Πλην δεν ήτο απ΄ αρχής ούτω

Πλην δεν ήτο απ' αρχής ούτω

  • Η ιστορική εξέλιξη του τριαδικού τύπου βαπτίσματος    Από τον αδ. Walter Copes  Στη μεγάλη εντολή του Ματθαίου 28:19, ο Ιησούς διέταξε ότι όλοι οι πιστοί πρέπει να βαφτιστούν. Η ανάγκη του βαπτίσματος επιβεβαιώνεται πάλι στο Μάρκο ...
    Αναρτήθηκε στις 29 Μαρ 2018, 10:17 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Ιουδαϊσμός - Χριστιανισμός και η θρησκεία των Οικουμενικών Συνόδων Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (24/01/2018)   Πρόλογος  Η τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία δεν επιλέγει                την αλήθεια αλλά οδηγείται σ’ αυτή          Ο ιστορικός  βιβλικός μονοθεϊστικός  ιουδαϊσμός που ξεχώριζε ανάμεσα στις τριαδικές, πολυθεϊστικές ...
    Αναρτήθηκε στις 20 Απρ 2019, 1:55 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Η Αποκάλυψη του Ιωάννη και η καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (23/10/2016)     Το βιβλίο της Αποκάλυψης Η επικρατούσα άποψη ότι το βιβλίο της Αποκάλυψης αναφέρεται στο τέλος του κόσμου και της ανθρώπινης ιστορίας, στηρίζεται σε ...
    Αναρτήθηκε στις 26 Μαρ 2018, 8:55 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Ηλίας, Ενώχ και Μωϋσής Η Βίβλος λέει  " και ο Ηλίας ανέβηκε με ανεμοστρόβιλο στον ουρανό." (Β’ Βασιλέων β:11).  "Με την πίστη ο Ενώχ μετατέθηκε στον ουρανό για να μη δει θάνατο " (Εβραίους 11 ...
    Αναρτήθηκε στις 26 Μαρ 2018, 1:09 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Τι έγραψε πραγματικά ο Ματθαίος για το βάπτισμα στο Ματθαίο 28:19; Τι έγραψε πραγματικά ο Ματθαίος, "βαφτίζοντας τους στο όνομα του Πατέρα, και του Υιού, και του Αγίου Πνεύματος,"  ή  "πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη βαπτίζοντες αυτούς ΕΝ ΤΩ ΟΝΟΜΑΤΙ ΜΟΥ ...
    Αναρτήθηκε στις 28 Φεβ 2018, 12:53 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Εβραίους 2:16 Συγγραφή: Ζαφείρογλου Αναστ. Βασίλειος  (2005) Καθημερινά καθώς μελετάμε τις Γραφές ανακαλύπτουμε νέα πράγματα στο φως που ο Ιησούς Χριστός δίνει στους δούλους Του. Ένα από αυτά τα σημαντικά εδάφια είναι ...
    Αναρτήθηκε στις 29 Μαρ 2018, 10:19 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
Εμφάνιση αναρτήσεων 1 - 6 από 6. Προβολή περισσότερων »

Η ιστορική εξέλιξη του τριαδικού τύπου βαπτίσματος

αναρτήθηκε στις 8 Μαρ 2018, 1:47 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 29 Μαρ 2018, 10:17 π.μ. ]

   Από τον αδ. Walter Copes


  Στη μεγάλη εντολή του Ματθαίου 28:19, ο Ιησούς διέταξε ότι όλοι οι πιστοί πρέπει να βαφτιστούν.

 

Η ανάγκη του βαπτίσματος επιβεβαιώνεται πάλι στο Μάρκο 16:16 και στον Ιωάννη 3:5. Οι απόστολοι, στους οποίους δόθηκε η εξουσία και η κατεύθυνση από τον Ιησού, υπάκουσαν σ΄ αυτήν την εντολή στην ίδρυση της πρώτης αποστολικής εκκλησίας, όπως καταγράφεται στο βιβλίο των Πράξεων. Σε όλες τις καταγραμμένες περιπτώσεις (Πράξεις 2:38, 8:16, 10:48, 19:5) όπου η εντολή του βαπτίσματος εκπληρώνεται, το πραγματικό όνομα του Ιησού, χρησιμοποιείται μαζί με τους τίτλους του Κυρίου ή Χριστού.


Πουθενά στη Καινή Διαθήκη δεν βαφτίστηκε κανένας χρησιμοποιώντας τον τύπο «εις το όνομα του Πατρός, και του Υιού, και του Αγίου Πνεύματος». Ακόμα μια μελέτη θα δείξει ότι η σημαντικότερη μερίδα του χριστιανισμού σήμερα δεν βαπτίζει με τον τρόπο που οι Απόστολοι έκαναν στο βιβλίο των Πράξεων.

 

Πότε άρχισε η απόκλιση;

Ποιος είναι ο σωστός τρόπος βαπτίσματος;

 

 Ο σκοπός αυτής της εργασίας είναι να παρουσιαστούν τα αποτελέσματα μιας ιστορικής έρευνας που ολοκληρώνεται με τους συγγραφείς να καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το αρχικό αποστολικό βάπτισμα γινόταν στο όνομα του Ιησού και ότι ο τριμερής τύπος (σημ. μετ. : δηλ. εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος) ήταν μια μεταποστολική εξέλιξη.

 Οι περισσότεροι εκκλησιαστικοί ιστορικοί και θεολόγοι επίσης συμφωνούν ότι ο τύπος του βαπτίσματος που χρησιμοποιείται σήμερα δεν είναι ο τύπος που χρησιμοποιούνταν στην εκκλησία της Καινής Διαθήκης.

 Όπως ο γερμανός μελετητής Edmund Schlink έχει δηλώσει,Καταρχήν υπάρχει το πρόβλημα του "τριαδικού τύπου". Πουθενά αλλού στην Καινή Διαθήκη δεν μιλά για το βάπτισμα «στο όνομα του Πατρός, και του Υιού, και του Αγίου Πνεύματος». Μιλά μόνο για το βάπτισμα στο όνομα του Ιησού Χριστού (με μικρoπαραλλαγές).... Σε αυτή την περίπτωση, η εντολή του βαπτίσματος σύμφωνα με τη μορφή στο Ματθαίο 28:19 δεν μπορεί να είναι η ιστορική προέλευση του Χριστιανικού βαπτίσματος. Τουλάχιστον, πρέπει να θεωρηθεί σίγουρο ότι το κείμενο διαδόθηκε σε μια μορφή που εξελίχθηκε από την Εκκλησία.” 1

 

Πώς δημιουργήθηκε το χριστιανικό βάπτισμα;

 

Αυτή η ιστορική ερώτηση δεν μπορεί να απαντηθεί απλά αναφέροντας το Ματθαίος 28:19, δεδομένου ότι αυτό το κείμενο παρουσιάζει αναπόφευκτες δυσκολίες για την ιστορική σκέψη. Ούτε τα χειρόγραφα της Καινής Διαθήκης παρέχουν οποιαδήποτε υποστήριξη για την υπόθεση ότι η πρώτη εκκλησία δεν βάφτιζε αρχικά στο όνομα του Ιησού Χριστού.2

Αν και οι υπάρχουσες γραφές για την περίοδο 96 μΧ. - 140 μ.Χ., η οποία αντιπροσωπεύει την πρώτη μεταποστολική περίοδο, είναι πολύ περιορισμένες, από μια πρώτη ματιά φαίνεται ότι το βάπτισμα στο όνομα του Ιησού συνεχiζόταν ως δόγμα της εκκλησίας.

 Ο Κλήμεντας Ρώμης , έγραψε το 96 μ.Χ. στην επιστολή του «Προς τους Κορινθίους», “Και τώρα μπορούνε όλοι - βλέποντας το Θεό και Κύριο των Κυρίων κάθε σάρκας που εξέλεξε τον Κύριο Ιησού Χριστό και εμάς μέσω Αυτού για να είμαστε δικός Του λαός, προνόμιο σε κάθε ψυχή πάνω στην οποία η μεγαλειότητά Του και το άγιο όνομά Του έχει επικληθεί... ”.3 Σημειώστε τη χρήση και την ιδιομορφία "της μεγαλειότητάς Του και του αγίου ονόματός Του", το οποίο είναι αναμφισβήτητα το όνομα του Ιησού, στο οποίο ο Κλήμεντας αναφέρεται.

 Στον “Ποιμένα του Ερμά”, ο οποίος χρονολογείται γύρω στο120 μ.Χ., ο Ερμάς γράφει, “Προτού ο άνθρωπος να ντυθεί το όνομα του Υιού του Θεού, είναι νεκρός, αλλά όταν λάβει τη σφραγίδα (βάπτισμα) αυτός βάζει κατά μέρος τη θνητότητα και λαμβάνει ζωή".4

 Ποιο ήταν το όνομα του Γιου του Θεού; Ιησούς! Είναι γνωστό ότι τα γραπτά του Ερμά ήταν αποδεκτά από πολλούς ηγέτες της αρχαίας εκκλησίας και διαβάζονταν συνήθως στην εκκλησία. Μελετώντας τα γραπτά του, είναι επίσης προφανές ότι ενστερνιζόταν μόνο έναν Θεό και όχι την Τριάδα. Γράφει, “Καταρχήν πιστεύω ότι ο Θεός είναι Ένας, ο οποίος δημιούργησε όλα τα πράγματα και τα έβαλε σε τάξη."5  Επιπλέον, ο Ερμάς γράφει: «Είναι αυτοί που άκουσαν το Λόγο και ήταν πρόθυμοι να βαφτιστούν στο όνομα του Κυρίου’ αλλά λαμβάνοντας υπόψη το μεγάλο αγιασμό που η αλήθεια απαιτεί, αποχώρησαν τους εαυτούς τους και περπάτησαν πάλι πίσω από τις κακές τους επιθυμίες» .”6 Σε αυτό το σημείο της Ιστορίας, οι υπάρχουσες γραφές συνεχίζουν να παρουσιάζουν το βάπτισμα στο όνομα του Ιησού. Δεν παρουσιάζουν τον τριμερή τύπο ούτε να εφαρμόζεται ούτε να γράφεται κάτι γι΄αυτόν. Πολλοί σύγχρονοι ιστορικοί συμφωνούν με αυτό το συμπέρασμα.

 Ο Wilheim Bousset γράφει στο “Kurios Christos ”, "είναι ακόμα ουσιαστικά ένα βάπτισμα στο όνομα του Ιησού".7

 Ο G. R. Beesley-Murray δήλωσε: “Δεν υπάρχει ένα παράδειγμα σε ολόκληρη τη λογοτεχνία της Καινής Διαθήκης ενός βαπτίσματος που πραγματοποιείται στο όνομα του Πατρός, του Υιού, και του Αγίου Πνεύματος.” 8

 Ο Harry Wolfsan γράφει: “Η επιστήμη της κριτικής, γενικά, απορρίπτει την παραδοσιακή απόδοση του τριμερούς βαπτιστικού τύπου σαν εντολή του Ιησού και την θεωρεί ως πιο πρόσφατη προέλευσης.”9

 

Ο E. Lohmeyer στο βιβλίο του, “Das Evangelium des Atthaus ”, γράφει ότι ο Ευσέβιος, ο επίσκοπος της εκκλησίας της Καισάρειας, συχνά έγραφε το Ματθαίος 28:19 ως: “Πορευθέντες μαθητεύσατε εις πάντα τα έθνη βαπτίζοντας εν τω ονόματί Μου, διδάσκοντες αυτούς, να τηρούν όλα τα πράγματα, όσα αυτός διέταξε. ”10 Ο Lohmeyer δηλώνει: Η έκφραση “εν τω ονόματί μου” αναφέρεται στο βάπτισμα στο όνομα του Ιησού.

 Πάλι ο Bousset γράφει: “Η μαρτυρία για την ευρεία διάδοση του απλού βαπτιστικού τύπου στις αρχές του δεύτερου αιώνα είναι τόσο συντριπτική που ακόμη και στο Ματθαίος 28:19, ο τριαδικός τύπος αργότερα παρεμβλήθηκε.”11

 Ο Ernest F. Scott επιβεβαιώνει: “Είναι ιδιαίτερα ξεκάθαρο ότι η πρώϊμη εκκλησία ήξερε μόνο τον απλό τύπο και ακόμα τόσο αργά όπως στη Διδαχή(των Αποστόλων), θεωρείται ότι αυτό και μόνο είναι απαραίτητο.”12 Σε αυτό το σημείο της Ιστορίας της Εκκλησίας ο τύπος βαπτίσματος ήταν ακόμα στο όνομα του Ιησού. Εντούτοις, νωρίς στο δεύτερο αιώνα η εκκλησία βρέθηκε αντιμέτωπη με τη διαμάχη του Γνωστικισμού, η οποία αφορούσε τη φύση του Ιησού και της σχέσης του Υιού με τον Πατέρα.

 Οι ηγέτες της Εκκλησίας αυτής της περιόδου θεώρησαν ότι αυτή η διαμάχη θα οδηγούσε στη συνολική καταστροφή της χριστιανικής πίστης.13 Ο Αριστείδης, ο Ιουστίνος ο μάρτυρας, ο Τατιανός, ο Αθηναγόρας, και ο Θεόφιλος Αντιοχείας ήταν μερικοί από εκείνους τους ανθρώπους που υπεράσπιζαν το Χριστιανισμό. Αυτοί οι άνδρες έγιναν γνωστοί σαν Έλληνες Απολογητές και επηρεάστηκαν πολύ από τις ελληνικές φιλοσοφίες..14 Η φιλοσοφία του Φίλωνα του Αλεξανδρινού, ο οποίος ήταν ένας εβραίος φιλόσοφος στην Αλεξάνδρεια, ταύτισε τον Λόγο με τον πλατωνικό όρο μορφές ή αρχέτυπα. Από τις διδασκαλίες του Φίλωνα, οι Έλληνες Απολογητές θέτουν το Λόγο ίσο με τον Ιησού Χριστό προκειμένου να αποδοθεί μια διανοητικά ικανοποιητική εξήγηση της σχέσης του Χριστού με τον Θεό Πατέρα.15 Είναι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που γίνεται η συζήτηση για το δόγμα του Λόγου, που εμφανίζονται οι πρώτες ιστορικές αναφορές στο τριαδικό βάπτισμα στο νερό.

 Η αρχική πηγή ενός διαφορετικού βαπτιστικού τύπου είναι από τα γραπτά του Ιουστίνου του Μάρτυρα που γράφει στα 140 μ.Χ..: “Γιατί στο όνομα του Θεού Πατέρα και Κυρίου του σύμπαντος, και του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και του Αγίου Πνεύματος, αυτοί έπειτα ελάμβαναν τον καθαρισμό με το ύδωρ.”16 Είναι προφανές ότι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, όπου συζητούνταν το δόγμα του Λόγου και πρωτοεμφανίζεται η συζήτηση για τον Τριαδισμό, συμβαίνει η πρώτη απόκλιση απομάκρυνσης από το βάπτισμα στο όνομα του Ιησού. Αν και η ιστορία δεν είναι σαφής για το ποιος εισήγαγε αρχικά τον τριαδικό τύπο(βαπτίσματος), δεν φαίνεται να είναι συμπτωματικό ότι η εισαγωγή του (όσον αφορά τις ιστορικές αναφορές) εμφανίζεται κατά τη διάρκεια της περιόδου των Απολογητών, όταν η διαμάχη για τη Θεότητα σάρωνε την εκκλησία. Καθώς όλο και περισσότερες εκκλησίες εναγκαλίζονταν τις τριαδικές αντιλήψεις (οι οποίες δεν είχαν αναπτυχθεί πλήρως σε αυτό το σημείο), βρίσκουμε περισσότερες αναφορές στον τρισυπόστατο βαπτιστικό τύπο. Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι κατά τη διάρκεια της περιόδου των Απολογητών, αν και το δόγμα της Τριάδας δεν ήταν αναπτυγμένο πλήρως, ο τρισυπόστατος τύπος βαπτίσματος προέκυψε πολύ γρήγορα. Μπορούμε μόνο να σκεφτούμε ότι αυτό συνέβη όταν οι άνθρωποι έχασαν την έννοια της Θεότητας και της φύσης του Ιησού Χριστού και σε αντίθεση με την Κολλοσαείς 3:17 το οποίο δηλώνει ότι, “Και κάθε τι, ό,τι αν κάνετε, με λόγο ή με έργο, όλα να τα κάνετε στο όνομα του Κυρίου Ιησού, ευχαριστώντας διαμέσου αυτού τον Θεό και Πατέρα.”, άρχισαν να παρερμηνεύουν τη σημασία του Ματθαίου 28:19.

 Αφού η αντίληψη για την Μοναδικότητα του Θεού και την σωτηρία διαμέσου του ονόματος του Κυρίου Ιησού άρχισε να αμφισβητείται,οι εκκλησίες στην περίοδο των Απολογητών άρχισαν να δίνουν μεγαλύτερη σημασία στο Ματθαίος 28:19.

 Αυτό συνέβη προφανώς επειδή δεν μπόρεσαν να εναρμονίσουν αυτό το βάπτισμα(δηλ. το τριαδικό βάπτισμα) σε σχέση με ότι οι Απόστολοι πράγματι έκαναν στο βιβλίο των Πράξεων.

 Η Τριάδα των προσώπων στην Θεότητα είναι η αιτία καθορισμού της τριπλής καταβύθισης από τον Τερτυλλιανό και αργότερα από τον Ιερώνυμο, τον Βασίλειο και τον Αποστολικό Κανόνα. 17

Πολλοί σύγχρονοί ιστορικοί έχουν αναγνωρίσει την καταστροφική επιρροή που οι φιλοσοφίες της περιόδου των Απολογητών έφεραν στην Εκκλησία. Όπως ο Adolf Harnack στο βιβλίο του “Outlines of the History of Dogma” γράφει: “...(η εκκλησία) νομιμοποίησε στο εσωτερικό της τις Ελληνικές δοξασίες, τις δεισιδαίμονες απόψεις και τα ήθη των ειδωλολατρικών μυστηρίων, τη λατρεία και τις τελετές της κρατικής διοίκησης με την οποία συνδέθηκε και από την οποία έλαβε τη νέα δύναμη. Αν και θεωρητικά μονοθεϊστική, επαπειλήθηκε να γίνει πολυθεϊστική στην πράξη και να δώσει τόπο σε ολόκληρες διατάξεις ξεπεσμένης ή παραποιημένης θρησκείας.”18 Δεδομένου ότι το δόγμα της Τριάδας παραγκώνισε σιγά σιγά το μονοθεϊσμό των Αποστόλων, πολλά λάθη και παραδόσεις των ανθρώπων άρχισαν να “γλιστρούν” μέσα στην εκκλησία. Η διαδικασία ήταν αργή και συνοδευόμενη συχνά από αλληλοσπαραγμούς και σε μερικές περιπτώσεις από αιματοχυσία. Από μιά κοντινή ματιά σε μερικά από τα λάθη που έφθειραν την εκκλησία θα κατανοήσουμε πως το ένα λάθος οδήγησε σε περισσότερα λάθη. Παραδείγματος χάριν, η ελληνική λέξη που χρησιμοποιείται για το βάπτισμα στη Καινή Διαθήκη σημαίνει βυθίζω, εμβαπτίζω, κατεβάζω μέσα στο νερό. Δεν υπάρχει καμία μαρτυρία ότι ο Λουκάς, ο Ιωάννης και ο Παύλος έδωσαν οποιεσδήποτε έννοιες επάνω σε αυτό το ρήμα που δεν αναγνωρίζονται από τους Έλληνες.19

Ο Stanley, στο βιβλίο του “Ιστορία της Ανατολικής Εκκλησίας ” λέει, “...δεν μπορεί να υπάρξει καμία αμφισβήτηση ότι στην αρχική μορφή του βαπτίσματος, η κύρια σημασία της λέξης, ήταν πλήρης καταβύθιση στα νερά της βάπτισης, και ότι για τουλάχιστον τέσσερις αιώνες ένας άλλος τύπος ήταν είτε άγνωστος είτε θεωρούταν, εκτός αν υπήρχε περίπτωση επικίνδυνης ασθένειας, σαν εξαίρεση, σχεδόν μια σπάνια περίπτωση.”20 Είναι πιθανό ότι η πρακτική του ραντισμού προέκυψε από τη συνήθεια της επίθεσης των χεριών και του χρίσματος με λάδι..

Ο J.N.D. Kelly γράφει περί αυτού, “... η συνηθισμένη διαδικασία ήταν αυτή, καθώς εξέρχονταν από τα νερά του βαπτίσματος, ο μόλις βαφτισμένος Χριστιανός χριόταν με ευωδιαστό λάδι, με ταυτόχρονη επίθεση των χειρών.”21 Λόγω αυτών των χρισμάτων, οι άνθρωποι άρχισαν να καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο σκοπός του ήταν για να πληρωθεί αυτό το άτομο με Άγιο Πνεύμα .22 συνεπώς, λόγω αυτής της πεποίθησης, αυτό έγινε συνήθες φαινόμενο να χύνεται το νερό επάνω στο κεφάλι αυτού που βαπτιζόταν αφού πρώτα είχε καταδυθεί .23 μετά από τον τέταρτο αιώνα, η βύθιση είχε αρχίσει να αντικαθίσταται σε μερικές εκκλησίες από ένα άφθονο ράντισμα στο κεφάλι, ενώ το πρόσωπο που βαφτιζόταν στεκόταν στο νερό.24 Εντούτοις, το ράντισμα καθυστερούσε να γίνει αποδεκτό ως κοινός τρόπος βαπτίσματος. Δεν είναι πριν από το δέκατο τρίτο αιώνα που το ράντισμα έγινε ο κανόνας και η βύθιση η εξαίρεση. 25 Δεδομένου ότι ο χριστιανισμός εξαπλώθηκε πέρα από τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και στα κατακτημένα εδάφη, η μεταστροφή των ενηλίκων σήμαινε συνήθως και το βάπτισμα επίσης όλων των παιδιών, ανεξάρτητα από την ηλικία τους. Την ίδια εποχή πολύ λίγοι βαφτίζονταν ως ενήλικοι. Δεν είναι σίγουρο πότε και πώς άρχισε η πρακτική του βαπτίσματος των νηπίων. Δεν υπάρχει πουθενά στη Καινή Διαθήκη ένα παράδειγμα αυτής της πρακτικής ούτε είναι αυτή πουθενά διατάχθηκε.26 Ο Τερτυλλιανός γνώριζε για το βάπτισμα νηπίων αλλά το καταδίκασε στα γραπτά του περίπου το 200 μ.Χ.. 27 Εντούτοις, το βάπτισμα των νηπίων έγινε γενικά αποδεκτή εκκλησιαστική πρακτική από τον πέμπτο αιώνα με μεμονωμένες εστίες αντίστασης, τους Παυλικιανούς του ένατου αιώνα και το Πετροβουσιάνους του δωδέκατου αιώνα.28 Είναι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου της σταδιακής αλλαγής των τρόπων βαπτίσματος που η έμφαση του βαπτίσματος μετατοπίστηκε από τη σημασία που είχε στην Καινή Διαθήκη σε ένα εξωτερικό σημάδι, και έτσι το βάπτισμα έχασε την πνευματική του σημασία.

Ο Beasley- Murray δήλωσε, “... όταν το νηπιοβάπτισμα επικράτησε, ο προσωπικός θρησκευτικός παράγοντας μειώθηκε καθώς και ο μυστηριακός - σωτηριολογικός χαρακτήρας του βαπτίσματος, που για τον κοινό λαό σήμαινε το μυστηριακό – μαγικό στοιχείο, έγινε το ουσιαστικό πράγμα στην τελετή(του βαπτίσματος).”29 Όλο και περισσότερο, η σωτηρία γινόταν ένα εξωτερικό στοιχείο χωρίς την εσωτερική σημασία. Αυτό οδήγησε τον Hatch να δηλώσει, “... όταν γενικεύθηκε το νηπιοβάπτισμα, και οι άνθρωποι μεγάλωναν για να γίνουν Χριστιανοί όπως μεγάλωναν για να γίνουν πολίτες, η διατήρηση των αρχικών προτύπων έγινε ιδιαίτερα αδύνατη στην εκκλησία. Όσοι ομολογούσαν ότι είναι Χριστιανοί υιοθέτησαν την τρέχουσα ηθική, ήταν ευχαριστημένοι με το να μην είναι χειρότεροι από τους γείτονές τους... εκείνο το οποίο ήταν το ιδανικό πρότυπο των προσόντων για το βάπτισμα έγινε το ιδανικό πρότυπο των προσόντων για τη χειροτονία και αναπτύχθηκε μια διάκριση μεταξύ της ηθικής του κλήρου και της ηθικής του κόσμου, η οποία δεν ξεπεράστηκε ποτέ.”30

Είναι κατά τη διάρκεια αυτής της μεταβατικής περιόδου που προφανώς όλο και περισσότεροι Χριστιανοί άρχισαν να δέχονται τον τριαδικό τύπο ως τρόπο βαπτίσματος. Εντούτοις, πρέπει να αναφερθεί ότι για τον μέσο χριστιανό σε αυτήν την περίοδο, δεν ήταν τόσο πολύ σημαντικό ποιος τύπος χρησιμοποιούνταν όσο το γεγονός ότι βαφτιζόταν. Ωστόσο, δεν συμμεριζόταν ο καθένας αυτήν την άποψη. Ένα από τα αμφισβητούμενα θέματα συνέχισε να είναι ο τύπος του βαπτίσματος. Πολλές χριστιανικές κοινότητες συνέχισαν να βαφτίζουν στο όνομα του Ιησού. Η εκκλησία της Ρώμης, που ποιμενόταν από τον Αλέξανδρο το 115 μ.Χ., ήταν υποστηρικτής του ονόματος του Πατέρα, σύμφωνα με τον Ιγνάτιο στις επιστολές του προς Ρωμαίους.31 Αυτή ήταν αναμφισβήτητα μια μονοθεϊστική εκκλησία αυτή την εποχή.

Ακόμη και στη διάρκεια της περιόδου που ο Ζεφυρίνος και ο Κάλλιστοςήταν επίσκοποι της Ρώμης, (198 μ.Χ.. - 220 μ.Χ..) ο Ιππόλυτος γράφει στην αντιμετώπιση του κατά όλων των αιρέσεων ότι αυτοί οι άνδρες ήταν μονταλιστές ή πίστευαν στον μοναρχιανισμό.32 Βασισμένος πάνω στην σύνδεση ανάμεσα στους μονοθεϊστές πιστούς και στο βάπτισμα στο όνομα του Ιησού, υποστηρίζει ότι η εκκλησία της Ρώμης ακόμη βάπτιζε στο όνομα του Ιησού αυτή την περίοδο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η διαμάχη για τον Μοντανισμό, που σάρωνε την εκκλησία περίπου το 156 μ.Χ., έγινε προφανώς ένας αποφασιστικός παράγοντας σε διάφορες εκκλησίες. Πολλές από τις πρώιμες εκκλησίες αντέδρασαν έντονα στις διδασκαλίες του Μοντάνου.

Εάν η κύρια ώθηση του Μοντανισμού ήταν η αναζωπύρωση των χαρισμάτων του Πνεύματος μέσα στην εκκλησία όπως κάποιοι έχουν πει, γιατί θα έπρεπε ένας μεγάλος αριθμός των Χριστιανών στις πρώτες εκκλησίες να έχουν αντιδράσει τόσο πολύ ενάντια στον Μοντάνο, όταν η πλειοψηφία των πιστών μιλούσε σε γλώσσες και χρησιμοποιούσε τα χαρίσματα του Πνεύματος;

Αν και τελικά αυτό δεν μπορεί να αποδειχθεί , αλλά επειδή ο Μοντάνος ήταν τριαδικός, 33 αυτό θα μπορούσε να είναι η αιτία που οι εκκλησίες απέρριπταν την τριαδική διδασκαλία περισσότερο απ' όσο απέρριπταν τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Εάν είναι όντως έτσι, είναι περισσότερο από πιθανό ότι η διαμάχη περιλάμβανε επίσης και το βάπτισμα. Άλλοι μονοθεϊστές που βάπτιζαν συνέχισαν να εμφανίζονται. Ένα από τους πιό γνωστούς ήταν ο Πραξέας. Αν και η αληθινή ταυτότητα του Πραξέα δεν είναι γνωστή, καταγόταν από τη Μικρά Ασία, η οποία ήταν η κοιτίδα των Μοναρχιανικών απόψεων 34 και έφθασε στη Ρώμη κατά τη διάρκεια που ποίμαινε την εκεί εκκλησία ο Βικτωρίνος (περίπου το 190 μ.Χ..). Ο Πραξέας ήταν αδιαφιλονίκητα οπαδός του μονοθεϊσμού. Αυτό είναι γνωστό λόγω της ισχυρής επίθεσης του Τερτυλλιανού στο έργο του “Κατά του Πραξέα”. Ο Τερτυλλιανός γράφει ότι ο Πραξέας διδάσκει ότι: “Τον Θεό τον ίδιο, τον Παντοδύναμο Κύριο, τον οποίο αυτοί στα κηρύγματά τους αυτοί δήλωναν ότι είναι ο Ιησούς Χριστός.35 Επιπλέον, ο Πραξέας πίστευε ότι ο ίδιος ο Πατέρας κατήλθε μέσα στη παρθένο Μαρία, ήταν ο ‘Ιδιος που γεννήθηκε από αυτήν , ο Ίδιος υπέφερε, ήταν πράγματι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός.”36

Τελικά ξέρουμε ότι ο Πραξέας βάπτιζε μια φορά στο όνομα του Ιησού (βάπτιζε μοναρχιανικά) λόγω της ισχυρής υπεράσπισης του Τερτυλλιανού για το τριαδικό βάπτισμα στο νερό ενάντια στον Πραξέα. Ο Τερτυλλιανός γράφει, “Αυτός (ο Ιησούς) τους διέταξε να βαπτίζουν στον Πατέρα, και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, όχι μόνο στον ένα και πράγματι όχι μόνο μια φορά αλλά τρεις φορές, αφού βυθιζόμαστε στα τρία πρόσωπα. ”37 Ενώ κατά τη διάρκεια του δεύτερου αιώνα το βάπτισμα στο όνομα του Ιησού αμφισβητήθηκε από τους τριαδικούς, από την αρχή του τρίτου αιώνα οι τριαδικοί άρχισαν να καταδικάζουν εκείνους που βάπτιζαν στο Όνομα του Ιησού ως αιρετικούς και να απαιτείται καθένας που επανεντασσόταν με την εκκλησία να ξαναβαπτίζεται με τον τριαδικό τύπο. Ο Harnack στις περιλήψεις της ιστορίας του δόγματος γράφει ότι, “....σε όλες τις εκκλησιαστικές επαρχίες υπήρχαν μοναρχιανικές απόψεις.38 Συνεχίζει με πολλούς δυτικούς δασκάλους, οι οποίοι δεν ήταν επηρεασμένοι από τον Πλάτωνα και την Ανατολή, και που χρησιμοποιούσαν στο τρίτο και τέταρτο αιώνα τον μονταλιστικό τύπο χωρίς ενδοιασμό.”39 Ο Τερτυλλιανός και ο Ωριγένης επιβεβαιώνουν ότι η πλειοψηφία του χριστιανικού κόσμου στο καιρό τους σκεφτόταν μοναρχιανικά..40

Ο Τερτυλλιανός αναγνωρίζει περαιτέρω (έμμεσα) ότι η πλειοψηφία των πιστών επί των ημερών του συνέχισε να βαφτίζει στο όνομα του Ιησού καθώς αυτός γράφει: “...τους απλούς, πράγματι (δεν θα τους αποκαλέσω παράλογους και αμαθείς), που πάντα αποτελούν την πλειοψηφία των πιστών,είναι έκπληκτοι στην θρησκεία (των Τριών σε Ένα), πάνω στη βάση ότι ο ίδιος ο κανόνας της πίστης τους τους απομακρύνει από το πλήθος των Θεών του κόσμου στον Ένα και Μόνο Αληθινό Θεό... Αυτοί συνεχώς εκστομίζουν ενάντίον μας ότι είμαστε κήρυκες δύο Θεών και τριών Θεών, ενώ έχουν την πεποίθηση για τους εαυτούς τους ότι είναι λάτρεις του Ενός Θεού. ”41

Ο Κυπριανός, που έγινε ο επίσκοπος Καρθαγένης το 248 μ.Χ., γράφει στην 70η επιστολή του, στον Αγριππίνο σχετικά με τον επαναβαπτισμό των αιρετικών, τους οποίους αυτός χαρακτήριζε μια ομάδα όπως εκείνοι που δεν βαφτίζονταν χρησιμοποιώντας τον τριαδικό τύπο.42 Προφανώς, πρέπει να υπήρχε μια διαρκής αντιπαράθεση που συνεχιζόταν μέσα στις εκκλησίες για το βάπτισμα στο όνομα του Ιησού εναντίον του τρισυπόστατου βαπτίσματος για να συνεχίσουν αυτοί οι εκκλησιαστικοί ηγέτες να κάνουν την καταγγελία των "αιρετικών ".

Στα 255-256 μ.Χ., το Συμβούλιο του βαπτίσματος των Αιρετικώνκλήθηκε από τον Πάπα Στέφανο της Ρώμης για να αντιμετωπίσει αυτό το ζήτημα. Προφανώς, υπήρξαν πιστοί σε αυτό το σημείο στην εκκλησιαστική ιστορία που συνέχιζαν να χρησιμοποιούν το όνομα του Ιησού στο βάπτισμα. Όταν ο Πάπας Στέφανος της Ρώμης επέτρεψε "σε αιρετικούς" να εισέλθουν στην εκκλησία χωρίς να έχουν υποστεί βάπτισμα χρησιμοποιώντας τον τριαδικό τύπο, ακόμα κι αν ήταν βαπτισμένοι στο όνομα του Ιησού, ο Κυπριανός αισθάνθηκε τόσο εξαγριωμένος που έγραψε μια σκληρή επιστολή για να επιπλήξει τον Στέφανο για την κλίση του προς τον Μονοθεϊσμό.43 Όμως πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι ο Στέφανος έκανε περισσότερα από το να κλίνει προς το βάπτισμα στο όνομα του Ιησού, αλλά στην πραγματικότητα, θεωρούσε το βάπτισμα έγκυρο μόνο όταν πραγματοποιούνταν στο όνομα του Ιησού Χριστού. ή όπως ο Ιωσήφ Χέφελε γράφει στο έργο του “Ιστορία των Χριστιανικών Συνόδων”, Ίσως κάποιοι να αναρωτηθούν ξανά εάν ο Στέφανος απαιτούσε ρητά ότι τα τρία θεία πρόσωπα πρέπει να ονομαστούν στη τελετή του βαπτίσματος, και εάν το απαιτούσε ως απαραίτητη προϋπόθεση όρου, ή εξελάμβανε το βάπτισμα ως έγκυρο δεδομένου ότι αυτό γινόταν μόνο στο όνομα του Ιησού Χριστού... Ο Κυπριανός φαίνεται να αφήνει να εννοηθεί ότι το τελευταίο ήταν η θέση του Πάπα Στέφανου, αλλά αυτός πουθενά δεν λέει κάτι τέτοιο κατηγορηματικά.44 Επιπλέον, ο Hefele γράφει, “Κατά συνέπεια ο Κυπριανός αναγνωρίζει ότι ο Στέφανος, και εκείνοι που συμφωνούν με αυτόν, δεν αποδίδουν καμία αξία στο βάπτισμα, εκτός αν αυτό πραγματοποιείται στο όνομα του Ιησού Χριστού.”45 Ο Κυπριανός γράφει επίσης δύο φορές σε αυτή την επιστολή του ότι, “οι αντίπαλοί του θεωρούσαν ως ικανοποιητικό το βάπτισμα που διεξαγόταν από την εκκλησία, αλλά διεξαγόταν στο όνομα του Χριστού (nomine Christi.)” Αν και δεν μπορεί να ειπωθεί ότι ο Στέφανος ήταν μοναρχιανιστής-μονοθεϊστής, αναγνώριζε βεβαίως το βάπτισμα ονόματος του Ιησού σαν σημαντικό, εάν όχι απαραίτητο.

Κατά συνέπεια το ζήτημα του βαπτίσματος στο όνομα του Ιησού δεν περιορίστηκε σε λίγους μόλις “αιρετικούς" αλλά συνέχισε να προσελκύει μεγάλους αριθμούς οπαδών, αρκετά επαρκείς ώστε η Καθολική εκκλησία να συγκαλέσει ειδική σύνοδο για να αντιμετωπίσει το ζήτημα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου των τύπων του διπλού βαπτίσματος, οι τριαδικοί απέκτησαν πολιτική δύναμη, πρώτιστα μέσω της μετατροπής του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου το 312 μ.Χ. Όταν ο Κωνσταντίνος αγκάλιασε τον Καθολικισμό, οι τριαδικοί, για πρώτη φορά, απόκτησαν πλήρη εξουσία να εξαλείψουν οργανωμένη αντίσταση στις διδασκαλίες τους. Όταν ο Κωνσταντίνος συγκάλεσε τη Σύνοδο της Νίκαιας το 325 μ.Χ., δήθεν για να συζητήσει το Αρειανικό- Αθανασιακό ζήτημα, εκδόθηκαν επίσης κανόνες εναντίον των βαπτιστών στο όνομα του Ιησού, στον 19ο κανόνα που εκδόθηκε από τη Σύνοδο της Νίκαιας, οι μοναρχιανιστές - μονοθεϊστές πιστοί των Παυλικιανών χρειαζόταν να επαναβαπτιστούν με τη χρησιμοποίηση του τριαδικού τύπου προτού μπορέσουν να γίνουν αποδεκτοί μέσα στην Καθολική εκκλησία.46

Στον VII κανόνα της Συνόδου της Κωνσταντινούπολης του 381 μ.Χ., η Καθολική εκκλησία συγκεκριμένα δήλωνε ότι εκείνοι οι οπαδοί του Σαβέλλιου (που ήταν ένας μοναρχιανιστής-μονοθεϊστής) ... "οι οποίοι διδάσκουν την ταύτιση του Πατέρα και του Υιου, και κάνει διάφορα άλλα κακά πράγματα, γιατί υπάρχουν πολλοί τέτοιοι εδώ, ιδιαίτερα μεταξύ εκείνων που προέρχονται από τη χώρα των Γαλατών” ήταν ειδωλολάτρες με άκυρο βάπτισμα.47 Από αυτές τις καταγγελίες των κανόνων, είναι προφανές ότι οι πιστοί του ονόματος του Ιησού ήταν πολύ έντονα παρόντες στις εκκλησίες σε αυτό το σημείο στην εκκλησιαστική ιστορία. Μέχρι τον καιρό της Συνόδου της Κωνσταντινούπολης το 381 μ.Χ., το δόγμα της Τριάδας ήταν πλήρως αναπτυγμένο και αποδεκτό.

Εντούτοις, όπως ο Πάπας Πελάγιος είπε μετά τη Δεύτερη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 560 μ.Χ. ότι, “... υπάρχουν πολλοί που λένε ότι βαπτίζουν μόνο στο όνομα του Χριστού και με μια μόνο βύθιση.”48 Παρά την επαναλαμβανόμενη πίεση από την Καθολική εκκλησία, οι μονοθεϊστικές - μοναρχιανικές εκκλησίες συνέχιζαν προφανώς να επιβιώνουν.

Καθώς η εκκλησία μπήκε στους Σκοτεινούς Αιώνες, γίνεται δύσκολο να ανιχνευθούν σαφείς αναφορές σε πιστούς στο όνομα του Ιησού. Όταν ο Μαρτίνος Λούθηρος άρχισε τη Μεταρρύθμιση και άλλοι άνθρωποι διαφωτίστηκαν στην αλήθεια, έφεραν μαζί τους τον τριαδικό τύπο βαπτίσματος στα νέα πιστεύω. Συνεπώς, οι περισσότερες εκκλησίες σήμερα έχουν βασίσει το βάπτισμά τους σε αυτήν την παράδοση. Αν και αυτός ο τρόπος βαπτίσματος έχει γίνει σήμερα αποδεκτός στο χριστιανισμό χωρίς σοβαρό προβληματισμό, η ιστορία αποκαλύπτει ότι δεν ήταν μέρος της αρχικής διδασκαλίας των Αποστόλων. Επιπλέον, μέχρι την έννοια της Τριάδας που εξελίχθηκε λόγω του συνδυασμού της ελληνικής φιλοσοφίας και του Χριστιανισμού, η πρώτη εκκλησία συνέχισε να βαφτίζει στο όνομα του Ιησού και μετά από τον θάνατο των Αποστόλων. Οποιοσδήποτε σοβαρός οπαδός της Αγίας Γραφής θα επιθυμήσει την αλήθεια στην αρχική μορφή της, και όχι μια προσθήκη που προήλθε από τις παραδόσεις των ανθρώπων. Εάν κάποιος πρόκειται να είναι αναθεματισμένος επειδή κηρύσσει οποιοδήποτε άλλο μήνυμα εκτός από εκείνο που κήρυξε ο Παύλος, 49 τι γίνεται με τους οπαδούς του μηνύματος Ευαγγελίου;

 Τελικά, πιστεύουμε ότι το βάπτισμα με καταβύθιση στο νερό στο όνομα του Ιησού Χριστού για την απαλλαγή των αμαρτιών είναι ο μόνος τρόπος βαπτίσματος που υποστηρίζεται από τις Γραφές και όλες οι άλλες μορφές είναι ανακριβείς και προέκυψαν μετά από τον θάνατο των Αποστόλων.

 

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 1. The Doctrine of Baptism, Edmund Schlink, Concordia Publishing House, St. Louis/London, 1972), p. 27-28. 2. Ibid, p. 27-28. 3. Library of Christian Classics, Epistle to the Corinthians, Cyril C. Richardson, (Westminister Press, Philadelphia, 1953), p. 73. 4. Kurios Christos, Wilhim Bousset, trans. by John E. Steeley, (Abington Press, Nashville), p. 295. 5. Ecclesiastical History, Hermas 2:1, trans. Roy Deferrari, (Catholic University of America Press, Washington, D. C.), p. 299 6. The Apocryphal New Testament, (Peter Eckler Publishing, New York). 7. Kurios Christos, Bousset. 8. Baptism in the New Testament, G. R. Beasley-Murray, (William B. Eerdmans Publishing Co., Grand Rapids, MI, 1962), reprinted 1974, p. 82-83. 9. The Philosophy of the Church Fathers, Henry Austryn Wolfsan, p. 277 10. Das Evangelium des Matthus, E. Lohmeyr, ed. Werner Schmauch, 2nd ed. (Gottengen, 1967), p. 412. 11. Kurios Christos, Bousset, p. 295. 12. The Beginnings of the Church, Ernest F. Scott, (Scribner's publishing, 1914), p. 176-177. 13. Eerdman's Handbook to the History of Christianity, ed. Tim Dowlley, "The Church Expands", W. Ward Gasque, (William B. Eerdman's Publishing Co., Grand Rapids, MI), p. 75 14. Ibid. 15. Early Christian Doctrines, John Norman Davidson Kelly, (Harper and Brothers Publishers, New York, 1958), p. 95. 16. The Ante-Nicene Fathers, ed. Alexander Roberts, James Donaldson, Vol. I, Justin Martyr's Apology, (William B. Eerdman's Publishing Co, Grand Rapids, MI, 1980), p. 183. 17. The Act of Baptism in the History of the Christian Church, Henry S. Burrage, (American Baptist Publication Society, Philadelphia, PA, 1879), p. 48 18. Outlines of the History of Dogma, Adolf Harnack, 1893, trans. by Edwin K. Mitchell, (Beacon Press, Beacon Hill, Boston, MA, 1957), p. 194. 19. The Act of Baptism in the History of the Christian Church, Burrage, p. 27, quoting from Professor E. A. Sophocles of Harvard College in Lexicon of Greek Usage in the Roman and Byzantine Periods (B.C. 146 - A.D. 1100). 20. Ibid., quotes Stanley in History of the Eastern Church, p. 117. 21. Early Christian Doctrines, J.N.D. Kelly, p. 433. 22. Ibid. 23. The Act of Baptism in the History of the Christian Church, Burrage, p. 87. 24. Christian Baptism, ed. A. Gilmore, (Luttenworth Press, London, 1959), 3rd. ed., 1960, p. 219. 25. History of the Apostolic Church, Dr. Phillip Schaff, p. 569. 26. The Doctrine of Baptism, E. Schlink, p. 134. 27. Ibid, p. 132. 28. Christian Baptism, Gilmore, p. 217 29. Baptism in the New Testament, Beasley-Murray, p. 353. 30. Christian Baptism, Gilmore, p. 221. 31. The Ante-Nicene Fathers, Vol. I, Epistle of Ignatius to the Romans. 32. The Ante-Nicene Fathers, Vol. V, Hippolytus in "Refutation of all Heretics", p. 125. 33. Hasting's Encyclopedia of Religion and Ethics 3, p. 829. 34. An Introduction to the Early History of Christian Doctrine, J. F.Bethune-Baker, (Methuen & Co., London, 1903), p. 102. 35. The Ante-Nicene Fathers, Vol. III, Tertullian "Against Praxeas", p. 598. 36. Ibid p. 597. 37. Ibid. 38. Outlines of the History of Dogma, Adolf Harnack, p. 169. 39. Ibid, p. 182. 40. Ibid, p. 176. 41. Against Praxeas, p. 598. 42. The Ante-Nicene Fathers, Vol. V, Epistle LXX of Cyprian, p. 378. 43. Ibid. 44. A History of the Christian Councils, Charles Joseph Hefele, trans. William R. Clark, 2nd ed., (T & T Clark, Edinburgh, 1894), p. 110. 45. Ibid, p. 108. 46. The Ante-Nicene Fathers, Vol. XIV, The Seven Ecumenical Councils, p. 40. 47. Ibid, p. 185. 48. The Act of Baptism in the History of the Christian Church, H. S. Burrage, p. 77. 49. Galatians 1:8

 

Μετάφραση: Βασίλης Ζαφείρογλου

 

 

 

 

 

 

 

 

Ιουδαϊσμός - Χριστιανισμός και η θρησκεία των Οικουμενικών Συνόδων

αναρτήθηκε στις 2 Μαρ 2018, 9:50 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 20 Απρ 2019, 1:55 μ.μ. ]

Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (24/01/2018)

 

Πρόλογος


 Η τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία δεν επιλέγει              

 την αλήθεια αλλά οδηγείται σ’ αυτή


 

      

Ο ιστορικός  βιβλικός μονοθεϊστικός  ιουδαϊσμός που ξεχώριζε ανάμεσα στις τριαδικές, πολυθεϊστικές θρησκείες των εθνών, κυοφόρησε τον χριστιανισμό, δια μέσου των καταγραμμένων επαγγελιών της Τορά ή Πεντατεύχου του Μωυσή και των Ιουδαίων προφητών. Όταν όμως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και εξαπέστειλε ο Θεός τον τεχθέντα από την Μαρία Υιό του Ιησού, εκπληρώνοντας έτσι την επαγγελία που είχε δώσει στον πατριάρχη και ιδρυτή του εβραϊκού έθνους Αβραάμ, ότι θα τον κάνει πατέρα πλήθους εθνών, ο ιουδαϊσμός  είχε διασπασθεί  στα δύο.

