περί πολλών, αλλ' ως περί ενός, Και προς το σπέρμα σου, όστις είναι ο Χριστός. Τούτο δε λέγω· ότι διαθήκην προκεκυρωμένην εις τον Χριστόν υπό του Θεού ο μετά έτη τετρακόσια τριάκοντα γενόμενος νόμος δεν ακυρόνει, ώστε να καταργήση την επαγγελίαν. Διότι εάν η κληρονομία ήναι εκ νόμου, δεν είναι πλέον εξ επαγγελίας· αλλ' εις τον Αβραάμ δι' επαγγελίας εχάρισε ταύτην ο Θεός». (Γαλ. 3:15-18)

 

 

«Και ημείς ευαγγελιζόμεθα προς εσάς την γενομένην εις τους πατέρας επαγγελίαν, ότι ταύτην ο Θεός εξεπλήρωσεν εις ημάς τα τέκνα αυτών, αναστήσας τον Ιησούν, ως είναι γεγραμμένον και εν τω ψαλμώ τω δευτέρω· Υιός μου είσαι συ, εγώ σήμερον σε εγέννησα». (Πράξ. 13:32-33)

 

 

Συμπέρασμα

 

Η επαγγελία της ζωής, η οποία εδόθη στον Αβραάμ, πατέρα του σαρκικού εβραϊκού έθνους και που καθιστούσε τους εν Χριστώ ουράνιους πολίτες, (πνευματικό Ισραήλ), για να εκπληρωθεί προϋπέθετε την ένωση εν Χριστώ και των δύο οίκων του Ισραήλ, (όλου του οίκου Ιακώβ) και την συμμετοχή εκ των κατά σάρκα εθνικών (πρόβατα + θηρία) και σύμφωνα με τις γραφές εφ΄όσον οι προϋποθέσεις εκπληρώθηκαν άρα και η επαγγελία εκπληρώθηκε.

 

Ο νόμος που έγινε μετά την επαγγελία ήταν ανήμπορος να την καταργήσει η να την ακυρώσει. Η κληρονομιά δεν ήταν εκ του νόμου αλλά δι΄ επαγγελίας χάρισε αυτήν ο Θεός, κάθε σκέψη επιστροφής στον νόμο δεν είναι αληθής.

Κάθε εθνικιστική ερμηνεία σωτηρίας απορρίπτεται από τις γραφές, κάθε ιδιαίτερη διαθήκη με γνώμονα την βιολογική καταγωγή απορρίπτεται, κάθε άλλο σχέδιο σωτηρίας εκτός από την Καινή Διαθήκη απορρίπτεται, κάθε σιωνιστική ιδεολογία είναι ψευδής.

 

«Διότι πάντες είσθε υιοί Θεού διά της πίστεως της εν Χριστώ Ιησού· επειδή όσοι εβαπτίσθητε εις Χριστόν, Χριστόν ενεδύθητε.

Δεν είναι πλέον Ιουδαίος ουδέ Έλλην, δεν είναι δούλος ουδέ ελεύθερος, δεν είναι άρσεν και θήλυ· διότι πάντες σεις είσθε εις εν Χριστώ Ιησού· εάν δε ήσθε του Χριστού, άρα είσθε σπέρμα του Αβραάμ και κατά την επαγγελίαν κληρονόμοι». (Γαλ. 3:26-29)

 

Ο Μωσαϊκός νόμος ήταν προσθήκη στην ιστορία του κόσμου με περιορισμένη διάρκεια ισχύος.

 

«Διά τι λοιπόν εδόθη ο νόμος; Εξ αιτίας των παραβάσεων προσετέθη, εωσού έλθη το σπέρμα, προς το οποίον έγεινεν η επαγγελία, διαταχθείς δι' αγγέλων διά χειρός μεσίτου». (Γαλ. 3:19)

 

Η ολοκλήρωση / τέλος του νόμου  που είναι ο Χριστός δεν υποστηρίζει τον αντινομισμό.

 

«Τεκνία, ας μη σας πλανά μηδείς· όστις πράττει την δικαιοσύνην είναι δίκαιος, καθώς εκείνος είναι δίκαιος· όστις πράττει την αμαρτίαν είναι εκ του διαβόλου, διότι απ' αρχής ο διάβολος αμαρτάνει. Διά τούτο εφανερώθη ο Υιός του Θεού, διά να καταστρέψη τα έργα του διαβόλου. Πας όστις εγεννήθη εκ του Θεού αμαρτίαν δεν πράττει, διότι σπέρμα αυτού μένει εν αυτώ· και δεν δύναται να αμαρτάνη, διότι εγεννήθη εκ του Θεού». (Α΄Ιωάν. 3:7-10)

 

 

Αμήν

 

 

 

 

 

Δείτε τα χέρια μου και τα πόδια μου, ότι Eγώ ο ίδιος Eίμαι Συγγραφή: Ζαφείρογλου Αναστ. Βασίλειος (24/03/2018)

αναρτήθηκε στις 24 Μαρ 2018, 2:17 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 7 Απρ 2018, 12:27 μ.μ. ]

  Δείτε τα χέρια μου και τα πόδια μου,  ότι Eγώ ο ίδιος Eίμαι 


 Ο Κύριος μας ο Ιησούς Χριστός όταν αναστήθηκε φάνηκε στους δύο μαθητές που πήγαιναν προς Εμμαούς. Δυστυχώς δεν μπόρεσαν να καταλάβουν ότι αυτός που συμπορευόταν μαζί τους δεν ήταν άλλος από τον αγαπημένο τους Κύριο. Μόνο όταν ευλόγησε και έκοψε τον άρτο ανοίχθηκαν τα μάτια τους, γνώρισαν ότι είναι ο Ιησούς αλλά αμέσως ο Κύριος έγινε άφαντος.


Λουκάς 24:25-31 - Φίλος

«Κι αυτός είπε σ' αυτούς: Ω, ανόητοι και βραδείς στην καρδιά

στο να πιστεύετε σε όλα όσα μίλησαν οι προφήτες· δεν έπρεπε ο Χριστός

να τα πάθει αυτά, και να μπει μέσα στη δόξα του; Και αφού άρχισε

από τον Μωϋσή και από όλους τούς προφήτες, τους εξηγούσε τα

γραμμένα για τον εαυτό του σε όλες τις γραφές.

Και πλησίασαν στην κωμόπολη, όπου πορεύονταν· κι αυτός προσποιούταν ότι

πηγαίνει πιο μακριά. Και τον παρακάλεσαν επίμονα, λέγοντας:

Μείνε μαζί μας, επειδή πλησιάζει το βράδυ, και έκλινε η ημέρα.

Και μπήκε μέσα για να μείνει μαζί τους. Και όταν κάθισε μαζί τους στο

τραπέζι, παίρνοντας το ψωμί, ευλόγησε, και αφού έκοψε, έδινε σ'

αυτούς.Και διανοίχτηκαν σ' εκείνους τα μάτια, και τον γνώρισαν·

κι αυτός έγινε άφαντος απ' αυτούς».

 

Μια ερώτηση εγέρθηκε μέσα στις καρδιές τους :

Λουκάς 24:32 - Φίλος

«Και είπαν αναμεταξύ τους: Δεν καιγόταν μέσα μας η καρδιά μας,

όταν μας μιλούσε στον δρόμο, και μας εξηγούσε τις γραφές;»

Μήπως και εμάς μας μιλάει ο αναστημένος Κύριος μέσα από τον Λόγο Του αλλά δεν μπορούμε να διακρίνουμε τι θέλει να μας πει, γιατί οι σκέψεις μας είναι μπερδεμένες με το σαρκικό φρόνημα μας, και δεν είμαστε σε θέση να ανάψει την φωτιά της αλήθειας Του μέσα μας.

Πιθανόν η απογοήτευση ήταν εκείνη που είχε απομακρύνει τους δύο μαθητές από την παρέα των μαθητών στην Ιερουσαλήμ που και εκείνοι με τη σειρά τους ήταν κρυμμένοι για τον φόβο των Ιουδαίων.

Όμως τώρα οι δύο μαθητές είναι σίγουροι ότι έχουν δει τον Κύριο και επέστρεψαν αμέσως στην ομήγυρη των μαθητών. Έπρεπε να συμμεριστούν την θαυμαστή φανέρωση που τους έγινε και με τους άλλους μαθητές και συνοδοιπόρους.


Λουκάς 24:33-35 - Φίλος

«Και αφού σηκώθηκαν την ίδια εκείνη ώρα, επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ, και βρήκαν τούς έντεκα, και εκείνους που ήσαν μαζί τους, συγκεντρωμένους, οι οποίοι έλεγαν, ότι: Πραγματικά, ο Κύριος αναστήθηκε, και φάνηκε στον Σίμωνα. Κι αυτοί διηγούνταν τα όσα συνέβηκαν καθ' οδόν, και πώς γνωρίστηκε σ' αυτούς ενώ έκοβε το ψωμί».


Φέρε την αληθινή μαρτυρία σου εκεί που είναι μαζεμένοι αυτοί που αν και λίγοι εκζητούν τον Κύριο τους. Προς έκπληξη σου θα ακούσεις και άλλες μαρτυρίες και ομολογίες που θα στηρίξουν την πίστη σου και σε άλλα αληθινά γεγονότα.

Αυτός που μετά την Ανάσταση Του φανερώθηκε σε διάφορους μαθητές, είχε σαν σκοπό να συγκεντρώσει όλους αυτούς που παρέμειναν κοντά στους πειρασμούς Του αλλά τώρα ήταν διασκορπισμένοι.

Πριν το θάνατο Του ήταν Αυτός ο Καλός Βοσκός που με τον γλυκό και άγιο Λόγο Του συγκέντρωνε γύρω Του τα προβατάκια Του. Τα προβατάκια αυτά γνώριζαν την φωνή Του και τον ακολουθούσαν όπου αν πήγαινε. Αλλά ο Κύριος τους είχε πει :

Ματθαίος 26:31-31 - Φίλος

«Τότε, ο Ιησούς τούς λέει: Όλοι εσείς θα σκανδαλιστείτε με μένα αυτή τη νύχτα· επειδή, είναι γραμμένο: «Θα χτυπήσω τον ποιμένα, και τα πρόβατα του ποιμνίου θα διασκορπιστούν»·»

Τώρα μετά την Ανάστασή Του ο Καλός Βοσκός έρχεται πάλι να μαζέψει τα πρόβατα Του και να τα ελευθερώσει από τον φόβο και την σύγχυση του διασκορπισμού.

Είναι έτοιμες οι καρδιές τους να ακούσουν τον ίδιο Λόγο που τους καθάριζε και τους αγίαζε και τους έκανε «σαν Έναν άνθρωπο» (Ιωάννης 13:10-11, 15:3-4,7-8, 17:13-15, 16-22)


Λουκάς 24:36-43 - Φίλος

«Και ενώ μιλούσαν γι' αυτά, ο ίδιος ο Ιησούς στάθηκε στο μέσον τους, και λέει σ' αυτούς: Ειρήνη σ' εσάς. Και εκείνοι, ενώ εκπλάγηκαν και έγιναν έντρομοι, νόμιζαν ότι έβλεπαν πνεύμα. Και τους είπε: Γιατί είστε ταραγμένοι; Και γιατί ανεβαίνουν συλλογισμοί στις καρδιές σας; Δείτε τα χέρια μου και τα πόδια μου, ότι Εγώ ο ίδιος  Είμαι·  ψηλαφήστε με και δείτε· επειδή,  ένα πνεύμα δεν έχει σάρκα και κόκαλα, όπως βλέπετε εμένα ότι έχω.  Και αφού το είπε αυτό, τους  έδειξε τα χέρια και τα πόδια. Και ενώ αυτοί, από τη χαρά, ακόμα απιστούσαν και θαύμαζαν, είπε σ' αυτούς: Έχετε εδώ κάτι φαγώσιμο; Και εκείνοι έδωσαν σ' αυτόν ένα μέρος από ψημένο ψάρι, και ένα μέρος κηρήθρας από μέλι.Και καθώς τα πήρε, έφαγε μπροστά τους».

Οι μαθητές είχαν γνωρίσει τον Ιησού πριν την Σταύρωση Του και μάλιστα γνώριζαν ότι είναι ο 'Ανθρωπος με σάρκα και αίμα που όμως εξήλθε από τον Πατέρα και ήλθε στον κόσμο. Ένας αληθινός άνθρωπος που η σάρκα Του είχε την προέλευσή της από τον ουρανό.

Ιωάννης 6:47-51 - Φίλος

«Σας διαβεβαιώνω απόλυτα: Εκείνος που πιστεύει σε μένα, έχει αιώνια ζωή. Εγώ είμαι ο άρτος τής ζωής. Οι πατέρες σας έφαγαν το μάννα μέσα στην έρημο και πέθαναν. Αυτός είναι ο άρτος, που κατεβαίνει από τον ουρανό, για να φάει κάποιος απ' αυτόν και να μη πεθάνει. Εγώ είμαι ο άρτος ο ζωντανός, που κατέβηκε από τον ουρανό. Αν κάποιος φάει απ' αυτόν τον άρτο, θα ζήσει στον αιώνα. Και, μάλιστα, ο άρτος τον οποίο εγώ θα δώσω, είναι η σάρκα μου,που εγώ θα δώσω χάρη τής ζωής τού κόσμου».

Ιωάννης 6:52-56 - Φίλος

«Οι Ιουδαίοι μάχονταν, λοιπόν, αναμεταξύ τους, λέγοντας: Πώς μπορεί αυτός να μας δώσει να φάμε τη σάρκα του; Ο Ιησούς, λοιπόν, είπε σ' αυτούς: Σας διαβεβαιώνω απόλυτα: Αν δεν φάτε τη σάρκα τού Υιού τού ανθρώπου, και δεν πιείτε το αίμα του, δεν έχετε μέσα σας ζωή. Όποιος τρώει τη σάρκα μου, και πίνει το αίμα μου, έχει αιώνια ζωή, και εγώ θα τον αναστήσω κατά την έσχατη ημέρα. Επειδή, η σάρκα μου, αληθινά, είναι τροφή,και το αίμα μου, αληθινά, είναι πόση. Όποιος τρώει τη σάρκα μου, και πίνει το αίμα μου, μένει σε ενότητα με μένα και εγώ σε ενότητα μ' αυτόν».


Μάχονταν οι Ιουδαίοι αναμεταξύ τους και ανάμεσα τους πολλοί από τους μαθητές, που είχε αποστείλει ο Κύριος, γιατί έκριναν τα πράγματα σύμφωνα με τα φαινόμενα που έβλεπαν και τις ανθρώπινες φήμες που είχαν ακούσει.

Ιωάννης 6:41-42 - Φίλος

«Οι Ιουδαίοι, λοιπόν, γόγγυζαν γι' αυτόν, επειδή είπε: Εγώ είμαι ο άρτος, που κατέβηκε από τον ουρανό· και έλεγαν: Δεν είναι αυτός ο Ιησούς, ο γιος τού Ιωσήφ, του οποίου εμείς γνωρίζουμε τον πατέρα και τη μητέρα; Πώς, λοιπόν, αυτός λέει ότι, κατέβηκα από τον ουρανό;»


Το ανθρώπινο μυαλό τους δεν είχε φωτιστεί από το Πνεύμα του Θεού και έτσι διαλογίζονταν σύμφωνα με το σαρκικό φρόνημα τους. Δεν είχαν ταπεινώσει το πνεύμα τους μπροστά στο Πνεύμα του Θεού.

Κορινθίους Α' 2:9-16 - Φίλος

«αλλά, καθώς είναι γραμμένο: «Εκείνα που μάτι δεν είδε, και αυτί δεν άκουσε, και σε καρδιά ανθρώπου δεν ανέβηκαν, τα οποία ο Θεός ετοίμασε γι' αυτούς που τον αγαπούν». Σε μας, όμως, ο Θεός τα αποκάλυψε διαμέσου τού Πνεύματός του·  δεδομένου ότι, το Πνεύμα ερευνάει τα πάντα, και τα βάθη τού Θεού. Επειδή, ποιος από τους ανθρώπους γνωρίζει αυτά που είναι μέσα στον άνθρωπο, παρά μονάχα το πνεύμα τού ανθρώπου που είναι μέσα του; Έτσι, και εκείνα που είναι μέσα στον Θεό δεν τα γνωρίζει κανένας, παρά μονάχα το Πνεύμα τού Θεού. Εμείς, όμως, δεν λάβαμε το πνεύμα τού κόσμου, αλλά το Πνεύμα που προέρχεται από τον Θεό, για να γνωρίσουμε εκείνα που χαρίστηκαν σε μας από τον Θεό. Τα οποία και μιλάμε, όχι με διδαγμένα λόγια ανθρώπινης σοφίας, αλλά διδαγμένα από το 'Αγιο Πνεύμα, συγκρίνοντας τα πνευματικά προς τα πνευματικά. Ο φυσικός άνθρωπος, όμως, δεν δέχεται αυτά που ανήκουν στο Πνεύμα τού Θεού· επειδή είναι σ' αυτόν μωρία, και δεν μπορεί να τα γνωρίσει· για τον λόγο ότι, ανακρίνονται με πνευματικό τρόπο. Ενώ μεν ο πνευματικός άνθρωπος ανακρίνει τα πάντα, αυτός όμως δεν ανακρίνεται από κανέναν. Επειδή: «Ποιος γνώρισε τον νου τού Κυρίου, ώστε να τον διδάξει;». Εμείς, όμως, έχουμε νουν Χριστού».


Ο Λουκάς παρουσιάζει την γενεαλογία του Ιησού στο ευαγγέλιο του και διατυπώνει παράλληλα και την γνώμη που επικρατούσε ανάμεσα στους περισσοτέρους Εβραίους εκείνων των χρόνων.

Λουκάς 3:23-23 - Φίλος

«Κι αυτός ο Ιησούς άρχιζε να είναι περίπου 30 χρόνων, ο οποίος ήταν -καθώς νομιζόταν- γιος τού Ιωσήφ, του Ηλί,....»

Με λίγα λόγια οι περισσότεροι Εβραίοι δεν μπόρεσαν να πληροφορηθούν για την προέλευση του Ιησού από το Πνεύμα του Θεού και ο μόνος σύμβουλος τους ήταν το ανθρώπινό τους πνεύμα. Το πνεύμα του ανθρώπου συμβουλεύεται και τροφοδοτείται από το πνεύμα του κόσμου και κρίνει σύμφωνα με το φαινόμενο. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ήταν να μην μπορούν να αντέξουν λόγια σταλμένα από τον ουρανό.

Ιωάννης 6:43-46 - Φίλος

«Ο Ιησούς αποκρίθηκε, λοιπόν, και τους είπε: Μη γογγύζετε αναμεταξύ σας. Κανένας δεν μπορεί νά ‘ρθει σε μένα, αν δεν τον ελκύσει ο Πατέρας που με απέστειλε· και εγώ θα τον αναστήσω κατά την έσχατη ημέρα. Είναι γραμμένο στους προφήτες: «Και όλοι θα είναι διδακτοί τού Θεού». Καθένας, λοιπόν, που θα ακούσει από τον Πατέρα και θα μάθει, έρχεται σε μένα. Όχι ότι κάποιος είδε τον Πατέρα, παρά μονάχα εκείνος που είναι από τον Θεό· αυτός είδε τον Πατέρα».

Οι άνθρωποι δυστυχώς δέχονται με ευκολία την μαρτυρία των ανθρώπων αλλά δεν έχουν αυτιά να ακούσουν τη μαρτυρία του Θεού για τα «άγια πράγματα»

Ιωάννου Α' 5:9-12 - Φίλος

«Αν δεχόμαστε τη μαρτυρία των ανθρώπων, η μαρτυρία τού Θεού είναι μεγαλύτερη· επειδή, αυτή είναι η μαρτυρία τού Θεού, ο οποίος έδωσε μαρτυρία για τον Υιό του. Όποιος πιστεύει στον Υιό τού Θεού, έχει μέσα του τη μαρτυρία· όποιος δεν πιστεύει στον Θεό, έκανε τον Θεό ψεύτη, επειδή δεν πίστεψε στη μαρτυρία, την οποία μαρτυρία ο Θεός έδωσε για τον Υιό του. Και η μαρτυρία είναι τούτη, ότι: Ο Θεός έδωσε σε μας αιώνια ζωή, κι αυτή η ζωή είναι μέσα στον Υιό του. Εκείνος που έχει τον Υιό, έχει τη ζωή· εκείνος που δεν έχει τον Υιό τού Θεού, τη ζωή δεν έχει».

Ιωάννης 6:57-58 - Greek/WH

«καθς πέστειλεν με  ζν πατρ καγ ζ δι τν πατέρα

κα  τρώγων με κακενος ζήσει δι' μέ. οτος στιν  ρτος  ξ

ορανο καταβάς, ο καθς φαγον ο πατέρες κα πέθανον

 τρώγων τούτον τν ρτον ζήσει ες τν αώνα».


Όταν ο Ιησούς Χριστός βρέθηκε στην έρημο των πειρασμών ο Διάβολος του είπε :

Ματθαίος 4:2-4 - Φίλος

«Και αφού νήστεψε 40 ημέρες, και 40 νύχτες, έπειτα πείνασε. Και αφού ήρθε σ' αυτόν ο πειράζων, είπε: Αν είσαι Υιός τού Θεού, πες αυτές οι πέτρες να γίνουν ψωμιά. Και εκείνος απαντώντας είπε: Είναι γραμμένο: «Μονάχα με ψωμί δεν θα ζήσει ο άνθρωπος, αλλά με κάθε λόγο που βγαίνει από το στόμα τού Θεού».»

Ο Ιησούς ήταν ο άνθρωπος που κατέβηκε από τον ουρανό. Αυτός ο άνθρωπος Ιησούς Χριστός δεν ήταν άλλος παρά ο Θεός με μορφή ανθρώπου. Παρ΄ όλα αυτά επειδή «τόσο ο Θεός αγάπησε τον κόσμο» ήρθε και έζησε σαν ένας άνθρωπος ανάμεσα μας, αφού όπως κάθε άνθρωπος έτσι παραπλήσια και ο Ιησούς μετέλαβε σάρκα και αίμα.

Εβραίους 2:14-14 - Greek/WH

«πε ον τ παιδία κεκοινώνηκεν αματος κα σαρκός, κα ατς παραπλησίως  μετέσχεν τν ατννα δι το θανάτου καταργήσ τν τ κράτος χοντα το θανάτου τουτστιν τν διάβολον

Η λέξη « παραπλησίως» σημαίνει «σχεδόν όμοια, που λίγο διαφέρει».

Ο Ιησούς Χριστός μας λέει η Αγία Γραφή ότι είναι ο Λόγος του Θεού που «εγένετο σάρξ»(Ιωάννης 1:14). Ο Λόγος του Θεού είναι «ο χαρακτήρας της υπόστασης του Θεού» που «μένει στον αιώνα».

Εβραίους 1:3-3 - Φίλος

«αυτός, που είναι το απαύγασμα της δόξας και ο χαρακτήρας τής υπόστασής του, και βαστάζει τα πάντα με τον λόγο τής δύναμής του, αφού διαμέσου τού εαυτού του έκανε καθαρισμό των αμαρτιών μας, κάθισε στα δεξιά τής μεγαλοσύνης στα υψηλά».

Ιωάννης 3:13-15 - Greek/WH

«κα οδες ναβέβηκεν ες τν ορανν ε μ  κ τοορανο καταβάς,  υἱὸς το νθρώπου*,  Κα καθς Μωϋσς ψωσεν τν φιν ν τ ρήμ οτως ψωθναι δε τν υἱὸν το νθρώπου, να πς  πιστεύων ν ατ χ ζων αώνιον».

Αξίζει να σημειώσουμε ότι οι περισσότερες ελληνικές και ξένες μεταφράσεις για ανεξήγητους λόγους έχουν βάλει την προσθήκη - επεξήγηση «ο ων εν τω ουρανώ» που έχουν υιοθετήσει από μετέπειτα χειρόγραφα και που καταστρέφει την σημασία του εδαφίου όπως είναι γράμμενο στο πρωτότυπο αρχαίο ελληνικό χειρόγραφο.

Ιωάννης 3:13-13 - Βάμβας

«Και ουδείς ανέβη εις τον ουρανόν ειμή ο καταβάς εκ του ουρανού, ο Υιός του ανθρώπου, *ο ων εν τω ουρανώ».

Ιωάννης 3:13-13 - Φίλος

«Και κανένας δεν ανέβηκε στον ουρανό, παρά αυτός που κατέβηκε από τον ουρανό, ο Υιός τού ανθρώπου, *αυτός που είναι στον ουρανό».

Ιωάννης 3:13-13 - Λόγος

Όταν, μάλιστα, στον ουρανό δεν ανέβηκε κανένας, παρά μόνο αυτός που κατέβηκε από τον ουρανό, ο Γιος του Ανθρώπου, *που διαμένει στον ουρανό;

Ιωάννης 3:31-33 - Φίλος

"Αυτός που έρχεται από επάνω, είναι υπεράνω όλων· αυτός που είναι από τη γη, από τη γη είναι, και από τη γη μιλάει· αυτός που έρχεται από τον ουρανό, είναι υπεράνω όλων. Και εκείνο που είδε και άκουσε, αυτό δίνει ως μαρτυρία· και κανένας δεν δέχεται τη μαρτυρία του. Όποιος δεχθεί τη μαρτυρία του, επισφράγισε ότι ο Θεός είναι αληθής".


Αυτό που ο ίδιος ο Ιησούς τόνιζε ήταν ότι  ο Μ ό ν ο ς  που ανέβηκε στον ουρανό ήταν ο Υιός του ανθρώπου που «εξήλθε από τον Πατέρα» και «εκ Πνεύματος Αγίου» γεννήθηκε μέσα στη μήτρα της Μαρίας. Η προσφώνηση «Ο Υιός του Ανθρώπου»αναφέρεται στο ορατό και απτό σώμα του Ιησού, που ξεκάθαρα φαίνεται ότι η προέλευση Του είναι ουράνια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο Ιησούς προυπήρχε σαν άνθρωπος στον ουρανό. Αλλά όπως ο Παύλος γράφει:

Γαλάτες 4:4-4 - Λόγος

«Όταν όμως έφτασε ο προκαθορισμένος καιρός, απέστειλε ο Θεός το Γιο του, που ήρθε μέσω γυναίκας και υποτάχθηκε στο νόμο,»

Ιωάννης 7:25-29 - Λόγος

"Έλεγαν λοιπόν μερικοί από τους Ιεροσολυμίτες: «Αυτός δεν είναι που θέλουν να τον σκοτώσουν; Κοιτάξτε, όμως, που μιλάει φανερά και δεν του λένε τίποτε. Μήπως αναγνώρισαν πια οι άρχοντες, ότι αυτός είναι πραγματικά ο Χριστός; Αυτόν, όμως, τον ξέρουμε από πού είναι, ενώ την προέλευση του Χριστού, που είναι καθορισμένο να έρθει, δεν την ξέρει κανένας!". Ύψωσε τότε τη φωνή του ο Ιησούς, καθώς δίδασκε στο ναό, και είπε: «Ώστε ξέρετε κι εμένα και την καταγωγή μου; Κι όμως δεν ήρθα από μόνος μου αλλά είναι αληθινός εκείνος που με απέστειλε, τον οποίο εσείς δεν τον ξέρετε. Εγώ όμως τον ξέρω, καθότι προέρχομαι απ' αυτόν κι είναι αυτός που με απέστειλε».

Ιωάννης 12:31-34 - Φίλος

«Τώρα είναι η κρίση αυτού τού κόσμου· τώρα ο άρχοντας αυτού τού κόσμου θα ριχτεί έξω· και εγώ, όταν υψωθώ από τη γη, θα τους ελκύσω όλους στον εαυτό μου. .(Κι αυτό το έλεγε, δείχνοντας με ποιον θάνατο επρόκειτο να πεθάνει). Το πλήθος αποκρίθηκε σ' αυτόν: Εμείς ακούσαμε από τον νόμο, ότι: Ο Χριστός μένει στον αιώνα· και πώς εσύ λες, ότι: Πρέπει να υψωθεί ο Υιός τού ανθρώπου; Ποιος είναι αυτός ο Υιός τού ανθρώπου;»

Ιωάννης 8:28-30 - Λόγος

«Τους είπε τότε ο Ιησούς: «Όταν θα υψώσετε το Γιο του Ανθρώπου, τότε θα μάθετε ότι Εγώ Είμαι, και ότι από μόνος μου δεν κάνω τίποτε, αλλά τα λέγω αυτά όπως με δίδαξε ο Πατέρας μου. Κι αυτός που με απέστειλε είναι μαζί μου. Δε με εγκατέλειψε μόνο μου ο Πατέρας, γιατί εγώ κάνω πάντοτε όσα είναι αρεστά σ' αυτόν». Όταν τα έλεγε αυτά ο Ιησούς, πίστεψαν πολλοί σ' αυτόν».

Ιωάννης 10:24-33 - Λόγος

Μαζεύτηκαν τότε οι Ιουδαίοι γύρω του και του έλεγαν: «Ως πότε θα μας κρατάς σε αμφιβολία; Αν είσαι εσύ ο Χριστός, πες το μας ξεκάθαρα». Ο Ιησούς τους απάντησε: «Σας το είπα αλλά δεν το πιστεύετε. Τα έργα που κάνω στο όνομα του Πατέρα μου, αυτά μαρτυρούν για μένα. Εσείς όμως δεν πιστεύετε, γιατί δεν ανήκετε στα πρόβατα τα δικά μου. Όπως σας είπα, τα δικά μου πρόβατα αναγνωρίζουν τη φωνή μου κι εγώ τα γνωρίζω, και αυτά με ακολουθούνε. Κι εγώ παρέχω σ' αυτά ζωή αιώνια και με κανένα τρόπο δε θα χαθούν ποτέ, και κανένας δε θα τα αρπάξει από τα χέρια μου. Ο Πατέρας μου, που μου τα έδωσε, είναι μεγαλύτερος απ' όλους, και κανένας δεν μπορεί να αρπάξει τίποτε από τα χέρια του Πατέρα μου. Εγώ κι ο Πατέρας είμαστε ένα». Ξαναπήραν λοιπόν πέτρες οι Ιουδαίοι για να τον πετροβολήσουν. Ο Ιησούς τους είπε: «Σας έδειξα πολλά καλά έργα, που προέρχονται από τον Πατέρα μου, για ποιο από τα έργα αυτά με πετροβολείτε;». Οι Ιουδαίοι του αποκρίθηκαν: «Για καλό έργο δε σε πετροβολούμε, αλλά για ασέβεια κι επειδή εσύ, ενώ είσαι άνθρωπος, παρουσιάζεις τον εαυτό σου για Θεό!».

Ησαΐας 40:6-8 - Φίλος

«Μια φωνή, που λέει: Φώναξε· και είπε: Τι να φωνάξω; Κάθε σάρκα είναι χορτάρι, και κάθε δόξα της σαν άνθος τού χωραφιού. Το χορτάρι ξεράθηκε, το άνθος μαράθηκε· επειδή, έπνευσε επάνω του το πνεύμα τού Κυρίου· χορτάρι στ' αλήθεια είναι ο λαός. Το χορτάρι ξεράθηκε, το άνθος μαράθηκε· ο λόγος, όμως, του Θεού μας μένει στον αιώνα».

Ψαλμοί 9:7-7 - Φίλος

«Όμως, ο Κύριος διαμένει στον αιώνα· ετοίμασε τον θρόνο του για κρίση.»


Πρέπει να αντιληφθούμε ότι ο Λόγος του Θεού μας διαβεβαιώνει ότι κάθε σάρκα είναι χορτάρι που ξεραίνεται αλλά ο Λόγος που «εγένετο σάρξ» είναι άφθαρτος και δεν υπάρχει σ΄ Αυτόν αλλοίωση ή σκιά μεταβολής.

Ιακώβου 1:17 - Φίλος

«κάθε αγαθή δόση, και κάθε τέλειο δώρημα, είναι από πάνω, το οποίο κατεβαίνει από τον Πατέρα των φώτων, στον οποίο δεν υπάρχει αλλοίωση ή σκιά μεταβολής».

Το δώρο που στάλθηκε από τον ουρανό είναι «ο έσχατος Αδάμ» του οποίου η σάρκα δεν μπορούσε να υποστεί διαφθορά, γιατί σε κάθε τι που εξέρχεται από τον Θεό δεν υπάρχει αλλοίωση ή σκιά μεταβολής. Σύμφωνα με τον προφητικό λόγο η σάρκα του Ιησού δεν θα έβλεπε διαφθορά.

Πράξεις 2:27

«Διότι δεν θέλεις εγκαταλείψει την ψυχήν μου εν τω άδη ουδέ θέλεις αφήσει τον όσιόν σου να ίδη διαφθοράν».

Πράξεις 2:31

«προϊδών ελάλησε περί της αναστάσεως του Χριστού ότι δεν εγκατελείφθη η ψυχή αυτού εν τω άδη ουδέ η σαρξ αυτού είδε διαφθοράν».

Πράξεις 13:34-37

«Ότι δε ανέστησεν αυτόν εκ νεκρών, μη μέλλοντα πλέον να υποστρέψη εις την διαφθοράν, λέγει ούτως, ότι θέλω σας δώσει τα ελέη του Δαβίδ τα πιστά. Διά τούτο και εν άλλω ψαλμώ λέγει· Δεν θέλεις αφήσει τον όσιόν σου να ίδη διαφθοράν. Διότι ο μεν Δαβίδ, αφού υπηρέτησε την βουλήν του Θεού εν τη γενεά αυτού, εκοιμήθη και προσετέθη εις τους πατέρας αυτού και είδε διαφθοράν· εκείνος όμως, τον οποίον ο Θεός ανέστησε, δεν είδε διαφθοράν».


Γνωρίζοντας οι μαθητές ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Ζωντανού Θεού και ότι πράγματι εκπληρώθηκε η προφητεία ότι «ο Χριστός μένει στον αιώνα» έπρεπε να δουν τον Κύριο Τους και να διαπιστώσουν ότι δεν άλλαξε τίποτα επάνω Του.

Η μόνη αλλαγή που υπήρχε και θα παρέμενε εις τους αιώνες των αιώνων πάνω στο αναστημένο σώμα του Ιησού είναι τα σημάδια από τα καρφιά και από την λόγχη που τον τρύπησαν.

Ας αναρωτηθούνε όσοι θέλουν να λένε, ότι ο Ιησούς Χριστός είχε φθαρτό σώμα, γιατί μετά την ανάστασή Του συνέχισε να έχει τα σημάδια από τα καρφιά.

Την ίδια στιγμή ο Κύριος γνωρίζοντας τους διαλογισμούς που ταλάνιζαν τους μαθητές Του τους κάλεσε και τους είπε:

Λουκάς 24:36-40 - Φίλος

«Και ενώ μιλούσαν γι' αυτά, ο ίδιος ο Ιησούς στάθηκε στο μέσον τους, και λέει σ' αυτούς: Ειρήνη σ' εσάς. Και εκείνοι, ενώ εκπλάγηκαν και έγιναν έντρομοι, νόμιζαν ότι έβλεπαν πνεύμα. Και τους είπε: Γιατί είστε ταραγμένοι; Και γιατί ανεβαίνουν συλλογισμοί στις καρδιές σας; Δείτε τα χέρια μου και τα πόδια μου, ότι εγώ ο ίδιος είμαι· ψηλαφήστε με και δείτε· επειδή, ένα πνεύμα δεν έχει σάρκα και κόκαλα, όπως βλέπετε εμένα ότι έχω. Και αφού το είπε αυτό, τους έδειξε τα χέρια και τα πόδια».


Ο Κύριος τους διαβεβαίωσε ότι δεν έγινε καμιά αλλαγή πάνω Του εκτός από τα σημάδια των πληγών Του και μάλιστα τους τονίζει ότι : «Δείτε τα χέρια μου και τα πόδια μου, ότι εγώ ο ίδιος είμαι· ψηλαφήστε με και δείτε»

Δεν ήταν ένα πνεύμα το σώμα Του αλλά ήταν ένα αληθινό σώμα με σάρκα και οστά. Ένας αληθινός 'Ανθρωπος που ήταν ακριβώς ο Ίδιος τόσο πριν την σταύρωση και την ταφή Του με εκείνον τον 'Ανθρωπο που είδαν οι μαθητές μετά την ανάσταση.

Το σώμα Του δεν είχε υποστεί καμιά διαφθορά, γιατί η προέλευση Του ήταν «εξ ουρανού» και «εκ του Πνεύματος του Αγίου»(Ματθαίος 1:20, Λουκάς 1:35, Ιωάννης ς:47-51, Α΄ Κορινθίους 15:47) Το σώμα του Ιησού δεν ήταν από αυτήν την κτίση.

Εβραίους 9:11-12 - Λόγος

«Όταν όμως ήρθε ο Χριστός, ο αρχιερέας των μελλοντικών αγαθών που εξασφαλίζονται μέσω της υπέρτερης και τελειότερης σκηνής, η οποία φτιάχτηκε όχι από ανθρώπινα χέρια, δηλαδή μιας σκηνής που δεν ανήκει σ' αυτόν τον κόσμο, μπήκε μια για πάντα στα 'Αγια των Αγίων, όχι στηριζόμενος σε αίμα τράγων και μοσχαριώναλλά μέσω του δικού του αίματος, και εξασφάλισε αιώνια λύτρωση.»

Ο Ιησούς ήταν η μόνη σάρκα που είδε τον Θεό, γιατί η σάρκα Του είναι η Αληθινή Σκηνή του Θεού μέσω της οποίας ο Θεός συνδιαλλάχτηκε με τον κόσμο.

Ρωμαίους 8:3-3 - Φίλος

«Επειδή, το αδύνατο στον νόμο, καθότι ήταν ανίσχυρος εξαιτίας τής σάρκας, ο Θεός, στέλνοντας τον δικό του Υιό με ομοίωμα σάρκας αμαρτίας, και σε σχέση με την αμαρτία, κατέκρινε την αμαρτία στη σάρκα».

Ρωμαίους 8:6-7 - Φίλος

«Για τον λόγο ότι, το φρόνημα της σάρκας είναι θάνατος· ενώ, το φρόνημα του Πνεύματος, ζωή και ειρήνη. Επειδή, το φρόνημα της σάρκας είναι έχθρα στον Θεό· για τον λόγο ότι, στον νόμο τού Θεού δεν υποτάσσεται, αλλά ούτε μπορεί».

Η σάρκα του Ιησού εάν και έμοιαζε εξωτερικά με την δική μας αμαρτωλή σάρκα δεν εκτελούσε τα κελεύσματα του εξωτερικού κόσμου, αλλά όντας «γεννημένη εκ του Θεού» δεν μπορούσε να αμαρτήσει παρά μόνο να εκτελέσει το θέλημα του Θεού (Ησαΐας 55:11, Α΄ Ιωάννου 5:18-19, Εβραίους ζ:26)

Ιωάννης 1:18-18 - Αρχαίο

«θεόν ουδείς εώρακεν πώποτε μονογενής θεός ο ων εις τον κολπον του πατρος εκεινος εξηγησατο»

Εβραίους 8:1-2 - Λόγος

«Το επιστέγασμα, λοιπόν, των όσων λέμε είναι ότι έχουμε έναν αρχιερέα τέτοιου κύρους, που κάθισε στα δεξιά του θρόνου της Μεγαλοσύνης στους ουρανούς ως λειτουργός στα 'Αγια των Αγίων και στην αληθινή Σκηνή, την οποία έστησε όχι άνθρωπος, αλλά ο ίδιος ο Κύριος.

Ο Ιησούς είπε

Ιωάννης 2:19-22 - Φίλος

«Αποκρίθηκε ο Ιησούς και τους είπε:

Γκρεμίστε τούτο τον ναό, και σε τρεις ημέρες θα τον στήσω όρθιον. Και οι Ιουδαίοι είπαν: Ο ναός αυτός οικοδομήθηκε σε 46 χρόνια, κι εσύ θα τον στήσεις όρθιον σε τρεις ημέρες; Εκείνος, όμως, έλεγε για τον ναό τού σώματός του. Όταν, λοιπόν, αναστήθηκε από τους νεκρούς, οι μαθητές του θυμήθηκαν ότι αυτό τούς το έλεγε· και πίστεψαν στη γραφή, και στον λόγο που είχε πει ο Ιησούς».


Πρώτα από όλα είναι ωφέλιμο για την ψυχή μας να κρατάμε τα λόγια του Κυρίου στις καρδιές μας γιατί τα λόγια του είναι πνεύμα και ζωή.

Ας προσέξουμε τα λόγια του Ιησού πρώτα από κριτικό αρχαίο κείμενο και μετά από τις μεταφράσεις.

(Ιωάν. 2:19-22 [SBLGNT])

 

"ἀπεκρίθη ησος κα επεν ατος· Λύσατε τν ναν τοτον κα ν τρισν μέραις γερ ατόν.

επαν ον ο ουδαοι· Τεσσεράκοντα κα ξ τεσιν οκοδομήθη νας οτος, κα σ ν τρισν μέραις γερες ατόν;

κενος δ λεγεν περ το ναο το σώματος ατο.

τε ον γέρθη κ νεκρν, μνήσθησαν ο μαθητα ατο τι τοτο λεγεν, κα πίστευσαν τ γραφ κα τ λόγ ν επεν ησος".

Ο Ιησούς φαίνεται πολύ καθαρά ότι με την δική Του συγκατάβαση και παράδοση δίνει την εντολή στους Ιουδαίους να κάνουν ότι κακό θα βάλει μέσα τους ο Διάβολος. Τους είπε «να λύσουν τον ναό τούτο» εννοώντας ότι θα θανάτωναν το σώμα Του.

Η λέξη «λύω» στην αρχαία ελληνική γλώσσα έχει την εξής σημασία :

Λύω : α)διαλύω όλον τι εις τα μέρη του β) καταβάλω, κατανικώ, συντρίβω, κατεδαφίζω, καταστρέφω και γ)γενικά τελειώνω... με κάποιον (ή κάτι) , «ξεμπερδεύω», δίδω τέλος εις τι, το ξεκάνω. (Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας του Σταματάκου)

Λύω : λύω τι = διαλύω κάτι ολόκληρο στα συνθετικά του μέρη.(Μεγάλο Λεξικό Ρημάτων Γιώργος Κοντέος )

Ο Νεόφυτος Βάμβας στην ελεύθερη του παράφραση χρησιμοποιεί την λέξη «χαλάσατε».

