Τελευταίες Ημέρες

Τελευταίες Ημέρες

  • Δεν θέλει παρέλθει η γενεά αύτη Συγγραφή: Ευάγγελος Δ. Κεπενές (2018, 8 Οκτωβρίου) Βιβλικές παραπομπές από: WH, Βάμβας, LXXA       Ας αφήσουμε τον γραπτό λόγο των προφητών και των αποστόλων να μιλήσει  «Ομολογώ δε τούτο εις σε ...
    Αναρτήθηκε στις 21 Φεβ 2020, 12:22 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Η γέννηση του φαρισαϊκού ιουδαϊσμού Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (24/01/2018)     Αρμόδιους για την διδασκαλία του λαού Ισραήλ και ερμηνεία του γραπτού νόμου είχε θέσει ο Θεός τους ιερείς, τους γιούς του Ααρών και ...
    Αναρτήθηκε στις 21 Φεβ 2020, 12:14 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Αντίχριστος ΑντίχριστοςΣυγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (17/04/2017)                                                                                                                                                                                                                    Βιβλικές παραπομπές από: WH, Βάμβας, LXXA Παιδία, εσχάτη ώρα είναι «Και μη φοβιζόμενοι εις ουδέν από των αντικειμένων, το οποίον εις ...
    Αναρτήθηκε στις 21 Φεβ 2020, 11:41 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Ιδού, έρχεται με τις νεφέλες. Συγγραφέας : Βασίλειος Ζαφείρογλου 25-09-2018 Ιδού έρχεται με τις νεφέλεςΣυγγραφή: Βασίλης Ζαφείρογλου (2018, 25 Σεπτεμβρίου)                                                                               Βιβλικές παραπομπές από: LXX, SBLGNT, Φίλος, Μεταγλώττιση, Βάμβας  Η Ανάληψη του Κυρίου Ιησού με τη νεφέλη                                                                                                                           ...
    Αναρτήθηκε στις 3 Απρ 2019, 11:14 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Η ανυπακοή που έφερε την ερήμωση. «Τότε, είπα: Κύριε, μέχρι πότε;» Ησαΐας 6:11   Ματθαίος 21:37-41 - Φίλος « Έπειτα, όμως, έστειλε σ' αυτούς τον γιο του, λέγοντας: Θα ντραπούν τον γιο μου.  Οι γεωργοί, όμως ...
    Αναρτήθηκε στις 27 Μαρ 2018, 11:35 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Το τέλος του Νόμου ο Χριστός Το τέλος του Νόμου ο Χριστός Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (04/07/16) Βιβλικές παραπομπές από: WH, Βάμβας, LXXA     Η Παλαιά Διαθήκη   Ο νόμος / Παλαιά Διαθήκη «ο παιδαγωγός εις Χριστόν ...
    Αναρτήθηκε στις 18 Δεκ 2018, 12:24 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Aντίχριστος Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (17/04/2017) Aντίχριστος  Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (17/04/2017)  Παιδία, εσχάτη ώρα είναι «Και μη φοβιζόμενοι εις ουδέν από των αντικειμένων, το οποίον εις αυτούς μεν είναι ένδειξις απωλείας, εις ...
    Αναρτήθηκε στις 11 Μαΐ 2019, 1:44 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Ο Δεύτερος Ερχομός του Κυρίου Ιησού Χριστού και η απολύτρωση της γενιάς της Πρώτης Εκκλησίας   Ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήρθε για δεύτερη φορά στη γενιά των Αποστόλων για να απολυτρώσει αυτούς και τους υπόλοιπους πιστούς  αλλά και για να εκδικηθεί με την οργή Του την ...
    Αναρτήθηκε στις 16 Σεπ 2018, 4:20 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Η Ημέρα του Κυρίου Εισαγωγή Ποια είναι η Ημέρα του Κυρίου;Η Ημέρα του Κυρίου είναι μια έννοια πολύ έντονα φορτισμένη με ψυχοσυναισθηματικές επιπτώσεις για τους χριστιανούς. Στη διάρκεια των αιώνων τόσο στην Παλαιά ...
    Αναρτήθηκε στις 24 Μαρ 2019, 4:07 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Οι «έσχατες μέρες» του αιώνα της Παλαιάς Βασιλείας του «κατά σάρκα» Ισραήλ Μέσα από τις πρώτες σελίδες της Παλαιάς Διαθήκης αρχίζει να διαφαίνεται η εκλογή του πιστού ανθρώπου που λεγόταν Αβραάμ. Η υπακοή και η προθυμία του να προσφέρει ακόμα και το ...
    Αναρτήθηκε στις 27 Μαρ 2018, 12:08 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
Εμφάνιση αναρτήσεων 1 - 10 από 10. Προβολή περισσότερων »

Δεν θέλει παρέλθει η γενεά αύτη

αναρτήθηκε στις 21 Φεβ 2020, 12:22 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου


Συγγραφή: Ευάγγελος Δ. Κεπενές (2018, 8 Οκτωβρίου)

Βιβλικές παραπομπές από: WH, Βάμβας, LXXA

 

 


 

Ας αφήσουμε τον γραπτό λόγο των προφητών και των αποστόλων να μιλήσει


 

«Ομολογώ δε τούτο εις σε, ότι κατά την οδόν, την οποίαν ούτοι λέγουσιν αίρεσιν, ούτω λατρεύω τον Θεόν των πατέρων μου, πιστεύων εις πάντα τα γεγραμμένα εν τω νόμω και εν τοις προφήταις». (Πράξ. 24:14)

 


«Και είπε Κύριος προς τον Νώε, Είσελθε συ, και πας ο οίκός σου, εις την κιβωτόν· διότι σε είδον δίκαιον ενώπιόν μου εν τη γενεά ταύτη (την σύγχρονη γενεά του Νώε)». (Γεν. 7:1)

 

«Αλλά με τι να ομοιώσω την γενεάν ταύτην; (την σύγχρονη ιουδαϊκή γενεά του Ιησού και των αποστόλων) είναι ομοία με παιδάρια καθήμενα εν ταις αγοραίς και φωνάζοντα προς τους συντρόφους αυτών». (Ματθ. 11:16)

 

«Εκείνος δε αποκριθείς είπε προς αυτούς· Γενεά πονηρά και μοιχαλίς σημείον ζητεί, (η σύγχρονη ιουδαϊκή γενεά που φόνευσε τον Ιησού) και σημείον δεν θέλει δοθή εις αυτήν ειμή το σημείον Ιωνά του προφήτου». (Ματθ. 12:39)

 

«Άνδρες Νινευίται θέλουσιν αναστηθή εν τη κρίσει μετά της γενεάς ταύτης (την σύγχρονη ιουδαϊκή γενεά που φόνευσε τον Ιησού) και θέλουσι κατακρίνει αυτήν, διότι μετενόησαν εις το κήρυγμα του Ιωνά, και ιδού, πλειότερον του Ιωνά είναι εδώ». (Ματθ. 12:41)

 

«Τότε υπάγει και παραλαμβάνει μεθ' εαυτού επτά άλλα πνεύματα πονηρότερα εαυτού, και εισελθόντα κατοικούσιν εκεί, και γίνονται τα έσχατα του ανθρώπου εκείνου χειρότερα των πρώτων. Ούτω θέλει είσθαι και εις την γενεάν ταύτην την πονηράνην σύγχρονη ιουδαϊκή γενεά που φόνευσε τον Ιησού)». (Ματθ. 12:45)

 

«Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπεν· Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη, (η σύγχρονη ιουδαϊκή γενεά που φόνευσε τον Ιησού) έως πότε θέλω είσθαι μεθ' υμών; έως πότε θέλω υποφέρει υμάς; φέρετέ μοι αυτόν εδώ». (Ματθ. 17:17)

 

«Και με άλλους πολλούς λόγους διεμαρτύρετο και προέτρεπε, λέγων, Σώθητε από της διεστραμμένης ταύτης γενεάς (η σύγχρονη ιουδαϊκή γενεά των αποστόλων που φόνευσε τον Ιησού)». (Πράξ. 2:40)


«Τότε αναστενάξας εκ καρδίας αυτού, λέγει· Διά τι η γενεά αύτη σημείον ζητεί; αληθώς σας λέγω, δεν θέλει δοθή εις την γενεάν ταύτην σημείον (η σύγχρονη ιουδαϊκή γενεά που φόνευσε τον Ιησού)». (Μάρκ. 8:12)

 

«Ουαί εις εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί· (οι παριστάμενοι Ιουδαίοι γραμματείς και φαρισαίοι σύγχρονοι του Ιησού) διότι οικοδομείτε τους τάφους των προφητών και στολίζετε τα μνημεία των δικαίων, και λέγετε· Εάν ήμεθα εν ταις ημέραις των πατέρων ημών, δεν ηθέλομεν είσθαι συγκοινωνοί αυτών εν τω αίματι των προφητών. Ώστε μαρτυρείτε εις εαυτούς ότι είσθε υιοί των φονευσάντων τους προφήτας. Αναπληρώσατε και σεις το μέτρον των πατέρων σας. Όφεις, γεννήματα εχιδνών· πως θέλετε φύγει από της καταδίκης της γεέννης; Διά τούτο ιδού, εγώ (ο Ιησούς) αποστέλλω προς εσάς προφήτας και σοφούς και γραμματείς, και εξ αυτών θέλετε θανατώσει και σταυρώσει, και εξ αυτών θέλετε μαστιγώσει εν ταις συναγωγαίς σας και διώξει από πόλεως εις πόλιν, διά να έλθη εφ' υμάς (στους παρισταμένους) παν αίμα δίκαιον εκχυνόμενον επί της γης από του αίματος Άβελ του δικαίου έως του αίματος Ζαχαρίου υιού Βαραχίου, τον οποίον εφονεύσατε μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου. Αληθώς σας λέγω, Πάντα ταύτα θέλουσιν ελθεί επί την γενεάν ταύτην (τα ουαί της Αποκάλυψης αφορούσαν την σύγχρονη ιουδαϊκή γενεά που φόνευσε τον Ιησού)». (Ματθ. 23:29-36)

 

«Ούτω και σεις (οι σύγχρονοι Ιουδαίοι μαθητές του Ιησού στους οποίους μιλούσε) όταν ίδητε πάντα ταύτα, (θα τα βλέπανε όλα) εξεύρετε ότι πλησίον είναι επί τας θύρας. Αληθώς σας λέγω, δεν θέλει παρέλθει η γενεά αύτη, (η σύγχρονη ιουδαϊκή γενεά που φόνευσε τον Ιησού ) εωσού γείνωσι πάντα ταύτα». (Ματθ. 24:33-34)

 

 

Η δεικτική αντωνυμία – ούτος, αύτη, τούτο

 

Η γραμματική της αρχαίας ελληνικής γλώσσας λέει ότι το: ούτος, αύτη, τούτο είναι δεικτική αντωνυμία. Αντωνυμίες λέγονται οι κλιτές λέξεις που χρησιμοποιούνται στο λόγο κυρίως στη θέση ονομάτων (ουσιαστικών ή επιθέτων). Δεικτικές λέγονται οι αντωνυμίες που φανερώνουν δείξιμο αισθητό ή νοητό. Τις χρησιμοποιούμε για να δείξουμε αυτά που είναι κοντά μας ή που αναφερθήκαμε λίγο πριν.