       Το ένα μέρος ήταν ο φαρισαϊκός ιουδαϊσμός όπως αυτός είχε εξελιχθεί από τον 2ο  π.Χ. αιώνα και ύστερα.  Μετά την Βαβυλωνιακή αιχμαλωσία το 587 π.Χ. και την καταστροφή του ναού του Σολομώντος, με σκοπό να διατηρηθεί η εθνική και θρησκευτική συνοχή του κοσμικού  εβραϊκού έθνους, δημιουργήθηκαν ως υποκατάστατο του ναού, οίκοι προσευχής και μελέτης, οι γνωστές συναγωγές, όπου πρωτοστατούσαν όχι ιερείς, αλλά σοφοί και λόγιοι Ιουδαίοι, που μετονομάστηκαν ραβίνοι. Αμυνόμενοι στις εξωτερικές, πολιτιστικές και θρησκευτικές επιρροές, κυρίως των Ελλήνων και προσθέτοντας σταδιακά στην εκπαίδευση των Εβραίων, ανθρώπινες παραδόσεις και διδαχές, αλλιώς την προφορική Τορά, τροφοδότησαν την ανάπτυξη εθνικοθρησκευτικής  ανωτερότητας, δηλαδή του εθνικισμού, τον οποίο εκπροσώπησαν με ακραίο ζήλο οι Φαρισαίοι. Ως επακόλουθο ήταν να διαμορφωθεί μια νέα ιδιότητα του ενός Θεού του Ισραήλ, αυτή του εθνικού προστάτη κατά την ομοιότητα της εθνικής πολυθεΐας. Την εσφαλμένη αυτή ιδιότητα του ενός αληθινού Θεού, ως εθνικού προστάτη, την πρεσβεύουν έως και σήμερα τα ποικίλων αποχρώσεων κατ’ όνομα χριστιανικά κράτη, που την υιοθέτησαν μέσω του ατυχούς ιστορικού γεγονότος της κρατικοποίησης του εξελληνισμένου χριστιανισμού, από το Ρωμαϊκό κράτος τον 4ο μ.Χ. αιώνα.

       Το άλλο μέρος ήταν ο αρχικός  βιβλικός ιουδαϊσμός, που παρέμεινε προσηλωμένος στον γραπτό λόγο και τους προφήτες, πρόσμενε την παρηγοριά του Ισραήλ, και δέχθηκε την εκπλήρωση της επαγγελίας προς τον Αβραάμ περί της αιωνίου ζωής εν Χριστώ Ιησού σύμφωνα με τις γραφές. Αυτός ο αρχικός βιβλικός ιουδαϊσμός, έφτασε στην   πνευματική του ολοκλήρωση, που είναι ο γνήσιος  πρώιμος χριστιανισμός, όπως καθιερώθηκε από τον  Ιησού και τους αποστόλους του.

 

Οι πρώτοι εβραίοι χριστιανοί και όσοι μετέπειτα ενσωματώθηκαν σ’ αυτό το κομμάτι του ιουδαϊσμού, αποτέλεσαν ένα πνευματικό σώμα, που διατήρησε αμετάβλητη την μονοθεϊστική του πίστη. Ζωοποιημένοι  από τον Ιησού Χριστού αποδείχθηκαν «τέκνα επαγγελίας» και έγειναν «μέτοχοι επουράνιας κλήσης».  Λάτρευαν τον Θεό «εν πνεύματι και αληθεία» και ο Θεός τους έδωσε εξουσία να γίνουν υιοί του και θυγατέρες του, όντας Θεός ζωντανών και όχι νεκρών.

 

 «Όστις πιστεύει εις τον υιόν έχει ζωήν αιώνιον». [Ιωάν. 3:36, Ματθ. 22:32, Λουκ. 2:25, ΙΙ Τιμ. 1:1, Εβρ. 3:2]

 

 

 

 

Ι. Η  γέννηση του βιβλικού ιουδαϊσμού

Ο βιβλικός Ιουδαϊσμός  ήταν η παραδοσιακή μονοθεϊστική θρησκεία των Εβραίων, που γεννήθηκε μετά την σύσταση τους ως έθνος. Ήταν η Θρησκεία των υποσχέσεων και των προσδοκιών με έντονο στοιχείο τους τύπους, οι οποίοι ήταν εικόνες των επουράνιων προσδοκώμενων πνευματικών αγαθών, που εκπληρώθηκαν δια Ιησού Χριστού και είχε ηλικιακό χαρακτήρα με γέννηση, ακμή και γήρας.

 

«Λέγων δε καινήν, έκαμε παλαιάν την πρώτην το δε παλαιούμενον και γηράσκον είναι πλησίον αφανισμού». [Εβρ. 8:13]

 

Ο κυριότερος προφήτης και θεμελιωτής του ήταν ο υπηρέτης του Θεού Μωυσής ο οποίος έκανε κατά πάντα όσα δείχτηκαν σ’ αυτόν. Οι ιστορικές συνθήκες διαμόρφωσης του έθνους και της θρησκείας των Εβραίων γίνονται γνωστές  μέσα από την γραπτή Τορά και τα βιβλία των προφητών του Ισραήλ, την εβραϊκή βίβλο.

 

Η από την αρχή καθοδήγηση και επικοινωνία του αληθινού Θεού με τον Ισραήλ τον κατέστησαν  ετερόνομο, κοινωνικά και θρησκευτικά, έθνος. Οι λοιποί αυτόνομοι λαοί επέλεγαν την γη τους, την συναλλαγή  και επιμιξία τους με άλλους, φιλοσοφούσαν, νομοθετούσαν, επινοούσαν τους θεούς τους και την εκάστοτε θρησκεία τους, ανάλογα με την εφαρμοζόμενη πολιτική τους και τις κοινωνικές, πνευματικές και πολιτιστικές τους ανάγκες, εκτός εάν διατελούσαν υπό ξένης επικυριαρχίας.

 

Ο Ισραήλ [= Ισχύς Θεού] ούτε επέλεξε, ούτε του επεβλήθη από άλλα κράτη να είναι έτσι. Ήταν ο Θεός ο ίδιος που μίλησε στον Άβραμ τον Χαλδαίο, γιο του ειδωλολάτρη Θάρα, ηλικίας τότε εβδομήντα πέντε ετών και του είπε:

 

«Έξελθε εκ της γης σου και εκ της συγγενείας σου και εκ του οίκου του πατρός σου εις την γην την οποίαν θέλω σοι δείξει και θέλω σε κάμει εις έθνος μέγα και θέλω σε ευλογήσει και θέλω μεγαλύνει το όνομά σου και θέλεις είσθαι εις ευλογίαν». [Γέν. 12:1-2, 7, Πράξ. κεφ. 7]

 

Ο  Άβραμ λοιπόν πήρε την γυναίκα του Σάραν και τον ανηψιό του Λωτ και πήγε στη γη Χαναάν. Εκεί πάλι φάνηκε εις αυτόν ο Κύριος και του είπε «Εις το σπέρμα σου θέλω δώσει την γη ταύτην». Ο ίδιος ο Θεός λοιπόν αποφάσισε να δημιουργήσει το έθνος του Ισραήλ, όρισε την γη κατοικίας του και τον τόπο που θα Τον λάτρευαν και κατέστησε τον Άβραμ βιολογικό του πατέρα υποσχόμενος ότι θα τον ευλογήσει.

 

Και ενώ ο Άβραμ είχε ήδη λάβει την υπόσχεση, ότι θα είναι ο βιολογικός πατέρας του κατά σάρκα Ισραήλ, σε ηλικία ογδόντα έξι ετών αποκτά τον Ισμαήλ, από την Άγαρ, την Αιγύπτια δούλη της Σάρας, που αλληγορικά ερμηνευμένο, είναι η Παλαιά  Διαθήκη, («η γεννώσα προς δουλείαν»), η αλλιώς, ο Μωσαϊκός νόμος, τον οποίο μετά από τετρακόσια τριάντα χρόνια, παρέλαβε ο Μωυσής στο όρος Σινά δια μέσου αγγέλων και που θα αποτελούσε τον απαράβατο κανόνα της θρησκευτικής και πολιτικής οργάνωσης του εβραϊκού έθνους, με επουράνιες υποσχέσεις, που έλαβαν πνευματική τελείωση. [Δευτ. 4:2, Εβρ. 8:5, Γαλ. 4:24]

Η εθνική και η θρησκευτική λοιπόν ταυτότητα του χοϊκού Ισραήλ και τα όρια κατοικίας του, στην γη όπου κατοικούσαν πριν οι Αμορραίοι, ορίστηκαν από τον ίδιο τον Θεό με κυρίαρχη εντολή:

 

«Άκουε Ισραήλ Κύριος ο Θεός ημών είναι εις Κύριος». [Κριτ. 6:10, Πράξ. 13:19, Δευτ. 6:4, Γέν. 16:16, Γαλ. 4:22-24]

 

 

Η επαγγελία της ζωής προς τον Άβραμ

Σε ηλικία ενενήντα εννέα ετών φάνηκε πάλι ο Κύριος στον Άβραμ και αφού του αυτοσυστήθηκε ως ο Θεός του, είπε:

 

«Εγώ, ιδού, η διαθήκη μου είναι προς σε και θέλεις γείνει πατήρ πλήθους εθνών και δεν θέλει καλείσθαι πλέον το όνομά σου Άβραμ αλλά το όνομά σου θέλει είσθαι Αβραάμ διότι πατέρα πλήθους εθνών σε κατέστησα …..  Και θέλετε περιτέμνει την σάρκα της ακροβυστίας υμών, και θέλει είσθαι εις σημείον της διαθήκης μεταξύ εμού και υμών». [Γέν. 17:4, 11]

 

Η περιτομή ως σημείο της διαθήκης

 

Η περιτομή ήταν σημείο της διαθήκης, σφραγίδα, που επιβεβαίωνε το υποσχόμενο, δηλαδή την εκ πίστεως δικαίωση και ζωοποίηση για όλα τα έθνη. Ο δε Αβραάμ σύμφωνα με την επαγγελία θα ήταν πατέρας της πίστεως, όλων των πιστών, είτε έκαναν περιτομή είτε όχι. Η περιτομή της ακροβυστίας, δεν ήταν καινοτομία για τους Εβραίους, που θα τους έκανε ιδιαίτερους ή ανώτερους από άλλα έθνη, αλλά ήταν σημείο, για να τους υπενθυμίζει την επαγγελία του Θεού προς τον Αβραάμ, περί ζωοποιήσεως των νεκρών δια της πίστεως, πατέρα πλήθους εθνών σε κατέστησα»). Εξ’ άλλου η περιτομή ήταν ήδη σε χρήση πριν τον Αβραάμ από Αιγύπτιους, Αιθίοπες, Σύριους και άλλους. [Ηροδ. Ιστ. Β΄, 104:2]

 

«Τις λοιπόν η υπεροχή του Ιουδαίου, ή τις η ωφέλεια της περιτομής; Πολλή κατά πάντα τρόπον. Πρώτον μεν διότι εις τους Ιουδαίους ενεπιστεύθησαν τα λόγια του Θεού. Επειδή αν τινές δεν επίστευσαν, τι εκ τούτου; μήπως η απιστία αυτών θέλει καταργήσει την πίστιν του Θεού;». [Ρωμ. 3:1-3]

 

Η  εκπλήρωση της επαγγελίας, δια του Ιησού, κατήργησε την περιτομή.  Απευθυνόμενος ο Παύλος στους απαρχής πιστεύσαντας Ιουδαίους  γράφει:

 

«Ιδού, εγώ ο Παύλος σας λέγω ότι εάν περιτέμνησθε, ο Χριστός δεν θέλει σας ωφελήσει ουδέν». [Γαλ. 5:2]

 

«Προσέχετε τους κύνας, προσέχετε τους κακούς εργάτας, προσέχετε την κατατομήν· διότι ημείς είμεθα η περιτομή, οι λατρεύοντες τον Θεόν εν Πνεύματι και καυχώμενοι εις τον Χριστόν Ιησούν και μη έχοντες την πεποίθησιν εν τη σαρκί». [Φιλ. 3:2-3]

 

 

Συνεχίζοντας  ο Θεός να ομιλεί στον Αβραάμ του λέει να καλεί στο εξής τη γυναίκα του Σάρα, με το όνομα Σάρρα [= Ηγεμόνισσα] και ενώ δεν τεκνοποιούσε ως νέα η Σάρα, του υπόσχεται ότι στο γήρας της, θα του έδινε γιό μέσα από αυτή, τον Ισαάκ. Ο Ισαάκ σαν τέκνο επαγγελίας, έγινε η σπουδαιότερη αλληγορία στην ιστορία του ιουδαϊσμού και είναι η Καινή Διαθήκη της χάριτος, η οποία ελευθέρωνε από την δουλεία και ενοχή του νόμου, και που είναι η εκπλήρωση / τελειοποίηση  του βιβλικού ιουδαϊσμού.  [Γέν. Κεφ. 17, Γαλ. 4:22-24, 5:1, Ρωμ. 10:4, Εβρ. 2:15]

«Διότι ο νόμος του Πνεύματος της ζωής εν Χριστώ Ιησού με ηλευθέρωσεν από του νόμου της αμαρτίας και του θανάτου». (Ρωμ. 8:2)

 

Η διδαχή του χριστιανισμού για την επαγγελία της ζωής στον Αβραάμ

 

«Παύλος, απόστολος Ιησού Χριστού διά θελήματος Θεού κατά την επαγγελίαν της ζωής της εν Χριστώ Ιησού». [ΙΙ Τιμ. 1:1]

 

«Ημείς  δε, αδελφοί, καθώς ο Ισαάκ επαγγελίας  τέκνα είμεθα». [Γαλ. 4:28]

 

«Επειδή η επαγγελία προς τον Αβραάμ ή προς το σπέρμα αυτού, ότι έμελλε να είναι κληρονόμος του κόσμου, δεν έγινε διά του νόμου, αλλά διά της δικαιοσύνης της εκ πίστεως. Διότι εάν είναι κληρονόμοι οι εκ του νόμου, η πίστις εματαιώθη και κατηργήθη η επαγγελία». [Ρωμ. 4:13]

 

«Ο Αβραάμ επίστευσεν εις τον Θεόν και ελογίσθη εις αυτόν εις δικαιοσύνην. Εξεύρετε λοιπόν ότι οι όντες εκ πίστεως, ούτοι είναι υιοί του Αβραάμ. Προϊδούσα  δε η γραφή ότι εκ πίστεως δικαιώνει τα έθνη ο Θεός, προήγγειλεν εις τον Αβραάμ ότι Θέλουσι ευλογηθή εν σοι πάντα τα έθνη ………. Προς δε τον Αβραάμ ελαλήθησαν αι επαγγελίαι και προς το σπέρμα αυτού, δεν λέγει και προς τα σπέρματα, ως περί πολλών, αλλ’ ως περί ενός, Και προς το σπέρμα σου, όστις είναι ο Χριστός [η ζωή]». [Γαλ. 3:6-8, 16, Ιωάν. 11:25]

 

Ο Αβραάμ πατέρας της πίστεως

 

«Ή των Ιουδαίων μόνον είναι ο Θεός; Ουχί δε και των εθνών; Ναι, και των εθνών».  [Ρωμ. 3:29]

 

«Ο Αβραάμ επίστευσεν εις τον Θεόν και ελογίσθη εις αυτόν εις δικαιοσύνην ……….. Πως λοιπόν ελογίσθη; ότε ήτο εν περιτομή ή εν ακροβυστία; Ουχί εν περιτομή αλλ' εν ακροβυστία και έλαβε το σημείον της περιτομής, σφραγίδα της δικαιοσύνης της εκ πίστεως της εν τη ακροβυστία, διά να ήναι αυτός πατήρ πάντων των πιστευόντων ενώ υπάρχουσιν εν τη ακροβυστία, διά να λογισθή και εις αυτούς η δικαιοσύνη, και πατήρ της περιτομής, ουχί μόνον εις τους περιτετμημένους, αλλά και εις τους περιπατούντας εις τα ίχνη της πίστεως του πατρός ημών Αβραάμ της εν τη ακροβυστία». [Ρωμ. 4:3-11]

 

«Καθώς είναι γεγραμμένον, ότι πατέρα πολλών εθνών σε κατέστησα, ενώπιον του Θεού εις τον οποίον επίστευσε, του ζωοποιούντος τους νεκρούς και καλούντος τα μη όντα ως όντα». [Ρωμ. 4:17]

 

Η επαγγελία λοιπόν του ενός Θεού στον Αβραάμ ότι θέλει γίνει πατήρ πλήθους εθνών, μιλούσε για ζωοποίηση των νεκρών, Εβραίων και εθνικών.

«Ο δε Ιησούς είπε προς αυτόν· Ακολούθει μοι και άφες τους νεκρούς να θάψωσι τους εαυτών νεκρούς». [Ματθ. 8:22]

 

«Διά τούτο λέγει· Σηκώθητι ο κοιμώμενος και ανάστηθι εκ των νεκρών, και θέλει σε φωτίσει ο Χριστός». [Εφεσ. 5:14]

 

 

«Και ενώ ήμεθα νεκροί διά τα αμαρτήματα, εζωοποίησεν ημάς μετά του Χριστού, κατά χάριν είσθε σεσωσμένοι και συνανέστησε και συνεκάθισεν εν τοις επουρανίοις διά Ιησού Χριστού». [Εφεσ. 2:5-6]

 

Η ίδια επαγγελία ακυρώνει κάθε εθνικιστική και βιολογική ερμηνεία του φαρισαϊκού ιουδαϊσμού, για αναβίωση και επικράτηση, σε παγκόσμια κλίμακα, της επίγειας βασιλείας του Ισραήλ. Ήταν υπόσχεση του Θεού, που ξεπερνούσε τα στενά όρια του σαρκικού γενεαλογικά εβραϊκού έθνους και αγκάλιαζε όλα τα τέκνα της πίστεως, ανεξαρτήτως επίγειας εθνικότητος. Κάθε βιολογική, ή εθνικοθρησκευτική αντίληψη της υπόσχεσης, στερείται αληθείας. Δεν είπε ο Θεός στον Αβραάμ ότι θα είναι ο βιολογικός πατέρας όλων  των εθνών, αλλά τον έκανε πατέρα της πίστεως, των τέκνων της επαγγελίας, τα οποία είναι απάτορα, αμήτορα, αγενεαλόγητα σε σχέση με την κοσμική κτίση, διότι οι οικείοι, τα ζωντανά τέκνα του Θεού, είναι ένα πνευματικό ζωντανό έθνος, άγιο, «λαός που απέκτησε ο Θεός για να εξαγγείλει τις αρετές του». [Ι Πέτρ. 2:9, Πράξ. 17:26]

«Όσοι δε εδέχθησαν αυτόν, εις αυτούς έδωκεν εξουσίαν να γείνωσι τέκνα Θεού, εις τους πιστεύοντας εις το όνομα αυτού· οίτινες ουχί εξ αιμάτων ουδέ εκ θελήματος σαρκός ουδέ εκ θελήματος ανδρός, αλλ' εκ Θεού εγεννήθησαν». [Ιωάν. 1:12-13]

 

 

Και προς το σπέρμα σου όστις είναι ο Χριστός [η Ζωή]

 

«Επειδή ανεγεννήθητε ουχί εκ φθαρτού σπέρματος, αλλά αφθάρτου, διά του λόγου του Θεού του ζώντος και μένοντος εις τον αιώνα». [Ι Πέτρου προς Εβραίους 1:23]

 

 

Ούτε όταν του είπε «και προς το σπέρμα σου» εννοούσε το φθαρτό βιολογικό σπέρμα, διότι ο βιολογικός άνθρωπος, σπέρνεται, γεννιέται, με φθορά, με ατιμία και με ασθένεια, αλλά καθιερώνοντάς τον Αβραάμ πατέρα της πίστεως, του είπε για τον επουράνιο άνθρωπο Ιησού Χριστό, που ως πνεύμα ζωοποιούν (1 Κορ. 15:45), εγείρει μέσα στο ψυχικό, φθαρτό και θνητό σώμα, των  χοϊκών ανθρώπων, τον εσωτερικό, νέο άνθρωπο, τον πνευματικό άνθρωπο.

«Ούτω και η ανάστασις των νεκρών. Σπείρεται εν φθορά [βιολογικό σπέρμα], ανίσταται εν αφθαρσία· σπείρεται εν ατιμία, ανίσταται εν δόξη· σπείρεται εν ασθενεία, ανίσταται εν δυνάμει· σπείρεται σώμα ζωϊκόν [ψυχικόν], ανίσταται σώμα πνευματικόν. Είναι σώμα ζωϊκόν [ψυχικόν], και είναι σώμα πνευματικόν». [Ι Κορ. 15:42-44]

«Το γεννημένον εκ της σαρκός είναι σαρξ και το γεννημένον εκ του πνεύματος είναι πνεύμα». [Ιωάν. 3:6]

«Διά τούτο δεν αποκάμνομεν, αλλ' εάν και ο εξωτερικός ημών άνθρωπος (ο ψυχικός) φθείρηται, ο εσωτερικός όμως [ο πνευματικός άνθρωπος] ανανεούται καθ' εκάστην ημέραν». [ΙΙ Κορ. 4:16]

 

«Μη ψεύδεσθε εις αλλήλους, αφού απεξεδύθητε [γδυθήκατε] τον παλαιόν άνθρωπον μετά των πράξεων αυτού και ενεδύθητε [ντυθήκατε] τον νέον, τον ανακαινιζόμενον εις επίγνωσιν κατά την εικόνα του κτίσαντος αυτόν». [Κολ. 3:9-10]

 

Ο παλαιός / ο εξωτερικός άνθρωπος είναι ο θνητός, ο σαρκικός, ο φθαρτός άνθρωπος, που «σπείρεται», γεννιέται, από χοϊκό πατέρα και χοϊκή μητέρα, ενώ ο νέος / ο εσωτερικός άνθρωπος είναι ο πνευματικός, ο άφθαρτος, που γεννιέται μέσα στον χοϊκό / θνητό, από τον επουράνιο Ιησού, που είναι πνεύμα ζωοποιούν (1 Κορ. 15:45).

 

Ο χοϊκός άνθρωπος ήταν τύπος του πνευματικού ανθρώπου της επαγγελίας

Ο Θεός είναι Πνεύμα, είναι αιώνιος/αθάνατος, και δεν δύναται να λογισθεί ως πηλός εκ της γης. Ως εκ τούτου η εκτέλεση της πρόθεσης του, «ποιήσωμεν άνθρωπον κατ εικόνα ημετέραν και καθ ομοίωσιν», απαιτούσε  επουράνιο, αιώνιο/αθάνατο, πνευματικό  άνθρωπο και όχι χοϊκό εκ της γης, εξαρτώμενο από τροφές και πιόματα (Ιωάν. 4:24, Γεν. 1:26).

 

Ο χοϊκός Αδάμ (= άνθρωπος), πλάστηκε σύμφωνα με εικόνα Θεού, «κατ εικόνα Θεού» και «τύπος του μέλλοντος ανθρώπου» (Ρωμ. 5:14). Η δε κατηγοριοποίηση του ως «ο πρώτος άνθρωπος», καταδεικνύει την προσδοκία ενός δεύτερου (1 Κορ. 15:47-49), ο οποίος  θα ήταν σύμφωνα με τις απαιτήσεις της αρχικής πρόθεσης του Θεού, δηλαδή πνευματικός, αιώνιος/αθάνατος και επουράνιος. Συνεπώς από την αρχή της δημιουργίας του ανθρώπου, εκ της γης, ο  πνευματικός άνθρωπος, η καινή/νέα κτίση, ήταν το προσδοκώμενο. Η προσδοκία αυτή εκπληρώθηκε δια του Ιησού, «όστις είναι εικών του Θεού του αοράτου, πρωτότοκος πάσης κτίσεως» (της νέας της πνευματικής, όχι της κομικής). (Κολ. 1:15)

 

«Ουκ εκλείψει άρχων εξ Ιούδα και ηγούμενος εκ των μηρών αυτού έως αν έλθη τα αποκείμενα αυτώ [οι φυλαγμένες γι’ αυτόν εξουσίες] και αυτός προσδοκία εθνών». [Γέν. 49:10, Ο΄]

 

«Όθεν εάν τις ήναι εν Χριστώ είναι νέον κτίσμα· τα αρχαία παρήλθον, ιδού, τα πάντα έγειναν νέα». (ΙΙ Κορ. 5:17)

 

 

Η σάρκα/το σώμα του Ιησού Χριστού είναι Ναός του Θεού του αοράτου (Ιωάννης 2:21)

 

«Διότι εν αυτώ (μέσα σ΄αυτόν) κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς». (Κολ. 2:9)

 

Στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός, το Πνεύμα, εμφανιζόταν μέσα από το επίγειο αγίασμα (= αγιαστήριο, Ναό), μέσα σε νεφέλη. Στην Καινή Διαθήκη  «ο Θεός ώφθη εν σαρκί». Εμφανίσθηκε μέσα από τον επουράνιο Ναό. Μέσα από το  εξ' ουρανού σώμα, του Αγίου παιδός του Ιησού. (Λευ. 16:2, Α΄ Τιμ. 3:16)

 

«Δηλονότι ο Θεός ήτο εν τω Χριστώ (ο Θεός ήταν μέσα στον Χριστό) διαλλάσσων τον κόσμον προς εαυτόν, μη λογαριάζων εις αυτούς τα πταίσματα αυτών, και ενεπιστεύθη εις ημάς τον λόγον της διαλλαγής». (2 Κορ. 5:19)

 

Στην Παλαιά Διαθήκη, η σκηνή του μαρτυρίου, αλλιώς αγιαστήριο, «το άγιον το κοσμικόν» [Εβρ. 9:1], ήταν η φορητή, επίγεια και χειροποίητη σκηνή των Εβραίων, ο ισχυρότερος θεσμός της εβραϊκής κοινωνίας και του ιουδαϊσμού, η οποία κατασκευάστηκε με εντολή του Θεού προς τον Μωυσή.  Ήταν δε τύπος του αληθινού, επουράνιου, αχειροποίητου, κατοικητηρίου του Θεού. Κατασκευάστηκε με γήινα υλικά, και με σπουδαιότερο σκεύος την κιβωτό του μαρτυρίου, μέσα στα άγια των αγίων, όπου και η παρουσία του Θεού.

 

«Και ποιήσεις μοι αγίασμα [= αγιαστήριο, ναό] και οφθήσομαι εν υμίν [θα εμφανίζομαι εις εσάς] και ποιήσεις μοι κατά πάντα όσα εγώ σοι δεικνύω εν τω όρει το παράδειγμα της σκηνής και το παράδειγμα πάντων των σκευών αυτής ούτω ποιήσεις». [Εξ. 25:8-9, Ο΄]

 

Ο κοσμικός, χειροποίητος ναός, αποτελούνταν από την πρώτη σκηνή όπου εισέρχονταν οι ιερείς οι εκτελούντες τις λατρείες και την δεύτερη σκηνή όπου ήταν η κιβωτός του μαρτυρίου και εισέρχονταν μόνος του ο αρχιερέας με προσφορά αίματος ζώων, «υπέρ εαυτού και των εξ αγνοίας αμαρτημάτων του λαού». Ανάμεσα στις δύο σκηνές υπήρχε χώρισμα, το καταπέτασμα. Όσο καιρό υπήρχε και λειτουργούσε η πρώτη σκηνή, ήταν δηλωτικό του Αγίου Πνεύματος, ότι δεν είχε φανερωθεί ακόμα η οδός που οδηγούσε στα Άγια των Αγίων, καθώς λειτουργούσε με θυσίες ζώων, προσφορές, τροφές και ποτά, που ήταν σαρκικές διατάξεις και ήταν παραβολή, έως του καιρού που θα ερχόταν, ο Χριστός Ιησούς, η αληθινή επουράνια σκηνή, μέσα στην οποία θα λάτρευαν αληθινοί πνευματικοί προσκυνητές. [Εβρ. 9:6-10]

 

Το επουράνιο σώμα/σάρκα του Ιησού είναι ο Αληθινός, αχειροποίητος, Ναός, είναι η επουράνια αληθινή σκηνή που ήρθε, είναι η οδός που οδηγεί εις τα άγια, είναι η οδός που πλησιάζουμε και λατρεύουμε τον Θεό τον κατοικούντα μέσα σ’ αυτόν, «εν πνεύματι και αληθεία». (Εβρ. 8:1-2, 10:19)

 

«Χριστός δε παραγενόμενος [ελθών] αρχιερεύς των γενομένων [αυτών που ήρθαν] αγαθών δια της μείζονος και τελειοτέρας σκηνής ου χειροποιήτου τουτ’ έστιν ου ταύτης της κτίσεως [της κοσμικής, της γήινης]». [Εβρ. 9:11] 

 

Ο Θεός λοιπόν αναίρεσε, ακύρωσε, το παλαιό, το σαρκικό, και σύστησε, εισήγαγε, το νέο, το πνευματικό. Σε αυτό το νέο επουράνιο Ναό του σώματος του Ιησού (Ιωάν. 2:21), λατρεύουν από τότε οι ζωοποιημένοι δια Ιησού Χριστού, «οι εν Χριστώ», αληθινοί, πνευματικοί προσκυνητές, η «νέα κτίση».

 

«Πλην έρχεται ώρα, και ήδη είναι, ότε οι αληθινοί προσκυνηταί θέλουσι προσκυνήσει τον Πατέρα εν πνεύματι και αληθεία· διότι ο Πατήρ τοιούτους ζητεί τους προσκυνούντας αυτόν. Ο Θεός είναι Πνεύμα, και οι προσκυνούντες αυτόν εν πνεύματι και αληθεία πρέπει να προσκυνώσι». [Ιωάν. 4:23-24]

 

Τον θεσμό της επίγειας σκηνής της ιουδαϊκής κοινωνίας τον αντικατέστησε η επουράνια σκηνή με την νέα και ζωντανή οδό, που καθιερώθηκε μέσω του καταπετάσματος, δηλαδή με την σάρκα του Ιησού, που κατέβηκε από τον ουρανό.

 

 

Η προέλευση του Ιησού

 

«Ιωσήφ, υιέ του Δαβίδ, μη φοβηθής να παραλάβης Μαριάμ την γυναίκα σου· διότι το εν αυτή γεννηθέν είναι εκ Πνεύματος Αγίου». (Ματθ. 1:20)

 

 

 

Ο Πατέρας του Κυρίου Ιησού ήταν το Πνεύμα, και ο Ιησούς γεννήθηκε εις Πνεύμα ζωοποιούν.  Εάν ο Ιησούς ήταν βιολογικός, χοϊκός άνθρωπος, δεν θα μπορούσε να κάνει παλιγγενεσία (= το να γεννιέται κάποιος για δεύτερη φορά, να επιστρέφει από τον θάνατο ή την ανυπαρξία στην ζωή). (Ματθ. 19:28)

 

Σύμφωνα με την βιβλική μαρτυρία, ο Ιησούς,  ήταν το σπέρμα της επαγγελίας προς τον Αβραάμ, και Πατέρας του ήταν το Πνεύμα. Ο χαρακτηρισμός του ως «ο δεύτερος άνθρωπος εξ ουρανού» (1 Κορ. 15:48), τον αποχαρακτηρίζει, ως γήινο, βιολογικό άνθρωπο. Δεδομένου και του ότι ο Θεός δεν κατοικεί σε χειροποίητους ναούς, ήταν αδύνατο παν το πλήρωμα της θεότητας να κατοικούσε μέσα στον άμωμο και άσπιλο Ιησού (1 Πέτρ. 1:19), εάν η σάρκα του, το σώμα του,  ήταν βιολογικό. Ο βιολογικός άνθρωπος είναι φθαρτός και δεν μπορεί να κληρονομήσει την αφθαρσία, ούτε γήινη σάρκα και αίμα μπορούν να κληρονομήσουν βασιλεία Θεού. Κληρονόμοι είναι τα πνευματικά τέκνα της επαγγελίας, η νέα κτίση, η παλιγγενεσία.

Ο Ιησούς δεν ήταν τύπος του πρώτου ανθρώπου, αλλά ο πρώτος άνθρωπος εκ της γης, ήταν τύπος του μέλλοντος ανθρώπου, του δεύτερου ανθρώπου, από τον ουρανό, του Ιησού, του οποίου η σάρκα/σώμα, ήταν «ομοίωμα σαρκός αμαρτίας». (Ρωμ. 8:3)

 

«Ούτως είναι και γεγραμμένον· Ο πρώτος άνθρωπος Αδάμ έγεινεν εις ψυχήν ζώσαν· ο έσχατος Αδάμ εις πνεύμα ζωοποιούν. Πλην ουχί πρώτον το πνευματικόν, αλλά το ζωϊκόν (ψυχικόν), έπειτα το πνευματικόν. Ο πρώτος άνθρωπος είναι εκ της γης χοϊκός, ο δεύτερος άνθρωπος ο Κύριος εξ ουρανού. Οποίος ο χοϊκός, τοιούτοι και οι χοϊκοί, και οποίος ο επουράνιος, τοιούτοι και οι επουράνιοι· και καθώς εφορέσαμεν την εικόνα του χοϊκού, θέλομεν φορέσει και την εικόνα του επουρανίου. Τούτο δε λέγω, αδελφοί, ότι σαρξ και αίμα βασιλείαν Θεού δεν δύνανται να κληρονομήσωσιν, ουδέ η φθορά κληρονομεί την αφθαρσίαν». (1 Κορ. 15:45-50)

 

 

Ο Ιησούς είπε για τον εαυτό του τα εξής

 

«Και είπε προς αυτούς· Σεις είσθε εκ των κάτω, [χοϊκοί] εγώ είμαι εκ των άνω [επουράνιος]· σεις είσθε εκ του κόσμου τούτου, εγώ δεν είμαι εκ του κόσμου τούτου». [Ιωάν. 8:23]

 

«Εγώ είμαι ο άρτος ο ζων ο καταβάς εκ του ουρανού. Εάν τις φάγει εκ τούτου του άρτου θέλει ζήσει εις τον αιώνα. Και ο άρτος δε τον οποίον εγώ θέλω δώσει είναι η σαρξ μου, την οποίαν εγώ θέλω δώσει υπέρ της ζωής του κόσμου». [Ιωάν. 6:51]

 

«Διότι ο άρτος του Θεού είναι ο καταβαίνων εκ του ουρανού και δίδων ζωήν εις τον κόσμον». [Ιωάν. 6:51, 33]

 

 

 

Οι συγγραφείς των επιστολών είπαν για τον Ιησού

 

«Ο ερχόμενος άνωθεν είναι υπεράνω πάντων. Ο ων εκ της γης εκ της γης είναι και εκ της γης λαλεί· ο ερχόμενος εκ του ουρανού είναι υπεράνω πάντων». (Ιωάν. 3:31)

 

«Όστις είναι εικών του Θεού του αοράτου, πρωτότοκος πάσης κτίσεως (της νέας κτίσις)». (Κολ. 1:15)

 

«Όστις ων απαύγασμα της δόξης και χαρακτήρ της υποστάσεως αυτού, και βαστάζων τα πάντα με τον λόγον της δυνάμεως αυτού, αφού δι' εαυτού έκαμε καθαρισμόν των αμαρτιών ημών, εκάθησεν εν δεξιά της μεγαλωσύνης εν υψηλοίς». (Εβρ. 1:3)

 

 «Και ο λόγος έγεινε σαρξ», «ο Θεός εφανερώθη εν σαρκί», «και η ζωή εφανερώθη». [Ιωάν. 1:14, Ι Τιμ. 3:16, Ι Ιωάν. 1:2]

 

Η εκπλήρωση της επαγγελίας

 

Η επαγγελία λοιπόν προς τους πατέρες των Εβραίων και θεμελιωτές του Ιουδαϊκού μονοθεϊσμού,  Αβραάμ, Ισαάκ, και Ιακώβ εκπληρώθηκε.

 

«Και ημείς ευαγγελιζόμεθα προς εσάς την γενομένην εις τους πατέρας επαγγελίαν, ότι ταύτην ο Θεός εξεπλήρωσεν εις τα τέκνα σας [τοις τέκνοις ημών], αναστήσας τον Ιησούν, ως είναι γεγραμμένον και εν τω ψαλμώ τω δευτέρω· Υιός μου είσαι συ, εγώ σήμερον σε εγέννησα». [Πράξ. 13:33]

 

 Ο πρώιμος χριστιανισμός είναι η εκπλήρωση των γραπτών προσδοκιών του βιβλικού ιουδαϊσμού, που ολοκληρώθηκε «το τέλος του νόμου ο Χριστός». Ο βιβλικός ιουδαϊσμός αποχαρακτηρίστηκε ως θρησκεία προσδοκιών και ως θρησκεία των τύπων. Η έκχυση του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της πεντηκοστής επιβεβαίωσε την ολοκλήρωση της εποχής του βιβλικού ιουδαϊσμού και του τυπικού του. Την σκυτάλη για την σωτηρία του ανθρώπου και την αληθινή γνώση και λατρεία του ενός Θεού την πήρε ο αληθινός πρώιμος χριστιανισμός  με εντολή, όχι να επιβληθεί η να κρατικοποιηθεί, αλλά:

 

«Να κηρυχθεί εις το όνομα του Ιησού Χριστού μετάνοια και άφεση αμαρτιών εις πάντα τα έθνη αρχής γινομένης από Ιερουσαλήμ». [Λουκ. 24:47]

 

Καθώς οι επαγγελίες του Θεού στον Αβραάμ νομιμοποιούσαν τον σαρκικό   Ισραήλ και τον βιβλικό ιουδαϊσμό, έτσι και η εκπλήρωση αυτών των επαγγελιών από τον Θεό, νομιμοποιεί και καθιερώνει τον νέο πνευματικό Ισραήλ και τον γνήσιο πρώιμο χριστιανισμό. Αυτός ο αμιγής χριστιανισμός,  δεν χρειάζεται βεβαίως καμία κοσμική νομιμοποίηση,  ούτε παντός είδους κοσμική επιβολή, διότι βασίζεται στην βουλή του Θεού και στην αβίαστη θέληση του ανθρώπου «Εάν τις θέλει να έρθει οπίσω μου ……. ». [Ματθ. 16:24)

 


ΙΙ. Η γέννηση του φαρισαϊκού ιουδαϊσμού

 

 

      Αρμόδιους για την διδασκαλία του λαού Ισραήλ και ερμηνεία του γραπτού νόμου είχε θέσει ο Θεός τους ιερείς, τους γιούς του Ααρών και για τις μεταξύ τους υποθέσεις και διαφορές τους υπέδειξε να διορίσουν κριτές και εισαγγελείς. 

 

«……διά να διακρίνητε [ο Ααρών και οι γιοί του] μεταξύ αγίου και βεβήλου και μεταξύ ακαθάρτου και καθαρού, και διά να διδάσκητε τους υιούς Ισραήλ πάντα τα διατάγματα, όσα ελάλησε Κύριος προς αυτούς διά χειρός του Μωϋσέως». [Λευ. 10:10-11]

 

«Κριτάς και γραμματοεισαγωγείς [= εισαγγελείς]  καταστήσεις σεαυτώ εν πάσαις ταις πόλεσί σου αις Κύριος ο Θεός σου δίδωσίν σοι κατά φυλάς και κρίνουσιν τον λαόν κρίσιν δικαίαν». [Δευτ. 16:18, Ο΄]

 

 

 

      Ο θεσμός της βασιλείας που ζήτησαν οι Εβραίοι από τον τελευταίο κριτή,  τον Σαμουήλ, δημιούργησε όπως και σε κάθε βασιλεία, οικογενειοκρατίες.  Σε συνδυασμό  με την αγνωσία του νόμου λόγω πλημμελούς  διδαχής των ιερέων, οι οποίοι ενίοτε παραμελούσαν και την συντήρηση του ναού [ΙΙ Βασ. 12:4], δημιούργησε αντίπαλα πολιτικά και θρησκευτικά ρεύματα, που επέφεραν σχίσματα στον λαό Ισραήλ, αποστασία από τον Θεό, διχοτόμηση της βασιλείας και εμφύλιες πολεμικές συρράξεις. Στις πράξεις των βασιλέων, ξεχωρίζει ο Ιωσαφάτ βασιλιάς του Ιούδα που επιχειρεί να κάνει το αρεστό εις τον Θεό και στέλνει μαζί με τους Λευίτες και αναρμόδιους άρχοντες στις πόλεις του Ιούδα, για να διδάξουν τον λαό το βιβλίο του νόμου του Κυρίου [ΙΙ Χρ. 17:7-9]. Συνεπώς η εμπλοκή της ελίτ στα θρησκευτικά ζητήματα ήταν σε δράση και η διαφύλαξη των συμφερόντων απαιτούσε την επιβίωση του έθνους,  με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί σταδιακά εθνικιστική θρησκευτική συνείδηση και πίστη σε ένα Θεό, εθνικό προστάτη, που θα εξασφάλιζε την ευμάρεια και υπεροχή του κράτους έναντι των άλλων. Έτσι  επισκιάστηκε η αντίληψη της αγαθής πρόθεσης του Θεού να ευλογήσει όλα τα έθνη, όπως αυτή είχε εξαγγελθεί στον πατριάρχη Αβραάμ.

 

       Αργότερα στην βαβυλωνιακή αιχμαλωσία και διασπορά, η καταστροφή του οικοδομημένου ναού, του ισχυρότερου θεσμού του ιουδαϊσμού, ανέδειξε έντονα την ανάγκη για την επιβίωση της ιουδαϊκής ταυτότητας και την ανύψωση του εθνικού και θρησκευτικού φρονήματος. Την ανάγκη αυτή την κάλυψαν οι οίκοι προσευχής και μελέτης που εξελίχτηκαν σε συναγωγές, με εκπαιδευτικούς, λόγιους Ιουδαίους, τους  μετέπειτα ραβίνους. Οι συναγωγές αντιστάθμιζαν την έλλειψη του ναού και συνεχίστηκαν ως δευτερεύον θρησκευτικός θεσμός και μετά την ανοικοδόμηση του, που έγινε με την υποστήριξη και χορηγία ξένης δύναμης, της Περσίας. [Έσδ. 7:14-15]

      Πρωταγωνιστές την περίοδο της ανοικοδόμησης  του ναού, που όμως υστερούσε σε ωραιότητα του πρώτου, ήταν ο πολιτικός ηγέτης Ζοροβάβελ και  ο ιερέας και γραμματέας Έσδρας, έμπειρος στον γραπτό νόμο του Κυρίου, ο οποίος αποκατάστησε σε μεγάλο βαθμό την γνώση του νόμου, όρισε ιερείς Λευίτες, κριτές και δικαστές, και έτσι το βασίλειο του Ιούδα συνέχισε την επιβίωση του με όσους ο Θεός διέγειρε το πνεύμα να ανεβούν και να οικοδομήσουν  τον οίκο του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ. [Έσδ. 1:5]

 

      Έως την γέννηση του Ιησού το εβραϊκό έθνος συνέχισε την θρησκευτική και πολιτική σχισματική του πορεία. Εκτός από τον ανοικοδομημένο ναό στην Ιερουσαλήμ λειτουργούσε και ναός στη Σαμάρεια, στο όρος Γαριζίν ο οποίος οικοδομήθηκε από τις δέκα φυλές του βασιλείου του Ισραήλ και σύμφωνα με τον Ιώσηπο καταστράφηκε από τον αρχιερέα και βασιλέα των Ιουδαίων Ιωάννη Υρκανό το 128 π.Χ. ο οποίος εγκαινίασε στον Ισραήλ  τον θεσμό της διπλής εξουσίας, της πολιτικής και της θρησκευτικής. Επίσης οι αρχαιολόγοι βεβαιώνουν και ιουδαϊκό ναό στο νησί Ελεφαντίνη της Αιγύπτου που εξυπηρετούσε τις ανάγκες της εκεί εβραϊκής κοινότητας. Με την υποστήριξη του Πτολεμαίου στ΄ κτίστηκε κι άλλος ναός από τον αρχιερέα Ονία στην Λεοντόπολη της Αιγύπτου, όπου αυτός κατέφυγε διωχθείς υπό της οικογένειας των Μακκαβαίων, ο οποίος ναός υπήρξε πνευματικό κέντρο των Ιουδαίων της Αιγύπτου. Η συμμετοχή των Ιουδαίων της Αλεξάνδρειας στην εξέγερση των Ιουδαίων της Παλαιστίνης κατά της κυριαρχίας της Ρώμης επέφερε και την καταστροφή του ναού στην Λεοντόπολη.

 

Πολιτική διάσπαση των Ιουδαίων

 

       Ο εμφύλιος πόλεμος των Ελλήνων ανάμεσα στους Πτολεμαίους και τους Σελευκίδες οι οποίοι και επικράτησαν στην Παλαιστίνη, μετέτρεψαν λόγω γεωγραφικής θέσης, την γη της Ιουδαίας σε πεδίο μαχών, παρασύροντας σε πολιτικό διχασμό τους Εβραίους, χωρίζοντάς τους σε ελληνίζοντες και εθνικιστές. Η βίαιη πολιτική εξελληνισμού των Σελευκιδών έθεσε εκτός νόμου την ιουδαϊκή θρησκεία προκαλώντας εμφύλιο μεταξύ των ιουδαϊκών παρατάξεων με την συμμετοχή και ελληνιστών αρχιερέων. Η επανάσταση των Μακκαβαίων μετά από πολλούς αγώνες χάρισε τελικά την ανεξαρτησία πάλι στους Ιουδαίους,  επήλθε ειρήνη ανάμεσα στις παρατάξεις χωρίς όμως να αναχαιτισθεί η διάδοση της ελληνικής σκέψης και η τάση του εξελληνισμού. 

 

      Η ανάμειξη του ιερατικού θεσμού με την πολιτική, αποδυνάμωσε την αρχική του αποστολή και  δημιούργησε ρήγμα μεταξύ των ιερέων και των σοφών και γραμματέων οι οποίοι έλεγχαν τις συναγωγές. Τοιουτοτρόπως  καλλιεργήθηκε το έδαφος για την ανάδειξη, μέσα από τους λόγιους, της σέχτας των Φαρισαίων [= αυτοί που έχουν χωρισθεί] οι οποίοι  ισχυρίζονταν ότι είναι οι νόμιμοι αντιπρόσωποι, ερμηνευτές και θεματοφύλακες του ιουδαϊσμού, αναγνώριζαν εκτός της γραπτής Τορά και την προφορική, δημιουργώντας έτσι το δίπολο, εντάλματα Θεού – εντάλματα  ανθρώπων. Αυτοί έδιναν ιδιαίτερη σημασία στους ανθρωποσύστατους τύπους, ανύψωναν το εθνικό φρόνημα και ήσαν δημοφιλείς μεταξύ του απλού λαού. Οι Φαρισαίοι ήταν σε μόνιμη κοινωνική και θρησκευτική αντιπαράθεση με την σέχτα των Σαδδουκαίων που απέρριπταν την προφορική παράδοση, επεδίωκαν σφόδρα τον εξελληνισμό και υπερασπιζόντουσαν τα δικαιώματα και προνόμια της άρχουσας τάξης. 