Πράγματι το σώμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού «λύθηκε» και έμεινε χωρίς ζωή μέσα Του, όταν χύθηκε το αίμα από τις πληγές των καρφιών, τις μαστιγώσεις και το αγκάθινο στεφάνι που τοποθέτησαν επάνω Του και τελικά η επιβεβαίωση ήρθε και με το αίμα που χύθηκε από το τρύπημα της λόγχης στο πλευρό του Ιησού.

Γνωρίζουμε ότι στο αίμα βρίσκεται η ζωή και όταν λυθεί αυτή η κίνηση του αίματος τότε επέρχεται ο θάνατος.

Χωρίς το αίμα να κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες του Ιησού θα έπρεπε το σώμα Του σιγά σιγά να αποσυντεθεί αν ήταν ένας άνθρωπος χωμάτινος σαν και εμάς. Γιατί σύμφωνα με το λόγο του Θεού :

Γένεσις 3:19 - Φίλος

«με τον ιδρώτα του προσώπου σου θα τρως το ψωμί σου, μέχρις ότου επιστρέψεις στη γη, από την οποία πάρθηκες· επειδή, γη είσαι και σε γη θα επιστρέψεις.»


Αλλά ο Κύριος είπε πάλι κάποια άλλη φορά:

Ιωάννης 8:23-24 - Βάμβας

«Και είπε προς αυτούς· Σεις είσθε εκ των κάτω, εγώ είμαι εκ των άνω· σεις είσθε εκ του κόσμου τούτου, εγώ δεν είμαι εκ του κόσμου τούτου. Σας είπον λοιπόν ότι θέλετε αποθάνει εν ταις αμαρτίαις υμών· διότι εάν δεν πιστεύσητε ότι Εγώ Είμαι, θέλετε αποθάνει εν ταις αμαρτίαις υμών».


Αλληλούια . Αλληλούια . Αλληλούια

Γιατί αφήνουμε την απατηλή καρδιά μας να μας εκτρέπει από το φως και δεν εμπιστευόμαστε το Λόγο Του που λέει:

Ιωάννου Α' 5:20-20 - Φίλος

«Ξέρουμε, όμως, ότι ο Υιός τού Θεού ήρθε, και μας έδωσε νόηση για να γνωρίζουμε τον αληθινό· και είμαστε σε ενότητα με τον αληθινό, με τον Υιό του, τον Ιησού Χριστό· αυτός είναι ο αληθινός Θεός, και η αιώνια ζωή».

Ιωάννης 14:6-11 - Λόγος

«Του λέει ο Ιησούς: «Εγώ είμαι ο Δρόμος και η Αλήθεια και η Ζωή. Κανένας δεν έρχεται στον Πατέρα παρά μονάχα περνώντας από μένα. Αν θα είχατε γνωρίσει εμένα, θα είχατε γνωρίσει και τον Πατέρα μου. Έτσι, από τώρα πια, τον γνωρίζετε και τον έχετε δει». Του λέει ο Φίλιππος: «Κύριε, δείξε μας τον Πατέρα, κι αυτό μας φτάνει»! Του λέει ο Ιησούς: «Τόσον καιρό είμαι μαζί σας, Φίλιππε, και δε με έχεις γνωρίσει; Όποιος έχει δει εμένα, έχει δει τον Πατέρα. Πώς, λοιπόν, λες εσύ: Δείξε μας τον Πατέρα; Δεν πιστεύεις πως εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα κι ο Πατέρας μέσα σε μένα; Τα λόγια που σας λέω δεν τα λέγω αυθαίρετα, και ο Πατέρας, που μένει μέσα μου, αυτός πραγματοποιεί τα έργα. Να με πιστεύετε που σας λέω πως εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα και ο Πατέρας μέσα σε μένα. Διαφορετικά, πιστέψτε με χάρη στα έργα αυτά».


Κανείς δεν μπορεί να έχει εξουσία πάνω στην ζωή και στο θάνατο παρά μόνο ο Θεός. Το Πνεύμα του Θεού δεν μπορεί να πεθάνει, γι΄αυτό ο Θεός ετοίμασε ένα Σώμα για το Πνεύμα Του για να συνδιαλλαγεί με εμάς αλλά και ταυτόχρονα να μας απομακρύνει ως 'Ανθρωπος από τη βασιλεία του σκότους και του θανάτου.

Για να εμπιστευτούν όμως οι σκλαβωμένοι αμαρτωλοί και να ακολουθήσουν ένα νέο αρχηγό, όπως ήταν ο Μωϋσής για τους Ισραηλίτες, έπρεπε Αυτός ο Αρχηγός να έχει τα εχέγγυα που θα τους οδηγούσε άφοβα και ατρόμητα έξω από τη βασιλεία της αμαρτίας και του θανάτου.

Έπρεπε οι σκλάβοι να δουν κάποιον που νίκησε την αμαρτία και τον άρχοντα του θανάτου για να πάρουν θάρρος και να ακολουθήσουν Αυτόν που θα τους οδηγούσε στη υποσχεμένη Γη της Επαγγελίας του Πνεύματος.

Η υποσχεμένη Γη της Επαγγελίας του Πνεύματος δεν είναι άλλη από το Σώμα του Ιησού Χριστού. Σύμφωνα με το Λόγο του Θεού κανένας άνθρωπος δεν μπορούσε να γίνει ναός του Θεού. Ο Μόνος άνθρωπος(σάρκα) ο οποίος έγινε ο Ναός του Πνεύματος του Θεού είναι ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός. Για να γίνουμε και εμείς μέτοχοι αυτού του Πνεύματος, έπρεπε να γίνουμε μέτοχοι της Νέας Γης που είναι η σάρκα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Μετέχοντας στην σάρκα του Ιησού Χριστού γινόμαστε νέα κτίση.

Εβραίους 2:14-18 - Λόγος

«Αφού, λοιπόν, «τα παιδιά» ήταν άνθρωποι με σάρκα και αίμα, έτσι κι αυτός, για να βρεθεί πλάι πλάι μ' αυτούς, πήρε σάρκα και αίμα παραπλήσια σαν κι αυτούς, ώστε με το θάνατό του να καταργήσει τον κυρίαρχο του θανάτου, δηλαδή το διάβολο, και να ελευθερώσει αυτούς που για όλη τη ζωή τους ήταν καταδικασμένοι να ζουν στη σκλαβιά εξαιτίας του φόβου του θανάτου. Και δεν υπάρχει αμφιβολία, βέβαια, πως δεν ασχολείται εδώ με αγγέλους, αλλά με τους απογόνους του Αβραάμ. Γι' αυτό και ήταν αναγκαίο να εξομοιωθεί σε όλα με τ' αδέλφια του, ώστε να γίνει σπλαχνικός και πιστός αρχιερέας προς το Θεό για την εξιλέωση των αμαρτιών του λαού. Επειδή λοιπόν ο ίδιος έχει υποφέρει, περνώντας από δοκιμασίες, μπορεί να βοηθήσει αυτούς που περνούν από δοκιμασίες».

Ιωάννης 6:48-51 - Φίλος

«Εγώ είμαι ο άρτος τής ζωής. Οι πατέρες σας έφαγαν το μάννα μέσα στην έρημο και πέθαναν. Αυτός είναι ο άρτος, που κατεβαίνει από τον ουρανό, για να φάει κάποιος απ' αυτόν και να μη πεθάνει. Εγώ είμαι ο άρτος ο ζωντανός, που κατέβηκε από τον ουρανό. Αν κάποιος φάει απ' αυτόν τον άρτο, θα ζήσει στον αιώνα. Και, μάλιστα, ο άρτος τον οποίο εγώ θα δώσω, είναι η σάρκα μου, που εγώ θα δώσω χάρη τής ζωής τού κόσμου».


Αγαπητά μου αδέλφια πρέπει να καταλάβουμε ότι η σάρκα του Ιησού δεν ήταν χοϊκή αλλά επουράνια, όπου καμιά σαρκική επιθυμία δεν είχε θέση μέσα της. Γι΄ αυτό το λόγο ακριβώς ο Ιησούς είπε :

Ιωάννης 14:30-30 - Βάμβας

«Δεν θέλω πλέον λαλήσει πολλά μεθ' υμών· διότι έρχεται ο άρχων του κόσμου τούτου· και δεν έχει ουδέν εν εμοί».


Όπως θα δούμε και παρακάτω το μόνο ο Ιησούς στο οποίο μας έμοιασε ήταν στην πείνα, στην δίψα, στον πόνο, στην θλίψη.

Ο Ιησούς δεν πλήρωσε γιατί ήταν υπόδικος, αλλά πέθανε για εμάς. Δεν είχε επάνω του δικαίωμα ο Διάβολος αλλά μόνος του παρέδωσε τον Εαυτό Του γι΄αυτό και είπε :

Ιωάννης 10:17-18 - Βάμβας

«Διά τούτο ο Πατήρ με αγαπά, διότι εγώ βάλλω την ψυχήν μου, διά να λάβω αυτήν πάλιν. Ουδείς αφαιρεί αυτήν απ' εμού, αλλ' εγώ βάλλω αυτήν απ' εμαυτού· εξουσίαν έχω να βάλω αυτήν, και εξουσίαν έχω πάλιν να λάβω αυτήν· ταύτην την εντολήν έλαβον παρά του Πατρός μου».

Ιωάννης 2:19-22 - Φίλος

«Αποκρίθηκε ο Ιησούς και τους είπε: Γκρεμίστε τούτο τον ναό, και σε τρεις ημέρες θα το στήσω όρθιο. Και οι Ιουδαίοι είπαν: Ο ναός αυτός οικοδομήθηκε σε 46 χρόνια, κι εσύ θα τον στήσεις όρθιο σε τρεις ημέρες; Εκείνος, όμως, έλεγε για τον ναό τού σώματός του. Όταν, λοιπόν, αναστήθηκε από τους νεκρούς, οι μαθητές του θυμήθηκαν ότι αυτό τούς το έλεγε· και πίστεψαν στη γραφή, και στον λόγο, που είχε πει ο Ιησούς».

Δεν είχε λοιπόν κανένα δικαίωμα επάνω στο θάνατο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο Διάβολος, όπως συμβαίνει με κάθε άνθρωπο.

Μα ποιος είναι Αυτός που έχει εξουσία να εγείρει το σώμα Του από τους νεκρούς;

Για να εμπιστευθούν Αυτόν τον Απελευθερωτή οι θνητοί σκλάβοι της αμαρτίας έπρεπε να βεβαιωθούν ότι έχει νικήσει την αμαρτία και αφού έχει νικήσει την αμαρτία έχει νικήσει και τον θάνατο. Αλλά κάτι τέτοιο δεν είχε συμβεί ουδέποτε.

Ένας μόνο, που δεν μπορούσαν οι άνθρωποι να καταλάβουν ποιος είναι, έζησε κοντά τους,  πειράστηκε μαζί τους, και αμφισβητήθηκε. Αλλά Αυτός είπε παρρησία : «Εγώ Είμαι η Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή».


Και ακόμα είπε:

Ιωάννης 8:31-37 - Φίλος

«Ο Ιησούς, λοιπόν, έλεγε στους Ιουδαίους, που είχαν πιστέψει σ' αυτόν: Αν εσείς μείνετε στον δικό μου λόγο, είστε αληθινά μαθητές μου· και θα γνωρίσετε την αλήθεια, και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει. Του αποκρίθηκαν: Σπέρμα τού Αβραάμ είμαστε, και ποτέ δεν γίναμε δούλοι σε κανέναν· πώς εσύ λες ότι: Θα γίνετε ελεύθεροι; Τους αποκρίθηκε ο Ιησούς: Σας διαβεβαιώνω απόλυτα, ότι: Καθένας που πράττει την αμαρτία, είναι δούλος της αμαρτίας. Και ο δούλος δεν μένει πάντοτε μέσα στο σπίτι· ο γιος μένει πάντοτε. Αν, λοιπόν, ο Υιός σάς ελευθερώσει, θα είστε πραγματικά ελεύθεροι. Ξέρω ότι είστε σπέρμα τού Αβραάμ· αλλά, ζητάτε να με θανατώσετε, επειδή ο δικός μου λόγος δεν χωράει μέσα σας».

Τώρα έπρεπε να αποδειχθεί ότι πράγματι Αυτός είναι ο Αληθινός Υιός του Θεού που θα ελευθερώσει τα πλάσματα του Θεού από την αμαρτία και τον θάνατο.

Και αυτή η απόδειξη ήρθε όπως λέει ο Παύλος

Ρωμαίους 1:1-7 - Φίλος

«Ο Παύλος, δούλος τού Ιησού Χριστού, καλεσμένος απόστολος, ξεχωρισμένος για το ευαγγέλιο του Θεού, (που προϋποσχέθηκε, διαμέσου των προφητών του, μέσα στις άγιες γραφές), για τον Υιό του, που γεννήθηκε από το σπέρμα τού Δαβίδ κατά τη σάρκα, και αποδείχθηκε Υιός τού Θεού με δύναμη, σύμφωνα με το πνεύμα τής αγιοσύνης, με την ανάσταση από τους νεκρούς, του Ιησού Χριστού τού Κυρίου μας, διαμέσου τού οποίου πήραμε χάρη και αποστολή, σε υπακοή πίστης όλων των εθνών, υπέρ τού ονόματός του· ανάμεσα στα οποία είστε κι εσείς, προσκαλεσμένοι τού Ιησού Χριστού· προς όλους όσους είναι στη Ρώμη, αγαπητούς τού Θεού, προσκαλεσμένους αγίους, χάρη να είναι σε σας και ειρήνη από τον Θεό τον Πατέρα μας, και τον Κύριο Ιησού Χριστό».

Αυτός που έχει το «κράτος του θανάτου», ο Διάβολος, δεν έχει καμιά εξουσία πάνω στο σώμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, γιατί δεν έπραξε καμιά αμαρτία ώστε να εισέλθει ο θάνατος μέσα σ΄Αυτόν. Θεληματικά παραδόθηκε για μας στον θάνατο, πληρώνοντας για τις δικές μας αμαρτίες. Αλλά Αυτός που κρίνει δίκαια και έχει το δικαίωμα πάνω από κάθε εξουσία είναι ο Πατέρας της Δόξης, το Πνεύμα το Άγιο.

Πράξεις 2:22-24 - Φίλος

«'Ανδρες Ισραηλίτες, ακούστε τούτα τα λόγια· τον Ιησού τον Ναζωραίο, άνδρα που αποδείχθηκε σε σας από τον Θεό με δυνάμεις και τέρατα και σημεία, τα οποία ο Θεός έκανε ανάμεσά σας διαμέσου αυτού, όπως ξέρετε κι εσείς, τούτον, παίρνοντάς τον, παραδομένον σύμφωνα με την ορισμένη βουλή και πρόγνωση του Θεού, με άνομα χέρια, αφού τον σταυρώσατε, τον θανατώσατε· τον οποίο ο Θεός ανέστησε, λύνοντας τις ωδίνες τού θανάτου, δεδομένου ότι δεν ήταν δυνατόν να κρατιέται απ' αυτόν».

Πράξεις 2:25-27 - Φίλος

«Επειδή, ο Δαβίδ λέει γι' αυτόν: «Έβλεπα τον Κύριο μπροστά μου διαρκώς, επειδή είναι από τα δεξιά μου, για να μη σαλευτώ. Γι' αυτό, ευφράνθηκε η καρδιά μου, και αγαλλίασε η γλώσσα μου· ακόμα δε και η σάρκα μου θα αναπαυθεί με ελπίδα. Επειδή, δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη ούτε θα αφήσεις τον όσιό σου να δει φθορά».

Πράξεις 2:29-33 - Φίλος

«'Ανδρες αδελφοί, μπορώ να σας πω με παρρησία για τον πατριάρχη Δαβίδ, ότι και πέθανε και θάφτηκε, και το μνήμα του είναι μεταξύ μας μέχρι αυτή την ημέρα.

Επειδή, λοιπόν, ήταν προφήτης, και ήξερε ότι ο Θεός ορκίστηκε σ' αυτόν με όρκο, ότι από τον καρπό τής οσφύος του θα σηκώσει κατά σάρκα τον Χριστό, για να τον καθίσει επάνω στον θρόνο του, προβλέποντας μίλησε για την ανάσταση του Χριστού, ότι η ψυχή του δεν εγκαταλείφθηκε στον άδη ούτε η σάρκα του είδε φθορά.

Τούτον τον Ιησού ο Θεός τον ανέστησε, για τον οποίο εμείς είμαστε μάρτυρες. Αφού, λοιπόν, υψώθηκε με το δεξί χέρι τού Θεού, και πήρε από τον Πατέρα την υπόσχεση του Αγίου Πνεύματος, το ξέχυσε, αυτό που τώρα εσείς βλέπετε και ακούτε».

Πράξεις 10:34-43 - Φίλος

«Τότε, καθώς ο Πέτρος άνοιξε το στόμα, είπε: Γνωρίζω στ' αλήθεια ότι, ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης· αλλά, σε κάθε έθνος όποιος τον φοβάται, και εργάζεται δικαιοσύνη, είναι σ' αυτόν δεκτός. Τον λόγο που έστειλε στους γιους Ισραήλ, ευαγγελιζόμενος ειρήνη διαμέσου τού Ιησού Χριστού· (αυτός είναι ο Κύριος όλων)· εσείς ξέρετε αυτό τον λόγο, που κηρύχθηκε σε ολόκληρη την Ιουδαία, αρχίζοντας από τη Γαλιλαία, ύστερα από το βάπτισμα που κήρυξε ο Ιωάννης· πώς ο Θεός, τον Ιησού, αυτόν από τη Ναζαρέτ, τον έχρισε με Πνεύμα 'Αγιο και με δύναμη, ο οποίος πέρασε ευεργετώντας και θεραπεύοντας όλους εκείνους που καταδυναστεύονταν από τον διάβολο· επειδή, ο Θεός ήταν μαζί του. Κι εμείς είμαστε μάρτυρες όλων όσων έκανε, και στη γη των Ιουδαίων και στην Ιερουσαλήμ· τον οποίο φόνευσαν, αφού τον κρέμασαν επάνω σε ξύλο· τούτον ο Θεός τον ανέστησε την τρίτη ημέρα, και τον έκανε να εμφανιστεί, όχι σε ολόκληρο τον λαό, αλλά σε μάρτυρες, που ήσαν προσδιορισμένοι από τον Θεό, σε μας, που μαζί του φάγαμε και μαζί του ήπιαμε, μετά την ανάστασή του από τους νεκρούς· και μας παρήγγειλε να κηρύξουμε στον λαό, και να δώσουμε μαρτυρία, ότι αυτός είναι ο ορισμένος από τον Θεό κριτής ζωντανών και νεκρών· σε τούτον όλοι οι προφήτες δίνουν μαρτυρία, ότι διαμέσου τού ονόματός του θα λάβει άφεση αμαρτιών καθένας που πιστεύει σ' αυτόν».


Αυτός ο Ιησούς Χριστός, που ήταν η μορφή του Θεού πάνω στη γη, είχε έλθει και έζησε και περιπάτησε με τους μαθητές Του, έχοντας κενώσει τον Εαυτό Του από την δόξα Του. Ένιωθε μεγάλη ικανοποίηση να συγκάθεται μαζί με τα πλάσματά Του στο ίδιο τραπέζι. Αν και ο Ίδιος ήταν και είναι η Ζωή έτρωγε και έπινε μαζί τους. Μάλιστα κάποια στιγμή η κακία και επιπολαιότητα του ανθρωπίνου πνεύματος τον αποκάλεσε «φάγο και οινοπότη».

Ματθαίος 11:19-19 - Βάμβας

«Ήλθεν ο Υιός του ανθρώπου τρώγων και πίνων, και λέγουσιν· Ιδού, άνθρωπος φάγος και οινοπότης, φίλος τελωνών και αμαρτωλών. Και εδικαιώθη η σοφία από των τέκνων αυτής».

Οι μαθητές του Κυρίου είχαν δει επάνω στο Όρος της Μεταμόρφωσης ποιος είναι αυτός ο 'Ανθρωπος που περπατούσε μαζί τους.

Ματθαίος 17:1-2 - Φίλος

«ΚΑΙ ύστερα από έξι ημέρες, ο Ιησούς παίρνει τον Πέτρο, και τον Ιάκωβο, και τον αδελφό του, τον Ιωάννη, και τους ανεβάζει σε ένα ψηλό βουνό, κατ' ιδίαν. Και μεταμορφώθηκε μπροστά τους· και το πρόσωπό του έλαμψε σαν τον ήλιο, και τα ιμάτιά του έγιναν άσπρα σαν το φως».

Ματθαίος 17:9 - Φίλος

«Κι ενώ κατέβαιναν από το βουνό, ο Ιησούς παρήγγειλε σ' αυτούς, λέγοντας: Μη πείτε σε κανέναν το όραμα, μέχρις ότου ο Υιός τού ανθρώπου αναστηθεί από τους νεκρούς».

Πέτρου Β' 1:16-18 - Φίλος

«Επειδή, σας γνωστοποιήσαμε τη δύναμη και παρουσία τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ότι δεν ακολουθήσαμε σοφιστικούς μύθους, αλλά ότι γίναμε αυτόπτες μάρτυρες της μεγαλειότητας εκείνου. Επειδή, πήρε από τον Πατέρα Θεό τιμή και δόξα, όταν ήρθε σ' αυτόν από τη μεγαλόπρεπη δόξα μια τέτοια φωνή: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο εγώ ευαρεστήθηκα». Κι αυτή τη φωνή την ακούσαμε εμείς, καθώς ήρθε από τον ουρανό, όταν ήμασταν μαζί του στο άγιο βουνό».


Παρ' όλο που οι μαθητές είχαν καταλάβει ποιος είναι «ο Υιός του 'Ανθρώπου» δεν μπορούσαν να καταλάβουν αυτή την κένωση της δόξας του Θεού που θα βίωνε ο Ιησούς ως άνθρωπος.

Το μεγαλείο του Ανθρώπου Ιησού Χριστού ήταν ότι και πριν και μετά την Ανάστασή Του ήθελε να ζει σαν ένας απλός άνθρωπος δίπλα σ΄ αυτούς για τους οποίους ήρθε να ζήσει, να πεθάνει, να ταφεί και να αναστηθεί.

Δεν άλλαξε τις συνήθειες Του. Όπως έτρωγε και έπινε μαζί τους πριν την 'Αναστάσή Του, έτσι ήθελε να τρωει και να πίνει με τους αγαπημένους Του μαθητές μετά την Ανάστασή Του.

Όμως γεννιέται ένα σπουδαίο ερώτημα. Είχε ανάγκη ο Ιησούς να φάει και να πιει μετά την Ανάστασή Του;

'Αραγε είχε ανάγκη τώρα ο Ιησούς, καθώς ήταν άφθαρτος και αθάνατος, από φαγητό και νερό αφού είχε νικήσει το θάνατο ;

Αγαπητοί μου αδελφοί, ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι ο Ίδιος Χθές, Σήμερα και στους Αιώνες των Αιώνων.


Ο Κύριος μας που ήταν και είναι η Ζωή και δια του οποίου συντηρούνται τα πάντα μπορούσε να ζήσει και χωρίς την επίγεια τροφή τόσο πριν την Ανάσταση όσο και μετά την Ανάσταση αλλά για να αποδείξει πόσο μας αγαπάει ομοιώθηκε κατά πάντα με εμάς. Ακόμα και μετά την Ανάσταση Του δεν χρησιμοποιεί αυτή την δυνατότητα που πηγάζει από τη μεγαλειότητα Του και συνεχίζει να τρώει κοντά με τους μαθητές Του.

Λουκάς 24:36-43 - Φίλος

Και ενώ μιλούσαν γι' αυτά, ο ίδιος ο Ιησούς στάθηκε στο μέσον τους, και λέει σ' αυτούς: Ειρήνη σ' εσάς. Και εκείνοι, ενώ εκπλάγηκαν και έγιναν έντρομοι, νόμιζαν ότι έβλεπαν πνεύμα. Και τους είπε: Γιατί είστε ταραγμένοι; Και γιατί ανεβαίνουν συλλογισμοί στις καρδιές σας; Δείτε τα χέρια μου και τα πόδια μου, ότι εγώ ο ίδιος  είμαι·  ψηλαφήστε με και δείτε· επειδή,  ένα πνεύμα δεν έχει σάρκα και κόκαλα, όπως βλέπετε εμένα ότι έχω.  Και αφού το είπε αυτό, τους  έδειξε τα χέρια και τα πόδια. Και ενώ αυτοί, από τη χαρά, ακόμα απιστούσαν και θαύμαζαν, είπε σ' αυτούς: Έχετε εδώ κάτι φαγώσιμο; Και εκείνοι έδωσαν σ' αυτόν ένα μέρος από ψημένο ψάρι, και ένα μέρος κηρήθρας από μέλι. Και καθώς τα πήρε, έφαγε μπροστά τους».(Διάβασε ακόμη Ιωάννης 21:5-15)

Κάποιοι άνθρωποι μη θέλοντας να υποταχθούν σε ότι είναι γεγραμμένο δημιουργούν δικές τους διδασκαλίες και μάλιστα επικαλούνται «οράσεις», «προφητείες», «πνευματικές αποκαλύψεις» που όμως δεν έχουν τόπο μέσα στο Λόγο του Θεού.

Έτσι αυτοί οι άνθρωποι δολώνοντας το Λόγο του Θεού ολισθαίνουν και φτάνουν να λένε ότι ο Ιησούς έφαγε και ήπιε μετά την Ανάσταση, γιατί είχε ακόμα το χοϊκό σώμα γιατί ακόμα δεν είχε παρουσιαστεί στον Πατέρα. Γι΄αυτό το Λόγο έτρωγε και έπινε.

Κορινθίους Α' 15:50-50 - Φίλος

«Και λέω τούτο, αδελφοί, ότι σάρκα και αίμα δεν μπορούν να κληρονομήσουν τη βασιλεία τού Θεού ούτε η φθορά κληρονομεί την αφθαρσία».

Αν εμείς κατά την ανάστασή μας θα ντυθούμε την αφθαρσία και την αθανασία και θα καταποθεί το θνητό από το αθάνατο και το φθαρτό από το άφθαρτο, τότε εκείνος που είναι ο άφθαρτος Λόγος του Θεού και είναι η ίδια η Ζωή δεν μπορεί να παρασταθεί μπροστά στο Θεό για εμάς, αφού όπως είπε στους μαθητές Του να προσέξουν ότι δεν άλλαξε καθόλου αλλά ότι είναι ο Ίδιος και μάλιστα συνεχίζει να έχει σάρκα και οστά όπως κάθε άνθρωπος.

Αλλά τώρα πρέπει να καταλάβουν πολύ καθαρά ότι:

Κορινθίους Α' 15:45-49 - Φίλος

«Έτσι, εξάλλου, είναι γραμμένο:

"Ο πρώτος άνθρωπος Αδάμ «έγινε σε ψυχή που ζει»· ο έσχατος Αδάμ έγινε σε πνεύμα που ζωοποιεί. Όμως, όχι πρώτα το πνευματικό, αλλά το ζωικό, έπειτα το πνευματικό. Ο πρώτος άνθρωπος είναι από τη γη, χωματένιος· ο δεύτερος άνθρωπος, ο Κύριος από τον ουρανό. Όπως ήταν ο χωματένιος, τέτοιοι είναι και οι χωματένιοι· και όπως είναι ο επουράνιος τέτοιοι θα είναι και οι επουράνιοι. Και καθώς φορέσαμε την εικόνα του χωματένιου, θα φορέσουμε και την εικόνα του επουράνιου».

Ο Κύριος ποτέ δεν ήταν χωματένιος αλλά ήλθε από τον ουρανό καθώς «εξήλθε από του Θεού». Απλά έχοντας «ομοίωμα σάρκας αμαρτίας» έζησε και πειράστηκε κατά πάντα σαν κι εμάς. Το μόνο που δεν είχε επιθυμίες σαν και εμάς, αφού δεν ήταν από αυτόν τον κόσμο αλλά «εκ του Πατρός». Παρ΄όλα αυτά αυτό το άγιο και άμωμο αρνί παραδόθηκε στο θάνατο για τις δικές μας αμαρτίες. Με το ίδιο σώμα που πέθανε με το ίδιο αναστήθηκε".

 

(1Ιωάν. 2:12-17 [Μεταγλώττιση])

"Γράφω σ’ εσάς, παιδάκια, γιατί σας έχουν αφεθεί οι αμαρτίες εξαιτίας του ονόματός του.

Γράφω σ’ εσάς, πατέρες, γιατί έχετε γνωρίσει αυτόν [που είναι] από [την] αρχή.

Γράφω σ’ εσάς, νεαροί, γιατί έχετε νικήσει τον Πονηρό.

Έγραψα σ’ εσάς, παιδιά, γιατί έχετε γνωρίσει τον Πατέρα.

 Έγραψα σ’ εσάς, πατέρες, γιατί έχετε γνωρίσει αυτόν [που είναι] από [την] αρχή.

Έγραψα σ’ εσάς, νεαροί, γιατί είστε ισχυροί και ο λόγος του Θεού μένει μέσα σας και έχετε νικήσει τον Πονηρό.

Μην αγαπάτε τον κόσμο μήτε αυτά [που είναι] μέσα στον κόσμο. Αν κάποιος αγαπά τον κόσμο, δεν υπάρχει η αγάπη του Πατέρα μέσα του.

Γιατί καθετί που [είναι] μέσα στον κόσμο, η επιθυμία της σάρκας και η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονεία του βίου, δεν είναι από τον Πατέρα, αλλά είναι από τον κόσμο.

Και ο κόσμος παρέρχεται [καθώς ]και η επιθυμία του, αυτός όμως που κάνει το θέλημα του Θεού μένει στον αιώνα".

 

Γνωρίζουμε όλοι οι πιστοί πάρα πολύ καλά από τις Γραφές ότι ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός δεν ήταν από αυτό τον κόσμο αλλά γεννήθηκε από τον Πατέρα .

Ιωάννου Α' 1:1-4 - Φίλος

«Εκείνο που ήταν από την αρχή, εκείνο που ακούσαμε, εκείνο που είδαμε με τα μάτια μας, εκείνο που τη θέα του κοιτάξαμε και τα χέρια μας ψηλάφησαν, για τον Λόγο τής ζωής, (και η ζωή φανερώθηκε, και είδαμε και δίνουμε μαρτυρία και εξαγγέλλουμε σε σας την αιώνια ζωή, που ήταν προς τον Πατέρα και φανερώθηκε σε μας·) εκείνο που είδαμε και ακούσαμε, εξαγγέλλουμε και σε σας, για να έχετε κι εσείς κοινωνία μαζί μας· και η δική μας, μάλιστα, κοινωνία είναι μαζί με τον Πατέρα και μαζί με τον Υιό του, τον Ιησού Χριστό. Κι αυτά τα γράφουμε σε σας, ώστε η χαρά σας να είναι πλήρης».

 

Βασίλειος Ζαφείρογλου

Μάρτιος 2018

 

 

Κύριος ο Θεός ημών Κύριος Eις έστιν

αναρτήθηκε στις 2 Μαρ 2018, 10:06 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 14 Απρ 2018, 9:13 π.μ. ]


Συγγραφή: Ευάγγελος Δημ. Κεπενές (25/11/2016)

 

 

Άκουε  Ισραήλ Κύριος ο Θεός ημών Κύριος εις έστιν (Δευτ. 6:4)

 

Η έννοια του «Κύριος  ο Θεός ημών Κύριος  εις  έστιν», είναι αντίθετη με την έννοια του «δυάς η δυαδικός έστιν», «τριάς η τριαδικός έστιν» και λοιπά.

Εις, επίθετο αρσενικού γένους, αριθμητικό απόλυτο. Αρχική – ριζική: ένας.

Δυάς, αριθμητικό ουσιαστικό, θηλυκού γένους. Αρχική - ριζική: δύο  (= σύνολο δύο ομοίων μονάδων).

Δυαδικός, επίθετο αρσενικού γένους. Αρχική - ριζική: δύο (= σύνολο δύο ομοίων μονάδων).

Τριάς, αριθμητικό ουσιαστικό θηλυκού γένους. Αρχική - ριζική: τρεις (= σύνολο τριών ομοίων μονάδων).

Τριαδικός, επίθετο αρσενικού γένους που αναφέρεται στην τριάδα. Αρχική - ριζική: τρεις (= σύνολο τριών ομοίων μονάδων).

 

Για να καταλάβουμε την σημασία  του «Κύριος ο Θεός ημών Κύριος Εις έστιν» που το πνεύμα του Θεού «Πνεύμα ο Θεός» είπε στον λαό Ισραήλ μέσω του Μωυσή,  πρέπει να γνωρίζουμε  τις λατρευτικές συνήθειες και δοξασίες, εκείνης της εποχής, που οι άνθρωποι επινόησαν για να εξηγήσουν κυρίως τις δυνάμεις της φύσης.

Η άσκηση της λατρείας στους επινοημένους θεούς εκτελούνταν πάντοτε από τα ιερατεία τα οποία και ενίσχυαν την εκάστοτε εξουσία. Οι θεοκρατικές  εξουσίες λειτουργούσαν πάντοτε ως χειραγωγός και ως μέσον υποταγής  των λαών και οι αυτοκράτορες μονάρχες, αποτελούσαν τον σύνδεσμο μεταξύ ουρανού και γης με αποτέλεσμα την αποθέωση τους, αφού θεωρούντο υιοί θεών. Σε αυτό συνέβαλε η αμάθεια και ο φόβος των λαών  προς το άγνωστο και μυστικό, το οποίο καλλιεργούσαν συστηματικά τα ιερατεία.

Η αίγλη η ισχύς και η οικονομική ευρωστία μιας αυτοκρατορίας  θεωρείτο ως  το αποτέλεσμα της λατρείας του λαού στους θεούς προστάτες της,  τους οποίους οι εξουσίες μπορούσαν  να αναβαθμίσουν,  να τροποποιήσουν και να συγχωνεύσουν με άλλους (θεοκρασία) εάν ήταν συμφέρον

Τα παρακάτω αποσπάσματα μας δίνουν μια εικόνα του τι επικρατούσε.

 

Μεσοποταμιακή μυθολογία

«Μυθολογία της Μεσοποταμίας ονομάζεται η μυθολογία των λαών - Σουμέριοι, Ακκάδιοι, Βαβυλώνιοι, Ασσύριοι, -που έζησαν στην κοιλάδα της Μεσοποταμίας.

Φαίνεται ότι η πρώτη φάση της θρησκείας της Μεσοποταμίας ήταν φυσιοκρατική- η λατρεία δηλαδή των δυνάμεων της ζωής. Ο άνθρωπος μετέφρασε αυτές τις δυνάμεις της ζωής με τη μορφή πνευμάτων των της ευφορίας και της γονιμότητας που εκπροσωπείται από ένα ζευγάρι, όπως και η ζωή των ανθρώπων. Δημιούργησε επίσης θεούς - πνεύματα για όλα τα πράγματα τα απαραίτητα για τη ζωή των ανθρώπων όπως πνεύματα των δημητριακών, του δάσους, των αμπελιών, των πηγών κ.α.. Οι θνητοί θεοί τους πέθαιναν και ξαναγεννιούνταν όπως και οι εποχές την παραγωγική δύναμη των οποίων εκπροσωπούσαν.

Η μεσοποταμιακή θρησκεία δεν έχει μία και μοναδική προέλευση αλλά ανταποκρίνεται στη ίδια τη σύσταση της χώρας. Οι πιο αρχαίες χώρες της Σουμέρ (κοιλάδα Σεναάρ), που είχαν την αυτονομία τους την εποχή της συγκρότησης τους, προσάρτησαν η μια μετά την άλλη τις γειτονικές πολιτείες που η κάθε μια είχε τον τοπικό της κλήρο που είχε ήδη διαμορφώσει μια παράδοση. Το ιερατείο κάθε πόλης είχε θεσπίσει τη δική του θεωρία για τη γενεαλογία των θεών του όπως και διαφορετικό θεό προστάτη από των άλλων πόλεων. Καθώς σιγά - σιγά οι πολιτείες ενοποιούνταν σε όλο και μεγαλύτερους οικισμούς το πάνθεο της μιας βρέθηκε κοντά με το πάνθεο της άλλης.

Οι θεοί του Σουμέρ έπειτα ήρθαν σε επαφή με τους θεούς της σημιτικής εισβολής - Ακκάδες - και ανακατεύτηκαν. Έτσι διπλασιάστηκε και ο κατάλογος των θεών. Υπήρχαν διπλές ονομασίες και μπερδεμένες γενεαλογίες που ωστόσο αντιπροσώπευαν την αναταραχή που υπήρξε και στη ζωή των δύο λαών. Καθώς περνούσαν τα χρόνια θα πρέπει να γίνονταν διακριτικές επεξεργασίες αλλά η μεγάλη μεταρρύθμιση ήρθε στα χρόνια της πρώτης δυναστείας της Βαβυλώνας. Το ιερατείο και η ηγεσία αποφάσισε να ενώσει και επίσημα τις δυο αντιλήψεις προτάσσοντας τον Μαρδούκ ( έναν ασήμαντο μέχρι τότε Θεό) σαν το νέο επίσημο, μεγάλο θεό του κράτους και της Βαβυλώνας. Με μεγάλη μαεστρία ο κλήρος δεν μείωσε ούτε τον αριθμό ούτε την αξία των προγενέστερων θεών απλά διάλεξε έναν και τον ανέβασε πάνω από τους άλλους χωρίς όμως να καταργήσει τους παλιούς. Τότε γράφτηκε και το ποίημα της Δημιουργίας που "εξηγεί" την υπεροχή του Μαρδούκ και γενικά προτείνει μια άλλη γενεαλογία και μυθολογία, τη νέα και κοινή λίγο πολύ για όλους».

Πηγή

 

Άνου

«Στη σουμεριακή μυθολογία, κι αργότερα στους Ασσύριους και τους Βαβυλώνιους, ο Άνου ή Αν ήταν θεός του ουρανού και των αστερισμών, άρχοντας των θεών, των πνευμάτων και των δαιμόνων. Ο Άνου θεωρείτο ότι είχε την εξουσία να δικάσει όσους είχαν διαπράξει εγκλήματα. Ήταν πατέρας των Ανουνάκι. Στην τέχνη απεικονίζεται συνήθως ως τσακάλι. Βασικό σύμβολο του Άνου είναι το στέμμα με κέρατα.

Ο Άνου ήταν ο γηραιότερος θεός στο πάνθεον της σουμεριακής μυθολογίας, ενώ αποτελούσε Τριάδα μαζί με τον Ενλίλ, θεό του ουρανού, και τον Ένκι, θεό των υδάτων. Ο Άνου συσχετίζεται συχνά με την πόλη Ουρούκ, την αντίστοιχη βιβλική Ερέχ και  κατά συνέπεια, πιστεύεται ότι αποτελούσε το αρχικό κέντρο λατρείας του. Η θεότητα Ινάννα - Ιστάρ, που επίσης λατρευόταν στην Ουρούκ, πολλές φορές θεωρούνταν σύντροφός του γι' αυτό το λόγο».

Πηγή

 

Ελληνικές τριαδικές θεότητες

 

Ενδεικτικά θα αναφέρουμε την τρισυπόστατη θεά Εκάτη που αναφέρεται από την ελληνική μυθολογία ως βασίλισσα του ουρανού, της γης, και της θάλασσας, προστάτης της δικαιοσύνης, του στρατού, των κυνηγών, των ψαράδων, των κοπαδιών με τη συνέργεια του εραστή της Ερμή, και των νεογέννητων, εξ ου και η προσωνυμία της κουροτρόφος. Στα αρχαία αγάλματα απεικονιζόταν με τρία πρόσωπα και στα αγγεία κρατώντας δύο πυρσούς, προς τιμή της εόρταζαν τα Εκάτεια σε τρίστρατα εκτός πόλεων.

 

 Άλλες αντιλήψεις εκτός των ανωτέρω ήταν ότι οι αδελφοί θεοί Δίας η Ζευς, Πλούτων και Ποσειδώνας είχαν διανείμει τις βασιλείες, ο μεν Δίας ήταν θεός του ουρανού, ο Πλούτων του κάτω κόσμου και ο Ποσειδώνας των Υδάτων. [Ιουστίνου λόγος παραινετικός προς Έλληνες (730)]

 

Από τα παραπάνω προκύπτουν τα εξής:

·         Ο πολυθεϊσμός προέκυψε από την ανάγκη να ερμηνεύσουν οι άνθρωποι τα φυσικά φαινόμενα, τον έρωτα, τη σοφία, τις τέχνες, το κάλλος κ.α., επινοώντας θεούς διαφόρων ειδικοτήτων και αρμοδιοτήτων, δότες αγαθών ή κακών, που δήθεν προστάτευαν αυτούς, τις πόλεις τους, τις οικογένειες τους, τα κοπάδια τους, τα καράβια τους, το στρατό τους, τα επαγγέλματά τους κ.λ.π..(Βλ. σήμερα)

·         Τα ιερατεία εξασκούσαν πάντοτε εξουσία στην εξουσία, αφού οι αυτοκράτορες μονάρχες, στήριζαν την διαιώνιση τους από τις ευλογίες και τους χρησμούς - οιωνούς των ψευδοπροφητών των.

·         Οι εξουσίες χωρίς την στήριξη του ιερατείου δεν μπορούσαν να γίνουν σεβαστές από τον λαό. (Βλ. σήμερα)

·         Οι θεοί συμμορφώνονταν πάντοτε  με τις σύγχρονες ανάγκες και τις πολιτικές της εξουσίας. (Βλ. σήμερα)

·         Οι επινοήσεις τριαδικών θεών ήταν καθαρά γέννημα του   πολυθεϊσμού, υπονοώντας  συγκυβερνήσεις ιεραρχικά δομημένες,  τριών ομοίων μονάδων (τριών θεών), κατά τον τρόπο πού συγκυβερνούσαν άνθρωποι βασιλείς.

·         Βιβλικές πόλεις όπως Ερέχ (Ουρούκ), Νινευή, Βαβυλών και άλλες, ήταν κέντρα λατρείας τριαδικών φανταστικών θεών.

 

Ο δίσκος του ήλιου και ο φάσεις του

 

Ο  φυσικός ήλιος και οι τρείς φάσεις του, ανατολή, μεσουράνημα και δύση ήταν αφορμή για τριαδικές θεότητες όπως μας πληροφορεί η New International Encyclopedia.