 

Παραδείγματα

 

«Και είπεν Αδάμ τούτο νυν οστούν εκ των οστέων μου και σαρξ εκ της σαρκός μου αύτη κληθήσεται γυνή ότι εκ του ανδρός αυτής ελήμφθη αύτη». (Γεν. 2:23)

 

«Και εφάνη ο Κύριος εις τον Άβραμ και είπεν: Εις το σπέρμα σου θέλω δώσει την γην ταύτην. Και ωκοδόμησεν εκεί θυσιαστήριον εις τον Κύριον, όστις εφάνη εις αυτόν». (Γεν. 12:7)

 

«Και εξήλθεν η φήμη αύτη εις όλην την γην εκείνην». (Ματθ. 9:26)

 

«Πόθεν εις τούτον η σοφία αύτη και αι δυνάμεις;». (Ματθ. 13:54)

 

«Αύτη είναι πρώτη και μεγάλη εντολή». (Ματθ. 22:38)


 

Αβίαστα νοήματα


Ο Θεός δεν υποσχέθηκε Τρίτη Διαθήκη ούτε τρίτο ναό στους παραβάτες και απειθείς Ιουδαίους, αρνητές της επαγγελίας της αιωνίου ζωής δια Ιησού Χριστού, αλλά οργή και αιώνιο όλεθρο ( = καταστροφή, απώλεια, θάνατος). (2 Θεσ. Κεφ. 1)

 

Η σύγχρονη  εβραϊκή πονηρή και διεστραμμένη γενεά του Ιησού και των αποστόλων, ήταν αυτή που αναπλήρωσε τις αμαρτίες του εβραϊκού έθνους και στοχοποιήθηκε από τον Ιησού ότι θα εισέπραττε σύμφωνα με τις γραφές, τις επτά πληγές της οργής του Θεού. (βλέπε Λευ. 26:21, Αποκ. Κεφ. 15)


Αναπληρόω-ώ = πληρώ τι ως άνω, γεμίζω τι εντελώς (Λεξ. Σταματάκου)

 

Το πλήρες της αμαρτίας του στασιαστικού εβραϊκού έθνους ήταν ότι φόνευσαν τον Ιησού τον αρχηγό της ζωής, εδίωξαν την πρώτη εκκλησία, φόνευσαν αρκετά μέλη της και εμπόδιζαν την σωτηρία των εθνών. (Πραξ. 3:15, Ματθ. 23:29-36)

 

«Διότι σεις εγείνετε, αδελφοί, μιμηταί των εκκλησιών του Θεού, αίτινες είναι εν τη Ιουδαία εν Χριστώ Ιησού, επειδή και σεις επάθετε τα αυτά υπό των ιδίων υμών ομοεθνών, καθώς και αυτοί υπό των Ιουδαίων,

οίτινες και τον Κύριον Ιησούν εθανάτωσαν και τους ιδίους αυτών προφήτας, και ημάς εξεδίωξαν, και εις τον Θεόν δεν αρέσκουσι, και εις πάντας τους ανθρώπους είναι εναντίοι, εμποδίζοντες ημάς να λαλήσωμεν προς τα έθνη διά να σωθώσι, διά να αναπληρώσωσι τας αμαρτίας εαυτών πάντοτε. Έφθασε δε επ' αυτούς η οργή μέχρι τέλους (στους Ιουδαίους σύγχρονους των αποστόλων)». (1 Θεσ. 2:14-16)

 

«Αλλ' οι γεωργοί, ιδόντες τον υιόν, είπον προς αλλήλους· Ούτος είναι ο κληρονόμος , έλθετε, ας φονεύσωμεν αυτόν και ας κατακρατήσωμεν την κληρονομίαν αυτού. Και πιάσαντες αυτόν, εξέβαλον έξω του αμπελώνος και εφόνευσαν. Όταν λοιπόν έλθη ο κύριος του αμπελώνος, τι θέλει κάμει εις τους γεωργούς εκείνους;». (Ματθ. 21:38-40)

 

«Λέγουσι προς αυτόν· Κακούς κακώς θέλει απολέσει αυτούς, και τον αμπελώνα θέλει μισθώσει εις άλλους γεωργούς, οίτινες θέλουσιν αποδώσει εις αυτόν τους καρπούς εν τοις καιροίς αυτών». (Ματθ. 21:41)

 

«Πάλιν απέστειλεν άλλους δούλους, λέγων· Είπατε προς τους προσκεκλημένους· Ιδού, το γεύμα μου ητοίμασα, οι ταύροι μου και τα θρεπτά είναι εσφαγμένα και πάντα είναι έτοιμα· έλθετε εις τους γάμους. Εκείνοι όμως αμελήσαντες απήλθον, ο μεν εις τον αγρόν αυτού, ο δε εις το εμπόριον αυτού· οι δε λοιποί πιάσαντες τους δούλους αυτού ύβρισαν και εφόνευσαν. Ακούσας δε ο βασιλεύς ωργίσθη, και πέμψας τα στρατεύματα αυτού (ρωμαϊκός στρατός) απώλεσε τους φονείς εκείνους και την πόλιν αυτών κατέκαυσε (την Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ.)». (Ματθ. 22:4-7)

 

Τα αμαρτωλά, άνομα έργα των ανθρώπων, φόνοι, κλοπές, μοιχείες, πορνείες, ομοφυλοφιλίες, κτηνοβασίες, ειδωλολατρίες, πατροκτονίες, ναρκωτικά, πόλεμοι και λοιπά,  ενεργούνταν όπως μαρτυρεί η παγκόσμια ιστορία και η εβραϊκή βίβλος από κτίσεως κόσμου, συνεπώς "ουδέν νεώτερον".

 

«Η δεν εξεύρετε ότι οι άδικοι δεν θέλουσι κληρονομήσει την βασιλείαν του Θεού; Μη πλανάσθε· ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί ούτε μαλακοί ούτε αρσενοκοίται ούτε κλέπται ούτε πλεονέκται ούτε μέθυσοι ούτε λοίδοροι ούτε άρπαγες θέλουσι κληρονομήσει την βασιλείαν του Θεού. Και τοιούτοι υπήρχετέ τινες· αλλά απελούσθητε, αλλά ηγιάσθητε, αλλ' εδικαιώθητε διά του ονόματος του Κυρίου Ιησού και διά του Πνεύματος του Θεού ημών». (1 Κορ. 6:9)

 

Η εκτελεσθείσα οργή του Θεού το 70 μ.Χ. στους απειθείς Ιουδαίους επέφερε την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του επίγειου δεύτερου Ναού της και σήμανε το τέλος / την εκπλήρωση του αιώνα του Μωσαϊκού νόμου και του τυπικού του. Ο πρώιμος χριστιανισμός ήταν η εκπλήρωση του βιβλικού ιουδαϊσμού περί της επαγγελίας της ζωής για όλα τα έθνη που εδόθη στον Αβραάμ (2 Τιμ. 1:1).

 

 Το τέλος / η ολοκλήρωση λοιπόν του Μωσαϊκού νόμου είναι ο Χριστός, η ζωή, ο οποίος  κατήργησε τον θάνατο που απέρρεε από τον νόμο και έφερε εις φως την ζωή και την αφθαρσία δια του ευαγγελίου σε όσους μετανοούν και πιστεύουν στον αληθινό Θεό και σωτήρα Ιησού Χριστό, ανεξαρτήτως βιολογικής καταγωγής. (2 Τιμ. 1:10)

 

«Μη νομίσητε ότι ήλθον να καταλύσω τον νόμον ή τους προφήτας· δεν ήλθον να καταλύσω, αλλά να εκπληρώσω». (Ματθ. 5:17)

 

«Είπε προς αυτήν ο Ιησούς· Εγώ είμαι η ανάστασις και η ζωή· ο πιστεύων εις εμέ, και αν αποθάνη, θέλει ζήσει». (Ιωάν. 11:25)

 

«Και ημείς ευαγγελιζόμεθα προς εσάς την γενομένην εις τους πατέρας επαγγελίαν, ότι ταύτην ο Θεός εξεπλήρωσεν εις ημάς τα τέκνα αυτών, αναστήσας τον Ιησούν, ως είναι γεγραμμένον και εν τω ψαλμώ τω δευτέρω· Υιός μου είσαι συ, εγώ σήμερον σε εγέννησα». (Πράξ. 13:32-33)

 

«Όσοι δε εδέχθησαν αυτόν, εις αυτούς έδωκεν εξουσίαν να γείνωσι τέκνα Θεού, εις τους πιστεύοντας εις το όνομα αυτού· οίτινες ουχί εξ αιμάτων ουδέ εκ θελήματος σαρκός ουδέ εκ θελήματος ανδρός, αλλ' εκ Θεού εγεννήθησαν (από νεκροί έγιναν ζώντες εν Χριστώ)». (Ιωάν. 1:12-13)

 

«Και εσάς όντας νεκρούς δια τας παραβάσεις και τας αμαρτίας εζωοποίησεν». (Εφ. 2:1)

 

 Η πρώτη εκκλησία η οποία λάτρευε τον έναν αληθινό Θεό «εν πνεύματι και αληθεία» πίστευε στα λόγια του Ιησού και των αποστόλων του και δεν ακολουθούσε τις ανθρώπινες παραδόσεις των φαρισαίων και τους τύπους του Μωσαϊκού νόμου. Ούτε πίστευαν οι μαθητές του Ιησού στην αντιφατική ελληνική σκέψη και στους φιλόσοφους «πατέρες» ούτε στην «θεωρία των Οικονομιών» του 19ου αιώνα, όπως πιστεύουν οι σημερινοί «χριστιανοί». Η πίστη τους για την αιώνια ζωή δια του Ιησού ήταν στηριγμένη στην εβραϊκή γραπτή βίβλο και στην διδαχή του Αγίου πνεύματος και καρποφορούσε «εν δυνάμει πνεύματος Αγίου» και όχι εν δυνάμει ένοπλης βίας και απειλής ούτε με επιχειρήματα της ελληνικής γραμματείας.

 

Τα ειδικά επιλεγμένα δάνεια του Παύλου από εθνικούς συγγραφείς όπως «του γαρ και γένος εσμέν» και «εν αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν» (Πράξ. 17:28), υπερτονίζουν ότι ο Θεός είναι «Εις» και αποδεικνύουν ότι ο Εβραίος την καταγωγή απόστολος παρόλο που ήταν γνώστης της ελληνικής σοφίας προσπαθεί να στρέψει τους Αθηναίους στην εβραϊκή σκέψη και όχι στην ελληνική. 

 

Ρήσεις για την Δευτέρα παρουσία του Ιησού στην γενεά των αποστόλων


 Οι μαθητές της πρώτης εκκλησίας πρόσμεναν στην γενεά τους την απολύτρωσή τους, τον όλεθρο των ασεβών Ιουδαίων και το γκρέμισμα του επίγειου Ναού της Ιερουσαλήμ στην παρουσία και επιφάνεια του μεγάλου Θεού και σωτήρα Ιησού. (Βλέπε 2 Θεσ. 1:1-10, 2 Τιμ. 6:14)

 

«Και μάλιστα, εξεύροντες τον καιρόν, ότι είναι ήδη ώρα να εγερθώμεν εκ του ύπνου· διότι είναι πλησιεστέρα εις ημάς η σωτηρία παρ' ότε επιστεύσαμενΗ νυξ προεχώρησεν, η δε ημέρα επλησίασεν· ας απορρίψωμεν λοιπόν τα έργα του σκότους και ας ενδυθώμεν τα όπλα του φωτός». [Απόστολος Παύλος το 58 μ.Χ., προς πάντας τους όντας εν Ρώμη αγαπητούς του Θεού, προσκεκλημένους αγίους (Κεφ. 13 εδάφ. 11-12)]. 