 

      Η Ρωμαϊκή κατάκτηση, η φιλορωμαϊκή πολιτική των Ιουδαίων αρχόντων, και η ελληνιστική τάση των ευπόρων κυρίως Ιουδαίων της Παλαιστίνης και των αποικισθέντων στην Αίγυπτο, ισχυροποίησαν τη θέση των Φαρισαίων  δημιουργώντας όμως  παρενέργεια στην εβραϊκή αντίληψη, αυτή της υπερίσχυσης των προφορικών παραδόσεων έναντι του γραπτού νόμου του Μωυσή, με αποτέλεσμα την γέννηση άκρατου εθνικισμού . Το γεγονός αυτό  προείδε ο προφήτης Ησαΐας και το επιβεβαίωσε και ο Κύριος Ιησούς.

 

«Ο λαός ούτος με πλησιάζει με το στόμα αυτών και με τα χείλη με τιμά, η δε καρδία αυτών μακράν απέχει απ’ εμού. Εις μάτην δε με σέβονται διδάσκοντες διδασκαλίας, εντάλματα ανθρώπων». [Ματθ. 15:6-9]

 

      Καθ’ όλη την διάρκεια της διακονίας του στη γη του Ισραήλ, ο Ιησούς αναφερόταν πάντοτε στο γραπτό νόμο και τους προφήτες και ουδέποτε σε ανθρώπινες παραδόσεις και διδαχές τις οποίες και απέρριπτε.

 

«Και αρχίσας από Μωϋσέως και από πάντων των προφητών, διηρμήνευεν εις αυτούς τα περί εαυτού γεγραμμένα εν πάσαις ταις γραφαίς». [Λουκ.24:27]

 

      Ο απόστολος Παύλος «εκ φυλής Βενιαμίν» ήταν Φαρισαίος, που σπούδασε στα Ιεροσόλυμα «παρά τους πόδας» του επίσης Φαρισαίου Γαμαλιήλ. Ήταν περισσότερο ζηλωτής των πατρικών του παραδόσεων και πριν την μεταστροφή του στο Χριστό μη έχοντας την πνευματική κατανόηση του γραπτού νόμου, εδίωκε και κακοποιούσε την εκκλησία του Θεού.

 

«Διότι ηκούσατε την ποτέ διαγωγήν μου εν τω Ιουδαϊσμώ ότι καθ’ υπερβολήν εδίωκον την εκκλησίαν του Θεού και εκακοποίουν αυτήν, και προέκοπτον εις τον Ιουδαϊσμόν υπέρ πολλούς συνηλικιώτας εν τω γένει μου περισσότερον ζηλωτής υπάρχων των πατρικών μου παραδόσεων». [Γαλ. 1:13-14]

 

      Όταν όμως ήρθε σε επίγνωση κατάλαβε ότι οι γραφές μιλούσαν όχι για ένα σαρκικό αλλά για ένα πνευματικό λαό, που θα παραλάμβανε μια  επουράνια κληρονομιά και βασιλεία, που δεν θα ήταν από αυτόν τον κόσμο. Έτσι αυτά που νόμιζε πριν ότι ήταν κέρδη τα θεώρησε όλα σκύβαλα, για να κερδίσει το Χριστό. Έχοντας πια αυτή την κατανόηση συστήνει στην εκκλησία «να μην φρονεί περισσότερο από αυτό που είναι γραμμένο για να μην επαίρεται κάποιος υπέρ του ενός κατά του άλλου». [Φιλ. 3:8, Ι Κορ. 4:6].

 

       Στον Τιμόθεο ο ίδιος  απόστολος εξυψώνει την θεοπνευστία των γραφών θέτοντας αναμφισβήτητα τον γραπτό λόγο της εβραϊκής βίβλου υπεράνω κάθε ανθρώπινης παράδοσης και φιλοσοφίας.

 

«Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν, προς εκπαίδευσιν την μετά της δικαιοσύνης, διά να ήναι τέλειος ο άνθρωπος του Θεού, ητοιμασμένος εις παν έργον αγαθόν». [ΙΙ Τιμ. 3:16-17]

 

Και πάλι: «Διότι όσα προεγράφησαν, διά την διδασκαλίαν ημών προεγράφησαν, διά να έχωμεν την ελπίδα διά της υπομονής και της παρηγορίας των γραφών». [Ρωμ. 15:4

 

 

       Κανένα «γνήσιο τέκνο της πίστης», του αληθινού Ιησού, δεν παρασύρθηκε από τις ανθρώπινες παραδόσεις των Φαρισαίων, που όσοι ήλπιζαν σ’ αυτές, πίστευαν για τον Ιησού ότι ήταν ο Εβραίος που θα αποκαθιστούσε τη βασιλεία στο σαρκικό Ισραήλ κατά το γήινο πρότυπο του Δαυίδ.

 

«Ο Ιησούς λοιπόν γνωρίσας ότι μέλλουσι να έλθωσι και να αρπάσωσιν αυτόν, διά να κάμωσιν αυτόν βασιλέα, ανεχώρησε πάλιν εις το όρος αυτός μόνος». [Ιωάν. 6:15]

 

 

       Οι ίδιες αντιβιβλικές φαρισαϊκές αντιλήψεις, στάθηκαν εμπόδιο εις το να αναγνωρίσουν τον επουράνιο Ιησού ως τον Έναν αληθινό Θεό και γι’ αυτό ζητούσαν να τον θανατώσουν πιστεύοντας ότι ο Ιησούς ήταν όπως και αυτοί χοϊκός άνθρωπος, που έκανε τον εαυτό του Θεό.

 

« Διά τούτο λοιπόν μάλλον εζήτουν οι Ιουδαίοι να θανατώσωσιν αυτόν, διότι ουχί μόνον παρέβαινε το σάββατον, αλλά και Πατέρα εαυτού έλεγε τον Θεόν, ίσον με τον Θεόν κάμνων εαυτόν». [Ιωάν. 5:18]

 

« Απεκρίθησαν προς αυτόν οι Ιουδαίοι, λέγοντες· Περί καλού έργου δεν σε λιθοβολούμεν, αλλά περί βλασφημίας, και διότι συ άνθρωπος ων κάμνεις σεαυτόν Θεόν». [Ιωάν. 10:33]

 

 

      Ο φαρισαϊκός ιουδαϊσμός παρέμεινε στην εθνικιστική, επίγεια θεώρηση, των επαγγελιών του Θεού και μη κατανοώντας τον γραπτό προφητικό λόγο, αρνήθηκε τον τελειωτή της πίστεως Ιησού Χριστό και δίωξε  τον αληθινό χριστιανισμό από τη γέννηση του, αποτυγχάνοντας έτσι να πετύχει την πνευματική του ολοκλήρωση και να γίνει δέκτης των επουράνιων αγαθών.

 

 «Πλην δεν θέλετε να έλθητε προς εμέ, διά να έχητε ζωή». [Ιωάν. 5:40]

 

«Διότι οι κατοικούντες εν Ιερουσαλήμ και οι άρχοντες αυτών, μη γνωρίσαντες τούτον μηδέ τας ρήσεις [φωνάς] των προφητών, τας αναγινωσκομένας κατά παν σάββατον, επλήρωσαν αυτάς κρίναντες τούτον, και μη ευρόντες μηδεμίαν αιτίαν θανάτου, εζήτησαν παρά του Πιλάτου να θανατωθή». [Πράξ. 13:27-28]

 

 

       Ο σημερινός  ραβινικός ιουδαϊσμός  ο οποίος εντρυφά σε συλλογή ανθρώπινων ιουδαϊκών παραδόσεων, συστήνεται ως η ιδεολογική συνέχεια του φαρισαϊκού ιουδαϊσμού με ποικίλες τάσεις και απογυμνωμένος από τα στοιχεία  που νομιμοποιούσαν τον ιουδαϊσμό, δηλαδή τον ναό, τους προφήτες, τους ιερείς, τις θυσίες, τους βαπτισμούς, τις προσφορές και την γενεαλογική ιουδαϊκή γραμμή εξ’ αίματος, συντηρεί την προσδοκία ενός τρίτου χειροποίητου Ναού στην Ιερουσαλήμ, ως το μέσον εκπλήρωσης των εθνικιστικών του ιδεολογιών, αγνοώντας παντελώς ότι:

 

«Ο Θεός, όστις έκαμε τον κόσμον και πάντα τα εν αυτώ, ούτος Κύριος ων του ουρανού και της γης, δεν κατοικεί εν χειροποιήτοις ναοίς». [Πράξ. 17:25]

 

 

ΙΙΙ.  Η γέννηση της κρατικής θρησκείας των Οικουμενικών συνόδων

 

 

                       «Έλεγε λοιπόν ο Ιησούς προς τους Ιουδαίους που είχαν πιστέψει σ’ αυτόν:

                     Εάν εσείς μείνετε στο λόγο το δικό μου, είστε αληθινά μαθητές μου, και θα

                     γνωρίσετε την αλήθεια, και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει». [Ιωάν. 8:31]  

 

                                                                                                                         

   

 

       Ο διαμορφωθείς βυζαντινός, «πατερικός» χριστιανισμός, διαφέρει στην δομή του από τον πρώιμο χριστιανισμό που καθιέρωσε ο Ιησούς και οι απόστολοι και που είναι η ολοκλήρωση του βιβλικού ιουδαϊσμού.

       Ο εξελληνισμένος χριστιανισμός και ο εκχριστιανισμένος ελληνισμός επετεύχθησαν με την ανάμειξη της Πλατωνικής κατά βάση σκέψης και του μονοθεϊστικού ιουδαιοχριστιανισμού, με πρωτεργάτη τον Ιουδαίο ελληνιστή φιλόσοφο Φίλωνα, και αργότερα με τους φιλόσοφους απολογητές. Σταδιακά αυτή η μείξη διαμόρφωσε νέο φιλοσοφικό ρεύμα, που ήταν μετεξέλιξη του νεοπλατωνισμού του Πλωτίνου, το οποίο  χαρακτηρίζεται ως πατερική φιλοσοφία, η βυζαντινή σκέψη. Σύμφωνα με αυτή την νέα «πατερική» φιλοσοφία ο Ιησούς Χριστός έχει δύο φύσεις, είναι τέλειος άνθρωπος και τέλειος θεός και έτσι οι εβραίοι αρνητές που οδήγησαν με δόλο τον Ιησού στο σταυρό, δικαιώθηκαν κατά το ήμισυ.

 

«Απεκρίθησαν προς αυτόν οι Ιουδαίοι, λέγοντες· Περί καλού έργου δεν σε λιθοβολούμεν, αλλά περί βλασφημίας, και διότι συ άνθρωπος ων κάμνεις σεαυτόν Θεόν». (Ιωάν. 10:33)

 

Οι «πατέρες» της νέας θρησκείας κεντρισμένοι και αυτοί από την αγάπη του Φίλωνα με την αντιφατική ελληνική φιλοσοφία ξέχασαν τις γραφές που λένε ότι:

 

«Επειδή εν τη σοφία του Θεού ο κόσμος δεν εγνώρισε τον Θεόν διά της σοφίας, ηυδόκησεν ο Θεός διά της μωρίας του κηρύγματος να σώση τους πιστεύοντας». [Ι Κορ. 1:21].

 

«Λαλούμεν δε σοφίαν μεταξύ των τελείων, σοφίαν όμως ουχί του αιώνος τούτου, ουδέ των αρχόντων του αιώνος τούτου, των φθειρομένων· αλλά λαλούμεν σοφίαν Θεού μυστηριώδη, την αποκεκρυμμένην, την οποίαν προώρισεν ο Θεός προ των αιώνων εις δόξαν ημών, την οποίαν ουδείς των αρχόντων του αιώνος τούτου εγνώρισε· διότι αν ήθελον γνωρίσει, δεν ήθελον σταυρώσει τον Κύριον της δόξης». [Ι Κορ. 2:6-8]

 

 

      Ο πρώιμος χριστιανισμός είναι η φανέρωση της αγάπης του Θεού και «ο φωτισμός της γνώσεως της δόξης του Θεού εν προσώπω Χριστού» και είναι σε αντιδιαστολή με την ανθρώπινη φιλοσοφία.

 

«Α και λαλούμεν ουκ εν διδακτοίς ανθρωπίνης σοφίας λόγοις αλλ’ εν διδακτοίς πνεύματος πνευματικοίς πνευματικά συγκρίνοντες». [Ι Κορ. 2:13]

 

«Επειδή είναι γεγραμμένον· Θέλω απολέσει την σοφίαν των σοφών, και θέλω αθετήσει την σύνεσιν των συνετών. Που ο σοφός; που ο γραμματεύς; που ο συζητητής του αιώνος τούτου; δεν εμώρανεν ο Θεός την σοφίαν του κόσμου τούτου;». [Ι Κορ. 1:19-20]

 

 

      Αυτή την αντιδιαστολή οι απολογητές φιλόσοφοι την εξομοίωσαν, αφενός μεν υποβιβάζοντας «το ευαγγέλιο του Θεού» σε επίπεδο ανθρώπινης φιλοσοφίας και αφετέρου δε προβιβάζοντας την ανθρώπινη αντιφατική φιλοσοφία σε επίπεδο θεϊκό. [Ρωμ. 15:16]

 

«Πλάτων μεν γαρ, ως άνωθεν καταλελυθώς και τα εν ουρανοίς άπαντα ακριβώς εωρακώς, τον ανωτάτω θεόν εν τη πυρώδει ουσία είναι λέγει. Αριστοτέλης δε ………. σαφώς και φανερώς την Πλάτωνος αναιρεί δόξαν». [Ιουστίνος φιλόσοφος λόγος παραινετικός προς Έλληνας (80, 81)]

 

      Με αυτή την αντιφατική φιλοσοφία πορεύτηκε μεγάλο μέρος των «χριστιανών» από τον 20 μ.Χ. αιώνα και μετά, δελεαζόμενοι από τους απολογητές, που δίδασκαν εσφαλμένα ότι η φιλοσοφία είναι παιδαγωγός προς τον χριστιανισμό και συνεργός εις την κατανόηση της αλήθειας.

 

Αυτή η διδαχή  ήταν σε πλήρη αντίθεση από την διδαχή των αποστόλων που έλεγαν :

 

«Ώστε ο νόμος έγεινε παιδαγωγός ημών εις τον Χριστόν, διά να δικαιωθώμεν εκ πίστεως αφού όμως ήλθεν η πίστις, δεν είμεθα πλέον υπό παιδαγωγόν». [Γαλ. 3:24-25]

 

 

      Οι ελάχιστες αναφορές της Καινής Διαθήκης στην ελληνική γραμματεία έχουν απλό ανθρώπινο νόημα και δεν αποδεικνύουν την παράλληλη διάδοση των φιλοσοφικών ρευμάτων από τους  αποστόλους. Αυτό το ισχυρίζονται εσφαλμένα οι θιασώτες του μετεξελιγμένου και επεξεργασμένου «πατερικού» χριστιανισμού, ο οποίος όπως προελέχθη  είναι το αποτέλεσμα, της επί σειρά ετών διεργασίας της  ανάμειξης της φιλοσοφίας, με την αποκάλυψη της αλήθειας από το άγιο Πνεύμα, που αποστάλθηκε από τον ουρανό. [Ι Πέτρου προς Εβραίους 1:2]

 

Βιβλική μαρτυρία

 

«Και ο λόγος μου και το κήρυγμα μου ουκ εν πειθοίς ανθρωπίνης σοφίας λόγοις, αλλ’ εν αποδείξει Πνεύματος και δυνάμεως, ίνα η πίστης υμών μη η εν σοφία ανθρώπων, αλλ’ εν δυνάμει Θεού». [Ι Κορ. 2:4-5 TRA]

 

 

   

      Αποδεχόμενοι αυτή την ορθή στρατηγική του αποστόλου Παύλου, οι Ιουδαίοι της Βέροιας ήταν «ευγενέστεροι» από τους Ιουδαίους της Θεσσαλονίκης και όταν τους επισκέφτηκε ο Παύλος στην συναγωγή τους, εδέχθησαν τον λόγο μετά πάσης προθυμίας. Για να βεβαιωθούν για την αλήθεια του Ιησού, «εξέταζαν κάθε μέρα τις γραφές» χωρίς να συμβουλευτούν την ελληνική φιλοσοφία, που άρπαζε ως λάφυρο τον Χριστό από τους πιστούς. [Κολ. 2:8]

 

«Βλέπετε μη τις υμάς έσται ο συλαγωγών δια της φιλοσοφίας και κενής απάτης κατά την παράδοσιν των ανθρώπων κατά τα στοιχεία του κόσμου και ου κατά Χριστόν». [Κολ. 2:8]

 

 

Η νέα θρησκεία

 

 

        Η πλατωνίζουσα νέα «πατερική» σκέψη, καλυπτόμενη πίσω από την εβραϊκή βίβλο και την προσωπικότητα του Ιησού Χριστού και έχοντας υπόβαθρο τον ελληνισμό, διαμόρφωσε τελικά νέα πολυθεϊστική θρησκεία, υποβασταζόμενη από την ρωμαϊκή πολιτική της νέας Ρώμης. Ντυμένη τους αποτεφρωμένους τύπους του ιουδαϊσμού «στοιχεία δε καυσούμενα λυθήσεται [ΙΙ Πέτρ. 3:10]», όπως επίγειοι ναοί με συμβολική διαρρύθμιση και λειτουργία, που θυμίζει έντονα τον καμένο ναό των Eβραίων, προβίβασε τον «έτερο θεό λόγο» του Φίλωνα και του απολογητή Ιουστίνου και λοιπών φιλοσόφων, από «δεύτερο» και «κατώτερο» θεό, σε «συνάναρχο» και «συναΐδιο» με τον Πατέρα, κάνοντας οντολογική εξίσωση του Θεού Πατρός και του Θεού Υιού.

 

      Η εσφαλμένη προσπάθεια των απολογητών να αναμείξουν την ελληνική σκέψη, που πίστευε σε σύνθετες θεότητες με ιεραρχική ένωση μελών θεών [ενοθεϊσμός], με τον βιβλικό μονοθεϊσμό, γέννησε μακρές  θεολογικές φιλοσοφικές  μάχες. Τελικά με την αρωγή των φιλοσόφων «πατέρων» και την διεξαγωγή πολλών συνόδων, που στην πράξη τροφοδοτούσαν νέες διαμάχες, και αλλεπάλληλες καθαιρέσεις και εξορίες επισκόπων όλων των επί μέρους παρατάξεων, παράχθηκε  θεός τριών υποστάσεων, τρισήλιος θεότης, δικαιώνοντας έτσι την ανθρώπινη φιλοσοφία και την ανέκαθεν εθνική πολυθεΐα. Το ακατάληπτο για τους ανθρώπους της «Τρισυπόστατης μονάδος» έγινε  πλήρως καταληπτό στα τέλη του 4 μ.Χ. αιώνα, μόνο από τους «πατέρες» φιλοσόφους, οι οποίοι οριστικοποίησαν το τριαδικό δόγμα, που ανακηρύχτηκε με αυτοκρατορικό βούλευμα ορθό, αντικαθιστώντας την «κατά Χριστόν» διδαχή. [Κολ. 2:8]

 

 

Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο Θεσ/νίκης.  Απόσπασμα διατάγματος από το Βυζαντινό ρωμαϊκό δίκαιο

 

                               Περί της ορθοδόξου πίστεως των χριστιανών

                                         και του μηδένα κατατολμάν περί

                                            αυτής δημοσία αμφισβητείν.

 

1)      Ανάγνωθι βι. α’ τι α κεφ. α και δ, εν οις φησίν, ότι Χριστιανός έστιν ο πιστεύων μίαν είναι θεότητα εν ίση εξουσία του πατρός και του υιού και του αγίου πνεύματος, ο γαρ παρά τα ειρημένα δοξάζων αιρετικός έστιν.

 

2)     Μηδείς κληρικός η μοναχός η στρατευόμενος η άλλος οιοσδήποτε πληθύν συνάγων δημοσία περί της πίστεως διαλεγέτω, υβρίζειν γαρ δοκεί την εν χαλκηδόνι σύνοδον την δεόντως πάντα διατυπώσασαν, ήτις και τοις αιρετικοίς πάσι δίδωσι γινώσκειν τα ημέτερα. Ώστε ουν ει μεν κληρικός είη ο ταύτα ποιών, του συλλόγου των κληρικών εκπεσείται. Ει δε στρατευόμενος, της στρατείας. Οι δε λοιποί κατά την οικείαν τάξιν τιμωρείσθωσαν.

 

            Πηγή


Μετάφραση

"Χριστιανός είναι  αυτός που  πιστεύει ότι  υπάρχει μία θεότητα με ίση εξουσία του πατρός και του υιού και του αγίου πνεύματος. Αυτός που πιστεύει διαφορετικά σε αυτά που έχουν ειπωθεί είναι αιρετικός .


Κανένας κληρικός η μοναχός η στρατευόμενος η άλλος οποιοσδήποτε συγκεντρώνοντας  πλήθος δημοσία  να μην μιλά για την πίστη, γιατί θα φαίνεται ότι υβρίζει την σύνοδο  στη Χαλκηδόνα  η οποία δεόντως τα πάντα διατύπωσε,  και  η οποία σε όλους τους αιρετικούς δίνει τη δυνατότητα να μάθουν την άποψή μας . Ώστε  αν κάποιος κληρικός  αυτό κάνει, από το σύλλογο των κληρικών θα απομακρυνθεί . Αν  είναι στρατευόμενος, από το στρατό. Οι δε υπόλοιποι σύμφωνα με την οικεία τάξιν να τιμωρούνται." 

 

Τα έντονα γράμματα από aionios-diathiki

 

 

Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες Κωνσταντίνος και Θεοδόσιος

 

      Ο ηλιολάτρης, πολυθεϊστής, μιθραϊστής, αιμοσταγής, αυτοκράτορας των Ρωμαίων,  Φλάβιος Βαλέριος Κωνσταντίνος, για πολιτικούς λόγους επιδίωξε την θρησκευτική αφομοίωση των εθνοτήτων του, θεωρώντας ότι έτσι θα εξασφάλιζε και την εύνοια του Θεού των «Χριστιανών» στις πολεμικές του επιχειρήσεις αλλά και την προθυμία των ίδιων να χύσουν το αίμα τους για την αυτοκρατορία. Όντας ειδωλολάτρης την όποια γνώση είχε για τον Υιό του Θεού, την είχε αποκομίσει από αμφιλεγόμενους χρησμούς μιας Σίβυλλας [= μάντισσα, ιέρεια του θεού Απόλλωνα]  την οποία και μακάριζε.

«Αυτό ενεπνεύσθη από τον θεόν να προφητεύση η παρθένος Σίβυλλα. Εγώ δε βεβαίως την θεωρώ μακαρίαν, εφ’ όσον ο Σωτήρ [προσωνύμιο του Απόλλωνα] την εξέλεξεν ως προφήτιν περί της υπέρ ημών προνοίας του». [Ευσέβιος, Βασ. Κωνσταντίνου, λόγος τω των αγίων συλλόγω, κεφ. 18, 5]

      Οι περισσότεροι σύγχρονοι του Ευσέβιου θεωρούσαν ότι, οι περί του Ιησού Σιβυλλικοί χρησμοί ήταν πλαστογραφήματα καθώς ο ίδιος ο Ευσέβιος μαρτυρεί:

 «Αλλ’ οι περισσότεροι άνθρωποι απιστούν, μολονότι παραδέχονται ότι η Ερυθραία Σίβυλλα υπήρξε μάντις, υποπτεύονται δε ότι τα έπη ταύτα συνέθεσε κάποιος από την ιδικήν μας θρησκείαν όχι άμοιρος ποιητικής μούσης και ότι ταύτα είναι νόθα και απεκλήθησαν χρησμοί της Σίβυλλης». [Βασ. Κωνσταντίνου, λόγος τω των αγίων συλλόγω, κεφ. 19, 1]

 

       Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος προερχότανε από τον στρατό και είχε πάρει το αξίωμα του από πολεμικές ανδραγαθίες. Το κύριο μέλημά του, ήταν η σωστή διοίκηση, η  αύξηση και η διατήρηση της εδαφικής του κυριαρχίας. Χωρίς να έχει γνώσεις  από την ελληνική και την ιουδαϊκή γραμματεία και αναρμόδιος σε ιουδαιοχριστιανικά βιβλικά ζητήματα, συγκάλεσε την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία χαρακτηρίζεται ως πολιτική πράξη, σκοπεύοντας στην συνοχή του ρωμαϊκού κράτους μέσω κοινής πίστης. Κάνοντας τις αποφάσεις της Συνόδου νόμο του κράτους με ποινή θανάτου στους αμφισβητίες, έθεσε τον εαυτό του προστάτη του ήδη εξελληνισμένου και σχισματικού χριστιανισμού, παραχωρώντας και ειδικά προνόμια στον κλήρο. Ο ίδιος επηρεασμένος από Αρειανιστές επισκόπους φίλους του και την αδελφή του Κωνσταντία έκλινε προς τον Αρειανισμό. Λίγα χρόνια αργότερα μετά την καταδίκη από την Σύνοδο του Αρειανισμού και την εξορία του Άρειου, ανακαλεί τον τελευταίο από την εξορία και τιμωρεί με τον ίδιο τρόπο τον μεγάλο αντίπαλο του Αρείου στην Σύνοδο, τον «πατέρα» Αθανάσιο της Αλεξανδρείας.

      Την μεγαλύτερη όμως διαστρέβλωση των επαγγελιών του Θεού και της διδαχής του γνήσιου χριστιανισμού, που δεν έχει σημαία ή χρώμα, την πέτυχε ο αυτοκράτορας  Θεοδόσιος κάνοντας το 380 μ.Χ., τον επεξεργασμένο χριστιανισμό, επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας του, αποδίδοντας έτσι εθνικοθρησκευτική ταυτότητα στους χοϊκούς πολίτες του, σε αντίθεση με την πνευματική και ουχί εκ του κόσμου τούτου ταυτότητα, που αναγνωρίζει ο ένας Θεός στους «μετόχους της επουράνιας κλήσης».  [Εβρ. 3:1]

 

«Διότι πάντες είσθε υιοί Θεού διά της πίστεως της εν Χριστώ Ιησού· επειδή όσοι εβαπτίσθητε εις Χριστόν, Χριστόν ενεδύθητε. Δεν είναι πλέον Ιουδαίος ουδέ Έλλην, δεν είναι δούλος ουδέ ελεύθερος, δεν είναι άρσεν και θήλυ· διότι πάντες σεις είσθε εις εν Χριστώ Ιησού· εάν δε ήσθε του Χριστού, άρα είσθε σπέρμα του Αβραάμ και κατά την επαγγελίαν κληρονόμοι». [Γαλ. 3:26-29]

 

       Η νέα κρατική θρησκεία των «πατέρων» φιλοσόφων, υποστηριζόμενη  από την αντιπαγανιστική νομοθεσία των μονοκρατόρων προστατών της, οι οποίοι έθεσαν εκτός νόμου όλες τις αρχαίες θρησκείες επιβάλλοντας την ποινή του αποκεφαλισμού  και άλλων μέσων τιμωρίας στους αντιφρονούντας, πέτυχε την βίαιη επικράτηση της, αποφέρουσα πνευματικό σκότος  διαρκείας σε ανατολή και δύση. Το απόσπασμα από τις Πράξεις των αποστόλων που παρατίθεται αποτυπώνει την πλήρη αντίθεση των αγαθών προθέσεων του Θεού για τον άνθρωπο, με τους σκοπούς και τα κρατικά υπηρετούμενα συμφέροντα της νέας θρησκείας, συμμάχου του Βυζαντίου, και την πολιτική της βίαιης εκκαθάρισης των αλλόπιστων.

 

«Εκλέγων σε [τον Παύλο] εκ του λαού και των εθνών, εις τα οποία τώρα σε αποστέλλω διά να ανοίξης τους οφθαλμούς αυτών, ώστε να επιστρέψωσιν από του σκότους εις το φως και από της εξουσίας του Σατανά προς τον Θεόν, διά να λάβωσιν άφεσιν αμαρτιών και κληρονομίαν μεταξύ των ηγιασμένων διά της εις εμέ πίστεως». [Πράξ. 26:17-18]

 

Οι παρενέργειες της κρατικοποίησης της νέας θρησκείας

 

      Οι αντιχριστιανικές επιπτώσεις της απόφασης του Θεοδοσίου να κρατικοποιήσει το έργο του Θεού για την σωτηρία των ανθρώπων, διαιωνίζονται και αποτυπώνονται πρωτίστως από τα αποτελέσματα της αντιπαγανιστικής πολιτικής που ακολούθησε αυτός και άλλοι Ρωμαίοι αυτοκράτορες, η οποία μοιάζει με αυτήν του Πέρση βασιλιά Αρταξέρξη.

 

 «Και πας όστις δεν κάμνει τον νόμον του Θεού σου και τον νόμον του βασιλέως, ας εκτελήται ταχέως κρίσις επ' αυτόν, είτε εις θάνατον, είτε εις εξορίαν, ή εις δήμευσιν υπαρχόντων, ή εις φυλακήν». [Έσδ. 7:26]

 

      Και δεύτερον από την ιδιάζουσα χριστιανική αντίληψη που απέκτησαν οι βυζαντινοί «χριστιανοί» υπήκοοι, όπως διαφαίνεται στο παρακάτω απόσπασμα, από άρθρο του θεολόγου Μανώλη Τζιράκη:

 

«Πέρα όμως από τον αυτοκράτορα και ο υπήκοος του Βυζαντινού κράτους είναι ακραιφνής και πιστός χριστιανός. Πιστεύει ότι το κράτος στο οποίο ανήκει είναι υπό την προστασία του Θεού και απολαμβάνει την εύνοιά Του. Την πίστη αυτή εκφράζει ο Κοσμάς ο Ινδικοπλεύστης τον 6ο αιώνα όταν αναφέρει ότι: «Το Κράτος των Ρωμαίων ου καταληθήσεται, θα μείνει αλώβητον ανά τους αιώνας, ως πρώτον πιστεύσαν εις τον Δεσπότην Χριστόν» ( att. Αρβελέρ, 2009). Τα μέλη της βυζαντινής κοινωνίας είναι νομοταγείς υπήκοοι του αυτοκράτορα και προσηλωμένοι στην πίστη τους χριστιανοί, καθοδηγούμενοι από μοναχούς και κληρικούς, ακούουν αδιάκριτα στο όνομα Ρωμαίος ή Χριστιανός, έννοιες ταυτόσημες στο Βυζάντιο, που ο αυτοκράτοράς του Λέων ΣΤ΄ ονομάζει χαρακτηριστικά Έθνος Χριστιανών, ενώ τον βυζαντινό λαό ονόμασαν Περιούσιο ή Νέο Ισραήλ (Αρβελέρ, 2009).»

 

Πηγή

 

 

Επίλογος

 

      Η διαμορφωθείσα θρησκευτική και η εκ των υστέρων πολιτική επικυριαρχία της νέας κοσμικής βυζαντινής θρησκείας, παραπέμπει στους  στρατιωτικούς κατακτητικούς  θριάμβους της Ρώμης μάλλον, παρά στον αμιγή και δια Πνεύματος Αγίου επουράνιο προορισμό, που χάραξε ο πρώιμος  χριστιανισμός με την πειθώ του θεόπνευστου γραπτού λόγου και όχι με την πειθώ της αντιφατικής εξελιγμένης πατερικής φιλοσοφίας και του ένοπλου εξαναγκασμού, που έβλαψαν και νόθευσαν τις βασικές αλήθειες  ότι ο Θεός είναι αγάπη και είναι Ένας. 

«Και αφού διώρισαν εις αυτόν ημέραν, ήλθον προς αυτόν πολλοί εις το κατάλυμα, εις τους οποίους εξέθεσε διά μαρτυριών την βασιλείαν του Θεού και έπειθεν αυτούς εις τα περί του Ιησού από τε του νόμου του Μωϋσέως και των προφητών από πρωΐ έως εσπέρας». [Πράξ. 28:23]

 

«Εν εκείνω τω καιρώ αποκριθείς ο Ιησούς είπε· Δοξάζω σε, Πάτερ, κύριε του ουρανού και της γης, ότι απέκρυψας ταύτα από σοφών και συνετών και απεκάλυψας αυτά εις νήπια». [Ματθ. 11:25]

 

 

Αμήν

 

 

Η Αποκάλυψη του Ιωάννη και η καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ.

αναρτήθηκε στις 2 Μαρ 2018, 9:31 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 26 Μαρ 2018, 8:55 π.μ. ]

Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (23/10/2016)

 

 

Το βιβλίο της Αποκάλυψης

Η επικρατούσα άποψη ότι το βιβλίο της Αποκάλυψης αναφέρεται στο τέλος του κόσμου και της ανθρώπινης ιστορίας, στηρίζεται σε εξωβιβλικές πηγές, όπως οι προβλέψεις των Μάγια, τού αστρολόγου Νοστράδαμου, τού Φοίβου Απόλλωνα μαζί με τις ιέρειες του Σίβυλλες, και άλλων μελλοντολόγων.                                                                             

Το τέλος του κόσμου, αναπαράγεται αιώνες από αυτοαποκαλούμενες εκκλησίες του Χριστού, αυτόκλητους  προφήτες, ΜΜΕ, και σε συνδυασμό με την άγνοια των Γραφών, πολλοί  χριστιανοί και μη, ζουν με τον φόβο επικείμενου τέλους, αγνοώντας παντελώς  το «Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε, πάλιν ερώ, χαίρετε». (Φιλιπ. 4:4)

 

Δια να κατανοήσουμε τo βιβλίο της Αποκάλυψης καθώς και τις λοιπές επιστολές των αποστόλων πρέπει να γνωρίζουμε τον χρόνο συγγραφής, τους παραλήπτες, τα έθιμα της εποχής, τις επικρατούσες  θρησκοπολιτικές συνθήκες, και κυρίως την διδαχή τους  την οποίαν παρέλαβαν από τον Κύριο Ιησού Χριστό, με εντολή να την κηρύξουν «εις όλην την κτίσην», το οποίον και εκπλήρωσαν πριν την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. (Μάρκ.  16:20, Ρωμ. 16:26)

 

Έχοντας αυτή την γνώση, και πιστεύοντας αυτά πού διαβάζουμε, και όχι αυτά που ακούμε,  θα γνωρίσουμε την αλήθεια, και η αλήθεια θα μας ελευθερώσει. (Ιωάν. 8:32)

 

Ο σκοπός της Αποκάλυψης

 

«Αποκάλυψις Ιησού Χριστού ην έδωκεν αυτώ ο Θεός δείξαι τοις δούλοις αυτού α δει γενέσθαι εν τάχει, και εσήμανεν αποστείλας δια του αγγέλου αυτού τω δούλω αυτού Ιωάννη ος εμαρτύρησεν τον λόγον του Θεού και την μαρτυρίαν Ιησού Χριστού όσα είδεν». Το μήνυμα του Ιωάννη στους συγχρόνους του ήταν:  «Μακάριος ο αναγινώσκων και οι ακούοντες τους λόγους της προφητείας και τηρούντες τα εν αυτή γεγραμμένα ο γαρ καιρός εγγύς». (Αποκ. 1:1-3)

 

Ο σκοπός της Αποκάλυψης ήταν να δείξει ο Θεός στους δούλους του (όχι γενικά στον κόσμο), αυτά που έπρεπε να γίνουν σύντομα, γρήγορα. Μακαρίζεται ο αναγιγνώσκων, οι ακούοντες και τηρούντες τους λόγους της προφητείας, διότι ο καιρός που θα γινόντουσαν αυτά ήταν εγγύς (πλησίον).

 

«Διότι ου μη ποιήση Κύριος ο Θεός πράγμα,  εάν μη αποκαλύψη παιδείαν αυτού προς τους δούλους αυτού τους προφήτας». (Αμώς 3:7)

 

Σε αντίθεση με τον Δανιήλ όπου ο άγγελος, που του έλεγε τι θα συμβεί στο λαό Ισραήλ τις έσχατες ημέρες, του είπε «σφράγισαι το βιβλίον (Δαν. 12:1-4, 2:45 Ο΄)» στον Ιωάννη είπε «μη σφραγίσης  τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου, ο καιρός γαρ εγγύς έστιν». Και πάλι: «Ιδού έρχομαι ταχύ, και ο μισθός μου μετ΄ εμού αποδούναι εκάστω ως το έργο εστίν αυτού». (Αποκ. 22:10,12)

 

Ο απλός νούς  αντιλαμβάνεται  ότι αυτά που έδειξε ο Ιησούς Χριστός στον Ιωάννη  δεν αφορούσαν μελλοντικές γενεές, ούτε αυτά που προφητικά σήμανε θα γινόντουσαν μετά από δύο ίσως και τρείς χιλιάδες χρόνια. Ο Ιησούς έδειξε στους δούλους του αυτά που θα γινόντουσαν άμεσα στην εποχή τους, χωρίς να παραλείψει  τον έλεγχο, την προτροπή και την παρηγοριά.

 

Οι  υποσχέσεις: «τω νικώντι δώσω αυτώ φαγείν εκ του ξύλου της ζωής», «O νικών ου μη αδικηθή εκ του θανάτου του δευτέρου», «Tω νικώντι δώσω αυτώ του μάννα του κεκρυμμένου», «O νικών και ο τηρών άχρι τέλους τα έργα μου δώσω αυτώ εξουσίαν επι των εθνών», «O νικών ούτως  περιβαλείται εν ιματίοις λευκοίς ….και ομολογήσω το όνομα αυτού ενώπιων του πατρός μου και ενώπιον των αγγέλων αυτού», «Έρχομαι ταχύ κράτει ο έχεις ινα μηδείς λάβη τον στεφανόν σου», «Ο νικών δώσω αυτώ καθίσαι μετ’εμού εν τω θρόνω μου….» και το ότι ο Ιωάννης βλέπει την γυναίκα, την πόρνη την μεγάλη «μεθύουσαν (ενεργητική μετοχή ενεστώτα-να μεθάει) εκ του αίματος των αγίων και εκ του αίματος των μαρτύρων του Ιησού» φανερώνουν καταστάσεις που αφορούσαν τους σύγχρονους του Ιωάννη οι οποίοι και είχαν έντονες εσχατολογικές προσδοκίες. (Αποκ. 2:7, 11, 17, 26, 3:5, 11, 21, 17:6)

Επίσης το: «και ερρέθη αυτοίς  (στους σφαγμένους για το λόγο του Θεού και την μαρτυρία που είχαν, οι οποίοι έκραζαν για κρίσι και εκδίκηση) ίνα αναπαύσονται  έτι χρόνον μικρόν, έως πληρωθώσιν και οι σύνδουλοι αυτών και οι αδελφοί αυτών οι μέλλοντες αποκτέννεσθαι ως και αυτοί» δεν μας επιτρέπει να υπονοούμε μελλοντικά γεγονότα. (Αποκ. 6:9-11)

Χρόνος συγγραφής

Κυρίαρχος πολυεθνική και πολυθεϊστική βασιλεία τον πρώτο αιώνα στην λεκάνη της Μεσογείου ήταν η Ρωμαϊκή όπως είχε προφητέψει ο Δανιήλ. Την περίοδο αυτή γράφτηκε η Αποκάλυψη και διαδραματίστηκαν  όλα τα γεγονότα στην Καινή Διαθήκη, με την Ιουδαία να είναι  επαρχία  του Ρωμαϊκού κράτους. Ο χρόνος συγγραφής είναι πριν το 70 μ.Χ. και όχι το 96 μ.Χ. όπως εσφαλμένα διαδόθηκε τον 2ο αιώνα.

 

Βιβλικές αποδείξεις για τον χρόνο συγγραφής

 

Ι) «Ιωάννης ταίς επτά εκκλησίαις ταις εν τη Ασία, χάρις υμίν και ειρήνη από ο Ών και ο Ήν και ο Ερχόμενος….». (Αποκ 1:4)

 

Τα «τέκνα της επαγγελίας» του πρώτου αιώνα ζούσαν με την αναμονή της άμεσης έλευσης του Ιησού Χριστού/Δευτέρα Παρουσία και της ερήμωσης  της Ιερουσαλήμ. (Λουκ. 22:20)

 

Όσοι από τον κατά σάρκα Ισραήλ (βιολογικοί απόγονοι του Αβραάμ), «αγνόησαν τον Ιησού Χριστό και τις φωνές των προφητών», εδίωξαν τα τέκνα της επαγγελίας, τον Πνευματικό Ισραήλ, καθώς έγραψε και ο απόστολος Παύλος: «Υμείς δε αδελφοί, κατά Ισαάκ επαγγελίας τέκνα εστέ, αλλά ώσπερ τότε ο κατά σάρκα γεννηθείς εδίωκε τον κατά πνεύμα ούτως και νύν. Αλλά τι λέγει η γραφή; Έκβαλε την παιδίσκην και τον υιόν αυτής, ου γαρ κληρονομήσει ο υιός της παιδίσκης μετά του υιού της ελευθέρας». (Πράξ. 13:27, Γαλ. 4:28-30)

 

«Ώστε ημείς αυτοί καυχώμεθα διά σας εν ταις εκκλησίαις του Θεού διά την υπομονήν σας και πίστιν εν πάσι τοις διωγμοίς υμών και ταις θλίψεσι, τας οποίας υποφέρετε, το οποίον είναι ένδειξις της δικαίας κρίσεως του Θεού, διά να αξιωθήτε της βασιλείας του Θεού, υπέρ της οποίας και πάσχετε,

επειδή είναι δίκαιον ενώπιον του Θεού να ανταποδώση θλίψιν εις τους όσοι σας θλίβουσιν, εις εσάς δε τους θλιβομένους άνεσιν μεθ' ημών, όταν ο Κύριος Ιησούς αποκαλυφθή απ' ουρανού μετά των αγγέλων της δυνάμεως αυτού…..». (Β’ Θεσ. 1:4-7)

 

 Όσοι Ιουδαίοι  αρνήθηκαν τον  Χριστόν , έγειναν  εχθροί του σταυρού. Όντες  υιοί των  φονευσάντων  τους προφήτες, αναπλήρωσαν  τις αμαρτίες  τους,  φονεύοντας τον αρχηγό της ζωής Ιησού Χριστό και διώκοντας  τα τέκνα τη επαγγελίας  και έτσι έφθασε  επ’ αυτούς  η οργή του Θεού μέχρι τέλους.  (Α΄ Θεσ. 2:15-16, Ματθ. 23:29-33)

 

Ο Κύριος  Ιησούς Χριστός είχε ρωτήσει τους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους: «όταν ούν έλθη ο Κύριος του αμπελώνος, τι ποιήσει τοίς γεωργοίς εκείνοις; Λέγουσι αυτώ κακούς κακώς απολέσει αυτούς και τον αμπελώνα εκδώσεται άλλοις γεωργοίς, οίτινες αποδώσουσιν αυτώ τους καρπούς εν τοις καιροίς αυτών». (Ματθ. 21:33-41)

 

Ο  Ιωάννης  λοιπόν ήταν «συγκοινωνός εν τη θλίψει και βασιλεία και υπομονή εν Ιησού» και όταν γράφει την Αποκάλυψη, «ο Ιησούς έμελε να έλθη», ήταν ο Ερχόμενος  και συνεπώς  επέκειτο η ερήμωση της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. και η κρίσις επάνω στους ασεβείς του κατά σάρκα Ισραήλ. (Αποκ. 1:9)

 

ΙΙ) Τα επτά κεφάλια, του Θηρίου εκ της θαλάσσης που ήταν η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ήταν επτά βασιλείς «οι πέντε έπεσαν ο εις έστιν (Αποκ. 17:10)». Ο Νέρων ήταν ο έκτος Καίσαρας της Ρώμης. α) Ιούλιος Καίσαρ, β) Αύγουστος Καίσαρ, γ) Τιβέριος Καίσαρ, δ) Καλιγούλας Καίσαρ, ε) Κλαύδιος Καίσαρ, στ΄) Νέρων Καίσαρ (54 μ.Χ. – 68 μ.Χ.). Το «εις έστιν» σημαίνει ότι ο Νέρων ζούσε όταν έγραψε ο Ιωάννης.

 

ΙΙΙ) Και το: «την πόλιν την αγίαν πατήσουσιν μήνας τεσσαράκοντα δύο» επίσης βεβαιώνει ότι η κάτω Ιερουσαλήμ υπήρχε ακόμη κατά τον χρόνο συγγραφής. (Αποκ. 11:2β)

 

ΙV) «Και είδον άλλον σημείον εν τω ουρανώ μέγα και θαυμαστόν, αγγέλους επτά, οίτινες είχον τας επτά εσχάτας πληγάς, διότι εν αυταίς ετελέσθη ο θυμός του θεού. Και είδον ……… εκείνους οίτινες ενίκησαν κατά του θηρίου και κατά της εικόνος αυτού και κατά του χαράγματος αυτού και κατά του αριθμού του ονόματος αυτού  ………… και έψαλλον την ωδήν του Μωϋσέως του δούλου του Θεού και την ωδήν του Αρνίου, λέγοντες: Μεγάλα και θαυμαστά τα έργα σου, Κύριε Θεέ Παντοκράτωρ, δίκαιαι και αληθηναί αι οδοί σου, βασιλεύ των εθνών. Τις δεν θέλει σε φοβηθή, Κύριε , και δοξάσει το όνομά σου; Διότι είσαι μόνος όσιος, διότι πάντα τα έθνη θέλουσιν ελθεί και προσκυνήσει ενώπιον σου , διότι αι κρίσεις σου εφανερώθησαν». (Αποκ. 15:1-4)  

 

Η ωδή του Μωυσή είναι γραμμένη στο Δευτερονόμιο (κεφ. 32) και αναφέρεται στη πονηρή και διεστραμμένη γενεά του λαού Ισραήλ και στην οργή του θεού που θα εκτελούσε το Αρνίο σε αυτούς που πάντα φόνευαν τους προφήτες «Διότι θέλει εκδικήσει το αίμα των δούλων αυτού (Δευτ. 32:43)». Ο Ισραήλ ήταν η άμπελος του Θεού, αλλά έκανε πάντα πικρά και ξινά σταφύλια. Η ωδή ψέλνεται πριν οι άγγελοι εκχύσουν τις φιάλες του θυμού του Θεού σ’ αυτήν την πονηρή και διεστραμμένη γενεά.

 

V) «Εγώ ο Ιωάννης ο αδελφός υμών». Το ότι είχε δραστηριοποιηθεί στην Ασία και ήταν γνωστός στους εκεί αδελφούς είναι δεδομένο, όπως επίσης  και το ότι εγνώριζε καλώς την κατάσταση τους, όντας και αυτός «συγκοινωνός εν τη θλίψει». Οι αναφορές στις Πράξεις  για την Μυσία, την Τρωάδα  και στους Κολοσσαείς για την Ιεράπολη, αποδεικνύουν και άλλες πρώιμες χριστιανικές κοινότητες στην Ασία. Η επιλογή λοιπόν των επτά, λόγω γεωγραφικής θέσεως και πληθυσμού θα διευκόλυνε την διάδοση και επέκεινα, αν και κάποιες πόλεις είχαν καταστραφεί το 60 μ.Χ. από σεισμό.  Επιπροσθέτως το γεγονός ότι ο Ιωάννης ήταν απόστολος στους περιτετμημένους καθώς ο Πέτρος και ο Ιάκωβος (Γαλ. 2:9), και από το περιεχόμενο της Αποκάλυψης, σημαίνει ότι τα μέλη των επτά εκκλησιών της Ασίας ήταν Ιουδαίοι Χριστιανοί και ο χρόνος συγγραφής ήταν στην περίοδο της θλίψις η οποία θα προηγούταν του τέλους της Ιερουσαλήμ (Βλ. Ματθ. κεφ. 24). Οι επαναλήψεις: «προς τον άγγελο της εκκλησίας της Εφέσου γράψον και  προς τον άγγελο της εκκλησίας των Σμυρναίων γράψον κ.τ.λ.», μας προϊδεάζει ότι μπορεί να έγραψε χωριστά σε κάθε εκκλησία.