«Η τριάδα έγινε ο πιο διαδεδομένος στον κόσμο αριθμός της θεότητας ... Η λατρεία του ηλίου είναι μια από τις αρχαιότερες μορφές θρησκείας και ο αρχαίος άνθρωπος κάποιες φορές διέκρινε μεταξύ του ανατέλλοντος, του μεσουρανούντος και του δύοντος ήλιου. Οι Αιγύπτιοι για παράδειγμα διαχώριζαν τον ήλιακό θεό σε τρεις θεότητες: Τον Ώρο - ο ανατέλλων ήλιος, τον Ρα - ο μεσουρανών ήλιος και τον Όσιρι - ο δύων ήλιος».  (Αιγυπτιακές θεότητες)

 

Ο λόγος λοιπόν του Κυρίου Θεού στον Ισραήλ «άκουε Ισραήλ Κύριος ο Θεός ημών Κύριος εις έστιν» έγινε για να ανατρέψει αυτή την νοοτροπία των πολυθεϊστών που είχαν και οι Ισραηλίτες  καταγόμενοι από την Χαλδαία, οι οποίοι ακόμα και στην περίοδο της διακονίας του Ιεζεκιήλ προσκυνούσαν τον ήλιο. (Ιεζ. 8:15)

Ακούστε Ισραηλίτες ο δικός σας Κύριος Θεός  (σε αντίθεση με τους άλλους) είναι εις  Κύριος  (όχι τριάς - τριαδικός).

 

Αξίζει να προσέξουμε την προσευχή του βασιλιά του Ιούδα Εζεκία όταν προσεύχεται για να ελευθερωθούν από τους Ασσύριους:

 

«Και νυν Κύριε ο Θεός ημών σώσον ημάς εκ χειρός αυτού και γνώσονται πάσαι αι βασιλείαι της γης ότι συ Κύριος ο Θεός μόνος (Δεν είσαι μαζί με άλλους - δηλαδή δεν είσαι δυαδικός η τριαδικός)». (Δ΄ Βασ. 19:19)

 

Συμφωνία με την Καινή Διαθήκη

 

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός απαντώντας σε ερώτηση ενός εκ των γραμματέων επιβεβαιώνει:

«Άκουε Ισραήλ Κύριος ο Θεός ημών εις Κύριος έστιν (όχι τριάς -τριαδικός)».  (Μάρκ. 12:29)

Και ο γραμματεύς απαντώντας συμμαρτυρεί: «Καλώς Διδάσκαλε επ’ αληθείας είπες ότι εις έστιν και ουκ έστιν άλλος πλην αυτού». (Μάρκ. 12:32)

Και αλλού είπε: «Και πατέρα μη καλέσητε υμών επί της γης, εις γαρ έστιν υμών ο Πατήρ ο ουράνιος». (Ματθ. 23:9)

 Και ο Παύλος: «Εις Θεός και πατήρ πάντων, ο επί πάντων και δια πάντων και εν πάσιν». (Εφεσ. 4:6)

 

Ο Ιάκωβος επίσης έγραψε: «Συ πιστεύεις ότι εις (όχι τριάς - τριαδικός)  έστιν ο θεός; καλώς ποιείς και τα δαιμόνια πιστεύουν και φρίσσουσιν». (Ιάκ. 2:19)

 Όποιος λοιπόν πιστεύει ότι Κύριος ο Θεός δεν είναι τριαδικός αλλά ΕΙΣ πράττει πολύ σωστά, άλλωστε το ίδιο πιστεύουν και τα δαιμόνια και για αυτό το λόγο φρίττουν (τρέμουν από φόβο). Εάν υποθετικά ο Θεός ήταν τριαδικός τότε τα δαιμόνια δεν θα έφριτταν.

Ο πατέρας λοιπόν του ψεύδους  έχει κάθε λόγο να απατά επί αιώνες διαστρεβλώνοντας την αλήθεια ότι Κύριος ο Θεός είναι ΕΙΣ (και όχι τριάς τριαδικός η δυάς - δυαδικός).

 

Αντιλήψεις  περί τριαδικότητας του Θεού εκτός των ανωτέρω

 

(α) Καββαλίστικες σκέψεις

 

«Η Αλήθεια είναι εκεί που οι Καμπαλιστές μιλούν για τα πέπλα του Απόλυτου. Η Αλήθεια ονομάστηκε με διάφορους τρόπους: άλλοι την είπαν Θεό γενικά, άλλοι Πατέρα – Θεό, Απόλυτο, Ανεκδήλωτο, Αρνητική Ύπαρξη και άλλοι ακόμη πιο αόριστα «ανώτερη δύναμη». Η ποικιλία των ονομάτων και επιθέτων υποδηλώνει το γεγονός ότι η ολότητα του Θεού παραμένει ακατανόητη από την ανθρώπινη διάνοια. Αυτή η γνώση – παραδοχή είναι πανάρχαιη. Οι αρχαίοι λαοί είχαν συνειδητοποιήσει πως, πίσω από εκείνον που ονόμαζαν πατέρα – Θεό βρισκόταν «κάτι», στο οποίο ο κεντρικός τους Θεός παρέμενε υπόλογος. Πιθανώς ένας ακόμη ανώτερος Θεός, ακατάληπτος ακόμη και από τον ύψιστο Θεό τους, πόσο μάλλον από τους ίδιους. Για αυτό τον αναφέρουν ή τον υπονοούν αλλά δεν ασχολούνται μαζί του, δεν προσπαθούν να τον ερμηνεύσουν γιατί μια τέτοια ερμηνεία θα ήταν αυθαίρετη. Η Καμπαλιστική προσέγγιση δεν ξεφεύγει από αυτό. Παραδέχεται την άγνοιά της και μιλάει για τρία πέπλα τα οποία δίνουν μια νύξη για ΤΟ Θεό αλλά στην ουσία, όπως όλα τα πέπλα, τον αποκρύπτουν. Τα πέπλα αυτά είναι η Αρνητικότητα, το Απεριόριστο και το Απεριόριστο Φως.

Τα τρία αυτά συμβολικά πέπλα δεν ξεχωρίζουν και δεν διακρίνονται το ένα από το άλλο. Σαν Πατέρας, Υιός και Άγιο Πνεύμα είναι «Τριάδα ομοούσιος και αχώριστος» και ο ανώτατος μυημένος αυτού του ηλιακού συστήματος ακόμη (αλλά και άλλοι μεγαλύτεροι από αυτόν) δεν μπορεί να εισχωρήσει στα μυστικά τους».

Πηγή

 

(β) Ερμής ο τρισμέγιστος

 

Μία θεότητα στον κόσμο υπάρχει

Ο Ερμής αναφέρεται ως ένας παντογνώστης στα χρόνια της βασιλείας του Σώστρου. Γράφει σχετικά ο Ιωάννης Μαλάλας (7ος - 8ος αιών):

 

«Ερμής ο Τρισμέγιστος ο Αιγύπτιος, ανήρ φοβερός εν σοφία ος έφρασε τρεις μεγίστας υποστάσεις είναι το του αρρήτου και δημιουργού όνομα, μίαν δε θεότητα είπε».


Δηλαδή:
Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος ο Αιγύπτιος, άνδρας με φοβερή σοφία. Ο οποίος είπε πως του ακατάληπτου και δημιουργού το όνομα έχει τρεις υποστάσεις σε μια ενιαία θεότητα», δίδοντας έτσι το τριαδικό της υπόστασης του Θεού, που κατόπιν ενσωματώθηκε στην Ορθοδοξία.

 

Πηγή

 

 

(γ) Αγία Τριάδα

 

«Ο τριαδικός Θεός περιγράφεται ως Τρισυπόστατη Μονάδα η οποία φανερώνεται με ενέργειες και έργα στην κτίση και την ιστορία. Έχει μεν τρία πρόσωπα, αλλά αυτά τα τρία πρόσωπα δεν αποτελούν τρεις χωριστούς Θεούς, αλλιώς ο Χριστιανισμός δεν θα ήταν μονοθεϊστική αλλά τριθεϊστική θρησκεία. Κατά το δόγμα, ο λόγος που ο τριαδικός Θεός είναι ένας, αν και με τρεις υποστάσεις, είναι η απουσία χώρου και χρόνου. Ο χώρος και ο χρόνος διαφοροποιούν τις ανθρώπινες υποστάσεις μεταξύ τους, ώστε τα διαφορετικά πρόσωπα να αποτελούν διαφορετικούς ανθρώπους. Επειδή όμως ο χώρος και ο χρόνος είναι κτιστοί (δημιουργήματα του Θεού), ο Θεός δεν υπόκειται σε αυτούς. Έτσι έχουμε το μυστήριο (ακατάληπτο για τους ανθρώπους) της Τρισυπόστατης Μονάδας».

 

Πηγή

 

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η αποδοχή του Τριαδικού δόγματος  (Τρισυπόστατη Μονάδα) προϋποθέτει και την αποδοχή της άγνοιας, του ακατάληπτου και ακατανόητου, του μυστηρίου και την θέσπιση νέων μαθηματικών και γραμματικών κανόνων. Εάν κάποιος έχει κατά νου η βλέπει τρία πέπλα, τρεις αγγέλους η τρία πλοία στη σειρά, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Θεός είναι τριάς - τριαδικός. Επίσης η αιτιολόγηση ότι ο Θεός είναι τριαδικός, διότι δεν υπόκειται σε χώρο και χρόνο, αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να είναι και τετραδικός, πενταδικός, εξαδικός κ.λ.π.. 

 

Τι το άχυρον προς τον σίτον; (Ιερ. 23:28)

 

Η Αγία γραφή ωφέλιμος προς παιδεία.

«Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν, προς εκπαίδευσιν την μετά της δικαιοσύνης,  διά να ήναι τέλειος ο άνθρωπος του Θεού, ητοιμασμένος εις παν έργο αγαθόν». (ΙΙ Τιμ. 3:16)

Οι λόγοι του Κυρίου είναι απλοί, καθαροί, νοητοί, φωτίζουν και σοφίζουν τον άνθρωπο και είναι ασύμφωνοι με αυτές τις ανθρώπινες τριαδικές, πολυθεϊστικές αντιλήψεις.  (Βλ. Ματθ. 15:9)

«Άκουε Ισραήλ Κύριος ο Θεός ημών Κύριος ΕΙΣ έστιν». (Μάρκ. 12:29)

«Λύχνος τοις πόσι μου ο νόμος σου και φως ταις τρίβοις μου».  (Ψαλμ. 119:105)

«Ο νόμος του Κυρίου άμωμος επιστρέφων ψυχάς, η μαρτυρία του Κυρίου  πιστή σοφίζουσα νήπια, τα δικαιώματα του Κυρίου ευθέα ευφραίνοντα καρδίαν». (Ψαλμ. 18:8)

«Οδήγησον με επί την αλήθειαν σου και δίδαξον με ότι συ ει ο Θεός ο σωτήρ μου».  (Ψαλμ. 24:5)

«Οίδαμεν δε ότι ο Υιός  του Θεού ήκει (ήλθε) και δέδωκεν ημίν διάνοιαν (νοητική ικανότητα) ίνα γινώσκωμεν τον αληθινόν και εσμέν εν τω αληθινώ εν τω υιώ αυτού Ιησού Χριστώ, ούτος ο αληθινός Θεός  και ζωή αιώνιος».  (Α΄ Ιωάν. 5:20)

 Οι απόστολοι δεν κήρυξαν τριαδικό θεό, ούτε χωμάτινο Ιησού, αλλά κήρυξαν δια Πνεύματος αγίου ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο αληθινός Θεός και ζωή αιώνιος.

 

Η προφητεία του Ησαΐα για τον Υιό

 

«Ότι παιδίον εγεννήθη ημίν, υιός και εδόθη ημίν, ου η αρχή εγενήθη επί του ώμου αυτού και καλείται το όνομα αυτού μεγάλης βουλής άγγελος, θαυμαστός σύμβουλος, Θεός ισχυρός , εξουσιαστής, άρχων ειρήνης, πατήρ του μέλλοντος αιώνος». (Ησ. 9:6 κατά Ο΄έκδ. αποστ. Διακονίας)

 

Ότι παιδίον εγεννήθη ημίν

 

Το «ημίν» είναι δοτική προσωπική χαριστική και φανερώνει το πρόσωπον που ωφελείται, το πρόσωπο για χάρη του οποίου γίνεται αυτό που δηλώνει η πρόταση.

To «εγεννήθη» είναι παθητικός χρόνος, που σημαίνει ότι το παιδίον, ο Ιησούς, δεν γεννήθηκε από μας, αλλά από τον Θεό που είναι Πνεύμα, για μας.

Ομοίως και το «υιός και εδόθη ημίν». Δεν γέννησε χοϊκός  άνθρωπος τον Σωτήρα για να τον δώσει να σωθεί ο κόσμος, αυτό το έκανε ο Θεός που είναι Πνεύμα, διαφορετικά ο Σωτήρας  θα ήταν χοϊκός άνθρωπος μη δυνάμενος να σώζει, και όχι ο επουράνιος Κύριος Ιησούς χριστός. (Α΄Κορ. 15:47)

 «Ούτως γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον ώστε τον υιόν τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον». (Ιωάν. 3:16)

Μονογενής = ο γεννηθείς μόνος||άνευ άλλων||μη έχων αδελφούς ή αδελφές. [Λεξικά: Σκαρλάτου Βυζαντίου αρχαία και Ομηρικό Πανταντζίδου]

 

Ο ποιηθείς χοϊκός Αδάμ, αποκαλείται επίσης υιός Θεού, εάν λοιπόν ο γεννηθείς υιός του Θεού Ιησούς, είχε την χοϊκή φύση του Αδάμ, δεν θα ήτο ο μονογενής του Πατρός πλήρης χάριτος και αληθείας, εξάλλου «το γεγεννημένον εκ της σαρκός είναι σαρξ και το γεγεννημένον εκ του Πνεύματος είναι πνεύμα». (Γέν. 1:27, Λουκ. 3:38, Ησ. 1:2, Ιωάν. 1:14, Ιωάν. 3:6)

 

«Ούτως είναι και γεγραμμένον· Ο πρώτος άνθρωπος Αδάμ έγεινεν εις ψυχήν ζώσαν· ο έσχατος Αδάμ εις πνεύμα ζωοποιούν. Πλην ουχί πρώτον το πνευματικόν, αλλά το ζωϊκόν, έπειτα το πνευματικόν. Ο πρώτος άνθρωπος είναι εκ της γης χοϊκός, ο δεύτερος άνθρωπος ο Κύριος εξ ουρανού». (Ι Κορ. 15:45-47)

 

Ο μονογενής υιός του Θεού

 

Ως μονογενής υιός του Θεού, ορίζεται αυτός που γεννήθηκε δια Πνεύματος αγίου μέσα στην κοιλιά της Μαρίας, ετέχθη από αυτήν «που έστιν ο τεχθείς βασιλεύς των Ιουδαίων;» και του εδόθη το όνομα Ιησούς με εντολή αγγέλου του Κυρίου. Ο αποσταλθείς εις τον κόσμο μονογενής του Πατρός, Ιησούς, δεν είχε αδελφούς ή αδελφές γεννημένους από το άγιο Πνεύμα όπως αυτός, όμως «όσοι έλαβον αυτόν εις αυτούς έδωκεν εξουσίαν να γείνωσι τέκνα Θεού, εις τους πιστεύοντας εις το όνομα αυτού, οίτινες ουχί εξ αιμάτων, ουδέ εκ θελήματος σαρκός, ουδέ εκ θελήματος ανδρός, αλλ΄εκ Θεού εγεννήθησαν».  (Ιωάν. 1:12, Ματθ. 2:2)  

 

« Όστις πιστεύει εις αυτόν δεν κρίνεται, όστις όμως δεν πιστεύει είναι ήδη κεκριμένος, διότι δεν επίστευσεν εις το όνομα του μονογενούς Υιού του Θεού». (Ιωάν. 3:18)

 

Ομομήτριοι αλλά όχι ομοπάτριοι με τον Ιησού ήταν ο Ιάκωβος, ο Ιωσής, ο Σίμων, ο Ιούδας και οι αδελφές αυτού.

 

«Δεν είναι ούτος ο υιός του τέκτονος; (καθώς ενομίζετο [Λουκ. 3:23]) η μήτηρ αυτού δεν λέγεται Μαριάμ, και οι αδελφοί αυτού Ιάκωβος και Ιωσής και Σίμων και Ιούδας; και αι αδελφαί αυτού δεν είναι πάσαι παρ' ημίν; πόθεν λοιπόν εις τούτον ταύτα πάντα;  Και εσκανδαλίζοντο εν αυτώ». (Ματθ. 13:55-57,  βλ. και Ματθ. 12:47-50)

 

 

Η γέννηση του Ιησού

 

«Και είπεν ο άγγελος αυτή, Μη φοβού Μαριάμ εύρες γαρ χάριν παρά τω Θεώ και ιδού συλλήμψη (θα συλλάβεις) εν γαστρί και τέξη υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν …………. είπεν δε Μαριάμ προς τον άγγελον, Πως έσται τούτο,επεί άνδρα ου γινώσκω; Και αποκριθείς ο άγγελος είπεν αυτή, Πνεύμα άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι, διο και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιός Θεού (Λουκ. 1:30-35)». Δεν της είπε ότι το άγιο που θα γεννηθεί από σένα θα κληθεί υιός Θεού, αλλά της είπε, το άγιο που θα γεννηθεί μέσα σου θα κληθεί υιός Θεού.

 

Το ίδιο επιβεβαιώνει άγγελος Κυρίου στον Ιωσήφ τον άνδρα αυτής κατ’ όναρ: «Ιωσήφ υιός Δαυίδ μη φοβηθής παραλαβείν την γυναίκα σου το γαρ εν αυτή γεννηθέν εκ πνεύματος έστιν αγίου (Ματθ. 1:18-20)». Αυτός ήταν και ο λόγος που ονομάστηκε μονογενής υιός Θεού, διότι το άγιο που γεννήθηκε μέσα στη κοιλιά της Μαρίας ήταν εκ Πνεύματος αγίου, όχι εξ αιμάτων, ουδέ εκ θελήματος σαρκός, ουδέ εκ θελήματος η δυνάμεως ανδρός η γυναικός.

Συνεχίζοντας ο άγγελος λέει στον Ιωσήφ: «Τέξεται δε υιόν και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν (= σωτήρας), αυτός γαρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών». Ο Ιωσήφ πίστεψε στον λόγο αυτού και «εκάλεσεν το όνομα αυτού Ιησούν».  (Ματθ. 1:25, Λουκ. 2:21)

 

Η χοϊκή Μαρία δεν συνέλαβε κατά το έθος των ανθρώπων «έγνω δε Αδάμ την γυναίκα αυτού και συλλαβούσα έτεκεν υιόν και επωνόμασεν το όνομα αυτού Σηθ (Γέν. 4:25)», ούτε συνέλαβε  γονιμοποιημένο ωάριο (έμβρυο) για να τέξει ημίθεο κατά το έθος των Ολύμπιων σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ούτε γονιμοποίησε μόνη της όπως η Ήρα τον Ήφαιστο που γεννήθηκε με παρθενογένεση και ο πατέρας του ήταν η έρις και η φιλονικία σύμφωνα με τις αρχαίες δοξασίες, ούτε έτεκε χοϊκό υιό, αλλά συνέλαβε θαυματουργικά και έτεκε τον επουράνιο Ιησού που τον γέννησε ο Πατέρας του, το αιώνιο άγιο Πνεύμα, μέσα της, και ο γενητός έχει αρχή.

 

«Και ότε επλήσθησαν ημέραι οκτώ του περιτεμείν αυτόν και εκλήθη το όνομα αυτού Ιησούς, το κληθέν υπό του αγγέλου προ του συλλημφθήναι αυτόν εν τη κοιλία». (Λουκ. 2:21)

«Και αυτός είναι η κεφαλή του σώματος, της εκκλησίας (της μίας, της πνευματικής), όστις είναι αρχή, πρωτότοκος εκ των νεκρών, διά να γείνη αυτός πρωτεύων εις τα πάντα». (Κολ. 1:18)

«Και προς τον άγγελο της εκκλησίας στη Λαοδίκεια γράψε. Ταύτα λέγει ο Αμήν, ο μάρτυς ο πιστός και αληθινός, η αρχή της κτίσεως του Θεού (της νέας, της πνευματικής)». (Αποκ. 3:14)

« Όθεν εάν τις ήναι εν Χριστώ είναι νέον κτίσμα· τα αρχαία παρήλθον, ιδού, τα πάντα έγειναν νέα». (ΙΙ Κορ. 5:17)

 

«Διότι εν Χριστώ Ιησού ούτε περιτομή ισχύει τι ούτε ακροβυστία, αλλά νέα κτίσις». (Γαλ. 6:15)

 

Ο Εμμανουήλ

 

«Τούτο δε όλον γέγονεν ίνα πληρωθή το ρηθέν υπό Κυρίου δια του προφήτου λέγοντος : Ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν και καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ ο έστιν μεθερμηνευόμενον Μεθ’ ημών ο Θεός». (Ματθ. 1:23)

Η εκκλησία του Θεού «ην περιεποιήσατο δια του αίματος του ιδίου» τον πρώτο αιώνα αναγνώριζε τον Ιησού ως τον αληθινό ένα Θεό και κάλεσε το όνομα αυτού «Εμμανουήλ», δηλαδή «Μεθ’ ημών ο Θεός». (Πρ. 20:28, Α΄ Ιωάν. 5:20, Ησ. 7:14, 8:8)

Αυτός ήταν και ο λόγος που οι Ιουδαίοι ήθελαν να τον φονεύσουν διότι νόμιζαν τον Ιησούν υιό του Ιωσήφ και της Μαρίας και δεν πίστευαν ότι ήταν ο μονογενής του αγίου Πνεύματος .

«Δια τούτο ουν μάλλον εζήτουν αυτόν οι Ιουδαίοι αποκτείναι ότι ου μόνον έλυεν το σάββατον,αλλά και πατέρα ίδιον έλεγεν τον Θεόν ίσον εαυτόν ποιών τω Θεώ». (Ιωάν. 5:18)

«Απεκρίθησαν προς αυτόν οι Ιουδαίοι, λέγοντες· Περί καλού έργου δεν σε λιθοβολούμεν, αλλά περί βλασφημίας, και διότι συ άνθρωπος ων κάμνεις σεαυτόν Θεόν». (Ιωάν. 10:33)

 

Οι αντικείμενοι Ιουδαίοι δεν πίστευαν στην διδαχή των αποστόλων

 

Η διδαχή

 

«Τούτο φρονείτε εν υμίν ο και εν Χριστώ Ιησού, ος εν μορφή (εικόνα)  Θεού υπάρχων ουχ αρπαγμόν ηγήσατο το είναι ίσα Θεώ, αλλά εαυτόν εκένωσεν μορφήν δούλου λαβών, εν ομοιώματι ανθρώπων γενόμενος και σχήματι ευρεθείς ως άνθρωπος, εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού». (Φιλιπ. 2:5-8)

Εδώ δεν μιλάει για προϋπάρχοντα Υιό, αλλά για τον μονογενή του Πατρός τον τεχθέντα από την Μαρία, που του δόθηκε το όνομα Ιησούς, και που όταν γράφει ο Παύλος τις επιστολές ήταν ήδη αναστημένος.

 

«Επειδή το αδύνατον εις τον νόμον, καθότι ήτο ανίσχυρος διά της σαρκός, ο Θεός πέμψας τον εαυτού Υιόν (τον μονογενή Ιησού / τον υιό του ανθρώπου) με ομοίωμα σαρκός αμαρτίας και περί αμαρτίας, κατέκρινε την αμαρτίαν εν τη σαρκί, διά να πληρωθή η δικαιοσύνη του νόμου εις ημάς τους μη περιπατούντας κατά την σάρκα, αλλά κατά το πνεύμα». (Ρωμ. 8:3-4)

 

«Εξεύρομεν δε ότι ο Υιός του Θεού ήλθε και έδωκεν εις ημάς νόησιν, διά να γνωρίζωμεν τον αληθινόν· και είμεθα εν τω αληθινώ, εν τω Υιώ αυτού Ιησού Χριστώ. Ούτος είναι ο αληθινός Θεός και η ζωή η αιώνιος». (Ι Ιωάν. 5:20)

 

Ο Ιησούς ήταν επουράνιος άνθρωπος, εξ ουρανού, εικόνα του θεού του αοράτου, και όχι  εκ της γης χοϊκός

 

Τι μαρτυρεί ο τεχθείς από την Μαρία Ιησούς για τον εαυτόν του:

 

«Εγώ γαρ εκ του θεού εξήλθον και ήκω (έχω έλθει, είμαι εδώ), ουδέ γαρ απ’ εμαυτού ελήλυθα, αλλ’ εκείνος με απέστειλεν». (Ιωάν. 8:42)

 

«Και ουδείς αναβέβηκεν εις τον ουρανόν ει μη ο εκ του ουρανού καταβάς ο υιός του ανθρώπου». (Ιωάν. 3:13)

 

«Καταβέβηκα από του ουρανού ουχ ίνα ποιώ το θέλημα το εμόν αλλά το θέλημα του πέμψαντος με». (Ιωάν. 6:38)

«Εγώ ειμί ο άρτος ο ζων ο εκ του ουρανού καταβάς, εάν τις φάγη εκ τούτου του άρτου ζήσει εις τον αιώνα και ο άρτος δε ον εγώ δώσω η σαρξ μου έστιν υπέρ της του κόσμου ζωής». (Ιωάν. 6:51)

«Ο άρτος δε ον εγώ δώσω η σαρξ μου έστιν». Η σάρκα του Ιησού ήταν εκ του ουρανού (και το μάνα στην έρημο ήταν εξ ουρανού) και όταν ο Παύλος απόστολος του Ιησού έγραψε για το μυστήριον της ευσεβείας «Θεός εφανερώθη εν σαρκί» δεν διαφώνησε με τον Ιησού ούτε κήρυξε χοϊκό Σωτήρα.

Σαρξ = σάρκα//σώμα//κορμί//ο άνθρωπος (Λεξ. Σταματάκου)

 

«Υμείς εκ των κάτω εστέ (επίγεια σώματα) εγώ εκ των άνω ειμί (επουράνιο σώμα) υμείς εκ τούτου του κόσμου εστέ (χοϊκοί), εγώ ουκ ειμί εκ του κόσμου τούτου (επουράνιος)». (Ιωάν. 8:23)

 

Ουδέποτε ένας χοϊκός άνθρωπος θα μπορούσε να ισχυρισθεί για τον εαυτό του παρόμοιες μαρτυρίες.

 

Ενέργειες του επουράνιου Ιησού που ήταν αδύνατον να εκτελεσθούν από χοϊκό άνθρωπο

 

·         «Διότι εδίδασκεν αυτούς ως έχων εξουσίαν, και ουχί ως οι γραμματείς». (Ματθ. 7:29)

 

·         «Καθώς ο Υιός του ανθρώπου δεν ήλθε διά να υπηρετηθή, αλλά διά να υπηρετήση και να δώση την ζωήν (ψυχή) αυτού λύτρον αντί πολλών». (Ματθ. 20:28)

 

·         «Ος εάν ζητήση την ψυχήν αυτού περιποιήσασθαι απολέσει αυτήν, ος δ’ αν απολέσει ζωογονήσει αυτήν». (Λουκ. 17:33 WH)

 

·         «Διότι όστις θέλει να σώση την ζωήν (ψυχή) αυτού, θέλει απολέσει αυτήν· και όστις απολέση την ζωήν (ψυχή) αυτού ένεκεν εμού, ούτος θέλει σώσει αυτήν». (Λουκ. 9:24)

 

·         «Και ιδών την πίστιν αυτών, είπε προς αυτόν· Άνθρωπε, συγκεχωρημέναι είναι εις σε αι αμαρτίαι σου». (Λουκ. 5:20)

 

·         «Διά τούτο ο Πατήρ με αγαπά, διότι εγώ βάλλω την ψυχήν μου, διά να λάβω αυτήν πάλιν. Ουδείς αφαιρεί αυτήν απ' εμού, αλλ' εγώ βάλλω αυτήν απ' εμαυτού· εξουσίαν έχω να βάλω αυτήν, και εξουσίαν έχω πάλιν να λάβω αυτήν· ταύτην την εντολήν έλαβον παρά του Πατρός μου». (Ιωάν. 10:17-18)

 

·         «Καθώς έδωκας εις αυτόν εξουσίαν πάσης σαρκός, διά να δώση ζωήν αιώνιον εις πάντας όσους έδωκας εις αυτόν». (Ιωάν. 17:2)

 

·         Εν δε τω μεταξύ οι μαθηταί παρεκάλουν αυτόν λέγοντες· Ραββί, φάγε. Ο δε είπε προς αυτούς. Εγώ έχω φαγητόν να φάγω, το οποίον σεις δεν εξεύρετε». (Ιωάν. 4:31-32)

 

 

·         «Όστις όμως πίη εκ του ύδατος, το οποίον εγώ θέλω δώσει εις αυτόν, δεν θέλει διψήσει εις τον αιώνα, αλλά το ύδωρ, το οποίον θέλω δώσει εις αυτόν, θέλει γείνει εν αυτώ πηγή ύδατος αναβλύζοντος εις ζωήν αιώνιον». (Ιωάν. 4:14)

 

·         Και μεθ' ημέρας εξ παραλαμβάνει Ιησούς τον Πέτρον και Ιάκωβον και Ιωάννην τον αδελφόν αυτού και αναβιβάζει αυτούς εις όρος υψηλόν κατ' ιδίαν· και μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών, και έλαμψε το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος, τα δε ιμάτια αυτού έγειναν λευκά ως το φως». (Ματθ. 17:1-2)

 

·         «Και εφοβήθησαν φόβον μέγαν και έλεγον προς αλλήλους· Τις λοιπόν είναι ούτος, ότι και ο άνεμος και η θάλασσα υπακούουσιν εις αυτόν;» (Μάρκ. 4:41)

 

 

Ο Ιησούς δεν ήταν άγγελος αλλά o μονογενής Yιός του Πατρός

 

«Διότι προς τίνα των αγγέλων είπε ποτε· Υιός μου είσαι συ, Εγώ σήμερον σε εγέννησα; και πάλιν· Εγώ θέλω είσθαι εις αυτόν Πατήρ, και αυτός θέλει είσθαι εις εμέ Υιός. (Εβρ. 1:5)

 

«Ίδετε τας χείρας μου και τους πόδας μου, ότι αυτός εγώ είμαι· ψηλαφήσατέ με και ίδετε, διότι πνεύμα σάρκα και οστέα δεν έχει, καθώς εμέ θεωρείτε έχοντα». (Λουκ. 24:39)

 

Το σώμα του Ιησού, του μονογενούς Υιού του Θεού ήταν ιδιαίτερο, ξεχωριστό, και μοναδικό. Ήταν ομοίωμα του χοϊκού ανθρώπου.

 

«Αλλά εαυτόν εκένωσεν μορφήν δούλου λαβών, εν ομοιώματι ανθρώπων γενόμενος και σχήματι ευρεθείς ως άνθρωπος». (Φιλιπ. 2:7, Ρωμ. 8:3)

 

Το αίμα του ανθρώπου Ιησού

 

Τo σώμα του Ιησού παρήγαγε ιδιαίτερο Θεϊκό αίμα που χύθηκε στο σταυρό για να εξιλεώνει τον αμαρτωλό χοϊκό άνθρωπο.

 

«Τον οποίον ο Θεός προέθετο μέσον εξιλεώσεως διά της πίστεως εν τω αίματι αυτού, προς φανέρωσιν της δικαιοσύνης αυτού διά την άφεσιν των προγενομένων αμαρτημάτων διά της μακροθυμίας του Θεού». (Ρωμ. 3:25)

 

«Διά του οποίου έχομεν την απολύτρωσιν διά του αίματος αυτού, την άφεσιν των αμαρτημάτων, κατά τον πλούτον της χάριτος αυτού». (Εφ. 1:7)

 

«Προσέχετε λοιπόν εις εαυτούς και εις όλον το ποίμνιον, εις το οποίον το Πνεύμα το Άγιον σας έθεσεν επισκόπους, διά να ποιμαίνητε την εκκλησίαν του Θεού, την οποίαν απέκτησε διά του ιδίου αυτού αίματος». (Πράξ. 20:28)

 

«Πόσω μάλλον το αίμα του Χριστού, όστις διά του Πνεύματος του αιωνίου προσέφερεν εαυτόν άμωμον εις τον Θεόν, θέλει καθαρίσει την συνείδησίν σας από νεκρών έργων εις το να λατρεύητε τον ζώντα Θεόν;» (Εβρ. 9:14)

 

Τι είπαν και τι έγραψαν οι άγιοι απόστολοι

 

 «Ότι εν αυτώ (τον Ιησού Χριστό) κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς και εστέ εν αυτώ πεπληρωμένοι, ος έστιν η κεφαλή πάσης αρχής και εξουσίας». (Κολ. 2:9-10)

 

«Διότι εν αυτώ ηυδόκησεν ο Πατήρ να κατοικήση παν το πλήρωμα και δι' αυτού να συνδιαλλάξη τα πάντα προς εαυτόν, ειρηνοποιήσας διά του αίματος του σταυρού αυτού, δι' αυτού, είτε τα επί της γης είτε τα εν τοις ουρανοίς».  (Κολ. 1:19-20)

 

«Ου πάσα σαρξ η αυτή σαρξ αλλά άλλη μεν ανθρώπων, άλλη δε σαρξ κτηνών, άλλη δε ιχθύων και σώματα επουράνια και σώματα επίγεια, αλλά ετέρα μεν η των επουρανίων δόξα, ετέρα δε η των επιγείων». (Α΄Κορ. 15:39-40)

Οι απόστολοι δεν απεστάλησαν να κηρύξουν τον Όμηρο η τον μεσοπλατωνισμό, ούτε ημίθεο  (υιό, θεού και θνητής) τέτοιοι θεοί υπήρχαν πολλοί στο πάνθεον των Ελλήνων και λοιπών φυλών, αλλά κήρυξαν Ιησού Χριστό Θεό ζώντα και αληθινό σωτήρα του κόσμου. (Α΄Ιωάν. 5:20, Ρωμ. 9:5, Τιτ. 2:13, Αποκ. 1:8)

    

Περισσότερες μαρτυρίες

 

(α) Ο πρόδρομος Ιωάννης

 

Ο πρόδρομος Ιωάννης μαρτύρησε και είπε για τον Ιησού ότι είναι υπεράνω πάντων διότι είχε έρθει από τον ουρανό.

 

«Εκείνον δει αυξάνειν, εμέ δε ελαττούσθαι. Ο άνωθεν ερχόμενος επάνω πάντων έστιν. Ο ων εκ της γης εκ της γης έστιν και εκ της γης λαλεί. Ο εκ του ουρανού ερχόμενος επάνω πάντων εστί Ο εώρακεν και ήκουσεν τούτο μαρτυρεί, και την μαρτυρίαν αυτού ουδείς λαμβάνει. Ο λαβών αυτού την μαρτυρίαν εσφράγισεν ότι ο Θεός αληθής έστιν». (Ιωάν. 3:30-33)

 

Και ο Ιησούς μαρτύρησε και είπε για τον Ιωάννη ότι μεταξύ των γεννηθέντων υπό γυναικών δεν υπήρξε μεγαλύτερος του Ιωάννη.

 

 «Αληθώς σας λέγω, μεταξύ των γεννηθέντων υπό γυναικών δεν ηγέρθη μεγαλήτερος Ιωάννου του βαπτιστού· πλην ο μικρότερος εν τη βασιλεία των ουρανών είναι μεγαλήτερος αυτού». (Ματθ. 11-11)

 

Εάν ο Ιησούς ήταν άνθρωπος κατά την αντίληψη των διαφωνούντων Ιουδαίων δεν θα έλεγε ότι ο Ιωάννης ήταν ο μεγαλύτερος μεταξύ των γεννηθέντων υπό γυναικών, αλλά θα έλεγε ότι Εγώ είμαι ο μεγαλύτερος μεταξύ των γεννηθέντων υπό γυναικών.

 

(β) Ο απόστολος Παύλος περί αναστάσεως νεκρών

 

«Ούτως και η ανάστασις των νεκρών, σπείρεται εν φθορά, εγείρεται εν αφθαρσία, σπείρεται εν ατιμία, εγείρεται εν δόξη, σπείρεται εν ασθενεία, εγείρεται  εν δυνάμει, σπείρεται σώμα ψυχικόν εγείρεται σώμα πνευματικόν. Ει έστιν σώμα ψυχικόν, έστιν και πνευματικόν, ούτως και γέγραπται: Εγένετο ο πρώτος άνθρωπος Αδάμ εις ψυχήν ζώσαν, ο έσχατος Αδάμ εις Πνεύμα ζωοποιούν, αλλ’ ου πρώτον το πνευματικόν αλλά το ψυχικόν, έπειτα το πνευματικόν. Ο πρώτος άνθρωπος εκ γης χοϊκός, ο δεύτερος άνθρωπος ο Κύριος εξ ουρανού. Οίος ο χοϊκός τοιούτοι και οι χοίκοί, και οίος ο επουράνιος, τοιούτοι και οι επουράνιοι και καθώς εφορέσαμεν την εικόνα του χοϊκού, φορέσομεν και την εικόνα του επουρανίου». (Α΄Κορ. 15:42-49)  

 

 Η διάκριση μεταξύ του χοϊκού και του επουρανίου είναι κατάδηλη, ο χοϊκός άνθρωπος σπέρνεται με ανθρώπινο σπέρμα και γεννιέται σώμα ψυχικό «εν φθορά, εν ατιμία, εν ασθενεία» και ενώ ζει επί της γης, είναι πνευματικά νεκρός  εξ’ αιτίας της αμαρτίας. Ο δε πρώτος  χοϊκός Αδάμ, «έστι τύπος του μέλλοντος» δηλαδή τύπος του πνευματικού ανθρώπου Ιησού. (Ρωμ.5:14)

       Ο επουράνιος άνθρωπος Ιησούς Χριστός  «εγένετο εις πνεύμα ζωοποιούν» με σκοπό να αναγεννήσει, ζωοποιήσει, αναστήσει, και να δώσει  στον πνευματικά νεκρό άνθρωπο «ζωή κι’ αυτή εν αφθονία». (Ιωάν. 10:10)  

 

«Ο δε Ιησούς λέγει αυτώ, ακολούθει μοι και άφες τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς». (Ματθ. 8:22)

 Οι απόστολοι κήρυτταν «Εν τω Ιησού την ανάστασιν την εκ νεκρών». (Πράξ. 4:2)

«Και όντας ημάς νεκρούς τοις παραπτώμασιν συνεζωοποίησεν τω Χριστώ, χάριτι έστε σεσωσμένοι και συνήγειρεν και συνεκάθισεν εν τοις επουρανίοις εν Χριστώ Ιησού». (Εφ. 2:5-6)

«Συνταφέντες αυτώ εν τω βαπτισμώ, εν ω και συνηγέρθητε … Και υμάς νεκρούς όντας τοις παραπτώμασιν και τη ακροβυστία της σαρκός υμών, συνεζωοποίησεν υμάς συν αυτώ χαρισάμενος ημίν πάντα τα παραπτώματα». (Κολ. 2:13)

«Διότι ούτος ο υιός μου νεκρός ήτο και ανέζησε, και απολωλώς ήτο και ευρέθη. Και ήρχισαν να ευφραίνωνται». (Λουκ. 15:24)

 

 «Αλλά παραστήσατε εαυτούς τω Θεώ ωσεί εκ νεκρών ζώντας και τα μέλη υμών όπλα δικαιοσύνης τω Θεώ». (Ρωμ. 6:13)

 

 Το έργο αυτό της σωτηρίας  -άφεση αμαρτιών και ανάσταση του πνευματικά νεκρού χοϊκού ανθρώπου-  θα ήταν αδύνατον να γίνει εάν ο Ιησούς είχε και αυτός ανθρώπινη χοϊκή- φθαρτή φύση.

 

 Ο Ιησούς Χριστός είναι ο λόγος της ζωής που έγινε σαρξ, αυτός είναι η αλήθεια και η ζωή και ο σπόρος ο άφθαρτος που δίνει αιώνια ζωή

 

 Ο Ιάκωβος πληροφορεί τους ιουδαιοχριστιανούς: «Βουληθείς (ο Θεός) απεκύησεν  ημάς λόγω αληθείας εις το είναι ημάς απαρχήν τινά των αυτού κτισμάτων».  (Ιάκ. 1:18) (Αποκυώ = φέρω νεογνόν, γεννώ)

Και ο Πέτρος στην πρώτη επιστολή προς Εβραίους: «Αναγεγεννημένοι ουκ εκ σποράς φθαρτής αλλά αφθάρτου δια λόγου ζώντος Θεού και μένοντος (Αναγεννάω = γεννώ εκ νέου ξαναγεννώ)». (Ι Πετρ. 1:23)

 

Η διδαχή της πρώτης εκκλησίας περί του Λόγου της ζωής

 

«Εμοί τω ελαχιστοτέρω πάντων αγίων εδόθη η χάρις αύτη τοις έθνεσιν ευαγγελίσασθαι το ανεξιχνίαστον πλούτος του Χριστού και φωτίσαι τις η οικονομία του μυστηρίου του αποκεκρυμμένου από των αιώνων εν τω Θεώ τω τα πάντα κτίσαντι».  (Εφεσ. 3:8-9)

 

«Εν αρχή ην ο λόγος, και ο λόγος ην προς (όχι παρά) τον Θεόν και Θεός ην ο λόγος. Ούτος ην εν αρχή προς τον θεόν. Πάντα δι΄αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο γέγονεν, εν αυτώ ζωή ην, και η ζωή ην το φως των ανθρώπων». (Ιωάν. 1:1-4)

 

 «Ο ην απ΄ αρχής, ο ακηκόαμεν, ο εωράκαμεν τοις οφθαλμοίς ημών, ο εθεασάμεθα και αι χείρες ημών εψηλάφησαν περί του λόγου της ζωής. Και η ζωή εφανερώθη, και εωράκαμεν και μαρτυρούμεν και απαγγέλλομεν την ζωήν την αιώνιον ήτις ην προς τον Πατέρα και εφανερώθη ημίν». (Α΄Ιωάν. 1:1-2)

 

Σύγκρινε: «Και ο λόγος έγεινε σαρξ», «ο Θεός εφανερώθη εν σαρκί», «και η ζωή εφανερώθη». [Ιωάν. 1:14, Ι Τιμ. 3:16, Ι Ιωάν. 1:2]

 

Ο Ιουδαίος συγγραφέας δεν έγραψε για έτερο προϋπάρχοντα θεό λόγο αλλά, έγραψε για τον λόγο που ήταν η αιώνια ζωή, η ζωή του αιώνιου Πατέρα, του Θεού που φανερώθηκε.