«Και ενώ εκάθητο επί του όρους των Ελαιών, προσήλθον προς αυτόν οι μαθηταί κατ' ιδίαν, λέγοντες· Ειπέ προς ημάς πότε θέλουσι γείνει ταύτα, και τι το σημείον της παρουσίας σου και της συντελείας του αιώνος; (όχι του κόσμου)». (Ματθ. 24:3)

 

«Το σημείο». Η χρήση του ενικού στην ερώτηση των μαθητών καθιστούν την «παρουσία» και την «συντέλεια του αιώνα» αλληλοσυνδεόμενα και αλληλοεξαρτώμενα γεγονότα. Δεν επρόκειτο να γίνει η συντέλεια του αιώνα του Μωσαϊκού νόμου των αλληγοριών και των τύπων, χωρίς την Παρουσία του Υιού του ανθρώπου επί των νεφελών με την δόξα του Πατρός και των αγίων αγγέλων αυτού, του «ποιήσαι κρίσιν» και «κάμνων  εκδίκησην», στους μεθύοντας με το αίμα των αγίων προφητών και με το αίμα των μαρτύρων του Ιησού.

 

«Και είδον την γυναίκα μεθύουσαν εκ του αίματος των αγίων και εκ του αίματος των μαρτύρων του Ιησού. Και ιδών αυτήν, εθαύμασα θαυμασμόν μέγαν». (Αποκ. 17:6)

 

«Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, η φονεύουσα τους προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς σε». (Ματθ. 23:37)

 

«Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς· Συ είπας· πλην σας λέγω, Εις το εξής / απ’ άρτι θέλετε ιδεί τον Υιόν του ανθρώπου καθήμενον εκ δεξιών της δυνάμεως και ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού». (Ματθ. 26:64)

 

Οι αρχιερείς, σύγχρονοι του Ιησού, πρόσμεναν τον ερχομό του Ιησού επί των νεφελών για κρίση στην γενεά τους, περισσότερα εδώ.

 

«Ούτως και υμείς (οι σύγχρονοι Ιουδαίοι μαθητές του Ιησού στους οποίους μιλούσε) όταν ίδητε πάντα ταύτα, γινώσκετε ότι εγγύς έστιν επί θύραις. Αληθώς σας λέγω, δεν θέλει παρέλθει η γενεά αύτη, εωσού γείνωσι πάντα ταύτα». (Ματθ. 24:33-34)

 

«Ώστε δεν μένετε οπίσω εις ουδέν χάρισμα, προσμένοντες (οι σύγχρονοι του Παύλου) την αποκάλυψιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού· όστις και θέλει σας στηρίξει έως τέλους αμέμπτους εν τη ημέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού». (1 Κορ. 1:7-8)

 

«Μακροθυμήσατε λοιπόν, αδελφοί, έως της παρουσίας του Κυρίου.(αφορά τις δώδεκα φυλές τις διεσπαρμένες, παραλήπτες της επιστολής) Ιδού, ο γεωργός περιμένει τον πολύτιμον καρπόν της γης και μακροθυμεί δι' αυτόν, εωσού λάβη βροχήν πρώϊμον και όψιμον· μακροθυμήσατε και σεις, στηρίξατε τας καρδίας σας, διότι η παρουσία του Κυρίου επλησίασε. Μη στενάζετε κατ' αλλήλων, αδελφοί, διά να μη κατακριθήτε· ιδού, ο κριτής ίσταται έμπροσθεν των θυρών». (Ιακ. 5:7-9)

 

«Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς· Εάν αυτόν θέλω να μένη εωσού έλθω, τι προς σε; συ ακολούθει μοι». (Ιωάν. 21:22)

 

«Αληθώς σας λέγω, είναι τινές των εδώ ισταμένων, (σύγχρονοι του Ιησού) οίτινες δεν θέλουσι γευθή θάνατον, (δεν θα πέθαναν τον φυσικό θάνατο, θα ήταν ζωντανοί) εωσού ίδωσι τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον εν τη βασιλεία αυτού». (Ματθ. 16:28)

 

«Όταν δε σας διώκωσιν εν τη πόλει ταύτη, φεύγετε εις την άλλην· (αφορούσε τους  σύγχρονους του Ιησού ιουδαίους μαθητές)  διότι αληθώς σας λέγω, δεν θέλετε τελειώσει τας πόλεις του Ισραήλ, (του 1ου αιώνα) εωσού έλθη ο Υιός του ανθρώπου». (Ματθ. 10:23)

 

«Αποκάλυψις Ιησού Χριστού, την οποίαν έδωκεν εις αυτόν ο Θεός, διά να δείξη εις τους δούλους αυτού όσα πρέπει να γείνωσι ταχέως, και εφανέρωσεν αυτά αποστείλας διά του αγγέλου αυτού εις τον δούλον αυτού Ιωάννην». (Αποκ. 1:1)

 

«Μακάριος ο αναγινώσκων και οι ακούοντες τους λόγους της προφητείας και φυλάττοντες τα γεγραμμένα εν αυτή· διότι ο καιρός είναι πλησίον». (Αποκ. 1:3)

 

«Λέγω δε προς εσάς τους λοιπούς τους εν Θυατείροις, όσοι δεν έχουσι την διδαχήν ταύτην και οίτινες δεν εγνώρισαν τα βάθη του Σατανά, ως λέγουσι· Δεν θέλω βάλει εφ' υμάς άλλο βάρος· πλην εκείνο, το οποίον έχετε, κρατήσατε εωσού έλθω (αφορoύσε τους εν Θυατείροις παραλήπτες της επιστολής)». Αποκ. 2:24-25)

 

«Ιδού, έρχομαι ταχέως· κράτει εκείνο το οποίον έχεις, διά να μη λάβη μηδείς τον στέφανόν σου (αφορούσε τους εν Φιλαδελφεία παραλήπτες της επιστολής)». (Αποκ. 3:11)

 

«Μακάριος ο αναγινώσκων και οι ακούοντες τους λόγους της προφητείας και φυλάττοντες τα γεγραμμένα εν αυτή· διότι ο καιρός είναι πλησίον». (Αποκ. 1:3)

 

«Και λέγει προς εμέ· Μη σφραγίσης τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου· διότι ο καιρός είναι εγγύς». (Αποκ. 22:10)

 

Οι στύλοι της αληθινής αποστολικής εκκλησίας Ιάκωβος, Πέτρος και Ιωάννης απεστάλησαν εις τους περιτετμημένους (Γαλ. 2:9). Το βιβλίο της Αποκάλυψης  αφορούσε τους σύγχρονους του Ιωάννη Ιουδαίους χριστιανούς των επτά εκκλησιών της Ασίας για τους οποίους η έλευση του Ιησού ήταν επικείμενη και όχι μελλοντικές γενεές. Περισσότερα για το βιβλίο της Αποκάλυψης  εδώ.

 

Οι προϋποθέσεις της εκπλήρωσης της υπόσχεσης  του Θεού για την μετάβαση από το Παλαιό στο Νέο

 

Δια να τελειώσει / ολοκληρωθεί η υπόσχεση του Θεού και την θέση της Παλαιάς Διαθήκης,  λόγω του ασθενές και ανωφελές αυτής, να πάρει η ζωοποιός Νέα  Διαθήκη – να φύγει δηλαδή το Παλαιό / ο θάνατος και να έρθει το Νέο / η Ζωή  «διότι το γράμμα θανατόνει, το δε πνεύμα ζωοποιεί» -  έπρεπε να γίνουν τα ακόλουθα:

 

«Αλλ' εάν εγώ διά Πνεύματος Θεού εκβάλλω τα δαιμόνια, άρα έφθασεν εις εσάς η βασιλεία του Θεού». (Ματθ. 12:28)

 

α) Έπρεπε ο Ιησούς να νικήσει τον θάνατο και να πάρει κάθε εξουσία στον ουρανό και στην γη. ΕΓΙΝΕ

 

«Και προσελθών ο Ιησούς (αναστημένος), ελάλησε προς αυτούς, λέγων· Εδόθη εις εμέ πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης». (Ματθ. 28:18)

 

«Όστις είναι εν δεξιά του Θεού πορευθείς εις τον ουρανόν, και εις ον υπετάχθησαν άγγελοι και εξουσίαι και δυνάμεις». (1 Πέτρ. 3:22)

 

«Και ότε είδον αυτόν, έπεσα προς τους πόδας αυτού ως νεκρός, και επέθηκε την δεξιάν αυτού χείρα επ' εμέ; λέγων μοι· Μη φοβού· εγώ είμαι ο πρώτος και ο έσχατος και ο ζων, και έγεινα νεκρός, και ιδού, είμαι ζων εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν, και έχω τα κλειδία του άδου και του θανάτου». (Αποκ. 1:17-18)

 

β) Έπρεπε να εκπληρωθεί η οργή του Θεού στους παραβάτες παραλήπτες του Μωσαϊκού νόμου όπως όριζαν οι όροι της Παλαιάς Διαθήκης. ΕΓΙΝΕ

 

«Ακούσας δε ο βασιλεύς ωργίσθη, και πέμψας τα στρατεύματα αυτού (ρωμαϊκός στρατός) απώλεσε τους φονείς εκείνους και την πόλιν αυτών κατέκαυσε (την Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ.)». (Ματθ. 22:4-7, Αποκ. Κεφ. 18)

 

γ) Έπρεπε να αντικατασταθεί η πρώτη χειροποίητη, επίγεια  σκηνή με την αληθινή επουράνια και να ελευθερωθεί η οδός που οδηγούσε στα αληθινά άγια. ΕΓΙΝΕ

 

«Η σκηνή του μαρτυρίου και οι ιερείς λειτουργούσαν  εις υπόδειγμα και σκιάν των επουρανίων, καθώς ελαλήθη προς τον Μωϋσήν ότε έμελλε να κατασκευάση την σκηνήν· διότι Πρόσεχε, λέγει, να κάμης πάντα κατά τον τύπον τον δειχθέντα εις σε εν τω όρει». (Εβρ. 8:5)

 

«Όντων δε τούτων ούτω κατεσκευασμένων, εις μεν την πρώτην σκηνήν εισέρχονται διαπαντός οι ιερείς εκτελούντες τας λατρείας, εις δε την δευτέραν άπαξ του ενιαυτού εισέρχεται μόνος ο αρχιερεύς, ουχί χωρίς αίματος, το οποίον προσφέρει υπέρ εαυτού και των εξ αγνοίας αμαρτημάτων του λαού, και τούτο εδηλοποίει το Πνεύμα το Άγιον, ότι δεν ήτο πεφανερωμένη η εις τα άγια οδός, επειδή η πρώτη σκηνή ίστατο έτι». (Εβρ. 9:6-8)

 

«Χριστός δε παραγενόμενος αρχιερεύς των γενομένων αγαθών δια της μείζονος και τελειοτέρας σκηνής ου χειροποιήτου τουτ’ έστιν ου ταύτης της κτίσεως, ουδέ δι΄αίματος τράγων και μόσχων δια δε του ιδίου αίματος εισήλθεν αφάπαξ εις τα άγια αιωνίαν λύτρωσιν ευράμενος (υπέρ ημών)». (Εβρ. 9:11)

 

«Διότι ο Χριστός δεν εισήλθεν εις χειροποίητα άγια, αντίτυπα των αληθινών, αλλ' εις αυτόν τον ουρανόν, διά να εμφανισθή τώρα ενώπιον του Θεού υπέρ ημών». (Εβρ. 9:24)

 

«Έχοντες λοιπόν, αδελφοί, παρρησίαν να εισέλθωμεν εις τα άγια διά του αίματος του Ιησού, διά νέας και ζώσης οδού, την οποίαν καθιέρωσεν εις ημάς διά του καταπετάσματος, τουτέστι της σαρκός αυτού, και έχοντες ιερέα μέγαν επί τον οίκον του Θεού ….». (Εβρ. 10:19-21)

 

δ) Έπρεπε ο επουράνιος αληθινός ναός να έχει επουράνιο αρχιερέα ζώντα εις τους αιώνες που δεν θα χρειαζόταν αντικατάσταση λόγω  θανάτου. ΕΓΙΝΕ

 

«Κεφάλαιον δε των λεγομένων είναι τούτο, Τοιούτον έχομεν αρχιερέα, όστις εκάθησεν εν δεξιά του θρόνου της μεγαλωσύνης εν τοις ουρανοίς, λειτουργός των αγίων και της σκηνής της αληθινής, την οποίαν κατεσκεύασεν / έπηξεν ο Κύριος, και ουχί άνθρωπος». (Εβρ. 8:1-2)

 

«Και εκείνοι μεν έγειναν πολλοί ιερείς, επειδή ημποδίζοντο υπό του θανάτου να παραμένωσιν· εκείνος όμως, επειδή μένει εις τον αιώνα, έχει απαράβατον / αμετάθετον την ιερωσύνην· όθεν δύναται και να σώζη εντελώς τους προσερχομένους εις τον Θεόν δι' αυτού, ζων πάντοτε διά να μεσιτεύση υπέρ αυτών». (Εβρ. 7:23)

 

ε) Έπρεπε να γεννηθούν τα τέκνα της επαγγελίας, οι νόμιμοι κληρονόμοι της Βασιλείας και αληθινοί προσκυνητές του Θεού που είναι Πνεύμα . ΕΓΙΝΕ

 

 Στον επίγειο χειροποίητο ναό της Ιερουσαλήμ λάτρευαν σαρκικοί λατρευτές με σαρκικές διατάξεις, πόματα, βρώματα, και διαφόρους βαπτισμούς, μέχρι καιρού διορθώσεως. Στον επουράνιο, πνευματικό Ναό λατρεύουν «εν πνεύματι και αληθεία» πνευματικοί λατρευτές, νέα κτίσματα,  διότι ο Θεός είναι πνεύμα και τοιούτοι πρέπει να είναι οι αληθινοί προσκυνητές.