 

Εβραϊκές κοινότητες στην Μ. Ασία

 

Από επιγραφές της αρχαιότητας μαρτυρούνται Εβραϊκές κοινότητες στην Μ. Ασία ήδη από τον 3ο αιώνα π.Χ.,  μάλιστα και στις πόλεις όπου εμήνυσε ο Ιωάννης.

Μαρτυρίες από την Κ. Διαθήκη

Και ο Παύλος είπεν: «Εγώ είμαι άνθρωπος Ιουδαίος εκ της Ταρσού, πολίτης επισήμου πόλεως της Κιλικίας». (Πράξ. 21:39)

«Κατήντησε δε εις Δέβρην και Λύστραν. Και ιδού ήτο εκεί μαθητής τις ονόματι Τιμόθεος, υιός γυναικός Ιουδαίας πιστής, πατρός δε Έλληνος, όστις είχε καλήν μαρτυρίαν υπό των εν Λύστροις και Ικονίω αδελφών. Τούτον ηθέλησεν ο Παύλος να εξέλθη μεθ’ εαυτού και λαβών αυτόν περιέτεμε δια τους Ιουδαίους τους όντας εν τοις τόποις εκείνοις». (Πράξ. 16:1-30)

«Αυτοί δε περάσαντες από της Πέργης, έφθασαν εις Αντιόχειαν της Πισιδίας και εισελθόντες εις την συναγωγήν τη ημέρα του σαββάτου εκάθησαν». (Πράξ. 13:16)

 

«Πέτρος απόστολος Ιησού Χριστού εκλεκτοίς παρεπιδήμοις διασποράς (Ιουδαίοι) Πόντου, Γαλατίας (περιοχή της σημερινής Άγκυρας της Τουρκίας), Καππαδοκίας,  Ασίας και Βιθυνίας». (Α΄Πέτρ. προς Εβραίους 1:1)

 

«Είπον λοιπόν οι Ιουδαίοι προς αλλήλους: Που μέλλει ούτος να υπάγη ώστε ημείς δεν θέλομεν ευρεί αυτόν; Μήπως μέλει να υπάγη εις τους διεσπαρμένους  (Ιουδαίους) μεταξύ των Ελλήνων και να διδάσκη τους Έλληνας;». (Ιωάν. 7:35)

 

«Ήσαν δε κατοικούντες εν Ιερουσαλήμ Ιουδαίοι, άνδρες ευλαβείς από παντός έθνους των υπό τον ουρανόν ………. Πάρθοι και Μήδοι και Ελαμίται και οι κατοικούντες την Μεσοποταμίαν, Ιουδαίαν τε και Καπαδοκίαν, τον Πόντον και την Ασίαν …..». (Πράξ. 2:5, 9)

 

«Εγώ είμαι το Α και το Ω, ο πρώτος και ο έσχατος και ότι βλέπεις γράψον εις βιβλίον και πέμψον εις τας επτά εκκλησίας τας εν τη Ασία, εις Έφεσον και εις Σμύρνην και εις Πέργαμον και εις Θυάτειρα και εις Σάρδεις και εις Φιλαδέλφειαν και εις Λαοδίκειαν».  (Αποκ. 1:11)

 

Τόπος συγγραφής

 

«Εγενόμην εν τη νήσω τη καλουμένη Πάτμω». Ο αόριστος εγενόμην (ήμουν), μας επιτρέπει να πούμε ότι ίσως ο τόπος που έγραψε τα όσα είδε, να ήταν διαφορετικός από την Πάτμο. (Αποκ. 1:9β)

 

Η εξορία του Ιωάννη

 

Ο  Ιωάννης δεν υποστηρίζει  όσα διέδωσαν  πάλι τον δεύτερο αιώνα περί της  σπηλιάς  και της  εξορίας του,  ο ίδιος μαρτυρεί τα εξής: «Εγώ Ιωάννης, ο αδελφός υμών κα συγκοινωνός εν τη θλίψει κα βασιλεία και υπομονή εν Ιησού, εγενόμην εν τη νήσω τη καλουμένη Πάτμω δια τον λόγον του Θεού και την μαρτυρίαν Ιησού,  εγενόμην εν πνεύματι εν τη κυριακή ημέρα και ήκουσα οπίσω μου φωνήν μεγάλην ως σάλπιγγος λεγούσης, ο βλέπεις γράψον ες βιβλίον κα πέμψον ταις επτά εκκλησίαις, εις Έφεσον και εις Σμύρναν και εις Πέργαμον και εις Θυάτειρα και εις Σάρδεις και εις Φιλαδέλφειαν και εις Λαοδίκειαν». (Αποκ. 1:9-11)

 

«Εγενόμην εν τη νήσω Πάτμω», πήγε οικειοθελώς  για το αποστολικό  έργο, δια τον λόγο του Θεού και την μαρτυρία Ιησού και εκεί είδε τα όσα έγραψε.

 

Το όραμα της Κυριακής ημέρας και αι δύο γυναίκες

«Εγενόμην εν πνεύματι εν τη Κυριακή ημέρα». Εάν ήθελε να πει για ημέρα της εβδομάδος θα έλεγε  «τη μια των σαββάτων (Μάρκ. 16:2)». Αυτό όμως που λέει στις επτά εκκλησίες είναι ότι: «εγένετο εν πνεύματι» και είδε όσα θα γινόντουσαν  στην «Ημέρα του Κυρίου την μεγάλη και επιφανή» την οποία περίμεναν οι πιστοί. (Πράξ. 2:20, Β’ Τιμ. 1:12, Μαλ. 4:5)

«Προσδεχόμενοι (προσμένοντες) την μακαρίαν ελπίδα και επιφάνεια της δόξης του μεγάλου Θεού και σωτήρος ημών Χριστού Ιησού». (Τίτος 2:13)

Στην Ημέρα της «απολύτρωσης των υιών του Θεού», στην Ημέρα της εκπλήρωσης των γεγραμμένων κρίσεων, για τους παραβάτες του Μωσαϊκού νόμου και φονείς των προφητών και αγίων, στην Ημέρα της πυρπόλησης  και του λιθοβολισμού (καταπέλτες Ρωμαίων) της «Πόρνης Ιερουσαλήμ», στην Ημέρα που ο αιώνας του Μωσαϊκού νόμου ολοκληρώθηκε, στην Ημέρα που ερήμωσε η κάτω Ιερουσαλήμ, «η γυναίκα η μεθύουσα εκ του αίματος των αγίων της Παλαιάς Διαθήκης και εκ του αίματος των μαρτύρων του Ιησού» και η νέα Ιερουσαλήμ «η νύφη, η γυναίκα του Αρνίου βασίλευσε». (Λουκ. 21:28, Φιλιπ. 3:21, Ματθ. 23:31-36, Αποκ. 17:16, Ιεζ. 15:6, Ιεζ. 16:30-35, Ησ. 1:21, Αποκ. 17:6, 21:9)

«Γέγραπται γαρ ότι Αβραάμ δύο υιούς έσχεν, ένα εκ της παιδίσκης (Άγαρ) και ένα εκ της ελευθέρας (Σάρρα), αλλά ο μεν εκ της παιδίσκης κατά σάρκα γεγέννηται, ο δε εκ της ελευθέρας δι’ επαγγελίας, άτινα έστιν αλληγορούμενα. Αύται εισίν δύο διαθήκαι, μία μεν από όρους Σινά εις δουλείαν γεννώσα, ήτις εστίν Άγαρ. Το δε  Άγαρ Σινά όρος εστίν εν τη Αραβία, συστοιχεί δε τη νύν Ιερουσαλήμ (της Π. Διαθήκης),  δουλεύει (είναι σε δουλεία) γαρ μετά των τέκνων αυτής, η δε άνω Ιερουσαλήμ (της Κ. Διαθήκης),  ελευθέρα εστίν ήτις εστίν μήτηρ ημών». (Γαλ. 4:22-26)

 

Γράψον ουν α είδες και α εισίν και α μέλλει γινέσθαι μετά ταύτα

Α είδες.

«Το μυστήριον των επτά αστέρων ους είδες επι της δεξιάς μου και τας επτά λυχνίας τας χρυσάς. Οι επτά αστέρες άγγελοι των επτά εκκλησιών εισί και αι λυχνίαι (τας οποίας είδες)  αι επτά εκκλησίαι εισίν». (Αποκ. 1:19-20)

Α εισίν.

α)  Την πνευματική κατάσταση των εκκλησιών.

β) Τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν  από τους απειθείς Ιουδαίους ψευδοδιδασκάλους.

«Οίδα σου την θλίψιν και την πτωχείαν, αλλά πλούσιος ει και την βλασφημίαν εκ των λεγόντων Ιουδαίους είναι εαυτούς και ουκ εισίν αλλά συναγωγή του Σατανά, μηδέν φοβού α μέλλεις πάσχειν». (Αποκ. 2:9-10)

 

«Αλλά έχω κατά σου ότι αφείς την γυναίκα Ιεζάβελ η λέγουσα εαυτήν προφήτιν και διδάσκει και πλανά τους εμούς δούλους  πορνεύσαι  και φαγείν ειδωλόθυτα». (Αποκ. 2:20)

 

«Αλλ’ έχω κατά σου ολίγα ότι έχεις εκεί κρατούντας την διδαχήν Βαλαάμ, ος εδίδασκεν τω Βαλάκ βαλείν σκάνδαλον ενώπιον των υιών Ισραήλ φαγείν ειδωλόθυτα και πορνεύσαι, ούτως έχεις και συ κρατούντας την διδαχήν Νικολαϊτών ομοίως». (Αποκ. 2:14-15)

 

«Ιδού δίδω εκ της συναγωγής του Σατανά των λεγόντων εαυτούς Ιουδαίους είναι και ουκ εισί αλλά ψεύδονται, ιδού ποιήσω αυτούς ινα ήξουσιν και προσκυνήσουσιν ενώπιον των ποδών σου και γνώσιν ότι εγώ σε αγάπησα». (Αποκ. 3:9)

 

Και α μέλλει γινέσθαι μετά ταύτα.

«Μετά ταύτα είδον και ιδού θύρα ηνεωγμένη εν τω ουρανώ, και η φωνή η πρώτη ην ήκουσα ως σάλπιγγος λαλούσης μετ’ εμού λέγων, Ανάβα ώδε και δείξω σοι α δεί γενέσθαι μετά ταύτα (δηλαδή στην συνέχεια)». Αποκ. 4:1)

α) Το άνοιγμα του βιβλίου και το λύσιμο των επτά σφραγίδων αυτού. (Αποκ. 4:5)

β) Το παρασκήνιο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας: «και έδωκεν αυτώ ο δράκων την δύναμιν αυτού και εξουσίαν μεγάλην».  (Αποκ. 13:2β)

γ) Τας «επτά εσχάτας πληγάς» με τας οποίας εξετελέσθη ο θυμός του Θεού  στους ασεβείς  εκ των Ιουδαίων. (Αποκ. 15:1)

δ) Την κρίσιν της γυναικός, της «πόρνης της μεγάλης», της  «βασταζόμενης» από το θηρίο το εκ της θαλάσσης/ρωμαϊκή αυτοκρατορία. (Δεν βαστάζετο/στηρίζετο από τον Κύριο Ιησού). (Αποκ.  17:1, 7)

 σ.σ. Το Θεοκρατικό Ισραήλ ήταν υποτελές στην Ρώμη και ο  Ναός της Ιερουσαλήμ λειτουργούσε με την ανοχή και υποστήριξη της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας η οποία διόριζε τους βασιλείς και τους αρχιερείς. Ο φόβος του Ιουδαϊκού ιερατείου ήταν μήπως ο λαός πιστέψει  στον Ιησού  Χριστό και έρθουν οι Ρωμαίοι και «αρούσιν ημών (θα μας τελειώσουν) και τον τόπον και το έθνος». (Ιωάν. 11:48)

ε) Και την άλλη γυναίκα την νύμφην του Αρνίου, την αγίαν Ιερουσαλήμ καταβαίνουσαν εκ του ουρανού από του Θεού  έχουσαν την δόξαν του Θεού…..». (Αποκ. 21:9-10)

 

Το θηρίο εκ της θαλάσσης συνεργός του θεού εις την ερήμωση της Ιερουσαλήμ

 

 «Μετά δε ταύτα εθεώρουν εν οράματι της νυκτός θηρίον τέταρτον φοβερόν και ο φόβος αυτού υπερφέρων ισχύι έχον οδόντας σιδηρούς μεγάλους εσθίον και κοπανίζον κύκλω τοις ποσί καταπατούν διαφόρως χρώμενον παρά πάντα τα προ αυτού θηρία είχε δε κέρατα δέκα 
 και βουλαί πολλαί εν τοις κέρασιν αυτού και ιδού άλλο εν κέρας ανεφύη ανα μέσον αυτών μικρόν εν τοις κέρασιν αυτού και τρία των κεράτων των πρώτων εξηράνθησαν δι' αυτού και ιδού οφθαλμοί ώσπερ οφθαλμοί ανθρώπινοι (έβλεπε ανθρωπίνως όχι με τους οφθαλμούς του Κυρίου) εν τω κέρατι τούτω και στόμα λαλούν μεγάλα και εποίει πόλεμον προς τούς αγίους». (Δανιήλ 7:7-8) 

 

Το πνεύμα του Θεού τις βασιλείες των εθνών τις παρομοίαζε με θηρία, σε αντίθεση με τον κατά σάρκα λαό Ισραήλ πού τον παρομοίαζε με πρόβατο και ποίμνιο της βοσκής του.

 

«Και εσήκωσεν εκείθεν ως πρόβατα τον λαόν αυτού και ώδήγησεν αυτούς ως ποίμνιον εν τη ερήμω (έξοδος από την Αίγυπτο)». (Ψαλμ. 78:52)

 

«Ο Ισραήλ είναι πρόβατον πλανώμενον λέοντες  κυνήγησαν αυτό πρώτος ο βασιλεύς της Ασσυρίας  κατέφαγε αυτόν και ύστερον ούτος ο Ναβουχοδονόσορ, ο βασιλεύς της Βαβυλώνος, κατασύντριψε τα οστά αυτού». ( Ιερ. 50:17)

 

Το τέταρτο θηρίο

 

«Το θηρίο το εκ της θαλάσσης  ην όμοιόν παρδάλει και οι πόδες αυτού ως άρκτου και το στόμα αυτού ως λέοντος. Το θηρίο είχε κέρατα δέκα και κεφαλάς επτά και επί των κεράτων αυτού δέκα διαδήματα και επί τας κεφαλάς αυτού ονόματα βλασφημίας».  (Αποκ. 13:1)

 

Αυτή είναι η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία τα στρατεύματα της οποίας ο Θεός τα ονομάζει δικά του.

 

 «Ο δε βασιλεύς ωργίσθη και πέμψας τα στρατεύματα αυτού απώλεσεν τους φονείς εκείνους και την πόλιν αυτών ενέπρησεν». (Ματθ. 22:7)

 

Ερευνώντας την γλώσσα της Γραφής διαβάζουμε στον Ωσηέ τα όσα λέγει στο βόρειο δεκάφυλο βασίλειο του Ισραήλ (καλούμενο και Εφραΐμ), όταν τους παραδίδει στον Ασσύριο:

 

«Εγώ εποίμανον σε (το πρόβατο Ισραήλ), εν τη ερήμω, εν γη αοικήτω (ακατοίκητο) κατά τας νομάς αυτών, και ενεπλήσθησαν εις πλησμονή (εχορτάσθησαν) και υψώθησαν αι καρδίαι αυτών, ένεκα τούτου επελάθοντό μου (με λησμόνησαν) και έσομαι αυτοίς ως πάνθηρ (σε άλλη μετάφραση λέων) και ως πάρδαλις κατά την οδόν Ασσυρίων. Απαντήσομαι αυτοίς ως άρκτος απορούμενη και διαρρήξω συγκλεισμόν καρδίας αυτών (το στήθος τους) και καταφάγονται αυτούς εκεί σκύμνοι δρυμού, θηρία αγρού διασπάσει (διασπαράξει) αυτούς». (Ωσ. 13:5-8)

 

Και εδώ τους λέει ότι  θα είναι για αυτούς ως λέων ως πάρδαλις  και ως άρκτος, ο ίδιος συμπαρατάσσεται με τα στρατεύματα των Ασσυρίων εναντίον τους .

 

Και ο Ζαχαρίας στο 14:1-3  προφητεύει ως εξής: «Ιδού ημέραι έρχονται Κυρίου, και διαμερισθήσονται τα σκύλα σου εν σοι (θα σε λαφυραγωγήσουν) και επισυνάξω πάντα τα έθνη επί Ιερουσαλήμ εις πόλεμον, και αλώσεται η πόλις………και εξελεύσεται Κύριος και παρατάξεται εν τοις έθνεσιν εκείνοις καθώς ημέρα παρατάξεως αυτού εν ημέρα πολέμου…». (ο Κύριος θα συμπαραταχθεί με τα έθνη ενάντια στην Ιερουσαλήμ).

 

 σ.σ. Το [εν] δεν είναι εναντιωματικό όπως λανθασμένα μεταφράζεται στο Μασοριτικό.

 

Η λατρεία του θηρίου/ρωμαϊκή βασιλεία και των αυτοκρατόρων του

 

 Τα όσα ιστορούνται στο 13ο κεφάλαιο της Αποκάλυψης δεν αφορούν μελλοντικά γεγονότα για το τέλος της ιστορίας του κόσμου, αλλά αναφέρονται σε ιστορικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στον πρώτο ιουδαϊκό/ ρωμαϊκό πόλεμο. Οι επαναστάτες Ιουδαίοι έπρεπε εμπράκτως  να μεταμεληθούν αποδίδοντας λατρεία και τιμή στο Θηρίο εκ της θαλάσσης που ήταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αναλυτικότερα μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο:  Αντίχριστος

 

 Η λατρεία  της Ρώμης και των αυτοκρατόρων της ήταν πράξεις αναγνώρισης και υποταγής στη ρωμαϊκή εξουσία. Η λατρεία στην θεά Ρώμη, ως επικυρίαρχος δύναμη, της προσέδιδε τον τίτλο της προστάτιδας και ευεργέτιδας. Η ιδέα της λατρείας της Ρώμης είχε προέλευση τους Έλληνες και είχε πολιτική σκοπιμότητα, στοχεύοντας στην ρωμαϊκή εύνοια. Σε συνδυασμό πάντα με την λατρεία του αυτοκράτορα εξασφάλιζε στις πόλεις τις ρωμαϊκής επικυριαρχίας ειρήνη, οικονομική άνθιση, και κοινωνικοπολιτιστική προοπτική.

 

Περισσότερα για την λατρεία της Ρώμης  μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο της Καθηγήτριας Ιστορίας και Αρχαιολογίας Πανεπιστημίου Κύπρου και συγγραφέως Μαρία Καντηρέα στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση:

 

Καντηρέα Μαρία <Ρώμη και Δήμος στη Μ.Ασία>,2002. Εγκυκλοπαίδεια                                           Μείζονος Ελληνισμού, Μ.Ασία.

 http://asiaminor.ehw.gr/forms/fLemmaBodyExtended.aspx?lemmaId=6010

 

 

Οι εχθροί του θεού

 

Το μήνυμα της Καινής Διαθήκης ήταν η συμφιλίωση με τον Θεό και ότι: «ίλεως έσομαι ταις αδικίαις αυτών και των αμαρτιών αυτών ου μη μνησθώ έτι». (Εβρ. 8:12, Β΄Κορ. 5:18-21)

 

«Ει γαρ εχθροί όντες κατηλλάγημεν τω Θεώ δια του θανάτου του υιού αυτού πολλώ μάλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα εν τη ζωή αυτού». (Ρωμ 5:10)

 

 Στούς Ιουδαίους που εδέχθησαν αυτό το μήνυμα ο απόστολος Πέτρος γράφει: «ήτε γαρ ως πρόβατα πλανώμενοι, αλλά επεστράφητε νύν επί τόν ποιμένα και επίσκοπον των ψυχών υμών». (Α΄ Πέτρου προς Εβραίους  2:25)

 

Οι υπόλοιποι Ιουδαίοι που αρνήθηκαν την συμφιλίωση με το Θεό, έγιναν εχθροί του σταυρού του Χριστού και ο Θεός τους αντιμετώπισε ακριβώς  ως εχθρούς.

 

«Πλήν τους εχθρούς μου τούτους (όσοι εκ των Ιουδαίων  τον αρνήθηκαν) τους μη θελήσαντας με βασιλεύσαι επ’αυτούς αγάγετε ώδε και κατασφάξατε αυτούς εμπροσθέν μου». (Λουκ. 19:27)

 

«Αυτοί δε ηπείθησαν και παρώξυναν το Πνεύμα το Άγιον αυτού, και εστράφη αυτοίς εις έχθραν, και αυτός επολέμησεν αυτούς». (Ησ. 63:10)

 

«Ενέτεινε τόξον αυτού ως εχθρός εστερέωσε δεξιάν αυτού ως υπεναντίος και απέκτεινε πάντα τα επιθυμήματα των οφθαλμών μου εν σκηνή θυγατρός Σιών εξέχεεν ως πύρ τον θυμόν αυτού». (Θρήνοι 2:4)

 

 

Η δίκαιη οργή του θεού  επί τους ασεβείς  εκ των ιουδαίων  το 70 μ.Χ. εξετελέσθη με τα στρατεύματα των ρωμαίων.

 

O Θεός  είχε προειδοποιήσει τον Ισραήλ

 

«Και εάν μετά ταύτα πορεύησθε πλάγιοι, και μη βούλησθε υπακούειν μου, προσθήσω υμίν πληγάς επτά[1] κατά τας αμαρτίας υμών και αποστελώ εφ’ υμάς τα θηρία τα άγρια της γής και κατέδεται (καταφάγει) υμάς και εξαναλώσει τα κτήνη υμών και ολιγοστούς ποιήσω υμάς και ερημωθήσονται αι οδοί υμών…….και επάξω εφ’ υμάς μάχαιραν[2] εκδικούσαν δίκην διαθήκης (Π. Διαθήκη) και καταφεύξεσθε εις τας πόλεις υμών και εξαποστελώ θάνατον[3] εις υμάς  και παραδοθήσεσθε εις χείρας των εχθρών ………..και φάγεσθε τας σάρκας των υιών υμών και τας σάρκας των θυγατέρων υμών φάγεσθε…..και διασπερώ υμάς  εις τα έθνη  και εξαναλώσει υμάς επιπορευομένη η μάχαιρα και εσται η γη υμών έρημος….».  (Λευ.  26:21-33, Βλ. και Ιερ. 7:34)

 

«Και εάν θέλετε και εισακούσητε μου τα αγαθά της γης φάγησθε. Εάν δε μη θέλετε, μηδέ εισακούσητε μου, μάχαιρα υμάς κατέδεται (θα σας καταφάει), το γαρ στόμα Κυρίου ελάλησε ταύτα». (Ησ. 1:20)

 

Οι λόγοι  αυτοί  ειπώθηκαν στούς βιολογικούς απογόνους του Αβραάμ παραλήπτες της Παλαιάς Διαθήκης και εκπληρώθηκαν στην Αποκάλυψη.

 

1. Οι επτά πληγές

 

 «Και είδον άλλο σημείον εν τω ουρανώ μέγα και θαυμαστόν,αγγέλους επτά έχοντας πληγάς επτά τας εσχάτας, ότι εν αυταίς ετελέσθη ο θυμός του Θεού». (Αποκ. 15:1)

 

2. Η μάχαιρα

 

«Και εξήλθεν άλλος ίππος πυρρός, και τω καθημένω επ’αυτόν εδόθη αυτώ λαβείν την ειρήνην εκ της γης (του Ισραήλ) και ίνα αλλήλους σφάξουσιν (εμφύλιος) και εδόθη αυτώ μάχαιρα μεγάλη». (Αποκ. 6:4)

 

Ο Ιώσηπος μαρτυρεί: «Σε κάθε πόλη υπήρχε τώρα αναταραχή και εμφύλια διαμάχη και μόλις έπαιρναν ανάσα από τους Ρωμαίους έστρεφαν τα όπλα ο ένας κατά του άλλου. Διαμάχη σκληρή είχε ξεσπάσει ανάμεσα στους πολεμοχαρείς και τους φιλειρηνιστές».

 

«Οι Ρωμαίοι στρατηγοί παρακινούσαν τον Βεσπασιανό  να μην καθυστερεί , λέγοντας πώς είχαν σύμμαχο τη θεία πρόνοια πού έκανε τους εχθρούς (Ιουδαίους)  να τρώγονται  μεταξύ τους».

 

 «Δεν υπήρχε ούτε ένα μέρος της Ιουδαίας που να μην μοιραστεί τον όλεθρο της πρωτεύουσας».  (Ιουδ. Πόλ. ΒΛ.  Δ 131-132, 366, 409)

 

3. Εξαποστελώ θάνατον εις υμάς

 

«Και ότε ήνοιξεν την σφραγίδα την τετάρτην, ήκουσα φωνήν του τετάρτου ζώου λέγοντος, Έρχου και είδον και ιδού ίππος χλωρός και ο καθήμενος επάνω αυτού όνομα αυτώ θάνατος και ο άδης ηκολούθει μετ’ αυτού και εδόθη αυτοίς εξουσία επί το τέταρτον της γης αποκτείναι εν ρομφαία και εν λιμώ και εν θανάτω και υπό των θηρίων της γης». (Αποκ. 6:8)

 

Ο Ιώσηπος μαρτυρεί: «Κανένα σημείο στην πόλη (Ιερουσαλήμ) δεν είχε μείνει γυμνό, κάθε γωνία είχε το πτώμα της, θύμα του λοιμού η της εξέγερσης». (Ιουδ. Πόλ. ΒΛ. ΣΤ΄,  στιχ. 369)

 

Περισσότερες προειδοποιήσεις

 

Δευτερονόμιο 32:20-24. «Και είπεν αποστρέψω το πρόσωπον μου απ’ αυτών[1] και δείξω τι έσται αυτοίς επ’ εσχάτων ημερών[2] (το τέλος του Μωσαϊκού νόμου) ότι γενεά εξεστραμμένη (διεστραμμένη)[3] εστίν, υιοί οίς ουκ έστι πίστις εν αυτοίς …….συνάξω εις αυτούς κακά και τα βέλη μου[4] συντελέσω εις αυτούς τηκόμενοι λιμώ[5] (πείνα) και βρώσει ορνέων[6] και οπισθότονος ανίατος (σύσπαση των μυών κατά την διάρκεια της οποίας η κεφαλή και η ράχη αναστρέφονται εις τα οπίσω). Οδόντας θηρίων επαποστελώ εις αυτούς μετά θυμού συρόντων επι γήν». (Το ανωτέρω απόσπασμα είναι μέρος της ωδής του Μωυσή)

 

Και αυτός ο λόγος εκπληρώθηκε στην Αποκάλυψη.

 

1.       Θα αποστρέψω το πρόσωπο μου απ΄αυτών

 

«Ιδού αφίνεται εις εσάς ο οίκος σας έρημος. Διότι σας λέγω δεν θέλετε με ιδεί εις το εξής, εωσού είπητε, Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». (Ματθ. 23:38-39)

 

«Ο ερχόμενος/αυτός που έρχεται στο όνομα του Κυρίου». Ο λόγος αυτός  αφορά το κήρυγμα στο όνομα του Ιησού. Ο Ιησούς είπε στους μαθητές του: «Όστις δέχεται εσάς εμέ δέχεται, και όστις δέχεται εμέ δέχεται τον αποστείλαντά με». (Ματθ. 10:40)

 

«Οίδα δε ότι ερχόμενος προς υμάς εν πληρώματι ευλογίας Χριστού ελεύσομαι». (Ρωμ. 10:40)

 

2.      Ο έσχατες ημέρες

 

«Και ενώ εκάθητο επί του όρους των Ελαιών, προσήλθον προς αυτόν οι μαθηταί κατ΄ ιδίαν λέγοντες, ειπέ προς υμάς πότε θέλουσι γίνει ταύτα και τι το σημείον της παρουσίας σου και της συντελείας του αιώνος;». (Ματθ. 24:2)

 

Το κήρυγμα του Πέτρου την ημέρα της πεντηκοστής

 

«Ήσαν δε εν Ιερουσαλήμ κατοικούντες Ιουδαίοι, άνδρες ευλαβείς από παντός έθνους των υπό τον ουρανόν  ............ Σταθείς δε ο Πέτρος μετά των ένδεκα, ύψωσε την φωνήν αυτού και ελάλησε προς αυτούς: Άνδρες Ιουδαίοι και πάντες οι κατοικούντες την Ιερουσαλήμ, τούτο ας ήναι γνωστόν εις εσάς και ακούσατε τους λόγους μου.  Διότι ούτοι δεν είναι μεθυσμένοι, καθώς εσείς νομίζετε, διότι είναι Τρίτη ώρα της ημέρας, (εννέα το πρωΐ), αλλά τούτο είναι το ρηθέν δια του προφήτου Ιωήλ. Και εν ταις εσχάταις ημέραις λέγει ο Θεός, θέλω εκχέει από του πνευματός μου επί πάσα σάρκα, (Κ.Δ.) και θέλουσι προφητεύσει οι υιοί σας και οι θυγατέρες σας  και οι νεανίσκοι σας θέλουσι ιδεί οράσεις ……………  και έτι επί τους δούλους μου και επί τας δούλας μου εν ταις ημέραις εκείναις (τις έσχατες) θέλω εκχέει από του πνεύματος μου και θέλουσι προφητεύσει». (Πράξ. 2:14-18)

 

Οι Ιουδαίοι ζούσαν τις έσχατες ημέρες του Μωσαϊκού νόμου και ήταν επικείμενη η οργή του Θεού για όσους εξ’ αυτών, απείθησαν και αρνήθηκαν τον Ιησού Χριστό και εδίωξαν το σώμα του, την εκκλησία.

 

3.      Γενεά διεστραμμένη

 

« Ούτοι διεφθάρησαν, η κηλίς αυτών δεν είναι κηλίς των υιών αυτού, είναι γενεά σκολιά και διεστραμμένη». (Δευτ. 32:5)

 

«Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπεν. Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη, έως πότε θέλω είσθαι μεθ’ υμών; έως πότε θέλω υποφέρει υμάς; φέρετέ μοι αυτόν εδώ». (Ματθ. 17:17)

 

«Δια να γίνησθε άμεμπτοι και ακέραιοι, τέκνα Θεού αμώμητα εν μέσω γενεάς σκολιάς και διεστραμμένης, μεταξύ των οποίων λάμπετε ως φωστήρες εν τω κόσμω». (Φιλιπ. 2:15)

 

«Και με άλλους πολλούς λόγους διεμαρτύρετο και προέτρεπε (ο Πέτρος), λέγων, Σώθητε από της διεστραμμένης ταύτης γενεάς (ερχόταν η οργή του Θεού)». (Πράξ. 2:40)

 

«Ιδών (Ιωάννης ο βαπτιστής) δε πολλούς εκ των Φαρισαίων και Σαδδουκαίων ερχομένους εις το βάπτισμα αυτού, είπε προς αυτούς: Γεννήματα εχιδνών τις έδειξεν εις εσάς να φύγητε από της μελλούσης οργής;». (Ματθ. 3:7)

 

4.      Τα βέλη

 

«Και είδον και ιδού ίππος λευκός και ο καθήμενος επ’ αυτόν έχων τόξον (για να εκτοξεύσει τα βέλη της οργής του Θεού) και εδόθη αυτώ στέφανος και εξήλθεν νικών και ίνα νικήση». (Αποκ. 6:2)

 

«Και είδον τον ουρανόν ηνεωγμένον και ιδού ίππος λευκός και ο καθήμενος επ’αυτόν πιστός και αληθινός, και εν δικαιοσύνη κρίνει και πολεμεί οι δε οφθαλμοί αυτού ως φλόξ πυρός …………..και αυτός πατεί την ληνόν του οίνου του θυμού της οργής του Παντοκράτορος». (Αποκ. 19:11-16)

 

5.      Ο λιμός

 

«Και είδον και ιδού ίππος μέλας και ο καθήμενος επ’αυτόν έχων ζυγόν εν τη χειρί αυτού και ήκουσα ως φωνήν εν μέσω  των τεσσάρων ζώων λέγουσαν, Χοίνιξ σίτου δηναρίου και τρείς χοίνικες κριθών δηναρίου, και το έλαιον και τον οίνον μη αδικήσης».  (Αποκ. 6:5-6)

 

Εδώ περιγράφεται περίοδος πείνας (λιμός) κατά την πολιορκία της κάτω Ιερουσαλήμ από τον Τίτο όπως μας  ιστορεί και ο Ιώσηπος:  «Πολλοί αντάλλαξαν κρυφά τις περιουσίες τους με ένα μετρητή  σταριού, όσοι τύχαινε να είναι πιο πλούσιοι, και κριθαριού οι φτωχότεροι έπειτα τους έκλειναν στα πιο κρυφά μέρη των σπιτιών τους μερικοί  από την πλήρη ένδεια  έτρωγαν το σιτάρι ανάλεστο, ενώ άλλοι το έψηναν με όποιον τρόπο υπαγόρευε  η ανάγκη και ο φόβος». (Ιουδ. Πόλ. Ε:427)

 

Εδώ οι όροι της περιγραφής σαφώς προσδιορίζουν και τον ιστορικό χρόνο που έλαβαν χώρα τα δειχθέντα καθώς και το χρόνο συγγραφής του βιβλίου.

 

Το λεξικό αρχαίας Ελληνικής γλώσσης του Ιωάν.Δρ. Σταματάκου λέει:

 

 Ζυγόν = η φάλαγξ του ζυγού (της ζυγαριάς), η σιδηρά δηλ. οριζοντία, η συνδέουσα και συγκρατούσα εις τα άκρα της τας δύο πλάστιγγας.

 

Χοίνιξ = μέτρον χωρητικότητος ξηρών προϊόντων, ισούτο με 315 δράμια. Μία χοίνιξ σίτου ήτο το ημερίσιον σιτηρέσιον του στρατιώτου, η τουλάχιστον του δούλου. (Βλ. Ιεζεκ. 45:10-11 Ο΄)

 

 Δηνάριον = ρωμαϊκόν νόμισμα ισον με μία δραχμή.

 

Ο ζυγός, η χοίνιξ και το δηνάριο,  ήταν όλα εις χρήση τον πρώτο αιώνα μ.Χ.

 

6.      Βρώσει ορνέων

 

«Και είδον ένα άγγελον εστώτα εν τω ηλίω και έκραξεν φωνή μεγάλην λέγων πάσιν τοις ορνέοις τοις πετομένοις εν μεσουρανήματι, Δεύτε συνάχθητε εις το δείπνον το μέγα του Θεού ίνα φάγητε σάρκας βασιλέων και σάρκας χιλιάρχων και σάρκας ισχυρών και σάρκας ίππων και των καθημένων επ’αυτών  και σάρκας πάντων ελευθέρων τε και δούλων και μικρών και μεγάλων». (Αποκ. 19:17-18)

 

Άλλη μαρτυρία

 

 «Και καταλύσω εκ πόλεων Ιούδα και εκ διόδων Ιερουσαλήμ φωνήν ευφραινομένων και φωνήν χαιρόντων, φωνήν νυμφίου και φωνήν νύμφης ότι εις ερήμωσιν έσται πάσα η γη». (Ιερ. 7:34)

 

Και αυτός ο λόγος εκπληρώθηκε στην Αποκάλυψη.

 

«Και φώς λύχνου ου μη φανή εν σοι έτι, και φωνή νυμφίου και νύμφης ου μη ακουσθή εν σοι έτι, ότι οι έμποροι σου ήσαν οι μεγιστάνες της γής, ότι εν τη φαρμακεία σου επλανήθησαν πάντα τα έθνη, και εν αυτή αίμα προφητών και αγίων ευρέθη και πάντων των εσφαγμένων επι της γης». (Αποκ. 18:23)

 

 

Οι ιουδαίοι συμφώνησαν να υποστούν τις συνέπειες των πράξεων τους

 

"Λέγει αυτοίς ο Πιλάτος, τι ουν ποιήσω Ιησούν τον λεγόμενον Χριστόν; λέγουσιν πάντες, Σταυρωθήτω. Ο δε έφη, τι κακόν εποίησεν; οι δε περισσώς έκραζον λέγοντες, Σταυρωθήτω. Ιδών δε ο Πιλάτος ότι ουδέν ωφελεί αλλά μάλλον θόρυβος γίνεται, λαβών ύδωρ απενίψατο τας χείρας απέναντι του όχλου λέγων, Αθώος είμι από του αίματος τούτου υμείς όψεσθε. Και αποκριθείς πας ο λαός είπεν, Το αίμα αυτού εφ' υμάς και επί τα τέκνα ημών».  (Ματθ. 27:22-25)

 

«Ηκολούθει δε αυτώ πολύ πλήθος του λαού (Ιουδαίοι) και γυναικών αι εκόπτοντο (κόπτομαι = κτυπώ το στήθος μου, η την κεφαλήν μου από θλίψη) και εθρήνουν αυτόν. Στραφείς δε προς αυτάς ο Ιησούς είπεν, θυγατέρες Ιερουσαλήμ, μη κλαίετε επ’ εμέ, πλην εφ΄εαυτάς κλαίετε και επί τα τέκνα υμών, ότι έρχονται ημέραι εν αις ερούσιν, Μακάριαι αι στείραι και αι κοιλίαι αι ουκ εγέννησαν και μαστοί οι ουκ έθρεψαν. Τότε άρξονται λέγειν τοις όρεσιν Πέσετε εφ΄ημάς και τοις βουνοίς Καλύψατε ημάς ότι ει εν τω υγρώ ξύλω ταύτα ποιούσιν, εν τω ξηρώ τι γένηται;». (Λουκ. 23:27-30,   Ωσηέ 10:8)

 

Ο λόγος αυτός έγινε στις γυναίκες της Ιερουσαλήμ (Ιουδαίες) και αφορούσε αυτές και τα παιδιά τους και εκπληρώθηκε στην Αποκάλυψη.

 

«Και οι βασιλείς της γης και οι μεγιστάνες και οι χιλίαρχοι και οι πλούσιοι και οι ισχυροί και πας δούλος και ελεύθερος έκρυψαν εαυτούς εις τα σπήλαια και εις τας πέτρας των ορέων και λέγουσιν τοίς όρεσιν και ταις πέτραις, Πέσετε εφ’ ημάς και κρύψατε ημάς από προσώπου του καθημένου επι του θρόνου και από της οργής του αρνίου, ότι ήλθεν η ημέρα η μεγάλη της οργής αυτού και τις δύναται σταθήναι;». (Αποκ. 6:15-17)

 

 

Η γη του Ισραήλ

 

Όταν ο Θεός έφερε τον κατά σάρκα Ισραήλ στην γη της επαγγελίας έθεσε τα όρια κατοικίας τους και τους είπε: «αύτη έσται υμίν η γη και τα όρια αυτής κύκλω».  Όταν λοιπόν ο Θεός τους μιλούσε με τους προφήτες είχε ως κέντρο αναφοράς την γη αυτή του Ισραήλ, την Αγία γη, όχι τον πλανήτη γη. (Αρ.  34:12)

 

«Και ειπέ προς τον λαόν της γης: Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός περί των κατοίκων της Ιερουσαλήμ και περί της γης του Ισραήλ, θέλουσι φάγει τον άρτον αυτών μετά αγωνίας και θέλουσι πίει το ύδωρ αυτών μετά εκστάσεως· διότι η γη αυτής θέλει ερημωθή από του πληρώματος αυτής, διά την ανομίαν πάντων των κατοικούντων εν αυτή».  (Ιεζ. 12:19)

 

«Και μετώκισε (ο βασιλεύς της Βαβυλώνος) την Ιερουσαλήμ…..και ουκ υπελείφθη πλήν οι πτωχοί της γης ….. και τους ισχυρούς της γης απήγαγεν εις αποικεσία…». (Δ΄Βασ. 24:14-15)

 

«Μη μολύνετε λοιπόν την γην εις την οποίαν θέλετε κατοικήσει, εν μέσω της οποίας εγώ κατοικώ, διότι εγώ ο Κύριος είμαι ο κατοικών εν μέσω των υιών Ισραήλ». (Αρ. 35:34)

 

«Kαι εισήλθατε και εμιάνατε την γην μου και την κληρονομίαν μου έθεσθε εις βδέλυγμα, οι ιερείς ουκ είπαν πού έστι Κύριος….». (Ιερ. 2:7-8, 3:2)

 

«Αναγγείλατε εν τω Ιούδα και ακουσθήτω εν Ιερουσαλήμ, είπατε, σημάνατε επι της γής σάλπιγγι και κεκράξατε μέγα». (Ιερ. 4:5)

 

«Άκουε γη ιδού εγώ επάγω επι τον λαόν τούτον κακά, τον καρπόν αποστροφής αυτών,ότι τον λόγων μου ου προσέσχον και τον νόμον μου απώσαντο». (Ιερ. 6:19)

 

«Και καταλύσω εκ πόλεων Ιούδα και εκ διόδων Ιερουσαλήμ φωνήν ευφραινομένων και φωνήν χαιρόντων, φωνήν νυμφίου και φωνήν νύμφης ότι εις ερήμωσιν έσται πάσα η γη». (Ιερ. 7:34, Αποκ. 18:23) 

 

«Γη γη άκουε λόγον κυρίου ….». (Ιερ. 22:29)

 

 

Η κρίσις της μεγάλης  πόρνης

 

«Πώς εγένετο πόρνη πόλις πιστή Σιών πλήρης κρίσεως εν η δικαιοσύνη εκοιμήθη  εν αυτή, νύν δε φονευταί». (Ησ. 1:21)

 

«Ακούσατε λοιπόν τούτο, αρχηγοί του οίκου Ιακώβ και άρχοντες του οίκου Ισραήλ, οι βδελυττόμενοι την κρίσιν και διαστρέφοντες πάσαν ευθύτητα, οι οικοδομούντες την Σιών εν αίματι και την Ιερουσαλήμ εν ανομία». (Μιχ. 3:9-10)

 

«Και ήλθεν εις εκ των επτά αγγέλων των εχόντων τας επτά φιάλας [με τις οποίες ετελέσθη ο θυμός του Θεού (15:1)] και ελάλησεν μετ’ εμού λέγων, Δεύρο, δείξω σοι το κρίμα (την κρίσι) της πόρνης της μεγάλης της καθημένης επί υδάτων πολλών, Μεθ’ ης επόρνευσαν οι βασιλείς τής γής και εμεθύσθησαν οι κατοικούντες την γην εκ του οίνου της πορνείας αυτής. Και απήνεγκεν με (με έφερε) εις έρημον εν πνεύματι και είδον γυναίκα καθημένην επί θηρίον κόκκινον, γέμοντα ονόματα βλασφημίας, έχων κεφαλάς επτά κα κέρατα δέκα. Και η γυνή ην περιβεβλημένη πορφυρούν κα κόκκινον κα κεχρυσωμένη χρυσίω και λίθω τιμίω κα μαργαρίταις, έχουσα ποτήριον χρυσούν εν τη χειρ αυτής γέμον βδελυγμάτων και τα ακάθαρτα της πορνείας αυτής. Και επί το  μέτωπον αυτής όνομα γεγραμμένον, μυστήριον. Βαβυλών μεγάλη, η μήτηρ των πορνών και των βδελυγμάτων της γης. Και είδον την γυναίκα μεθύουσαν (να μεθάει) εκ του αίματος των αγίων και εκ του αίματος των μαρτύρων Ιησού». (Αποκ. 17:1-6)

 

Η πόρνη η μεγάλη  που κάθεται επι υδάτων πολλών, είναι η γυναίκα που κάθεται επι το θηρίον, και είναι η πόλις η μεγάλη, Βαβυλών η πόλις η ισχυρά η φονεύουσα τους προφήτες και τους μάρτυρες του Ιησού.  (Αποκ. 17:18)

 

«Ιερουσαλήμ Ιερουσαλήμ η αποκτείνουσα (φονεύουσα) τους προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς αυτήν ….. ». (Ματθ. 23:37)

 

«Πλην πρέπει εγώ σήμερον και αύριον και την εφεξής ημέραν να υπάγω, διότι δεν είναι δυνατόν προφήτης να απολεσθή έξω της Ιερουσαλήμ». (Λουκ. 13:33)

 

Η Βαβυλώνα

 

«Ασπάζεται υμάς η εν Βαβυλώνι συνεκλεκτή και Μάρκος ο υιός μου (Α΄ Πέτρ. 5:13)». Η Βαβυλώνα  απ’ όπου έγραψε ο απόστολος Πέτρος ήταν η Βαβυλών της Αιγύπτου, σημερινό Κάϊρο, όπου ζούσαν πολλοί Ιουδαίοι.  Σήμερα υπάρχει εκεί Πατριαρχική Μονή και δίδονται ιστορικά στοιχεία στις  διευθύνσεις: http://www.patriarchateofalexandria.com/index.php?module=content&cid=002008

http://www.symbole.gr/litlif/theho/varthem/1197-petrusetroma

 

Στην Αποκάλυψη «η πόλις η μεγάλη»  καλείται πνευματικώς «Σόδομα» και «Αίγυπτος» και είναι η Ιερουσαλήμ «όπου ο Κύριος αυτών εσταυρώθη (11:8)» επίσης  καλείται πνευματικώς και «Βαβυλώνα».