 

Απευθυνόμενος ο Ιησούς, ο υιός του Θεού, στους Ιουδαίους είπε: «Διότι καθώς ο Πατήρ έχει ζωήν εν εαυτώ, ούτως έδωκε και εις τον Υιόν να έχη ζωήν εν εαυτώ». (Ιωάν. 5:26)

 

Και αλλού: «Είπε προς αυτήν ο Ιησούς· Εγώ είμαι η ανάστασις και η ζωή· ο πιστεύων εις εμέ, και αν αποθάνη, θέλει ζήσει και πας όστις ζη και πιστεύει εις εμέ δεν θέλει αποθάνει εις τον αιώνα. Πιστεύεις τούτο;».  (Ιωάν. 11:25-26)

 

 

Ούτε ακύρωσε ο Ιουδαίος συγγραφέας τις γραφές που έλεγαν ότι:

 

«Οίδαμεν ….. ότι ουδείς Θεός έτερος ειμί εις». (Α΄ Κορ. 8:4 TRa)

 

«Εις τον αιώνα Κύριε ο λόγος σου διαμένει εν τω ουρανώ». (Ψαλμ. 119:89)

 

«Και είπεν ο Θεός προς τον Μωϋσήν, Εγώ είμαι ο Ων· και είπεν, Ούτω θέλεις ειπεί προς τους υιούς Ισραήλ· Ο Ων με απέστειλε προς εσάς». (Εξ. 3:14)

 

 

 «Εγώ κύριος ο Θεός τούτο μου έστιν το όνομα την δόξαν μου ετέρω ου δώσω ουδέ τας αρετάς μου τοις γλυπτοίς». (Ησ. 42:8, 48:11)

 

«Ούτως λέγει ο Θεός ο βασιλεύς του Ισραήλ ο ρυσάμενος αυτόν Θεός Σαβαώθ εγώ πρώτος και εγώ μετά ταύτα πλην εμού ουκ έστιν Θεός». (Ησ. 44:6)

 

«Ούτως λέγει Κύριος ο λυτρούμενος σε και ο πλάσσων σε εκ κοιλίας εγώ Κύριος ο συντελών πάντα, εξέτεινα τον ουρανόν μόνος και εστερέωσα την γην τις έτερος …. ». (Ησ. 44:24)

 

«Σεις είσθε μάρτυρές μου, λέγει Κύριος, και ο δούλός μου, τον οποίον εξέλεξα, διά να μάθητε και να πιστεύσητε εις εμέ και να εννοήσητε ότι εγώ αυτός είμαι προ εμού άλλος Θεός δεν υπήρξεν ουδέ θέλει υπάρχει μετ' εμέ  Εγώ, εγώ είμαι ο Κύριος· και εκτός εμού σωτήρ δεν υπάρχει». (Ησ. 43:10-11)

 

«Άκουε μου Ιακώβ και Ισραήλ ον εγώ καλώ, εγώ είμι πρώτος και εγώ είμι εις τον αιώνα». (Ησ. 48:12)

 

«Και νυν ουκ έγνως ει μη ήκουσας Θεός αιώνιος ο Θεός ο κατασκευάσας τα άκρα της γης ου πεινάσει ουδέ κοπιάσει ουδέ έστιν εξεύρεσις της φρονήσεως αυτού». (Ησ. 40:28)

 

 

Η θεοπνευστία των γραφών και η φιλοσοφία των ανθρώπων

 

Οι απόστολοι δεν ήταν διδάσκαλοι αίρεσης «αρνούμενοι τον μόνον Δεσπότη και Κύριο Ιησού Χριστό» και γνώριζαν τις γραφές που έλεγαν:

 

«Διότι η σοφία του κόσμου τούτου είναι μωρία παρά τω Θεώ. Επειδή είναι γεγραμμένον· Όστις συλλαμβάνει τους σοφούς εν τη πανουργία αυτών». (Α΄ Κορ. 3:19)

 

«Επειδή είναι γεγραμμένον· Θέλω απολέσει την σοφίαν των σοφών, και θέλω αθετήσει την σύνεσιν των συνετών Που ο σοφός; που ο γραμματεύς; που ο συζητητής του αιώνος τούτου; δεν εμώρανεν ο Θεός την σοφίαν του κόσμου τούτου;».  (Α΄ Κορ. 1:19-20)

 

«Διότι επειδή εν τη σοφία του Θεού ο κόσμος δεν εγνώρισε τον Θεόν διά της σοφίας, ηυδόκησεν ο Θεός διά της μωρίας του κηρύγματος να σώση τους πιστεύοντας». (Α΄ Κορ. 1:21)

 

 

 

 Οι συγγραφείς των επιστολών της Καινής Διαθήκης δεν ήταν σύμφωνοι με τους πολυθεϊστές εθνικούς, οι οποίοι κατά την ελληνική θεολογική σκέψη πίστευαν σε ιεραρχική ένωση μελών θεών όπου ο ύπατος θεός δεν δημιουργεί, αλλά γεννάει τον θεό λόγο ο οποίος είναι και η αιτία της δημιουργίας. Ούτε έγραψαν ποτέ: Αδελφοί όπως ο θεός Δίας γέννησε τον υιό του Ερμή και τον απέστελλε σε δύσκολες και κρίσιμες  αποστολές, κάνοντας τον μεσάζοντα μεταξύ των θεών και των ανθρώπων, έτσι και ο δικός μας, ο ένας θεός. Αυτά τα μυθεύματα τα πίστευαν οι ειδωλολάτρες.

 

 «Οι δε όχλοι, ιδόντες τούτο το οποίον έκαμεν ο Παύλος, ύψωσαν την φωνήν αυτών, λέγοντες Λυκαονιστί·  Οι θεοί ομοιωθέντες με ανθρώπους κατέβησαν προς ημάς. Και ωνόμαζον τον μεν Βαρνάβαν Δία, τον δε Παύλον Ερμήν, επειδή αυτός ήτο ο αρχηγός του λόγου». (Πράξ. 14:11-12)

 

 Ούτε έκαναν φιλοσοφική ανάλυση δεχόμενοι τις σοφιστείες περί του «Λόγου» του μεσοπλατωνισμού, ώστε να διαδώσουν τα έσχατα Πλατωνικά ρεύματα αναμειγμένα με την διδαχή του Ιησού. Αυτό επετεύχθη από τον φανατικό ελληνιστή, Ιουδαίο φιλόσοφο Φίλωνα  -από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου που η βιβλιοθήκη της έλκυε όλες τις φιλοσοφικές τάσεις-  ο οποίος θεωρούσε ότι ο Λόγος είναι η «ιδέα των ιδεών», «ο πρωτότοκος γιος του άκτιστου Πατέρα» και «δεύτερος, κατώτερος  θεός», και από τους λεγόμενους απολογητές που υιοθέτησαν τον φιλώνειο Λόγο του μεσοπλατωνισμού. Ο μεσοπλατωνισμός με τον Πλωτίνο εξελίχθηκε σε νεοπλατωνισμό, και με τους πατέρες μετεξελίχθηκε σε πατερική θεολογία.

 

Οι απολογητές συμβίβασαν τη συγκρητιστική ελληνική θεολογία με τον χριστιανισμό διδάσκοντας όπως ο Ιουστίνος ότι:

 

«ότι ο λόγος εστί και λέγεται Θεός και Κύριος έτερος, υπό τον ποιητήν των όλων». (Ιουστίνου  Διάλ. 56,4)

 

«η δε πρώτη δύναμις μετά τον Πατέρα πάντων και δεσπότην Θεόν και υιός ο λόγος εστίν ος τίνα τρόπον σαρκοποιηθείς άνθρωπος γέγονεν …. ». (Ιουστίνου Απολ. Α΄32,10)

 

«άθεοι μεν ουν ουκ έσμεν, τον δημιουργόν τούδε  του παντός σεβόμενοι, ανενδεή αιμάτων και σπονδών και θυμιαμάτων, ως εδιδάχθημεν…….Ιησούν Χριστόν, τον σταυρωθέντα επί Ποντίου Πιλάτου …… εν δευτέρα χώρα έχοντες, πνεύμα τε προφητικόν εν τρίτη τάξει ότι μετά λόγου τιμώμεν αποδείξωμεν». (Ιουστίνου Απολ. Α΄13:1-3)

 

Τελικά η μίξη αυτή της ανθρώπινης επίγειας σοφίας με την άνωθεν σοφία του Θεού γέννησε θεολογικές μάχες και τις μεγάλες αιρέσεις στο 20, 3ο και 4ο αιώνα.

 Οι διαμορφωτές του νέου χριστιανισμού Βυζαντινού τύπου, ετρώθησαν και αυτοί με τον φιλώνειο έρωτα προς τον Πλάτωνα, βλάπτοντας την βασική ιδέα της βίβλου ότι ο Θεός είναι αγάπη, και είναι Ένας, με θλιβερό αποτέλεσμα τον εξελληνισμό του μονοθεϊστικού πρώιμου χριστιανισμού, την κρατικοποίηση και προστασία του από την ρωμαϊκή αυτοκρατορία, την ένοπλη επιβολή του, την ανακάλυψη της ακατάληπτης τρισυπόστατης μονάδας με επικράτηση της οντολογικής ισότητας μεταξύ Πατρός και Υιού, και την εισαγωγή νέων θεολογικών όρων, ανύπαρκτων στα ιερά βιβλικά κείμενα όπως: ομοούσιος – αδιαίρετος – αχώριστος - δύο φύσεις - πρώτο, δεύτερο, τρίτο πρόσωπο - αγία τριάς, ελέησον ημάς – μεγαλόχαρη – αειπάρθενος – συνάναρχος – συναΐδιος – ενσάρκωση [ενσαρκώνω = δίδω υλική υπόσταση εις τινά// μετενσαρκώνω// μετεμψυχώνω ( Λεξ. Σταματάκου)] κ.α.

 

 

 

 

 Ο λόγος σαρξ εγένετο

 

 «Και ο λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν και εθεασάμεθα την δόξαν αυτού δόξαν ως μονογενούς παρά του πατρός, πλήρης χάριτος και αληθείας». (Ιωάν. 1:14)

 

σ.σ. Δεν λέει ότι ο λόγος έλαβε σάρκα όπως υποστήριζαν οι απολογητές φιλόσοφοι επηρεασμένοι από την «ελληνική σκέψη» η οποία υιοθετούσε την θεωρεία της  μετενσάρκωσης, συνώνυμο της ενσάρκωσης , αλλά λέει «ο λόγος σαρξ εγένετο».

 

 Η γραμματική λέει ότι το κατηγορούμενο (σαρξ) μέσω του συνδετικού ρήματος μέσης φωνής (εγένετο) αποδίδει στο υποκείμενο (ο λόγος) μια ιδιότητα.

Δηλαδή η σαρξ / άνθρωπος Ιησούς έγινε ιδιότητα - γνώρισμα του λόγου της ζωής «εγώ είμι η ανάστασις και η ζωή». Η βιολογική συμμετοχή της Μαρίας απουσιάζει, αλλιώς θα έλεγε [ο λόγος σαρξ εγένετο υπό της Μαρίας].

 

Το σώμα του Ιησού ήταν ο ναός του Θεού, όταν οι Ιουδαίοι ζήτησαν σημείον ο Ιησούς είπε: «Λύσατε τον ναόν τούτον και εν τρισίν ημέραις εγερώ αυτόν» οι Ιουδαίοι νόμιζαν ότι τους λέει για τον ναό του Σολομώντα, «εκείνος δε έλεγεν περί του ναού του σώματος αυτού». (Ιωάν. 2:19-21)

 

Το επουράνιο σώμα του Ιησού είναι η αληθινή σκηνή

 

«Χριστός δε παραγενόμενος (ελθών) αρχιερεύς των μελλόντων αγαθών δια της μείζονος και τελειοτέρας σκηνής (ο ναός του σώματος αυτού) ου χειροποιήτου τουτ’ έστιν ου ταύτης της κτίσεως ( της χοϊκής)».  (Εβρ. 9-11)

Στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός πληρούσε με την παρουσία του το εσωτερικό της σκηνής του μαρτυρίου και μέσα από εκεί, ανάμεσα από τα δύο χερουβείμ επάνω στο ιλαστήριο μιλούσε στον Μωϋσή εις επήκοον του λαού. (Εξ. 25:22)

Στην Καινή Διαθήκη η σκηνή η αληθινή είναι ο ναός του σώματος του Υιού του Θεού «ου χειροποιήτου τουτ’ έστιν ου ταύτης της κτίσεως» όπου κατοίκησε όλο το πλήρωμα της θεότητος και μέσα από αυτό το σώμα μιλούσε και ενεργούσε ο ένας Θεός Πατέρας.  (Βλ. και Αποκ. 21:22)

 

«Έχοντες ουν αδελφοί παρρησίαν εις την είσοδον των αγίων εν τω αίματι του Ιησού ην ενεκαίνησεν (καθιέρωσεν) ημίν οδόν πρόσφατον (νέα) και ζώσαν δια του καταπετάσματος τουτ’ έστιν της σαρκός αυτού και ιερέα μέγαν έχοντες  επί τον οίκον του Θεού, προσερχώμεθα μετά αληθινής καρδίας εν πληροφορία πίστεως …… ». (Εβρ. 10:19-22)

 

Σε αυτήν την περικοπή βλέπουμε την εξέχουσα πνευματική λειτουργία της ουράνιας σάρκας του Ιησού, που μας επιτρέπει να εισερχόμεθα εν πνεύματι αγίω  στα αληθινά άγια  στον ουρανό.

 

Και εθεασάμεθα την δόξαν αυτού

 

«Και οφθήσεται η δόξα Κυρίου και όψεται πάσα σαρξ το σωτήριον του Θεού ότι Κύριος ελάλησεν». (Ησ. 40:5)

 «Ο ην απ’ αρχής, ο ακηκόαμεν, ο εωράκαμεν τοις οφθαλμοίς ημών, ο εθεασάμεθα και αι χείρες ημών εψηλάφησαν περί του λόγου της ζωής και η ζωή εφανερώθη …».  (Α΄Ιωάν. 1:1).

 

«Ο Θεός εφανερώθη εν σαρκί». (Α΄Τιμ. 3:16).

 

 Εφανερώθη = έκανε ορατό τον εαυτόν του.

 Εν = πρόθεσις,  σαρκί = δοτική.  Εδώ έχουμε δοτική του οργάνου η μέσου                                (τρόπου), δια τίνος, με τι, π.χ εν πυρί πίπρημι = πυρπολώ (καίω ) δια πυρός (Λεξ. Σταματάκου).

 

Μας λέει με ποιόν τρόπο εφανερώθη. «Ο λόγος σαρξ εγένετο» ο Θεός λοιπόν εφανέρωσε τον εαυτόν του με σάρκα - σώμα (ουράνιο). (Ιωάν. 6: 51)

 

Δόξαν ως μονογενούς παρά του Πατρός

 

Ο μονογενής υιός είναι «απαύγασμα της δόξης και χαρακτήρ της υποστάσεως αυτού (Του Πατρός)». (Εβρ. 1:3)

      Απαύγασμα = ακτινοβολία

      Χαρακτήρ = αποτύπωμα, σφραγίς

 

 Ο μονογενής υιός λοιπόν ήταν η ακτινοβολία της δόξης του Πατρός και το  αποτύπωμα της υποστάσεως αυτού (μία υπόσταση), ήταν η  ζωντανή εικόνα (απεικόνισμα - αποτύπωμα) του Πατρός του αοράτου, ο εαυτός του Θεού που είναι Πνεύμα, «ο υιός της αγάπης του», «ο αρχηγός της ζωής», τον οποίον ο Πατήρ μας παρήγγειλε να τον λέμε Ιησού (Σωτήρα). «Τούτον γαρ ο πατήρ εσφράγισεν ο Θεός». (Ιωάν. 5:27, Κολ. 1:13, Πράξ. 3:15)

 

Όποιος έβλεπε το σώμα του Ιησού έβλεπε τον Πατέρα

 

«Λέγει αυτώ Φίλιππος Κύριε δείξον ημίν τον πατέρα και αρκεί ημίν, λέγει αυτώ ο Ιησούς, τοσούτω χρόνω μεθ’ υμών είμι και ουκ εγνωκάς  με Φίλιππε; Ο εωρακώς εμέ εώρακεν τον πατέρα πως συ λέγεις, δείξον ημίν τον πατέρα; Ου πιστεύεις ότι εγώ εν τω πατρί και ο πατήρ εν εμοί έστιν». (Ιωάν. 14:8-10)

 

«Σας είπον λοιπόν ότι θέλετε αποθάνει εν ταις αμαρτίαις υμών· διότι εάν δεν πιστεύσητε ότι εγώ είμαι, θέλετε αποθάνει εν ταις αμαρτίαις υμών». (Ιωάν. 8:24)

 

«Ιωάννης ταις επτά εκκλησίαις ταις εν τη Ασία, χάρις υμίν και ειρήνη από ο ων και ο ην και ο ερχόμενος και από των επτά πνευμάτων α ενώπιον του θρόνου αυτού».  (Αποκ. 1:4)

 

«Εγώ είμαι το Α και το Ω, αρχή και τέλος, λέγει ο Κύριος, ο ων και ο ην και ο ερχόμενος, ο παντοκράτωρ».  (Αποκ. 1:8)

 

 

Το πλήρωμα του Ιησού

 

«Ότι εκ του πληρώματος αυτού (του υιού) ημείς πάντες ελάβομεν και χάριν αντί χάριτος». (Ιωάν. 1:16)

 

Το πλήρωμα του υιού ήταν ο Πατέρας του ο ουράνιος. «Ότι εν αυτώ κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς». (Κολ. 2:9)

 

«Ως ότι Θεός ην εν Χριστώ κόσμον καταλλάσσων εαυτώ». (Β΄Κορ. 5:19)

 

 Άφεση αμαρτιών, σωτηρία,θεραπεία, παρηγοριά, ελευθέρωση από πάθη, χάρη, έλεος, αγάπη, πίστη, Πνεύμα άγιο όλα τα έδωσε και τα δίνει ο ένας Θεός, ο Πατέρας, το πλήρωμα του Ιησού, ο οποίος ήταν και είναι το σώμα αυτού. (Βλ. και Κολοσ. 1:19-22)

 

Οι απόστολοι αυτά διδάχτηκαν από τον Κύριο  «Ο δε Κύριος είναι το Πνεύμα και όπου είναι το Πνεύμα του Κυρίου εκεί ελευθερία». (Β΄Κορ. 3:17)

 

Μαρτυρίες του Ιησού και των αποστόλων

 

«Ο εωρακώς  εμέ εώρακεν τον πατέρα». (Ιωάν. 14:9)

 

«Ου πιστεύεις ότι εγώ εν τω πατρί και ο πατήρ εν εμοί έστιν». (Ιωάν. 14:10)

 

«Τα ρήματα α εγώ λέγω υμίν απ’ εμαυτού ου λαλώ, ο δε πατήρ εν εμοί μένων ποεί τα έργα αυτού». (Ιωάν. 14:10)

 

«Εγώ προς τον πατέρα πορεύομαι, και ότι αν αιτήσετε εν τω ονόματι μου τούτο ποιήσω ίνα δοξασθή ο πατήρ εν τω υιώ, Εάν τι αιτήσετε με εν τω ονόματι μου εγώ ποιήσω». (Ιωάν. 14:13-14)

 

«Ο πατήρ μου έως άρτι εργάζεται κι’ εγώ εργάζομαι, δια τούτο ουν μάλλον εζήτουν αυτόν οι Ιουδαίοι αποκτείναι ότι ου μόνον έλυεν το σάββατον, αλλά και πατέρα ίδιον έλεγεν τον Θεόν ίσον εαυτόν ποιών τω Θεώ». (Ιωάν. 5:17-18)

 

«Αμήν αμήν λέγω υμίν, ου δύναται ο υιός ποιείν αφ’ εαυτού ουδέν εάν μη τι βλέπη τον πατέρα ποιούντα,α γαρ αν εκείνος ποιή, ταύτα και ο υιός ομοίως ποεί». (Ιωάν. 5:19)

 

«Ώσπερ γαρ ο πατήρ εγείρει τους νεκρούς και ζωοποιεί, ούτως και ο υιός ους θέλει ζωοποιεί. Ουδέ γαρ ο πατήρ κρίνει ουδένα, αλλά την κρίσιν πάσαν δέδωκεν τω υιώ, ίνα πάντες τιμώσι τον υιόν καθώς τιμώσι τον πατέρα. Ο μη τιμών τον υιόν ου τιμά τον πατέρα τον πέμψαντα αυτόν». (Ιωάν. 5:21-23)

«Ωσπερ γαρ ο πατήρ έχει ζωήν εν εαυτώ, ούτως και τω υιώ έδωκεν ζωήν έχει εν εαυτώ». (Ιωάν. 5:26)

 

«Ου δύναμαι εγώ ποιείν απ’ εμαυτού ουδέν καθώς ακούω κρίνω και η κρίσις η εμή δικαία εστίν ότι ου ζητώ το θέλημα το εμόν αλλά το θέλημα του πέμψαντος με». (Ιωάν. 5:30)

 

«Ου Μωϋσής δέδωκεν υμίν τον άρτον εκ του ουρανού, αλλ’ ο πατήρ μου δίδωσιν υμίν τον άρτον εκ του ουρανού τον αληθινόν ..… Εγώ ειμί ο άρτος της ζωής , ο ερχόμενος προς εμέ ου μη πεινάση και ο πιστεύων εις εμέ ου μη διψήσει πώποτε». (Ιωάν. 6:31-34)

 

«Παν ο δίδωσιν μοι ο πατήρ προς εμέ ήξει και τον ερχόμενον προς εμέ ου μη εκβάλω έξω». (Ιωάν. 6:37)

 

«Έλεγον ουν αυτώ, που έστιν ο πατήρ σου; Απεκρίθη Ιησούς, ούτε εμέ οίδατε ούτε τον πατέρα μου, ει εμέ ήδειτε και τον πατέρα μου αν ήδειτε». (Ιωάν. 8:19)

 

«Πάντα μοι παρεδόθη υπό του πατρός μου, και ουδείς γινώσκει τις έστιν ο υιός ει μη ο πατήρ, και τις έστιν ο πατήρ ει μη ο υιός και ω εάν βούληται ο υιός αποκαλύψαι».  (Λουκ. 10:22)

 

«Και έλεγεν αυτοίς ,υμείς εκ των κάτω εστέ, εγώ εκ των άνω ειμί, υμείς εκ τούτου του κόσμου εστέ, εγώ ουκ ειμί εκ εκ του κόσμου τούτου. Είπον ουν υμίν ότι αποθανείσθε εν ταις αμαρτίαις υμών, εάν γαρ μη πιστεύσητε ότι εγώ ειμί, αποθανείσθε εν ταις αμαρτίαις υμών. Έλεγον ουν αυτώ, Συ τις ει; Είπεν αυτοίς , ο Ιησούς , Την αρχήν ότι και λαλώ υμίν, πολλά έχω περί υμών λαλείν και κρίνειν, αλλά ο πέμψας με αληθής έστιν, κι’ εγώ α ήκουσα παρ’ αυτού ταύτα λαλώ εις τον κόσμον. Ουκ έγνωσαν ότι τον πατέρα αυτοίς έλεγεν». (Ιωάν. 8:23-27)

 

Οι Ιουδαίοι δεν μπορούσαν να δεχτούν αυτά που τους έλεγε ο Ιησούς, ήσαν αναπαυμένοι στην θρησκεία τους, στην βιολογική τους καταγωγή, στα ήθη και έθιμα τους, στις γιορτές, στον ναό τους, και στην λατρεία σύμφωνα με τις παραδόσεις τους και «Ουκ έγνωσαν ότι τον πατέρα αυτοίς έλεγεν».

 

«Οσοι δε έλαβον αυτόν, έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι, τοις πιστεύουσιν εις το όνομα αυτού, οι ουκ εξ’ αιμάτων ουδέ εκ θελήματος σαρκός ουδέ εκ θελήματος ανδρός αλλ’ εκ Θεού εγεννήθησαν». (Ιωάν. 1:13)

 

Για όσους «έλαβον» αυτόν οι γνήσιοι υπηρέτες του Χριστού και οικονόμοι των μυστηρίων του Θεού έγραψαν:

 

«Ότι ο Θεός ο ειπών, εκ σκότους φως λάμψει, ος έλαμψεν εν ταις καρδίαις ημών προς φωτισμόν της γνώσεως της δόξης του Θεού εν προσώπω Ιησού Χριστού». (Β΄Κορ. 4:6)

 

«Οίδαμεν δε ότι ο υιός του Θεού ήκει (ήλθε) και δέδωκεν ημίν διάνοιαν ίνα γινώσκωμεν τον αληθινόν και εσμέν εν τω αληθινώ, εν τω υιώ αυτού Ιησού Χριστώ. Ούτος ο αληθινός Θεός και ζωή αιώνιος. Τεκνία φυλάξετε εαυτά από των ειδώλων».  (Α΄Ιωάν. 5:20-21)

 

Ο Κύριος μετά του πνευματός σας . Η χάρις μεθ’ ημών

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                                                                                                             

 

 

 

 

          

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

αναρτήθηκε στις 28 Φεβ 2018, 12:41 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 29 Μαρ 2018, 10:27 π.μ. ]

Συγγραφή: Ζαφείρογλου Αναστ. Βασίλειος  (25/02/2018)

 Στα πρώτα εδάφια του α’ κεφαλαίου των Ρωμαίων, ο Παύλος κηρύττει την γνώση του σχετικά με το ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού. (Ρωμαίους α:1-4). Σύμφωνα με τον Παύλο, οι Ρωμαίοι ζούσαν αυτό το ευαγγέλιο «δια πίστεως» (Ρωμαίους α:8). Η αληθινή γνώση του ευαγγελίου, όπως πιστεύει ο Παύλος, «είναι δύναμη Θεού προς σωτηρία εις πάντα τον πιστεύοντα». Μόνο με το αληθινό Ευαγγέλιο αποκαλύπτεται η δικαιοσύνη του Θεού τότε ή τώρα. Γι’ αυτό ο Παύλος επισημαίνει ότι «ο δίκαιος θα ζήσει εκ πίστεως».

Αντιθέτως, η ψευδής γνώση του Ευαγγελίου οδηγεί τον άνθρωπο να ζήσει όχι δια πίστεως, αλλά δια όψεως. Οι Φαρισαίοι και οι γραμματείς, αν και είχαν τα κλειδιά της γνώσης της βασιλείας του Θεού, κρατούσαν την αλήθεια εν αδικία. Γι’ αυτό η οργή του Θεού θα αποκαλυπτόταν εναντίον τους πολύ σύντομα.

 

(Ρωμ. 1:16-23 [Μεταγλώττιση])

Γιατί δεν ντρέπομαι το ευαγγέλιο, επειδή είναι δύναμη Θεού για σωτηρία σε καθέναν που πιστεύει, στον Ιουδαίο πρώτα και επίσης στον Έλληνα.

Γιατί δικαιοσύνη Θεού μέσα σ’ αυτό αποκαλύπτεται από πίστη σε πίστη καθώς είναι γραμμένο: Ο δίκαιος, όμως, θα ζήσει από την πίστη.

Γιατί αποκαλύπτεται οργή Θεού από τον ουρανό πάνω σε κάθε ασέβεια και αδικία των ανθρώπων, που καταπνίγουν την αλήθεια με αδικία.

Γιατί ό,τι είναι γνωστό για το Θεό είναι φανερό σ’ αυτούς. Επειδή ο Θεός τούς το φανέρωσε.

Επειδή τα αόρατα χαρακτηριστικά του από την αρχή της κτίσης του κόσμου κατανοούνται και διαβλέπονται μέσω των δημιουργημάτων, όπως και η αιώνια δύναμή του και η θεία ιδιότητά του, ώστε αυτοί να είναι αναπολόγητοι.

Γιατί, ενώ γνώρισαν το Θεό, ως Θεό δεν τον δόξασαν ή δεν τον ευχαρίστησαν, αλλά απατήθηκαν με τους μάταιους διαλογισμούς τους και σκοτείνιασε η ασύνετη καρδιά τους.

Ενώ ισχυρίζονταν πως είναι σοφοί, έγιναν μωροί,

και άλλαξαν τη δόξα του άφθαρτου Θεού με ομοίωμα εικόνας φθαρτού ανθρώπου και πτηνών και τετραπόδων και ερπετών.

Προσέξτε το εδάφιο:

(Πράξ. 14:11-15 [Μεταγλώττιση])

Και οι όχλοι, όταν είδαν αυτό που έκανε ο Παύλος, ύψωσαν τη φωνή τους στα λυκαονικά, λέγοντας: «Οι θεοί ομοιώθηκαν με ανθρώπους και κατέβηκαν προς εμάς».

Και καλούσαν το Βαρνάβα Δία, ενώ τον Παύλο Ερμή, επειδή αυτός ήταν που ηγούνταν στο λόγο.

Και ο ιερέας του ναού του Δία, που ήταν μπροστά στην πόλη, έφερε ταύρους και στεφάνια στις πύλες και μαζί με τα πλήθη ήθελε να κάνει θυσία.

Όταν το άκουσαν τότε οι απόστολοι Βαρνάβας και Παύλος, ξέσχισαν τα ρούχα τους και πήδηξαν έξω στο πλήθος, κράζοντας

και λέγοντας: «Άντρες, τι κάνετε αυτά; Και εμείς είμαστε ομοιοπαθείς μ’ εσάς άνθρωποι, που σας ευαγγελίζουμε από τούτα τα μάταια να επιστρέφετε στο ζωντανό Θεό, ο οποίος έκανε τον ουρανό και τη γη και τη θάλασσα και όλα όσα υπάρχουν μέσα σ’ αυτά.

 

Μετά το θαύμα οι Λυκάονες νόμισαν ότι ο Παύλος και ο Βαρνάβας ήταν θεοί. Αλλά ο Παύλος και ο Βαρνάβας απέρριψαν αυτόν τον ισχυρισμό γιατί όπως είπαν, ήταν της ίδιας φύσης με αυτούς, δηλαδή γήινοι. Γι’ αυτό και απέρριψαν τη λατρεία που προσφέρθηκε από τους Λυκάονες.

Οι Εβραίοι αν και είχαν δει όλα αυτά τα μεγάλα θαύματα του Ιησού, δεν είχαν την ίδια σκέψη.

Ο Ιησούς δεχόταν λατρεία από τους ανθρώπους επειδή δεν ήταν ένας γήϊνος άνθρωπος όπως ο Παύλος και ο Βαρνάβας αλλά ήταν ο Θεός που κατέβηκε από τον ουρανό φανερωμένος με σάρκα. Οι Εβραίοι δεν το δέχθηκαν αυτό, γιατί έβλεπαν έναν άνθρωπο σαν κι αυτούς μπροστά τους.

Όταν ο Ναβουχοδονόσορ είδε ένα όνειρο, και θορυβήθηκε το πνεύμα του, και ο ύπνος έφυγε από αυτόν, κάλεσε τους Χαλδαίους να του εξηγήσουν το όνειρο. Ενώ καθυστερούσαν να απαντήσουν τους είπε:

 

(Δαν. 2:11 [Φίλος ])

και το πράγμα που ζητάει ο βασιλιάς είναι μεγάλο, και δεν υπάρχει άλλος που να μπορεί να το φανερώσει μπροστά στον βασιλιά, εκτός από τους θεούς, των οποίων η κατοικία δεν είναι μαζί με σάρκα.

 

 (2Χρ. 6:18 [Φίλος ])

Αλλά, στ' αλήθεια, θα κατοικήσει ο Θεός μαζί με τον άνθρωπο επάνω στη γη; Να, ο ουρανός, και ο ουρανός των ουρανών, δεν είναι ικανοί να σε χωρέσουν· πόσο λιγότερο αυτός ο οίκος που οικοδόμησα;

Οι άνθρωποι στα χρόνια πριν τον Ερχομό του Ιησού Χριστού ήξεραν ότι ο Θεός δεν είχε έρθει να κατοικήσει ανάμεσά τους. Καταλάβαιναν ότι δεν είχαν αποκατασταθεί οι προϋποθέσεις για την εξιλέωση της Θείας Δικαιοσύνης.


 

Ο Ιησούς ήρθε να μας αποκαλύψει ποιος είναι ο Ένας και Μόνος αληθινός Θεός.

 

(1Ιωάν. 5:20-21 [Μεταγλώττιση])

Ξέρουμε όμως ότι ο Υιός του Θεού έχει έρθει και μας έχει δώσει διάνοια, για να γνωρίζουμε τον Αληθινό· και είμαστε μέσα στον Αληθινό, μέσα στον Υιό του τον Ιησού Χριστό. Αυτός είναι ο αληθινός Θεός και η ζωή η αιώνια.

Παιδάκια, φυλάξτε τους εαυτούς σας από τα είδωλα. 

Ο Παύλος έγραψε στον Τιμόθεο:

(1Τιμ. 3:15 [Μεταγλώττιση])

Αν όμως βραδύνω, να ξέρεις πώς πρέπει να συμπεριφέρεται κανείς μέσα στον οίκο του Θεού, που είναι η εκκλησία του ζωντανού Θεού, στύλος και βάση της αλήθειας.

Και ομολογουμένως είναι μεγάλο το μυστήριο της ευσέβειάς μας: Αυτός φανερώθηκε μέσα στη σάρκα, δικαιώθηκε με το Πνεύμα, φανερώθηκε σε αγγέλους, κηρύχτηκε στα έθνη, έγινε πιστευτός στον κόσμο, αναλήφτηκε με δόξα.

 

Σύμφωνα με τα παραπάνω εδάφια ο Θεός μας φανερώθηκε πάνω στη γη με σάρκα. Η σάρκα Του ήταν ο Ιησούς Χριστός.

Εάν πιστεύουμε ότι

ο Ιησούς Χριστός ήρθε σαν ένας φθαρτός άνθρωπος,

τότε σύμφωνα με τον Παύλο και τον Ιωάννη,

 αυτό είναι ειδωλολατρία.

Ο Παύλος διακήρυξε για την σάρκα του Θεού που ήταν ο Ιησούς Χριστός:

(Ρωμ. 8:3 [Φίλος ])

Επειδή, το αδύνατο στον νόμο, καθότι ήταν ανίσχυρος εξαιτίας τής σάρκας, ο Θεός, στέλνοντας τον δικό του Υιό με ομοίωμα σάρκας αμαρτίας, και σε σχέση με την αμαρτία, κατέκρινε την αμαρτία στη σάρκα·

 

(Φιλ. 2:6 [Μεταγλώττιση])

ο οποίος, ενώ υπήρχε με μορφή Θεού, δε θεώρησε αρπαγμό το να είναι ίσα με το Θεό,

αλλά τον εαυτό του κένωσε, καθώς έλαβε μορφή δούλου, όταν έγινε με ομοίωμα ανθρώπων. Και αφού βρέθηκε στο σχήμα ως άνθρωπος,

ταπείνωσε τον εαυτό του και έγινε υπάκουος μέχρι το θάνατο, θάνατο μάλιστα σταυρικό.

 

Αυτά τα εδάφια δεν σημαίνουν ότι ο Ιησούς Χριστός είχε το ίδιο φθαρτό σώμα όπως όλοι μας, αλλά ότι το Σώμα Του έμοιαζε με εκείνο του ανθρώπινου όντος.

Ο Ιησούς είναι η εικόνα του αοράτου Θεού. Ο Ιωάννης είπε γι’ Αυτόν ότι:

(Ιωάν. 1:14 [Μεταγλώττιση])

Και ο Λόγος σάρκα έγινε και κατασκήνωσε ανάμεσά μας, και είδαμε με θαυμασμό τη δόξα του, δόξα όπως ενός μονογενούς από τον Πατέρα, πλήρης από χάρη και αλήθεια.

 

(Ησ. 42:8 [Φίλος ])

Εγώ είμαι ο Κύριος· αυτό είναι το όνομά μου· και δεν θα δώσω τη δόξα μου σε άλλον ούτε την αίνεσή μου στα γλυπτά.

Τα παραπάνω εδάφια δείχνουν πολύ καθαρά ότι ο Θεός δεν άλλαξε τη δόξα του άφθαρτου Θεού με ομοίωμα εικόνος φθαρτού ανθρώπου. Ο ίδιος ό άφθαρτος Λόγος Του έγινε σάρκα.

 Δυστυχώς οι Εβραίοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν ο Θεός τους επειδή νόμιζαν ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν ένας φθαρτός άνθρωπος σαν κι αυτούς.


(Ιωάν. 5:17-18 [Μεταγλώττιση])

Αλλά ο Ιησούς έλαβε το λόγο και τους είπε: «Ο Πατέρας μου ως τώρα εργάζεται· κι εγώ εργάζομαι».

Γι’ αυτό, λοιπόν, ακόμη περισσότερο ζητούσαν οι Ιουδαίοι να τον σκοτώσουν, επειδή όχι μόνο κατέλυε το Σάββατο, αλλά και Πατέρα δικό του έλεγε το Θεό, ίσο κάνοντας τον εαυτό του με το Θεό.

 

 


Μπορεί ένας άνθρωπος να σώσει ένα άλλο άνθρωπο;

Μπορεί να του δώσει αιώνια ζωή;


Σύμφωνα με τον Λόγο του Θεού κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να δώσει λύτρα για τον αδερφό του. Η θυσία ενός ανθρώπινου όντος ήταν βδέλυγμα για το Θεό.

 

(Λευϊτικό 18:21 [Φίλος ])

Και δεν θα αφήσεις κάποιον από το σπέρμα σου να περάσει μέσα από τη φωτιά στον Μολόχ, και δεν θα βεβηλώσεις το όνομα του Θεού σου. Εγώ είμαι ο Κύριος.

(Διάβασε :  2 Βασ. 17:17; 2 Βασ. 23:10)

 

(Λευϊτικό 20:2 [Φίλος ])

Και στους γιους Ισραήλ θα πεις: Όποιος από τους γιους Ισραήλ ή από τους ξένους, που παροικούν στον Ισραήλ, δώσει από το σπέρμα του στον Μολόχ, θα θανατωθεί, οπωσδήποτε· ο λαός τού τόπου θα τον λιθοβολήσει με πέτρες.

 

(Δευτ. 12:30-31 [Φίλος ])

πρόσεχε τον εαυτό σου, μήπως παγιδευτείς και τους ακολουθήσεις, αφού εξολοθρευτούν από μπροστά σου· και μήπως εξετάσεις για τους θεούς τους, λέγοντας: Πώς λάτρευαν αυτά τα έθνη τους θεούς τους; Έτσι θα κάνω κι εγώ.

Δεν θα κάνεις έτσι στον Κύριο τον Θεό σου· επειδή, κάθε βδέλυγμα που ο Κύριος μισεί, έκαναν εκείνοι στους θεούς τους· επειδή, και τους γιους τους και τις θυγατέρες τους καίνε μέσα σε φωτιά στους θεούς τους.

 

(Δευτ. 18:10 [Φίλος ])

Δεν θα βρεθεί σε σένα κανένας, που να διαπερνάει τον γιο του ή τη θυγατέρα του μέσα από τη φωτιά ή που να ασκεί μαντεία ή να είναι προγνώστης των καιρών ή οιωνοσκόπος ή μάγος

 

(Ψαλ. 49:7-9 [Φίλος ])

κανένας δεν μπορεί ποτέ να εξαγοράσει αδελφό ούτε να δώσει στον Θεό λύτρο γι' αυτόν·

μια και, είναι πολύτιμη η απολύτρωση της ψυχής τους, και ανεύρετη για πάντα,

ώστε να ζει αιώνια, για να μη δει φθορά.


Η σάρκα του Ιησού Χριστού ήταν η αποδεκτή πνευματική θυσία για να ικανοποιηθεί η δικαιοσύνη του Θεού. Ο Ιησούς Χριστός ήταν ο Αμνός του Θεού.


(1Πέτ. 1:18-20 [Μεταγλώττιση])

αφού ξέρετε ότι δε λυτρωθήκατε με φθαρτά λύτρα, με άργυρο ή με χρυσάφι, από το μάταιο πατροπαράδοτο τρόπο της ζωής σας, αλλά με το τίμιο αίμα του Χριστού, σαν αμνού άμωμου και άσπιλου.

Ο οποίος είχε αφενός προγνωριστεί πριν από τη δημιουργία του κόσμου, αφετέρου φανερώθηκε κατά το τέλος των χρόνων για σας,

 Αυτό το πολύτιμο αίμα του Ιησού Χριστού, που είναι το αίμα του Θεού, δεν μπορεί να είναι από το χώμα της γης ή στον Ιησού Χριστό το ανθρώπινο αίμα να αναμιγνύεται με το θείο.

 

(Πράξ. 20:28 [Μεταγλώττιση])

Προσέχετε τους εαυτούς σας και όλο το ποίμνιο, στο οποίο το Πνεύμα το Άγιο σας έθεσε επισκόπους, για να ποιμαίνετε την εκκλησία του Θεού, την οποία απόχτησε με το αίμα το δικό του.

Ο Θεός έδωσε μια πολύ σημαντική εντολή:

(Λευϊτικό 19:19 [Φίλος ])

Θα τηρείτε τα δικαιώματά μου· δεν θα κάνεις τα κτήνη σου να βατεύονται με ετεροειδή· στον αγρό σου δεν θα σπείρεις ετεροειδή σπέρματα· ούτε θα βάλεις επάνω σου σύμμικτο ένδυμα από ετεροειδή κλωστή.

 

Ο Ιησούς είναι ο Αγρός του Θεού. Ο Ιησούς είναι ο Νέος Ισραήλ. Ο Ιησούς είναι η Νέα Άμπελος του Θεού. Ο Ιησούς είναι ο Ναός του Θεού. Αυτός ο Ναός δεν έγινε από ουράνια και γήινα υλικά μαζί αλλά μόνο με ουράνια. Δεν είναι δυνατόν ο Θεός να έχει δύο φύσεις (χωμάτινη και ουράνια) στο σώμα Του. Το σπέρμα του Θεού είναι πνευματικό και είναι βδέλυγμα να το αναμιγνύουμε με το χωμάτινο σπέρμα της Μαρίας. Η Μαρία ήταν το σκεύος του Θεού όπου ο Θεός γέννησε το Γιό Του.