 

«Πλην έρχεται ώρα, και ήδη είναι, ότε οι αληθινοί προσκυνηταί θέλουσι προσκυνήσει τον Πατέρα εν πνεύματι και αληθεία· διότι ο Πατήρ τοιούτους ζητεί τους προσκυνούντας αυτόν.  Ο Θεός είναι Πνεύμα, και οι προσκυνούντες αυτόν εν πνεύματι και αληθεία πρέπει να προσκυνώσι». (Ιωάν. 4:23-24)

 

«Ημείς δε, αδελφοί, καθώς ο Ισαάκ επαγγελίας τέκνα είμεθαΑλλά καθώς τότε ο κατά σάρκα γεννηθείς εδίωκε τον κατά πνεύμα, ούτω και τώρα. Αλλά τι λέγει η γραφή; Έκβαλε την δούλην και τον υιόν αυτής· διότι δεν θέλει κληρονομήσει ο υιός της δούλης μετά του υιού της ελευθέρας. Λοιπόν, αδελφοί, δεν είμεθα της δούλης τέκνα, αλλά της ελευθέρας». (Γαλ. 4:28-31)

 

«Διότι εν Χριστώ Ιησού ούτε περιτομή ισχύει τι ούτε ακροβυστία, αλλά νέα κτίσις». (Γαλ. 6:15)

 

«Όθεν εάν τις ήναι εν Χριστώ είναι νέον κτίσμα· τα αρχαία παρήλθον, ιδού, τα πάντα έγειναν νέα». (2 Κορ. 5:17)

 

«Βουληθείς απεκύησεν ημάς λόγω αληθείας εις το είναι ημάς απαρχήν τινά των αυτού κτισμάτων». (Ιακ. 1:18)

 

«Και σεις, ως λίθοι ζώντες, οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον, διά να προσφέρητε πνευματικάς θυσίας ευπροσδέκτους εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού». (1 Πέτ. 2:5)

 

                        

Σχόλιο: Ουδεμία βιβλική υποστήριξη δεν παρέχεται από την διδαχή των αποστόλων για μία προσεχή οικοδόμηση ενός τρίτου επίγειου ναού στην Ιερουσαλήμ και επαναφορά της Λευιτικής  ή άλλης ιεροσύνης. Αυτές τις ανακρίβειες τις διαδίδει  ο σημερινός Χριστιανικός  Σιωνισμός, που αναπτύχτηκε στην βάση της Σύγχρονης θεωρίας των Οικονομιών (Dispensationalism) του Αγγλικανού  κληρικού John Nelson Darby (1800-1882) πατέρα της κίνησης των «Χριστιανών Αδελφών» ή «Πλυμούθιων». Ο Darby εκπαιδεύτηκε στο σχολείο Westminister και στο Trinity college του Δουβλίνου, η θεωρία του έτυχε ευρείας αποδοχής από Βαπτιστές στις Η.Π.Α., όταν ο οίκος Oxford University Press εξέδωσε τη Βίβλο του Αμερικανού θεολόγου Cyrus Ingerson Scofield (1843-1921) που είχε σημειώσεις προωθώντας την θεωρία του Darby. Οι οικονομιαστές, οπαδοί της θεωρίας των Οικονομιών, υπερασπίζονται μύθους του ραβινικού ιουδαϊσμού  και  κοσμικές γεωστρατηγικές πολιτικές παρά βιβλικές αλήθειες.  

 

Πρόδρομος της θεωρίας των Οικονομιών υπήρξε ο τριαδιστής, καλαβριανός αββάς και ερημίτης, Ιωακείμ της Φλόρας (1145-1202). Ενδιάμεσος του αρχαίου γνωστικισμού με τον νεώτερο και νομίζοντας  τον ερχομό του αντίχριστου επικείμενο στην γενιά του, επινόησε τρεις διαδοχικές εποχές της ιστορίας του κόσμου, σύμφωνα με τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδας. Η πρώτη εποχή του Πατρός ή του  νόμου, η δεύτερη εποχή του Υιού ή της χάριτος και η τρίτη, η νέα εποχή, του αγίου πνεύματος. Η φαντασίωση των τριών εποχών εμφανίζεται σε  διάφορες φιλοσοφικές σκέψεις, καθώς και στην μαρξιστική διαλεκτική των τριών σταδίων – πρωτόγονος κομμουνισμός, ταξική κοινωνία και τελικός

κομμουνισμός που θα είναι το βασίλειο της ελευθερίας χωρίς κράτος.  

  

 

στ΄) Έπρεπε να εκπληρωθεί η μεγάλη εντολή: «Και θέλει κηρυχθή τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη προς μαρτυρίαν εις πάντα τα έθνη, και τότε θέλει ελθεί το τέλος». (Ματθ. 24:14). ΕΓΙΝΕ

 

Τέλος = (ίδε εν τέλει) η εκπλήρωσις, συμπλήρωσις παντός πράγματος, η αποτέλεσις αυτού, το αποτέλεσμα, ουχί η παύσις ή η λήξις αυτού. (Λεξ. Liddell-Scott)

 

Το ευαγγέλιο της βασιλείας είχε κηρυχτεί από τους αποστόλους προς υπακοή πίστεως σε όλα τα έθνη στην γενεά τους. Στην συνέχεια εκτελέστηκε η οργή του Θεού στους υπερόπτες Ιουδαίους και έτσι εκπληρώθηκε ο αιώνας του Μωσαϊκού νόμου. Περισσότερα για «το τέλος του νόμου ο Χριστός» βλέπε εδώ.

 

«Πρώτον μεν ευχαριστώ τον Θεόν μου διά Ιησού Χριστού υπέρ πάντων υμών, διότι η πίστις σας κηρύττεται εν όλω τω κόσμω». (Ρωμ. 1:8)


«Εις δε τον δυνάμενον να σας στηρίξη κατά το ευαγγέλιόν μου και το κήρυγμα του Ιησού Χριστού, κατά την αποκάλυψιν του μυστηρίου του σεσιωπημένου μεν από χρόνων αιωνίων, φανερωθέντος δε τώρα διά προφητικών γραφών κατ' επιταγήν του αιωνίου Θεού και γνωρισθέντος εις πάντα τα έθνη προς υπακοήν πίστεως». (Ρωμ. 16:25-26)

 

«Εις εμέ τον πλέον ελάχιστον πάντων των αγίων εδόθη η χάρις αύτη, να ευαγγελίσω μεταξύ των εθνών τον ανεξιχνίαστον πλούτον του Χριστού». (Εφ. 3:8)

 

«Ευχαριστούμεν τον Θεόν και Πατέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, προσευχόμενοι πάντοτε υπέρ υμών,  ακούσαντες την εις τον Ιησούν Χριστόν πίστιν σας και την εις πάντας τους αγίους αγάπην, διά την ελπίδα την αποτεταμιευμένην διά σας εν τοις ουρανοίς, την οποίαν προηκούσατε εν τω λόγω της αληθείας του ευαγγελίου, το οποίον ήλθεν εις εσάς, καθώς και εις όλον τον κόσμον, και καρποφορεί καθώς και εις εσάς, αφ' ης ημέρας ηκούσατε και εγνωρίσατε την χάριν του Θεού εν αληθεία». (Κολ. 1:3-6)

 

«Εάν επιμένητε εις την πίστιν, τεθεμελιωμένοι και στερεοί και μη μετακινούμενοι από της ελπίδος του ευαγγελίου, το οποίον ηκούσατε, του κηρυχθέντος εις πάσαν την κτίσιν την υπό τον ουρανόν, του οποίου εγώ ο Παύλος έγεινα υπηρέτης». (Κολ. 1:23)

 

«Εκείνοι δε εξελθόντες εκήρυξαν πανταχού, συνεργούντος του Κυρίου και βεβαιούντος το κήρυγμα διά των επακολουθούντων θαυμάτων. Αμήν». (Μάρκ. 16:20)

 

«Λέγω όμως, Μη δεν ήκουσαν; Μάλιστα εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος αυτών, Και εις τα πέρατα της οικουμένης οι λόγοι αυτών». (Ρωμ. 10:18)

 

«Έσυραν τον Ιάσονα και τινάς αδελφούς επί τους πολιτάρχας, βοώντες ότι οι αναστατώσαντες την οικουμένην, ούτοι ήλθον και εδώ». (Πράξ. 17:6)

 

Οι εβραϊκές γραφές εκπληρώθηκαν, η μετάβαση από το Παλαιό στο Νέο έγινε, οι απόστολοι του Ιησού εκπλήρωσαν την αποστολή τους, ο στόχος επετεύχθη, όσοι οραματίζονται επανάληψη του αυθεντικού και μοναδικού αποστολικού έργου δεν έχουν πιστέψει σ’ αυτό.

 

«Αλλά τώρα ελευθερωθέντες από της αμαρτίας και δουλωθέντες εις τον Θεόν, έχετε τον καρπόν σας εις αγιασμόν, το δε τέλος ζωήν αιώνιον». (Ρωμ. 6:22)

 

 

Ο μετασχηματισμός του αρχικού χριστιανισμού

 

Τα κοσμικά φιλοσοφικά ρεύματα του 2ου αιώνα λαφυραγωγώντας τον πνευματικό πλούτο του γνήσιου χριστιανισμού τον μετασχημάτισαν σε νέα κρατική θρησκεία τύπων και προσδοκιών

 

Όπως και για πολλούς άλλους της ίδιας περιόδου έτσι και για τον «χριστιανό» φιλόσοφο  Κλήμεντα της Αλεξανδρινής φιλοσοφικής σχολής, ο Χριστιανισμός ήταν η ανώτερη φιλοσοφία που προπαρασκεύασε ο Μωσαϊκός νόμος και η ελληνική φιλοσοφία. Η άποψη αυτή καλλιεργήθηκε από τον Ιουδαίο ελληνιστή φιλόσοφο Φίλωνα από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου (15 π.Χ.-45 μ.Χ.) φανατικό υπερασπιστή της πλατωνικής σκέψης   -δια τούτο και ελέχθη το «Φίλων πλατωνίζει και Πλάτων φιλωνίζει»-   και εξαπλώθηκε από τους υπέρμαχους της ανθρώπινης σοφίας.