Βιβλικές μαρτυρίες

 

Ποια ήταν η καταγωγή των Εβραίων

Οι Ιουδαίοι είχαν Χαλδαϊκή καταγωγή. Ο Αβραάμ ήτο από την Ούρ των Χαλδαίων.  Η Βαβυλώνα  ήταν η Χαλδαϊκή αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την Βαβυλώνα και με τον Χαλδαίο βασιλιά Ναβουχοδονόσoρ, έφτασε στο αποκορύφωμα της. Ο τελευταίος βασιλιάς της Βαβυλώνας  Βαλτάσαρ ήταν επίσης Χαλδαίος. (Γέν. 15:7, Εσδ. 5:12, Δαν. 5:30, Ιερ. 40:9)

 

Γιατί η Ιερουσαλήμ καλείται πνευματικώς Αίγυπτος

Ο Ιεζεκιήλ  ιστορεί  τα εξής: «Και  εγένετο λόγος Κυρίου προς με λέγων. Υιέ ανθρώπου δύο γυναίκες ήσαν θυγατέρες μητρός μιάς και εξεπορνεύθησαν εν Αιγύπτω εν τη νεότητι αυτών εκεί έπεσον οι μαστοί αυτών εκεί διεπαρθενεύθησαν. (Ιεζ. 23:1-3)

 

 Γιατί η  Ιερουσαλήμ  καλείται πνευματικώς Βαβυλώνα

Ο Ιεζεκιήλ  ιστορεί  τα εξής: «Και τα ονόματα αυτών ην Οολά η πρεσβυτέρα και Οολιβά η αδελφή αυτής και εγένοντο μοι και έτεκον υιούς και θυγατέρας και τα ονόματα αυτών Σαμάρεια ην Οολά/οίκος Ισραήλ  δέκα  φυλές και Ιερουσαλήμ ην Οολιβά/οίκος Ιούδα δύο φυλές. Και εξεπόρνευσεν  η Οολά απ’εμού……… Και είδεν η αδελφή αυτής  Οολιβά και διέφθειρεν την επίθεσιν αυτής υπέρ αυτήν και την πορνείαν αυτής υπέρ την πορνεία της αδελφής της………και επέθετο επ’αυτούς τη οράσει οφθαλμών αυτής και εξαπέστειλεν αγγέλους προς αυτούς εις γην Χαλδαίων /γη της πατρίδος των. Και ήλθοσαν προς αυτήν υιοί Βαβυλώνος εις κοίτην καταλυόντων και εμίαινον αυτήν εν τη πορνεία αυτής  και εμιάνθη εν αυτοίς…….». (Ιεζ. 23:4-17)

 

Γιατί η Ιερουσαλήμ καλείται πνευματικώς Σόδομα

Ο Ησαΐας ιστορεί τα εξής: «Ακουε ουρανέ και ενωτίζου γη……  ουαί έθνος αμαρτωλόν, λαός πλήρης αμαρτιών, σπέρμα πονηρόν, υιοί άνομοι εγκατελίπατε τον Κύριον και παρωργίστε τον άγιον του Ισραήλ………..Ακούσατε λόγον Κυρίου, άρχοντες Σοδόμων (άρχοντες του Ισραήλ), προσέχετε νόμον Θεού λαέ Γομόρας (λαός Ισραήλ), τι μοι πλήθος των θυσιών υμών λέγει Κύριος πλήρης ειμί ολοκαυτωμάτων κριών και στέαρ αρνών και αίμα ταύρων και τράγων ου βούλομαι». (Ησ. 1:2-10)

 

«Εκ γαρ αμπέλου Σοδόμων η άμπελος αυτών, και η κληματίς αυτής εκ Γομόρας». (Δευτ. 32:32)

 

Τα Ουαί του Κυρίου ήταν για την Ιερουσαλήμ

 

«Ουαί ουαί, η πόλις η μεγάλη, Βαβυλών η πόλις η ισχυρά, ότι μια ώρα ήλθεν η κρίσις σου (σύγκρινε με το 17:1). Και οι έμποροι της γης κλαίουσιν και πενθούσιν επ’ αυτήν, ότι τον γόμον  (φορτίο πλοίου) αυτών ουδείς αγοράζει ουκέτι γόμον χρυσού και αργυρού και λίθου τιμίου…… οι έμποροι τούτων οι πλουτήσαντες  απ’ αυτής από μακρόθεν στήσονται δια τον φόβον του βασανισμού αυτής κλαίοντες και πενθούντες λέγοντες, Ουαί ουαί η πόλις η μεγάλη η περιβεβλημένη βύσσινον και πορφύραν και κόκκινον και κεχρυσωμένη χρυσίω και λίθω τιμίω και μαργαρίτη (σύγκρινε με το 17:4), ότι μια ώρα ηρημώθη ο τοσούτος πλούτος. (Αποκ. 18:10-16)

 

Ηρημώθη ο τοσούτος πλούτος

 

Οι επιπτώσεις της καταστροφής της Ιερουσαλήμ ήταν καταστρεπτικές τόσο στην οικονομία όσο και σε όλες τις δομές του Ιουδαϊκού έθνους. Ο Ναός, όπως και όλοι οι ναοί του αρχαίου κόσμου, ήταν πηγή εσόδων για το Ισραήλ. Οι τελετές, θυσίες, εξαγνισμοί και κάθε δραστηριότητα του Ναού προσέλκυε πλήθος ντόπιων και ξένων επισκεπτών καθιστώντας τον κέντρο εμπορίου και ενισχύοντας την οικονομία του Ισραήλ. Ο πόλεμος επέφερε την οικονομική του καταστροφή.

 

«Ο πλούτος σας εσάπη και τα ιμάτιά σας έγειναν σκωληκόβρωτα,

ο χρυσός σας και ο άργυρος εσκωρίασε, και η σκωρία αυτών θέλει είσθαι εις μαρτυρίαν εναντίον σας και θέλει φάγει τας σάρκας σας ως πυρ. Εθησαυρίσατε διά τας εσχάτας ημέρας». (Ιάκ. 5:2)

 

 

Εξέλθετε ο λαός μου

 

Όπως σε περίοδο πολέμου οι εμπλεκόμενες χώρες αποσύρουν τις πρεσβείες τους εκατέρωθεν, έτσι και ο Κύριος Ιησούς απέσυρε τους πρεσβευτές του από την Ιερουσαλήμ « υπέρ Χριστού ούν πρεσβεύομεν ως του Θεού παρακαλούντος δι’ ημών». (Β΄ Κορ. 5:20)

 

«Εξέλθατε ο λαός μου (τα τέκνα της επαγγελίας/οι πρέσβεις) εξ’ αυτής ινα μη συγκοινωνήσητε ταίς αμαρτίαις αυτής και εκ των πληγών αυτής ινα μη λάβητε, ότι εκολλήθησαν αυτής αι αμαρτίαι άχρι του ουρανού και εμνημόνευσεν ο Θεός τα αδικήματα αυτής». (Αποκ. 18:4-5)

 

«Όταν δε ίδετε κυκλουμένην υπό στρατοπέδων Ιερουσαλήμ, τότε γνώτε ότι ήγγικεν η ερήμωσις αυτής., τότε οι εν τη Ιουδαία φευγέτωσαν εις τα όρη και οι εν μέσω αυτής εκχωρείτωσαν (ας αναχωρήσουν) και οι εν ταις χώραις (στην ύπαιθρο) μη εισερχέσθωσαν εις αυτήν, ότι ημέραι εκδικήσεως αύται εισίν του πλησθήναι πάντα τα γεγραμμένα».  (Λουκ. 21:20-23)

 

Ο καιρός της εκδίκησης τού Θεού είχε φθάσει

 

«Ευφράνθητε έθνη μετα του λαού αυτού (τα τέκνα της επαγγελίας) και ενισχυσάτωσαν αυτώ πάντες υιοί Θεού, ότι το αίμα των υιών αυτού εκδικάται και εκδικήσει και ανταποδώσει δίκην τοις εχθροίς και τοις μισούσιν ανταποδώσει και εκκαθαριεί Κύριος την γην του λαού αυτού». (Δευτ. 32:43)

 

«Ότι εκπλυνεί  Κύριος τον ρύπον των υιών και των θυγατέρων Σιών και το αίμα εκκαθαριεί εκ μέσου αυτών εν πνεύματι κρίσεως και πνεύματι καύσεως». (Ησ. 4:4)

 

«Ιδού γαρ Κύριος από του αγίου αυτού επάγει την οργήν επι τους ενοικούντας επι της γής και ανακαλύψει η γη το αίμα αυτής και ου κατακαλύψει τους ανηρημένους (πεφονευμένους) επ’ αυτής». (Ησ. 26:21)

 

«Ουαί ταίς εν γαστρί εχούσαις και ταίς θηλαζούσαις εν εκείναις ταις ημέραις, έσται γαρ ανάγκη μεγάλη επι της γής και οργή τω λαώ τούτω». (Λουκ. 21:23)

 

Οι εσφαγμένοι άγιοι έκραζαν για εκδίκηση

 

«Και ότε ήνοιξεν την Πέμπτην σφραγίδα, είδον υποκάτω του θυσιαστηρίου τας ψυχάς των εσφαγμένων δια τον λόγον του θεού και δια την μαρτυρίαν ην είχον και έκραξαν φωνή μεγάλη λέγοντες, έως πότε ο Δεσπότης ο Άγιος και Αληθινός, ου κρίνεις και εκδικείς το αίμα ημών εκ των κατοικούντων επι τη γης; Και εδόθη αυτοίς εκάστω στολή λευκή και ερρέθη αυτοίς ινα αναπαύσονται ετι χρόνον μικρόν, έως πληρωθώσιν και οι σύνδουλοι αυτών και οι αδελφοί αυτών οι μέλλοντες αποκτέννεσθαι ως και αυτοί». (6:9-11)

 

Και αυτή η ρήση εκπληρώθηκε.

 

«Δια τούτο και η σοφία του θεού είπεν,  αποστελώ εις αυτούς προφήτας και αποστόλους, και εξ’ αυτών αποκτενούσιν και διώξουσιν, ινα εκζητηθή το αίμα πάντων των προφητών το εκκεχυμένον από καταβολής κόσμου από της γενεάς ταύτης, από αίματος Άβελ έως αίματος Ζαχαρίου του απολομένου μεταξύ του θυσιαστηρίου και του οίκου. Ναι λέγω υμίν εκζητηθήσεται από της γενεάς ταύτης». (Λουκ. 11:49-51)

 

«Και είδον την γυναίκα μεθύουσα εκ του αίματος των αγίων (προφήτες Π. Διαθήκης) και εκ του αίματος των μαρτύρων του Ιησού». (Αποκ. 17:6)

 

 

Ο Θεός άνοιξε την κιβωτό της διαθήκης ( Παλαιά Διαθήκη με τις γεγραμμένες κρίσεις) και απάντησε στις κραυγές των σφαγμένων αγίων και μαρτύρων του Ιησού κατά το γεγραμμένο.

 

«Και ηνοίγη ο ναός του Θεού ο εν τω ουρανώ και ώφθη η κιβωτός της διαθήκης εν τω  ναώ αυτού και εγένετο αστραπαί και φωναί και βρονταί και σεισμός και χάλαζα μεγάλη». (Αποκ. 11:19)

 

«Ουαί ουαί, η πόλις η μεγάλη, εν η επλούτησαν πάντες οι έχοντες τα πλοία εν τη θαλάσση εκ της τιμιότητος (πολυτελή πραγμάτεια) αυτής, ότι μια ώρα ηρημώθη. Ευφραίνου επ’ αυτή, ουρανέ και οι άγιοι και οι απόστολοι, και οι προφήται ότι έκρινεν ο Θεός το κρίμα υμών εξ’αυτής. Και ήρεν (εσήκωσε) εις άγγελος ισχυρός λίθον ως μύλινον μέγαν και έβαλεν εις την θάλασσαν λέγων: Ούτως  ορμήματι βληθήσεται Βαβυλών η μεγάλη πόλις και ου μη ευρεθή έτι. Και φωνή κιθαρωδών και μουσικών και αυλητών και σαλπιστών ου μη ακουσθή εν σοι έτι, και πας τεχνίτης πάσης τέχνης ου μη ευρεθή εν σοι ετι, και φωνή μύλου ου μη ακουσθή εν σοι ετι, και φώς λύχνου ου μη φανή εν σοι ετι, και φωνή νυμφίου και νύμφης ου μη ακουσθή εν σοι έτι, ότι οι έμποροι σου ήσαν οι μεγιστάνες της γης, ότι εν τη φαρμακεία σου επλανήθησαν πάντα τα έθνη, και εν αυτή αίμα προφητών και αγίων ευρέθη και πάντων των εσφαγμένων επι της γης». (Αποκ. 18:19-24)

 

«Αναστήσονται οι νεκροί και εγερθήσονται οι εν τοις μνημείοις και ευφρανθήσονται οι εν τη γη η γαρ δρόσος η παρά σου ίαμα αυτοίς έστιν η δε γη των ασεβών πεσείται». (Ησ. 26:19)

 

«Αλληλουϊά, η σωτηρία και η δόξα και η δύναμις του Θεού ημών ότι αληθιναί και δίκαιαι αι κρίσεις αυτού ότι έκρινεν την πόλιν την μεγάλην ήτις έφθειρεν την γην εν τη πορνεία αυτής και εξεδίκησεν το αίμα των δούλων αυτού εκ χειρός αυτής». (Αποκ. 19:1-2)

 

Ισραήλ η άμπελος

 

Απευθυνόμενος ο Κύριος  με τους προφήτες στο λαό Ισραήλ λέγει:

 

«Εγώ δε εφύτευσα  σε άμπελον καρποφόρον πάσαν αληθινήν πώς εστράφης εις πικρίαν, η άμπελος η αλλοτρία; (ξένη προς εμέ)». (Ιερ. 2:21)

 

«Άμπελος ευκληματούσα Ισραήλ ο καρπός ευθηνών αυτής κατά το πλήθος των καρπών αυτής επλήθυνε τα θυσιαστήρια κατά τα αγαθά της γης αυτού ωκοδόμησε στήλας (ειδωλολατρικά θυσιαστήρια). Εμέρισαν καρδίας αυτών, νύν αφανισθήσονται». (Ωσ. 10:1-2)

 

 «Άμπελον εξ Αιγύπτου μετήρας (μετέφερες), εξέβαλες έθνη και κατεφύτευσας αυτήν». (Ψαλμ. 79:9, 80:8)

 

«Ο Θεός των δυνάμεων, επίστρεψον δη, και επίβλεψον εξ’ ουρανού και ιδέ και επίσκεψαι την άμπελον ταύτην…». (Ψαλμ. 79:15, 80:14)

 

Ομοίως στον Ησαΐα:

«Άσω δη τω ηγαπημένω άσμα του αγαπητού μου τω αμπελώνι μου, αμπελών εγενήθη τω ηγαπημένω εν κέρατι εν τόπω πίονι (εύφορο). Και φραγμόν περιέθηκα και εχαράκωσα και εφύτευσα άμπελον Σωρήχ και ωκοδόμησα πύργον εν μέσω αυτού και προλήνιον (πατητήρι) ώρυξα εν αυτώ και έμεινα του ποιήσαι σταφυλήν, εποίησε δε ακάνθας, και νύν οι ενοικούντες εν Ιερουσαλήμ και άνθρωπος του Ιούδα, κρίνατε εν εμοί και αναμέσον του αμπελώνος μου. Τι ποιήσω έτι τω αμπελώνι μου και ούκ εποίησα αυτώ; Διότι έμεινα του ποιήσαι σταφυλήν, εποίησε δε ακάνθας. Νυν δε αναγγελώ υμίν τι εγώ ποιήσω τώ αμπελώνι μου. Αφελώ τον φραγμόν αυτού και έσται εις διαρπαγήν και καθελώ τον τοίχον αυτού και έσται εις καταπάτημα. Και ανήσω (εγκαταλείψω) τον αμπελώνα μου και ου τμηθή (κλαδευτεί), ουδέ μη σκαφή και αναβήσονται εις αυτόν ως εις χέρσον (ακαλλιέργητος  γη) άκανθαι. Και ταις νεφέλαις εντελούμαι του μη βρέξαι εις αυτόν υετόν. Ο γαρ αμπελών Κυρίου Σαβαώθ οίκος του Ισραήλ έστι και άνθρωπος του Ιούδα νεόφυτον ηγαπημένον. Έμεινα του ποιήσαι κρίσιν, εποίησε δε ανομίαν και ου δικαιοσύνη, αλλά κραυγήν».  (Ησ. 5:1-7) (Βλ. και Ματθ. κεφ. 21)

 

Ο τρυγητός του λαού Ισραήλ

 

«Και άλλος άγγελος  εξήλθεν εκ του ναού τού εν τω ουρανώ έχων και αυτός δρέπανον οξύ. Και άλλος άγγελος εξήλθεν εκ του θυσιαστηρίου έχων εξουσίαν επί του πυρός, και εφώνησεν φωνή μεγάλη τω έχοντι το δρέπανον το οξύ λέγων. Πέμψον σου το δρέπανον το οξύ και τρύγησον τους βότρυας της αμπέλου της γής, ότι ήκμασαν αι σταφυλαί αυτής. Και έβαλεν ο άγγελος το δρέπανον αυτού εις την γήν και ετρύγησεν την άμπελον της γής και έβαλεν εις την ληνόν του θυμού του Θεού τον μέγαν». (Αποκ. 14:17-19)

 

Με την διεθνοποίηση του Χριστιανισμού που τελέσθηκε στην γενεά των αποστόλων και την εκπλήρωση της οργής του Θεού το 70 μ.Χ. κατά της Ιερουσαλήμ, ολοκληρώθηκε η Παλαιά Διαθήκη. Σήμερα ζούμε στον ατελεύτητο αιώνα της Καινής  Διαθήκης της χάριτος  δια Ιησού Χριστού. (Ρωμ. 16:26)

 

«Ούτως γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον υιόν τον μονογενή έδωκεν, ίνα πάς ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον. Ου γαρ απέστειλεν ο Θεός τον υιόν εις τον κόσμον ίνα κρίνη τον κόσμον, αλλ’ ίνα σωθή ο κόσμος δι’ αυτού, ο πιστεύων εις αυτόν ου κρίνεται,  ο δε μη πιστεύων ήδη κέκριται, ότι μη πεπίστευκεν εις το όνομα του μονογενούς υιού του Θεού. Αύτη δε έστιν η κρίσις ότι το φώς ελήλυθεν εις τον κόσμον και ηγάπησαν οι άνθρωποι μάλλον το σκότος η το φώς, ην γαρ αυτών πονηρά τα έργα». (Ιωάν. 3:16-19)

 

Η κρίσις στην Καινή Διαθήκη είναι ότι όσοι δεν αγαπούν το φώς του Ιησού Χριστού του αληθινού Θεού παραμένουν στο σκότος εις την αιωνιότητα.  (Α΄ Ιωάν. 5:20)

 

Η χάρις του Κυρίου Ιησού Χριστού μετά του πνεύματος υμών.

 

Αμήν

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ηλίας, Ενώχ και Μωϋσής

αναρτήθηκε στις 28 Φεβ 2018, 1:42 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 26 Μαρ 2018, 1:09 μ.μ. ]



Η Βίβλος λέει  " και ο Ηλίας ανέβηκε με ανεμοστρόβιλο στον ουρανό." (Β’ Βασιλέων β:11). 

"Με την πίστη ο Ενώχ μετατέθηκε στον ουρανό για να μη δει θάνατο " (Εβραίους 11:5), και " επειδή, τον μετέθεσε ο Θεός"(Γένεση ε:24), και ο Μωϋσής εμφανίστηκε στην μεταμόρφωση με τον Ιησού (Ματθαίος ιζ:3). Αποδεικνύουν άραγε αυτά τα εδάφια ότι αυτοί οι τρεις ήταν στον ουρανό (στο θρόνο του Θεού) προτού σταλθεί ο Χριστός στη γη με σάρκα; Ιωάννης 3:13, «Και κανένας δεν ανέβηκε στον ουρανό, παρά αυτός που κατέβηκε από τον ουρανό, ο Υιός τού ανθρώπου»

 

Αυτά τα λόγια ειπώθηκαν από τον ίδιο τον Ιησού σε χρόνο που μόνο ο Χριστός είχε δει τον Θεό (Ιωάννης α:18). Και πώς γνώριζε ότι κανένας άνθρωπος δεν είχε αναληφθεί στον ουρανό στον θρόνο του Θεού; Επειδή ερχόταν από εκεί (από τον ουρανό). Άραγε σε ποιον ουρανό πήγε ο Ηλίας; Ο Ενώχ; Ο Μωυσής.

 

Ο Ηλίας

Ο Ηλίας σηκώθηκε από έναν ανεμοστρόβιλο «στον ουρανό» (Β΄ Βασιλέων β:1) από «άμαξα πυρός και άλογα πυρός» (εδάφιο 11). Και όμως μετά από 1000 χρόνια από αυτό το γεγονός ο ίδιος ο Ιησούς είπε « και κανένας…» (Ιωάννης γ:13). Είναι αυτό μια αντίφαση στη Βίβλο; Αναλήφθηκε στ’ αλήθεια ο Ηλίας στον ουρανό εκεί που είναι ο θρόνος του Θεού, ακόμα κι αν ο Ιησούς είπε ότι δεν έγινε κάτι τέτοιο; Εάν ο Ηλίας δεν πήγε στον ουρανό, πού πήγε τότε;

 

Οι τρεις Ουρανοί

 Η Γραφή αναφέρει τρεις ουρανούς (Β΄Κορινθίους ιβ:2) και όχι μόνον έναν.

Ο πρώτος ουρανός είναι η ατμόσφαιρα της γης όπου πετούν τα πουλιά. (Γένεση α:20, Ιερεμίας δ:25, λδ:29, Θρήνοι δ:19, Σοφονίας α:3). Μία από τις εβραϊκές λέξεις για τον «ουρανό» είναι η λέξη shamayim. Η ίδια αυτή λέξη είναι μεταφρασμένη ως «ουρανός» στη Γραφή, όπως μπορούμε να δούμε συγκρίνοντας το Γένεσις ζ:3 «και από των πτηνών του ουρανού» με το Γένεσις ζ:23 «πτηνού του ουρανού». Η λέξη «ατμόσφαιρα» και «ουρανός» χρησιμοποιούνται εναλλακτικά από την ίδια Εβραϊκή λέξη (Ψαλμός η:8). Ετσι ο πρώτος ουρανός είναι συνώνυμος με τα «ύψη» ή «υψώματα».

 Ας παραθέσουμε κάποια άλλα παραδείγματα για να εξηγήσουμε τον πρώτο ουρανό. Στην Έξοδο ιθ:20 μας λέει ότι ο Θεός ήταν στην κορυφή του όρους Σινά όταν κάλεσε τον Μωυσή εκεί πάνω. Ο Θεός εξηγεί το όρος Σινά ως «ουρανό» (Έξοδος κ:22, Δευτερονόμιο δ:36). Εδώ ό,τι υπάρχει πάνω από το έδαφος ονομάζεται «ουρανός»

Ένα άλλο παράδειγμα του πρώτου ουρανού βρίσκουμε στον Αμώς θ:1-3, όπου ο Θεός εκφράζει ότι στην περίοδο της κρίσης κανείς δεν θα μπορεί να ξεφύγει (εδάφιο 1) «ακόμα κι αν ανέβαινε στον "ουρανό" (εδάφιο 2). Αυτός ο «ουρανός» ορίζεται στο επόμενο εδάφιο, εδάφιο 3, ως ανέβασμα στην κορυφή του όρους Κάρμηλος.

Άλλο παράδειγμα γι αυτό το θέμα βρίσκεται εκεί που η Γραφή μιλάει για τη «δρόσο του ουρανού» (Γένεση κζ:28,39, Δευτερονόμιο λγ:28, Δανιήλ δ:15-33, ε:21). Ο πρώτος ουρανός απ’ όπου έρχεται η δρόσος, είναι η ατμόσφαιρα όπου περιφέρονται τα σύννεφα και ο άνεμος. Άρα οτιδήποτε πάνω από το έδαφος ονομάζεται «ουρανός».

Μια άλλη εβραϊκή λέξη για τον «πρώτο ουρανό» είναι "shachaq". Αυτή η ίδια λέξη για τον ουρανό (Ψαλμοί πθ:6,37) είναι επίσης μεταφρασμένος σαν "ουρανός" ή "ουρανοί" (Δευτερονόμιο λγ:26; Ιώβ 37:18; Ψαλμοί ιη:11), και σαν 'νέφη' (Ιώβ λε:5; λ6:28; Ψαλμοί λς:5; ξη:34, Παροιμίες γ:20; η:28).

 Ο δεύτερος ουρανός είναι το διάστημα όπου υπάρχουν οι πλανήτες και τα αστέρια (Γένεση α:14-17; ιε:5; κβ:17; κς:4, Δευτερονόμιο α:10; ιζ:3; Ψαλμοί η:3, Ιερεμίας η:2; Ματθαίος κδ:29). Συνήθως ο όρος "η στρατιά του ουρανού" η "το στερέωμα του ουρανού" χρησιμοποιείται για να περιγράψει τον δεύτερο ουρανό.

 Ο τρίτος ουρανός  καλείται κυριολεκτικά "ο τρίτος ουρανός" στην Β’ Κορινθίους ιβ:2. Αυτός ο τρίτος ουρανός είναι αυτό που Χριστός καλεί  "το Σπίτι του Πατέρα" (Ιωάννης ιδ:2), και ο Ιησούς Χριστός και ο απόστολος Παύλος το ονομάζουν  "παράδεισο" (Λουκάς κγ:43, Β’ Κορινθίους ιβ:2-4, Αποκάλυψη β:7). Αυτό είναι όπου ο Θεός και το ουράνιο αγιαστήριο υπάρχουν (Α’ Πέτρου γ:22). 

Αυτός ο τρίτος ουρανός είναι επίσης γνωστός ως  "ουρανός των ουρανών" (Δευτερονόμιο ι:14; Α’ Βασιλέων η:27, Β’ Χρονικών β:6; ς:18, Νεεμίας θ:6, Ψαλμοί ρμη:4), 

"Η Άνω Ιερουσαλήμ" (Γαλάτες δ:26; Εβραίους ιβ:22; Αποκάλυψη γ:12),  

"Η Βασιλεία των Ουρανών" (Ματθαίος κε:1, Ιακώβου β:5), 

"Η αιώνια Βασιλεία" (Β’ Πέτρου α:11), 

"Η αιώνια κληρονομιά" (Α’ Πέτρου α:4, Εβραίους θ:15), 

και "η καλύτερη πατρίδα" (Εβραίους ια:14,16). 

Το γεγονός ότι υπάρχουν περισσότεροι από έναν «ουρανό» γίνετσι φανερό από τον Ψαλμό ριε:16, "Ο ουρανός, και ακόμα οι ουρανοί, είναι του Κυρίου." Υπάρχουν προφανώς δύο διαφορετικοί «ουρανοί» που καταγράφονται σ’ αυτό το εδάφιο.

Αφού ο Ηλίας δεν μπορούσε να είχε πάει στον ουρανό όπου είναι ο Θρόνος του Θεού, τότε σε ποιόν ουρανό πήγε; Δεν παραλήφθηκε στον ουράνιο θρόνο του Θεού (όπως μερικοί φαντάζονται). Πραγματικά παραλήφθηκε σ’ αυτή την ατμόσφαιρα της γης, τον πρώτο ουρανό. Δεν θα μπορούσε να υπάρχει ανεμοστρόβιλος σε κανένα άλλο μέρος, παρά μόνο  στην ατμόσφαιρα που περιβάλλει αυτή την γη.

 

Γιατί παραλήφθηκε;

Ποιος ήταν ό λόγος αυτής της ασυνήθιστης ενέργειας του Θεού; Γιατί πήρε τον Ηλία στην ατμόσφαιρα; Ήταν για να τον κάνει αθάνατο; 

Όχι! Η Γραφή δεν λέει τίποτα σχετικά με αυτό! Στην προς  Εβραίους ια:13,39, διαβάζουμε για τους προφήτες που έζησαν με πίστη και πέθαναν χωρίς να λάβουν τις υποσχέσεις. Έτσι ο Ηλίας δεν μπορούσε να γίνει αθάνατος, γιατί αυτό θα του έδινε την υπεροχή επάνω από τον Ιησού. Αλλά τι αποκαλύπτει η Γραφή ως λόγο για αυτήν την μετακίνηση; Η απάντηση βρίσκεται στο Β’ Βασιλέων β:3, 5.

Σημειώστε τι είπαν οι «υιοί των προφητών» στον Ελισσαιέ: «Ξέρεις ότι ο Κύριος παίρνει σήμερα τον κύριό σου από πάνω από το κεφάλι σου;» (Β’ Βασιλέων β:3) Ο Ηλίας ήταν ο ηγέτης των γιων των προφητών εκείνο τον καιρό. Ο Θεός είχε στείλει τον Ηλία ως προφήτη του στον κακό βασιλιά Αχαάβ και στο γιο του Οχοζία. Τώρα ο Θεός ήθελε ο Ελισσαιέ  να κατευθύνει το έργο του, δεδομένου ότι  ο βασιλιάς Οχοζίας είχε πεθάνει και ένας νέος βασιλιάς κυβερνούσε. Έτσι ο Θεός τι έκανε;

Δεν θα μπορούσε να επιτρέψει τον Ηλία να είναι ανάμεσα στο λαό μαζί με το Ελισσαιέ που κατεύθυνε το έργο τώρα. Αυτό θα ήταν το ίδιο σαν να τον καθιστούσε ακατάλληλο. Ο Θεός ποτέ δεν αφαιρεί ένα αξίωμα(διακονία) από έναν άνθρωπο όταν αυτός ο άνθρωπος  εκτελεί το καθήκον του σωστά. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ο Θεός ήταν να μετακινήσει τον Ηλία έτσι ώστε κάποιος άλλος να εκπληρώσει την διακονία του. Αυτό πράγματι έκανε ο Θεός. Καθώς παραλαμβανόταν, η μηλωτή του Ηλία έπεσε από εκείνον και ο Ελισσαιέ  την μάζεψε (Β’ Βασιλεών β:12-15). Και τι σήμαινε η μηλωτή; Στα σχόλια του Clarke προσέχουμε ότι αυτή  "φοριόταν από τους προφήτες και τους ιερείς σαν το απλό διακριτικό της διακονίας τους " (Τόμος.2, σελ.484).

Ο σκοπός του Θεού στο να απομακρύνει τον Ηλία ήταν για να τον αντικαταστήσει με έναν άλλο άνδρα που θα καταλάμβανε το αξίωμα του Ηλία στον Ισραήλ για άλλα πενήντα χρόνια.. Αυτό το έργο έπρεπε να αρχίσει κάτω από ένα νέο βασιλιά, γιατί ο Οχοζίας είχε μόλις πεθάνει και ο Ηλίας ήταν ήδη μεγάλος σε ηλικία. Γι’ αυτό, για να μην κάνει τον Ηλία ακατάλληλο στα μάτια του λαού, ο Θεός τον πήρε μακριά επιτρέποντας στην μηλωτή που δήλωνε το αξίωμα του Ηλία να πέσει στα χέρια του Ελισσαιέ. Έτσι ο Θεός διατήρησε το όνομα και το αξίωμα του προφήτη Του.

 

Που πήγε ο Ηλίας;

Αυτό υπήρξε  περίπλοκο πρόβλημα για πάρα πολλούς. Δεν ανέβηκε στον θρόνο του Θεού, επειδή αυτό το είπε ο Ιησούς.(Ιωάννης γ:13) Επίσης, προσέξτε στο Β΄ Βασιλέων β:3,5 ότι οι υιοί των προφητών ήξεραν εκ των προτέρων ότι ο Ηλίας θα αναλαμβανόταν από τον Θεό. Πίστευαν ότι ο Ηλίας επρόκειτο να πάει σε μια άλλη τοποθεσία, γι’ αυτό και φοβόντουσαν ότι το Πνεύμα του Θεού θα τον έριχνε πάνω «σε κάποιο βουνό ή επάνω σε κάποια κοιλάδα»(Β΄ Βασιλέων β:16). Ο Ελισσαιέ ήξερε ότι ο Θεός θα προστάτευε τον Ηλία από την πτώση, αλλά στην επιμονή τους επέτρεψε στους άνδρες να πάνε να ψάξουν γι’ αυτόν, χωρίς αποτέλεσμα. Ο Θεός δεν είπε ότι ο Ηλίας θα πέθαινε εκείνον τον καιρό.  Εάν θα πέθαινε, ο Ελισσαιέ θα μπορούσε να αναλάβει το νέο του αξίωμα χωρίς την απομάκρυνση του Ηλία, γιατί γνωρίζουμε ότι ο Ελισσαιέ πέθανε ενώ ήταν στο αξίωμα, αφού εκπλήρωσε το καθήκον του. (Β΄ Βασιλέων ιγ:14).

Ο νέος βασιλιάς του Ισραήλ ήταν ένας άλλος γιός του Αχαάβ, ο Ιεοράμ, ή Ιωράμ, όπως ονομάζεται μερικές φορές. Η αρχή της βασιλείας του σημάδεψε το έτος της απομάκρυνσης του Ηλία. (Β΄ Βασιλέων α:18 και γ:1 ). Στη διάρκεια της βασιλείας αυτού του βασιλιά, ο Ελισσαιέ ήταν ο αναγνωρισμένος προφήτης του Θεού (Β΄ Βασιλέων γ:11). Στο πέμπτο έτος του Ιωράμ βασιλιά του Ισραήλ, ο γιός του βασιλιά του Ιούδα άρχισε να συμβασιλεύει μαζί με τον πατέρα του στον Ιούδα (Β΄ Βασιλέων η:16 ). Και το δικό του όνομα ήταν Ιωράμ. Το πρώτο πράγμα που έκανε για να στερεώσει τη διακυβέρνηση της βασιλείας του ήταν να θανατώσει τους συγγενείς του για να μην διεκδικήσουν τον θρόνο από αυτόν. (Β΄ Χρονικών κα:4). Για σχεδόν έξι χρόνια ακολούθησε τις οδούς των εθνών γύρω από αυτόν και έπραξε κακά ενώπιον του Θεού.

Σχεδόν δέκα χρόνια είχαν τώρα περάσει από τότε που ο Ηλίας είχε φύγει από τον λαό. Μετά από αυτή την άνομη διακυβέρνηση του Εβραίου βασιλιά, ο Θεός διάλεξε τον Ηλία να γράψει ένα γράμμα και να το στείλει στον βασιλιά!!!!!

Το περιεχόμενο αυτού του γράμματος βρίσκεται στη Β΄ Χρονικών κα:12-15. Από το λεκτικό αυτού του γράμματος, είναι σαφές ότι ο Ηλίας το έγραψε αφού είχαν συμβεί αυτά τα γεγονότα, επειδή μιλάει γι’ αυτά σαν γεγονότα του παρελθόντος, και για τις ασθένειες σαν μέλλον. Δύο χρόνια μετά αφού αρρώστησε ο βασιλιάς, πέθανε, έχοντας βασιλεύσει μόνο οκτώ σύντομα έτη. (Β΄ Χρονικών κα:18-20).

Αυτό αποδεικνύει ότι το γράμμα γράφτηκε περίπου δέκα χρόνια μετά αφού ο Ηλίας είχε παρθεί σε μια άλλη τοποθεσία από τον ανεμοστρόβιλο. Ο Θεός χρησιμοποίησε τον Ηλία για να μεταφέρει το μήνυμα, επειδή εκείνος ήταν ο προφήτης του Θεού τις ημέρες του πατέρα του τωρινού βασιλιά,  και ο γιός δεν ακολουθούσε τους δρόμους του υπάκουου πατέρα του, του Ιωσαφάτ. Αυτό το γράμμα αποδεικνύει ότι ήταν ζωντανός κάπου αλλού. Η Γραφή δεν αποκαλύπτει πόσο περισσότερο έζησε ο Ηλίας αφού έγραψε το γράμμα, αλλά σίγουρα λέει ότι  είναι δεδομένο σε όλους τους ανθρώπους άπαξ να πεθάνουν. (Ρωμαίους ε:12,14, Α΄ Κορινθίους ιε:20-23, Εβραίους θ:27).

 Ένα συμβάν παρόμοιο με του Ηλία συνέβη στις Πράξεις η:39,40. Ο Φίλιππος αρπάχθηκε στον πρώτο ουρανό, όπως ο Ηλίας, και μεταφέρθηκε σε μια άλλη τοποθεσία περίπου 30 μίλια μακριά.

Ένα άλλο παρόμοιο συμβάν συνέβη στον Ιεζεκιήλ, στο οποίο συμβάν το πνεύμα τον πήρε μακριά (Ιεζεκιήλ γ:12). Το πνεύμα τον σήκωσε «μεταξύ γης και ουρανού» και τον έφερε «στην Ιερουσαλήμ, στη θύρα της εσωτερικής πύλης. (Ιεζεκιήλ η:3). Ύστερα το πνεύμα τον πήγε πίσω στην Χαλδαία.(Ιεζεκιήλ ια:24).

 Ο Ηλίας μπορεί να μην βρέθηκε, επειδή μεταφέρθηκε αρκετά μακρύτερα απ’ ότι έψαξαν οι πενήντα άνδρες (Β΄ Βασιλέων β:17).  Και όσο για το αν αρπάχτηκε στον ουρανό όπου είναι ο θρόνος του Θεού, μπορούμε να γνωρίζουμε ότι ούτε ο Ηλίας, ούτε ο Ενώχ, ούτε ο Μωυσής πήγαν στην ουράνια διαμονή του Θεού, επειδή ο Ιησούς είπε, ενώ ήταν πάνω σ’ αυτή τη γη ότι «κανένας δεν ανέβηκε στον ουρανό» (Ιωάννης γ:13) και «κανένας δεν είδε ποτέ τον Θεό» (Ιωάννης α:18).

 

Ενώχ

Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Ενώχ δεν πέθανε αλλά «αρπάχθηκε» κατευθείαν στον ουρανό όπου είναι ο Θεός. Αλλά ο Ενώχ τελικά πέθανε, όπως όλοι οι άνθρωποι πεθαίνουν.

Πώς μπορούμε να το γνωρίζουμε αυτό;

Ο απόστολος Παύλος αναφέρει τις περιστάσεις που σχετίζονται με τον Ενώχ στην Εβραίους ια:5, μαζί με τους άλλους άνδρες της πίστης, και έπειτα δηλώνει : "Με πίστη πέθαναν όλοι αυτοί, χωρίς να πάρουν τις υποσχέσεις" (Εβραίους ια:13). Ναι, ο Ενώχ πέθανε, και δεν έλαβε την υπόσχεση «της ουράνιας πατρίδας» (εδάφιο 16) τον καιρό που γράφτηκε «η Προς Εβραίους Επιστολή».

Βασισμένοι στην Εβραίους ια:5,13 και την διακήρυξη του Ιησού στον Ιωάννη γ:13, «Και κανένας δεν ανέβηκε στον ουρανό, παρά αυτός που κατέβηκε από τον ουρανό, ο Υιός τού ανθρώπου», πως μπορούμε να καταλάβουμε την περίπτωση του Ενώχ; 

Στη Γένεση ε:21-24 λέει ότι οι ημέρες του Ενώχ, που έζησε πάνω στη γη, τελείωσαν όταν ήταν 365 ετών.

Η ερώτηση είναι, πέθανε, ή «αρπάχθηκε» στον ουρανό ζωντανός, ή μεταφέρθηκε σε μια άλλη τοποθεσία πάνω στη Γη;

 Ας εξετάσουμε την φράση που είναι γραμμένη έντονα στη Γένεση ε:24, όπου λέει, "Και ο Ενώχ περπάτησε μαζί με τον Θεό, και δεν βρισκόταν πλέον· επειδή, τον μετέθεσε ο Θεός " και να συγκρίνουμε την ίδια εβραϊκή φράση  στα παρακάτω εδάφια:

Ψαλμοί λζ:36 - Φίλος

«αλλά, αφανίστηκε· και δέστε, δεν υπήρχε· μάλιστα, τον αναζήτησα, και δεν βρέθηκε

Ψαλμοί 39:13 - Φίλος

«Σταμάτα μαζί μου, για να αναλάβω δύναμη, πριν αποδημήσω και δεν υπάρχω πλέον.»

Οι εβραϊκές λέξεις για τις φράσεις που είναι με έντονα γράμματα είναι οι ίδιες με τις με τις εβραϊκές λέξεις στη Γένεση ε:24. Όπως στους Ψαλμούς η φράση σημαίνει ότι ο άνθρωπος «πέθανε», ή θα πέθαινε τελικά. Ας κοιτάξουμε την ίδια φράση στο βιβλίο της Γένεσης:

Γένεσις 42:13 - Φίλος

«Κι εκείνοι είπαν: Οι δούλοι σου είμαστε 12 αδελφοί, γιοι ενός ανθρώπου στη γη Χαναάν· και δες, ο νεότερος βρίσκεται σήμερα μαζί με τον πατέρα μας, και ο άλλος δεν υπάρχει.» 

Αυτό ειπώθηκε από τους αδελφούς του Ιωσήφ. Τι εννοούσαν με τη φράση «δεν υπάρχει»;

Γένεσις 44:20 - Φίλος

«Και είπαμε στον κύριό μου: Έχουμε πατέρα γέροντα, και παιδί των γηρατειών του, μικρό, και ο αδελφός του πέθανε· κι αυτός έμεινε μόνος από τη μητέρα του, και ο πατέρας του τον αγαπάει.» Εδώ οι αδελφοί εξιστορούν την προηγούμενη συζήτησή τους σχετικά με τον Ιωσήφ και τον Φαραώ. Όταν πρωτοείπαν «και ο ένας δεν υπάρχει» εννοούσαν ότι ο Ιωσήφ «είναι νεκρός».

 Ματθαίος 2:18 - Φίλος

«Φωνή ακούστηκε στη Ραμά, θρήνος και κλαυθμός και οδυρμός πολύς· η Ραχήλ έκλαιγε για τα παιδιά της, και δεν ήθελε να παρηγορηθεί, επειδή δεν υπάρχουν». 

Που ήταν τα παιδιά της Ραχήλ; Απλά ήταν πεθαμένα.

Εβραίους 11:5 - Φίλος

«Με πίστη μετατέθηκε ο Ενώχ, για να μη δει θάνατο, και δεν βρισκόταν, για τον λόγο ότι, τον μετέθεσε ο Θεός· επειδή, πριν από τη μετάθεσή του, δόθηκε μαρτυρία ότι ευαρέστησε τον Θεό.» Η φράση που λέει «για να μη δει θάνατο» σημαίνει ότι ο Ενώχ δεν πέθανε ποτέ;

Εβραίους ια:13, "Με πίστη πέθαναν όλοι αυτοί [ανάμεσα τους είναι και ο Ενώχ]." Αλλά όχι μόνο αυτό, το εδάφιο 13 συνεχίζει να λέει ότι δεν έλαβαν τις υποσχέσεις. Μία από τις υποσχέσεις ήταν «μια ουράνια πατρίδα»(εδάφιο 16).

Εάν ο Ενώχ ήταν στον ουρανό, δεν θα είχε λάβει αυτή την υπόσχεση;

 

Ψαλμοί 89:48-48 - Φίλος

 «Ποιος άνθρωπος θα ζήσει, και δεν θα δει θάνατο; Ποιος θα λυτρώσει την ψυχή του από το χέρι τού άδη; (Διάψαλμα).» Γιατί να ρωτούσε ο Ψαλμωδός μια ερώτηση σαν κι αυτή, που να αφορά το φυσικό θάνατο, εάν πίστευε ότι ο Ενώχ δεν είδε φυσικό θάνατο; Το γεγονός είναι, ότι ο Ψαλμωδός πίστευε ότι ο Ενώχ  ήταν στον τάφο και γι’ αυτό κάνει αυτήν την ερώτηση.

Έτσι λοιπόν τι σημαίνει η φράση «για να μη δει θάνατο»; Προσέξτε ότι δεν είναι σε χρόνο Ενεστώτα, ότι αυτός «δεν είδε θάνατο», αλλά ότι «για να μη δει θάνατο»

Ιωάννης 8:51 - Φίλος

 «Σας διαβεβαιώνω απόλυτα: Αν κάποιος φυλάξει τον λόγο μου, δεν θα δει θάνατο στον αιώνα.»(Δέστε επίσης Ιωάννης ια:26). 

Αυτή η φράση πρέπει να εννοεί "το δεύτερο θάνατο" δεδομένου ότι όλοι οι απόστολοι τήρησαν τα λόγια του Ιησού και όμως πέθαναν τον πρώτο θάνατο.

 Βασισμένοι στο Εβραίους 9:27  «Και καθώς είναι αποφασισμένο στους ανθρώπους μια φορά να πεθάνουν, ύστερα δε από τούτο είναι κρίση·» και

Εβραίους ια:13 «Με πίστη πέθαναν όλοι αυτοί, χωρίς να πάρουν τις υποσχέσεις» πρέπει να συμπεράνουμε ότι ο Ενώχ πέθανε τον πρώτο θάνατο. Το να πιστεύουμε ότι ο Ενώχ δεν πέθανε είναι σαν να αρνούμαστε τον κύριο ισχυρισμό πολλών άλλων εδαφίων. Για παράδειγμα  Ρωμαίους 5:12 «και με τον τρόπο αυτό ο θάνατος πέρασε μέσα σε όλους τούς ανθρώπους, για τον λόγο ότι όλοι αμάρτησαν·» και Ρωμαίους 5:14 «… ο θάνατος βασίλευσε από τον Αδάμ μέχρι τον Μωυσή κι επάνω σε όλους όσους δεν αμάρτησαν…».

Πρέπει να πιστέψουμε ότι ο Ενώχ δεν αμάρτησε; Πρέπει να πιστέψουμε ότι ένας άνθρωπος ο οποίος δεν είχε καθαριστεί ακόμα από την αμαρτία με το αίμα του Ιησού θα μπορούσε να μπει στον ουρανό και να κατοικήσει στην παρουσία του Θεού;


Η μετάθεση του Ενώχ

Όμως τι γίνεται με την μετάθεσή του στην Εβραίους  ια:5; Σημαίνει αυτό ότι εκείνος δεν πέθανε;  Αυτό είναι που συμπεραίνουν απρόσεκτα οι περισσότεροι άνθρωποι χωρίς απόδειξη. Η Γραφή δεν λέει ότι ο Ενώχ πήγε στον ουρανό όταν μετετέθη. Αντίθετα, λέει «δεν βρέθηκε».  Σύμφωνα με το Ελληνικό Λεξικό, «μεταθέτω» σημαίνει «βάζω ή τοποθετώ σε ένα άλλο μέρος, μεταφέρω». Πουθενά στη Γραφή η μετάθεση δεν σημαίνει ότι κάποιος καθίσταται αθάνατος. 

Η ίδια ελληνική λέξη αποδίδεται με το «μετακομίστηκαν» στις Πράξεις ζ:16, όπου το σώμα του Ιακώβ «μετατέθηκε» ή «μετακομίστηκε» στη Συχέμ, όπου ετάφη! Η Γραφή λέει ότι ο Ιακώβ “μετετέθη” στο μέρος της ταφής. Ο Θεός πήρε τον Ενώχ και τον έθαψε κάπου έτσι ώστε να μην βρίσκεται, ακριβώς όπως έκανε με το σώμα του Μωυσή στο Δευτερονόμιο λδ:6.  Κανένας δεν γνωρίζει που βρίσκεται ο τάφος του Μωυσή ή του Ενώχ. Ο Θεός τους έκρυψε για λόγους γνωστούς μόνο σε Εκείνον.

Προσέξτε μια ακόμη απόδειξη του ότι «μεταθέτω» δεν σημαίνει καθιστώ αθάνατο. Ο Παύλος έγραψε ότι ο Πατήρ «μας ελευθέρωσε από τη εξουσία του σκότους, και μας μετέθεσε στην βασιλεία του αγαπητού αυτού υιού» (Κολοσσαείς α:13)  Ο απόστολος Παύλος λέει ότι ήδη μετατέθηκε, μολονότι ήταν ακόμα φυσικά ζωντανός. Αν και ήταν κάποτε μέρος του σκότους αυτού του κόσμου, μετατέθηκε, έφυγε από το σκότος, μέσα στο φως της βασιλείας του Θεού ενώ ήταν φυσικά ζωντανός. 