(Λουκ. 1:34-35 [Μεταγλώττιση])

Είπε τότε η Μαριάμ προς τον άγγελο: «Πώς θα γίνει αυτό, αφού δε γνωρίζω άντρα;»

Και αποκρίθηκε ο άγγελος και της είπε: «Πνεύμα Άγιο θα έρθει πάνω σου και δύναμη Υψίστου θα σε επισκιάσει· γι’ αυτό και το άγιο που θα γεννηθεί θα κληθεί Υιός Θεού …..»

 

Πολλές μεταφράσεις άλλαξαν την σημασία των κυριοτέρων χειρογράφων του κριτικού κειμένου, αφού χρησιμοποίησαν ως βάση τους το TEXTUS RECEPTUS, προσθέτοντας την φράση «εκ σου». (Βάμβας κ.ά.)

(Λουκ. 1:35 [Βάμβας])

Και αποκριθείς ο άγγελος είπε προς αυτήν· Πνεύμα Άγιον θέλει επέλθει επί σε, και δύναμις του Υψίστου θέλει σε επισκιάσει· διά τούτο και το γεννώμενον εκ σου άγιον θέλει ονομασθή Υιός Θεού.

 

Ο Ματθαίος αναφέρεται στο Άγιο Πνεύμα (Πατέρας) σαν τον γεννήτορα του Ιησού Χριστού.

(Ματθ. 1:20-21 [Μεταγλώττιση])

Ενώ λοιπόν σκεφτόταν αυτά, ιδού, άγγελος ΚΥΡΙΟΥ φάνηκε σ’ αυτόν στο όνειρό του, λέγοντας: «Ιωσήφ, γιε του Δαβίδ, μη φοβηθείς να παραλάβεις τη Μαρία τη γυναίκα σου. Γιατί αυτό που μέσα της γεννήθηκε είναι από Πνεύμα Άγιο.

Και θα γεννήσει γιο, και θα καλέσεις το όνομά του Ιησού, γιατί αυτός θα σώσει το λαό του από τις αμαρτίες τους».

 


Το πρόσωπο του Ιησού Χριστού

ήταν λίθος προσκόμματος και πέτρα σκανδάλου

 

(1Πέτ. 2:7-8 [Μεταγλώττιση])

Σ’ εσάς λοιπόν που πιστεύετε δίνεται η τιμή, αλλά σ’ εκείνους που απιστούν, ο λίθος που αποδοκίμασαν οι οικοδόμοι, αυτός έγινε ακρογωνιαίος λίθος

και λίθος προσκόμματος και πέτρα σκανδάλου. Αυτοί σκοντάφτουν, επειδή απειθούν στο λόγο· σ’ αυτό και διορίστηκαν.

 Πολλοί άνθρωποι ακολούθησαν το κήρυγμα του Ιησού πολύ σύντομα, και πολλοί από αυτούς έγιναν μαθητές Του. Οι Ιουδαίοι νόμιζαν ότι ο Ιησούς ήταν ο γιός του Ιωσήφ και της Μαριάμ, με άλλα λόγια απόγονος φθαρτών ανθρώπων. Επίσης πολλοί από τους μαθητές Του, αν και ο Ιησούς τους είπε ότι ήταν ο Άρτος της Ζωής που κατέβηκε από τον ουρανό, (Ιωάν. ς/6:48-51) τον άφησαν και ακολούθησαν τις σαρκικές τους σκέψεις. Ο λόγος που τους έκανε να φύγουν μακριά από τον Ιησού ήταν τα λόγια του Ιησού όταν τους είπε ότι έπρεπε να φάνε τη σάρκα Του και να πιουν το αίμα Του (Ιωάννης ς/6:52-56,60-61,64-65,66-71)

Το φοβερό θέαμα που ανέβηκε στο νου τους ήταν ότι θα έπρεπε να φάνε το χωμάτινο σώμα και αίμα του Κυρίου τους, του γιου του Ιωσήφ και της Μαριάμ. Έτσι απέρριψαν αμέσως αυτού του είδους την προσφορά.

 Οι Εβραίοι γνώριζαν ότι ο Χριστός μένει στον αιώνα,

(Ιωάν. 12:34 [Μεταγλώττιση])

Τότε του αποκρίθηκε το πλήθος: «Εμείς ακούσαμε από το νόμο ότι ο Χριστός μένει στον αιώνα. Τότε, πώς εσύ λες ότι πρέπει να υψωθεί ο Υιός του ανθρώπου; Ποιος είναι αυτός ο Υιός του ανθρώπου

 

(Εβρ. 7:24 [Μεταγλώττιση])

Εκείνος, επειδή μένει στον αιώνα, έχει αμεταβίβαστη την ιεροσύνη.

(Διαβάστε επίσης : 2 Σαμουήλ 7:16, 1 Χρονικών 22:10, Ψαλμοί 45:6, Ψαλμοί 89:36, Ψαλμοί  110:4, Ησαΐας  9:6, Ιερεμίας 23:6, Ιεζεκιήλ 37:26; Δανιήλ 2:44,  Δανιήλ 7:14,  Δανιήλ 7:27,  Μιχαίας 4:7, Εβραίους 1:8;)

 

Έτσι ήταν αδύνατον γι’ αυτούς να καταλάβουν πώς μπορούσαν να φάνε τη σάρκα Του και να πιουν το αίμα Του και ακόμα να μένει στον αιώνα.

Σε πολλές περιπτώσεις ο Ιησούς Χριστός εξηγούσε τη διαφορά της δικής τους προέλευσης και της δικής Του. Εάν μπορούσαν να αναγνωρίσουν την προέλευση του Ιησού Χριστού τότε θα μπορούσαν να καταλάβουν πώς είναι δυνατόν ο Υιός του Ανθρώπου να υψωθεί και παρ’ όλα αυτά να μένει στον αιώνα.


(Ιωάν. 8:23-24 [Μεταγλώττιση])

Επίσης τους έλεγε: «Εσείς είστε από τα κάτω, εγώ είμαι από τα πάνω. Εσείς είστε από τούτο τον κόσμο, εγώ δεν είμαι από τούτο τον κόσμο.

Σας είπα, λοιπόν, ότι θα πεθάνετε μέσα στις αμαρτίες σας. Γιατί, αν δεν πιστέψετε ότι Εγώ Είμαι, θα πεθάνετε μέσα στις αμαρτίες σας».

 

(Ιωάν. 8:28 [Μεταγλώττιση])

Ο Ιησούς, λοιπόν, τους είπε: «Όταν υψώσετε τον Υιό του ανθρώπου, τότε θα γνωρίσετε ότι Εγώ Είμαι, και ότι από τον εαυτό μου δεν κάνω τίποτα, αλλά καθώς με δίδαξε ο Πατέρας, αυτά λέω.

(Ιωάν. 12:32-33 [Μεταγλώττιση])

Κι εγώ, όταν υψωθώ από τη γη, όλους θα ελκύσω προς τον εαυτό μου».

Αυτό λοιπόν το έλεγε, δίνοντας σημάδι με ποιο θάνατο έμελλε να πεθάνει.

 

(Ιωάν. 2:19-22 [Μεταγλώττιση])

Αποκρίθηκε ο Ιησούς και τους είπε: «Γκρεμίστε το ναό τούτο και μέσα σε τρεις ημέρες θα τον εγείρω».

Είπαν λοιπόν οι Ιουδαίοι: «Σε σαράντα έξι χρόνια οικοδομήθηκε ο ναός αυτός, κι εσύ θα τον εγείρεις μέσα σε τρεις ημέρες;»

Εκείνος όμως έλεγε για το ναό του σώματός του.

Όταν λοιπόν εγέρθηκε από τους νεκρούς, θυμήθηκαν οι μαθητές του ότι αυτό έλεγε, και πίστεψαν στη Γραφή και στο λόγο που είπε ο Ιησούς.

 

Ο Ιησούς είπε: «χαλάσατε τούτον τον ναό, και σε τρεις ημέρες θα τον εγείρω». 

Αυτό σημαίνει ότι ο ίδιος ο Ιησούς θα ανάσταινε το σώμα Του.

 

Η Γραφή σε πολλά εδάφια δηλώνει ότι ο Πατέρας

ανέστησε το σώμα του Γιου Του.

Αυτό σημαίνει ότι ο Ιησούς σαν Πνεύμα είναι ο Πατέρας

και σαν σάρκα είναι ο Γιος.

(Διαβάστε Εφεσίους α:16-23, Ρωμαίους η:10-11, Β΄ Κορινθίους ιγ:4)

 

Ο Πατέρας (o Θεός-Το Πνεύμα)

και ο Γιός (o Άνθρωπος-η σάρκα)

είναι Ένας στο Ένα και Μοναδικό Πρόσωπο του Ιησού Χριστού


 

(Ιωάν. 10:30 [Μεταγλώττιση])

Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα.

 

Το Πνεύμα (ο Θεός) δεν μπορεί να πεθάνει αλλά η σάρκα του ανθρώπου Ιησού Χριστού αν και άφθαρτη έγινε υπήκοος θανάτου, για να ελευθερώσει την ανθρωπότητα από την εξουσία της φθοράς του θανάτου.

 Γνωρίζουμε ότι το Πνεύμα που είναι ο Πατέρας δεν μπορεί να πεθάνει. Ο Ιησούς είπε στον Νικόδημο ότι:

(Ιωάν. 3:13 [WH])

καὶ οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου*,

Πολλές ελληνικές αλλά και ξένες μεταφράσεις έχουν χρησιμοποιήσει σαν βασικό χειρόγραφο το TEXTUS RECEPTUS του Έρασμους, όπου έχει γίνει προσθήκη της φράσης «ο ων εν τω ουρανώ». Αυτή η φράση δεν υπάρχει στα κυριότερα χειρόγραφα p66, p75, ', B, L, Wsupp  και άλλα.(THE GREEK NEW TESTAMENT, Kurt Aland, Matthew Black  κ.α. 3th  Edition, UNITED BIBLE SOCIETIES)

 

 

 

Ένα ερώτημα εγείρεται από αυτά τα λόγια του Ιησού. 

Ποιος ήταν στον ουρανό;

Υπάρχει μόνο ένας Θεός στον ουρανό.

 

(Ησ. 44:6 [Φίλος ])

Έτσι λέει ο Κύριος, ο Βασιλιάς τού Ισραήλ, και ο Λυτρωτής του, ο Κύριος των δυνάμεων: Εγώ είμαι ο πρώτος, και εγώ ο έσχατος· και εκτός από μένα Θεός δεν υπάρχει.

 

(Ησ. 48:12 [Φίλος ])

Άκουσέ με, Ιακώβ, και Ισραήλ, τον οποίο εγώ κάλεσα· εγώ είμαι ο ίδιος· εγώ είμαι ο πρώτος και ο έσχατος.

 

Ο Θεός σαν Πνεύμα δεν μπορούσε να κατέβει και να ζήσει ανάμεσα στους ανθρώπους. Γι’ αυτό ο Λόγος έγινε σάρκα και κατοίκησε ανάμεσά μας. Αυτή η σάρκα που κατέβηκε από τον ουρανό είναι ο Ιησούς.

Η σάρκα του Ιησού ήταν η εικόνα και η μορφή του Θεού. Γι’ αυτό αυτή η σάρκα δεν μπορούσε ποτέ να είναι από το χώμα της γης.

 

(Ησ. 43:10-11 [Φίλος ])

Εσείς είστε μάρτυρές μου, λέει ο Κύριος, και ο δούλος μου, που έκλεξα, για να μάθετε και να πιστέψετε σε μένα, και να εννοήσετε ότι εγώ ο ίδιος είμαι· πριν από μένα άλλος Θεός δεν υπήρξε ούτε ύστερα από μένα θα υπάρχει.

Εγώ, εγώ είμαι ο Κύριος· και εκτός από μένα άλλος σωτήρας δεν υπάρχει.

 

(Ησ. 43:10-13 [LXX])

γενεσθε μοι μαρτυρες καγω μαρτυς λεγει κυριος ο θεος και ο παις ον εξελεξαμην ινα γνωτε και πιστευσητε και συνητε οτι εγω ειμι εμπροσθεν μου ουκ εγενετο αλλος θεος και μετ εμε ουκ εσται

εγω ο θεος και ουκ εστιν παρεξ εμου σωζων

ανηγγειλα και εσωσα ωνειδισα και ουκ ην εν υμιν αλλοτριος υμεις εμοι μαρτυρες καγω μαρτυς λεγει κυριος ο θεος

ετι απ αρχης και ουκ εστιν ο εκ των χειρων μου εξαιρουμενος ποιησω και τις αποστρεψει αυτο


 

Μπορεί ένας άνθρωπος να σώσει ένα άλλο άνθρωπο; Μπορεί να του δώσει αιώνια ζωή;

Σύμφωνα με τον Λόγο του Θεού κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να δώσει λύτρα για τον αδερφό του. Η θυσία ενός ανθρώπινου όντος ήταν βδέλυγμα για το Θεό.


(Λευϊτικό 18:21 [Φίλος ])

Και δεν θα αφήσεις κάποιον από το σπέρμα σου να περάσει μέσα από τη φωτιά στον Μολόχ, και δεν θα βεβηλώσεις το όνομα του Θεού σου. Εγώ είμαι ο Κύριος.

(Διάβασε :  2 Βασ. 17:17; 2 Βασ. 23:10)

 

(Λευϊτικό 20:2 [Φίλος ])

Και στους γιους Ισραήλ θα πεις: Όποιος από τους γιους Ισραήλ ή από τους ξένους, που παροικούν στον Ισραήλ, δώσει από το σπέρμα του στον Μολόχ, θα θανατωθεί, οπωσδήποτε· ο λαός τού τόπου θα τον λιθοβολήσει με πέτρες.

 

(Δευτ. 12:30-31 [Φίλος ])

πρόσεχε τον εαυτό σου, μήπως παγιδευτείς και τους ακολουθήσεις, αφού εξολοθρευτούν από μπροστά σου· και μήπως εξετάσεις για τους θεούς τους, λέγοντας: Πώς λάτρευαν αυτά τα έθνη τους θεούς τους; Έτσι θα κάνω κι εγώ.

Δεν θα κάνεις έτσι στον Κύριο τον Θεό σου· επειδή, κάθε βδέλυγμα που ο Κύριος μισεί, έκαναν εκείνοι στους θεούς τους· επειδή, και τους γιους τους και τις θυγατέρες τους καίνε μέσα σε φωτιά στους θεούς τους.

 

(Δευτ. 18:10 [Φίλος ])

Δεν θα βρεθεί σε σένα κανένας, που να διαπερνάει τον γιο του ή τη θυγατέρα του μέσα από τη φωτιά ή που να ασκεί μαντεία ή να είναι προγνώστης των καιρών ή οιωνοσκόπος ή μάγος

 

(Ψαλ. 49:7-9 [Φίλος ])

κανένας δεν μπορεί ποτέ να εξαγοράσει αδελφό ούτε να δώσει στον Θεό λύτρο γι' αυτόν·

μια και, είναι πολύτιμη η απολύτρωση της ψυχής τους, και ανεύρετη για πάντα,

ώστε να ζει αιώνια, για να μη δει φθορά.

 

Η σάρκα του Ιησού Χριστού ήταν η αποδεκτή πνευματική θυσία για να ικανοποιηθεί η δικαιοσύνη του Θεού. Ο Ιησούς Χριστός ήταν ο Αμνός του Θεού.

 

(1Πέτ. 1:18-20 [Μεταγλώττιση])

αφού ξέρετε ότι δε λυτρωθήκατε με φθαρτά λύτρα, με άργυρο ή με χρυσάφι, από το μάταιο πατροπαράδοτο τρόπο της ζωής σας,

αλλά με το τίμιο αίμα του Χριστού, σαν αμνού άμωμου και άσπιλου.

Ο οποίος είχε αφενός προγνωριστεί πριν από τη δημιουργία του κόσμου, αφετέρου φανερώθηκε κατά το τέλος των χρόνων για σας,

 

 Αυτό το πολύτιμο αίμα του Ιησού Χριστού, που είναι το αίμα του Θεού, δεν μπορεί να είναι από το χώμα της γης ή στον Ιησού Χριστό το ανθρώπινο αίμα να αναμιγνύεται με το θείο.

 

(Πράξ. 20:28 [Μεταγλώττιση])

Προσέχετε τους εαυτούς σας και όλο το ποίμνιο, στο οποίο το Πνεύμα το Άγιο σας έθεσε επισκόπους, για να ποιμαίνετε την εκκλησία του Θεού, την οποία απόχτησε με το αίμα το δικό του.

 Ο Θεός έδωσε μια πολύ σημαντική εντολή:

(Λευϊτικό 19:19 [Φίλος ])

Θα τηρείτε τα δικαιώματά μου· δεν θα κάνεις τα κτήνη σου να βατεύονται με ετεροειδή· στον αγρό σου δεν θα σπείρεις ετεροειδή σπέρματα· ούτε θα βάλεις επάνω σου σύμμικτο ένδυμα από ετεροειδή κλωστή.

 

Ο Ιησούς είναι ο Αγρός του Θεού. Ο Ιησούς είναι ο Νέος Ισραήλ. Ο Ιησούς είναι η Νέα Άμπελος του Θεού. Ο Ιησούς είναι ο Ναός του Θεού. Αυτός ο Ναός δεν έγινε από ουράνια και γήινα υλικά μαζί αλλά μόνο με ουράνια. Δεν είναι δυνατόν ο Θεός να έχει δύο φύσεις (χωμάτινη και ουράνια) στο σώμα Του. Το σπέρμα του Θεού είναι πνευματικό και είναι βδέλυγμα να το αναμιγνύουμε με το χωμάτινο σπέρμα της Μαρίας. Η Μαρία ήταν το σκεύος του Θεού όπου ο Θεός γέννησε το Γιό Του.


(Λουκ. 1:34-35 [Μεταγλώττιση])

Είπε τότε η Μαριάμ προς τον άγγελο: «Πώς θα γίνει αυτό, αφού δε γνωρίζω άντρα;»

Και αποκρίθηκε ο άγγελος και της είπε: «Πνεύμα Άγιο θα έρθει πάνω σου και δύναμη Υψίστου θα σε επισκιάσει· γι’ αυτό και το άγιο που θα γεννηθεί θα κληθεί Υιός Θεού …..»

 

Πολλές μεταφράσεις άλλαξαν την σημασία των κυριοτέρων χειρογράφων του κριτικού κειμένου, αφού χρησιμοποίησαν ως βάση τους το TEXTUS RECEPTUS, προσθέτοντας την φράση «εκ σου». (Βάμβας κ.ά.)

(Λουκ. 1:35 [Βάμβας])

Και αποκριθείς ο άγγελος είπε προς αυτήν· Πνεύμα Άγιον θέλει επέλθει επί σε, και δύναμις του Υψίστου θέλει σε επισκιάσει· διά τούτο και το γεννώμενον εκ σου άγιον θέλει ονομασθή Υιός Θεού.

 

 Ο Ματθαίος αναφέρεται στο Άγιο Πνεύμα (Πατέρας) σαν τον γεννήτορα του Ιησού Χριστού.

(Ματθ. 1:20-21 [Μεταγλώττιση])

Ενώ λοιπόν σκεφτόταν αυτά, ιδού, άγγελος ΚΥΡΙΟΥ φάνηκε σ’ αυτόν στο όνειρό του, λέγοντας: «Ιωσήφ, γιε του Δαβίδ, μη φοβηθείς να παραλάβεις τη Μαρία τη γυναίκα σου. Γιατί αυτό που μέσα της γεννήθηκε είναι από Πνεύμα Άγιο.

Και θα γεννήσει γιο, και θα καλέσεις το όνομά του Ιησού, γιατί αυτός θα σώσει το λαό του από τις αμαρτίες τους».

 


Μπορεί ένας άνθρωπος να σώσει ένα άλλο άνθρωπο;

Μπορεί να του δώσει αιώνια ζωή;

Σύμφωνα με τον Λόγο του Θεού κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να δώσει λύτρα για τον αδερφό του. Η θυσία ενός ανθρώπινου όντος ήταν βδέλυγμα για το Θεό.

 

(Λευϊτικό 18:21 [Φίλος ])

Και δεν θα αφήσεις κάποιον από το σπέρμα σου να περάσει μέσα από τη φωτιά στον Μολόχ, και δεν θα βεβηλώσεις το όνομα του Θεού σου. Εγώ είμαι ο Κύριος.

(Διάβασε :  2 Βασ. 17:17; 2 Βασ. 23:10)

 

(Λευϊτικό 20:2 [Φίλος ])

Και στους γιους Ισραήλ θα πεις: Όποιος από τους γιους Ισραήλ ή από τους ξένους, που παροικούν στον Ισραήλ, δώσει από το σπέρμα του στον Μολόχ, θα θανατωθεί, οπωσδήποτε· ο λαός τού τόπου θα τον λιθοβολήσει με πέτρες.

 

(Δευτ. 12:30-31 [Φίλος ])

πρόσεχε τον εαυτό σου, μήπως παγιδευτείς και τους ακολουθήσεις, αφού εξολοθρευτούν από μπροστά σου· και μήπως εξετάσεις για τους θεούς τους, λέγοντας: Πώς λάτρευαν αυτά τα έθνη τους θεούς τους; Έτσι θα κάνω κι εγώ.

Δεν θα κάνεις έτσι στον Κύριο τον Θεό σου· επειδή, κάθε βδέλυγμα που ο Κύριος μισεί, έκαναν εκείνοι στους θεούς τους· επειδή, και τους γιους τους και τις θυγατέρες τους καίνε μέσα σε φωτιά στους θεούς τους.

 

(Δευτ. 18:10 [Φίλος ])

Δεν θα βρεθεί σε σένα κανένας, που να διαπερνάει τον γιο του ή τη θυγατέρα του μέσα από τη φωτιά ή που να ασκεί μαντεία ή να είναι προγνώστης των καιρών ή οιωνοσκόπος ή μάγος

 

(Ψαλ. 49:7-9 [Φίλος ])

κανένας δεν μπορεί ποτέ να εξαγοράσει αδελφό ούτε να δώσει στον Θεό λύτρο γι' αυτόν·

μια και, είναι πολύτιμη η απολύτρωση της ψυχής τους, και ανεύρετη για πάντα,

ώστε να ζει αιώνια, για να μη δει φθορά.

Η σάρκα του Ιησού Χριστού ήταν η αποδεκτή πνευματική θυσία για να ικανοποιηθεί η δικαιοσύνη του Θεού. Ο Ιησούς Χριστός ήταν ο Αμνός του Θεού.


(1Πέτ. 1:18-20 [Μεταγλώττιση])

αφού ξέρετε ότι δε λυτρωθήκατε με φθαρτά λύτρα, με άργυρο ή με χρυσάφι, από το μάταιο πατροπαράδοτο τρόπο της ζωής σας,

αλλά με το τίμιο αίμα του Χριστού, σαν αμνού άμωμου και άσπιλου.

Ο οποίος είχε αφενός προγνωριστεί πριν από τη δημιουργία του κόσμου, αφετέρου φανερώθηκε κατά το τέλος των χρόνων για σας,

 

Αυτό το πολύτιμο αίμα του Ιησού Χριστού, που είναι το αίμα του Θεού, δεν μπορεί να είναι από το χώμα της γης ή στον Ιησού Χριστό το ανθρώπινο αίμα να αναμιγνύεται με το θείο.


(Πράξ. 20:28 [Μεταγλώττιση])

Προσέχετε τους εαυτούς σας και όλο το ποίμνιο, στο οποίο το Πνεύμα το Άγιο σας έθεσε επισκόπους, για να ποιμαίνετε την εκκλησία του Θεού, την οποία απόχτησε με το αίμα το δικό του.

 Ο Θεός έδωσε μια πολύ σημαντική εντολή:

(Λευϊτικό 19:19 [Φίλος ])

Θα τηρείτε τα δικαιώματά μου· δεν θα κάνεις τα κτήνη σου να βατεύονται με ετεροειδή· στον αγρό σου δεν θα σπείρεις ετεροειδή σπέρματα· ούτε θα βάλεις επάνω σου σύμμικτο ένδυμα από ετεροειδή κλωστή.

 

 Ο Ιησούς είναι ο Αγρός του Θεού. Ο Ιησούς είναι ο Νέος Ισραήλ. Ο Ιησούς είναι η Νέα Άμπελος του Θεού. Ο Ιησούς είναι ο Ναός του Θεού. Αυτός ο Ναός δεν έγινε από ουράνια και γήινα υλικά αλλά μόνο με ουράνια. Δεν είναι δυνατόν ο Θεός να έχει δύο φύσεις (χωμάτινη και ουράνια) στο σώμα Του. Το σπέρμα του Θεού είναι πνευματικό και είναι βδέλυγμα να το αναμιγνύουμε με το χοϊκό σπέρμα της Μαρίας. Η Μαρία ήταν το σκεύος του Θεού όπου ο Θεός γέννησε το Γιό Του.


(Λουκ. 1:34-35 [Μεταγλώττιση])

Είπε τότε η Μαριάμ προς τον άγγελο: «Πώς θα γίνει αυτό, αφού δε γνωρίζω άντρα;»

Και αποκρίθηκε ο άγγελος και της είπε: «Πνεύμα Άγιο θα έρθει πάνω σου και δύναμη Υψίστου θα σε επισκιάσει· γι’ αυτό και το άγιο που θα γεννηθεί θα κληθεί Υιός Θεού …..»

 

Πολλές μεταφράσεις άλλαξαν την σημασία των κυριοτέρων χειρογράφων του κριτικού κειμένου, αφού χρησιμοποίησαν ως βάση τους το TEXTUS RECEPTUS, προσθέτοντας την φράση «εκ σου». (Βάμβας κ.ά.)

(Λουκ. 1:35 [Βάμβας])

Και αποκριθείς ο άγγελος είπε προς αυτήν· Πνεύμα Άγιον θέλει επέλθει επί σε, και δύναμις του Υψίστου θέλει σε επισκιάσει· διά τούτο και το γεννώμενον εκ σου άγιον θέλει ονομασθή Υιός Θεού.

  

Ο Ματθαίος αναφέρεται στο Άγιο Πνεύμα (Πατέρας) σαν τον γεννήτορα του Ιησού Χριστού.

(Ματθ. 1:20-21 [Μεταγλώττιση])

Ενώ λοιπόν σκεφτόταν αυτά, ιδού, άγγελος ΚΥΡΙΟΥ φάνηκε σ’ αυτόν στο όνειρό του, λέγοντας: «Ιωσήφ, γιε του Δαβίδ, μη φοβηθείς να παραλάβεις τη Μαρία τη γυναίκα σου. Γιατί αυτό που μέσα της γεννήθηκε είναι από Πνεύμα Άγιο.

Και θα γεννήσει γιο, και θα καλέσεις το όνομά του Ιησού, γιατί αυτός θα σώσει το λαό του από τις αμαρτίες τους».

 



Τι γίνεται με «το σπέρμα της γυναικός»;

 

(Γέν. 3:15 [Φίλος ])

και θα στήσω έχθρα ανάμεσα σε σένα και στη γυναίκα, κι ανάμεσα στο σπέρμα σου και στο σπέρμα της· αυτό θα σου συντρίψει το κεφάλι, κι εσύ θα του λογχίσεις τη φτέρνα του.

Πολλοί Χριστιανοί χρησιμοποιούν αυτό το εδάφιο για να αποδείξουν ότι ο Ιησούς ήταν ένας γήινος απόγονος της Εύας και κατ’ επέκταση της Μαρίας.

Το παραπάνω εδάφιο λέει ότι «και θα στήσω έχθρα ανάμεσα σε σένα και στη γυναίκα, κι ανάμεσα στο σπέρμα σου και στο σπέρμα της »

 Μπορούμε να πάρουμε αυτό το χωρίο κυριολεκτικά ή έχει ένα πνευματικό νόημα;

Εγείρεται μια ερώτησε από αυτή τη φράση. Υπήρχε έχθρα ανάμεσα στο φίδι και την Εύα;

Το συγκεκριμένο εδάφιο μιλάει για μια έχθρα ανάμεσα στο φίδι και τη γυναίκα. Όλοι γνωρίζουν ότι το φίδι συμβολίζει τον διάβολο ο οποίος δεν έχει έχθρα μόνο με τη γυναίκα αλλά με ολόκληρο το ανθρώπινο είδος. Έτσι εδώ «η γυναίκα» είναι επίσης ένα πνευματικό σύμβολο εκείνων που κάνουν το θέλημα του Θεού.

Όσο για την έχθρα ανάμεσα στο σπέρμα του φιδιού/διαβόλου και στο σπέρμα της γυναίκας πώς μπορούμε να πούμε ότι ο διάβολος έχει σπέρμα; Ή ακόμα περισσότερο πως μπορούμε ότι η γυναίκα θα μπορούσε να έχει σπέρμα;

Γνωρίζουμε από το Λόγο του Θεού ότι τα ουράνια πνευματικά όντα, οι άγγελοι, καλοί ή κακοί, δεν μπορούν να γεννήσουν τέκνα.


(Λουκ. 20:34 [Μεταγλώττιση])

Και είπε σ’ αυτούς ο Ιησούς: «Οι γιοι του αιώνα τούτου νυμφεύονται και παντρεύονται,

αλλά εκείνοι που θα καταξιωθούν να επιτύχουν [να ζήσουν] σ’ εκείνον τον αιώνα και στην ανάσταση που [είναι] από [τους] νεκρούς ούτε νυμφεύονται ούτε παντρεύονται.


Γιατί ούτε να πεθάνουν πια δύνανται, επειδή είναι ίσοι με αγγέλους και είναι γιοι [του] Θεού, αφού είναι γιοι της ανάστασης.

Ο διάβολος ήταν ένας κακός άγγελος, ένα πνευματικό όν. Είναι αδύνατο να έχει κυριολεκτικό σπέρμα.

Όταν συγκρίνουμε πράγματα, η σύγκριση πρέπει να γίνεται σε όμοια πράγματα.

Το σπέρμα του όφεως (διάβολος) είναι τα κακά πνευματικά παιδιά που είναι πάντοτε σε πόλεμο με τα παιδιά του Θεού.


(Ιωάν. 8:44 [Μεταγλώττιση])

Εσείς είστε από τον πατέρα [σας], το Διάβολο, και τις επιθυμίες του πατέρα σας θέλετε να κάνετε. Εκείνος ήταν ανθρωποκτόνος από [την] αρχή και δεν έχει σταθεί στην αλήθεια, γιατί δεν υπάρχει αλήθεια μέσα του. Όταν λαλεί το ψεύδος, από τα δικά [του] λαλεί, γιατί είναι ψεύτης και ο πατέρας του [ψεύδους]. 


(Ματθ. 13:37-39 [Μεταγλώττιση])

Εκείνος αποκρίθηκε και είπε: «Αυτός που σπέρνει τον καλό σπόρο είναι ο Υιός του ανθρώπου,

και ο αγρός είναι ο κόσμος, και ο καλός σπόρος, αυτοί είναι οι γιοι της βασιλείας. Ενώ τα ζιζάνια είναι οι γιοι του Πονηρού,

και ο εχθρός που τα έσπειρε είναι ο Διάβολος, και ο θερισμός είναι [η] συντέλεια [του] αιώνα και οι θεριστές είναι άγγελοι.

 

(Πράξ. 13:10 [Μεταγλώττιση])

και είπε: «Ω, πλήρη από κάθε δόλο και από κάθε ραδιουργία, γιε διαβόλου, εχθρέ κάθε δικαιοσύνης, δε θα πάψεις να διαστρέφεις τις οδούς του ΚΥΡΙΟΥ τις ευθείες;

 

(Ματθ. 3:7-9 [Μεταγλώττιση])

Και επειδή είδε πολλούς από τους Φαρισαίους και [τους] Σαδδουκαίους να έρχονται για το βάφτισμά του, τους είπε: «Γεννήματα εχιδνών, ποιος σας υπέδειξε, για να ξεφύγετε από τη μελλοντική οργή;

Κάντε λοιπόν καρπό άξιο της μετάνοιας

και μη νομίσετε [ότι μπορείτε] να λέτε μέσα σας: “Πατέρα έχουμε τον Αβραάμ”. Γιατί σας λέω ότι δύναται ο Θεός από τους λίθους τούτους να εγείρει τέκνα στον Αβραάμ.

 

(Ματθ. 12:34 [Μεταγλώττιση])

Γεννήματα εχιδνών, πώς δύναστε να μιλάτε καλά, ενώ είστε κακοί; Γιατί το στόμα μιλά από το περίσσευμα της καρδιάς.

Ο αγαθός άνθρωπος βγάζει αγαθά από τον αγαθό θησαυρό [του], και ο κακός άνθρωπος βγάζει κακά από τον κακό θησαυρό [του].

 

(Ματθ. 23:31-33 [Μεταγλώττιση])

Ώστε μαρτυρείτε για [τους] εαυτούς σας ότι είστε γιοι εκείνων που φόνευσαν τους προφήτες.

Και εσείς συμπληρώστε το μέτρο [της ανομίας ]των πατέρων σας.

Φίδια, γεννήματα εχιδνών, πώς θα αποφύγετε την κρίση της γέεννας;

 

(1Ιωάν. 3:8-9 [Μεταγλώττιση])

Εκείνος που κάνει την αμαρτία είναι από το Διάβολο, γιατί από [την] αρχή ο Διάβολος αμαρτάνει. Γι’ αυτό φανερώθηκε ο Υιός του Θεού, για να διαλύσει τα έργα του διαβόλου.

Καθένας που είναι γεννημένος από το Θεό δεν κάνει αμαρτία, γιατί σπέρμα Του μέσα σ’ αυτόν μένει· και δε δύναται να αμαρτάνει, γιατί από το Θεό έχει γεννηθεί. 

Όλα τα παραπάνω εδάφια έχουν να κάνουν με «τον όφι» και το «σπέρμα του»

 


 «Το σπέρμα της γυναικός».

 

Όπως «ο όφις» είναι ο Διάβολος, ο πατέρας των κακών ανθρώπων, με τον ίδιο τρόπο «η γυναίκα» που γεννάει τέκνα για τον Θεό είναι η άνω Ιερουσαλήμ.


(Γαλ. 4:26 [Μεταγλώττιση])

Αφετέρου η άνω Ιερουσαλήμ είναι ελεύθερη, που είναι μητέρα μας.

Στη διάρκεια των αιώνων «τα τέκνα της σαρκός» που ήταν και είναι τα τέκνα του κακού μάχονταν «τα τέκνα της υπόσχεσης του Θεού»


(Γαλ. 4:23 [Μεταγλώττιση])

Αλλά αφενός ο [γιος] από τη δούλη έχει γεννηθεί κατά σάρκα, αφετέρου ο [γιος] από την ελεύθερη μέσω υπόσχεσης.

Σύμφωνα με την ελληνική γλώσσα η Μαριάμ συνέλαβε στην μήτρα της τον πρώτο πνευματικό Άνθρωπο του οποίου η σάρκα και το αίμα ήταν «εξ ουρανού».

 Οι γυναίκες δεν μπορούν να παρέχουν σπέρμα σύμφωνα με τις Γραφές, αλλά συλλαμβάνουν σπέρμα από τους συζύγους τους.


(Γέν. 19:34 [Φίλος ])

Και την επαύριο η μεγαλύτερη είπε στη νεότερη: Δες, εγώ κοιμήθηκα χθες τη νύχτα με τον πατέρα μας· ας τον ποτίσουμε κρασί και τούτη τη νύχτα, και μπαίνοντας μέσα εσύ, κοιμήσου μαζί του, και ας αναστήσουμε σπέρμα από τον πατέρα μας.

 

(Λευϊτ. 12:2 [Φίλος ])

Μίλησε στους γιους Ισραήλ, λέγοντας: Αν μια γυναίκα συλλάβει και γεννήσει αρσενικό, τότε θα είναι ακάθαρτη επτά ημέρες· και στις ημέρες τού χωρισμού για τα γυναικεία της, θα είναι ακάθαρτη.


(1Σαμ. 1:11 [Φίλος ])

Και ευχήθηκε μια ευχή, λέγοντας: Κύριε των δυνάμεων, αν πραγματικά επιβλέψεις στην ταπείνωση της δούλης σου, και με θυμηθείς, και δεν ξεχάσεις τη δούλη σου, αλλά δώσεις στη δούλη σου ένα αρσενικό παιδί, τότε θα το δώσω στον Κύριο για όλες τις ημέρες τής ζωής του, και ξυράφι δεν θα περάσει από το κεφάλι του.

 

Αξίζει να προσέξουμε πως διατυπώθηκε η προσευχή της Άννας της μητέρας του Σαμουήλ στην μετάφραση των Ο’ (LXX).

 

(1Σαμ. 1:11 [LXX])

και ηυξατο ευχην κυριω λεγουσα αδωναι κυριε ελωαι σαβαωθ εαν επιβλεπων επιβλεψης επι την ταπεινωσιν της δουλης σου και μνησθης μου και δως τη δουλη σου σπερμα ανδρων και δωσω αυτον ενωπιον σου δοτον εως ημερας θανατου αυτου και οινον και μεθυσμα ου πιεται και σιδηρος ουκ αναβησεται επι την κεφαλην αυτου

 

(1Σαμ. 2:20 [Φίλος ])

Και ο Ηλεί ευλόγησε τον Ελκανά και τη γυναίκα του, λέγοντας: Ο Κύριος να αποδώσει σε σένα σπέρμα απ' αυτή τη γυναίκα, αντί για το δάνειο που δάνεισε στον Κύριο! Και αναχώρησαν στον τόπο τους.

 

(Μάρκ. 12:19 -22[Φίλος ])

Δάσκαλε, ο Μωυσής έγραψε σε μας, ότι αν ο αδελφός κάποιου πεθάνει, και αφήσει γυναίκα, και δεν αφήσει παιδιά, ο αδελφός του να πάρει τη γυναίκα του, και να αναστήσει σπέρμα στον αδελφό του.

Ήσαν, λοιπόν, επτά αδελφοί· και ο πρώτος πήρε γυναίκα, και πεθαίνοντας δεν άφησε σπέρμα·

και την πήρε ο δεύτερος, και πέθανε, και ούτε αυτός άφησε σπέρμα· και ο τρίτος το ίδιο.

Και αυτή [την] πήραν [και] οι επτά, και δεν άφησαν σπέρμα· τελευταία από όλους πέθανε και η γυναίκα.

 

(Εβρ. 11:11 [Φίλος ])

Με πίστη και η ίδια η Σάρρα πήρε δύναμη στο να συλλάβει σπέρμα, και παρά τον καιρό τής ηλικίας γέννησε, επειδή στοχάστηκε πιστόν εκείνον που υποσχέθηκε.

Από τα παραπάνω εδάφια είναι προφανές ότι η γυναίκα δεν μπορεί να παράγει «σπέρμα» αλλά είναι το σκεύος μέσω του οποίου ανίσταται το «σπέρμα» του ανδρός. Επομένως όταν η γραφή λέει «το σπέρμα της γυναικός» αναφέρεται στον υπεσχημένο «Υιό του Ανθρώπου» χωρίς την ανάμειξη ανδρός.

Εν τούτοις όταν διαβάζουμε τις Άγιες Γραφές φαίνεται από τη γενεαλογία ότι ο πατέρας του Ιησούς Χριστού ήταν ο βασιλιάς Δαβίδ.


(2Σαμ. 7:12 [Φίλος ])

Αφού συμπληρωθούν οι ημέρες σου, και κοιμηθείς μαζί με τους πατέρες σου, θα σηκώσω ύστερα από σένα το σπέρμα σου, που θα βγει από τα σπλάχνα σου, και θα στερεώσω τη βασιλεία του.

 

(2Σαμ. 7:12 [LXX])

και εσται εαν πληρωθωσιν αι ημεραι σου και κοιμηθηση μετα των πατερων σου και αναστησω το σπερμα σου μετα σε ος εσται εκ της κοιλιας σου και ετοιμασω την βασιλειαν αυτου

 

(2Σαμ. 22:51 [Φίλος ])

Αυτός μεγαλύνει τις σωτηρίες τού βασιλιά του· και κάνει έλεος στον χρισμένο του, στον Δαβίδ και στο σπέρμα του, μέχρι τον αιώνα.

 

(1Βασ. 2:33 [Φίλος ])

και τα αίματά τους θα επιστρέψουν ενάντια στο κεφάλι τού Ιωάβ, και ενάντια στο κεφάλι τού σπέρματός του στον αιώνα· επάνω, όμως, στον Δαβίδ, και επάνω στο σπέρμα του, κι επάνω στην οικογένειά του, κι επάνω στον θρόνο του, θα είναι ειρήνη από τον Κύριο μέχρι τον αιώνα.

 

(1Χρ. 17:11 [Φίλος ])

Και αφού συμπληρωθούν οι ημέρες σου, για να πας μαζί με τους πατέρες σου, θα σηκώσω μετά από σένα το σπέρμα σου, που θα είναι από τους γιους σου, και θα στερεώσω τη βασιλεία του.

Ο Θεός ενήργησε με τη δύναμή Του ώστε η Σάρα και η Ελισάβετ που ήταν στείρες να έχουν παιδιά από τους συζύγους τους. Ο ίδιος Θεός ενήργησε θαυμαστά πάνω στη Μαριάμ για να «αναστήσει» τον δεύτερο Αδάμ, τον νέο Άνθρωπο, χωρίς την ενεργή συμμετοχή εκ μέρους της. Η Μαριάμ ήταν ένα εκλεκτό σκεύος του Θεού, που έφερε τον Γιο του Θεού πάνω στη γη.

 Το έθνος του Ισραήλ και η Μαριάμ ήταν η ξηρά γη από την οποία ο Θεός έφερε τον Γιο Του.

(Ησ. 53:2 [Φίλος ])

Επειδή, ανέβηκε μπροστά του σαν τρυφερό φυτό, και σαν ρίζα από ξερή γη· δεν έχει είδος ούτε κάλλος· και τον είδαμε, και δεν είχε ωραιότητα, ώστε να τον επιθυμούμε.