 

«Προσέχετε μήπως υπάρξει κάποιος που σας αρπάξει σαν λάφυρό [του] με τη φιλοσοφία και[ με τη] μάταιη απάτη κατά την παράδοση των ανθρώπων, κατά τα στοιχεία του κόσμου και όχι κατά Χριστό. Γιατί μέσα σ’ αυτόν κατοικεί όλο το πλήρωμα της θεότητας σωματικά». (Προειδοποίηση του Αποστόλου Παύλου προς Κολοσσαείς  2:8-9)

 

Η παρενέργεια αυτής της θεώρησης  των φιλοσόφων, παρουσίαζε τον χριστιανισμό ως να αποδέχεται την ελληνική σκέψη, άποψη αντίθετη από αυτό που υποστήριξε ο Ιησούς  και οι απόστολοι.


«Μη νομίσητε ότι ήλθον να καταλύσω τον νόμον ή τους προφήτας· δεν ήλθον να καταλύσω, αλλά να εκπληρώσω». (Ματθ. 5:17)

 

«Διότι επειδή εν τη σοφία του Θεού ο κόσμος δεν εγνώρισε τον Θεόν διά της σοφίας, ηυδόκησεν ο Θεός διά της μωρίας του κηρύγματος να σώση τους πιστεύοντας». (1 Κορ. 1:21)

 

Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του ναού είχε επιφέρει εθνική, πολιτιστική και θρησκευτική κρίση στον σαρκικό Ισραήλ. Ο βιβλικός ιουδαϊσμός έχοντας εκπληρώσει τον σκοπό του είχε δώσει την θέση του στον χριστιανισμό που είχε ως αντίπαλο τους μη πιστεύσαντας Ιουδαίους. Χωρίς ναό και ιερείς, την εκπροσώπηση των τελευταίων την είχαν αναλάβει οι ραβίνοι οι οποίοι το 100 μ.Χ. περίπου συγκάλεσαν την σύνοδο της Ιάμνειας στην Παλαιστίνη για να οριστικοποιήσουν τον βιβλικό κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης  όπως αυτός οριζότανε στο Ταλμούδ. Η ενέργεια αυτή καθιέρωσε τον ραβινικό ιουδαϊσμό ως ιδεολογική συνέχεια του φαρισαϊκού ιουδαϊσμού.

 

Η περίοδος εκπροσώπησης του χριστιανισμού από υπηρέτες αποστολικού αναστήματος είχε παρέλθει. Οι φιλόσοφοι απολογητές, υπερασπιστές της «χριστιανικής φιλοσοφίας» όπως την θεωρούσαν, βοηθούμενοι από κοινωνικές και πολιτικές συγκυρίες πέτυχαν τον συνδυασμό Ελληνισμού – Χριστιανισμού,  δημιουργώντας σταδιακά την ετικέτα του «Χριστιανικού Ελληνισμού». 

 

Μέσα από έντονες διαμάχες μεταξύ των αντιπροσώπων των τότε φιλοσοφικών τάσεων και την επικράτηση των εχόντων την ισχυρότερη πολιτική στήριξη, μορφώθηκε τελικά τον 3ο - 4ο αιώνα μ.Χ., νέα κρατική θρησκεία ρωμαϊκών συμφερόντων ο «πατερικός πλατωνικός χριστιανισμός». H Αρχαία Φιλοσοφία και η σωτηριολογία  Πατερικού τύπου έγιναν από τότε πνευματική παρακαταθήκη της ελληνικής κληρονομιάς.

 

Ο τοιούτος χριστιανισμός όντας παραλλαγή του εθνικού πολυθεϊσμού, επικράτησε με την ισχύ των ρωμαϊκών όπλων και επέφερε πνευματικό σκότος συντηρούμενο έως σήμερα από τις κατ’ όνομα χριστιανικές αντιμαχόμενες εθνικές θρησκείες.

 

Ο πλατωνισμός ως θεωρία των ιδεών είχε υποστηρικτές κυρίως από τους εξ’ ελλήνων θρησκευόμενους και με αυτόν ενδύθηκε η Ορθόδοξη Ανατολική «Χριστιανική» εκκλησία. Ο αριστοτελισμός ως θεωρία του πραγματισμού - το μη αισθητό είναι και μη υπάρχον – είχε υποστηρικτές κυρίως από τους εξ’ ιουδαίων θρησκευόμενους και από Άραβες οι οποίοι διάβαζαν τα μεταφρασμένα σε αραβικά έργα του Αριστοτέλη. Μετά το σχίσμα μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής εκκλησίας το 1054 η Καθολική Δυτική εκκλησία κάτω από την ισχυρή  επιρροή του Ιταλού  φιλόσοφου και θεολόγου  Θωμά Ακινάτη (1225-1274), ιερέα της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας και υποστηρικτή του αριστοτελισμού, ενσωμάτωσε  στην θεολογία της την αριστοτελική φιλοσοφία. Έτσι γεννήθηκε ο «αριστοτελικός χριστιανισμός» ο οποίος επηρέασε και τον υλιστικό δυτικό πολιτισμό.

 

Επίλογος

 

 Οι σημερινοί εκπρόσωποι και ακόλουθοι του  επιβληθέντα σχισματικού «πατερικού πλατωνικού χριστιανισμού» και οι γεφυρωμένες με αυτόν σύγχρονες Προτεσταντικές ομολογίες , (βλέπε καταστατικά εκκλησιών της Διαμαρτύρησης), αρνούνται να δεχτούν την προ είκοσι αιώνων εκπλήρωση του Μωσαϊκού νόμου και των προφητών δια του Ιησού και τις απορρέουσες πνευματικές ευλογίες. Δίνοντας προσοχή σε μυθεύματα, συντηρούν τον θρησκευτικό τυπικισμό της Παλαιάς Διαθήκης.


 Όσοι δε προσμένουν χωρίς βιβλική υποστήριξη, την ανοικοδόμηση ενός τρίτου επίγειου ναού στην Ιερουσαλήμ από «σύγχρονους Εβραίους» που δεν μπορούν να αποδείξουν την  γενεαλογική τους συνέχεια από τον Αβραάμ, φαντασιώνονται την επανάληψη της βιβλικής ιστορίας, μεμφόμενοι έτσι τον Θεό ως παραβάτη.

 

«Διότι εάν όσα κατέστρεψα ταύτα πάλιν οικοδομώ, παραβάτην δεικνύω εμαυτόν». (Γαλ. 2:18)

 

Ο Κύριος Ιησούς να σας ευλογεί. Η υπακοή στην αλήθεια του Θεού απελευθερώνει τις ευλογίες του στη ζωή μας.

 

 

 Ο Ιησούς βασιλεύει!

Η γέννηση του φαρισαϊκού ιουδαϊσμού

αναρτήθηκε στις 21 Φεβ 2020, 12:14 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου


Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (24/01/2018)


 

 

Αρμόδιους για την διδασκαλία του λαού Ισραήλ και ερμηνεία του γραπτού νόμου είχε θέσει ο Θεός τους ιερείς, τους γιούς του Ααρών και για τις μεταξύ τους υποθέσεις και διαφορές τους υπέδειξε να διορίσουν κριτές και εισαγγελείς. 

 

«……διά να διακρίνητε [ο Ααρών και οι γιοί του] μεταξύ αγίου και βεβήλου και μεταξύ ακαθάρτου και καθαρού, και διά να διδάσκητε τους υιούς Ισραήλ πάντα τα διατάγματα, όσα ελάλησε Κύριος προς αυτούς διά χειρός του Μωϋσέως». [Λευ. 10:10-11]

 

«Κριτάς και γραμματοεισαγωγείς [= εισαγγελείς]  καταστήσεις σεαυτώ εν πάσαις ταις πόλεσί σου αις Κύριος ο Θεός σου δίδωσίν σοι κατά φυλάς και κρίνουσιν τον λαόν κρίσιν δικαίαν». [Δευτ. 16:18, Ο΄]

 

 

Ο θεσμός της βασιλείας που ζήτησαν οι Εβραίοι από τον τελευταίο κριτή, τον Σαμουήλ, δημιούργησε όπως και σε κάθε βασιλεία, οικογενειοκρατίες.  Σε συνδυασμό  με την αγνωσία του νόμου λόγω πλημμελούς  διδαχής των ιερέων, οι οποίοι ενίοτε παραμελούσαν και την συντήρηση του ναού [ΙΙ Βασ. 12:4], δημιούργησε αντίπαλα πολιτικά και θρησκευτικά ρεύματα, που επέφεραν σχίσματα στον λαό Ισραήλ, αποστασία από τον Θεό, διχοτόμηση της βασιλείας και εμφύλιες πολεμικές συρράξεις. Στις πράξεις των βασιλέων, ξεχωρίζει ο Ιωσαφάτ βασιλιάς του οίκου Ιούδα που επιχειρεί να κάνει το αρεστό εις τον Θεό και στέλνει μαζί με τους Λευίτες και αναρμόδιους άρχοντες στις πόλεις του Ιούδα, για να διδάξουν τον λαό το βιβλίο του νόμου του Κυρίου [ΙΙ Χρ. 17:7-9]. Συνεπώς η εμπλοκή της ελίτ στα θρησκευτικά ζητήματα ήταν σε δράση και η διαφύλαξη των συμφερόντων απαιτούσε την επιβίωση του έθνους, με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί σταδιακά εθνικιστική θρησκευτική συνείδηση και πίστη σε ένα Θεό, εθνικό προστάτη, που θα εξασφάλιζε την ευμάρεια και υπεροχή του κράτους έναντι των άλλων. Έτσι  επισκιάστηκε η αντίληψη της αγαθής πρόθεσης του Θεού να ευλογήσει όλα τα έθνη, όπως αυτή είχε εξαγγελθεί στον πατριάρχη Αβραάμ.

 

Αργότερα στην βαβυλωνιακή αιχμαλωσία και διασπορά, η καταστροφή του οικοδομημένου ναού, του ισχυρότερου θεσμού του ιουδαϊσμού, ανέδειξε έντονα την ανάγκη για την επιβίωση της ιουδαϊκής ταυτότητας και την ανύψωση του εθνικού και θρησκευτικού φρονήματος. Την ανάγκη αυτή την κάλυψαν οι οίκοι προσευχής και μελέτης που εξελίχτηκαν σε συναγωγές, με εκπαιδευτικούς, λόγιους Ιουδαίους, τους μετέπειτα ραβίνους. Οι συναγωγές αντιστάθμιζαν την έλλειψη του ναού και συνεχίστηκαν ως δευτερεύον θρησκευτικός θεσμός και μετά την ανοικοδόμηση του, που έγινε με την υποστήριξη και χορηγία ξένης δύναμης, της Περσίας. [Έσδ. 7:14-15]

Πρωταγωνιστές την περίοδο της ανοικοδόμησης  του ναού, που όμως υστερούσε σε ωραιότητα του πρώτου, ήταν ο πολιτικός ηγέτης Ζοροβάβελ και  ο ιερέας και γραμματέας Έσδρας, έμπειρος στον γραπτό νόμο του Κυρίου, ο οποίος αποκατάστησε σε μεγάλο βαθμό την γνώση του νόμου, όρισε ιερείς Λευίτες, κριτές και δικαστές, και έτσι το βασίλειο του Ιούδα συνέχισε την επιβίωση του με όσους ο Θεός διέγειρε το πνεύμα να ανεβούν και να οικοδομήσουν  τον οίκο του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ. [Έσδ. 1:5]

 

Έως την γέννηση του Ιησού το εβραϊκό έθνος συνέχισε την θρησκευτική και πολιτική σχισματική του πορεία. Εκτός από τον ανοικοδομημένο ναό στην Ιερουσαλήμ λειτουργούσε και ναός στη Σαμάρεια, στο όρος Γαριζίν ο οποίος οικοδομήθηκε από τις δέκα φυλές του βασιλείου του Ισραήλ και σύμφωνα με τον Ιώσηπο καταστράφηκε από τον αρχιερέα και βασιλέα των Ιουδαίων Ιωάννη Υρκανό το 128 π.Χ. ο οποίος εγκαινίασε στον Ισραήλ  τον θεσμό της διπλής εξουσίας, της πολιτικής και της θρησκευτικής. Επίσης οι αρχαιολόγοι βεβαιώνουν και ιουδαϊκό ναό στο νησί Ελεφαντίνη της Αιγύπτου που εξυπηρετούσε τις ανάγκες της εκεί εβραϊκής κοινότητας. Με την υποστήριξη του Πτολεμαίου στ΄ κτίστηκε κι άλλος ναός από τον αρχιερέα Ονία στην Λεοντόπολη της Αιγύπτου, όπου αυτός κατέφυγε διωχθείς υπό της οικογένειας των Μακκαβαίων, ο οποίος ναός υπήρξε πνευματικό κέντρο των Ιουδαίων της Αιγύπτου. Η συμμετοχή των Ιουδαίων της Αλεξάνδρειας στην εξέγερση των Ιουδαίων της Παλαιστίνης κατά της κυριαρχίας της Ρώμης επέφερε και την καταστροφή του ναού στην Λεοντόπολη.