Στην ηλικία των 65, ο Ενώχ απέκτησε ένα γιο με το όνομα Μαθουσάλα. Όμως πόσο καιρό περπάτησε ο Ενώχ με τον Θεό;

Γένεσις 5:22 - Φίλος

«και ο Ενώχ περπάτησε μαζί με τον Θεό, αφού γέννησε τον Μαθουσάλα, 300 χρόνια, και γέννησε γιους και θυγατέρες·»

Έτσι ο Ενώχ ακολούθησε τις οδούς του Θεού για τριακόσια χρόνια. Προσέξτε ότι η Γραφή δεν αναφέρει ότι ο Ενώχ περπατά ακόμη με το Θεό. Λέει ότι ο Ενώχ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕ με τον Θεό για τριακόσια χρόνια, και ούτε ένα χρόνο παραπάνω. Γιατί; Επειδή «όλες οι μέρες του Ενώχ ήταν τριακόσια εξήντα πέντε χρόνια» (Γένεση ε:23). Ο Παύλος λέει στους Κολοσσαείς α:10 «για να περπατήσετε αντάξια στον Κύριο,». Ο Ενώχ περπάτησε με το Θεό και ευαρέστησε το Θεό. Αυτό είναι που εννοεί η Γραφή όταν λέει στη Γένεση  ε:22,24 "ο Ενώχ περπάτησε μαζί με τον Θεό". 

Α’ Κορινθίους ιε:20-23 λέει ότι όλοι πεθαίνουν και όλοι θα αναστηθούν αλλά ο Χριστός πρέπει να είναι η απαρχή. Ο Ενώχ δεν θα μπορούσε να είχε προηγηθεί από τον Ιησού Χριστό, ειδικά εάν αυτός ήταν ακόμα σάρκα και αίμα όπως λέει στα εδάφια 49-52.

 

Η Μεταμόρφωση

Τα μόνα κείμενα που απομένουν που προβληματίζουν τους ανθρώπους είναι εκείνα που σχετίζονται με τις εμφανίσεις του Μωυσή και του Ηλία στο όρος της μεταμόρφωσης με τον Ιησού. (Ματθαίος ιζ:1-9, Μάρκος θ:2-10, Λουκάς θ:28-36).  Μετά την Μεταμόρφωση, ο Ιησούς είπε, ενώ έφευγαν από το όρος, «μην πείτε το όραμα σε κανέναν» (Ματθαίος ιζ:9).  Ο Ιησούς ονομάζει την μεταμόρφωση  όραμα! Ένα όραμα δεν είναι μια υλική πραγματικότητα, αλλά μια υπερφυσική εικόνα που μπορείς να την παρατηρήσεις με τα μάτια. Η ίδια Ελληνική λέξη για το «όραμα» χρησιμοποιήθηκε για το όραμα του Πέτρου με τα ακάθαρτα ζώα που καθαρίστηκαν (Πράξεις ι:3,17,19 ια:5). Δεν ήταν πραγματικοί αλλά μια υπερφυσική εικόνα. Στην περίπτωση της Μεταμόρφωσης ήταν ένα  προφητικό όραμα που θα λάμβανε χώρα στο μέλλον. Ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης είδαν τον Υιό του Ανθρώπου δοξασμένο μέσα στη Βασιλεία Του μέσω μιας προφητικής όρασης. Παρακάτω είναι μερικά άλλα παραδείγματα:

Πράξεις 16:9 - Φίλος

«Και στον Παύλο φάνηκε κατά τη νύχτα ένα όραμα: Ένας άνδρας Μακεδόνας στεκόταν όρθιος, παρακαλώντας τον και λέγοντας: Διάβα στη Μακεδονία, και βοήθησέ μας.» Αυτό είναι κάτι επίσης που έπρεπε να συμβεί στο μέλλον.

Πράξεις 18:9-10 - Φίλος

«Και ο Κύριος, διαμέσου οράματος, τη νύχτα, είπε στον Παύλο: Μη φοβάσαι, αλλά μίλα και μη σιωπήσεις· επειδή, εγώ είμαι μαζί σου, και κανένας δεν θα βάλει χέρι επάνω σου για να σε κακοποιήσει· δεδομένου ότι, έχω πολύ λαό μέσα σ' αυτή την πόλη.»

Ο Ιησούς λέει στον Παύλο ότι, στο κοντινό μέλλον, κανένας δεν θα του έκανε κακό.

Τα οράματα δεν θα πρέπει να ερμηνεύονται σαν κυριολεξία. Για παράδειγμα κοιτάξτε στη Γένεση λζ:5-10. Όταν ο Ιωσήφ  ονειρεύτηκε ότι «σηκώθηκε το δικό του δεμάτι, και στάθηκε όρθιο», και «τα δεμάτια των αδελφών του, αφού περιστράφηκαν, προσκύνησαν το δικό του» (εδάφιο 7), ή όταν ο Ιωσήφ  ονειρεύτηκε ότι "ο ήλιος, και το φεγγάρι, και 11 αστέρια" προσκύνησαν τον Ιωσήφ (εδάφιο 9), είναι αυτό κυριολεκτικό; Όχι. Αυτό είναι ένα προφητικό όνειρο για κάτι που θα συνέβαινε στο μέλλον'  όταν ο πατέρας, η μητέρα και τα αδέλφια του Ιωσήφ θα τον προσκυνούσαν σαν βασιλιά.

 

Και ο Μωϋσής και ο Ηλίας ήταν ακόμη στους τάφους τους, αλλά στο όραμα και οι αυτοί και ο Ιησούς έγιναν ορατοί με τη δόξα της Ανάστασης, και γεγονός στο οποίο ο Μωυσής και ο Ηλίας δεν είχαν επιτύχει ακόμα μέχρι εκείνη τη στιγμή.(Εβραίους ια:39)

Το όραμα δόθηκε στους μαθητές αφότου είχε μιλήσει ο Ιησούς για τη δόξα της αθανασίας στην επερχόμενη βασιλεία.


Μωυσής

Δεν μπορεί να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο Μωυσής πέθανε και ετάφη (Δευτερονόμιο λδ:5-6). Επομένως, για αυτόν το να έχει πάει στον ουρανό ενώ ο Ιησούς ήταν ακόμα στη σάρκα, ο Μωυσής έπρεπε να αναστηθεί από τους νεκρούς, να λάβει αιώνια ζωή, και να «ενδυθεί αθανασία».(Α΄ Κορινθίους ιε:53) Αλλά η Γραφή είναι σαφής στο ότι ο Ιησούς έπρεπε να ήταν ο πρώτος που θα ανασταινόταν σε αιώνια ζωή.  Α΄ Κορινθίους ιε:20 «Αλλά, τώρα, ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς· έγινε η απαρχή αυτών που έχουν κοιμηθεί

Ο Απόστολος Παύλος είπε ότι ο Ιησούς έπρεπε να είναι «η απαρχή των κεκοιμημένων» και «για να γίνει σε όλα αυτός πρώτος»(Κολοσσαείς α:18). Εάν κάποιος προηγούνταν του Ιησού, τότε δεν θα ήταν ο Ιησούς ο πρωτότοκος των νεκρών. Αφού κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Ενώχ και ο Ηλίας δεν πέθαναν, αλλά ότι ο Μωυσής πράγματι πέθανε, τότε αυτό θα σήμαινε ότι ο Μωυσής είχε την υπεροχή έναντι του Ιησού  Επομένως, αφού ο Ιησούς έπρεπε να είναι ο πρώτος που ανασταίνεται σε αιώνια ζωή και ο πρώτος που ανεβαίνει στον ουρανό και στέκεται ενώπιον του Θεού, ο Μωυσής πιθανόν δεν θα μπορούσε να ήταν στον ουρανό, ενώ ο Ιησούς ήταν στη γη.

Στην Εβραίους ια:23-28 μιλάει για το ότι ο Μωυσής έζησε με πίστη. Τώρα διαβάστε τα εδάφια 39-40, τα οποία λένε ότι ο Μωυσής δεν έλαβε την επαγγελία της ανάστασης σε αιώνια ζωή και τελειότητα. Αυτό θα έπρεπε να τακτοποιήσει όλους τους ισχυρισμούς περί του αντιθέτου. Τι μπορούμε να πούμε σχετικά με τον Μιχαήλ και τον Σατανά που φιλονικούσαν για το σώμα του Μωυσή; Στον Ιούδα.9 δεν λέει ότι ο Μιχαήλ νίκησε στη φιλονικία και μετά πήρε τον Μωυσή στον ουρανό. Αφού δεν υπάρχει καμιά αναφορά για ουρανό εδώ, ούτε σε όλο το βιβλίο του Ιούδα, δεν θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι «μεταφέρθηκε» εκεί.

 

www.themelios-lithos.gr

info@themelios-lithos.gr

 

 

Τι έγραψε πραγματικά ο Ματθαίος για το βάπτισμα στο Ματθαίο 28:19;

αναρτήθηκε στις 24 Φεβ 2018, 11:44 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 28 Φεβ 2018, 12:53 μ.μ. ]

Τι έγραψε πραγματικά ο Ματθαίος,




"βαφτίζοντας τους 
στο όνομα του Πατέρα, 
και του Υιού, 
και του Αγίου Πνεύματος," 

ή 

"πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη 
βαπτίζοντες αυτούς ΕΝ ΤΩ ΟΝΟΜΑΤΙ ΜΟΥ";

 

Αυτό το άρθρο είναι βασισμένο σε μια δημοσίευση που γράφτηκε αρχικά το 1961 και με τον τίτλο :

"Συλλογή στοιχείων Υπέρ και Κατά της Παραδοσιακής διατύπωσης

της φράσης που αφορά το βάπτισμα στο Ματθαίο 28:19 ".


Ο συντάκτης ήταν ένας εργάτης του ευαγγελίου, πιθανόν Διαμαρτυρόμενος. Υπέγραφε την εργασία του απλά ως Α. Ploughman. Έζησε στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας. Ο συντάκτης δεν είχε αντιμετωπίσει τίποτα που να εξετάζει την αυθεντικότητα του Ματθαίου 28:19, κατά τη διάρκεια των 50 ετών της βιβλικής του μελέτης εκτός από σπάνια και εξαντλημένα άρθρα, βιβλία και εγκυκλοπαίδειες . Δεν θα είχα λάβει υπόψη μου ποτέ αυτές τις πληροφορίες εάν δεν συνέβαινε ένας στενός μου φίλος να είναι αρκετά ενθουσιασμένος με τη σημασία των συμπερασμάτων που είχαν εξαχθεί. Σε αυτό το άρθρο, μόνο οι ασφαλείς ιστορικές αναφορές έχουν διατηρηθεί όπως γράφονται στην έρευνα του Ploughman.

 

Η εξέταση της αυθεντικότητας του Ματθαίου 28:19 δεν είναι ένα θέμα που εύκολα μπορεί ή δεν μπορεί να εξηγηθεί μέσα στο πλαίσιο των καθιερωμένων δογματικών απόψεων. Μάλλον, είναι θέμα ανακάλυψης των ίδιων των σκέψεων του Θεού μας, ενθυμούμενοι ότι οι αλήθειες Του, και όχι οι παραδόσεις μας, είναι αιώνιες.

Οι πληροφορίες που παρουσιάζονται είναι εξαιρετικά σχετικές με την πίστη μας. Η ποσότητα των πληροφοριών που υποστηρίζουν τα συμπεράσματα που παρουσιάζονται μπορεί να φανούν συντριπτικά, αλλά για το σοβαρό αναζητητή της αλήθειας, η αναζήτηση αξίζει την προσπάθεια.

Ελπίζω ότι θα επιτρέψετε τα γεγονότα, που περιλαμβάνονται σε αυτό το άρθρο, να σας εμπλέξουν στην έρευνα. Εάν ανακαλύψετε ότι δεν έχετε βαφτιστεί στο όνομα του αληθινού Θεού, και έχετε δεχτεί εσκεμμένα ένα υποκατάστατο, πώς ο Θεός θα αποκρινόταν;

Εντούτοις, πρέπει να αναφερθεί ότι δεν έχουμε κανένα γνωστό χειρόγραφο που γράφτηκε στον πρώτο, το δεύτερο ή ακόμα και τον τρίτο αιώνα. Υπάρχει ένα χάσμα πάνω από τριακόσια έτη ανάμεσα στο χρόνο που ο Ματθαίος έγραψε το ευαγγέλιο του και στα μεταγενέστερα αντίγραφα των χειρογράφων. (Διάρκεσε επίσης πάνω από τριακόσια έτη για την καθολική εκκλησία για να εξελιχθεί σε αυτό που οι "πρώτοι εκκλησιαστικοί πατέρες " το ήθελαν να γίνει.)

Ούτε ένα πρώιμο χειρόγραφο δεν είναι απαλλαγμένο από λάθη κειμένου. Μερικά έχουν μοναδικά λάθη’ άλλα χειρόγραφα αντιγράφηκαν εκτενώς και έχουν τα ίδια λάθη. Πάλι, ο στόχος μας είναι να εξετάσουμε όλα τα στοιχεία και να καθορίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο ποιες ήταν οι αρχικές γνήσιες λέξεις. Κανoνίσαμε έτσι ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να κρίνει ποια φράση γράφτηκε από τον Ματθαίο: "Εις το όνομα του Πατρός, και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος " ή '' εν τω ονόματι μου (εις το όνομά μου )";

Δευτερονόμιον 4:2 - Φίλος (2)
"Δεν θα προσθέσετε στον λόγο που εγώ σας προστάζω

ούτε θα αφαιρέσετε απ' αυτόν

για να τηρείτε τις εντολές τού Κυρίου του Θεού σας,

που εγώ σας προστάζω."

 

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ:


Η σημασία αυτού του θέματος παρουσιάζεται στο τελευταίο κεφάλαιο αυτού του τεύχους. Για περισσότερο από πενήντα χρόνια σαν σπουδαστής της Βίβλου, και ένας ερευνητής στον τομέα της Βιβλικής γνώσης, δεν έχω δει ή δεν έχω ακούσει τίποτα που να εξετάζει αυτό το ζήτημα της αυθεντικότητας του κειμένου του Ματθαίου 28:19, εκτός από  σπάνια και εξαντλημένα άρθρα, βιβλία και εγκυκλοπαίδειες (απρόσιτες στους περισσότερους ανθρώπους).

Αυτή η συλλογή ενδιαφέρεται για το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ των Γραφών, και όχι για οποιαδήποτε διδασκαλία που προκύπτει σαν συνέπεια (αν και η πτυχή της διδασκαλίας θα προκύψει αναγκαστικά όταν εξετάζουμε την ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ως προς τη γνησιότητα του κειμένου).

Η διδασκαλία είναι βασισμένη στο κείμενο των γραφών: αυτή η συλλογή των Μαρτυριών έχει σχέση με το κείμενο.

1η Ιανουαρίου 1962

Συγγραφέας Α. Ploughman,

Μπέρμιγχαμ, Αγγλία

Αρχικά δημοσιευμένο το 1962



 

 

 



 ΕΙΣΑΓΩΓΗ

(Παροιμίες 30:5)
"Κάθε λόγος του Θεού είναι καθαρός"
Επομένως κάθε πλαστή γραφή είναι ανίερη!

Ο Δαβίδ έγραψε:
Ψαλμοί 119:104 - Φίλος
«Από τις εντολές σου έγινα συνετός γι' αυτό, μίσησα κάθε δρόμο ψεύδους
Σημειώστε τη δύναμη της λέξης "γι΄ αυτό"! Εάν όπως ο Δαβίδ, αγαπήσουμε το Λόγο του Θεού, όπως αυτός έχει δοθεί, θα μισήσουμε την παραποιημένη γραφή (βλ. επίσης Ιερεμίας 15:19 , Ιεζεκιήλ 22:26, 44:23).

Πολλοί αντιμετώπισαν δυσκολία σχετικά με τη φρασεολογία του Ματθαίου 28:19, και έχουν γράψει σε εκδότες και περιοδικά. Οι περισσότεροι από τους εκδότες περιτύλιξαν τη δυσκολία με λέξεις, φράσεις, ιδέες, εκθέσεις και παραινέσεις, από τις οποίες όλες είναι καλές στην κατάλληλη τους θέση, αλλά όχι όταν συγκαλύπτουν για να αποκρύψουν μακριά τη δυσκολία.

Μια λαμπερή εξαίρεση στο γενικό κανόνα ήταν αυτή του Δρ. Thomas.

Μια επιστολή από τον J.R. Lithgow σε αυτό το θέμα που χρονολογείται την 28η Μαϊου 1855, (δημοσιεύθηκε στο "ΤΗΕ HERALD," Οκτώβριος 1855) παρέμεινε αναπάντητο για πολύ καιρό. Κάνουμε καλά να μην βιαστούμε για την πιθανή "εξήγηση."

Είναι τώρα γνωστό, και χωρίς τη παραμικρή αβεβαιότητα, ότι οι στίχοι στην Α΄ Ιωάννου 5:7-8 στο αρχαίο κείμενο και την αγγλική μετάφραση του βασιλιά Ιακώβου (King James Version) περιέχουν το πλαστό κείμενο:

"Μέχρι τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα το κείμενο «των τριών μαρτύρων» του Α΄ Ιωάννου 5:7-8 μοιράστηκε με το Ματθαίος 28:19 το ανίερο έργο να προμηθεύσει βιβλική μαρτυρία για τη Τριάδα. ...( οι πλαστές λέξεις) εγκαταλείπονται τώρα από όλες τις εκκλησιαστικές αρχές εκτός από τον Πάπα της Ρώμης. Σαν συνέπεια ολόκληρο το βάρος της παρουσίασης αποδείξεων για την Τριάδα έρχεται καθυστερημένα να στηριχτεί στο Ματθαίος 28:19 (F.C. Conybeare)."

Αλλά είναι το όνομα-φράση
στο Ματθαίος 28:19

παρόμοια πλαστή,
ή είναι γνήσια;


Ας αφήσουμε τον αναγνώστη να κρίνει ύστερα από την εξέταση των στοιχείων.

 

2.) Στην κριτική του κειμένου γενικά Οι Μαρτυρίες που παρουσιάζονται εδώ θα είναι τεσσάρων ειδών:

1)      Γραπτά αρχαία χειρόγραφα

2)      Εκδόσεις

3)      Αναφορές

4)      Εσωτερικές μαρτυρίες

 

Τα περισσότερα βοηθήματα της Αγίας Γραφής περιέχουν μια συνοπτική εξήγηση των μεθόδων της κριτικής των κειμένων. Παραδείγματος χάριν, το SWETE, στις "Ενισχύσεις στο σπουδαστή" στη Βίβλο Variorum λέει: "Το κείμενο της Καινής διαθήκης στηρίζεται επάνω στη συνδυασμένη μαρτυρία των ρευμάτων των αποδεικτικών στοιχείων, διασωζόμενων γραπτών χειρογράφων, των γνησίων ελληνικών, αρχαίων εκδόσεων, και των "πατερικών" αναφορών, δηλ. παραπομπές που παρατίθενται σε μια σειρά αρχαίων χριστιανών συγγραφέων γνωστή ως "Πατέρες."

 

 Σχετικά με το αρχαία γραπτά χειρόγραφα: "Τα πρωτότυπα χειρόγραφα της Καινής Διαθήκης χάθηκαν πιθανώς μετά από μερικά έτη αφότου γράφτηκαν. Κανένας χριστιανός συγγραφέας των πρώτων χρόνων δεν προσφεύγει σ' αυτά σαν να είναι ήδη υπάρχοντα, ......οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να αντιληφθούν την σπουδαιότητά τους για τους μεταγενέστερους."

 

Σχετικά με τις μεταφράσεις: “Eπόμενα σε σημασία στα γραπτά πρωτότυπα χειρόγραφο, κανάλια για τη μετάδοση του κειμένου της ελληνικής διαθήκης, πρέπει να τοποθετηθούν οι αρχαίες μεταφράσεις-ερμηνείες, οι οποίες έγιναν από τα ελληνικά χειρόγραφα, στις περισσότερες περιπτώσεις παλαιότερα από οποιαδήποτε έχουμε τώρα. Οι αρχαίες Λατινικές και Συριακές μεταφράσεις ανήκουν στο δεύτερο αιώνα, και μας φέρνουν πίσω στη διάρκεια της ζωής μερικών από τους άμεσους διαδόχους των Αποστόλων."

 

Σχετικά με τα «Πατερικά» γραπτά:

"Τόσο εκτενείς είναι οι αναφορές της Καινής Διαθήκης στους Έλληνες και Λατίνους χριστιανούς συγγραφείς των πρώτων πέντε αιώνων που θα ήταν δυνατό, σε περίπτωση που όλα τα γραπτά πρωτότυπα χειρόγραφα του Κανόνα έχουν χαθεί, να ανακτηθεί σχεδόν το σύνολο του κειμένου από αυτήν την πηγή μόνο... παραμένει ένας μεγάλος αριθμός περιπτώσεων στον οποίο η «πατερική αυθεντικότητα» συντελεί ουσιαστικά για να στρέψει την ζυγαριά υπέρ ενός διαφιλονικούμενου αναγνώσματος, ή εναντίον του.»

 

 Όσον αφορά το Ματθαίος 28:19 : «H Εγκυκλοπαίδεια της Θρησκείας και της Ηθικής λέει: είναι το κεντρικό κομμάτι της απόδειξης για την παραδοσιακή (τριαδική) άποψη. Εάν ήταν αδιαφιλονίκητο, αυτό φυσικά θα ήταν αποφασιστικό, αλλά η αξιοπιστία του αμφισβητείται βάσει της κριτικής του κειμένου, της λογοτεχνικής κριτικής και της ιστορικής κριτικής." (Σημείωση του συντάκτη: η παρουσία της λέξης * βαπτίζοντες * στο Ματθαίος 28:19 επίσης αμφισβητείται, αλλά δεν ενδιαφερόμαστε τώρα για αυτό το σημείο, γιατί πολλά άλλα χωρία υποστηρίζουν την αλήθεια σχετικά με το βάπτισμα).

 

Εάν το όνομα-φράση του Ματθαίου κη:19 είναι γνήσια ή πλαστή μπορεί να αποφασιστεί μόνο από τη μαρτυρία των αρχαίων πρωτότυπων χειρόγραφων, των μεταφράσεων, των πατρολογικών γραπτών, και από αυτό που θεωρείται ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ. Ας εξετάσουμε λοιπόν τη μαρτυρία ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΠΡΩΤΟΤΥΠΩΝ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΩΝ. 3.)

 

Μαρτυρία από το αρχαία γραπτά χειρόγραφα για το τριαδικό όνομα:

Τα δύο πιό αρχαιότερα γραπτά χειρόγραφα, που έχουν σωθεί [Σιναϊτικός(Sinaiticus) και Βατικανός(Vaticanus) κώδικας], που γράφτηκαν τον 4ο αιώνα, και τα δύο  περιλαμβάνουν το τέλος του Ματθαίου καθώς επίσης περιέχουν και το τριαδικό όνομα. "Σε όλα τα υπάρχοντα αρχαία γραπτά χειρόγραφα ... το κείμενο βρίσκεται στην παραδοσιακή (Τριαδική) μορφή ...αν και πρέπει να θυμόμαστε ότι τα καλύτερα χειρόγραφα, και η Αρχαία Αφρικάνικη Λατινική και η Αρχαία Συριακή έκδοση είναι ελλατωματική σ΄ αυτό το σημείο»(Εγκυκλοπαίδεια της Θρησκείας και της Ηθικής).

 

Ενάντια στο τριαδικό όνομα: Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο στο αρχαία γραπτά χειρόγραφα που να έχει ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα. ΑΛΛΑ Πρέπει να αναφερθεί ότι δεν έχουμε κανένα χειρόγραφο που να γράφτηκε στον πρώτο, τον δεύτερο, ή τον τρίτο αιώνα. Υπάρχει ένα χάσμα τριών ολόκληρων αιώνων μεταξύ του χειρογράφου του Ματθαίου και των πιο πρώιμων αρχαίων γραπτών αντιγράφων που περιέχουν το τριαδικό όνομα . Πρέπει να αναφερθεί ότι ούτε ένα πρώιμο χειρόγραφο δεν είναι απαλλαγμένο από κάποιο λάθος κειμένου. Μερικά παρουσιάζουν παράδοξα λάθη, και άλλα που αντιγράφτηκαν εκτεταμένα και παρουσιάζουν τα ίδια λάθη.

 

Ο κριτικός κειμένου στοχεύει να αναπαραγάγει από μια εξέταση όλων των στοιχείων ποιες ήταν πιθανώς οι πρωτότυπες λέξεις. Αλλά από τα γεγονότα που καταγράφονται, είναι δυνατόν όλα τα υπάρχοντα χειρόγραφα να έχουν από κοινού ένα ή περισσότερα λάθη κειμένου. Αυτό το γεγονός πρέπει να αναγνωριστεί, παρά τους όποιους δισταγμούς.

 

Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι όλες οι Γραφές από την Γένεση μέχρι το Μαλαχία δεν κάνουν αναφορά σε ένα Τριαδικό Θεό, και ότι από τον Μάρκο μέχρι την Αποκάλυψη επίσης δεν βρίσκουμε καμία μαρτυρία για την Τριάδα, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας την πιθανότητα ότι όλα τα υπάρχοντα χειρόγραφα μπορεί να έχουν ένα ή περισσότερα κοινά λάθη κειμένου.

 

Ένα άλλο γεγονός που πρέπει να αντιμετωπίσουμε είναι ότι κατά τη διάρκεια εκείνου του χρονικού χάσματος των τριακοσίων ετών ευδοκίμησε η ψευδοδιδασκαλία και αναπτύχθηκε στη διάρκεια της μεγάλης αποστασίας.

 

Επιπλέον   "Τα Ελληνικά Χειρόγραφα του κειμένου της Καινής Διαθήκης» τροποποιούνταν συχνά από τους γραφείς, οι οποίοι έβαζαν μέσα σε αυτά τα αναγνώσματα που ήταν γνωστά σε αυτούς, και τα οποία θεωρούσαν ότι είναι τα σωστά αναγνώσματα    ( Δρ C. R. Gregory, ένας από τους μεγαλύτερους κριτικούς κειμένου)." Αλλά αυτή η άποψη εξετάζεται σε ένα επόμενο κεφάλαιο. Ένας άλλος συγγραφέας είπε : "Βαδίζουμε ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός όταν προτείνουμε να δώσουμε βαρύτητα στα χειρόγραφα, όχι σύμφωνα με την χρονολογία τους, αλλά σύμφωνα με την χρονολογία του κειμένου που περιέχουν.

 

Στον Tregelles πρέπει να αποδοθεί η τιμή της εισαγωγής αυτής της μεθόδου διαδικασίας, την οποία αυτός κατάλληλα ονόμασε "συγκριτική κριτική." Είναι μια αληθινά επιστημονική μέθοδος, και μας οδηγεί για πρώτη φορά σε ασφαλή αποτελέσματα. ..Αλλά μια μικρή εξέταση θα μας πείσει ότι σαν ένα εργαλείο κριτικής, αυτή η μέθοδος είναι κάθε άλλο παρά τέλεια. Θα μας εφοδιάσει με ένα κείμενο που είναι ευαπόδεικτα αρχαίο, και αυτό, σαν ένα βήμα προς το αληθινό κείμενο, είναι ένα πολύ σημαντικό κέρδος. Είναι κάτι σημαντικό να προσεγγίζεις ένα κείμενο που είναι σίγουρα του τρίτου ή του δεύτερου αιώνα. Αλλά το ΜΟΝΟ που μπορεί να υποτεθεί είναι ότι ήταν ένα ιδιόχειρο κείμενο. Εάν αποδείξουμε ότι ένα κείμενο είναι αρχαιότερο από τον τέταρτο αιώνα, που υπήρχε στον τρίτο αιώνα ή καλύτερα ακόμα στο δεύτερο αιώνα , δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ακόμα ότι δεν έχει παραποιηθεί. Τόσο μακριά από αυτό, εντούτοις, υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι τα πολύ χονδροειδή λάθη που έχουν παραμορφώσει ακόμη το κείμενο είχαν εισαχθεί ήδη στο δεύτερο αιώνα. ... Εάν η λύδια λίθος μας αποκαλύπτει μόνο κείμενα που είναι αρχαία, δεν μπορούμε να ελπίζουμε να εξασφαλίσουμε για το αποτέλεσμά μας τίποτα άλλο παρά ένα αρχαίο κείμενο. Αυτό που επιθυμούμε εντούτοις, δεν είναι απλά ένα αρχαίο αλλά ένα γνήσιο κείμενο." Φυσικά, όταν μιλά για τα "χονδροειδή λάθη" ο συγγραφέας δεν μιλά για τα λάθη της διδασκαλίας, αλλά, σαν κριτικός κειμένου, των λαθών στο ίδιο το κείμενο. Το θέμα της αλλοίωσης του κειμένου των Γραφών ταυτόχρονα με τη αλλοίωση της διδασκαλίας στις αποστατημένες εκκλησίες εξετάζεται σε ένα επόμενο κεφάλαιο.

 

Πριν φθάσουμε σε οποιαδήποτε συμπέρασμα, αφήνουμε τον αναγνώστη να εξετάσει τα στοιχεία των εκδόσεων, καθώς μερικές από αυτές είναι πρωιμότερες από οποιαδήποτε από τα πρωτότυπα αρχαία χειρόγραφα. Αλλά πρώτα δείτε τι συνέβη στα αρχαία πρωτότυπα χειρόγραφα. 4.)

 

Τι συνέβη στα πιo πρώιμα αρχαία πρωτότυπα χειρόγραφα; Γιατί δεν έχουμε κανένα αντίγραφο των Γραφών γραμμένο νωρίτερα από τον 5ο αιώνα (εκτός από τα δύο που γράφτηκαν τον 4ο αιώνα);

 

Η ακόλουθη αναφορά θα δώσει την απάντηση: "ο Διοκλητιανός το 303 μ.Χ. διέταξε να καούν όλα τα ιερά βιβλία ... αλλά επέζησαν αρκετά για να μεταδοθεί το κείμενο (Swete σε Variorum "Aids")" "Ένας από τους λόγους για τους οποίους κανένα από τα πρώιμα αρχαία πρωτότυπα χειρόγραφα. δεν έχει ανακαλυφθεί είναι ότι, όταν βρίσκονταν, καίγονταν από τους διώκτες των Χριστιανών: Ο Ευσέβιος γράφει: "Είδα με τα ίδια μου τα μάτια οι οίκοι της προσευχής να γκρεμίζονται και να ισοπεδώνονται εκ θεμελίων, και οι Θεόπνευστες και Iερές Γραφές να παραδίνονται στην πυρά στην υπαίθρια αγορά (η Α.Ε. VIII 2.)."

" Ανάμεσα σε τέτοιες αντιλήψεις δεν θα μπορούσε να αποτύχει να μάθει ποια βιβλία οι άνθρωποι θεωρούσαν ότι είναι πιο πολύτιμα κι απ' τις ζωές τους (Δρ Westcott: Γενική έρευνα για την Ιστορία του Κανόνα της Καινής Διαθήκης., σελ. 383). " 5.)

 

Μαρτυρίες των εκδόσεων για το τρισυπόστατο όνομα: Όλες οι υπάρχουσες εκδόσεις που περιέχουν το τέλος του Ματθαίου περιέχουν το τριαδικό όνομα. ΑΛΛΑ "Σε όλες τις υπάρχουσες εκδόσεις το κείμενο βρίσκεται στην παραδοσιακή (τριαδική) μορφή, αν και πρέπει να αναφερθεί ότι η Αφρικανική αρχαία Λατινική και η αρχαία Συριακή έκδοση είναι ελαττωματικές σε αυτό το σημείο"(Εγκυκλοπαίδεια της Θρησκείας και της Ηθικής).

 

«Πάλι... στους μόνους κώδικες που θα ήταν ακόμα και πιθανό να διατηρηθεί μια παλαιότερη γραφή, δηλαδή τον Σιναϊτικό Συριακό και το αρχαιότερο Λατινικό Χειρόγραφο, οι σελίδες που περιείχαν το τέλος του Ματθαίου έχουν εξαφανιστεί.» (F.C. Conybeare)

 

 Έτσι ώστε δεν έχουμε κανένα χειρόγραφο νωρίτερα από τον 4ο αιώνα, και στην περίπτωση αυτών των δύο προηγούμενων εκδόσεων η τελευταία σελίδα του Ματθαίου έχει καταστραφεί; Σε αυτές τις περιστάσεις πρέπει να στραφούμε στις πρώιμες αναφορές, που χαρακτηρίζονται "Πατερικά Κείμενα" και να εξετάσουμε τα στοιχεία τους, για να δούμε πώς ανέφεραν το Ματθαίος 28:19, και αυτό θα προχωρήσουμε να κάνουμε 6.)

 

Μαρτυρία των πρώιμων συγγραφέων "Κατά τη διάρκεια της μελέτης μου ήμουν σε θέση να τεκμηριώσω αυτές τις αμφιβολίες της αυθεντικότητας του κειμένου του Ματθαίου 28:19 με την προσκόμιση των πατερικών μαρτυριών ενάντια σε αυτό, που βαρύνουν τόσο, που στο μέλλον οι πιο συντηρητικοί των θεολόγων θα αποφύγουν εντελώς να στηρίξουν σ' αυτό οποιοδήποτε δογματικό κατασκεύασμα, ενώ οι πιο ενήμεροι θα το απορρίψουν εντελώς τόσο όσο έχουν κάνει και με το παρεμφερές-πλαστό κείμενό «των τριών μαρτύρων» του Α΄ Ιωάννου 5:7-8»(F.C. Conybeare στο περιοδικό Hibbert).

 

Πόσο ισχύει αυτό; Ποια είναι τα γεγονότα; Ενώ δεν υπάρχει κανένα χειρόγραφο των τριών πρώτων αιώνων, έχουμε τα γραπτά τουλάχιστον δύο ανθρώπων που πραγματικά κατείχαν, ή είχαν πρόσβαση στα αρχαία πρωτότυπα χειρόγραφα. πολύ νωρίτερα από τα μεταγενέστερα που υπάρχουν σήμερα. Και υπήρξαν άλλοι που ανέφεραν το χωρίο του Ματθαίου 28:19 σε εκείνους τους πρόωρους καιρούς.

Ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι;

Πότε έγραψαν;

Είχαν πρόσβαση σε πολύ πρώιμα αρχαία πρωτότυπα χειρόγραφα.;

Ήταν αξιόπιστοι και ακριβείς;

Πώς ανέφεραν το Ματθαίος 28:19;

Αυτές είναι οι ερωτήσεις που πρέπει να απαντηθούν.

Προτείνεται να τεθεί εμπρός η μαρτυρία από τους παρακάτω, είτε από απευθείας αναφορά από τα γραπτά τους, είτε έμμεσα μέσω των γραπτών των συγχρόνων τους, δηλαδή του Ευσέβιου της Καισαρείας,

του άγνωστου συγγραφέα του «Επαναβαπτίσματος»  (De Rebaptismate),

του Ωριγένη, του Κλήμεντα της Αλεξάνδρειας,

του Ιουστίνου του μάρτυρα,

του Μακεδόνιου,

του Ευνόμιου

και του Αφραάτη.

 

ΑΛΛΑ ΠΡΩΤΑ μια ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ .

Ας δηλωθεί με έμφαση, ότι εάν η υπό εξέταση ερώτηση ήταν θεολογική, η μαρτυρία αυτών των "πατέρων" δεν θα ήταν καμίας οποιασδήποτε αξίας. Η διδασκαλία μας πρέπει να αποκτάται από τον καθαρό Λόγο του Θεού μόνο, και όχι από οποιαδήποτε άλλη πηγή. Αυτοί οι αποκαλούμενοι "πατέρες" έζησαν σε μια εποχή θεολογικού σκοταδιού, και όταν έχουμε το φως της Γραφής είναι ανόητο να ερευνούμε ανάμεσα στο αμυδρό φωτισμένο με κεριά σκοτάδι των θεολόγων.

 

Το ενδιαφέρον μας είναι να ανακαλύψουμε τι έγραψε ο Ματθαίος στο τέλος του βιβλίου του. Προτού ασχοληθούμε με τους άλλους συγγραφείς, ας εξετάσουμε τον Ευσέβιο ως προς την ακεραιότητα και την αξιοπιστία του ως μάρτυρα, βλέποντας ότι σε αυτήν την έρευνα είναι ένας μάρτυρας κλειδί. Υπήρξαν διάφορα άτομα με το όνομα Ευσέβιος. Αυτός για τον οποίο ενδιαφερόμαστε είναι γνωστός ως Ευσέβιος Παμφυλίας, ή Ευσέβιος Καισαρείας. Γεννήθηκε περίπου το 270 μ.Χ. και πέθανε περίπου το 340 μ.Χ. . Έζησε σε περιόδους του άκρατου πνευματικού σκοταδιού, ήταν τριαδικός, και αργότερα στη ζωή του βοήθησε στην προετοιμασία της Συνόδου της Νικαίας.

 

Παρακάτω ακολουθεί η άποψη των ιστορικών και άλλων όσο αφορά αυτόν.

"Ο Ευσέβιος Καισαρείας, στο οποίο χρωστάμε τη διατήρηση τόσων πολλών σύγχρονων έργων της αρχαιότητας, πολλά από τα οποία θα έπρεπε να είχαν χαθεί αν αυτός δεν τα συγκέντρωνε και δεν τα εξέδιδε. " (Robert Roberts, Good Company, τόμ. ΙΙΙ, σελ. 10).

"Ο Ευσέβιος, ο μεγαλύτερος Έλληνας εκκλησιαστικός δάσκαλος και ο πιο πολυμαθής θεολόγος του καιρού του... εργάστηκε ακούραστα για την αποδοχή του αγνού Λόγου της Καινής Διαθήκης όπως παραδόθηκε από τους αποστόλους. Ο Ευσέβιος... στηρίζεται μόνο επάνω στα αρχαία χειρόγραφα, και πάντα ανοιχτά ομολογεί την αλήθεια όταν δεν μπορεί να βρει ικανοποιητική μαρτυρία"(Ε. Κ. στο Christadelphian Monatshefte, Αύγουστος 1923, Fraternal Visitor, Ιούνιος 1924).

 

"Ο Ευσέβιος ο Παμφυλίας, επίσκοπος της Καισάρειας στην Παλαιστίνη, ένας άνθρωπος αξιοθαύμαστης γνώσης και πολυμάθειας, και που έχει αποκτήσει την αθάνατη φήμη για τις εργασίες του πάνω στην εκκλησιαστική ιστορία, και σε άλλους κλάδους της θεολογικής γνώσης." Κεφάλαιο 2, 9... μέχρι περίπου 40 ετών ανέπτυξε μεγάλη φιλία με το μάρτυρα Πάμφυλο, ένα πολυμαθή και αφιερωμένο άνθρωπο από την Καισάρεια, και ιδρυτή μιας εκτενούς βιβλιοθήκης εκεί, από την οποία ο Ευσέβιος άντλησε το απέραντο υπόβαθρο της γνώσης του. Ο Ευσέβιος ήταν αμερόληπτος ιστορικός, και είχε πρόσβαση στις καλύτερες πηγές για τη σύνθεση και σύνταξη μιας σωστής ιστορίας, όσο το επέτρεπε η ηλικία του " ( Δρ Westcott, General Survey of the History of the Canon of the New Testament, page).

 

" Ο Ευσέβιος, στον οποίου τον ζήλο οφείλουμε το μεγαλύτερο μέρος από αυτά που είναι γνωστά για την ιστορία της Καινής Διαθήκης" ( Peake's Bible Commentary, 1929,page 596).

 

"Ο σημαντικότερος συγγραφέας στο πρώτο τέταρτο του τέταρτου αιώνα ήταν ο Ευσέβιος από τη Καισάρεια .Ο Ευσέβιος ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπος άνθρωπος ή ανεξάρτητος στις κρίσεις του. Αλλά διαβάστηκε ευρέως στην ελληνική χριστιανική λογοτεχνία του δεύτερου και τρίτου αιώνα, ο όγκος της οποίας έχει τώρα ανεπανόρθωτα χαθεί, και οι επόμενες γενιές οφείλουν ένα βαθύ χρέος στην ειλικρινή του, εάν και κάπως μπερδεμένη, και κατά καιρούς με όχι λίγη προκατάληψη, πολυμάθεια του"(Dictionary of Christian Biography and Literature).

 

"Μερικές εκατοντάδες έργα, αρκετά από αυτά πολύ μεγάλα, αναφέρονται είτε άμεσα είτε έμμεσα ότι διαβάστηκαν (από τον Ευσέβιο). Σε πολλές περιπτώσεις θα διάβαζε μια ολόκληρη πραγματεία χάριν μιας ή δύο ιστορικών παρατηρήσεων, και πρέπει να είχε ψάξει πολλές άλλες χωρίς να έχει βρει τίποτα που να εξυπηρετεί το σκοπό του...

Είναι δευτερεύουσας η ζωτικής σημασίας η ερώτηση για την ειλικρίνεια του Ευσέβιου. Κατάστρεφε το υλικό του ή όχι; Ο σαρκασμός του Γίββωνα [Decline and Fall (Η παρακμή και η πτώση) κεφ. 16] είναι ευρέως γνωστός ... Τα χωρία στα οποία αναφέρεται ο Γίββωνας δεν επιβεβαιώνουν την κατηγορία του... Ο Ευσέβιος ικανοποιείται με το να καταδικάζει αυτές τις αμαρτίες ... με γενικούς όρους χωρίς να επεισέρχεται σε λεπτομέρειες ...αλλά δεν αμφιβάλλει για την τιμιότητά του.(Mosheim, στην σημείωση του εκδότη) «Ο Ευσέβιος ήταν αμερόληπτος ιστορικός, και είχε πρόσβαση στις καλύτερες πηγές για τη σύνθεση και σύνταξη μιας σωστής ιστορίας, όσο το επέτρεπε η ηλικία του.»(Mosheim)

 

 

"Από τις «πατερικές μαρτυρίες» για το κείμενο της Καινής Διαθήκης όπως παρουσιάζεται στα ελληνικό χειρόγραφα, περίπου από το 300-340, κανένα δεν είναι τόσο σημαντικό όσο του Ευσεβίου Καισαρείας, γιατί αυτός διατηρούσε τη μεγαλύτερη χριστιανική βιβλιοθήκη εκείνης της εποχής, αυτή που συγκεκριμένα ο Ωριγένης και ο Πάμφιλος είχαν συλλέξει. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι από αυτήν την μοναδική συλλογή χειρογράφων στην Καισάρεια προέρχεται το μεγαλύτερο μέρος της επιζώσας λογοτεχνίας της περιόδου ενάντια στην Σύνοδο της Νίκαιας. . Στη βιβλιοθήκη του, ο Ευσέβιος πρέπει να χρησιμοποιούσε συνήθως κώδικες των Ευαγγελίων παλαιότερους κατά διακόσια έτη από τους μεταγενέστερους με κεφαλαία γράμματα (uncials) που έχουμε τώρα στις βιβλιοθήκες μας "(F.C. Conybeare στο The Hibbert Journal, Οκτώβριος 1902).

 

 

Αυτά όσον αφορά για την τιμιότητα, τη ικανότητα, και την ευκαιρία του Ευσέβιου ως μάρτυρα για το κείμενο της Καινής Διαθήκης. Τώρα είμαστε έτοιμοι να εξετάσουμε τη μαρτυρία του για το κείμενο του Ματθαίου 28:19.

 

Η Μαρτυρία του Ευσέβιου.

Έχοντας παρουσιάσει τον πρώτο μάρτυρα, είναι χρόνος να εξακριβώσουμε τι έγραψε σχετικά με το χωρίο του Ματθαίου 28:19. Σύμφωνα με το Ludwig Knupfer συντάκτη του Christadelphian Monatshefte, ο Ευσέβιος, μεταξύ των πολλών άλλων γραφών του, σύνταξε μια συλλογή των αλλοιωμένων και παραφθαρμένων κειμένων της Αγίας Γραφής και : "η σοβαρότερη από όλες τις παραποιήσεις που καταγγέλθηκε από αυτόν, είναι χωρίς αμφιβολία το παραδοσιακό ανάγνωσμα του Ματθαίου 28:19.." Το υλικό που είχε ως πηγή χάθηκε, όπως αργότερα έγραψε : ....διαμέσου των γεγονότων του πολέμου έχασα όλα τα αρχεία μου και άλλο υλικό που είχε σχέση με το περιοδικό. Η επίμονη έρευνα έχει αποτύχει να επισημάνει τη σύνταξη που αναφέρεται, και ο Knupfer, ο συντάκτης, έχει αφήσει την τελευταία καναδική διεύθυνσή του χωρίς ένα ίχνος. Αλλά σοβαρές πηγές αναφέρουν μια εργασία που τιτλοφορείται «ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ στα ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ή ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΛΥΣΕΙΣ σε ΜΕΡΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ στην ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ» και μια άλλη εργασία για τα «ΠΕΡΙΈΧΟΜΕΝΑ ΤΜΗΜΑΤΑ των ΕΥΑΓΓΕΛΙΩΝ».

 

Σύμφωνα με τον F.C. Conybeare, " Ο Ευσέβιος αναφέρει αυτό το κείμενο επανειλημμένα στις εργασίες του που γράφτηκαν μεταξύ 300 και 336, δηλαδή στα μακροσκελή σχόλιά του στους Ψαλμούς, στον Ησαΐα, το Demonstratio Evangelica, στα «Θεοφάνεια» του... στη διάσημη του «Ιστορία της Εκκλησίας» και στον πανηγυρικό του λόγο για τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο. Μετά από μια μετριοπαθή αναζήτηση σε αυτές τις εργασίες του Ευσέβιου, έχω βρει δεκαοχτώ παραπομπές του Ματθαίου 28:19, και πάντα στην ακόλουθη μορφή:

Ματθαίος 28:19 - Αρχαίο « πορευθεντες ουν μαθητευσατε παντα τα εθνη εν τω ονοματι μου, διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην"

 

H έρευνα του Ploughman ανακάλυψε όλα αυτά τα χωρία εκτός από ένα που είναι σε μια σειρά που δημοσιεύθηκε από τον Mai σε ένα γερμανικό περιοδικό, το Zeitschrift fur die neutestamentliche Wissenschaft(Το Περιοδικό για την Επιστήμη της Καινής Διαθήκης), που εκδόθηκε από τον Erwin Preuschen στo Ντάρμσταντ στα 1901, και ο Ευσέβιος δεν ικανοποιείται μόνο να αναφέρει το εδάφιο σ' αυτήν την μορφή, αλλά το σχολιάζει περισσότερο από μία φορά με τέτοιο τρόπο ώστε να δείξει πόσο μεγάλη σημασία δίνει στη φράση "εν τω ονοματί μου." Έτσι στο Demonstratio Evangelica έγραψε τα παρακάτω (col. 240, σελ. 136): "Γιατί δεν τους διάταξε « να μαθητεύσουν πάντα τα έθνη» απλά και χωρίς όρους, αλλά με την αναγκαία προσθήκη "στο όνομά του".