 

(Ρωμ. 9:3 [Φίλος ])

Επειδή, ευχόμουν εγώ ο ίδιος να είμαι ανάθεμα από τον Χριστό χάρη των αδελφών μου, των συγγενών μου κατά σάρκα·

που είναι Ισραηλίτες, των οποίων [είναι] η υιοθεσία, και η δόξα, και οι διαθήκες, και η νομοθεσία, και η λατρεία, και οι υποσχέσεις·

των οποίων [είναι] οι πατέρες, και από τους οποίους [γεννήθηκε] ο Χριστός, όσον αφορά τη σάρκα, αυτός που είναι επάνω σε όλους ευλογητός Θεός στους αιώνες. Αμήν.

 

Αξίζει να σκεφτούμε εδώ ότι σε καμιά περίπτωση δεν υπήρχε ανάμειξη Ισραηλίτη  ανδρός στη γέννηση του Ιησού. Παρόλα αυτά ο Ιησούς ήρθε μέσα από την γενεαλογία των πατέρων όσον αφορά την υπόσχεση του Θεού.

 

Θα επαναλάβουμε για άλλη μια φορά ότι σύμφωνα με το Λόγο του Θεού αλλά και τη χρήση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας ο άνδρας «γεννάει» και η γυναίκα «τίκτει».

 

(Γέν. 17:17 [LXX])

και επεσεν αβρααμ επι προσωπον και εγελασεν και ειπεν εν τη διανοια αυτου λεγων ει τω εκατονταετει γενησεται και ει σαρρα ενενηκοντα ετων ουσα τεξεται

 

(Ησ. 7:14 [LXX])

δια τουτο δωσει κυριος αυτος υμιν σημειον ιδου η παρθενος εν γαστρι εξει και τεξεται υιον και καλεσεις το ονομα αυτου εμμανουηλ

 

 (Μιχ. 5:3 [LXX])

(5:2) δια τουτο δωσει αυτους εως καιρου τικτουσης τεξεται και οι επιλοιποι των αδελφων αυτων επιστρεψουσιν επι τους υιους ισραηλ


(Λουκ. 1:31 [Μεταγλώττιση])

Και ιδού, θα συλλάβεις στην κοιλιά και θα γεννήσεις γιο και θα καλέσεις το όνομά του Ιησού.

 

(Λουκ. 1:34 [Φίλος ])

Και η Μαριάμ είπε στον άγγελο: Πώς θα είναι αυτό, επειδή δεν γνωρίζω άνδρα;

 

 Ο Θεός είχε και έχει τη δύναμη να κάνει  μεγάλα  θαύματα όπως είπε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής:

(Λουκ. 3:8 [Φίλος ])

Κάντε, λοιπόν, καρπούς άξιους της μετάνοιας, και μη αρχίσετε να λέτε αναμεταξύ σας: Έχουμε πατέρα τον Αβραάμ· επειδή, σας λέω ότι ο Θεός μπορεί απ' αυτές τις πέτρες να σηκώσει παιδιά στον Αβραάμ.



Ο Ιησούς Χριστός, ο Γιός του Δαβίδ

 

(Ρωμ. 8:29 [Φίλος ])

Επειδή, όσους προγνώρισε, [αυτούς] και προόρισε να γίνουν σύμμορφοι με την εικόνα τού Υιού του, για να είναι αυτός πρωτότοκος ανάμεσα σε πολλούς αδελφούς·

 

(Ιωάν. 7:42 [Φίλος ])

Δεν είπε η γραφή ότι, από το σπέρμα τού Δαβίδ, και από την κωμόπολη Βηθλεέμ, όπου ήταν ο Δαβίδ, έρχεται ο Χριστός;

 

(Πράξ. 13:22 [Φίλος ])

Και όταν ο Θεός τον καθαίρεσε, σήκωσε σ' αυτούς βασιλιά τον Δαβίδ, για τον οποίο και είπε, δίνοντας τη μαρτυρία: «Βρήκα τον Δαβίδ, τον γιο τού Ιεσσαί, άνδρα σύμφωνα με την καρδιά μου, που θα κάνει όλα τα θελήματά μου».

 

(Γαλ. 3:19 [Φίλος ])

Γιατί, λοιπόν, [δόθηκε] ο νόμος; Προστέθηκε εξαιτίας των παραβάσεων, μέχρις ότου έρθει το σπέρμα, προς το οποίο είχε γίνει η υπόσχεση, που διατάχθηκε από αγγέλους διαμέσου ενός μεσίτη.

 

(Πράξ. 13:23 [Φίλος ])

Από το σπέρμα του, ο Θεός, σύμφωνα με την επαγγελία, σήκωσε στον Ισραήλ σωτήρα, τον Ιησού.

(1Πέτ. 1:23 [Φίλος ])

επειδή, αναγεννηθήκατε όχι από φθαρτό σπέρμα, αλλά από άφθαρτο, διαμέσου τού λόγου τού ζωντανού Θεού και ο οποίος μένει στον αιώνα.

Επειδή, «κάθε σάρκα [είναι] σαν χορτάρι και κάθε δόξα ανθρώπου σαν άνθος τού χορταριού· ξεράθηκε το χορτάρι, και το άνθος του ξέπεσε·

ο λόγος, όμως, του Κυρίου μένει στον αιώνα». Κι αυτός είναι ο λόγος, που ευαγγελίστηκε σε σας.

 

(1Ιωάν. 3:9 [Φίλος ])

Καθένας που έχει γεννηθεί από τον Θεό, δεν πράττει αμαρτία, για τον λόγο ότι δικό του σπέρμα μένει μέσα σ' αυτόν, και δεν μπορεί να αμαρτάνει, επειδή γεννήθηκε από τον Θεό.

 

(Ρωμ. 8:8 [Μεταγλώττιση])

Και αυτοί που ζουν με [τη] σάρκα δε δύνανται να αρέσουν στο Θεό.

Εσείς όμως δε ζείτε με [τη] σάρκα αλλά με [το] Πνεύμα, αν βέβαια Πνεύμα Θεού κατοικεί μέσα σας. Αλλά αν κάποιος δεν έχει Πνεύμα Χριστού, αυτός δεν είναι δικός του.

 

 (Γαλ. 3:29 [Μεταγλώττιση])

Αν λοιπόν εσείς [είστε του] Χριστού, άρα είστε σπέρμα του Αβραάμ, κληρονόμοι σύμφωνα με [την] υπόσχεση.

 



Ήταν ο Ιησούς ο γιός του Δαβίδ; Ήταν απόγονός του;

 

Σύμφωνα με τις γραφές, ο Ιησούς θα ήταν «ο γιός του Δαβίδ». Οι Εβραίοι τον περίμεναν σαν τον γνήσιο απόγονο του Βασιλιά Δαβίδ. Κατά την όψη αυτό φαινόταν να είναι αληθινό, αλλά σύμφωνα με την πίστη αυτό ήταν μια υπόσχεση του Θεού στον λαό Του.

Ο Ιησούς, θέλοντας να δείξει στους Φαρισαίους, ότι Εκείνος δεν ήταν ένας γήινος απόγονος του Δαβίδ αλλά ο αληθινός Θεός που κατέβηκε από τον ουρανό και φανερώθηκε με σάρκα σαν «ο Γιος του Ανθρώπου», τους είπε:

(Ματθ. 22:41 [Φίλος ])

Και ενώ οι Φαρισαίοι ήσαν συγκεντρωμένοι,

ο Ιησούς τούς ρώτησε,

λέγοντας: Ποια γνώμη έχετε για τον Χριστό; Τίνος γιος είναι;

Του λένε: Του Δαβίδ.

Τους λέει: Πώς, λοιπόν, ο Δαβίδ, διαμέσου τού Πνεύματος, τον αποκαλεί Κύριο, λέγοντας:

«Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου: Κάθησε από τα δεξιά μου, μέχρις ότου βάλω τους εχθρούς σου [ως] υποπόδιο των ποδιών σου»;

Αν, λοιπόν, τον αποκαλεί Κύριο, πώς είναι γιος του;

Και κανένας δεν μπορούσε να του απαντήσει έναν λόγο· ούτε τόλμησε πλέον κάποιος να τον ρωτήσει από εκείνη την ημέρα.


(Αποκ. 5:5 [Μεταγλώττιση])

Και ένας από τους πρεσβυτέρους μού λέει: «Μην κλαις· ιδού, νίκησε ο λέοντας που [είναι] από τη φυλή [του] Ιούδα, [η] ρίζα [του] Δαβίδ, για να ανοίξει το βιβλίο και τις εφτά σφραγίδες του».

 

(Αποκ. 22:16 [Μεταγλώττιση])

«Εγώ, [ο] Ιησούς, έστειλα τον άγγελό μου να μαρτυρήσει σ’ εσάς αυτά για τις εκκλησίες. Εγώ είμαι η ρίζα και ο απόγονος [του] Δαβίδ, ο αστέρας ο λαμπρός, ο πρωινός».

 

Γι’ αυτό ο Λουκάς γράφει στο γ:23

(Λουκ. 3:23 [Φίλος ])

Κι αυτός ο Ιησούς άρχιζε να είναι περίπου 30 χρόνων, ο οποίος ήταν -καθώς νομιζόταν- γιος τού Ιωσήφ, του Ηλί,

 

Οι άνθρωποι νόμιζαν ότι ο Ιησούς ήταν ο γιός του Ιωσήφ, ο οποίος ήταν απόγονος του Δαβίδ.

Βλέπουμε από όλα αυτά, ότι οι Εβραίοι, αν και είχαν το Γιό του Θεού μπροστά τους, τον πήραν σαν ένα γήινο άνθρωπο όπως αυτοί.

Ο Ιησούς προσπαθούσε συνεχώς να τους πείσει ότι Εκείνος ήταν ο Άνθρωπος που ήρθε από τον ουρανό. (Ιωάννης η:23-24)

Από τα λόγια του Ιησού θα έπρεπε να καταλάβουν ότι Εκείνος δεν ήταν ένας συνηθισμένος φθαρτός άνθρωπος φτιαγμένος από χώμα όπως όλοι τους, αλλά ήταν το ίδιο πρόσωπο «ο Εγώ είμαι» που έστειλε τον Μωυσή στον Φαραώ.

 Ο Ιησούς προσπάθησε να τους εξηγήσει το μυστήριο της ευσεβείας. (Α΄ Τιμοθέου γ:15-16)

(1Τιμ. 3:15 [Φίλος ]) αλλά, αν καθυστερήσω, για να ξέρεις πώς πρέπει να πολιτεύεσαι στον οίκο τού Θεού, που είναι η εκκλησία τού ζωντανού Θεού, στύλος και στερέωμα της αλήθειας.

Και αναντίρρητα, το μυστήριο της ευσέβειας είναι μεγάλο· ο Θεός φανερώθηκε με σάρκα, δικαιώθηκε με Πνεύμα, φάνηκε σε αγγέλους, κηρύχθηκε στα έθνη, έγινε αποδεκτός με πίστη στον κόσμο, αναλήφθηκε με δόξα.

Σύμφωνα με αυτά τα εδάφια ο Θεός φανερώθηκε με σάρκα. Ο Παύλος λέει γι’ αυτή τη σάρκα:

(Ρωμ. 8:3-4 [Φίλος ])

Επειδή, το αδύνατο στον νόμο, καθότι ήταν ανίσχυρος εξαιτίας τής σάρκας, ο Θεός, στέλνοντας τον δικό του Υιό με ομοίωμα σάρκας αμαρτίας, και σε σχέση με την αμαρτία, κατέκρινε την αμαρτία στη σάρκα·

για να εκπληρωθεί η δικαιοσύνη τού νόμου, σε μας, που δεν περπατάμε σύμφωνα με τη σάρκα, αλλά σύμφωνα με το Πνεύμα.

 

(Φιλ. 2:6 [Μεταγλώττιση])

ο οποίος, ενώ υπήρχε με μορφή Θεού, δε θεώρησε αρπαγμό το να είναι ίσα με [το] Θεό,

αλλά [τον] εαυτό του κένωσε, καθώς έλαβε μορφή δούλου, όταν έγινε με ομοίωμα ανθρώπων. Και αφού βρέθηκε στο σχήμα ως άνθρωπος,

ταπείνωσε [τον] εαυτό του και έγινε υπάκουος μέχρι [το] θάνατο, θάνατο μάλιστα σταυρικό.

 

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Ιησούς ήταν όμοιος με τους ανθρώπους γύρω Του, αλλά μάλλον ότι Εκείνος είχε σάρκα και αίμα που έμοιαζαν με την ανθρώπινη σάρκα και το αίμα. Εάν πούμε ότι αυτή η σάρκα και το αίμα ήταν η ίδια με του πρώτου Αδάμ, αυτό σημαίνει ότι ο Θεός φανερώθηκε με μια χωμάτινη φθαρτή και αμαρτωλή σάρκα.

 

Σύμφωνα με τα παραπάνω εδάφια ο Θεός φανερώθηκε με σάρκα, αφού ήρθε σαν ο Γιος του Ανθρώπου, όταν έγινε με ομοίωμα ανθρώπων. Και αφού βρέθηκε στο σχήμα ως άνθρωπος. Ο Λόγος του Θεού έγινε σάρκα και ήρθε με ομοίωμα σάρκας αμαρτίας.

 

Πρέπει να προσέξουμε τα λόγια των Αποστόλων και μαθητών Του σχετικά με την φύση του Θεού

Ο Ιάκωβος λέει:

(Ιακ. 1:17 [Φίλος ])

κάθε αγαθή δόση, και κάθε τέλειο δώρημα, είναι από πάνω, το οποίο κατεβαίνει από τον Πατέρα των φώτων, στον οποίο δεν υπάρχει αλλοίωση ή σκιά μεταβολής.

 

 

Δεν ήταν δυνατόν ο Αιώνιος Θεός που είναι Άφθαρτος, Αθάνατος και Αιώνιος

να ερχόταν με μια φθαρτή, θνητή και προσωρινή σάρκα.

Αυτό θα σήμαινε αλλαγή και αλλοίωση στη δόξα του Θεού.

 

Σε αυτή την περίπτωση αξίζει να επαναλάβουμε τα λόγια του αποστόλου Παύλου.

(Ρωμ. 1:21-23 [Φίλος ])

Επειδή, ενώ γνώρισαν τον Θεό, δεν τον δόξασαν ως Θεό, ούτε τον ευχαρίστησαν· αλλά, μέσα στους μάταιους συλλογισμούς τους, αναζήτησαν μάταια πράγματα, και σκοτίστηκε η ασύνετη καρδιά τους.

Ενώ έλεγαν ότι είναι σοφοί, έγιναν μωροί.

Και άλλαξαν τη δόξα τού άφθαρτου Θεού σε ομοίωμα εικόνας φθαρτού ανθρώπου, και πουλιών και τετράποδων και ερπετών.

 Σύμφωνα με τον Παύλο αυτό είναι βλασφημία.

Η θυσία ανθρώπινου όντος ήταν βλασφημία και βδέλυγμα για τον Θεό.

Ο Ιησούς ήταν ο Δεύτερος Άνθρωπος, ο Δεύτερος Αδάμ, μια νέα δημιουργία έξω από την φθαρτή ύλη. Ο Ιησούς πρόσφερε τη σάρκα και το αίμα Του που ήρθαν από τον ουρανό να πεθάνει πάνω στο σταυρό για όλο τον κόσμο. (Ιωάννης ς:47-51)

Ο Ιησούς δεν απέκτησε την Ουράνια σάρκα και αίμα Του μετά την Ανάστασή Του ή την Ανάληψή του, αλλά είχε αυτή τη σάρκα και το αίμα από την αρχή όταν συνελήφθη στη μήτρα της Μαριάμ.

 Ο Παύλος γνωρίζοντας αυτό το μυστήριο, το συμμερίστηκε με τους Κορινθίους λέγοντας:

(1Κορ. 15:47-50 [Φίλος ])

Ο πρώτος άνθρωπος [είναι] από τη γη, χωματένιος· ο δεύτερος άνθρωπος, ο Κύριος από τον ουρανό.

Όπως [ήταν] ο χωματένιος, τέτοιοι [είναι] και οι χωματένιοι· και όπως [είναι] ο επουράνιος τέτοιοι [θα είναι] και οι επουράνιοι.

Και καθώς φορέσαμε την εικόνα του χωματένιου, θα φορέσουμε και την εικόνα του επουράνιου.

Και λέω τούτο, αδελφοί, ότι σάρκα και αίμα δεν μπορούν να κληρονομήσουν τη βασιλεία τού Θεού ούτε η φθορά κληρονομεί την αφθαρσία.

 

Ο Ιησούς δεν έφερε «την εικόνα του χοϊκού» αλλά ήταν ο πρώτος που κατέβηκε ολοκληρωτικά από τον ουρανό.

Ο Ιησούς είναι ο ίδιος χθες, σήμερα και εις τους αιώνες. Όταν αναστήθηκε από τους νεκρούς είπε στους μαθητές Του:

 (Λουκ. 24:38-39 [Φίλος ])

Και τους είπε: Γιατί είστε ταραγμένοι; Και γιατί ανεβαίνουν συλλογισμοί στις καρδιές σας;

Δείτε τα χέρια μου και τα πόδια μου, ότι εγώ ο ίδιος είμαι· ψηλαφήστε με και δείτε· επειδή, ένα πνεύμα δεν έχει σάρκα και κόκαλα, όπως βλέπετε εμένα ότι έχω.

 

(1Ιωάν. 1:1-4 [Φίλος ])

Εκείνο που ήταν από την αρχή, εκείνο που ακούσαμε, εκείνο που είδαμε με τα μάτια μας, εκείνο που τη θέα του κοιτάξαμε και τα χέρια μας ψηλάφησαν, για τον Λόγο τής ζωής,

(και η ζωή φανερώθηκε, και είδαμε και δίνουμε μαρτυρία και εξαγγέλλουμε σε σας την αιώνια ζωή, που ήταν προς τον Πατέρα και φανερώθηκε σε μας·)

εκείνο που είδαμε και ακούσαμε, εξαγγέλλουμε και σε σας, για να έχετε κι εσείς κοινωνία μαζί μας· και η δική μας, μάλιστα, κοινωνία [είναι] μαζί με τον Πατέρα και μαζί με τον Υιό του, τον Ιησού Χριστό.

Κι αυτά τα γράφουμε σε σας, ώστε η χαρά σας να είναι πλήρης.

 

Ο Ιωάννης γράφει πολύ καθαρά στο ευαγγέλιό του:

(Ιωάν. 2:19-22 [Φίλος ])

Αποκρίθηκε ο Ιησούς και τους είπε: Γκρεμίστε τούτο τον ναό, και σε τρεις ημέρες θα τον στήσω όρθιον.

Και οι Ιουδαίοι είπαν: Ο ναός αυτός οικοδομήθηκε σε 46 χρόνια, κι εσύ θα τον στήσεις όρθιον σε τρεις ημέρες;

Εκείνος, όμως, έλεγε για τον ναό τού σώματός του.

Όταν, λοιπόν, αναστήθηκε από τους νεκρούς, οι μαθητές του θυμήθηκαν ότι αυτό τούς το έλεγε· και πίστεψαν στη γραφή, και στον λόγο, που είχε πει ο Ιησούς.


 

Ο Ιησούς Χριστός είναι ο μονογενής Υιός του Θεού. 

Γι’ αυτό είναι ο δεύτερος Άνθρωπος,

ο Άνθρωπος που κατέβηκε από τον ουρανό.

 

Η Γραφή λέει ότι:

(Εβρ. 2:11-12 [Μεταγλώττιση])

Επειδή και αυτός που αγιάζει και εκείνοι που αγιάζονται [προέρχονται] από Έναν όλοι. Γι’ αυτόν [το] λόγο δεν ντρέπεται να τους καλεί αδελφούς,

λέγοντας: Θα αναγγείλω το όνομά σου στους αδελφούς μου, στο μέσο εκκλησίας θα σε υμνήσω.

Ο Ιησούς Χριστός ήταν και είναι ο μονογενής και πρωτότοκος Γιός του Θεού. Εάν εμείς οι άνθρωποι είμαστε τα πνευματικά παιδιά του Θεού που γεννηθήκαμε από το άφθαρτο σπέρμα του Θεού που είναι ο Λόγος του Θεού, ο Ιησούς Χριστός είναι Αυτός ο ίδιος ο Λόγος του Θεού που έγινε σάρκα.


(1Πέτ. 1:23 [Μεταγλώττιση])

γιατί έχετε αναγεννηθεί όχι από σπόρο φθαρτό αλλά άφθαρτο, διαμέσου [του] λόγου [του] Θεού που ζει και που μένει.

 

(Ιωάν. 1:14 [Μεταγλώττιση])

Και ο Λόγος σάρκα έγινε και κατασκήνωσε ανάμεσά μας, και είδαμε [με θαυμασμό] τη δόξα του, δόξα όπως [ενός] μονογενούς από [τον] Πατέρα, πλήρης από χάρη και αλήθεια.

 

 Ο Θεός έβαλε το σπέρμα Του (τον Λόγο Του) στις καρδιές των παιδιών Του και ένας νέος εσωτερικός άνθρωπος αναπτύχθηκε μέσα τους. Ο ίδιος ο Ιησούς ήταν ο Λόγος που έγινε σάρκα. Η σάρκα των πιστών είδε φθορά, αλλά η σάρκα του Ιησού δεν είδε φθορά.

 Ο Ιησούς ήταν το νέο είδος προσώπου που είχε πνευματική φύση. Εκείνος ήταν ο πρώτος πνευματικός Άνθρωπος που συνελήφθη στη μήτρα της Μαριάμ χωρίς τη βοήθεια ανθρώπινου σπέρματος. Σαν πρωτότοκος αδελφός μας Εκείνος είχε την προέλευσή Του από το Άγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα ήταν ο Πατέρας Του.

 (Ματθ. 1:20 [Μεταγλώττιση])

Ενώ λοιπόν σκεφτόταν αυτά, ιδού, άγγελος ΚΥΡΙΟΥ φάνηκε σ’ αυτόν στο όνειρό [του], λέγοντας: «Ιωσήφ, γιε[ του] Δαβίδ, μη φοβηθείς να παραλάβεις [τη] Μαρία τη γυναίκα σου. Γιατί αυτό που μέσα της γεννήθηκε είναι από Πνεύμα Άγιο.

 

Ο Ιησούς ήρθε στον κόσμο για να συμφιλιώσει τον άνθρωπο με τον Θεό.

 

(Κολ. 1:21-22, 28 [Μεταγλώττιση])

Και εσάς που ήσασταν κάποτε αποξενωμένοι και εχθροί [του] [Θεού ]με τη διάνοια μέσα στα έργα [σας] τα κακά,

τώρα όμως [σας] συμφιλίωσε [μαζί του ]με το σάρκινο σώμα του διαμέσου του θανάτου [του], για να σας παρουσιάσει άγιους και άμωμους και ακατηγόρητους μπροστά του,

Αυτόν εμείς αναγγέλλουμε, νουθετώντας κάθε άνθρωπο και διδάσκοντας κάθε άνθρωπο με όλη τη σοφία, για να παρουσιάσουμε κάθε άνθρωπο τέλειο στο Χριστό.

 

(2Κορ. 5:18-19 [Μεταγλώττιση])

Και τα πάντα [είναι] από το Θεό, που μας συμφιλίωσε με [τον] εαυτό του διαμέσου [του] Χριστού και μας έδωσε τη διακονία της συμφιλίωσης:

πως δηλαδή [ο] Θεός ήταν μέσα στο Χριστό, συμφιλιώνοντας [τον] κόσμο με [τον] εαυτό του, μη λογαριάζοντας σ’ αυτούς τα παραπτώματά τους, και ανάθεσε σ’ εμάς το λόγο της συμφιλίωσης.

 

Σύμφωνα με τη Γραφή ο Ιησούς ήταν ο Μόνος που είδε τον Θεό. Σάρκα και αίμα δεν μπορούν να κληρονομήσουν τη βασιλεία Του Θεού. Αλλά  ο Ιησούς Χριστός είδε τον Πατέρα Του (το Πνεύμα) και κληρονόμησε τα πάντα πριν από τη σταύρωσή Του και την ανάληψή Του. Επειδή Εκείνος ήταν ο Λόγος

(Κολ. 1:16-17 [Μεταγλώττιση])

γιατί με αυτόν χτίστηκαν τα πάντα στους ουρανούς και πάνω στη γη, τα ορατά και τα αόρατα, είτε θρόνοι είτε κυριότητες είτε αρχές είτε εξουσίες. Τα πάντα μέσω αυτού και γι’ αυτόν είναι χτισμένα.

Και αυτός είναι πριν από όλα και τα πάντα με αυτόν συγκρατιούνται.

 

(Ιωάν. 1:18 [Μεταγλώττιση])

[Το] Θεό ως τώρα κανείς δεν έχει δει ποτέ. [Ο] μονογενής Θεός που είναι στην αγκαλιά μέσα του Πατέρα, εκείνος εξήγησε [αυτόν].

 

 

(1Ιωάν. 3:2 [Μεταγλώττιση])

Αγαπητοί, τώρα τέκνα Θεού είμαστε, και ακόμη δε φανερώθηκε τι θα είμαστε [στο μέλλον]. Ξέρουμε ότι όταν φανερωθεί, θα είμαστε όμοιοι με αυτόν, γιατί θα τον δούμε καθώς είναι.

 

Οι πιστοί θα έβλεπαν τον Θεό, όταν Εκείνος θα εμφανιζόταν στον δεύτερο ερχομό Του, επειδή θα γίνονταν σαν κι Αυτόν. Αλλά ο Ιησούς Χριστός μπορούσε να βλέπει τον Πατέρα Του από την αρχή.

 Ο Ιησούς Χριστός είδε τον Πατέρα Του επειδή δεν ήταν ένα άλλο πρόσωπο αλλά το Σώμα (η Σάρκα) όπου κατοίκησε το Πνεύμα του Θεού, και αυτό το σώμα κατέβηκε από τον ουρανό.

 Ο Ιησούς Χριστός δεν έγινε Γιός του Θεού μετά την Ανάστασή Του, αλλά ήταν ο Γιός του Θεού από τη γέννησή Του.

Οι άνθρωποι κατάλαβαν ότι ήταν πραγματικά ο Γιος του Θεού, όταν είδαν τον Ιησού αναστημένο.

  

(Ιωάν. 5:21 [Μεταγλώττιση])

Γιατί, όπως ακριβώς ο Πατέρας εγείρει τους νεκρούς και [τους] ζωοποιεί, έτσι και ο Υιός όποιους θέλει ζωοποιεί.

 

(Ιωάν. 5:26 [Μεταγλώττιση])

Γιατί όπως ακριβώς ο Πατέρας έχει ζωή μέσα στον εαυτό του, έτσι και στον Υιό έδωσε ζωή να έχει μέσα στον εαυτό του.

 

(Ματθ. 27:50-54 [Μεταγλώττιση])

Και ο Ιησούς, αφού πάλι έκραξε με φωνή μεγάλη, άφησε το πνεύμα.

Και ιδού, το καταπέτασμα του ναού σχίστηκε από πάνω ως κάτω στα δύο, και η γη σείστηκε και οι βράχοι σχίστηκαν,

και τα μνήματα ανοίχτηκαν και πολλά σώματα κοιμισμένων αγίων εγέρθηκαν

και, αφού εξήλθαν από τα μνήματα, μετά την έγερσή του εισήλθαν στην άγια πόλη και εμφανίστηκαν σε πολλούς.

Ο εκατόνταρχος τότε και αυτοί που φύλαγαν μαζί του τον Ιησού, όταν είδαν το σεισμό και όσα έγιναν, φοβήθηκαν πάρα πολύ, λέγοντας: «Αλήθεια, Υιός Θεού ήταν αυτός».

 

Επίσης ο Ιωάννης στην πρώτη του επιστολή θέλοντας να επισημάνει ότι ο Ιησούς ήταν ο ίδιος πριν και μετά την ανάσταση έγραψε:

(1Ιωάν. 1:1-3 [Μεταγλώττιση])

Αυτό που ήταν από [την] αρχή, αυτό που έχουμε ακούσει, αυτό που έχουμε δει με τους οφθαλμούς μας, αυτό που είδαμε [με θαυμασμό ]και τα χέρια μας ψηλάφισαν, για το Λόγο της ζωής

– και η ζωή φανερώθηκε, και έχουμε δει και μαρτυρούμε και αναγγέλλουμε σ’ εσάς τη ζωή την αιώνια η οποία ήταν προς τον Πατέρα και φανερώθηκε σ’ εμάς

αυτό που έχουμε δει και έχουμε ακούσει αναγγέλλουμε και σ’ εσάς, για να έχετε κι εσείς κοινωνία μαζί μας. Και η κοινωνία λοιπόν η δική μας [είναι] μαζί με τον Πατέρα και μαζί με τον Υιό του Ιησού Χριστό.


Ο Λουκάς έγραψε για την ανάσταση του Ιησού Χριστού:

(Λουκ. 24:36-40 [Μεταγλώττιση])

Ενώ λοιπόν μιλούσαν αυτά, αυτός στάθηκε στο μέσο τους και τους λέει: «Ειρήνη σ’ εσάς».

Πτοήθηκαν τότε και γέμισαν φόβο και νόμιζαν πως βλέπουν πνεύμα.

Και είπε σ’ αυτούς: «Τι είστε ταραγμένοι και γιατί διαλογισμοί ανεβαίνουν στην καρδιά σας;

Δείτε τα χέρια μου και τα πόδια μου, γιατί εγώ είμαι, [ο] ίδιος, ψηλαφήστε με και δείτε, γιατί πνεύμα δεν έχει σάρκα και οστά καθώς βλέπετε εμένα να έχω».

Και αφού είπε αυτό, τους έδειξε τα χέρια και τα πόδια [του].

 

Ξέρουμε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Αρχιερέας καθώς επίσης και ο Ναός του Θεού. Το σώμα Του ήταν και είναι ο Ναός του Θεού. Η προέλευση του σώματός Του δεν ήταν ένα χειροποίητο σώμα όπως όλων των ανθρώπων και όχι από αυτή τη γήινη δημιουργία.

(Κολ. 1:19 [Μεταγλώττιση])

επειδή μέσα σε αυτόν ευδόκησε να κατοικήσει όλο το πλήρωμα

Από την ίδια φύση έγινε και η Νέα Ιερουσαλήμ που είναι η Σκηνή του Θεού πάνω στην γη. Σ΄ αυτήν την Σκηνή που είναι ο Ναός του Θεού έχουμε σήμερα και για πάντα Αρχιερέα τον Κύριο μας Ιησού Χριστό.

 

(Εβρ. 9:11-12 [Μεταγλώττιση])

[Ο] Χριστός, όμως, όταν παρουσιάστηκε [ως] Αρχιερέας των αγαθών που ήρθαν, διαμέσου της μεγαλύτερης και τελειότερης Σκηνής [που] δεν [είναι] χειροποίητη, τουτέστι όχι αυτής της κτίσης,

ούτε διαμέσου [του] αίματος τράγων και μόσχων, αλλά διαμέσου [του] δικού Του αίματος, εισήλθε μια φορά για πάντα στα Άγια [των Αγίων] και βρήκε [για μας] αιώνια λύτρωση.

 

(Εβρ. 9:11-12 [κριτικό κείμενο UBS])

Χριστὸς δὲ παραγενόμενος ἀρχιερεὺς τῶν γενομένων ἀγαθῶν διὰ τῆς μείζονος καὶ τελειοτέρας σκηνῆς οὐ χειροποιήτου τοῦτ' ἔστιν οὐ ταύτης τῆς κτίσεως,

οὐδὲ δι' αἵματος τράγων καὶ μόσχων διὰ δὲ τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσῆλθεν ἐφάπαξ εἰς τὰ ἅγια αἰωνίαν λύτρωσιν εὑράμενος.

 Ο Ιησούς Χριστός συνέχισε να είναι ο Ναός του Θεού μετά την ανάληψή Του. Το ένδοξο σώμα του Ιησού τις ημέρες του Παύλου συνέχισε να είναι το κατοικητήριο του Θεού.


(Κολ. 2:9 [Μεταγλώττιση])

Γιατί μέσα σ’ αυτόν κατοικεί όλο το πλήρωμα της θεότητας σωματικά,

 

(1Τιμ. 2:5 [Λόγος])

Κι είναι βέβαια ένας ο Θεός κι ένας ο μεσίτης ανάμεσα στο Θεό και τους ανθρώπους, ο άνθρωπος Ιησούς Χριστός.

 Όταν ο Παύλος έγραφε αυτή την επιστολή στον Τιμόθεο χρησιμοποίησε Ενεστώτα Χρόνο για να δείξει ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν Άνθρωπος τον χρόνο της συγγραφής αυτής της επιστολής. Ο Ιησούς Χριστός ήταν πραγματικός πνευματικός άνθρωπος με πνευματικό σώμα.

 Τα σώματα των πιστών θα αλλάζονταν στην Ανάσταση αλλά το Σώμα του Χριστού δεν είχε καμιά ανάγκη αλλαγής γιατί η  γραφή λέει:

(Εβρ. 13:7-8 [Λόγος])

Να θυμάστε τους ηγέτες σας που σας κήρυξαν το Λόγο του Θεού. Να εξετάζετε ξανά και ξανά το τελικό αποτέλεσμα της συμπεριφοράς αυτών των ανθρώπων και να μιμείστε την πίστη τους.

Ο Ιησούς Χριστός είναι ο ίδιος χθες και σήμερα και στους αιώνες.

 

(Ιακ. 1:17 [Λόγος])

Κάθε καλή παροχή και κάθε τέλειο δώρο προέρχεται και κατεβαίνει από πάνω, από τον Πατέρα των φώτων, στον οποίο δεν υπάρχει διακύμανση ή εμφάνιση σκιάς εξαιτίας κάποιας αλλαγής στη θέση του!

 

(Ιακ. 1:17 [Φίλος ])

κάθε αγαθή δόση, και κάθε τέλειο δώρημα, είναι από πάνω, το οποίο κατεβαίνει από τον Πατέρα των φώτων, στον οποίο δεν υπάρχει αλλοίωση ή σκιά μεταβολής.

 

Ο Ιησούς ήταν ο Άνθρωπος στον οποίο ο Ουράνιος Πατέρας μας, το Πνεύμα κατοίκησε χωρίς μέτρο.

 

(Ιωάν. 3:31-36 [Φίλος ])

Αυτός που έρχεται από επάνω, είναι υπεράνω όλων· αυτός που είναι από τη γη, από τη γη είναι, και από τη γη μιλάει· αυτός που έρχεται από τον ουρανό, είναι υπεράνω όλων.

Και [εκείνο] που είδε και άκουσε, αυτό δίνει ως μαρτυρία· και κανένας δεν δέχεται τη μαρτυρία του.

Όποιος δεχθεί τη μαρτυρία του, επισφράγισε ότι ο Θεός είναι αληθής.

Δεδομένου ότι, εκείνος, που ο Θεός τον απέστειλε, μιλάει τα λόγια τού Θεού· επειδή, ο Θεός δεν [του] δίνει το Πνεύμα με μέτρο.

Ο Πατέρας αγαπάει τον Υιό, και όλα τα έδωσε στο χέρι του.

Όποιος πιστεύει στον Υιό, έχει αιώνια ζωή· όποιος, όμως, απειθεί στον Υιό, δεν θα δει ζωή, αλλά η οργή τού Θεού μένει επάνω του.

 


Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Βραχίονας του Θεού

 

Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Βραχίονας του Θεού. Ο Βραχίονας του Θεού είναι η προέκτασή Του που έρχεται από τον Εαυτό Του. Ο Ιησούς Χριστός είναι η μορφή του Θεού που ντύθηκε όλη τη Δόξα του Πατέρα Του (το Πνεύμα)

(Ησ. 59:16-19 [LXX])

και ειδεν και ουκ ην ανηρ και κατενοησεν και ουκ ην ο αντιλημψομενος και ημυνατο αυτους τω βραχιονι αυτου και τη ελεημοσυνη εστηρισατο

και ενεδυσατο δικαιοσυνην ως θωρακα και περιεθετο περικεφαλαιαν σωτηριου επι της κεφαλης και περιεβαλετο ιματιον εκδικησεως και το περιβολαιον

ως ανταποδωσων ανταποδοσιν ονειδος τοις υπεναντιοις

και φοβηθησονται οι απο δυσμων το ονομα κυριου και οι απ ανατολων ηλιου το ονομα το ενδοξον ηξει γαρ ως ποταμος βιαιος η οργη παρα κυριου ηξει μετα θυμου

(Ψαλ. 98:1 [Φίλος ])

Ψαλμός. ΨΑΛΤΕ στον Κύριο νέο τραγούδι· επειδή, έκανε θαυμαστά [έργατο δεξί του [χέρι], και ο βραχίονάς του ο άγιος, ενέργησαν σ' αυτόν σωτηρία.

 

(Ησ. 63:4-5 [Φίλος ])

Επειδή, η ημέρα τής εκδίκησης [ήταν] μέσα στην καρδιά μου, και έφτασε η χρονιά των λυτρωμένων μου.

Και κοίταξα ολόγυρα και δεν υπήρχε κάποιος να βοηθάει· και θαύμασα ότι δεν υπήρχε κάποιος να υποστηρίζει· γι' αυτό, ο βραχίονάς μου ενέργησε σε μένα σωτηρία· και ο θυμός μου, αυτός με υποστήριξε.

Ο κάθε άνθρωπος του Θεού πριν από τον ερχομό του Ιησού γνώριζε τα πράγματα του Θεού μερικώς. Οι μαθητές αναφώνησαν για τον Ιησού ότι:

 

(Ιωάν. 16:29-30 [Φίλος ])

Του λένε οι μαθητές του: Δες, τώρα μιλάς ανοιχτά, και δεν λες καμιά παρομοίωση.

Τώρα γνωρίζουμε ότι ξέρεις τα πάντα, και δεν έχεις ανάγκη να σε ρωτάει κάποιος. Απ' αυτό πιστεύουμε ότι από τον Θεό εξήλθες.

 Οι μαθητές είχαν αναγνωρίσει από τα λόγια και τα έργα του Ιησού Χριστού ότι Αυτός είναι ο Γιος του Θεού. Γνώριζαν τον Ιησού σαν τον γιο του Παντοδύναμου Θεού, ο οποίος θα έμενε στον αιώνα, αλλά δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι Αυτός  θα παρέδιδε το άφθαρτο και άμωμο σώμα Του στον θάνατο. Μόνο μετά την Σταύρωση Του, την ταφή Του και την ένδοξη Ανάστασή Του μπόρεσαν να καταλάβουν ότι Αυτός είναι πράγματι ο Γιος του Θεού.


(Ρωμ. 1:3-4 [Φίλος ])

για τον Υιό του, που γεννήθηκε από το σπέρμα τού Δαβίδ κατά τη σάρκα,

και αποδείχθηκε Υιός τού Θεού με δύναμη, σύμφωνα με το πνεύμα τής αγιοσύνης, με την ανάσταση από τους νεκρούς, του Ιησού Χριστού τού Κυρίου μας,

 

 


Βασίλης Ζαφείρογλου

 

25-2-2018

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Γιατί προσευχόταν ο Ιησούς Χριστός;

αναρτήθηκε στις 24 Φεβ 2018, 6:01 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 29 Μαρ 2018, 10:39 π.μ. ]

  Άρθρο του Αιθίοπα αδελφού Mezgebu. Μετάφραση: Ζαφείρογλου Αναστ. Βασίλειος  (25/02/2018)

Αυτό το θέμα τίθεται ξανά και ξανά από τους ερευνητές της αλήθειας, καθώς επίσης και από τους σκεπτικιστές. Υπάρχει κάτι λάθος με την προσευχή; Όχι, σύμφωνα με την Αγία Γραφή η προσευχή απευθύνεται στον ύψιστο Θεό. Εάν η προσευχή γίνεται σύμφωνα με το θέλημα του αληθινού Θεού του σύμπαντος, δεν υπάρχει τίποτα λάθος σε αυτή (βλέπε Α΄ Ιωάννου ε:14). Εάν είναι έτσι, τι το ιδιαίτερο σχετικά με την προσευχή του Ιησού; Η λεπτομέρεια του θέματος θα μας δείξει το κίνητρο.

Το ερώτημα είναι «εάν ο Ιησούς ήταν ο μόνος αληθινός Θεός εν σαρκί, γιατί και σε ποιόν προσευχόταν»;

Για να πάρουμε μια σαφή βιβλική απάντηση σ' αυτή την ερώτηση, υπάρχει μια βασική ερώτηση που θα έπρεπε να προηγείται. Αφού η Γραφή δηλώνει πολύ καθαρά ότι υπάρχει μόνο ένας αληθινός Θεός, όπως στο Δευτερονόμιο ς:4 το ίδιο παρατίθεται και στην Καινή Διαθήκη στον Μάρκο ιβ:28-32 που λέει:

«....Ποια εντολή είναι πρώτη απ' όλες; Και ο Ιησούς απάντησε σ' αυτόν ότι: Πρώτη απ' όλες τις εντολές είναι:

«'Ακου Ισραήλ· ο Κύριος ο Θεός μας είναι ένας Κύριος...... Και ο γραμματέας είπε σ' αυτόν: Σωστά, Δάσκαλε, αληθινά είπες, ότι υπάρχει ένας Θεός, και δεν υπάρχει άλλος εκτός απ' αυτόν·»

 

Και στο Α΄ Τιμ.γ:16 επίσης λέει,

«Και αναντίρρητα, το μυστήριο της ευσέβειας είναι μεγάλο· ο Θεός φανερώθηκε με σάρκα......» (δες επίσης Κολ. β:9) και αυτός ο Θεός ήρθε με το σωτήριο όνομα που καλείται Ιησούς (Ματθ.1:21-25).  Αυτή η αναντίρρητη αλήθεια είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της χριστιανικής πίστης.

 

Εάν συμφωνούμε με το προηγούμενο ξεκάθαρο δεδομένο της Γραφής, τότε η πιο σπουδαία και μεγαλεπήβολη ερώτηση που θα έπρεπε να ερωτηθεί είναι:

«Ποια ήταν η πρόθεση του Θεού στο να φανερωθεί με σάρκα;»

Αυτή είναι η ερώτηση που πρέπει να ερωτηθεί πριν ρωτήσουμε την ερώτηση που λέει, «Γιατί ο Ιησούς, που ήταν ο Θεός εν σαρκί, προσευχήθηκε;» ή «σε ποιον προσευχόταν;»

 

Ο λόγος της φανέρωσης του Θεού εν σαρκί εκφράστηκε μέσω των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης. Για παράδειγμα ο Ησαϊας δηλώνει«Ναι, εξέλιπε η αλήθεια· κι αυτός που ξεκλίνει από το κακό, γίνεται θήραμα. Και ο Κύριος είδε, και δυσαρεστήθηκε ότι δεν υπήρχε κρίση·και είδε ότι δεν υπήρχε άνθρωπος, και θαύμασε ότι δεν υπήρχε εκείνος που μεσιτεύει· γι' αυτό, ο βραχίονάς του ενέργησε σ' αυτόν σωτηρία· και η δικαιοσύνη του, αυτή τον βάσταξε» (Ησα.νθ:15-16).