 

Πολιτική διάσπαση των Ιουδαίων

 

Ο εμφύλιος πόλεμος των Ελλήνων ανάμεσα στους Πτολεμαίους και τους Σελευκίδες οι οποίοι και επικράτησαν στην Παλαιστίνη, μετέτρεψαν λόγω γεωγραφικής θέσης, την γη της Ιουδαίας σε πεδίο μαχών, παρασύροντας σε πολιτικό διχασμό τους Εβραίους, χωρίζοντάς τους σε ελληνίζοντες και εθνικιστές. Η βίαιη πολιτική εξελληνισμού του βασιλιά Αντίοχου Δ΄ του Επιφανούς, της αυτοκρατορίας  των Σελευκιδών (175-164 π.Χ.), έθεσε εκτός νόμου την ιουδαϊκή θρησκεία προκαλώντας εμφύλιο μεταξύ των ιουδαϊκών παρατάξεων με την συμμετοχή και ελληνιστών αρχιερέων. Η επανάσταση των Μακκαβαίων μετά από πολλούς αγώνες χάρισε τελικά την ανεξαρτησία πάλι στους Ιουδαίους,  επήλθε ειρήνη ανάμεσα στις παρατάξεις χωρίς όμως να αναχαιτισθεί η διάδοση της ελληνικής σκέψης και η τάση του εξελληνισμού.  Οι εχθροπραξίες ανάμεσα στους Πτολεμαίους και τους Σελευκίδες, η επικράτηση του Αντίοχου Δ΄, η βεβήλωση του Ναού της Ιερουσαλήμ και ο θάνατος πολλών Ιουδαίων από τον τελευταίο ο οποίος τους επέβαλε την λατρεία του Δία, αναφέρονται στο ενδέκατο κεφάλαιο του βιβλίου του Δανιήλ. 

 

Η ανάμειξη του ιερατικού θεσμού με την πολιτική, αποδυνάμωσε την αρχική του αποστολή και  δημιούργησε ρήγμα μεταξύ των ιερέων και των σοφών και γραμματέων οι οποίοι έλεγχαν τις συναγωγές. Τοιουτοτρόπως  καλλιεργήθηκε το έδαφος για την ανάδειξη, μέσα από τους λόγιους, της σέχτας των Φαρισαίων [= αυτοί που έχουν χωρισθεί] οι οποίοι  ισχυρίζονταν ότι είναι οι νόμιμοι αντιπρόσωποι, ερμηνευτές και θεματοφύλακες του ιουδαϊσμού, αναγνώριζαν εκτός της γραπτής Τορά και την προφορική, δημιουργώντας έτσι το δίπολο, εντάλματα Θεού – εντάλματα  ανθρώπων. Αυτοί έδιναν ιδιαίτερη σημασία στους ανθρωποσύστατους τύπους, ανύψωναν το εθνικό φρόνημα και ήσαν δημοφιλείς μεταξύ του απλού λαού. Οι Φαρισαίοι ήταν σε μόνιμη κοινωνική και θρησκευτική αντιπαράθεση με την σέχτα των Σαδδουκαίων που απέρριπταν την προφορική παράδοση, επεδίωκαν σφόδρα τον εξελληνισμό και υπερασπιζόντουσαν τα δικαιώματα και προνόμια της άρχουσας τάξης. 

 

Η Ρωμαϊκή κατάκτηση, η φιλορωμαϊκή πολιτική των Ιουδαίων αρχόντων, και η ελληνιστική τάση των ευπόρων κυρίως Ιουδαίων της Παλαιστίνης και των αποικισθέντων στην Αίγυπτο, ισχυροποίησαν τη θέση των Φαρισαίων  δημιουργώντας όμως  παρενέργεια στην εβραϊκή αντίληψη, αυτή της υπερίσχυσης των προφορικών παραδόσεων έναντι του γραπτού νόμου του Μωυσή, με αποτέλεσμα την γέννηση άκρατου εθνικισμού . Το γεγονός αυτό  προείδε ο προφήτης Ησαΐας και το επιβεβαίωσε και ο Κύριος Ιησούς.

 

«Ο λαός ούτος με πλησιάζει με το στόμα αυτών και με τα χείλη με τιμά, η δε καρδία αυτών μακράν απέχει απ’ εμού. Εις μάτην δε με σέβονται διδάσκοντες διδασκαλίας, εντάλματα ανθρώπων». [Ματθ. 15:6-9]

 

Καθ’ όλη την διάρκεια της διακονίας του στη γη του Ισραήλ, ο Ιησούς αναφερόταν πάντοτε στο γραπτό νόμο και τους προφήτες και ουδέποτε σε ανθρώπινες παραδόσεις και διδαχές τις οποίες και απέρριπτε.

 

«Και αρχίσας από Μωϋσέως και από πάντων των προφητών, διηρμήνευεν εις αυτούς τα περί εαυτού γεγραμμένα εν πάσαις ταις γραφαίς». [Λουκ.24:27]

 

Ο απόστολος Παύλος «εκ φυλής Βενιαμίν» ήταν Φαρισαίος, που σπούδασε στα Ιεροσόλυμα «παρά τους πόδας» του επίσης Φαρισαίου Γαμαλιήλ. Ήταν περισσότερο ζηλωτής των πατρικών του παραδόσεων και πριν την μεταστροφή του στο Χριστό μη έχοντας την πνευματική κατανόηση του γραπτού νόμου, εδίωκε και κακοποιούσε την εκκλησία του Θεού.

 

«Διότι ηκούσατε την ποτέ διαγωγήν μου εν τω Ιουδαϊσμώ ότι καθ’ υπερβολήν εδίωκον την εκκλησίαν του Θεού και εκακοποίουν αυτήν, και προέκοπτον εις τον Ιουδαϊσμόν υπέρ πολλούς συνηλικιώτας εν τω γένει μου περισσότερον ζηλωτής υπάρχων των πατρικών μου παραδόσεων». [Γαλ. 1:13-14]

 

Όταν όμως ήρθε σε επίγνωση κατάλαβε ότι οι γραφές μιλούσαν όχι για ένα σαρκικό αλλά για ένα πνευματικό λαό, που θα παραλάμβανε μια  επουράνια κληρονομιά και βασιλεία, που δεν θα ήταν από αυτόν τον κόσμο. Έτσι αυτά που νόμιζε πριν ότι ήταν κέρδη τα θεώρησε όλα σκύβαλα, για να κερδίσει το Χριστό. Έχοντας πια αυτή την κατανόηση συστήνει στην εκκλησία «να μην φρονεί περισσότερο από αυτό που είναι γραμμένο για να μην επαίρεται κάποιος υπέρ του ενός κατά του άλλου». [Φιλ. 3:8, Ι Κορ. 4:6].

 

Στον Τιμόθεο ο ίδιος  απόστολος εξυψώνει την θεοπνευστία των γραφών θέτοντας αναμφισβήτητα τον γραπτό λόγο της εβραϊκής βίβλου υπεράνω κάθε ανθρώπινης παράδοσης και φιλοσοφίας.


«Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν, προς εκπαίδευσιν την μετά της δικαιοσύνης, διά να ήναι τέλειος ο άνθρωπος του Θεού, ητοιμασμένος εις παν έργον αγαθόν». [ΙΙ Τιμ. 3:16-17]

 

Και πάλι: «Διότι όσα προεγράφησαν, διά την διδασκαλίαν ημών προεγράφησαν, διά να έχωμεν την ελπίδα διά της υπομονής και της παρηγορίας των γραφών». [Ρωμ. 15:4]

 

Κανένα «γνήσιο τέκνο της πίστης», του αληθινού Ιησού, δεν παρασύρθηκε από τις ανθρώπινες παραδόσεις των Φαρισαίων, που όσοι ήλπιζαν σ’ αυτές, πίστευαν για τον Ιησού ότι ήταν ο Εβραίος που θα αποκαθιστούσε τη βασιλεία στο σαρκικό Ισραήλ κατά το γήινο πρότυπο του Δαυίδ.

 

«Ο Ιησούς λοιπόν γνωρίσας ότι μέλλουσι να έλθωσι και να αρπάσωσιν αυτόν, διά να κάμωσιν αυτόν βασιλέα, ανεχώρησε πάλιν εις το όρος αυτός μόνος». [Ιωάν. 6:15]

 

Οι ίδιες αντιβιβλικές φαρισαϊκές αντιλήψεις, στάθηκαν εμπόδιο εις το να αναγνωρίσουν τον επουράνιο Ιησού ως τον Έναν αληθινό Θεό και γι’ αυτό ζητούσαν να τον θανατώσουν πιστεύοντας ότι ο Ιησούς ήταν όπως και αυτοί χοϊκός άνθρωπος, που έκανε τον εαυτό του Θεό.

«Διά τούτο λοιπόν μάλλον εζήτουν οι Ιουδαίοι να θανατώσωσιν αυτόν, διότι ουχί μόνον παρέβαινε το σάββατον, αλλά και Πατέρα εαυτού έλεγε τον Θεόν, ίσον με τον Θεόν κάμνων εαυτόν». [Ιωάν. 5:18] 

«Απεκρίθησαν προς αυτόν οι Ιουδαίοι, λέγοντες· Περί καλού έργου δεν σε λιθοβολούμεν, αλλά περί βλασφημίας, και διότι συ άνθρωπος ων κάμνεις σεαυτόν Θεόν». [Ιωάν. 10:33]

 

Ο φαρισαϊκός ιουδαϊσμός παρέμεινε στην εθνικιστική, επίγεια θεώρηση, των επαγγελιών του Θεού και μη κατανοώντας τον γραπτό προφητικό λόγο, αρνήθηκε τον τελειωτή της πίστεως Ιησού Χριστό και δίωξε  τον αληθινό χριστιανισμό από τη γέννηση του, αποτυγχάνοντας έτσι να πετύχει την πνευματική του ολοκλήρωση και να γίνει δέκτης των επουράνιων αγαθών.