 Γιατί τόσο μεγάλο ήταν το πλεονέκτημα που συνδέθηκε με το Όνομά Του που ο απόστολος λέει, «ο Θεός έδωσε (απένειμε) σε αυτόν το υπερπάν όνομα, που στο όνομα του Ιησού θα κλίνει κάθε γόνυ επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων». Ήταν σωστό επομένως ότι έπρεπε να υπογραμμίσει το πλεονέκτημα της δύναμης που κατοικεί στο Όνομά Του αλλά που κρύβεται από τους πολλούς, και επομένως να πει στους αποστόλους του, «υπάγετε και μαθητεύσατε πάντα τα έθνη στο Όνομά Μου

 

 Ο Conybeare προχωρά: (στο περιοδικό Hibbert, 1902, σελ.105): "είναι εμφανές ότι αυτό ήταν το κείμενο που βρέθηκε από τον Ευσέβιο σε πολύ αρχαίους κώδικες που είχαν συλλεχθεί πενήντα έως και εκατόν πενήντα χρόνια πριν από τη γέννησή του από τους μεγάλους προκατόχους του(σημ. μετ. :δηλ. τον Πάμφυλο και τον Ωριγένη). Δεν είχε ακούσει ποτέ καμιά άλλη μορφή κειμένου, και δεν ήξερε τίποτα άλλο έως ώτου επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη και παρευρέθηκε στη Σύνοδο της Νίκαιας.Τότε σε δύο αμφιλεγόμενα έργα που γράφτηκαν στα βαθειά γηρατειά του, και με τον τίτλο, το ένα, "Κατά του Μαρκέλλου της Αγκύρας" και το άλλο "Για τη Θεολογία της Εκκλησίας," χρησιμοποίησε το γνωστό ανάγνωσμα. Ένα άλλο γραπτό του το περιέχει επίσης, δηλαδή μια επιστολή γραμμένη, αφού τελείωσε η Σύνοδος της Νίκαιας, προς στην μητρόπολή του την Καισάρεια."

 

Στην Κριτική του Κειμένου της Καινής Διαθήκης ο Conybeare γράφει: "Είναι σαφές, επομένως, ότι το αρχαίο ελληνικό χειρόγραφο που ο Ευσέβιος κληρονόμησε από τον προκάτοχό του, Πάμφυλο, στην Καισάρεια στην Παλαιστίνη, κατά κάποιο τρόπο διατήρησε τουλάχιστον την αρχική ανάγνωση, στην οποία δεν υπήρξε καμία αναφορά είτε του βαπτίσματος είτε του Πατέρα, του Υιού, και του Αγίου Πνεύματος. Έχει υποτεθεί από το Δρ. Davidson, το Δρ. Martineau, τον κοσμήτορα του Westminister, και από τον καθηγητή Harnack (για να αναφέρουμε μερικά ονόματα από τα πολλά) ότι εδώ το αναφερόμενο κείμενο δεν θα μπορούσε να περιέχει τα ίδια τα λόγια του Ιησού, μέχρι ότου κανείς άλλος εκτός από τον Δρ. Burgon, που κράτησε την ανακάλυψη για τον εαυτό του, ανακάλυψε τη Ευσεβιανή μορφή του γνωστού χωρίου,."

 

Φυσικά μια αντίδραση εγέρθηκε από το Δρ. Chase, επίσκοπο του Ely, "ο οποίος υποστηρίζει ότι ο Ευσέβιος βρήκε το Textus Receptus (παραδοσιακό κείμενο) στα χειρόγραφά του, αλλά αντικατέστησε τον συντομώτερο τύπο στα έργα του από φόβο μήπως εκχυδαϊστεί και κοινολογηθεί ο ιερός τριαδικός τύπος." Είναι ενδιαφέρον να βρίσκουμε έναν σύγχρονο Επίσκοπο που να αναβιώνει το ίδιο το επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε 150 έτη πριν, για να υποστηρίξει το παραχαραγμένο χωρίο της Α΄ Ιωάννου κεφ. ε:7-8.

 

Σύμφωνα με τον Porson (σε μια εισαγωγή στις επιστολές του): "Ο Bengel... παραδέχτηκε ότι οι λέξεις (οι τρεις μάρτυρες) δεν υπάρχουν σε κανένα γνήσιο αρχαίο ελληνικό χειρόγραφο... σίγουρα, τότε, το εδάφιο είναι πλαστό! Σημ.:αυτός ο μορφωμένος άνθρωπος βρίσκει έναν τρόπο διαφυγής. Το χωρίο ήταν τόσο θείο και μυστήριο στη φύση του, που η μυστική πειθαρχία της εκκλησίας το απέσυρε από τα δημόσια βιβλία, μέχρις ότου χάθηκε βαθμιαία. Κάτω από ποιά ανάγκη μαρτυρίας - απόδειξης πρέπει ένας κριτικός να εργαστεί, ο οποίος προσφεύγει σε ένα τέτοιο επιχείρημα "!

 

Ο Conybeare συνεχίζει, αντικρούοντας τα επιχειρήματα του επισκόπου του Ely: "Είναι ικανοποιητική απάντηση να επισημάνουμε εκείνο το επιχείρημα του Ευσέβιου, όταν παραθέτει το κείμενο, αναμιγνύει τη φράση "στο όνομά μου." Γιατί, ρωτάει, "σε ποιου όνομα;" και απαντάει ότι ήταν το όνομα που ειπώθηκε από τον Παύλο στην επιστολή του στους Φιλιππησίους β:10."

 

Η Εγκυκλοπαίδεια της Θρησκείας και της Ηθικής αναφέρει: "Τα γεγονότα είναι, εν περιλήψει, ότι ο Ευσέβιος αναφέρει το Ματθαίος κη:19, είκοσι μία (21) φορές, είτε παραλείποντας τα πάντα μεταξύ των λέξεων "τα έθνη" και "διδάσκοντες», ή με τη μορφή "μαθητεύσατε πάντα τα έθνη εν τω ονοματί μου»," η τελευταία μορφή είναι όντας η πιο συχνή." Τώρα ας εξετάσουμε τους άλλους πρώιμους συγγραφείς που αναφέρουν το Ματθαίος κη:19.

 

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΛΛΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ

 

Ο συγγραφέας του « DE REBAPTISMATE» "Ο ανώνυμος συντάκτης του «de Rebaptismate» στον τρίτο αιώνα τόσο κατάλαβε αυτά, και επέμενε "στη δύναμη του ονόματος του Ιησού που το επικαλέσθηκε επάνω σε ένα άτομο κατά το βάπτισμα " (De Rebaptismate 6.7 Smith's Dictionary of the Bible, Vol. i, p. 352).

 

      Ωριγένης : "Στα έργα του Ωριγένη όπως διατηρούνται στα ελληνικά, το πρώτο μέρος του εδαφίου παρατίθεται τρεις φορές, αλλά η παράθεσή του σταματά πάντα απότομα στις λέξεις "τα έθνη"' και αυτό από μόνο του συστήνει ότι το κείμενό του έχει λογοκριθεί, και οι λέξεις που ακολουθούσαν, "εν τω ονόματι," διαγράφτηκαν " (Conybeare)

 

      Κλήμης Αλεξανδρείας :  " Στις σελίδες του Κλήμεντα της Αλεξάνδρειας ένα κείμενο κάπως παρόμοιο με το Ματθαίος 28:19 παρατίθεται μία φορά' αλλά από έναν γνωστικό αιρετικό που ονομαζόταν Θεόδοτος, και όχι από το κανονικό κείμενο, ως εξής: "Και στους αποστόλους δίνει την εντολή. Πορευθείτε και κηρύξτε και βαφτίστε εκείνους που πιστεύουν στο όνομα του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος " (Excerpta, cap. 76, ed. Sylb. p. 987; Conybeare).

 

      Ιουστίνος ο Μάρτυρας :  "Ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας αναφέρει ένα λόγο του Χριστού ως απόδειξη της ανάγκης της αναγέννησης, αλλά επιστρέφει πίσω στη χρήση του Ησαΐα και της αποστολικής παράδοσης για να δικαιολογήσει την πρακτική του βαπτίσματος και της χρήσης του τριαδικού τύπου. Αυτό βεβαίως φανερώνει ότι ο Ιουστίνος δεν ήξερε το παραδοσιακό κείμενο του Ματθαίου 28:19" (Ency. Rel. and Ethics, p 380) " Στον Ιουστίνο το Μάρτυρα, που έγραψε μεταξύ 130 και 140 μ.Χ., υπάρχει ένα χωρίο που έχει θεωρηθεί ως παραπομπή ή ηχώ του Ματθαίου 28:19 από τους διάφορους μελετητές, π.χ. ο Resch στο «Ausser canonische Parallelstellen», που βλέπει σ' αυτό μια συντόμευση του συνηθισμένου κειμένου. Το χωρίο είναι μέσα στο Διάλογο του Ιουστίνου με τον Τρύφωνα 39, σελ. 258: "Ο Θεός δεν επέβαλε ακόμα ούτε επιβάλλει την κρίση, όπως ξέροντας για μερικούς που ακόμα και σήμερα γίνονται μαθητές στο όνομα του Χριστού, και εγκαταλείπουν το λανθασμένο μονοπάτι, οι οποίοι επίσης λαμβάνουν χαρίσματα ο καθένας σαν να αξίζουν, όντας φωτισμένοι από το όνομα αυτού του Χριστού. " Η αντίρρηση έως τώρα σε αυτά τα λόγια που αναγνωρίζονται ως παραπομπή του κειμένου μας ήταν ότι αγνοούσαν τον τύπο "βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του πατρός και του υιού και του αγίου πνεύματος."

 

Αλλά η ανακάλυψη της μορφής του κειμένου του Ευσέβιου αφαιρεί αυτήν την δυσκολία και ο Ιουστίνος φαίνεται να είχε το ίδιο κείμενο από το έτος 140, το οποίο ο Ευσέβιος κανονικά βρήκε στα χειρόγραφά του από 300-340 "[Conybeare (Hibbert περιοδικό σελ. 106].

 

Μπορούμε να συμπεράνουμε ότι το κείμενο δεν ήταν αρκετά σταθερό όταν έγραφε ο Τερτυλλιανός, νωρίς στον τρίτο αιώνα. Στο μέσο εκείνου του αιώνα ο Κυπριανός θα μπορούσε να επιμένει στη χρήση του τριπλού τύπου ότι είναι ουσιαστικό ακόμη και στο βάπτισμα των ορθοδόξων. Ο πάπας Στέφανος του απάντησε ότι ακόμη και τα βαπτίσματα των αιρετικών ήταν έγκυρα, εάν είχαν επικαλεστεί το όνομα του Ιησού μόνο (Η παρούσα απόφαση δεν εμπόδισε τους πάπες του έβδομου αιώνα από τον αφορισμό ολόκληρης της κελτικής εκκλησίας, επειδή παρέμεινε πιστή στην αρχική χρήση της επίκλησης του Ονόματος του Ιησού).

 

Στο τελευταίο μισό του τέταρτου αιώνα, το εδάφιο « εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» χρησιμοποιήθηκε ως κραυγή μάχης από τους ορθοδόξους ενάντια στους υποστηρικτές του Μακεδόνιου, οι οποίοι ονομάστηκαν «πνευματομάχοι» ή «μαχητές ενάντια στο 'Αγιο Πνεύμα», επειδή αρνήθηκαν να περιλάβουν το 'Αγιο Πνεύμα ως ισότιμο σε μια Τριάδα προσώπων, ομοούσιο και συναιώνιο με τον πατέρα και το γιο. Επίσης αποφασιστικά αρνήθηκαν ότι οποιοδήποτε κείμενο στην Καινή Διαθήκη ενέκρινε έναν τέτοιο συντονισμό του πνεύματος με τον πατέρα και το γιο.

Από όπου συμπεραίνουμε ότι τα κείμενά τους συμφωνούσανν με αυτά του Ευσεβίου. - Conybeare (Hibbert Journal) Exceptions are found which perhaps point to an old practice dying out. Cyprian (Ep. 73) and the 'Apostolic Canons' (no. 50) combat the shorter formula, thereby attesting to its use in certain quarters. The ordinance of the Apostolic Canon therefore runs: 'If any bishop or presbyter fulfill not three baptisms of one initiation, but one baptism which is given (as) into the death of the Lord, let him be deposed.' "This was the formula of the followers of Eunomius (Socr. 5:24), 'for they baptized not into the Trinity, but into the death of Christ.' They accordingly used single immersion only. - Encyclopedia Biblia (Article on «Baptism») There is one other witness whose testimony we must consider. He is Aphraates...who wrote between 337 and 345. He cites our text in a formal manner, as follows: 'Make disciples of all the nations, and they shall believe in me'. The last words appear to be a gloss on the Eusebian reading 'in my name'. But in any case, they preclude the textus receptus with its injunction to baptize in the triune name. Were the writing of Aphraates an isolated fact, we might regard it as a loose citation, but in the presence of the Eusebian and Justinian texts this is impossible. - Conybeare

 

Μακεδόνιος : "Μπορούμε να συμπεράνουμε ότι το κείμενο δεν ήταν αρκετά καθορισμένο όταν ο Τερτυλλιανός έγραφε στις αρχές του τρίτου αιώνα. Στα μέσα εκείνου του αιώνα ο Κυπριανός μπορούσε να επιμένει στη χρήση του τριπλού τύπου σαν αναγκαίου στο βάπτισμα ακόμη και των ορθόδοξων. Ο πάπας Στέφανος του απάντησε ότι τα βαπτίσματα ακόμη και των αιρετικών ήταν έγκυρα, εάν επικαλούνταν μόνο το όνομα του Ιησού "(εντούτοις, αυτή η απόφαση δεν εμπόδισε τους πάπες του έβδομου αιώνα από το να αφορίσουν ολόκληρη την κελτική εκκλησία για την προσκόλλησή της στην παλαιά χρήση της επίκλησης του ονόματος του Ιησού). Στο τελευταίο μισό του τέταρτου αιώνα το κείμενο "εις το όνομα του πατρός και του υιού και του αγίου πνεύματος" χρησιμοποιήθηκε ως κραυγή μάχης από τους ορθόδοξους ενάντια στους υποστηρικτές του Μακεδόνιου, οι οποίοι ονομάστηκαν πνευματομάχοι ή μαχητές εναντίον του αγίου πνεύματος, γιατί αρνήθηκαν να περιλάβουν το Πνεύμα σε μια Τριάδα προσώπων σαν ισότιμο, ομοούσιο και συνάναρχο με τον Πατέρα και τον Υιό. Επίσης αποφασιστικά αρνήθηκαν ότι οποιοδήποτε κείμενο της Καινής Διαθήκης. ενέκρινε έναν τέτοιο συντονισμό του Πνεύματος με τον Πατέρα και τον Υιό. Από όπου συμπεραίνουμε ότι τα κείμενά τους συμφωνούσαν με εκείνα του Ευσέβιου "-- F.C. Conybeare (περιοδικό Hibbert, σελίδα 107).

 

Ευνόμιος :  "Βρίσκονται εξαιρέσεις που ίσως δείχνουν μια παλαιά πρακτική που εξαφανίζεται. Ο Κυπριανός (Ep.73) και οι ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΙ ΚΑΝΌΝΕΣ (αριθ. 50) μάχονται τον συντομώτερο τύπο, δείχνοντας καθαρά με αυτό τη χρήση του σε ορισμένες περιόδους.

Η διαταγή του Αποστολικού κανόνα 50 επιτάσσει: "Εάν οποιοδήποτε επίσκοπος ή πρεσβύτερος δεν πραγματοποιεί τα τρία βαπτίσματα της μύησης, αλλά ένα βάπτισμα που γίνεται στο θάνατο του Κυρίου, ας καθαιρείται."

Αυτός ήταν ο τύπος των οπαδών του Ευνομίου (Σωκρ. 5.24) "γιατί δεν βαφτίζονται στην Τριάδα, αλλά στο θάνατο του Χριστού.' Αυτοί ενεργώντας ανάλογα χρησιμοποιούσαν μια ενιαία βύθιση μόνο " Ency. Biblica (Art. Baptism).

 

Αφραάτης : " Υπάρχει ένας άλλος μάρτυρας του οποίου την μαρτυρία πρέπει να εξετάσουμε. Ο Αφραάτης είναι ο Σύριος πατέρας που έγραψε μεταξύ 337 και 345. Αναφέρει το χωρίο που εξετάζουμε με αξιοσημείωτο τρόπο ως εξής: "Κάνετε μαθητές από όλα τα έθνη, και θα πιστέψουν σε με.' " Οι τελευταίες λέξεις εμφανίζονται να είναι μια ερμηνεία στην ανάγνωση του Ευσεβίου "εν τω ονόματί μου." Αλλά εν πάση περιπτώσει αποκλείουν το textus receptus με την εντολή του να βαφτίσουν στο τρισυπόστατο όνομα. Ήταν η ανάγνωση του Αφραάτη ένα μεμονωμένο γεγονός, ας την θεωρήσουμε ως μια κατά προσέγγιση παράθεση, αλλά στην παρουσία του κειμένου του Ευσέβιου και του Ιουστίνου αυτό είναι αδύνατο." --Conybeare (THJ) page 107

 

 

 Πώς τα βιβλικά MSS άλλαξαν όταν άρχισε η Μεγάλη Αποστασία;

Οι ακόλουθες αναφορές θα δείξουν την ευκολία με την οποία οι γραφείς άλλαξαν ελεύθερα τα Πρωτότυπα χειρόγραφα της Καινής Διαθήκης, έτσι αντίθετα από τους γραφείς των Γραφών της Παλαιάς Διαθήκης που αντέγραψαν τις ιερές γραφές με σεβασμό και αυστηρή ακρίβεια. Αυτές οι αναφορές θα δείξουν επίσης την πρόωρη έναρξη της πρακτικής της τριπλής βύθισης τον καιρό που το δόγμα της τριάδας διαμορφωνόταν.

Θα δείξουν επίσης πώς τα γραπτά της Καινής Διαθήκης αλλάχθηκαν έτσι ώστε να προσαρμοστούν στην παραδοσιακή πρακτική. CONYBEARE "

Στην περίπτωση που τώρα εξετάζεται (Ματθαίος 28:19), πρόκειται να παρατηρηθεί ότι δεν έχει διατηρηθεί σε μας ως αληθινό ανάγνωσμα ένα ενιαίο και μοναδικό χειρόγραφο ή μια αρχαία έκδοση. Αλλά αυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει καθώς ο Δρ. C. R. Gregory, ένας από τους μεγαλύτερους κριτικούς κειμένου, μας υπενθυμίζει, "τα ελληνικά πρωτότυπα γραπτά χειρόγραφα του κειμένου της Καινής Διαθήκης συχνά αλλαζόταν από τους γραφείς, οι οποίοι έβαζαν σ' αυτά τα αναγνώσματα που ήταν σ' αυτούς γνωστά" και οι οποίοι το διατηρούσαν σαν το σωστό ανάγνωσμα». Canon and Text of the N.T., 1907, page 424." "

 

Αυτά τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Τα ελληνικά κείμενά μας, όχι μόνο των Ευαγγελίων, αλλά επίσης και των Επιστολών, έχουν αναθεωρηθεί και παραποιηθεί με προσθήκες από τους ορθόδοξους αντιγραφείς. Μπορούμε να επισημάνουμε τις παραφθορές τους στο κείμενο σε μερικές περιπτώσεις, με την βοήθεια των πατερικών παραπομπών και των αρχαίων εκδόσεων. Αλλά πρέπει να παραμένουν πολλά χωρία που δεν έχουν διορθωθεί κατ' αυτό τον τρόπο, αλλά που δεν μπορούμε σήμερα να εκθέσουμε την απάτη.

Ήταν απαραίτητο να δώσουμε έμφαση σ' αυτό το σημείο, επειδή οι Δρ. Westcott και Hort συνήθιζαν να ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει καμία μαρτυρία απλά και μόνο για τις δογματικές αλλαγές που έχουν γίνει στο κείμενο της Καινής Διαθήκης.

Αυτό είναι ακριβώς το αντίθετο της αλήθειας, και τόσο διακεκριμένοι μελετητές όπως ο Alfred Loisy, J. Wellhausen, Eberhard Nestle, Adolph Harnack, για να αναφέρουμε μόνο τέσσερα ονόματα, δεν διστάζουν να αναγνωρίσουν το γεγονός " [Ενώ αυτό είναι εντελώς αληθές, εντούτοις " Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους μπορούμε να αισθανθούμε βέβαιοι για τη γενική αξιοπιστία των μεταφράσεών μας." Peter Watkins, 'Bridging the Gap' στο The Christadelphian, January 1962, pp. 4-8.] ΑΔΕΛΦΙΚΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ (1924, p. 148).

 

 " Ο Κώδικας B. (Vaticanus) θα ήταν το καλύτερο από τα υπάρχοντα γραπτά χειρόγραφα εάν είχε διατηρηθεί πλήρης, λιγότερο χαλασμένος, (λιγότερο) διορθωμένος, ευκολότερα ευανάγνωστος, και όχι αλλαγμένος από ένα μεταγενέστερο χέρι σε περισσότερα από δύο χιλιάδες σημεία. Ο Ευσέβιος, επομένως, δεν είναι χωρίς αιτία που κατηγορεί τους υποστηρικτές του Αθανάσιου και του νεοανερχόμενου δόγματος της Τριάδας για την πλαστογράφηση της Βίβλου περισσότερο από μία φορά." Fraternal Visitor, στο The Christadelphian Monatshefte, 1924, page 148. WHISTON "

Ξέρουμε βεβαίως για έναν μεγάλο αριθμό παρεμβολών και αλλοιώσεων που επήλθαν στις Γραφές... από τον Αθανάσιο, που σχετίζεται με το δόγμα της Τριάδας, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη περίπτωση. Ενώ δεν έχουμε, από ότι ξέρω, οποιεσδήποτε τέτοιες παρεμβολές και αλλοιώσεις, που να έγιναν σε καμία από αυτές ούτε από τους υποστηρικτές του Ευσέβιου ούτε από τους υποστηρικτές του Αρείου " Second letter to the Bishop of London, 1719, page15. SMITH'S DICTIONARY OF CHRISTIAN ANTIQUITIES [Art. Baptism Sec. 50] "

 

Ενώ η τριπλή βύθιση ήταν κάθε άλλο παρά καθολική πρακτική, ο Ευνόμιος (circa 360) εμφανίζεται να είναι ο πρώτος που εισήγαγε την απλή βύθιση «εις τον θάνατον του Χριστού» ... Αυτή η πρακτική καταδικάστηκε από τον Αποστολικό Κανόνα. 46 (al 50) προξενώντας ξεπεσμό. Αλλά έρχεται ενώπιον μας πάλι έναν αιώνα αργότερα στην Ισπανία΄ αλλά έπειτα, αρκετά περίεργα, το βρίσκουμε να θεωρείται σαν χαρακτηριστικό γνώρισμα της ορθοδοξίας σε αντίθεση με την πρακτική των Αρειανών.

 

Οι παραπάνω διατήρησαν τη χρήση της τριπλής βύθισης, αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε να εκτεθεί το δόγμα τους σε μια βαθμιαία κλιμάκωση στα τρία πρόσωπα.

 

"ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΟΞΦΟΡΔΗΣ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΊΑΣ :

«Στους "Δύο δρόμους" της Διδαχής, περιγράφονται τα κύρια καθήκοντα των υποψηφίων για το βάπτισμα και τη μέθοδο της εφαρμογής του με τριπλή βύθιση ή με έγχυση στο κεφάλι. Αυτή η τριπλή βύθιση βεβαιώνεται επίσης από τον Τερτυλλιανό (Adversus Praxeas 26). ... Η πιο επιμελημένη μορφή της τελετής στη σύγχρονη Δυτική χρήση είναι στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία»[pp. 125-126].

 

ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ ΤΟΥ HASTINGS :

 " Στις Ανατολικές Εκκλησίες, η τριπλή βύθιση θεωρείται ως μόνη έγκυρη μορφή βαπτίσματος " [Τομ.1. σ. 243 fn].

 

ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ :

"Η τριπλή βύθιση είναι αδιαφιλονίκητα πολύ αρχαία στην εκκλησία. ... Το αντικείμενό του είναι, φυσικά, να τιμήσει τα Τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδας στης οποίας το όνομα γίνεται " [σ. 262].

 

ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ :

 " Εάν θεωρηθεί όπως πολλοί κριτικοί πιστεύουν, ότι κανένα γραπτό χειρόγραφο δεν αντιπροσωπεύεται πιστά από τις σχετικά μεταγενέστερες αλλοιώσεις του κειμένου, είναι απαραίτητο να αντιπαραβάλλουμε τη μάζα των μαρτυριών των χειρογράφων με την επιρροή της πρακτικής του βαπτίσματος. Φαίνεται ευκολότερο να πιστέψουμε ότι το παραδοσιακό κείμενο προέκυψε από αυτήν την επιρροή που λειτούργησε πάνω στο κείμενο του Ευσεβίου, παρά ότι το τελευταίο προέκυψε από το προηγούμενο εν αντιθέσει προς αυτό " [Art. Baptism].

 

CONYBEARE :

 "Η αποκλειστική επιβίωση του παραδοσιακού κειμένου (Σημ. μεταφραστή: «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος») σε όλα τα γραπτά χειρόγραφα., και ελληνικά και λατινικά, δεν πρόκειται να προκαλέσει έκπληξη.... Αλλά εν πάση περιπτώσει η μετατροπή (του χωρίου) του Ευσέβιου (Ματθαίος 28:19) σε εκτενέστερο κείμενο μετά τη σύνοδο της Νίκαιας δείχνει ότι εκείνη την περίοδο εισήχθη ως Σχίβωλεθ της Ορθοδοξίας σε όλους τους κώδικες. Δεν έχουμε κανέναν κώδικα παλαιότερο από το έτος 400, εάν είναι όντως τόσο παλαιό΄ και πολύ πριν από εκείνη την εποχή το θέμα της ενσωμάτωσης του Αγίου Πνεύματος με ίσους όρους μέσα στην Τριάδα είχε αποκλειστεί έξω, και ένα τόσο ανεκτίμητο κείμενο στην επικρατούσα πλευρά δεν θα μπορούσε παρά να επιβληθεί σε κάθε κώδικα, ανεξάρτητα από τις κειμενικές συγγένειές του "[ περιοδικό Hibbert ].

 

ROBERT ROBERTS :

"Ο Αθανάσιος... συνάντησε τον Φλαβιανό, τον συγγραφέα της Δοξολογίας, το οποίο είναι από τότε καθολικό στη χριστιανοσύνη: " Ας είναι η Δόξα στον Πατέρα, και στο Υιό, κ.λ.π. ...." Αυτό συντέθηκε σε αντίθεση στην Αρειανική Δοξολογία: "Δόξα στον πατέρα, δια του Υιού, εν Πνεύματι Αγίω" [ Robert Roberts, Good Company, τομ. ΙΙΙ, σελ. 49].

 

WHISTON:

"Οι Ευσεβιανοί... μερικές φορές κατονόμαζαν την ίδια στιγμή, τη θέση και το πρόσωπο από το οποίο (οι τύποι της δοξολογίας) εισήχθησαν αρχικά... Έτσι ο Φιλοφλόργιος, ένας συγγραφέας εκείνης της εποχής, μας βεβαιώνει στα ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ του ΦΩΤΙΟΥ ότι περίπου το 348 μ.Χ., ο Φλαβιανός, Πατριάρχης της Αντιοχείας, πήρε ένα πλήθος μοναχών μαζί, και έκανε εκεί την πρώτη χρήση αυτής της δημόσιας δοξολογίας, "Η δόξα ας είναι στον Πατέρα, και στο Υιο, και στο 'Αγιο Πνεύμα." [Second Letter concerning the Primitive Doxologies, 1719,σελ.17].

 

HAMMOND :

"Υπάρχουν δύο ή τρεις προσθήκες στη Καινή Διαθήκη που έχουν υποτεθεί ότι έχουν την προέλευσή τους στην εκκλησιαστική χρήση. Οι εν λόγω λέξεις, όντας κοινώς γνωστές σε μια ιδιαίτερη σύνδεση, ίσως ήταν σημειωμένες στο περιθώριο κάποιου αντιγράφου, και από εκεί ενσωματώθηκαν από τον επόμενο αντιγραφέα ή η οικειότητα του αντιγραφέα με τις λέξεις μπορεί να οδήγησε στην παρεμβολή τους από αυτόν. Αυτή είναι η πηγή στην οποία ο Δρ. Tregelles προσδιορίζει την εισαγωγή της δοξολογίας στο κλείσιμο της προσευχής του Κυρίου στο έκτο κεφάλαιο του Ματθαίου, το οποίο είναι αναμφισβήτητα μια από τις εγκυρότερες πηγές.. Ίσως επίσης το εδάφιο Πράξεις 8:37, περιέχει την ομολογία της πίστης του βαπτίσματος, που είναι δίχως άλλο από τις καλύτερες πηγές, βρήκε τον δρόμο του στο λατινικό κείμενο σε αυτή την περίπτωση " [Hammond, Textual Criticism Applied to the NT, (1890) p 23.]

 

Ο αναγνώστης έχοντας ξαναμελετήσει τις μαρτυρίες των αρχαίων γραπτών χειρογράφων, των διαφόρων εκδόσεων και των πατερικών κειμένων, αναμφισβήτητα εξάγει το συμπέρασμα ότι στους πρώτους αιώνες μερικά αντίγραφα του Ματθαίου δεν περιείχαν την τρισυπόστατη μορφή του ονόματος. Στη νόμιμη πρακτική, όπου τα αντίγραφα του ίδιου χαμένου εγγράφου ποικίλλουν, η πηγή που είναι απαραίτητη είναι η καλούμενη "Εσωτερική Μαρτυρία," δηλαδή μια σύγκριση με το υπόλοιπο κειμένο του εγγράφου το οποίο δεν έρχεται σε διαφωνία, προκειμένου να εξακριβωθεί ποιο από τα ποικίλα αναγνώσματα είναι το πιο πιθανό.

 

Το επόμενο κεφάλαιό μας, επομένως θα εκθέσει μερικές από αυτές τις εσωτερικές μαρτυρίες.  

Εσωτερική Μαρτυρία. Αυτή η μέθοδος είναι χρήσιμη στον καθορισμό του πρωτότυπου κειμένου της Γραφής όπου δύο ή περισσότερες αναγνώσεις επιβάλλουν. Για παράδειγμα, πάρτε τη λέξη "κλώμενο" στην Α΄ Κορινθίους ια:24. Οι περισσότερες ελληνικές εκδόσεις περιλαμβάνουν τη λέξη, αλλά τα καλύτερα γραπτά χειρόγραφα στο πρώτο γράψιμό τους (δηλ. πριν αλλαχθεί από ένα μεταγενέστερο χέρι) παραλείπουν τη λέξη. Ποιο είναι σωστό; Τώρα τα ακόλουθα χωρία αρκούν για να προσδιορίσουν το θέμα: Έξοδος 12:46 Αριθμοί 9:12 Ψαλμοί 34:20 Ιωάννης 19:36. Αλλά επιπλέον έχουμε μία χαρακτηριστική αναφορά των ακριβών λέξεων του Ιησού στο Λουκά 22:19 "αυτό είναι το σώμα μου που δίνεται για σας."

 Έτσι ώστε η λέξη "κλώμενο" παρουσιάζεται από την εσωτερική μαρτυρία ότι είναι επιπρόσθετη, και πρέπει επομένως να διαγραφεί από το αρχαίο κείμενο και να αποκλειστεί από την παραίνεση και τις προσευχές στην Κλάση του 'Αρτου. Ορισμένα αρχαία ελληνικά γραπτά χειρόγραφα αφήνουν έναν κενό χώρο όπου αυτή η λέξη εμφανίζεται σε άλλα αντίγραφα. Η δομή της πρότασης στα ελληνικά απαιτεί να παρεμβληθεί κάποια λέξη. Προφανώς, κάποιος γραφέας, βλέποντας αυτό το κενό (ειλικρινά αφημένο κενό από κάποιο άλλο αντιγραφέα που απέφυγε να βάλει μια δική του λέξη για να καλύψει το κενό) έκανε μια εικασία και από παραδρομή έγραψε τη λέξη "κλώμενο," αρχίζοντας έτσι ένα λάθος που έχει συνεχιστεί ακριβώς σε μετέπειτα εκδόσεις, και παρέμεινε στις Εκκλησιαστικές συναθροίσεις σε όλη τη χριστιανοσύνη.

Η αναθεωρημένη έκδοση λέει "που είναι για σας." Θα ήταν σωστότερο, εντούτοις να έχει αφεθεί το κενό που βρέθηκε στο αρχικό γραπτό χειρόγραφο  Έτσι, διαπιστώνοντας ότι στους τρεις πρώτους αιώνες υπήρξαν αντίγραφα του Ματθαίου που στο 28:19 δεν περιελάμβαναν το τρισυπόστατο-όνομα, και γνωρίζοντας πολύ καλά ότι άλλα αντίγραφα του Ματθαίου και στην πραγματικότητα, όλα τα μετέπειτα αντίγραφα, περιέλαβαν το τρίπτυχο όνομα, πρέπει να προσφύγουμε στην ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ για να προσδιοριστεί ποια είναι η αληθινή ανάγνωση.

ΜΙΑ ΔΟΚΙΜΗ είναι αυτή του ΚΕΙΜΕΝΟΥ.

Εξετάζοντας το κείμενο, διαπιστώνουμε ότι η σημερινή Τριαδική διατύπωση στερείται λογικής σύνταξης, δηλαδή η αληθινή κατανόηση του εδαφίου συναντά εμπόδια, αλλά εάν διαβάσουμε ως εξής, ολόκληρο το κείμενο ταιριάζει μαζί και η έννοια της εντολής είναι πλήρης:

"Εδόθη εις εμέ πάσα εξουσία...... υπάγετε λοιπόν... βαπτίζοντες στο όνομά ΜΟΥ, διδάσκοντες αυτούς... όσα έχω διατάξει... Είμαι μαζί σας... "

 

 ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΟΚΙΜΗ είναι αυτή της ΣΥΧΝΟΤΗΤΑΣ.

Χρησιμοποιείται η φράση "στο όνομα του πατρός, του υιού και του αγίου πνεύματος" αλλού στη Γραφή; ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ .

Χρησιμοποίησε ο Ιησούς τη φράση "εν τω ονόματί μου (στο όνομά μου)" σε άλλες περιπτώσεις; ΝΑΙ 17 φορές! Ματθαίος 18:5, 20 24:5 Μάρκος 9:37, 39 ..41 13:6 16:17 Λουκάς 9:48 21:8 Ιωάννης 14:13, 14 ..26; 15:16; 16:23, 24, 26, κ.λ.π..

 

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΟΚΙΜΗ είναι αυτή του ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΣ.

Υπάρχει καμία διδασκαλία ή έννοια στη Γραφή που βασίζεται πάνω στην κατανόηση του τριαδικού ονόματος, ή του βαπτίσματος στο τριαδικό όνομα; Αναμφισβήτητα καμία!

 

Βασίζεται κανένα επιχείρημα στη Γραφή στο γεγονός του βαπτίσματος στο όνομα του Ιησού; Ναί.

Αυτό είναι το επιχείρημα στην Α΄ Κορινθίους 1:13: "Διεμερίσθηκε ο Χριστός ; Σταυρώθηκε ο Παύλος για σας; Βαφτιστήκατε στο όνομα του Παύλου;"

Αυτά τα λόγια, εάν αναλυθούν προσεκτικά, θα φανεί ότι οι πιστοί οφείλουν να βαφτιστούν στο όνομα Εκείνου που σταυρώθηκε για αυτούς. Ο Πατέρας, μέσα στην θαυμαστή αγάπη Του, μας έδωσε τον αγαπημένο Του Γιο, ο οποίος αναστήθηκε δια του Πνεύματος στην αφθαρσία, αλλά είναι ο ίδιος ο Κύριος που σταυρώθηκε, και στο όνομά ΤΟΥ, επομένως, πρέπει οι πιστοί να βαφτίζονται στο νερό.

 

Ο Δρ Thomas λέει:

"Δεν υπάρχει παρά μόνο ένας δρόμος για έναν πιστό όσον αφορά τα πράγματα της βασιλείας του Θεού, και το Όνομα του Ιησού Χριστού, να τον ενδυθεί, ή να επενδυθεί με το Όνομά Του, και αυτό γίνεται με την καταβύθιση στο Όνομά Του. Το βάπτισμα είναι για αυτόν τον συγκεκριμένο σκοπό "[ Αποκαλυφθέν μυστήριο(Revealed Mystery), αρθ. XLIV ].

"Δεν υπάρχει κανένα άλλο όνομα κάτω από τον ουρανό ούτε άλλο όνομα ή ονόματα δοσμένο μεταξύ των ανθρώπων, με το οποίο πρέπει να σωθούμε." Πράξεις 4:12."Οσο για τη σημασία του: το βάπτισμα συνδέεται αχώριστα με το θάνατο του Χριστού είναι το μέσο της ταυτοποίησης του πιστού με το θάνατο του Κυρίου» "[God's Way (Ο τρόπος του Θεού), σ.190 ]. Τώρα ο Πατέρας δεν πέθανε, ούτε το Πνεύμα. Ρωμαίους 6:3-5 - Λόγος « Ή μήπως δεν ξέρετε πως όσοι βαφτιστήκαμε στ' όνομα του Ιησού Χριστού, βαφτιστήκαμε στο θάνατό του; ......" (όχι στον Πατέρα, ούτε στον Υιό ούτε στο 'Αγιο Πνεύμα)

Ο Robert Roberts χρησιμοποιεί αυτό το επιχείρημα: "Σύμφωνα με την τριπλή βύθιση, δεν είναι επαρκές να είσαι βαπτισμένος στον Υιό. Έτσι ο Χριστός εκτοπίστηκε από την θέση Του σαν τον δρόμο που ενώνει, την πόρτα της εισόδου, τη νέα και ζώσα οδό. Και έτσι υπάρχουν τρία ονόματα κάτω από τον ουρανό με τα οποία μπορούμε να σωθούμε, σε αντίθεση με την αποστολική διακήρυξη, "διότι δεν υπάρχει άλλο όνομα (άλλο εκτός από το όνομα του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου) κάτω από τον ουρανό δοσμένο μεταξύ των ανθρώπων με το οποίο μπορούμε να σωθούμε» [The True Nature of Baptism(Η αληθινή φύση του βαπτίσματος), σελ. 13]. Αυτό, ασφαλώς φυσικά, είναι το ίδιο επιχείρημα με του Παύλου (δείτε παραπάνω), και αν και ο R.R. δεν αποσκοπούσε σε κάτι τέτοιο, το επιχείρημά του είναι εξίσου αποτελεσματικό ενάντια στη χρήση το τρισυπόστατου ονόματος καθώς και εναντίον της πρακτικής της τριπλής βύθισης.

Βαφτιστήκατε στο όνομα του Παύλου, ή το όνομα του Πατέρα, του Γιου, και του Αγίου Πνεύματος, ή σε οποιοδήποτε άλλο όνομα που μετατοπίζει τον Χριστό από τη θέση του σαν την «γέφυρα που συνδέει» σαν το ΜΟΝΟ όνομα για σωτηρία;

Αυτό είναι το επιχείρημα, και επιβεβαιώνει το γνήσιο κείμενο του Ματθαίου 28:19 που περιέχει τη φράση "εν τω ονόματί μου."

 

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΟΚΙΜΗ είναι αυτή της ΑΝΑΛΟΓΙΑΣ.

Υπάρχει κάτι στη Γραφή ανάλογο με το βάπτισμα στο τριαδικό όνομα; Όχι!

Υπάρχει κάτι ανάλογο με το βάπτισμα στο όνομα του Ιησού; ΝΑΙ!!!

Ο Πατέρας βάφτισε τους μαθητές με τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, μια υπόσχεση που ήρθε σύμφωνα με τον Ιησού «εν τω ονόματί Του»(Ιωάννης 14:26)

Υπάρχει ένας λόγος για αυτό. Το Άγιο Πνεύμα είναι η υπόσχεση (Πράξεις 2:33) το οποίο ο Χριστός έλαβε κατά την Ανάληψή Του στον Πατέρα και μόνο εκείνοι που ήταν στο ζωντανό σώμα του Χριστού, την Εκκλησία, το οποίο είναι το Σώμα Του, μόνο εκείνοι θα μπορούσαν να λάβουν τη δωρεά, και μόνο επειδή αυτοί ήταν σε αυτό το ένα Σώμα.

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι " η μόνη οδός" και για το βάπτισμα στο νερό και για το βάπτισμα στο πνεύμα" , όπως γίνεται εμφανές από τα ακόλουθα χωρία :

Ιωάννης 16:7 - Λόγος « Εγώ όμως σας τη λέω την αλήθεια, ότι σας συμφέρει να αναχωρήσω εγώ. Γιατί αν δεν αναχωρήσω, δε θα έρθει σε σας ο Παράκλητος. Αν όμως αναχωρήσω, θα τον στείλω σε σας».

Ιωάννης 14:26 - Φίλος « Και ο Παράκλητος, το Πνεύμα το 'Αγιο, που ο Πατέρας θα στείλει στο όνομά μου, εκείνος θα σας τα διδάξει όλα, και θα σας υπενθυμίσει όλα όσα είπα προς εσάς.»

Πράξεις 8:12 - Φίλος « Όταν, όμως, πίστεψαν στον Φίλιππο, που ευαγγελιζόταν τα αναφερόμενα στη βασιλεία τού Θεού, και το όνομα του Ιησού Χριστού, βαπτίζονταν και άνδρες και γυναίκες».

Προσέξτε ότι βαπτίστηκαν ως αποτέλεσμα του κηρύγματος στο όνομα του Ιησού Χριστού, και όχι στους τίτλους «Πατέρα, Υιο και 'Αγιο Πνεύμα».

 

Επομένως, κατά τον ίδιο τρόπο, θα πρέπει να βαφτιζόμαστε στο όνομα του Ιησού, επειδή η επίκληση του Ονόματός Του είναι καταλυτική για την κατανόηση που μας προετοιμάζει για το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος, που δίνεται επίσης στο Όνομά Του.(Πράξεις 2:38-39, 19:1-5, Ιωάννης 3:3-5).

 

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΟΚΙΜΗ είναι αυτή της ΣΥΝΕΠΕΙΑΣ.

 Όταν βαφτιζόμαστε, ντυνόμαστε το όνομα του Πατέρα, του Γιου, και του Αγίου Πνεύματος; ΟΧΙ!!!!!

Ντυνόμαστε το όνομα του Ιησού; ΝΑΙ!!!!!

 Όταν βαφτιζόμαστε στο όνομα του Ιησού Χριστού, σύμφωνα με όλες τις καταγραφές βαπτισμάτων που αναφέρονται στη Γραφή, είμαστε απόλυτα κυριολεκτικά βαφτισμένοι «εν τω ονόματι του Ιησού Χριστού (στο όνομα του Ιησού Χριστού)».

Γαλάτες 3:27 - Φίλος « Δεδομένου ότι, όσοι βαπτιστήκατε στον Χριστό, ντυθήκατε τον Χριστό.»

 

Ο Δρ Thomas έγραψε: " Οι πιστοί στο Ευαγγέλιο του Ιησού κήρυξαν ότι δικαιώνονται με την πίστη διαμέσου του ονόματός ΤΟΥ' αυτή είναι, η πίστη και η κλήση του Αβραάμ που καταλογίζονται σε αυτούς για την μετάνοια και την άφεση των αμαρτιών, καθώς ντυνόμαστε το όνομα του Ιησού Χριστού" [Revealed Mystery(Αποκεκαλλυμένο Μυστήριο), Art. XLIII].

Ο Κύριος είπε, " ότι εγώ είμαι εν τω Πατρί μου και σεις εν εμοί και εγώ εν υμίν. " (Ιωάννης 14:20.)

Αποκάλυψις 3:12 - Φίλος « Όποιος νικάει, θα τον κάνω στύλο μέσα στον ναό του Θεού μου, και δεν θα βγει πλέον έξω· και θα γράψω επάνω του το όνομα τού Θεού μου, και το όνομα της πόλης τού Θεού μου, της νέας Ιερουσαλήμ, που κατεβαίνει από τον ουρανό από τον Θεό μου, και το νέο μου όνομα.» [Δες επίσης το εξαιρετικό άρθρο με τίτλο ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΈΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΒΙΒΛΙΚΟ ΙΔΙΩΜΑΤΙΣΜΟ από τον H.A. WHITTAKER στο περιοδικό CHRISTADELPHIAN του Σεπτεμβρίου του 1959, σελ. 393-4].

 

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΟΚΙΜΗ είναι αυτή της ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ.

Βάφτιζαν οι απόστολοι κατόπιν στο τριαδικό όνομα; ΠΟΤΕ!

Βάφτιζαν στο όνομα του Ιησού; ΠΑΝΤΑ! Πράξεις 2:38, 8:16, 10:48, 19:5, 22:16, κ.ά...

 

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΟΚΙΜΗ είναι αυτή της ΟΜΟΙΌΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ.

Το βάπτισμα είναι μια ουσιαστική τελετή. Η μόνη άλλη ουσιαστική τελετή της Εκκλησίας είναι αυτή του «της κλάσης του 'Αρτου». Το τελευταίο είναι η Κοινωνία εκείνων που έχουν εφαρμόσει πρακτικά το πρώτο: και σε κανέναν άλλο. Αυτό είναι το Δείπνο του Κυρίου, και όχι της τριάδας! (Το σώμα Μου, Το αίμα Μου) .

 

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΟΚΙΜΗ είναι αυτή της ΣΗΜΑΣΙΑΣ.

Μια σημασία που περιλαμβάνεται είναι αυτή της συγχώρεσης των αμαρτιών. Ο Ιωάννης "κήρυξε το βάπτισμα της μετανοίας για την άφεση των αμαρτιών." Ο Ιησούς δεν είχε καμία αμαρτία για να του αφεθεί. Ούτε έπρεπε από κάτι να μετανοήσει. Όταν ένας άνθρωπος έφερνε ένα αρνί στον ιερέα, έβαζε τα χέρια του επάνω στο αρνί, και το αρνί σφαζόταν, και έτσι το άτομο έπαιρνε την άφεση των αμαρτιών του. Χωρίς την επίθεση των χεριών η αμαρτία δεν θα μπορούσε να έχει μεταφερθεί στο αρνί. Αυτή είναι η σημασία του βαπτίσματος του Ιησού από τον Ιωάννη.

 Όταν βαφτιστήκαμε (όπως όταν βαφτίστηκαν οι μαθητές του Ιωάννη), οι αμαρτίες μας χάθηκαν, συγχωρέθηκαν, καθαρίσθηκαν, και αναδυθήκαμε αναμάρτητοι. Ο Κύριος μπήκε στο νερό του βαπτίσματος για να πάρει επάνω Του εκείνες ακριβώς τις αμαρτίες. Μπήκε αναμάρτητος και αναδύθηκε φέροντας τις αμαρτίες όλου του κόσμου!