 

Σύμφωνα με αυτό το λόγο του Θεού, υπήρχαν πράγματα που απουσίαζαν, γεγονός που δυσαρεστούσε τον Δημιουργό του σύμπαντος δηλαδή, τον άνθρωπο της Αληθείας, που είναι Δίκαιος, ο οποίος μπορεί να είναι σωστός Κριτής και Μεσίτης.

 

Να γιατί ο Θεός είδε και θαύμασε, επειδή δεν υπήρχε κανείς να παρέμβει ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο που να μπορούσε να μεσολαβήσει για τους χαμένους. Έτσι ήταν απαραίτητη μια ύψιστη θεία λύση. Η ύψιστη Θεία λύση: επισημάνθηκε ήδη ακριβώς δίπλα στη λυπηρή έλλειψη πνευματικών αρετών. Η διέξοδος ήδη αναφέρθηκε στα εδάφια 16 και 17 που λένε: «γι' αυτό, ο βραχίονάς του ενέργησε σ' αυτόν σωτηρία· και η δικαιοσύνη του, αυτή τον βάσταξε».

 

Καθώς το είδαμε, προφανώς για όλα τα παραπάνω προβλήματα η μόνη λύση ήταν ο ίδιος ο Θεός. Γι' αυτό διακηρύττει στον Ησαΐα ξγ:5 λέγοντας «Και κοίταξα ολόγυρα και δεν υπήρχε κάποιος να βοηθάει· και θαύμασα ότι δεν υπήρχε κάποιος να υποστηρίζει· γι' αυτό, ο βραχίονάς μου ενέργησε σε μένα σωτηρία· και ο θυμός μου, αυτός με υποστήριξε». Με λίγα λόγια «ο Θεός εφανερώθη εν σαρκί» (Α΄ Τιμοθέου γ:16) για να είναι η απαραίτητη αλήθεια, ο δίκαιος κριτής, και ο τέλειος μεσίτης.

 

Δεν υπήρχε αλήθεια  -  Εκείνος έγινε η αλήθεια (Ιωάν. Α:14, ιδ:6, ιη:37)

Δεν υπήρχε δικαιοσύνη  -  Εκείνος έγινε η δικαιοσύνη μας (Ρωμ. γ:21,26)

Δεν υπήρχε Κριτής - Εκείνος έγινε ο δίκαιος Κριτής (Ησαΐας να:5, Ιωάν. ε:27, Ιακ. δ:12, Εβρ. ιβ:23).

Δεν υπήρχε κανείς που θα μπορούσε να Τον ευαρεστήσει έτσι έκανε τον Λόγο Του σάρκα και είπε αυτός είναι ο αγαπημένος μου Γιός (Ψαλ. ιθ:5, Ματθ. γ.17, Ιωάν. γ.29).

Δεν υπήρχε άνθρωπος - ο Θεός έγινε εκείνος ο άνθρωπος (Εξ. ιγ:3, Ιωάν. γ:13, Ιωάν. α:14, Φιλ.β:7,8 Ησα. μβ:13, Α΄ Τιμ. β:5).

Δεν υπήρχε Μεσίτης - Ο ίδιος ο Θεός ήρθε σαν ΜεσίτηςΕπί τη ευκαιρία τι σημαίνει μεσίτης; Ένας μεσίτης είναι κάποιος που μεσιτεύει. Το να μεσιτεύει κανείς σημαίνει να υπερασπίζεται, να προσεύχεται ή να μιλάει για κάποιον ή να μεσολαβεί σε μια διένεξη. Όταν η Γραφή λέει ότι ο Θεός έγινε μεσίτης αυτό σημαίνει ότι εκείνος έγινε ένας μεσολαβητής. (Γαλ. γ:20).

 

Να γιατί πράγματι προσευχήθηκε.... Ιερεμίας 50:34 « Όμως, ο Λυτρωτής τους είναι ισχυρός· Κύριος των δυνάμεων είναι το όνομά του· θα δικάσει τη δίκη τους οπωσδήποτε, για να αναπαύσει τη γη, και να ταράξει τους κατοίκους της Βαβυλώνας.». Έτσι ο ίδιος ο Θεός είναι εκείνος που υπερασπίζεται τις υποθέσεις μας.

Έτσι ο ίδιος ο Θεός έγινε μεσίτης ως αρχιερεύς. Ο Ζαχαρίας προφήτευσε στο σχετικό μήνυμα λέγοντας «....Ναι, αυτός θα κτίσει τον ναό τού Κυρίου· κι αυτός θα πάρει τη δόξα, και θα καθίσει, και θα διοικήσει επάνω στον θρόνο του· και θα είναι ιερέας επάνω στον θρόνο του· και ανάμεσα στους δύο αυτούς θα είναι βουλή ειρήνης»(Ζαχ.ς:13).

 

1.      Ο Ιησούς προσευχόταν για να εκπληρώσει πάσα δικαιοσύνη (Ματ. γ.14-15) και για να είναι το τέλειο πρότυπο.

 

Στον Ματθαίο γ:15 διαβάζουμε ότι ο Ιησούς λέει στον Ιωάννη τον Βαπτιστή,    « 'Αφησε, τώρα· επειδή, έτσι είναι πρέπον σε μας, να εκπληρώσουμε κάθε δικαιοσύνη. Τότε, τον αφήνει.»

Τώρα ποια είναι η διάκριση της βάπτισης του Ιησού από τη βάπτιση των υπόλοιπων ανθρώπων;

Όλοι οι άνθρωποι βαπτίζονταν εξομολογούμενοι τις αμαρτίες τους, (Ματθ. γ:6, Μάρκ. α:5) επειδή εκείνοι ήταν αμαρτωλοί αλλά ο Χριστός είναι άγιος και τέλειος (Λουκ.α:35).

Εκείνος είναι «ο 'Αγιος του Θεού» (Λουκ.δ:34)

«Επειδή, τέτοιου είδους αρχιερέας έπρεπε σε μας: Όσιος, άκακος, αμόλυντος, ξεχωρισμένος από τους αμαρτωλούς, και ο οποίος έγινε ψηλότερος από τους ουρανούς·» (Εβρ.ζ:26).

Αν και ήταν ξεχωριστός από τους αμαρτωλούς, βαπτίστηκε με το ίδιο βάπτισμα που βαπτίζονταν οι άνθρωποι.

 

Ο απόστολος Παύλος εξήγησε το βάπτισμα του Ιωάννου στους Εφεσίους, «Και ο Παύλος είπε: Ο Ιωάννης μεν βάπτισε βάπτισμα μετάνοιας, λέγοντας στον λαό να πιστέψουν σ' εκείνον που θα ερχόταν ύστερα απ' αυτόν, δηλαδή, στον Ιησού Χριστό.»(Πράξ. ιθ:4).

Καταλάβατε το νόημα εδώ; Ο Χριστός δεν βαπτίστηκε για να πιστέψει στον Χριστό, αφού ήταν ο ίδιος Του εκείνος ο Χριστός, αλλά απλά για να εκπληρώσει πάσα δικαιοσύνη. Παρομοίως δεν προσευχήθηκε για να πάρει βοήθεια από ένα ανώτερο όν επειδή ήταν ο ίδιος Του αυτό το Ον αλλά προσευχήθηκε για να εκπληρώσει πάσα δικαιοσύνη. Εκείνος είναι το πρώτιστο πρότυπο της Χριστιανοσύνης.

 

2.     Ο Ιησούς προσευχόταν γιατί ήρθε ως Αρχιερεύς.

Στους Εβραίους γ:1 λέει «Γι΄ αυτό, άγιοι αδελφοί, μέτοχοι ουράνιας πρόσκλησης, κατανοήστε τον Απόστολο και Αρχιερέα τής ομολογίας μας, τον Ιησού Χριστό·» Ως απόστολος της ομολογίας μας, ο Ιησούς Χριστός προσευχόταν για να μας διδάξει, καθώς ήταν το πρότυπο. Εκτελούσε το καθήκον ενός ιερέα ενώ ήταν στο υψηλότερο αξίωμα της ιεροσύνης. (Ζαχ.ς:13).

 

3.     Εκείνος υπέφερε, προσευχήθηκε, πέθανε ....στη θέση μας.

Αυτό είναι η εκπλήρωση του Ησαϊας νγ. 7-9 «... όσα έκανε ο Κύριος σε μας, και τη μεγάλη αγαθότητα προς τον οίκο Ισραήλ, που έδειξε σ' αυτούς, σύμφωνα με τους οικτιρμούς του, και σύμφωνα με το πλήθος τού ελέους του.

Επειδή, είπε: Βέβαια, αυτοί είναι λαός μου, παιδιά που δεν θα ψευστούν· και υπήρξε ο Σωτήρας τους.

Σε όλες τις θλίψεις τους θλιβόταν, ....».

 

Ποιος θλιβόταν σε όλες τους τις θλίψεις;

Ο Θεός που είναι ο Λυτρωτής του Ισραήλ.

 

Ποιος ήταν ο Σωτήρας τους;

Ο Θεός που είναι ο Δημιουργός του Ισραήλ.

Όχι ένα ανθρώπινο δημιούργημα.

 

Συμπέρασμα :

Ο Ιησούς Χριστός όντας Άγιος και τέλειος (Εβραίους ζ:26), βαπτίστηκε από τα χέρια του Ιωάννη του βαπτιστή (Ματθ. γ:14,15).

Όντας ο Κύριος, βρέθηκε στη μήτρα μίας παρθένου (Λουκάς α:43).

Αν και ήταν ο Κύριος των πάντων, γεννήθηκε από παρθένο και βρέθηκε σε μια φάτνη (Λουκάς β:11)

Ενώ ήταν ο Κύριος και ο Δάσκαλος, έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του.(Ιωάννης ιγ:12-15).

Αν και ήταν ο Κύριος του Δαβίδ, ονομάστηκε ο Γιος του Δαβίδ (Ματθ. κβ:41-46)

Ενώ ήταν ο «Εγώ Είμαι» προτού γεννηθεί ο Αβραάμ, ονομάστηκε γιός του Αβραάμ (Ιωάννης η:58).

Αν και ήταν ο Παντοδύναμος που μπορεί να απαντήσει σε όλες τις προσευχές, όντως προσευχόταν (Ιωάννης ιδ:14)

                                                                                 

Ο ίδιος ο Ιησούς, που είναι ο Θεός ο Παντοδύναμος, λέει στο κατά Ιωάννη ιδ:13-14

«Και ό,τι αν ζητήσετε στο όνομά μου, θα το κάνω, για να δοξαστεί ο Πατέρας στον Υιό.

Αν ζητήσετε κάτι στο όνομά μου, Eγώ θα το κάνω.»

 

Δεν υπάρχει βιβλική απόδειξη ότι ο Θεός έχει τρία πρόσωπα.

Έτσι, αν ακούσετε κάποιον να λέει ότι το Δεύτερο πρόσωπο προσεύχεται στο Πρώτο πρόσωπο, μην το πιστεύετε αυτό καθόλου.

Ο Ιησούς δεν είναι ο Δεύτερος. Αυτός λέει, «Εγώ είμαι ο Πρώτος και ο Έσχατος». (Αποκ. κβ:13, Ησαΐας μα:4,  μδ:6).

Επιπλέον, αν κάποιος άλλος αναφέρει ότι ο Ιησούς έχει δύο φύσεις (θεία και ανθρώπινη) και η ανθρώπινη φύση προσεύχεται ή απευθύνεται  στη θεία φύση, μην το δέχεσαι αυτό. Μάλλον πίστεψε στο Λόγο του Θεού, που απλά λέει:

 

(Β'Κορ. 5:18-19 [Μεταγλώττιση])

«Και τα πάντα είναι από το Θεό, που μας συμφιλίωσε με τον εαυτό του διαμέσου του Χριστού

και μας έδωσε τη διακονία της συμφιλίωσης:

πως δηλαδή ο Θεός ήταν μέσα στο Χριστό,

συμφιλιώνοντας τον κόσμο με τον εαυτό του, ....».

 

(Ιούδ. 1:25 [Μεταγλώττιση])

"στο μόνο Θεό το σωτήρα μας, ας είναι δόξα, μεγαλοσύνη, κράτος και εξουσία πριν από κάθε αιώνα και τώρα και σε όλους τους αιώνες διαμέσου του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν."

 

 

 

Ο Θεός φανερώθηκε με σάρκα

αναρτήθηκε στις 24 Φεβ 2018, 7:57 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 29 Μαρ 2018, 10:45 π.μ. ]


   Άρθρο του Αιθίοπα αδελφού Teklemariam Gezahagne      Μετάφραση : Ζαφείρογλου Αναστ. Βασίλειος  (24/01/2018)

            Ο Γιός του Θεού είναι η ουράνια φύση του Θεού Πατέρα, που έγινε ορατός με σάρκα. Έδωσε τη σάρκα Του να πεθάνει για μας πάνω στο σταυρό, αλλά παρέμενε ζωντανός με το πνεύμα, αφού ο Θεός είναι Πνεύμα και Λόγος. Το Πνεύμα είναι η ζωοποιός δύναμη του Θεού. Το Πνεύμα (Θεός) είναι η ζωή και του αίματος και της σάρκας. Η σάρκα Του και η ψυχή Του (αίμα) ήταν στον τάφο για τρεις ημέρες αλλά ο Πνεύμα Του, ο Θεός Πατέρας, δεν πέθανε, γιατί είναι αθάνατος, αμετάβλητος και Πανταχού Παρών. Αλλά Τον άφησε για τρεις ημέρες στον τάφο για τη σωτηρία των ανθρωπίνων όντων. Υπάρχει μόνο ένα Πνεύμα, ο Θεός Πατέρας. (Εφεσίους δ/4:4-6). (Δες Ψαλμοί ις/16:8-11, Πράξεις β/2:26,27, Α΄/1 Πέτρου γ/3:18)..

Ο Γιος είναι η εξωτερική ή φυσική πτυχή του Θεού. Η εσωτερική πτυχή, η ζωή του Χριστού, είναι το Πνεύμα (ο Πατέρας) (Λουκάς κδ/24:39,Α΄/1Τιμοθέου γ/ 3:16, α/1:15-17, β/2:5-7). Εκείνοι που λένε ότι, "ο Γιος, από μόνος Του, χωρίς τον Πατέρα, ήταν ένα ζωντανό,  αναπνέον ανθρώπινο ον με τη δική Του γήινη ανθρώπινη θέληση, νου, ψυχή και πνεύμα", δεν έχουν στηρίξει τη διδασκαλία τους σε βιβλικά γεγονότα. Η ιδέα ότι ο Ιησούς ήταν "όμοιος με οποιοδήποτε συνηθισμένο ανθρώπινο ον" δεν είναι βιβλική. Η διδασκαλία του Ιησού σχετικά με το Πνεύμα Του ήταν η εξής, "Καθώς με απέστειλε ο ζωντανός Πατέρας κι εγώ ζω για τον Πατέρα, έτσι και όποιος με τρώει θα ζήσει κι εκείνος για μένα." (Ιωάννης ς΄/6:57). Ο Ιησούς συνέχισε να λέει, "Το Πνεύμα είναι εκείνο που ζωοποιεί, η σάρκα δεν ωφελεί τίποτα" (Ιωάννης ς΄/6:63). Αυτό δείχνει ότι η σάρκα, χωρίς το Πνεύμα (ο Θεός Πατέρας), δεν μπορεί να δώσει σωτηριακό και θεραπευτικό όφελος. Εντούτοις, όταν ο Θεός Πατέρας φανερώθηκε στη σάρκα του Γιού Του, ο Ιησούς έγινε ο βραχίονας του Θεού, (Ησαΐας νθ/59:16, νγ/ 53:1), η ανάσταση (Φιλιππησίους. γ/3:20,21, Εφεσίους ε/5:30), η θεραπευτική δύναμη (Α΄/1 Πέτρου β/2:24), ο μόνος δρόμος που αγιάζει, δικαιώνει (Εβραίους ι/10:10, Κολοσσαείς α/1:22,  Εφεσίους β/2:15), και οδηγεί στα Άγια των Αγίων (Ουρανός) (Εβραίους ι/10:19,20). Ο Ιησούς ο αλάνθαστος δάσκαλος, είπε,  "Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα" (Ιωάννης ι΄/10:30). Ο Λόγος που ήταν «προς τον Πατέρα», είναι το ορατό πρόσωπο ή μορφή του Θεού που έγινε  σάρκα. Δεν ανύψωσε τον Εαυτό Του, «αλλά κένωσε τον εαυτό του και πήρε τη μορφή δούλου, αποκτώντας την εξωτερική εμφάνιση του ανθρώπου. Και όταν πια πήρε την εξωτερική μορφή του ανθρώπου, και, καθώς βρέθηκε κατά το σχήμα ως άνθρωπος, ταπείνωσε τον εαυτό του, γινόμενος υπάκουος μέχρι θανάτου, θανάτου μάλιστα σταυρού» (Φιλιππησίους β/2:6-8). Χωρίς να εγκαταλείψει τις θείες  ιδιότητές Του. (π.χ. πανταχού παρουσία και αναλλοίωτη σταθερότητα), ο Λόγος του Θεού έγινε σάρκα, και παραμένει για πάντα η σάρκα του Θεού (Ιωάννης γ/3:13). Ο Ιησούς, Χριστός δεν είναι "σάρκα που έγινε από σάρκα" όπως κάποιοι ισχυρίζονται΄  είναι ο Λόγος που έγινε σάρκα (Ιωάννης α/1:14). Σύμφωνα με τα ελληνικά.

Στην προς Φιλιππησίους β/2:5-9, ο απόστολος Παύλος δεν μιλούσε για το Θεό Πατέρα ούτε για το αποκαλούμενο "Θεό Υιό". Γράφοντας στην εκκλησία των Φιλίππων, αποκάλυψε ότι το Λόγος που ήταν μέσα στο Θεό από την αιωνιότητα ήταν υπάκουος να έρθει και να πεθάνει για τη σωτηρία όλων των ανθρωπίνων όντων. Πριν από την φανέρωση Του σε σάρκα, ο Θεός δημιούργησε όλα τα πράγματα μέσω του Λόγου. Ο Παύλος αποκαλύπτει την προΰπαρξη του Λόγου ως εξής, ο Χριστός «..... ο οποίος είναι εικόνα τού αόρατου Θεού, πρωτότοκος κάθε κτίσης· επειδή, διαμέσου αυτού κτίστηκαν τα πάντα, αυτά που είναι μέσα στους ουρανούς κι αυτά που είναι επάνω στη γη, τα ορατά και τα αόρατα, είτε θρόνοι είτε κυριότητες είτε αρχές είτε εξουσίες, τα πάντα κτίστηκαν διαμέσου αυτού και γι' αυτόν· κι αυτός είναι πριν από όλα, και όλα συντηρούνται διαμέσου αυτού·…..» (Κολοσσαείς α/1:15-17, Ιωάννης α/ 1:3, Εβραίους α/1:3). Οι Γραφές μας δίνουν τα πλήρη στοιχεία ότι η εικόνα του Θεού ήταν αιώνια και παντοδύναμη. Ο Παύλος το κατέστησε σαφές, λέγοντας ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν η εικόνα ή η μορφή Θεού. Με άλλα λόγια, το πρόσωπο του Θεού (ή με άλλα λόγια η μορφή του Θεού), δεν νόμισε αρπαγή το να είναι ίσα με τον Θεό. Αυτός πήρε τη μορφή δούλου. Έγινε ο δεύτερος Αδάμ και δοκίμασε το θάνατο στη σάρκα Του αλλά παρέμεινε ζωντανός στο Πνεύμα (Φιλιππησίους β/2:5-7). Ο αόρατος Λόγος του Θεού έγινε ορατός Θεάνθρωπος. Το σάρκινο παρουσιαστικό του Θεού ήταν με τη μορφή του Λόγου, πριν από την φανέρωση Του με σάρκα (Γένεσις γ/3:8, Δευτερονόμιον δ/4:12, Ψαλμοί λγ/33:6). Ο Λόγος ήταν μέσα στο Θεό από την αιωνιότητα (Μιχαίας ε/5:2-4), αλλά όταν ο Λόγος του Θεού έγινε σάρκα  στη μήτρα της Μαρίας και γεννήθηκε ως  ο Γιος του Θεού, μόνο τότε έγινε ο Θεός Εμμανουήλ, ο Ίδιος ο Θεός μαζί μας, όχι ένα δεύτερο θείο πρόσωπο. Ο Πατέρας δεν έζησε ποτέ έξω από το Λόγο του. Ο Θεός δημιούργησε κάθε τι που δημιουργήθηκε με το Λόγο Του, και ο Λόγος του Θεού είναι η σοφία του Θεού που απέχει πάρα πολύ από  την ανθρώπινη γνώση και σοφία (Παροιμίες γ/3:19,20; 8:11-36). Ο Θεός είναι μόνο πνεύμα. Ο Θεάνθρωπος εννοείται Πνεύμα και σάρκα μαζί. (Λουκάς κδ/24:39, Ιωάννης ιβ/12:41-42, Α΄/1 Ιωάννης ε/5:20, Α΄/1 Τιμοθέου γ/3:16). Δεν μπορεί να ειπωθεί Άνθρωπος-Θεός, γιατί κάθε χωμάτινος άνθρωπος από τη γη δεν μπορεί να είναι Θεός.

Πρέπει να ξέρουμε τoν Ιησού Χριστό ως το Πνεύμα του Θεού που έχει σάρκα και αίμα μέσα σε ένα "Θεάνθρωπο" (Ησαΐας ζ/7:12-14, θ/9:6 Ωσηέ β/2:16). Ο Ησαΐας τον περιγράφει ως εξής, «Ο Κύριος θα βγει ως ισχυρός· θα διεγείρει ζήλο ως πολεμιστής· θα φωνάξει, μάλιστα θα βρυχήσει, θα υπερισχύσει ενάντια στους εχθρούς του.» (Ησαΐας μβ/42:13, Α΄/1 Κορινθίους ιε/15:20-26, 55-58, Αποκάλυψη α/ 1:17,18). Όταν επικαλούμαστε το όνομα του Ιησού, δεν κράζουμε μόνο στην σάρκινη πλευρά του Θεού, αλλά μάλλον, επικαλούμαστε και τον Πατέρα (Πνεύμα) και το Γιο (η σάρκα και το αίμα του Θεού). Ο Θεός, ο Πατέρας, έγινε Θεάνθρωπος για να καταστρέψει τον εχθρό της αιώνιας ζωής (δείτε Ησαΐας κε/25:79, μβ/42:13 Αποκάλυψη α/1:17,18, Α΄/1 Κορινθίους ιε/15:47-57). Όταν ο Γιος υπέφερε στη θέση μας, ο Εμμανουήλ(ο Θεός) ήταν "δηλαδή, ότι ο Θεός ήταν που συμφιλίωνε τον κόσμο με τον εαυτό του, διαμέσου τού Χριστού, μη λογαριάζοντας σ' αυτούς τα πταίσματά τους·" (Β΄/2 Κορινθίους ε/5:19). Όταν η σάρκα, ο Γιος, πέθανε, το Πνεύμα, ο Πατέρας, δεν πέθανε.

Στη σκέψη του Θεού, ο Εμμανουήλ δεν εμφανίζεται ότι έχει δύο διαφορετικές φύσεις. Δεν βλέπει τον Υιό του Θεού(Θεό-Υιό) και το Γιό της Μαρίας ενωμένους σε σχέση με τον ίδιο τρόπο που ενώνονται ένας σύζυγος και μία σύζυγος αλλά έχουν ξεχωριστές φύσεις και προσωπικότητες. Όταν ο Θεός έγινε Εμμανουήλ , οι προφητείες του Ησαΐα ζ/7:13,14, θ/9:6; μβ/42:13 και Ωσηέ β/2:16 που λένε, «Και κατά την ημέρα εκείνη, λέει ο Κύριος, θα με αποκαλέσεις: Ο άνδρας μου· και δεν θα με αποκαλέσεις πλέον: Ο Βάαλ μου·»  εκπληρώθηκε. Η λέξη «άνδρας» στα εβραϊκά είναι «Ισί» και σημαίνει "ισχυρός άνδρας, ιδιοκτήτης". Ο Ιησούς είπε, δείχνοντας με το δάχτυλό Του τον Εαυτό Του, «Αυτός που πιστεύει σε Μένα, δεν πιστεύει σε Μένα, αλλά σ' Αυτόν που με απέστειλε· κι αυτός που βλέπει Εμένα, βλέπει Αυτόν που με απέστειλε.» (Ιωάννης ιβ/12:44-45). Όταν ο Ιησούς είπε, «Αυτός που με βλέπει, βλέπει Εκείνον που με έστειλε», αποκάλυψε ότι ο Λόγος  που έγινε σάρκα(Γιος) ήταν η σαφής εικόνα του Πατέρα, ή η σαφής εικόνα του Θεού, ο Πατέρας. Ο Ιησούς κατέστησε σαφώς κατανοητή την φανέρωση του Πατέρα «εν Υιώ» στην Φιλιππησίους β/2:6-7 και στον Ιωάννη ιδ/14:6-10 όταν είπε, «αν γνωρίζατε εμένα, θα γνωρίζατε και τον Πατέρα μου· και από τώρα τον γνωρίζετε, και τον είδατε.»

 Όταν ο Φίλιππος είπε, «Κύριε, δείξε σε μας τον Πατέρα, και μας αρκεί». Ο Ιησούς είπε σ΄ αυτόν, «Τόσον καιρό είμαι μαζί σας, Φίλιππε, και δε με έχεις γνωρίσει; Όποιος έχει δει εμένα, έχει δει τον Πατέρα. Πώς, λοιπόν, λες εσύ: Δείξε μας τον Πατέρα; Δεν πιστεύεις πως εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα κι ο Πατέρας μέσα σε μένα; Τα λόγια που σας λέω δεν τα λέγω αυθαίρετα, και ο Πατέρας, που μένει μέσα μου, αυτός πραγματοποιεί τα έργα. Να με πιστεύετε που σας λέω πως εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα και ο Πατέρας μέσα σε μένα. Διαφορετικά, πιστέψτε με χάρη στα έργα αυτά. Σας το τονίζω και να είστε βέβαιοι πως εκείνος που πιστεύει σε μένα θα κάνει κι αυτός τα έργα που κάνω εγώ, και μεγαλύτερα απ' αυτά θα κάνει, γιατί εγώ πηγαίνω στον Πατέρα μου κι ό,τι ζητήσετε στ' όνομά μου, θα το κάνω, για να δοξαστεί ο Πατέρας στο πρόσωπο του Γιου. Αν ζητήσετε κάτι στ' όνομά μου, εγώ θα το κάνω» (Ιωάννης ιδ/14:7-11). Κανένας δεν θα μπορούσε να δώσει μια καλύτερη απάντηση σχετικά με την φανέρωση του Πατέρα με ουράνια σάρκα, από τον Ίδιο τον Ιησού. Επομένως, πρέπει να πιστέψουμε το Λόγο του, καταλαβαίνοντας ότι ο Ιησούς είναι ο Θεός, ο Πατέρας και ο Γιος σε ένα σώμα. Ο Θεός είναι ο Πατέρας του Χριστού, ο οποίος Χριστός είναι η σάρκα και το αίμα Του (Φιλιππησίους β/2:6-7, Α’/1 Ιωάννη 5:20-21).

 

Η θεολογική διαμάχη που προκάλεσε την 6η Οικουμενική Σύνοδο ήταν ο Μονοθελητισμός, η διδασκαλία ότι στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού υπάρχει μόνο ένα θέλημα.. Ενώ οι υποστηρικτές του μονοθελητισμού αρνήθηκαν τον υπαινιγμό, είναι εμφανές ότι μια τέτοια διδασκαλία αγγίζει τα όρια του μονοφυσιτισμού και θέτει σε κίνδυνο μια πλήρως σωστή διδασκαλία της ανθρωπότητας του Ιησού Χριστού η οποία απορροφήθηκε στο Θεό Υιό για να κάνει την Μαριάμ μητέρα του Θεού. (John. H. Leith; Creeds of the Churches, John Knox Press, 1982. pp. 50-51)

 

Πολλοί κατ’ ομολογία Χριστιανοί μπερδεύονται, μην έχοντας την αποκάλυψη του Πατρός και του Υιού σαν ένα Θεό σε ένα μοναδικό πρόσωπο με ένα μόνο θέλημα. Δεν βλέπουν ότι ο Πατήρ φανερώθηκε στην ίδια Του τη σάρκα.. Επιπλέον, μπερδεύονται σχετικά με την προέλευση της σάρκας του Χριστού. Ο Ιωάννης έγραψε, «Ποιος είναι ο ψεύτης, παρά αυτός που αρνείται ότι ο Ιησούς δεν είναι ο Χριστός; Αυτός είναι ο αντίχριστος, αυτός που αρνείται τον Πατέρα και τον Υιό» (Α΄/1 Ιωάννης β/2:22)

Σύμφωνα με αυτό το εδάφιο, οποιοσδήποτε δεν πιστεύει στην φανέρωση του Πατέρα στον Λόγο που έγινε σάρκα (Υιός) είναι και ψεύστης και Αντίχριστος. Αυτό το Βιβλικό χωρίο συνεχίζει λέγοντας «Όποιος αρνείται το Γιο, δεν έχει σχέση ούτε με τον Πατέρα.» (Α΄ Ιωάννου β/2:23). Γιατί αυτό; Επειδή ο Πατέρας φανερώθηκε στο Λόγο που έγινε σάρκα(Υιός) για να είναι μόνο Ένα Πρόσωπο! Μία υπόσταση! (Ιωάννης ς/6:57, γ/3:12,13)

«(και η ζωή φανερώθηκε, και είδαμε και δίνουμε μαρτυρία και εξαγγέλλουμε σε σας την αιώνια ζωή, που ήταν προς τον Πατέρα και φανερώθηκε σε μας·)  εκείνο που είδαμε και ακούσαμε, εξαγγέλλουμε και σε σας, για να έχετε κι εσείς κοινωνία μαζί μας· και η δική μας, μάλιστα, κοινωνία είναι μαζί με τον Πατέρα και μαζί με τον Υιό του, τον Ιησού Χριστό.»(Ιωάννου Α' α/1:2-3 – Φίλος)

 

Γιατί πρέπει να έχουμε κοινωνία  με τον Πατέρα και με το Γιο Του Ιησού Χριστό; Η Βίβλος μας διδάσκει ότι ο Πατέρας είναι Πνεύμα και Λόγος. Για να λάβουμε από το Πνεύμα Του, πρέπει να έχουμε κοινωνία με Αυτόν μέσω του Χριστού. Επιπλέον, για να σωθούμε, πρέπει να έχουμε κοινωνία  με το Γιο του Θεού αποβάλλοντας τον παλαιό άνθρωπο (φυσικός) και φορώντας τη φύση "του Νέου Ανθρώπου" Χριστού Ιησού, μέσω του λουτρού της αναγέννησης (Γαλάτες γ/3:26-28, Τίτος γ/3:5). Η ενέργεια τόσο του βαπτίσματος στο νερό όσο και του βαπτίσματος στο Πνεύμα το Άγιο, στο  όνομα του Ιησού Χριστού, είναι η εμπειρία της κοινωνίας  με τον Πατέρα και τον Γιο. Δεν μπορούμε να έχουμε την κοινωνία με τον Πατέρα έξω από το Λόγο που έγινε σάρκα και αίμα (ο Γιος Του). Με τον ίδιο τρόπο, δεν μπορούμε να έχουμε την κοινωνία με το Γιο έξω από το αιώνιο Πνεύμα του Πατέρα. Η σάρκα, το αίμα, και το Πνεύμα είναι αχώριστα ένα Πρόσωπο. (Δες Α΄/1Ιωάννου ε/5:6-8, Ιωάννης ιβ/12:44,45 ιδ/14:6-10.)

 

Η Γραφή στην Α΄/1 Ιωάννου ε/5:6-8, 20-21 μας δίνει μια σαφή εικόνα του Θεανθρώπου: «Αυτός είναι εκείνος που ήρθε με νερό και αίμα: ο Ιησούς Χριστός. Όχι με το νερό μόνο, αλλά με το νερό και με το αίμα. Και το Πνεύμα είναι αυτό που μαρτυρεί, γιατί το Πνεύμα είναι η αλήθεια.  Γιατί τρεις είναι αυτοί που μαρτυρούν:  το Πνεύμα και το νερό και το αίμα. και οι τρεις για το ένα είναι μάρτυρες.» (Δείτε επίσης, Ιωάννης ιθ/19:34, Ζαχαρίας ιβ/12:10 και Ψαλμοί λγ/33:5,6). Το Πνεύμα, ο Λόγος, και το Αίμα είναι πάντα αδιάσπαστα. Εβραίους θ/9:14 και βεβαιώνουν ότι το Αίμα  του Χριστού προσφέρθηκε, μέσω του Αιώνιου Πνεύματος (ο Πατέρας), για να εξαγνίσει τις αμαρτίες μας.

Δεν μπορούμε να κάνουμε μια σαφή διάκριση ανάμεσα στον Πατέρα ή το Πνεύμα έξω από Χριστό. Μέσα από την πίστη  στο Λόγο του Θεού, αναγνωρίζουμε ότι ο Πατέρας, ο Λόγος, και η Πνοή του Θεού είναι μέσα στο μοναδικό πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Ο Θεός είναι Ένας, και φανερώνεται, μόνο μέσα από τη σάρκα και το αίμα του μονογενή Γιου του, που είναι ο χαρακτήρας της υπόστασής Του. Οποιοσδήποτε αρνείται την αδιάσπαστη μοναδικότητα της Θεότητας Του, αρνείται επίσης το χαρακτήρα της υπόστασης του προσώπου του Θεού, ότι ο Πατέρας φανερώθηκε στη Ίδια Του τη σάρκα, ένα τέτοιο άτομο είναι πράγματι αντίχριστος (δες Α΄/1Ιωάννου β/2:22, Β΄/2 Κορινθίους δ/4:4). Αναμφισβήτητα, ο Χριστός "Αυτός είναι εικόνα του Θεού του αόρατου, πρωτότοκος όλης της κτίσης, γιατί με αυτόν χτίστηκαν τα πάντα στους ουρανούς και πάνω στη γη, τα ορατά και τα αόρατα, είτε θρόνοι είτε κυριότητες είτε αρχές είτε εξουσίες. Τα πάντα μέσω αυτού και γι' αυτόν είναι χτισμένα." (Κολοσσαείς α/1:15,16). Ποιος νομίζετε ότι είναι ο Δημιουργός όλων των πραγμάτων; Λαμβάνοντας υπόψη τα προηγούμενα εδάφια, πώς μπορεί κανείς να αμφιβάλει ότι ο Ιησούς Χριστός, ο Γιος του Θεού, είναι ο Δημιουργός μας; Είναι τίποτα δύσκολο για τον πανίσχυρο Θεό; (Εβραίους α/1:23, Ησαΐας θ/9:6);

Τι σημαίνει η έκφραση, «… απο Θεου Πατρος ημων και Κυρίου Ιησου Χριστου «; (Δείτε Γαλάτες α/1:3) Η λέξη "και" σημαίνει "επίσης, ωσαύτως, προσέτι." Επομένως, το εδάφιο μεταφράζεται κυριολεκτικά, «Χάρη σ' εσάς και ειρήνη από το Θεό Πατέρα μας και επίσης Κύριο μας Ιησού Χριστό» Δεν υπάρχει καμιά δυάδα, τριάδα ή πλειάδα στο αρχαίο ελληνικό κείμενο. Η ίδια εξήγηση ισχύει και για άλλα εδάφια όπου χρησιμοποιείται το «και». (Δείτε Τίτος β/2:13, Α΄/1 Θεσσαλονικείς γ/3:11-13, Φιλήμονα α/1:2,3, Κολοσσαείς α/1:2,3,)

Εκείνοι που μικραίνουν τον Χριστό και διδάσκουν ότι δεν είναι καθόλου διαφορετικός από οποιοδήποτε άλλον συνηθισμένο άνθρωπο, με το δικό Του σώμα, ψυχή, και πνεύμα, αρνούνται τη δύναμη του Θεανθρώπου: Ο Εμμανουήλ, το Aιώνιο Πνεύμα (ο Πατέρας), πρόσφερε τον Χριστό για όλη την ανθρωπότητα. (Δείτε Ησαΐας: θ/9:6, Ιωάννης: α/1:1-14, η/8:24-27 Α΄ Ιωάννου  ε/5:20,  Β΄ Κορινθίους ε/5:19.)

Ας θυμόμαστε ότι από αιώνος, ο Λόγος του Θεού ήταν η αόρατη εικόνα και τύπος του Θεού. Από πάντοτε, ο Θεός ήταν Λόγος και Πνεύμα (πνοή ζωής) στη φύση Του. Επιπλέον, όποτε ενεργεί ο Θεός, εμφυσεί Πνεύμα και απορρέει Λόγο (Ψαλμοί λγ/33:5,6). Για να συμβεί μια πραγματική φανέρωση του Θεού πρέπει να υπάρχει ένα οντολογικό πρόσωπο της θεότητας και ουράνια σάρκα (ο Λόγος έγινε σάρκα), έτσι ώστε ο Θεός πραγματικά να καταλήξει να είναι Θεάνθρωπος.  Εάν ο Θεός απλά κατοικήσει μέσα σε ένα γήινο ανθρώπινο πρόσωπο, η ένωση ανάμεσα σε θεότητα και ανθρωπότητα θα παραλληλιζόταν με μια ένωση μεταξύ συζύγου άρρενος και συζύγου θήλεος.

Για να είναι κάποιος ακριβής σύμφωνα με τη Γραφή, πρέπει να πιστεύει ότι η φανέρωση του Θεού εν Χριστώ είναι ο Θεός Πατέρας που έγινε Εμμανουήλ και ότι το όνομα Του είναι Ιησούς Χριστός.  Όταν καταλαβαίνουμε σωστά τη διδασκαλία της φανέρωσης του Θεού, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να δούμε δύο πρόσωπα μέσα στον Πατέρα και τον Υιό (Α΄ Ιωάννου ε/5:20-­21). Υπάρχει ένας θρόνος στον ουρανό (Αποκάλυψη δ/4:2) και μόνο ένας κάθεται σ’ αυτόν τον ένα θρόνο (Ρωμαίους ιδ/14:10 , Αποκάλυψη δ/4:8,9 γ/3:21). Ο Ιησούς ονομάζεται «Κύριος ο Θεός ο Παντοκράτωρ, που ήταν, είναι και θα έρθει». Ο Εμμανουήλ θα επέστρεφε να πάρει την εκκλησία Του έξω από αυτόν τον κόσμο.  Όταν ο Χριστός θα κατέβαινε  από τον ουρανό για να πάρει τους αγίους Του, δεν θα εμφανιζόταν μόνο σαν Υιός, αλλά θα επέστρεφε  με όλη την πληρότητά Του γιατί η Γραφή διακηρύσσει «και ο Κύριος θα είναι βασιλιάς πάνω σε όλη τη γη. Και  εκείνη την ημέρα θα είναι ένας Κύριος και το όνομά του ένα» (Ζαχαρίας  ιδ/14:9).

Η διδασκαλία του Παύλου σχετικά με την αποκάλυψη του Χριστού, κατοχυρώνεται απλά στην προς Κολοσσαείς β/2:8-9 «Προσέχετε μήπως υπάρξει κάποιος που σας αρπάξει σαν λάφυρό του με τη φιλοσοφία και με τη μάταιη απάτη κατά την παράδοση των ανθρώπων, κατά τα στοιχεία του κόσμου και όχι κατά Χριστό. Γιατί μέσα σ' αυτόν (στον Χριστό ή στον Γιό) κατοικεί όλο το πλήρωμα της θεότητας σωματικά». Ο Θεός δεν μπορεί να είναι Εμμανουήλ χωρίς τον Χριστό, και ο Χριστός δεν μπορεί να είναι πλήρης χωρίς τον Θεό Πατέρα μέσα Του. (Ψαλμοί λγ/33:4-6; β/2:1-4; Ιωάννης ιβ/12:44,45).

Ο Γιός του Θεού δεν είναι ένας δεύτερος θεός, αλλά λαμβάνοντας υπόψη την φανέρωση του Θεού Πατέρα με σάρκα, ο Ιησούς καλείται ο μόνος αληθινός Θεός. Ο Ιωάννης έγραψε, « Ξέρουμε όμως ότι ο Υιός του Θεού έχει έρθει και μας έχει δώσει διάνοια, για να γνωρίζουμε τον Αληθινό. και είμαστε μέσα στον Αληθινό, μέσα στον Υιό του τον Ιησού Χριστό. Αυτός είναι ο αληθινός Θεός και η ζωή η αιώνια. Παιδάκια, φυλάξτε τους εαυτούς σας από τα είδωλα.» (Α΄/1 Ιωάννου ε/ 5:20, 21, Ιωάννης ιζ/17:3). Είναι προφανές ότι δεν μπορούμε να χωρίσουμε το Λόγο από το Πνεύμα, ακόμη και δεδομένου ότι δεν μπορείτε να χωρίσετε τη σάρκα (ο Γιος του Θεού) από τον Πατέρα. Επομένως, ο Θεός είναι Πνεύμα που έχει επίσης αίμα και σάρκα σε ένα πρόσωπο, χωρίς αλλαγή των μεταδόσιμων και αμετάδοτων ιδιοτήτων Του. Σαν άνθρωπος, είναι πάντα αναμάρτητος από την πλευρά της ουράνιας σάρκας Του. Ένιωθε ότι ένιωθαν οι άνθρωποι. Σαν Θεός Πατέρας, ήρθε με σάρκα συμφιλιώνοντας τον κόσμο προς τον Εαυτό Του (Β’/2 Κορινθίους ε/5:18, 19).