 

 «Πλην δεν θέλετε να έλθητε προς εμέ, διά να έχητε ζωή». [Ιωάν. 5:40]

 

«Διότι οι κατοικούντες εν Ιερουσαλήμ και οι άρχοντες αυτών, μη γνωρίσαντες τούτον μηδέ τας ρήσεις [φωνάς] των προφητών, τας αναγινωσκομένας κατά παν σάββατον, επλήρωσαν αυτάς κρίναντες τούτον, και μη ευρόντες μηδεμίαν αιτίαν θανάτου, εζήτησαν παρά του Πιλάτου να θανατωθή». [Πράξ. 13:27-28]

 

Ο σημερινός  ραβινικός ιουδαϊσμός  ο οποίος εντρυφά σε συλλογή ανθρώπινων ιουδαϊκών παραδόσεων, συστήνεται ως η ιδεολογική συνέχεια του φαρισαϊκού ιουδαϊσμού με ποικίλες τάσεις και απογυμνωμένος από τα στοιχεία  που νομιμοποιούσαν τον ιουδαϊσμό, δηλαδή τον ναό, τους προφήτες, τους ιερείς, τις θυσίες, τους βαπτισμούς, τις προσφορές και την γενεαλογική ιουδαϊκή γραμμή εξ’ αίματος, συντηρεί την προσδοκία ενός τρίτου χειροποίητου Ναού στην Ιερουσαλήμ, ως το μέσον εκπλήρωσης των εθνικιστικών του ιδεολογιών, αγνοώντας παντελώς ότι:

 

«Ο Θεός, όστις έκαμε τον κόσμον και πάντα τα εν αυτώ, ούτος Κύριος ων του ουρανού και της γης, δεν κατοικεί εν χειροποιήτοις ναοίς». [Πράξ. 17:25]

 


Ο Ιησούς βασιλεύει!

Αντίχριστος

αναρτήθηκε στις 21 Φεβ 2020, 11:41 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου

Αντίχριστος

Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (17/04/2017)                                                                                                                                                                                                                    Βιβλικές παραπομπές από: WH, Βάμβας, LXXA


 

Παιδία, εσχάτη ώρα είναι

 

«Και μη φοβιζόμενοι εις ουδέν από των αντικειμένων, το οποίον εις αυτούς μεν είναι ένδειξις απωλείας, εις εσάς δε σωτηρίας, και τούτο από Θεού». (Φιλιππησίους 1:28)


Στα μέσα του 1ου αιώνα μ.Χ., ο απόστολος Ιωάννης γνωστοποίησε, στα τέκνα της επαγγελίας, ότι ζούσαν τις έσχατες ημέρες του παλαιού κόσμου, του αιώνα του Μωσαϊκού νόμου. Ο ερχομός της αποστασίας και ο καιρός της αποκάλυψης του ανθρώπου της αμαρτίας, του υιού της απώλειας, του αντικείμενου/του ενάντιου, εις πάντα λεγόμενο θεό ή σέβασμα, ήταν επικείμενα. Ο ερχομός του αντίχριστου  θα γινότανε κατ’ ενέργεια και δύναμη του Σατανά, με σημεία και τέρατα ψεύδους, (σπάνια, ασυνήθιστα), μεταξύ των απολλυμένων εκ του ιουδαϊσμού, που δεν δέχτηκαν την αγάπη της αλήθειας για να σωθούν. Αυτό το γεγονός, ήταν σημείο, του τέλους/ολοκλήρωσης, της διακονίας του θανάτου (= του Νόμου) και των τύπων του (= του επίγειου Ναού της  Ιερουσαλήμ με τις τελετουργίες του) και το σημείο της ελεύσεως του Σωτήρα Ιησού. (2 Θεσ. 2:1-4, 2 Κορ. 3:7-8)

«Παιδία εσχάτη ώρα εστίν και καθώς ηκούσατε ότι αντίχριστος έρχεται και νυν αντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν όθεν γινώσκομεν ότι εσχάτη ώρα εστίν, εξ ημών εξήλθαν (= αποστασία/απόσχιση από την αρχέγονη εκκλησία), αλλ’ ουκ ήσαν εξ ημών, ει γαρ εξ ημών ήσαν, μεμενήκεισαν αν μεθ΄ημών (θα είχαν μείνει μαζί μας), αλλ΄ ίνα φανερωθώσιν ότι ουκ εισίν πάντες εξ ημών και υμείς χρίσμα έχετε από του αγίου και οίδατε πάντες». (Α΄Ιωάν. 2:18-20, Β΄Θεσ. 2:3)

 

Βιβλική αναδρομή για την κατανόηση των γραφθέντων υπό του Ιωάννου ιστορικών τετελεσμένων

Ο Συμεών είπε στη Μαρία για τον οκταήμερο τότε Ιησού:

«Ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον». (Λουκ. 2:34)

Τα ιστορούμενα γεγονότα από τους συγγραφείς της Καινής Διαθήκης επαλήθευσαν πλήρως τα λόγια του Συμεών. Η αποδοχή του Ιησού, που είναι η αλήθεια η ζωή και η οδός, που οδηγεί στον Πατέρα,  ήταν η αιτία για ανάσταση πολλών εις τον Ισραήλ, ενώ αντιθέτως η άρνηση / αντιλογία / εναντίωση, ήταν η αιτία για την πτώση πολλών. (Ιωάν. 14:6)

Αυτή η αντιλογία, στην ταυτότητα και διδασκαλία του Ιησού, είχε αφετηρία Ιουδαίους αρνητές και συνεχίζεται έως και σήμερα από τα κυρίαρχα θρησκευτικά συστήματα και τις ποικίλες χριστιανικές ομολογίες.  

«Επειδή δε αντέλεγον οι Ιουδαίοι, ηναγκάσθην να επικαλεσθώ τον Καίσαρα, ουχί ως έχων να κατηγορήσω κατά τι το έθνος μου». (Πράξ. 28:19)

«Προς δε τον Ισραήλ λέγει· Όλην την ημέραν εξέτεινα τας χείρας μου προς λαόν απειθούντα και αντιλέγοντα». (Ρωμ. 10:21, Τίτ. 1:9)

Ο Ιησούς λοιπόν ετέθη για πτώση και ανάσταση πολλών εις τον Ισραήλ και εις σημείο αντιλεγόμενο. Τα ιστορικά συμβάντα, στην περίοδο της αποστολικής γενεάς, ήταν η εκπλήρωση των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης με συνέπειες εξαρτώμενες, από το τι θέση πήραν οι Εβραίοι, μπροστά στην οδό, στην αλήθεια και στην ζωή, που είναι ο επουράνιος Ιησούς.

 

«Όταν λοιπόν έλθη ο κύριος του αμπελώνος (= ο λαός Ισραήλ), τι θέλει κάμει εις τους γεωργούς εκείνους;». (Ματθ. 21:40)

 

 «Βλέπετε (οι Εβραίοι) ουν μη επέλθη το ειρημένον εν τοις προφήταις (η οργή του Θεού)». (Πράξ. 13.40)


Σε ποιους απεστάλη ο Ιησούς

Αποκρινόμενος ο Ιησούς στους Ιουδαίους  μαθητές του, όταν του ζήτησαν να απολύσει την Χαναναία είπε: «Ουκ απεστάλην ει μη εις τα πρόβατα τα απολωλότα οίκου Ισραήλ» αποκαλύπτοντας τους έτσι ότι αυτός ήταν ο «καλός ποιμένας», που ήρθε να συνάξει, τα πρόβατα τα διασκορπισμένα του οίκου Ισραήλ και να τους δώσει ζωή/αθανασία, σύμφωνα με τις γραφές. (Ματθ. 15:24, Ιωάν. 10:11-17, 11:52, Ιεζ. 34:6,12, Ησ. 40:10-11)

«Και εν τω τόπω όπου ελέχθη προς αυτούς, δεν είσθε λαός μου, εκεί θέλει λεχθή προς αυτούς, Υιοί του Θεού του ζώντος. Τότε θέλουσι συναχθή ομού οι υιοί Ιούδα και οι υιοί Ισραήλ, (οι δύο οίκοι), και θέλουσι καταστήσει εις εαυτούς αρχηγόν ένα, (τον Ιησού), και θέλουσιν αναβή εκ της γής· διότι μεγάλη θέλει είσθαι η ημέρα του Ιεζραέλ». (Ωσ. 1:11)

Ο Ιωάννης επιμαρτυρεί: 

«Εις τα ίδια ήλθεν (στον λαό του Ισραήλ) και οι ίδιοι αυτόν ου παρέλαβον. Όσοι δε έλαβον αυτόν, έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι, τοις πιστεύουσιν εις το όνομα αυτού, οι ουκ εξ αιμάτων ουδέ εκ θελήματος σαρκός ουδέ εκ θελήματος ανδρός (βιολογική σπορά Αβραάμ) αλλ’ εκ Θεού εγεννήθησαν (πνευματική σπορά)». (Ιωάν. 1:11-13)

«Αναγεγεννημένοι ουκ εκ σποράς φθαρτής (βιολογικής), αλλά αφθάρτου, δια λόγου ζώντος Θεού και μένοντος». (Α΄ Πέτρ. προς Εβραίους 1:23)

 

Που έδρασε ο Ιησούς

Ο Ιησούς έδρασε στην Γαλιλαία όπου κατοικούσαν Ισραηλίτες (παλαιότερα έμεναν και εθνικοί εξ ου και το Γαλιλαία των εθνών) και στην Ιουδαία, περιοχές της Παλαιστίνης, γνωστή ως γη του Ισραήλ και Αγία γη. Η διδαχή και το κήρυγμα του Ιησού έως την ανάσταση του, απευθύνονταν στους υπόλογους Εβραίους, που ήταν οι παραλήπτες και γνώστες της Παλαιάς Διαθήκης.

  

«Και ημείς είμεθα μάρτυρες πάντων όσα έκαμε και εν τη γη των Ιουδαίων και εν Ιερουσαλήμ· τον οποίον εφόνευσαν κρεμάσαντες επί ξύλου». (Πράξ. 10:39)

 

Οι Ιουδαίοι ήταν υπόλογοι για την τήρηση του Μωσαϊκού νόμου

 

Η εντολή προς τους Εβραίους όταν παρέλαβαν τον Μωσαϊκό νόμο, δεν ήταν να τον κηρύξουν στα έθνη, ώστε οι εθνικοί να περιτέμνονται, να φυλάνε το Σάββατο, να μη τρώνε χοιρινό και να ζουν ιουδαϊκά, αλλά οι ίδιοι να υπακούσουν στις εντολές του Θεού τους. Εξαίρεση για την τήρηση της περιτομής, υπήρχε μόνο για τους αγορασθέντες με αργύριο και τους προσήλυτους που ήθελαν να γιορτάσουν το Πάσχα. (Γεν. 17:13, Έξ. 12:48)


Προσήλυτοι, στον μονοθεϊσμό των Ιουδαίων, από τον πολυθεϊσμό ή ενοθεϊσμό των εθνικών, γινόντουσαν, είτε εθελοντικά (Λευ. 18:26 Ο΄), είτε για τον φόβο των Ιουδαίων (Εσθήρ 8:17), είτε για πολιτικούς λόγους όπως έκανε ο Ιωάννης Υρκανός (134-104 π.Χ.) όταν νίκησε τους Ιδουμαίους και τους επέβαλε την περιτομή και τα ιουδαϊκά έθιμα για να παραμείνουν στην περιοχή (Ιώσ. Ιουδ. Αρχ. ΙΓ, ΙΧ.Ι 258), είτε για νεωτερισμό όπως έκαναν  πολλοί Έλληνες που βλέποντας την λαμπρότητα των ιουδαϊκών θρησκευτικών τελετών, τις αντέγραψαν. (Ιώσ. Ιουδ. Πόλ. Ζ ΙΙΙ (3) 45)

 

Πολλοί προσήλυτοι υπάκουσαν στο ευαγγέλιο της ζωής, όπως ο Νικόλαος, προσήλυτος Αντιοχεύς, ο Αιθίοπας o ευνούχος και άλλοι. (Πράξ. 6:5, 2:11, 8:27-38, 13:43)