Πώς το ξέρουμε; Αποκαλύφθηκε στον Ιωάννη, ο οποίος αναφώνησε. "Κατά την επόμενη ημέρα, ο Ιωάννης βλέπει τον Ιησού να έρχεται προς αυτόν, και λέει: Δέστε, ο Αμνός τού Θεού, που σηκώνει την αμαρτία τού κόσμου. " (Ιωάννης 1:29).

 Ήταν ο ΙΗΣΟΥΣ μόνο (και όχι ο Πατέρας, ο Γιος, και το 'Αγιο πνεύμα) που βαφτίστηκε, και έγινε το Αρνί του Θεού για να σηκώσει τις αμαρτίες μας. Έτσι η σημασία αυτού που περιγράφεται παραπάνω προϋποθέτει τη φράση στο Ματθαίου 28:19 να είναι "εν τω ονόματί μου."

 

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΟΚΙΜΗ είναι αυτή των ΠΑΡΑΛΛΗΛΩΝ ΑΦΗΓΗΣΕΩΝ.

Τώρα συμβαίνει ότι δεν ήταν μόνο ο Ματθαίος που κατέγραψε τα λόγια του Ιησού πριν από την ανάληψή Του. Ας συγκρίνουμε τις παράλληλες αφηγήσεις του Λουκά 24:46-47: που γράφει στο τρίτο πρόσωπο:

Λουκάς 24:46-47 - Φίλος « Και τους είπε: Έτσι είναι γραμμένο, και έτσι έπρεπε να πάθει ο Χριστός, και να αναστηθεί από τους νεκρούς την τρίτη ημέρα, και να κηρυχθεί ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ(επί τω ονόματί αυτού) μετάνοια και άφεση αμαρτιών σε όλα τα έθνη, ξεκινώντας από την Ιερουσαλήμ.."

Αυτό το χωρίο επομένως αποκαθιστά το σωστό κείμενο του Ματθαίου 28:19"στο Όνομά Μου"(εν τω Ονόματί Μου)

Επιπλέον, τα τελευταία δώδεκα εδάφια του Μάρκου καταγράφουν την τελευταία ομιλία του Ιησού πριν από την ανάληψή Του. Εάν αυτά μπορούν να θεωρηθούν ως εμπνευσμένο γράψιμο του ίδιου του Μάρκου, τότε έχουμε ακόμα μια μαρτυρία στο σωστό κείμενο, καθώς ο Μάρκος, χρησιμοποιεί παρόμοιες λέξεις με το Ματθαίο: " πηγαίνετε ... σε όλο το κόσμο...κηρύξτε .... Κάθε πλάσμα... βαφτίστε..." περιλαμβάνει όχι το τρισυπόστατο όνομα αλλά τη φράση --"στο Όνομά Μου(εν τω ονόματί Μου)"

 

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΟΚΙΜΗ είναι αυτή των ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΠΟΜΠΩΝ. Υπάρχει μια εντυπωσιακή ομοιότητα μεταξύ του Ματθαίου 28:19 και Ρωμαίους 1:4-5 το πρώτο περιέχει την εντολή του Χριστού στους αποστόλους Του, ενώ το τελευταίο είναι η κατανόηση του Παύλου και η αποδοχή της αποστολής του ως αποστόλου.

Ματθαίος 28:18-20 «Δόθηκε σε μένα κάθε εξουσία στον ουρανό και επάνω στη γη. Πηγαίνετε διδάσκοντάς τους να τηρούν όλα όσα παρήγγειλα σε σας· Σε όλα τα έθνη» Ρωμαίους 1:4-5  «και αποδείχθηκε Υιός τού Θεού με δύναμη, 5 διαμέσου τού οποίου πήραμε χάρη και αποστολή, σε υπακοή πίστης όλων των εθνών, υπέρ τού ονόματός του·» Και ακολουθεί έπειτα στους Ρωμαίους 1:5, όχι το τρισυπόστατο όνομα, αλλά η φράση "ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΟΥ."

 

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΟΚΙΜΗ είναι αυτή της ΑΡΧΗΣ.

Είναι γραμμένο: "Και κάθε τι, ό,τι αν κάνετε, με λόγο ή με έργο, όλα να τα κάνετε στο όνομα του Κυρίου Ιησού, ευχαριστώντας διαμέσου αυτού τον Θεό και Πατέρα. " (Κολοσσαείς 3:17).

Τώρα εδώ είναι μια αρχή που καθορίζεται, και η περιεκτική λέξη "κάθε τι" βεβαίως περιλαμβάνει το βάπτισμα, το οποίο είναι μια τελετή που περιλαμβάνει και λόγια και έργο.

 Τώρα από τις άλλες καταγραφές του Ματθαίου 28:19, το τριαδικό όνομα σαφώς δεν συμφωνεί με την παραπάνω αρχή. Η πιο σύντομη φράση συμφωνεί. Αυτό το στοιχείο της Εσωτερικής Μαρτυρίας, επομένως, αποδεικνύει ποιο από τα δύο διαφορετικά αναγνώσματα είναι το πλαστό.

 Ότι αυτό είναι σωστό, αποδεικνύεται και από άλλο εδάφιο. Ήταν ο Παύλος που διατύπωσε την αρχή. Περιελάμβανε, κατά την άποψή του, το βάπτισμα; Το εδάφιο Πράξεις 19:3-5 παρέχει την απάντηση. Το βάπτισμα του Ιωάννη, όπως το βάπτισμα του Ιησού (τότε και τώρα), ήταν ένα βάπτισμα μετανοίας για την άφεση των αμαρτιών. Μάρκος 1:4, Πράξεις 2:38-39. Και ο Ιωάννης κήρυξε επίσης τον ερχομό του Μεσσία που θα βάπτιζε με το Άγιο Πνεύμα. Η διαφορά μεταξύ του βαπτίσματος του Ιωάννη και του βαπτίσματος μετά από την Πεντηκοστή είναι ότι το τελευταίο ήταν στο όνομα του ΙΗΣΟΥ. ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΓΡΑΦΕΣ. Τώρα είναι γραμμένο για τους μαθητές στην Έφεσο ότι αν και ήταν βαφτισμένοι στο βάπτισμα του Ιωάννη, βαφτίστηκαν αργότερα πάλι, παρόντος του Παύλου, αλλά "στο όνομα του Κυρίου Ιησού" (Πράξεις 19:3-5).

Αυτή η δοκιμή μας παρέχει μια διπλά-ισχυρή απόδειξη της αυθεντικότητας της φράσης "στο Ονομά Μου(εν τω Ονόματί Μου)" στο Ματθαίος 28:19. Ο Θεός προγνώρισε ότι η καταγραφή των αποχαιρετιστηρίων λέξεων του Ιησού στους αποστόλους του θα παραβιαζόταν. Αυτός, μέσα στη σοφία Του, παρείχε μια θεραπεία για εκείνους που έχουν "μάτια που βλέπουν " στην παροχή της αρχής που διατυπώνεται από τον Παύλο στην Κολοσσαείς 3:17 και την αναφορά της εφαρμογής αυτής της αρχής από τον Παύλο στις Πράξεις 19:3-5.

 

Οι Γνώμες άλλων.

 Επαρκή στοιχεία έχουν προσκομιστεί για να καταστήσουν ικανό τον αναγνώστη να αποφασίσει εάν ή όχι το τρισυπόστατο-όνομα στο Ματθαίος 28:19 είναι πλαστό. Οι ακόλουθες απόψεις δίνονται μέσω των μέσων ενδιαφέροντος. Αλλά ο αναγνώστης δεν πρέπει να επηρεαστεί από αυτούς. Πρέπει να κάνει την δική του κρίση του πάνω στα στοιχεία προτού να διαβάσει παρακάτω.

 

ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΤΟΥ HASTINGS.

"Τα συνολικά στοιχεία αυτών των τριών μορφών κριτικής (Κειμενική κριτική, λογοτεχνική κριτική, και ιστορική κριτική) είναι τόσο ξεκάθαρα ενάντια στην άποψη ότι το Ματθαίος 28:19 (στο αρχαίο κείμενο) αντιπροσωπεύει τα ακριβή λόγια του Χριστού " [Art. Baptism: Early Christians].

 

Ο Δρ. PEAKE " Η εντολή να βαφτίζουν στο τριαδικό όνομα είναι μια πρόσφατη δογματική διόγκωση. Αντί των λέξεων, "βαφτίζοντας τους στο όνομα του Πατέρα, και του Υιου, και του Αγίου Πνεύματος» θα πρέπει πιθανώς να διαβάζουμε απλά -"στο όνομά μου (εν τω ονόματί Μου)" [Bible Commentary, σ. 723] F.

 

WHITELEY στο «Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ».

"Υπάρχει ο "τρισυπόστατος" τύπος βαπτίσματος, ο όποιος μπορεί να αποδείξει το ίδιο σαθρό στήριγμα όταν ερευνηθεί λεπτομερώς, αλλά ... μπορούμε να το αφήσουμε για ξεχωριστή θεώρηση. Κάθε σκεπτόμενος μελετητής μπορεί λοιπόν να συλλογιστεί, στο μεταξύ, γιατί κάποιος δεν μπορεί να βρει έστω μια και μόνη περίπτωση στις Πράξεις ή τις Επιστολές για τα λόγια που χρησιμοποιήθηκαν σε οποιαδήποτε από τα πολλά βαπτίσματα που καταγράφονται, παρά τη ρητή (φαινομενικά) εντολή του Χριστού στο τέλος του Ευαγγελίου του Ματθαίου" [Η Μαρτυρία (Οκτ. 1959) σ. 351. 'Αρθρο: Πίσω στη Βαβυλώνα (4)].

 

 WILLIAMS R.R.

"Η εντολή να βαπτίζουν στο Ματθαίος 28:19 προτίθεται να δείξει την επιρροή μια αναπτυσσόμενης διδασκαλίας του Θεού που προσεγγίζει τον Τριαδισμό. Το αρχικό βάπτισμα ήταν στο όνομα του Χριστού. Η σχέση αυτής της Τριαδικής αντίληψης με το βάπτισμα δείχνει ότι το ίδιο το βάπτισμα πιστεύεται ότι είναι μια εμπειρία με μια Τριαδική αναφορά" [Theological Workbook of the Bible, p. 29].

 

DEAN STANLEY.

"Αναμφίβολα ο πιο περιεκτικός τύπος με τον οποίο το βάπτισμα εκτελείται τώρα παντού είναι στο τριαδικό όνομα.... Σύντομα εκτόπισε τον απλούστερο τύπο εκείνου που γινόταν μόνον στο όνομα του Κυρίου Ιησού." [Christian Institutions].

 

E.K. στο «ΑΔΕΛΦΙΚΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ»

"Η χτυπητή αλλαγή και η παράλογη εσωτερική συνοχή του χωρίου... οδηγεί σε μια υπόθεση σκόπιμης αλλοίωσης για χάρη της Τριάδας. Βεβαίως στους αρχαίους χριστιανικούς χρόνους συχνά αποδίδονταν σε ορισμένες ομάδες μια τάση να αλλοιώνουν το κείμενο της Καινής Διαθήκης. Αυτό αυξάνει την αμφιβολία μας σχεδόν σε μια αποφασιστική βεβαιότητα σχετικά με τη γνησιότητα του (συγκεκριμμένου) χωρίου (σημ. μτφ.: του Ματθαίου 28:19)" 'Αρθρο: Το θέμα της Tριάδας και το Ματθαίος 28:19. 1924, pp. 147-151, παρμένο από το Christadelphian Monatshefte.

 

DR. ROBERT YOUNG. Στην «Κυριολεκτική Μετάφρασή της Βίβλου»

Ο Δρ. Robert Young τοποθετεί το τρισυπόστατο όνομα του Ματθαίου 28:19 σε παρένθεση, δείχνοντας έτσι ότι αυτές οι λέξεις είναι αμφισβητούμενης αυθεντικότητας.

 

JAMES MARTINEAU

"Η ίδια περιγραφή που μας λέει ότι τελικά, ότι μετά από την Ανάστασή του, απέστειλε τους μαθητές Του να πάνε και να βαφτίσουν όλα τα έθνη, μαρτυρεί το ίδιο μιλώντας στη γλώσσα των Τριαδικών του επόμενου αιώνα, και μας αναγκάζει να δούμε σε αυτό τον εκκλησιαστικό συγγραφέα, και όχι τον ευαγγελιστή, πολύ λιγότερο τον ίδιο τον Ιδρυτή" [Seat of Authority, 1905, σελ. 568].

 

BLACK'S BIBLE DICTIONARY

"Ο Τριαδικός τύπος (Ματθαίος 28:19) ήταν μια μετέπειτα προσθήκη από κάποιο σεβάσμιο χριστιανικό νου."

 

ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ

"Η προφανής εξήγηση της σιωπής της Καινής Διαθήκης στο τρισυπόστατο όνομα, και την χρήση ενός άλλου τύπου στις Πράξεις και από τον Παύλο, είναι ότι αυτός ο άλλος τύπος ήταν ο αρχικός, και ότι ο τρισυπόστατος τύπος είναι μια μια μετέπειτα προσθήκη." Ο καθηγητής Harnack απέρριψε το (συγκεκριμμένο) χωρίο σχεδόν περιφρονητικά σαν να μην είναι Λόγος Κυρίου .Καθηγητής Harnack [History of Dogma )German edition. i 68).

F. WHITELEY στο «Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ»

"Η συνείδηση των κληρικών ενοχλήθηκε πολύ (βλέπε Comp. Bible App. 185) επειδή οι απόστολοι και οι επιστολές ούτε μιά φορά δεν υιοθετούν "το τρισυπόστατο όνομα" του Ματθαίου 28:19. Ακόμη οι Τριαδικοί, γνωρίζοντας ότι η ιδέα της Τριάδας επικρινόταν από την εκκλησία τον 4ο αιώνα, παραδέχονταν (π.χ. Peake) ότι "η εντολή να βαφτίζουν με το τριαδικό όνομα είναι μια μεταγενέστερη δογματική προσθήκη,' αλλά πριν από τα μεταγενέστερα γνωστά σε μας χειρόγραφα. (4ος αιώνας). (Το μόνο αντίστοιχό του, το Α΄ Ιωάννου 5:7 είναι μια αποδεδειγμένη παρεμβολή). Ο Ευσέβιος (. 264-340 μ.Χ.) καταγγέλλει τον τριαδικό τύπο όπως πλαστό, ενώ το πραγματικό γραπτό του Ματθαίου είναι «εν τω ονόματί μου». [Υποσημειώσεις στο άρθρο: Βάπτισμα (5) «Η Μαρτυρία», Αύγουστος, 1958].

 

Θα έπρεπε να διορθώσουμε το κείμενο του Ματθαίου 28:19;

Δεν θα μπορούσαμε να βρούμε έναν πιο σοβαρό δοσμένο από το Πνεύμα του Θεού συμβολισμό σε ολόκληρη τη Βίβλο. Η ουσιαστική αξία του βαπτίσματος στο Ματθαίο 28:19 δεν θα μπορούσε να τύχει λιγότερου ενδιαφέροντος από το Θεό από εκείνη που έτυχε η Κιβωτός της Διαθήκης στο αρχαίο Ισραήλ. Ο Ουζά πέθανε όταν την άγγιξε, και κάποιοι θα κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι τα κίνητρά του ήταν οτιδήποτε άλλο παρά αξιέπαινα! Κάθε συμβολική ενέργεια που απαιτείται από το Θεό συνδέεται με το πραγματικά αίτιο και το αποτέλεσμα.

Εξετάστε τα ακόλουθα παραδείγματα αιτίας και αποτελέσματος.

Όταν ο Ιησούς έστρεψε τη λόγχη του υπήρξε νίκη (Ιησούς Ναυή 8:18)

Μόνο τρεις νίκες δόθηκαν στον Ιωάς όταν χτύπησε το έδαφος μόνο τρεις φορές (Β΄ Βασιλέων 13:19-25)

Το Αρνί του Πάσχα έπρεπε να είναι χωρίς μώμο(ακριβώς όπως ήταν ο Χριστός), εάν μια οικογένεια επρόκειτο να προστατευθεί από τον εξολοθρευτή άγγελο του θανάτου (Έξοδος 12:5). Κανένα από τα τελετουργικά του Θεού δεν είναι χωρίς αληθινή έννοια και αξία. Όταν ο Θεός μιλά, γίνεταϊ! Ο Χριστός κάλεσε το Λάζαρο, και Λάζαρος αναστήθηκε! Σε θέματα τυπολογικά, όπως το Βάπτισμα και το Πάσχα, τα αντιμετωπίζουμε ως τελετές του Θεού, και όχι ανθρώπινες. Όλες οι ανθρωποσύστατες τελετές, άσχετα με το πόσο καλή πρόθεση έχουν, όταν παρεκλίνουν από το Λόγο του Θεού, δεν είναι τίποτα άλλο από ανώφελες παραδόσεις « που ακυρώνουν έτσι το λόγο του Θεού...» (Μάρκος 7:13 - Λόγος).

 

Η υπακοή στις εντολές του Θεού όμως, θα φέρει πάντοτε ένα επιθυμητό αποτέλεσμα. Όσον αφορά το αρχικό κείμενο του Ματθαίου 28:19, είναι πράγματι σημαντικό να καθοριστεί τι είναι γνήσιο, και τι είναι πλαστό, προκειμένου να υπακούσουμε σωστά στην εντολή του Θεού. Τελικά, αυτή είναι η ουσία του εισαγωγικού μας κειμένου από το Δευτερονόμιο 4:2:

«Δεν θέλετε προσθέσει εις τον λόγον τον οποίον εγώ σας προστάζω, ουδέ θέλετε αφαιρέσει απ' αυτού· διά να φυλάττητε τας εντολάς Κυρίου του Θεού σας, τας οποίας εγώ σας προστάζω».

 

Όταν είμαστε υπάκουοι στην αληθινή εντολή του Κυρίου μας, μπορούμε να αναμείνουμε μια αιώνια επίδραση. Οι πιστοί διδάσκονταν να χρίουν τους αρρώστους «με το λάδι στο όνομα του Κυρίου». (Ιάκωβος 5:14) Το αποτέλεσμα θα ήταν "ότι μπορείτε να θεραπευθείτε". Όταν δύο ή τρεις συγκεντρώνονται μαζί "στο όνομά Του", το αποτέλεσμα είναι ότι είναι εκεί ανάμεσά τους. Όπως τα στοιχεία μας αποκαλύπτουν, ο Ιησούς μας διέταξε να πάμε και να κάνουμε μαθητές "στο όνομά Του". Κατά συνέπεια, θα ήταν μαζί τους "και δέστε, εγώ είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες, μέχρι τη συντέλεια του αιώνα. Αμήν.. " Καθετί που κάνουμε "στο όνομά Του" άμεσα τον αφορά. Δεν είναι παράξενο ότι ο Παύλος δίνει εντολή τόσο ξεκάθαρα στους οπαδούς των Κολοσσών: Κολοσσαείς 3:17 «Και κάθε τι, ό,τι αν κάνετε, με λόγο ή με έργο, όλα να τα κάνετε στο όνομα του Κυρίου Ιησού, ευχαριστώντας διαμέσου αυτού τον Θεό και Πατέρα. !"

Εβραίους 2:16

αναρτήθηκε στις 21 Φεβ 2018, 8:02 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 29 Μαρ 2018, 10:19 π.μ. ]

Συγγραφή: Ζαφείρογλου Αναστ. Βασίλειος  (2005)

Καθημερινά καθώς μελετάμε τις Γραφές ανακαλύπτουμε νέα πράγματα στο φως που ο Ιησούς Χριστός δίνει στους δούλους Του.

Ένα από αυτά τα σημαντικά εδάφια είναι το εδάφιο Εβραίους 2:16.

Θα προσπαθήσουμε να εξετάσουμε αυτό μέσω του αρχαίου ελληνικού κειμένου και άλλων ελληνικών μεταφράσεων καθώς και αγγλικών.

Εβραίους 2:16-16 - Αρχαίο (Greek ancient text)

«(16) ου γαρ δηπου αγγελων επιλαμβανεται αλλα σπερματος Aβρααμ επιλαμβανεται»

 

Το βασικό κλειδί για την εξήγηση αυτού του εδαφίου είναι το ρήμα «επιλαμβανεται»(epilamvanetai). Αυτός ο τύπος του ρήματος είναι το τρίτο πρόσωπο του ρήματος «επιλαμβάνομαι» (epilamvanomai), που είναι σε χρόνο ενεστώτα

(Πρώτο πρόσωπο)           Εγώ επιλαμβάνομαι

(Δεύτερο πρόσωπο)        Εσύ επιλαμβάνεσαι

(Τρίτο πρόσωπο)             Αυτός επιλαμβάνεται

 

Σύμφωνα με το λεξικό της αρχαίας ελληνικής γλώσσας του Ιωάννη Σταματάκου η έννοια της λέξης «επιλαμβάνομαι» είναι «κρατούμαι εκ τινός(πιάνομαι από τι), λαμβάνω τι υπό την κατοχήν μου, αποκτώ»

Τις περισσότερες φορές όταν συναντάμε στη Βίβλο τη λέξη «επιλαμβάνομαι» έχει την σημασία « πάρτε τη λαβή από το χέρι »

 

Τα ακόλουθα εδάφια αποδεικνύουν τα παραπάνω:

Ματθαίος 14:31 - Αρχαίο

«ευθεως δε ο Ιησους εκτεινας την χειρα επελαβετο αυτου και λεγει αυτω ολιγοπιστε εις τι εδιστασας»

Ματθαίος 14:31 - Λόγος

«Αμέσως τότε ο Ιησούς απλώνοντας το χέρι του τον έπιασε και του λέει: «Ολιγόπιστε, τι σε έκανε να διστάσεις;».

Ματθαίος 14:31-31 - Φίλος

«Και ο Ιησούς απλώνοντας αμέσως το χέρι, τον έπιασε, και του λέει: Ολιγόπιστε, σε τι δίστασες;»

 

Λουκάς 9:47 - Αρχαίο

«ο δε Iησους ειδως τον διαλογισμον της καρδιας αυτων επιλαβομενος παιδιον εστησεν αυτο παρ εαυτω»

Λουκάς 9:47 - Greek/Orthodox

«(ὁ δὲ Ἰησοῦς ἰδὼν τὸν διαλογισμὸν τῆς καρδίας αὐτῶν, ἐπιλαβόμενος παιδίου ἔστησεν αὐτὸ παρ' ἑαυτῷ»

Λουκάς 9:47-47 - Greek/Stephanus

«ὁ δὲ Ἰησοῦς ἰδὼν τὸν διαλογισμὸν τῆς καρδίας αὐτῶν ἐπιλαβόμενος παιδίου, ἔστησεν αὐτὸ παρ' ἑαυτῷ»

Λουκάς 9:47 - Λόγος

«Ο Ιησούς όμως, που είδε το στοχασμό της καρδιάς τους, πήρε ένα παιδί, το έβαλε να σταθεί κοντά του»

Λουκάς 9:47 - Φίλος

«Και ο Ιησούς, καθώς είδε τον συλλογισμό τής καρδιάς τους, έπιασε ένα παιδί, και το έστησε κοντά του·»

 

Λουκάς 14:4 - Αρχαίο

«οι δε ησυχασαν και επιλαβομενος ιασατο αυτον και απελυσεν»

Λουκάς 14:4 - Λόγος

«Κι εκείνοι δεν τόλμησαν να απαντήσουν. Τότε ο Ιησούς, αφού έπιασε τον άρρωστο, τον γιάτρεψε και τον άφησε ελεύθερο να φύγει.»

Λουκάς 14:4 - Φίλος

«Και πιάνοντάς τον, τον θεράπευσε, και τον έστειλε να φύγει.»

Λουκάς 20:20 - Αρχαίο

«και παρατηρησαντες απεστειλαν εγκαθετους υποκρινομενους εαυτους δικαιους είναι, ινα επιλαβωνται αυτου λογου ώστε παραδουναι αυτον τη αρχη και τη εξουσια του ηγεμονος»

Λουκάς 20:20 - Greek/Stephanus

«Καὶ παρατηρήσαντες ἀπέστειλαν ἐγκαθέτους ὑποκρινομένους ἑαυτοὺς δικαίους εἶναι ἵνα ἐπιλάβωνται αὐτοῦ λόγου εἰς τὸ παραδοῦναι αὐτὸν τῇ ἀρχῇ καὶ τῇ ἐξουσίᾳ τοῦ ἡγεμόνος»

Λουκάς 20:20 - Φίλος

«Και αφού παραφύλαξαν, έστειλαν εγκάθετους, που υποκρίνονταν ότι είναι δίκαιοι, με σκοπό να τον πιάσουν από κάποιον λόγο, για να τον παραδώσουν στην αρχή, και στην εξουσία τού ηγεμόνα.»

Λουκάς 20:20 - Λόγος

«Έτσι, αφού τον παρακολούθησαν, έστειλαν βαλτούς ανθρώπους που παράσταιναν τους δίκαιους, με σκοπό να του αποσπάσουν κάποιο ενοχοποιητικό λόγο και να τον καταδώσουν στα αρμόδια όργανα και στην εξουσία του Ρωμαίου Διοικητή

 

Λουκάς 23:26 - Αρχαίο

«και ως απηγαγον αυτον επιλαβομενοι Σιμωνα τινα Κυρηναιον ερχομενον απ αγρου επεθηκαν αυτω τον σταυρον φερειν οπισθεν του Ιησου»

Λουκάς 23:26 - Greek/WH

«Καὶ ὡς ἀπήγαγον αὐτὸν ἐπιλαβόμενοι Σίμωνα τινα Κυρηναῖον ἐρχόμενον ἀπ' ἀγροῦ ἐπέθηκαν αὐτῷ τὸν σταυρὸν φέρειν ὄπισθεν τοῦ Ἰησοῦ».

Λουκάς 23:26 - Λόγος

«Και μόλις τον παρέλαβαν, έπιασαν το Σίμωνα, έναν Κυρηναίο, που ερχόταν από την εξοχή, και του φόρτωσαν το σταυρό να τον κουβαλάει ακολουθώντας τον Ιησού.»

Λουκάς 23:26 - Φίλος

«Και καθώς τον έφεραν έξω, έπιασαν κάποιον Σίμωνα Κυρηναίο, που ερχόταν από το χωράφι, και έβαλαν επάνω του τον σταυρό, για να τον φέρει πίσω από τον Ιησού.»

 

Πράξεις 9:27 - Αρχαίο

«Βαρναβας δε επιλαβομενος αυτον ηγαγεν προς τους αποστολους και διηγησατο αυτοις πως εν τη οδω ειδεν τον Κυριον και οτι ελαλησεν αυτω και πως εν δαμασκω επαρρησιασατο εν τω ονοματι του Ιησου»

Πράξεις 9:27 - Φίλος

«Ο Βαρνάβας, όμως, αφού τον πήρε, τον έφερε στους αποστόλους, και τους διηγήθηκε πώς είδε τον Κύριο στον δρόμο, και ότι του μίλησε, και πώς στη Δαμασκό κήρυξε με παρρησία στο όνομα του Ιησού.»

Πράξεις 9:27 - Λόγος

«Ο Βαρνάβας όμως τον πήρε μαζί του και τον παρουσίασε στους αποστόλους και τους διηγήθηκε πώς είδε ο Παύλος στο δρόμο τον Κύριο και ότι του μίλησε, κι επίσης πώς ομολόγησε άφοβα στη Δαμασκό την πίστη του στον Ιησού.»

 

Πράξεις 16:19 - Αρχαίο

«ιδοντες δε οι κυριοι αυτης οτι εξηλθεν η ελπις της εργασιας αυτων επιλαβομενοι τον Παυλον και τον Σιλαν ειλκυσαν εις την αγοραν επι τους αρχοντας»

Πράξεις 16:19 - Λόγος

«Σαν είδαν τότε οι κύριοί της πως χάθηκε η ελπίδα του κέρδους τους, έπιασαν τον Παύλο και το Σίλα και τους έσυραν στον τόπο σύναξης του κοινού, στους άρχοντες.»

Πράξεις 16:19 - Φίλος

«Και όταν οι κύριοί της είδαν ότι βγήκε η ελπίδα τού κέρδους τους, πιάνοντας τον Παύλο και τον Σίλα, τους έσυραν στην αγορά προς τους άρχοντες·»

 

Πράξεις 17:19 - Αρχαίο

«επιλαβομενοι τε αυτου επι τον αρειον παγον ηγαγον λεγοντες δυναμεθα γνωναι τις η καινη αυτη η υπο σου λαλουμενη διδαχη»

Πράξεις 17:19 - Λόγος

«Τον πήραν λοιπόν και τον έφεραν στον 'Αρειο Πάγο λέγοντάς του: «Μπορούμε να μάθουμε ποια είναι η καινούργια αυτή διδαχή για την οποία μιλάς εσύ;»

Πράξεις 17:19 - Φίλος

«Και πιάνοντάς τον από το χέρι, τον έφεραν στον 'Αρειο Πάγο, λέγοντας: Μπορούμε να μάθουμε, ποια είναι αυτή η νέα διδασκαλία, που κηρύττεται από σένα;»

 

Πράξεις 18:17 - Greek/WH

«ἐπιλαβόμενοι δὲ πάντες Σωσθένην τὸν ἀρχισυνάγωγον ἔτυπτον ἔμπροσθεν τοῦ βήματος· καὶ οὐδὲν τούτων τῷ Γαλλίωνι ἔμελεν.»

Πράξεις 18:17 - Λόγος

«Έπιασαν τότε όλοι οι Έλληνες τον αρχισυνάγωγο Σωσθένη και τον χτυπούσαν μπροστά στο δικαστήριο, και για τίποτε απ' αυτά δε νοιαζόταν ο Γαλλίων.»

Πράξεις 18:17 - Φίλος

«Και όλοι οι Έλληνες, αφού έπιασαν τον αρχισυνάγωγο Σωσθένη, τον χτυπούσαν μπροστά στο δικαστήριο· και τον Γαλλίωνα δεν τον ένοιαζε καθόλου γι' αυτά.»

 

Πράξεις 21:30-30 - Greek/WH

«ἐκινήθη τε ἡ πόλις ὅλη καὶ ἐγένετο συνδρομὴ τοῦ λαοῦ καὶ ἐπιλαβόμενοι τοῦ Παύλου εἷλκον αὐτὸν ἔξω τοῦ ἱεροῦ καὶ εὐθέως ἐκλείσθησαν αἱ θύραι.»

Πράξεις 21:30-30 - Λόγος

«Ξεσηκώθηκε τότε ολόκληρη η πόλη και συνέρρευσε ο λαός, και πιάνοντας τον Παύλο τον έσυραν έξω από το ναό κι έκλεισαν αμέσως οι πόρτες.»

Πράξεις 21:30-30 - Φίλος

«Και τέθηκε σε αναταραχή ολόκληρη η πόλη, και έγινε συρροή τού λαού· και πιάνοντας τον Παύλο, τον έσυραν έξω από το ιερό· κι αμέσως κλείστηκαν οι θύρες.»

 

Πράξεις 21:33 - Greek/WH

«τότε ἐγγίσας ὁ χιλίαρχος ἐπελάβετο αὐτοῦ καὶ ἐκέλευσεν δεθῆναι ἁλύσεσιν δυσί, καὶ ἐπυνθάνετο τις εἴη καὶ τί ἐστιν πεποιηκώς.»

Πράξεις 21:33 - Λόγος

«Τότε ο χιλίαρχος αφού πλησίασε, τον συνέλαβε και διέταξε να τον δέσουν με δύο αλυσίδες και ρωτούσε να μάθει ποιος ήταν και τι είχε κάνει.»

Πράξεις 21:33 - Greek/Stephanus

«τότε ἐγγίσας ὁ χιλίαρχος ἐπελάβετο αὐτοῦ καὶ ἐκέλευσεν δεθῆναι ἁλύσεσιν δυσίν καὶ ἐπυνθάνετο τίς ἂν εἴη καὶ τί ἐστιν πεποιηκώς»

 

Πράξεις 23:19 - Αρχαίο

«επιλαβομενος δε της χειρος αυτου ο χιλιαρχος και αναχωρησας κατ ιδιαν επυνθανετο τι εστιν ο εχεις απαγγειλαι μοι»

Πράξεις 23:19 - Λόγος

«Τότε ο χιλίαρχος, αφού τον έπιασε από το χέρι και πήγε κάπου ιδιαιτέρως, τον ρώτησε: «Τι είναι αυτό που έχεις να μου πεις;».»

Πράξεις 23:19 - Φίλος

«Και ο χιλίαρχος, αφού τον έπιασε από το χέρι, και αποσύρθηκε ιδιαιτέρως, ρώτησε: Τι είναι εκείνο που έχεις να μου αναγγείλεις;»

 

Τιμόθεος Α' 6:12,19 - Αρχαίο

«αγωνιζου τον καλον αγωνα της πιστεως επιλαβου της αιωνιου ζωης εις ην και εκληθης και ωμολογησας την καλην ομολογιαν ενωπιον πολλων μαρτυρων......αποθησαυριζοντας εαυτοις θεμελιον καλον εις το μελλον ινα επιλαβωνται της οντως αιωνιου ζωης»

Τιμόθεος Α' 6:12,19 - Λόγος

«Να αγωνίζεσαι τον καλό αγώνα της πίστης. Να παραμείνεις σταθερά στο δρόμο της αιώνιας ζωής, για την οποία και προσκλήθηκες κι έδωσες την καλή σου ομολογία μπροστά σε πολλούς μάρτυρες......εξασφαλίζοντας έτσι για τους εαυτούς τους ένα καλό θεμέλιο για το μέλλον, για να απολαύσουν την αιώνια ζωή.»

Τιμόθεος Α' 6:12,19 - Φίλος

«Αγωνίζου τον καλό αγώνα τής πίστης, κράτα την αιώνια ζωή, στην οποία και προσκλήθηκες, και ομολόγησες την καλή μαρτυρία, μπροστά σε πολλούς μάρτυρες...... θησαυρίζοντας στον εαυτό τους ένα καλό θεμέλιο στο μέλλον, για να απολαύσουν την αιώνια ζωή.»

 

Πολλοί μεταφραστές Έλληνες και οι αλλοδαποί έχουν μεταφράσει το ρήμα «επιλαμβάνομαι'' σαν «αναλαμβάνω» έχοντας προσθέσει αυθαίρετα και τη λέξη  «φύσιν»  η οποία δεν υπάρχει στο ελληνικό αρχαίο κείμενο.

Συγκρίνετε τα ακόλουθα χωρία:

Εβραίους 2:16 - Αρχαίο κείμενο

«(16) ου γαρ δηπου αγγελων επιλαμβανεται αλλα σπερματος Aβρααμ επιλαμβανεται»

Εβραίους 2:16 - Βάμβας

«(16) Διότι βεβαίως δεν ανέλαβεν αγγέλων φύσιν, αλλά σπέρματος Αβραάμ ανέλαβεν

Εβραίους 2:16 - Λόγος

«Και δεν υπάρχει αμφιβολία, βέβαια, πως δεν ασχολείται εδώ με αγγέλους, αλλά με τους απογόνους του Αβραάμ.»

 

Από τα παραπάνω εδάφια φαίνεται ότι ο Ιησούς είναι ο Αρχηγός και ο Τελειωτής της πίστης που μας παίρνει και μας κρατά από το χέρι προκειμένου να μας οδηγήσει έξω από αυτόν τον κόσμο για να μας φέρει στη Βασιλεία των Ουρανών.

Όπως ο Μωϋσής άφησε τον πλούτο της Αιγύπτου και πήγε να γίνει ίδιος με τους αδελφούς του έτσι και ο Θεός φανερώθηκε σε σάρκα σαν Υιός του Ανθρώπου για να πιάσει από το χέρι τα παιδιά του Θεού και να τα οδηγήσει στη βασιλεία του Θεού.



Πράξεις 7:25 - Βάμβας

«Ενόμιζε δε ότι οι αδελφοί αυτού ήθελον νοήσει ότι ο Θεός διά της χειρός αυτού δίδει εις αυτούς σωτηρίαν· εκείνοι όμως δεν ενόησαν.»

Πράξεις 7:25 - Greek/Orthodox

«ἐνόμιζε δὲ συνιέναι τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ ὅτι ὁ Θεὸς διὰ χειρὸς αὐτοῦ δίδωσιν αὐτοῖς σωτηρίαν· οἱ δὲ οὐ συνῆκαν.»

Πράξεις 7:25 - Λόγος

«Νόμιζε λοιπόν πως θα καταλάβαιναν οι αδελφοί του ότι ο Θεός χρησιμοποιώντας αυτόν σαν όργανό του, τους δίνει τη λευτεριά τους. Μα εκείνοι δεν το κατάλαβαν.»

Πράξεις 7:25 - Φίλος

«Νόμιζε δε ότι οι αδελφοί του θα καταλάβαιναν ότι ο Θεός διαμέσου αυτού δίνει σ' αυτούς σωτηρία· εκείνοι, όμως, δεν κατάλαβαν.»

 

Πράξεις 7:35-38 - Βάμβας

«Τούτον τον Μωϋσήν τον οποίον ηρνήθησαν ειπόντες· Τις σε κατέστησεν άρχοντα και δικαστήν; τούτον ο Θεός απέστειλεν αρχηγόν και λυτρωτήν διά χειρός του αγγέλου του φανέντος εις αυτόν εν τη βάτω. Ούτος εξήγαγεν αυτούς, αφού έκαμε τέρατα και σημεία εν γη Αιγύπτου και εν τη Ερυθρά θαλάσση και εν τη ερήμω τεσσαράκοντα έτη. Ούτος είναι ο Μωϋσής, όστις είπε προς τους υιούς του Ισραήλ· προφήτην εκ των αδελφών σας θέλει σας αναστήσει Κύριος ο Θεός σας, ως εμέ· αυτού θέλετε ακούσει. Ούτος είναι όστις εν τη εκκλησία εν τη ερήμω εστάθη μετά του αγγέλου του λαλούντος προς αυτόν εν τω όρει Σινά και μετά των πατέρων ημών, και παρέλαβε λόγια ζωοποιά διά να δώση εις ημάς.»

Πράξεις 7:35-38 - Λόγος

«Τον Μωυσή λοιπόν, αυτόν που αρνήθηκαν λέγοντάς του: Ποιος σε διόρισε άρχοντα και δικαστή, αυτόν έστειλε ο Θεός άρχοντα και λυτρωτή μέσω του αγγέλου που του φανερώθηκε μέσα από τη βάτο.Αυτός τους έβγαλε από την Αίγυπτο, κάνοντας θαύματα εκπληκτικά στην Αίγυπτο και στην Ερυθρά θάλασσα και στην έρημο για σαράντα χρόνια. Είναι αυτός ο ίδιος ο Μωυσής που είπε στους Ισραηλίτες: Προφήτη θα σας αναδείξει ο Κύριος ο Θεός σας μέσα από τους ομοεθνείς σας, όπως ανέδειξε εμένα. Αυτόν θα ακούτε. Αυτός είναι που στη συνέλευση του λαού Ισραήλ στην έρημο έγινε ο μεσάζοντας ανάμεσα στον άγγελο που του μιλούσε στο όρος Σινά και στους πατέρες μας, και που παρέλαβε λόγια προφορικά απ' ευθείας από το στόμα του Κυρίου, για να τα μεταδώσει σε μας.»

 

Ησαΐας 41:8-9 - Βάμβας

«Αλλά συ, Ισραήλ, δούλέ μου, Ιακώβ, εκλεκτέ μου, το σπέρμα Αβραάμ του αγαπητού μου, συ, τον οποίον έλαβον εκ των άκρων της γης και σε εκάλεσα εκ των εσχάτων αυτής και σοι είπα, Συ είσαι ο δούλός μου· εγώ σε εξέλεξα και δεν θέλω σε απορρίψει·»


Ησαΐας 41:8 Σὺ δέ, Ισραηλ, παῖς μου Ιακωβ, ὃν ἐξελεξάμην, σπέρμα Αβρααμ, ὃν ἠγάπησα,

Ησαΐας 41:9 οὗ ἀντελαβόμην ἀπ᾿ ἄκρων τῆς γῆς καὶ ἐκ τῶν σκοπιῶν αὐτῆς ἐκάλεσά σε καὶ εἶπά σοι Παῖς μου εἶ, ἐξελεξάμην σε καὶ οὐκ ἐγκατέλιπόν σε,

Ησαΐας 41:10 μὴ φοβοῦ, μετὰ σοῦ γάρ εἰμι· μὴ πλανῶ, ἐγὼ γάρ εἰμι ὁ θεός σου ὁ ἐνισχύσας σε καὶ ἐβοήθησά σοι καὶ ἠσφαλισάμην σε τῇ δεξιᾷ τῇ δικαίᾳ μου.

 

Εβραίους 8:9 - Βάμβας

« ουχί κατά την διαθήκην, την οποίαν έκαμον προς τους πατέρας αυτών, καθ' ην ημέραν επίασα αυτούς από της χειρός διά να εξαγάγω αυτούς εκ γης Αιγύπτου· διότι αυτοί δεν ενέμειναν εις την διαθήκην μου, και εγώ ημέλησα αυτούς, λέγει Κύριος.»

Εβραίους 8:9 - Greek/Orthodox

«οὐ κατὰ τὴν διαθήκην ἣν ἐποίησα τοῖς πατράσιν αὐτῶν ἐν ἡμέρᾳ ἐπιλαβομένου μου τῆς χειρὸς αὐτῶν ἐξαγαγεῖν αὐτοὺς ἐκ γῆς Αἰγύπτου· ὅτι αὐτοὶ οὐκ ἐνέμειναν ἐν τῇ διαθήκῃ μου, κἀγὼ ἠμέλησα αὐτῶν, λέγει Κύριος·»

Εβραίους 8:9 - Λόγος

«Αυτή δε θα είναι σαν τη διαθήκη που σύναψα με τους προπάτορές τους, τότε που τους πήρα από το χέρι για να τους βγάλω από τη χώρα της Αιγύπτου, καθότι αυτοί δεν παρέμειναν σταθεροί στη διαθήκη μου, κι εγώ τους παραγκώνισα, λέει ο Κύριος.»

Εβραίους 8:9 - Φίλος

"όχι σύμφωνα με τη διαθήκη που έκανα προς τους πατέρες τους, κατά την ημέρα που τους έπιασα από το χέρι, για να τους βγάλω έξω από τη γη τής Αιγύπτου· δεδομένου ότι, αυτοί δεν έμειναν στη διαθήκη μου, και εγώ τους παραμέλησα, λέει ο Κύριος."


Ιερεμίας 31:31-33 - Εβδομήκοντα(Septuagint)

«ιδου ημεραι ερχονται φησιν κυριος και διαθησομαι τω οικω ισραηλ και τω οικω ιουδα διαθηκην καινην (32) (38:32) ου κατα την διαθηκην ην διεθεμην τοις πατρασιν αυτων εν ημερα ε π ι λ α β ο μ ε ν ο υ μου της χειρος αυτων εξαγαγειν αυτους εκ γης αιγυπτου οτι αυτοι ουκ ενεμειναν εν τη διαθηκη μου και εγω ημελησα αυτων φησιν κυριος οτι αυτη η διαθηκη ην διαθησομαι τω οικω ισραηλ μετα τας ημερας εκεινας φησιν κυριος διδους δωσω νομους μου εις την διανοιαν αυτων και επι καρδιας αυτων γραψω αυτους και εσομαι αυτοις εις θεον και αυτοι εσονται μοι εις λαον»

 

Ιερεμίας 31:31-33 - Βάμβας

«Ιδού, έρχονται ημέραι, λέγει Κύριος, και θέλω κάμει προς τον οίκον Ισραήλ και προς τον οίκον Ιούδα διαθήκην νέαν· ουχί κατά την διαθήκην, την οποίαν έκαμον προς τους πατέρας αυτών, καθ' ην ημέραν επίασα αυτούς από της χειρός διά να εξαγάγω αυτούς εκ γης Αιγύπτου· διότι αυτοί παρέβησαν την διαθήκην μου και εγώ απεστράφην αυτούς, λέγει Κύριος· αλλ' αύτη θέλει είσθαι η διαθήκη, την οποίαν θέλω κάμει προς τον οίκον Ισραήλ· μετά τας ημέρας εκείνας, λέγει Κύριος, θέλω θέσει τον νόμον μου εις τα ενδόμυχα αυτών και θέλω γράψει αυτόν εν ταις καρδίαις αυτών· και θέλω είσθαι Θεός αυτών και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαός μου.»

Ιερεμίας 31:31-33 - Φίλος

«Δέστε, έρχονται ημέρες, λέει ο Κύριος, και θα κάνω στον οίκο Ισραήλ, και στον οίκο Ιούδα, μια νέα διαθήκη· όχι σύμφωνα με τη διαθήκη, που έκανα στους πατέρες τους, κατά την ημέρα που τους έπιασα από το χέρι για να τους βγάλω από την Αίγυπτο· επειδή, αυτοί παρέβηκαν τη διαθήκη μου, και εγώ τους αποστράφηκα, λέει ο Κύριος· αλλ' αυτή θα είναι η διαθήκη, που θα κάνω στον οίκο Ισραήλ: Ύστερα από τις ημέρες εκείνες, λέει ο Κύριος, θα βάλω τον νόμο μου στα ενδόμυχά τους, και θα τον γράψω στις καρδιές τους· και θα είμαι Θεός τους, κι αυτοί θα είναι λαός μου.»

Η λέξη «επιλαβομένου» έχει την ίδια ρίζα στον Ησαΐα 41:9, Ιερεμία 31:31-32 και Εβραίους 2:16 και Εβραίους 8:9. Αυτή η λέξη στην Εβραΐκή γλώσσα είναι «chazaq» και σημαίνει σύμφωνα με το Strong's Dictionary

H2388

חזק

châzaq

khaw-zak'

Μια πρωτόγονη ρίζα; to fasten upon; hence to seize, be strong (figuratively courageous, causatively strengthen, cure, help, repair, fortify), obstinate; to bind, restrain, conquer: - aid, amend, X calker, catch, cleave, confirm, be constant, constrain, continue, be of good (take) courage (-ous, -ly), encourage (self), be established, fasten, force, fortify, make hard, harden, help, (lay) hold (fast), lean, maintain, play the man, mend, become (wax) mighty, prevail, be recovered, repair, retain, seize, be (wax) sore, strengten (self), be stout, be (make, shew, wax) strong (-er), be sure, take (hold), be urgent, behave self valiantly, withstand.

 

Εβραίους 8:9 - Αρχαίο

«ου κατα την διαθηκην ην εποιησα τοις πατρασιν αυτων εν ημερα επιλαβομενου μου της χειρος αυτων εξαγαγειν αυτους εκ γης αιγυπτου οτι αυτοι ουκ ενεμειναν εν τη διαθηκη μου καγω ημελησα αυτων λεγει κυριος»

 

Η παραπάνω μελέτη αποδεικνύει ότι είναι λάθος σύμφωνα με τη Γραφή να χρησιμοποιούμε το εδάφιο Εβραίους 2:16 για να υποστηρίξουμε ότι ο Ιησούς είχε χωμάτινη σάρκα σαν κι εμάς και όχι σάρκα και αίμα που γεννήθηκαν από το Θεό.


Ο Θεός να σας ευλογεί

 Copyright@2005

Βασίλης Ζαφείρογλου

 


1-6 of 6