Ας προσευχηθούμε για καλύτερη κατανόηση του μυστηρίου του αδιαίρετου Θεού Πατέρα και του μονογενούς Γιού του Θεού. Ο Θεός, ο Πατέρας και ο Γιος του Θεού είναι της ίδιας υπόστασης ή ουσίας. Ο Θεός ο Πατέρας, που ήταν το αόρατο Πνεύμα, έγινε ορατός μέσα από το Γιο του. Επομένως, ο Γιος. έχει το δικαίωμα να πει, «Εγώ και ο Πατέρας μου είμαστε Ένα» (Ιωάννης ι/10:30). Αυτός μπορεί να πει, «Είμαι ο δυνατός Θεός, ο αιώνιος Πατέρας, και ο Γιος του Θεού.» Το εδάφιο Ησαΐας θ/9:6  αποκαλύπτει ότι ο Γιος είναι ένα παιδί, ο δυνατός Θεός, και ο αιώνιος Πατέρας, όλα ταυτόχρονα. Από την πλευρά της Υιότητάς Του, Αυτός είναι σάρκα και αίμα και πέθανε πάνω στο σταυρό. Σαν δυνατός Θεός, Αυτός ανέστησε το Ίδιο Του το σώμα από τους νεκρούς, καταστρέφοντας τις πύλες του Άδη και καταπίνοντας το θάνατο νικηφόρα για πάντα (Ησαΐας κε/25:7-9).

Σαν δυνατός Θεάνθρωπος, ο Ιησούς είπε, «Μη φοβάσαι. εγώ είμαι ο πρώτος και ο έσχατος και ο ζωντανός, και έγινα νεκρός, αλλά ιδού, είμαι ζωντανός στους αιώνες των αιώνων, και έχω τα κλειδιά του θανάτου και του άδη.» (Αποκάλυψη α/1:17,18). Σαν ο Πατέρας που φανερώθηκε στο Γιο, ο Ιησούς είναι σε θέση να πει, «Εγώ είμαι το Άλφα και το Ωμέγα», λέει Κύριος ο Θεός, «ο Είναι και ο Ήταν και ο Ερχόμενος, ο Παντοκράτορας» (Αποκάλυψη α/1:8).

Ξέρουμε ότι ο Θεός δεν θα μοιραστεί τη δόξα Του με οποιαδήποτε γήινη ύπαρξη ή έναν άλλο Θεό (Ησαΐας μβ/42:8). Ο Θεός έδωσε εντολή στον Μωυσή λέγοντας, «Προσέχετε στον εαυτό σας, μήπως κάποτε λησμονήσετε τη διαθήκη τού Κυρίου τού Θεού σας, που έκανε σε σας, και κάνετε για τον εαυτό σας είδωλο, εικόνα κάποιου, την οποία ο Κύριος ο Θεός σου απαγόρευσε. Επειδή, ο Κύριος ο Θεός σου είναι φωτιά που κατατρώει, είναι Θεός ζηλότυπος." (Δευτερονόμιο δ/4:23, 24)» «Ενώ ισχυρίζονταν πως είναι σοφοί, έγιναν μωροί, 23 και άλλαξαν τη δόξα του άφθαρτου Θεού με ομοίωμα εικόνας φθαρτού ανθρώπου και πτηνών και τετραπόδων και ερπετών» (Ρωμαίους α/1:22,23). Ο Θεός δεν θα αναμίξει την άγια και θεία φύση Του με την  αμαρτωλή ανθρωπότητα. Αυτός είπε, «Εξαιτίας μου, εξαιτίας μου, θα το κάνω· επειδή, πώς θα μολυνόταν το όνομά μου; Ναι, δεν θα δώσω τη δόξα μου σε άλλον.» (Ησαΐας μη/48:11). Ο Θεός δεν είναι ο Θεός της χωμάτινης σάρκας (basar ή σάρξ), αλλά ο Θεός των πνευμάτων «εν σαρκί» (Αριθμοί κζ/27:16, Α’/1 Κορινθίους ιε/15:50,  Γένεση γ/3:19).

Ο Θεός είδε «ότι δεν υπήρχε άνθρωπος, και θαύμασε ότι δεν υπήρχε εκείνος που μεσιτεύει· γι' αυτό, ο βραχίονάς Του(Ο Λόγος του Θεού, όχι ο βιολογικός γιός του Δαβίδ, αλλά ο Άγιος Γιος του Θεού) ενήργησε σ' Αυτόν σωτηρία· και η δικαιοσύνη Του, αυτή Τον βάσταξε. Και ντύθηκε δικαιοσύνη σαν θώρακα, και έβαλε την περικεφαλαία της σωτηρίας ολόγυρα επάνω στο κεφάλι Του· και φόρεσε τα ενδύματα της εκδίκησης σαν ιμάτιο» (Ησαΐας μθ/59:16, 17). Ο Θεός ήξερε ότι ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να καλύψει τις απαραίτητες απαιτήσεις ούτε θα μπορούσε αυτός να είναι ίσος με το Θεό, έτσι επέλεξε να έρθει μέσω του Λόγου Του (βραχίονας).  Επομένως, έκανε το βραχίονά Του σάρκα, ντύθηκε στα ενδύματα της δικαιοσύνης, της σωτηρίας, της εκδίκησης, και του ζήλου, και ήρθε να καταστρέψει την  αμαρτία. Με αυτά τα μέσα, απέβαλε από μας τον παλιό άνθρωπο  και  δημιούργησε ένα νέο άνθρωπο δια μέσου του Χριστού (Ησαΐας νγ/53, Γαλάτες γ/3:8-27, Εφεσίους β/2:15-20, δ/4:22-24, Κολοσσαείς γ/3:9,10, β/2:11-14).

 

Αφού ο Χριστός είναι ίσος με το Θεό, Αυτός είναι ο αδιαίρετος Λόγος του Θεού που έγινε σάρκα. (Ψαλμοί λγ/33:6; ρλη/138:2). Προφανώς, ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν είναι ο Λόγος της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας΄ Αυτός είναι μάλλον το «μέμρα» των εβραϊκών γραφών. Ο Λόγος που ήταν «προς τον Θεό»  δεν είναι 5500 ετών, επειδή διαβάσαμε στον Ιωάννη α/1:1, " Στην αρχή ήταν ο Λόγος, και ο Λόγος ήταν προς το Θεό, και Θεός ήταν ο Λόγος ". Ο Χριστός, σαν Λόγος, έζησε άχρονα έτη σαν το αόρατο πρόσωπο του Θεού. Μέχρι τη στιγμή της φανέρωσής Του με  σάρκα, ο Λόγος του Θεού, λατρευόταν από την αιωνιότητα. (Ψαλμοί  νς/ 56:4,10, ρλη/138:2).

 

·                       Ο Λουκάς τον αποκαλεί «δύναμη Υψίστου» (Λουκάς α/1:35)

Εμμανουήλ, ο Πανίσχυρος Θεός, ο Αιώνιος Πατέρας

(Ησαΐας ζ/ 7:13-14, θ/ 9:6)

·           Ο Ησαΐας Τον αποκαλεί  «ο βραχίονας του Κυρίου» (Ησαΐας νγ/53:1; νθ/59:16; μ/40:10)

·           Ο Θεός Τον αποκαλεί «ο βραχίονάς Μου» (Ησαΐας ξγ/63:5)

·           Ο Παύλος τον ονομάζει, «..... ο Χριστός είναι Θεού δύναμη και Θεού σοφία…..» (Α΄/1 Κορινθίους α/1:24)

·           Ο Μωυσής και τα παιδιά του Ισραήλ έψελναν γι΄ Αυτόν λέγοντας,

«Το δεξί σου χέρι, Κύριε, δοξάστηκε σε δύναμη· το δεξί σου χέρι, Κύριε, σύντριψε τον εχθρό.» (Έξοδος ιε/15:1-6)

·                       Ψαλμοί ις/16:11 «.....τερπνότητες βρίσκονται στα δεξιά σου, παντοτινά…..»

·                       Ψαλμοί  ιη/ 18:35 «.....και το δεξί σου χέρι με υποστήριξε, και η αγαθότητά σου με μεγάλυνε…..» «.....και δεν τους έσωσε ο βραχίονάς τους·  αλλά, το δεξί σου χέρι, και ο βραχίονάς σου, και το φως τού προσώπου σου· επειδή, ευαρεστήθηκες σ' αυτούς.....» έσωσε αυτούς (Ψαλμοί μδ/44:3).,

·                       Ψαλμοί  ριη/118:15-16  «Φωνή αγαλλίασης και σωτηρίας είναι στις σκηνές των δικαίων· το δεξί χέρι τού Κυρίου κάνει κατορθώματα. Το δεξί χέρι τού Κυρίου υψώθηκε· το δεξί χέρι τού Κυρίου κάνει κατορθώματα

·                       Ψαλμοί ρη/108:6 «για να ελευθερώνονται οι αγαπητοί σου· με το δεξί σου χέρι σώσε με, και εισάκουσέ με

·                       Ψαλμοί π/80:15,17 «και το φυτό, που η δεξιά σου φύτεψε, και τον βλαστό, τον οποίο ισχυροποίησες για τον εαυτό σου..….Ας είναι το χέρι σου επάνω στον άνδρα της δεξιάς σου· επάνω στον γιο τού ανθρώπου, που έκανες δυνατόν για τον εαυτό σου»

Ο Χριστός, στον οποίο είναι κρυμμένοι όλοι οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσεως, είναι το μυστήριο του Θεού ικανό να μας φέρει σ’ Αυτόν, ενωμένοι μαζί σε αγάπη, και σε κάθε πλούτο της πληροφορίας της σύνεσης ώστε να γνωρίσουν το μυστήριο του Θεού και Πατέρα και του Χριστού  (Βλέπε Κολοσσαείς 2/β:2,3). Στην Α΄ Κορινθίους α/1:24, βλέπουμε επίσης ότι ο Χριστός είναι η δύναμη του Θεού και η σοφία του Θεού.

·         Λουκάς κβ/22:69 «Από τώρα ο Υιός τού ανθρώπου θα είναι καθισμένος στα δεξιά της δύναμης του Θεού.»

·         Εβραίους α/1:3 «αυτός, που είναι το απαύγασμα της δόξας και ο χαρακτήρας της υπόστασής του, και βαστάζει τα πάντα με τον λόγο της δύναμής του, αφού διαμέσου τού εαυτού του έκανε καθαρισμό των αμαρτιών μας, κάθισε στα δεξιά της μεγαλοσύνης στα υψηλά·»

Εάν ο Θεός δεν ερχόταν με τον δικό Του Λόγο, τον οποίο ετοίμασε να είναι σάρκα και αίμα, η προφητεία του Ησαΐα κς/26:19 δεν θα εκπληρωνόταν. «Οι νεκροί σου θα ζήσουν, μαζί με το νεκρό μου σώμα θα αναστηθούν. Σηκωθείτε και ψάλλετε εσείς που κατοικείτε στο χώμα. Επειδή, η δρόσος σου είναι σαν τη δρόσο των χόρτων, και η γη θα εκρίψει τους νεκρούς.»  Ακριβώς όπως ο Ησαΐας, και ο Δαβίδ προφήτεψε ότι την ημέρα της ανάστασης όλοι οι πιστοί θα αναστηθούν «εγώ όμως με δικαιοσύνη θα δω το πρόσωπό σου. Θα χορτάσω από τη θεωρία σου, όταν εξεγερθώ.» Η σάρκα και το αίμα του φυσικού ανθρώπου δεν μπορεί ποτέ να επιτύχει  ανάσταση και ζωή. Όμως η σάρκα και το αίμα του Χριστού είναι ο Λόγος, η ζωή και ο βραχίονας του Θεού που μπορεί να σώσει το ανθρώπινο γένος από την αμαρτία και τον αιώνιο θάνατο (Αποκάλυψη α/1:8, 17-18,  Ησαΐας κε/25:7-8)

Ακούστε την προφητεία του Ησαΐα νγ/53:1-3, που λέει: «Ποιος πίστεψε στο κήρυγμά μας; Και ο βραχίονας του Κυρίου σε ποιον αποκαλύφθηκε; Επειδή ανέβηκε μπροστά του σαν τρυφερό φυτό, και σαν ρίζα από ξερή γη. Δεν έχει είδος ούτε κάλλος και τον είδαμε και δεν είχε ωραιότητα, ώστε να τον επιθυμούμε. Καταφρονημένος και απορριμμένος από τους ανθρώπους. Άνθρωπος θλίψεων και δόκιμος ασθένειας. Και σαν άνθρωπος από τον οποίον κάποιος αποστρέφει το πρόσωπο, καταφρονήθηκε. Και τον θεωρήσαμε σαν ένα τίποτα» Ο Υιός του Θεού ανέβηκε από ξερή γη: την μήτρα της παρθένου.

Τι είπε για τη γήινη γενεαλογία Του; Ο Υιός του Θεού μίλησε για την γήινη μητέρα Του στο Ματθαίος ιβ:48 «Ποια είναι η μητέρα μου; Και ποια είναι τα αδέλφια μου;» Ο Πατέρας μας διέταξε λέγοντας «Αυτός είναι ο Γιός μου ο αγαπητός στον οποίο ευαρεστούμαι. Αυτόν ακούετε» (Ματθαίος ιζ/17:4,5).  «Και απλώνοντας το χέρι Του προς τους μαθητές Του, είπε: να η μητέρα μου και οι αδελφοί μου. Επειδή όποιος κάνει το θέλημα του Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς, αυτός είναι σε μένα αδελφός και αδελφή και μητέρα» (Ματθαίος ιβ/12:49,50, Λουκάς ια/11:27,28, Ιωάννης β/2:3,4 ιθ/19:26, Εβραίους ζ/7:1-3, Μιχαίας ε/5:2-4, Ιερεμίας κγ/23:5,6). Ο Ιησούς ποτέ δεν αναγνώρισε τη Μαριάμ σαν τη βιολογική του μητέρα. Εάν ήταν, θα της έδινε την απαιτούμενη τιμή γιατί Εκείνος ήταν ο εκτελεστής του Νόμου (Έξοδος κ/20:12). Αντίθετα Αυτός ρώτησε, «Ποια είναι η μητέρα Μου;». Ο Ιησούς είπε στη Μαρία, «Τι σχέση έχουμε εγώ κι εσύ γυναίκα;» Στις ημέρες της σάρκας Του , ο Ιησούς ποτέ δεν αποκάλεσε την Μαρία «μητέρα μου».

Μερικοί θεολόγοι παρερμηνεύουν τις προσωπικές ομολογίες ως τμήμα των μεσσιανικών προφητειών στο βιβλίο των Ψαλμών. Σκέφτονται ότι οι προσωπικές ομολογίες του Δαβίδ  είναι του Ιησού. Για παράδειγμα, ο Ψαλμός ξθ/69:5-9 δεν μπορεί να είναι η ομολογία του Ιησού Χριστού επειδή ποτέ δεν γνώρισε καμία αμαρτία και δεν μπορεί να ομολογεί την αμαρτία του στο δεύτερο Θεό. Επειδή ο Δαβίδ είπε, «Θεέ, εσύ γνωρίζεις την αφροσύνη μου· και τα πλημμελήματά μου δεν είναι κρυμμένα από σένα.»  Οι άνθρωποι υποθέτουν ότι μπορούν να πουν ότι Χριστός είχε τους βιολογικούς αδελφούς και τις αδελφές, αλλά ο Ιησούς ο ίδιος δηλώνει, σχετικά με την προέλευσή Του, ότι Αυτός είναι ο μονογενής Γιος του Θεού, ο ουράνιος Αδάμ, της ίδιας φύσης με τον Πατέρα. Ο Ιησούς είναι αναμάρτητος από τη φύση Του.

Ας κοιτάξουμε προσεκτικά στην αποκάλυψη του Ιωάννη που βρίσκεται στο ευαγγέλιο του Ιωάννη α:14-18,  «Και ο Λόγος έγινε σάρκα, και κατοίκησε ανάμεσά μας, (και είδαμε τη δόξα του, δόξας ως μονογενή από τον Πατέρα), γεμάτος χάρη και αλήθεια. Ο Ιωάννης δίνει μαρτυρία γι' αυτόν, και φώναξε, λέγοντας: Αυτός ήταν για τον οποίο είπα: Εκείνος που έρχεται πίσω από μένα είναι ανώτερός μου, επειδή ήταν πριν από μένα. Και όλοι εμείς λάβαμε από το πλήρωμά του, και χάρη επάνω σε χάρη. Επειδή, και ο νόμος δόθηκε διαμέσου τού Μωυσή· η χάρη, όμως, και η αλήθεια έγινε διαμέσου τού Ιησού Χριστού. Κανένας δεν είδε ποτέ τον Θεό· ο Μονογενής Υιός, που είναι στην αγκαλιά τού Πατέρα, εκείνος τον φανέρωσε.» Προσέξτε τις φράσεις «ο Λόγος έγινε σάρκα» και «κατοίκησε ανάμεσά μας». Ο Λόγος δεν ήταν μόνο μέσα στη Μαριάμ αλλά κατοίκησε επίσης ανάμεσά μας.. Τώρα προσέξτε: «και είδαμε την δόξα Του». Ποια ήταν η δόξα για την οποία γίνεται λόγος εδώ; Σίγουρα, όχι ανθρώπινη δόξα, αλλά «δόξα όπως ενός μονογενούς από τον Πατέρα, πλήρης από χάρη και αλήθεια.» Κατόπιν παρατηρήστε τις δηλώσεις: «… Πίσω από μένα έρχεται ένας άνδρας, που είναι ανώτερός μου, επειδή ήταν πριν από μένα.» και «….. Κανένας δεν είδε ποτέ τον Θεό· ο Μονογενής Υιός, που είναι στην αγκαλιά τού Πατέρα, εκείνος τον φανέρωσε…..» Όλες αυτές οι δηλώσεις δείχνουν την θεϊκή προέλευση του Χριστού, που αποκαλύπτει ότι Αυτός, προήλθε μέσα  και από τη φύση του Πατέρα (ουσία) για να μας σώσει από το θάνατο. Η δύναμη της σωτηρίας  είναι αποτέλεσμα που μπορεί να προκύψει μόνο από τη φύση του Θεού.

      Η λέξη Εμμανουήλ δεν σημαίνει Υιός της γυναικός, αλλά μάλλον σημαίνει «Ο Θεός μαζί μας» σε μια ορατή μορφή. Επομένως η Μαριάμ δεν θα μπορούσε να συνεισφέρει σάρκα και αίμα για να γίνει ο Εμμανουήλ (ο Θεός μαζί μας) Επιπλέον, ο Δαβίδ δεν θα μπορούσε να είναι ο βιολογικός πατέρας του Χριστού, γιατί ο Χριστός δεν είναι από ανθρώπινο σπέρμα. Ο λόγος που ο γήινος άνθρωπος δεν μπορεί να σώσει την ανθρώπινη ψυχή είναι επειδή « κανένας δεν μπορεί ποτέ να εξαγοράσει αδελφό, ούτε να δώσει στο Θεό λύτρα γι’ αυτόν. Επειδή πολύτιμη είναι η απολύτρωση της ψυχής τους και ανεύρετη για πάντα, ώστε να ζει αιώνια για να μη δει φθορά.»  Ψαλμοί μθ/49:7-9 .

Πράγματι, ο Χριστός είναι αληθινά ο ουράνιος Αδάμ. Από πού είπε ο Ιησούς ότι προέρχεται; Είπε «Εσείς είστε εκ των κάτω, εγώ είμαι εκ των άνω.

Εσείς είστε από τούτο τον κόσμο, εγώ δεν είμαι από τούτο τον κόσμο. Σας είπα, λοιπόν, ότι θα πεθάνετε μέσα στις αμαρτίες σας· επειδή, αν δεν πιστέψετε ότι Εγώ Είμαι, θα πεθάνετε μέσα στις αμαρτίες σας.  Του έλεγαν, λοιπόν: Εσύ ποιος είσαι;Και ο Ιησούς είπε σ' αυτούς: Ό,τι σας λέω εξαρχής…..» (Ιωάννης η/8:23-30 ). Σημειώνουμε επίσης την ακόλουθη συζήτηση ανάμεσα στον Ιησού και του Ιουδαίους: «Ο Αβραάμ, ο πατέρας σας, είχε αγαλλίαση να δει τη δική μου ημέρα· και είδε, και χάρηκε. Οι Ιουδαίοι, λοιπόν, είπαν σ' αυτόν: Ακόμα 50 χρόνια δεν έχεις, και είδες τον Αβραάμ; Ο Ιησούς είπε σ' αυτούς: Σας διαβεβαιώνω απόλυτα: Πριν γίνει ο Αβραάμ Εγώ Είμαι.» (Ιωάννης η/8:56-58).

Στον Ιωάννη ι/10:30, ο Ιησούς είπε  "Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα." Βέβαια, δεν είναι το χώμα της γης που είναι ίσο με τον Θεό, αλλά πράγματι, ο Λόγος του Θεού που έγινε σάρκα.. Ο Ιωάννης στο ιγ/13:3 μας λέει ότι ο Ιησούς γνώριζε ότι «από το Θεό εξήλθε και προς το Θεό πηγαίνει»

Στον Ιωάννης ις/16:27-28,  ο Ιησούς είπε , «Γιατί ο ίδιος ο Πατέρας σάς αγαπά, επειδή εσείς έχετε αγαπήσει εμένα και έχετε πιστέψει ότι εγώ εξήλθα από το Θεό. Εξήλθα από τον Πατέρα και έχω έρθει στον κόσμο. πάλι αφήνω τον κόσμο και πορεύομαι προς τον Πατέρα» Το εδάφιο 30 αυτού του κεφαλαίου αποκαλύπτει ότι όλοι οι απόστολοι πίστευαν ότι Εκείνος εξήλθε από τον Θεό.

Οι γήινοι αγγελιαφόροι του Θεού στέλνονται για να παραδώσουν το μήνυμα που ήρθε από τον ουρανό, αλλά δεν είναι ίσοι  με τον μονογενή Υιό του Θεού εκ φύσεως.

 Ο Ιησούς αληθινά κήρυξε τα ακόλουθα:

  Α. «...Κι αυτή είναι η αιώνια ζωή, το να γνωρίζουν εσένα τον μόνον αληθινό Θεό, και εκείνον τον οποίον απέστειλες, τον Ιησού Χριστό» (Ιωάννης ιζ/17:3; Ησαΐας μγ/43:10-12). «Απέστειλες» σε αυτό το κομμάτι , σημαίνει το ίδιο  με το «εξήλθες από το Θεό» ή  «εξήλθες από τον πατέρα». Αυτό είναι αλήθεια! Κανένας δεν μπορεί να έχει αιώνια ζωή χωρίς να γνωρίζει Αυτόν.

B. «Εγώ, όμως, τον ξέρω, επειδή απ' αυτόν είμαι, και εκείνος με απέστειλε.» (Ιωάννης ζ/7:29).

  Γ. «…. Εγώ είμαι ο άρτος, που κατέβηκε από τον ουρανό·...Όχι ότι κάποιος είδε τον Πατέρα, παρά μονάχα εκείνος που είναι από τον Θεό· αυτός είδε τον Πατέρα. ... Εγώ είμαι ο άρτος ο ζωντανός, που κατέβηκε από τον ουρανό. Αν κάποιος φάει απ' αυτόν τον άρτο, θα ζήσει στον αιώνα. Και, μάλιστα, ο άρτος τον οποίο εγώ θα δώσω, είναι η σάρκα μου, που εγώ θα δώσω χάρη της ζωής τού κόσμου.» (Ιωάννης ς/6:41,46,51).

 Δ. «Επειδή, ο άρτος τού Θεού είναι αυτός που κατεβαίνει από τον ουρανό, και δίνει ζωή στον κόσμο» (Ιωάννης ς/ 6:33).

E. «επειδή, κατέβηκα από τον ουρανό, όχι για να κάνω το δικό μου θέλημα, αλλά το θέλημα εκείνου που με απέστειλε» (Ιωάννης ς/6:3 8). Αυτό το εδάφιο μιλάει για ένα θέλημα, το θέλημα του Πατέρα μόνο.

ΣΤ. «Αυτός είναι ο άρτος, που κατέβηκε από τον ουρανό· όχι όπως οι πατέρες σας έφαγαν το μάννα, και πέθαναν· όποιος τρώει τούτον τον άρτο, θα ζήσει στον αιώνα.» (Ιωάννης ς/6:57,58).

 Ζ. «Και τώρα δόξασέ με εσύ, Πατέρα, κοντά στον εαυτό σου με τη δόξα που είχα κοντά σου προτού να υπάρχει ο κόσμος» (Ιωάννης ιζ/17:5). Όντας ο Λόγος που έγινε σάρκα, έχει δίκιο να λέει ότι Αυτός ότι «ήταν» πριν να γίνει ο κόσμος.

 H. «Και ο Ιησούς είπε: Εγώ για κρίση ήρθα σε τούτο τον κόσμο, για να βλέπουν αυτοί που δεν βλέπουν, και για να γίνουν τυφλοί αυτοί που βλέπουν»(Ιωάννης θ/9:39)

            Σύμφωνα με τις παραπάνω γραφές, έχουμε λάβει εντολή από το Θεό Πατέρα να ακούσουμε με προσοχή τα λόγια Του. Για εκείνους που έχουν αυτιά για να ακούνε και μάτια για να βλέπουν, ακούστε και δέστε τι ο Ιησούς διαβεβαίωνε για τον εαυτό Του.. Αυτός δεν ήταν από αυτόν τον κόσμο. Με άλλα λόγια, δεν συμμετείχε καθόλου από γήινη φύση. Αυτό γίνεται σαφές σε αυτές τις σαφείς δηλώσεις. Προήλθε από τον πατέρα, σαν ο ζωντανός άρτος, και επέστρεψε στον Πατέρα. Ο Ιησούς ρώτησε εκείνους που αμφισβητούσαν την προέλευσή Του λέγοντας, «Αν λοιπόν βλέπατε τον Υιό του ανθρώπου να ανεβαίνει εκεί όπου ήταν πρώτα, θα σκανδαλιζόσασταν» (Ιωάννης ς/6:62). Εάν θέλουμε να ξέρουμε που ήταν προτού να γεννηθεί από τη Μαρία, ο Ιησούς μας έχει δώσει την απάντηση ήδη.

Ο απόστολος Ιωάννης είπε, «Μέσα στον κόσμο ήτανε κι ο κόσμος μέσω αυτού έγινε, αλλά ο κόσμος δεν τον γνώρισε.» (Ιωάννης α/1:10). Επιπλέον, είδαμε νωρίτερα ότι ο Θεός Πατέρας που είναι ο αιώνιος Λόγος και το Πνεύμα, φανερώθηκε στο Λόγο Του που έγινε σάρκα. Έτσι ο Χριστός, ο οποίος είναι η φανέρωση του Θεού Πατέρα, μπορεί δίκαια να διακηρύξει τα παραπάνω λόγια, γιατί είναι ο αιώνιος Λόγος του Θεού, «νταμπάρ»(εβραϊκά.) ή «ο Λόγος του Θεού»(ελληνικά). Ο Παύλος  είπε,  «Γιατί μέσα σ' αυτόν κατοικεί όλο το πλήρωμα της θεότητας σωματικά» (Κολοσσαείς β/2: 9, Ψαλμοί β/2:1-4).

 

Η Επιβεβαίωση των Προφητών

 

Η Γραφή διακηρύττει ότι η εκκλησία είναι κτισμένη πάνω στη διδασκαλία των αποστόλων και προφητών. (Εφεσίους β/2:20, γ/3:5,6) . Ο Ιησούς επιβεβαίωσε ότι είναι δεδομένο σε αυτούς να γνωρίζουν τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών, αλλά σε άλλους δεν είναι δεδομένο (Ματθαίος ιγ/13:11).

Οι προφήτες συμφωνούν με την μαρτυρία του Χριστού για τον Εαυτό Του (Πράξεις ιε/15:15). Ο απόστολος Παύλος επέπληξε τους Ιουδαίους των ημερών του, αποδεικνύοντας ότι, αυτός είναι ο αληθινός Χριστός. (Πράξεις θ/9:22). Η αναφορά του Λουκά λέει , «Γιατί έντονα έλεγχε πλήρως τους Ιουδαίους, αντικρούοντάς τους δημόσια, αποδεικνύοντας διαμέσου των Γραφών πως ο Ιησούς είναι ο Χριστός».  (Πράξεις ιη/18:28).        ,

Ο  προφήτης Μιχαίας διακήρυξε,  «…..Κι εσύ, Βηθλεέμ Εφραθά, η μικρή, ώστε να είσαι ανάμεσα στις χιλιάδες τού Ιούδα, από σένα θα εξέλθει σε μένα ένας άνδρας για να είναι ηγούμενος στον Ισραήλ· που οι έξοδοί του είναι εξαρχής, από ημέρες αιώνα….» (Μιχαίας ε/5:2-4 , Ζαχαρίας θ/9:9,10 , Ησαίας θ/9:6).

Ποιον έδειχνε ο προφήτης Ησαΐας όταν φώναζε, «…Ετοιμάστε τον δρόμο τού Κυρίου· κάντε ίσια ….. και η δόξα τού Κυρίου θα φανερωθεί…..» (Ησαίας μ/40:3,5). Εδώ ήταν τα καλά νέα για τις πόλεις του Ιούδα: «…..Δέστε, ο Κύριος ο Θεός θάρθει με δύναμη, και ο βραχίονάς του θα εξουσιάζει γι' αυτόν· δέστε, ο μισθός του είναι μαζί του, και η αμοιβή του μπροστά του. Θα βοσκήσει το κοπάδι του σαν βοσκός· θα μαζέψει τα αρνιά με τον βραχίονά του, και θα τα βαστάξει στον κόλπο του· και θα οδηγεί αυτά που θηλάζουν…..» (Ησαΐας μ/40:9-11, Αποκάλυψη κβ/22:12).

Στην διερευνητική ερώτηση του Χριστού στο ευαγγέλιο του Ματθαίου ις/16:13 «Ποιος λένε οι άνθρωποι πως είναι ο Υιός του ανθρώπου;» οι Μεσσιανικές προφητείες είχαν ήδη δώσει την απάντηση. Είναι γραμμένο «Βέβαια, ο Κύριος ο Θεός δεν θα κάνει τίποτε, χωρίς να αποκαλύψει το απόκρυφό του στους δούλους του τους προφήτες» (Αμώς γ/3:7).

Συγκεκριμένα ο Ησαΐας στο κε/25:9  είχε αλάνθαστα δώσει την ταυτότητα εκείνου που θα έφερνε τη σωτηρία του Κυρίου με αυτούς τους όρους: «Και κατά την ημέρα εκείνη θα πουν: Να, αυτός είναι ο Θεός μας· τον περιμείναμε, και θα μας σώσει· αυτός είναι ο Κύριος· τον περιμείναμε· θα χαρούμε και θα ευφρανθούμε στη σωτηρία του.»

Ο Πέτρος απάντησε με αποκάλυψη, « Αποκρίθηκε λοιπόν ο Σίμωνας Πέτρος και είπε: «Εσύ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζωντανού». Αποκρίθηκε τότε ο Ιησούς και του είπε: «Μακάριος είσαι, Σίμωνα Βαριωνά, γιατί σάρκα και αίμα δεν σου το αποκάλυψε, αλλά ο Πατέρας μου που είναι στους ουρανούς.» (Ματθαίος ις/16:16-17). Επίσης, την ημέρα της Πεντηκοστής, γνώριζε ποιος είναι ο Ιησούς και είπε, «Ας ξέρει, λοιπόν, ο Ισραήλ με βεβαιότητα, ότι, ο Θεός έκανε Κύριο και Χριστό, τούτον τον Ιησού, τον οποίο εσείς σταυρώσατε» (Πράξεις β/2:36). Και αυτό το μήνυμα έφερε κατάνυξη στις καρδιές των ακροατών του. (Πράξεις β/2:37,38).

Στον Ησαΐα νγ/53:7, το χωρίο ερμηνεύθηκε  αριστοτεχνικά  από τον Φίλιππο για να πείσει τον Αιθίοπα ευνούχο για τον βασανισμένο Χριστό. Αυτό ήταν στην πραγματικότητα, η φανέρωση του  Θεού Πατέρα, σαν Θεανθρώπου.

         Άλλη μια αποκαλυπτική μεσσιανική προφητεία βρίσκεται στον Ζαχαρία ια/11:11 που λέει: «…..Και ακυρώθηκε κατά την ημέρα εκείνη·»(μιλώντας για την διαθήκη στην οποία ο Κύριος ο Θεός είχε προηγουμένως εισέλθει με το λαό,  συμβολισμένη από ένα υλικό στα χέρια του προφήτη) «και έτσι το ταλαιπωρημένο ποίμνιο, που απέβλεπε σε μένα, γνώρισε ότι αυτός ήταν ο λόγος τού Κυρίου.….».  Τα παρακάτω εδάφια (12 και 13),  δείχνοντας στην προδοσία του Χριστού, είναι εντυπωσιακά ακριβή όταν συγκρίνονται με τις αναφορές αυτού του γεγονότος στα ευαγγέλια. Ο Χριστός ήταν ο Λόγος του Θεού, που έγινε σάρκα. (Ιωάννης α/1:14)

       Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ονομάστηκε «προφήτης του Υψίστου» για να πάει «….. πριν από το πρόσωπο του Κυρίου, για να ετοιμάσει τούς δρόμους του…..» (Λουκάς α/1:76).

       Αυτός ο «Ύψιστος» είναι «Κύριος». Να γιατί ο πρόδρομος, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής μαρτυρώντας για τον Ύψιστο, που είναι ο Κύριος, μπορούσε να πει, «…..Αυτός είναι για τον οποίο εγώ είπα: Πίσω από μένα έρχεται ένας άνδρας, που είναι ανώτερός μου, επειδή ήταν πριν από μένα.….» (Ιωάννης α/1:30). Επομένως, ο Λόγος, που υπήρχε στο Θεό και ήταν Θεός, ήταν πράγματι πριν τον Ιωάννη και έγινε σάρκα και γεννήθηκε μετά τον Ιωάννη (Λουκάς κεφάλαιο α/1).

 

Ιωάννου Α' δ/4:1-3

 «Αγαπητοί, μη πιστεύετε σε κάθε πνεύμα, αλλά δοκιμάζετε τα πνεύματα αν είναι από τον Θεό· επειδή, πολλοί ψευδοπροφήτες έχουν βγει στον κόσμο.

 Από τούτο γνωρίζεται το Πνεύμα τού Θεού· κάθε πνεύμα που ομολογεί τον Ιησού Χριστό ότι έχει έρθει με σάρκα προέρχεται από τον Θεό·

 και κάθε πνεύμα που δεν ομολογεί ότι ο Ιησούς Χριστός ήρθε με σάρκα, δεν προέρχεται από τον Θεό · κι αυτό είναι το πνεύμα τού αντιχρίστου, που ακούσατε ότι έρχεται, και τώρα βρίσκεται κιόλας μέσα στον κόσμο

 

Ιωάννου Β' α/1:7-11

«Επειδή, πολλοί πλάνοι μπήκαν μέσα στον κόσμο, αυτοί που δεν ομολογούν τον Ιησού Χριστό ότι ήρθε με σάρκα· αυτός είναι ο πλάνος και ο αντίχριστος.

 Προσέχετε στον εαυτό σας, για να μη χάσουμε αυτά που εργαστήκαμε, αλλά να απολαύσουμε ολόκληρο τον μισθό.

 Καθένας που παραβαίνει και δεν μένει στη διδασκαλία τού Χριστού, δεν έχει τον Θεό· εκείνος που μένει στη διδασκαλία, αυτός έχει και τον Πατέρα και τον Υιό.

 Αν κάποιος έρχεται σε σας και δεν φέρνει αυτή τη διδασκαλία, μη τον δέχεστε σε σπίτι, και μη του λέτε το «χαίρε»·

 επειδή, εκείνος που λέει σ' αυτόν το «χαίρε», γίνεται κοινωνός στα πονηρά του έργα

 

 

 

 

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ

αναρτήθηκε στις 22 Φεβ 2018, 12:33 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 27 Μαρ 2018, 12:43 μ.μ. ]

Ο απόστολος Παύλος σαν απόστολος των Εθνών έλαβε από τον Θεό την διακονία να συμμεριστεί την επίγνωση του μυστηρίου που ο Θεός του εμπιστεύθηκε.


Ρωμαίους 16:25-27 - Φίλος

«Και σ' αυτόν ο οποίος μπορεί να σας στηρίξει σύμφωνα με το ευαγγέλιό μου και το κήρυγμα του Ιησού Χριστού, ύστερα από αποκάλυψη του μυστηρίου, το οποίο από αιώνιους χρόνους είχε μεν παραμείνει σε σιγή, όμως, τώρα φανερώθηκε διαμέσου προφητικών γραφών, με επιταγή τού αιώνιου Θεού, και γνωρίστηκε σε όλα τα έθνη, για υπακοή πίστης· στον μόνον σοφό Θεό, ας είναι η δόξα διαμέσου τού Ιησού Χριστού στους αιώνες. Αμήν.

 Τίτος 1:1-3 - Φίλος

«Ο ΠΑΥΛΟΣ, δούλος τού Θεού, απόστολος δε του Ιησού Χριστού, σύμφωνα με την πίστη των εκλεκτών τού Θεού, και την επίγνωση της αλήθειας, που είναι σύμφωνα με την ευσέβεια· με ελπίδα τής αιώνιας ζωής, την οποία ο αψευδής Θεός υποσχέθηκε προαιώνιαφανέρωσε δε τον λόγο του σε καθορισμένους καιρούς, διαμέσου τού κηρύγματος, που μου εμπιστεύθηκε, σύμφωνα με την επιταγή τού Σωτήρα μας Θεού·» 

 Την πίστη αυτή που «άπαξ» παραδόθηκε στους αγίους δεν αρκεί μόνο να την προσεγγίζουμε ως γνώση αλλά να αξιωνόμαστε από τον Θεό να βιώνουμε αυτήν την επίγνωση της αλήθειας σύμφωνα με την ευσέβεια, όπως αυτή εκδηλώθηκε μέσα από τον Κύριο μας Ιησού Χριστό. Για να διδαχθούμε αυτή την πίστη της αληθείας και της επίγνωσης “της κατ’ ευσέβειαν” είναι απαραίτητο να ρέει μέσα μας το χρίσμα του Πνεύματος του Πατέρα. (Σε καμιά περίπτωση δεν υπονοούμε ότι έχουμε φθάσει στην τέλεια αποκατάσταση του χρίσματος του Πνεύματος του Θεού όσον αφορά στην θεοδίδακτη εξήγηση των γραφών).

 Σαφέστατα στην πρώτη εκκλησία και όπου διακονούσαν οι απόστολοι γινόταν αγώνας για να διατηρηθεί η ροή του Λόγου του Θεού, που καθάριζε και ξεδιψούσε τις ψυχές των προορισμένων για τη βασιλεία του Θεού παιδιών του Θεού.

Θεσσαλονικείς Β' 3:1-2 - Φίλος

ΤΕΛΟΣ, αδελφοί, προσεύχεστε για μας, για να τρέχει ο λόγος τού Κυρίου και να δοξάζεται, καθώς και σε σας, και για να ελευθερωθούμε από τους παράλογους και πονηρούς ανθρώπους· επειδή, η πίστη δεν υπάρχει σε όλους.” (βλέπε επίσης Α΄ Θεσσαλονικείς 4:2-3)

Είναι σημαντικό να επιστρέψουμε στην ελευθερία στην οποία μας έφερε ο Θεός όταν μας χάρισε το Πνεύμα Του το Άγιο.

 

Γαλάτες 5:1 - Φίλος

«Στην ελευθερία, λοιπόν, με την οποία μας ελευθέρωσε ο Χριστός, να μένετε σταθεροί, και μη υποβληθείτε ξανά σε ζυγό δουλείας.»

 Δυστυχώς πολλές φορές  είτε μόνοι μας είτε εξαιτίας άλλων ανθρώπων οδηγηθήκαμε σε δουλεία αφού δεχθήκαμε να μπει στη ζωή μας η ζύμη των γραμματέων και Φαρισαίων που πείθοντας μας με λόγους ανθρώπινης σοφίας για τις δοξασίες τους ήθελαν να έχουν καύχηση στη σάρκα μας.

 

Γαλάτες 5:7-9 - Φίλος

«Τρέχατε καλά· ποιος σας εμπόδισε στο να μη πείθεστε στην αλήθειαΑυτή η ισχυρογνωμοσύνη δεν είναι από εκείνον που σας καλεί. Λίγη ζύμη κάνει ολόκληρο το φύραμα ένζυμο

 

Γαλάτες 5:16-18 - Βάμβας

«Λέγω λοιπόν, Περιπατείτε κατά το Πνεύμα και δεν θέλετε εκπληροί την επιθυμίαν της σαρκός. Διότι η σαρξ επιθυμεί εναντία του Πνεύματος, το δε Πνεύμα εναντία της σαρκός· ταύτα δε αντίκεινται προς άλληλα, ώστε εκείνα, τα οποία θέλετε, να μη πράττητε. Αλλ' εάν οδηγήσθε υπό του Πνεύματος, δεν είσθε υπό νόμον

 

Μόνον εάν εξασφαλίσουμε την οδηγία του Πνεύματος του Θεού καθώς αυτή μας οδηγεί στις γραφές και στην απομάκρυνση κάθε ζύμης, που ο πονηρός εναπόθεσε με πονηρές μεθοδείες μέσα στα διάφορα ανθροποσύστατα δόγματα και ανθρωποσύστατες εκκλησίες στις οποίες  είχαμε ή έχουμε ενταχτεί, τότε μόνο θα περπατήσουμε στις εντολές Του που δεν είναι βαριές και θα απολαύσουμε ζωή αιώνιο. Σε αντίθετη περίπτωση κινδυνεύουμε να καταδικαστούμε από την ανυπακοή μας. 

 

Ιωάννης 3:31-36 – Φίλος

Αυτός που έρχεται από επάνω, είναι υπεράνω όλων· αυτός που είναι από τη γη, από τη γη είναι, και από τη γη μιλάει· αυτός που έρχεται από τον ουρανό, είναι υπεράνω όλων. Και εκείνο που είδε και άκουσε, αυτό δίνει ως μαρτυρία· και κανένας δεν δέχεται τη μαρτυρία του. Όποιος δεχθεί τη μαρτυρία του, επισφράγισε ότι ο Θεός είναι αληθής. Δεδομένου ότι, εκείνος, που ο Θεός τον απέστειλε, μιλάει τα λόγια του Θεού· επειδή, ο Θεός δεν του δίνει το Πνεύμα με μέτροΟ Πατέρας αγαπάει τον Υιό, και όλα τα έδωσε στο χέρι του. Όποιος