Ο νόμος κατεργάζεται / επεξεργάζεται οργή  (Ρωμ. 4:15)                                

 

Η  παράβαση του νόμου, από τους αντιπειθαρχικούς Ιουδαίους και η εναντίωση, μεγάλης μερίδας αυτών, στην διδαχή του Ιησού και των αποστόλων, επέφερε και την οργή του Θεού πάνω τους, όπως είχε προαναγγελθεί σύμφωνα με τον γραπτό νόμο. (Λευιτικό, κεφ. 26, Α΄ Θεσ. 2:16)


Τα Ουαί του Κυρίου στους αντικείμενους/ενάντιους εκ του ιουδαϊσμού, εκτελέστηκαν με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του Ναού της το 70 μ.Χ., αφού προηγουμένως είχε εκτελεσθεί η μεγάλη εντολή. (Ρωμ. 10:18, 16:26, Κολ. 1:6, 23)

 

«Και θέλει κηρυχθή τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη προς μαρτυρίαν εις πάντα τα έθνη, και τότε θέλει ελθεί το τέλος». (Ματθ. 24:14)

 


Ιστορικές μαρτυρίες  για την οργή του Θεού στους ασεβείς και αντικείμενους εκ των Ιουδαίων

 

Ο Ευσέβιος κατέγραψε τις πληροφορίες που δίνει ο Ιώσηπος, για τις συμφορές που έπληξαν όλο το ιουδαϊκό έθνος . Μας ιστορεί λοιπόν ότι το 12ο έτος της βασιλείας του Νέρωνος άρχισε ο πόλεμος όπου σταυρώθηκαν πολλοί εξέχοντες Ιουδαίοι στην Ιερουσαλήμ, επί επιτρόπου Φλώρου. Οι πόλεις στην επαρχία γέμισαν άταφα πτώματα από τον αλληλοσπαραγμό των Ιουδαίων, προσδοκούσαν δε μεγαλύτερα κακά από όσα ήδη συνέβαιναν. (Εκ. Ιστ. Β΄26: 1-2)

 

Ο δε Βεσπασιανός διέταξε μετά την άλωση των Ιεροσολύμων να διωχθούν όλοι οι εκ του γένους Δαυίδ. (Εκ. Ιστ. Γ΄12)

 

Επί πλέον μας ιστορεί ότι η μακροθυμία του Θεού πρόσμενε τους Ιουδαίους σαράντα χρόνια μετά την σταύρωση του Ιησού, για να μετανοήσουν και να σωθούν και να  μη συμβούν σ αυτούς τα μέλλοντα κακά. (Εκ. Ιστ. Γ΄7: 8-9)

 

Σχετικά με την μακροθυμία του Θεού στους Ιουδαίους, έγραψε και ο Πέτρος στην δεύτερη προς αυτούς επιστολή, όντας απόστολος των περιτετμημένων, καθώς ήταν και ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης (Γαλ. 2:7-8).

 

«Ου βραδύνει Κύριος της επαγγελίας, ως τινες βραδύτητα ηγούνται, αλλά  μακροθυμεί εις υμάς μη βουλόμενος τινάς απολέσθαι αλλά πάντας εις μετάνοιαν χωρήσαι». (Β΄ Πέτρ. 3:9, Βλ. και Β΄Τιμ. 2:25-26)

 

Περισσότερες ιστορικές πληροφορίες για τα όσα έγιναν το 70 μ.Χ. στην Ιερουσαλήμ μπορείτε να διαβάσετε  εδώ , και εδώ.

 

 

Οι προειδοποιήσεις του Ιησού στην αρχέγονη εκκλησία



«Ου μη παρέλθη η γενεά αύτη έως εάν πάντα ταύτα γένηται». (Ματθ. 24:34)


 

Τα όσα έμελλαν να συμβούν, στην γενεά των αποστόλων, είχαν τεράστια σημασία, για τον ισραηλιτικό λαό και την εθνική τους υπόσταση, αφού η επίγεια ζωή τους καθορίζονταν, από τις μωσαϊκές διατάξεις  και τη λειτουργία του Ναού. Ήταν λοιπόν εύλογο ο Κύριος Ιησούς να τους προειδοποιήσει, για τις επικείμενες αλλαγές και τα μέλλοντα να συμβούν, σε αυτούς, στη γη τους και στο έθνος τους. Μάλιστα στους μαθητές του έδωσε και σημεία τα οποία θα προηγούντο, από τις έσχατες ημέρες, του τέλους του νόμου, όπως το βδέλυγμα της ερημώσεως, την έγερση ψευδόχριστων και ψευδοπροφητών, που θα έδειχναν σημεία και τέρατα ψεύδους, την αποστασία από την εκκλησία και το ξεσκέπασμα/ αποκάλυψη, του υιού της ανομίας. Ακόμη τους προείπε, για τις διώξεις, που υπέστησαν από τους απειθείς Ιουδαίους, την διεθνοποίηση του Χριστιανισμού, την περικύκλωση της Ιερουσαλήμ και τα χαρακώματα γύρω από αυτή, από τα ρωμαϊκά στρατεύματα και για το κάψιμο του Ιερού και των συμβόλων του.  (Λουκ. 21:31-36,  Ματθ. 24:3, 9-13).

 

Οι κοσμοϊστορικές αλλαγές που έγιναν στην γενεά των αποστόλων


(1) Στον Ιησού εδόθη πάσα εξουσία, στον ουρανό και πάνω στη γη. (Ματθ. 28:18)


(2) Ο επίγειος, χειροποίητος Ναός, του σαρκικού Ισραήλ, με τους θνητούς ιερείς και αρχιερείς, έδωσε τη θέση του στον επουράνιο Ναό του σώματος του Ιησού, με αθάνατο επουράνιο αρχιερέα και αθάνατους πνευματικούς ιερείς (Ιωάν. 2:21, Εβρ. 9:9-11, Αποκ. 1:6,  21:22, Α΄ Πέτρ. 2:5)


(3) Ο σαρκικός Ισραήλ, έδωσε τη θέση του στον πνευματικό Ισραήλ. (Γαλ. 6:15-16, Γαλ. 6:15-16)


(4) Οι σαρκικοί λατρευτές έδωσαν τη θέση τους στους αληθινούς  πνευματικούς προσκυνητές. (Ιωάν. 4:23-24)


(5) Ο θάνατος έδωσε τη θέση του στην ανάσταση εκ των νεκρών/στην ζωή. (Α΄ Κορ. κεφ.15, Εφ. 2:1-7, Ρωμ. 6:11)


(6) Η Παλαιά Διαθήκη του θανάτου, έδωσε την θέση της στην Νέα Διαθήκη της ζωής. (Β΄ Κορ. 3:6-9)


(7) Η Παλαιά βασιλεία του Ισραήλ  άλλαξε και έδωσε τη θέση της στη Νέα βασιλεία του σώματος του επουράνιου Ιησού. (Ματθ. 21:43, Εφ. 1:22-23, Ιωάν. 6:51).


Ιουδαίοι οι πρώτοι μαθητές  

 

Ο Ιησούς ο Ναζωραίος, «ων υιός, ως ενομίζετο, Ιωσήφ», έζησε ιουδαϊκά, περιτμήθηκε την όγδοη ημέρα, γιόρταζε το Πάσχα, συνήθιζε να πηγαίνει στην συναγωγή κάθε Σάββατο και να συμμετέχει στην ανάγνωση των εβραϊκών γραφών, ήτο αποδεκτός από τους Ιουδαίους ως ραββί, είχε την φήμη ως ο μέγας Προφήτης, ήτο σύμφωνος με την διδαχή των Φαρισαίων και των Γραμματέων όχι όμως με τα έργα τους, ούτε με τις προφορικές τους παραδόσεις, αναφερόταν συνεχώς εις το «γεγραμμένο εν τοις προφήταις», διακόνησε μεταξύ των Ιουδαίων στην γη Ισραήλ, έκλεξε Ιουδαίους αποστόλους και αφού τους έδωσε εξουσία, τους απέστειλε στις πόλεις του Ισραήλ, φανερώνοντας τους, ότι θα διώκονταν από τους Ιουδαίους, όπως και ο ίδιος, παραδώσουσιν γαρ υμάς εις συνέδρια, και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν»)  και ότι πριν προλάβουν να πάνε σε όλες τις πόλεις θα ερχότανε πάλι να τους παραλάβει. (Ιωάν. 14:3)

 

«Και εις ήντινα πόλιν (του Ισραήλ) εισέρχησθε και σας δέχωνται, τρώγετε τα παρατιθέμενα εις εσάς, και θεραπεύετε τους εν αυτή ασθενείς και λέγετε προς αυτούς· Επλησίασεν εις εσάς η βασιλεία του Θεού. Εις ήντινα όμως πόλιν (του Ισραήλ) εισέρχησθε και δεν σας δέχωνται, εξελθόντες εις τας πλατείας αυτής, είπατε· Και τον κονιορτόν, όστις εκολλήθη εις ημάς εκ της πόλεώς σας, εκτινάσσομεν εις εσάς· πλην τούτο γινώσκετε, ότι επλησίασεν εις εσάς η βασιλεία του Θεού». (Λουκ. 10:8-11)

 

«Όταν δε σας διώκωσιν εν τη πόλει ταύτη, φεύγετε εις την άλλην· διότι αληθώς σας λέγω, δεν θέλετε τελειώσει τας πόλεις του Ισραήλ, εωσού έλθη ο Υιός του ανθρώπου». (Ματθ. 10:23)

 

Οι πρώτοι λοιπόν μαθητές (η απαρχή), ήταν Ιουδαίοι και ο αρχικός γνήσιος χριστιανισμός  είχε υπόβαθρο και εκπόρευση τους προφήτες του Ισραήλ και τον νόμο του Μωυσή και όχι την αρχαία ελληνική σκέψη.

 

«Και νυν επ΄ελπίδι της εις τους πατέρας ημών επαγγελίας γενομένης υπό του θεού έστηκα κρινόμενος ..... ». (Πράξ. 26:6-7, 24:14-15, 28:20)

 

«Εξετίθετο διαμαρτυρόμενος την βασιλείαν του Θεού πείθων τε αυτούς τα περί του Ιησού από τε του νόμου του Μωυσέως και των προφητών από πρωί έως εσπέρας». (Πράξ. 28:23)



Το μήνυμα της ανάστασης των νεκρών δια Ιησού Χριστού και στα έθνη

 

«Εις εσάς (τους Εβραίους) πρώτον ήτο αναγκαίον να λαληθή ο λόγος του Θεού· αλλ' επειδή απορρίπτετε αυτόν και δεν κρίνετε εαυτούς αξίους της αιωνίου ζωής, ιδού, στρεφόμεθα εις τα έθνη». (Πράξ. 13:46)



Βεβαίως, η επαγγελία της ζωής, προς τον Αβραάμ, προέβλεπε και την συμμετοχή των εθνών, όπως προείπαν και οι προφήτες, όταν μίλησαν για την Νέα Διαθήκη της ζωής, που θα έκανε ο θεός με τον Ισραήλ, <τα πρόβατα>,  μαζί με τα έθνη, <τα θηρία>.

 

«Και διαθήσομαι αυτοίς εν εκείνη τη ημέρα διαθήκην μετά των θηρίων του αγρού και μετά των πετεινών του ουρανού και μετά των ερπετών της γης και τόξον και ρομφαίαν και πόλεμον συντρίψω από της γης και κατοικιώ σε επ΄ελπίδι». ( Ωσηέ 2:18, Βλ. και Πράξ. 10:11-12)



Επισήμανση


Τους πρώτους αιώνες μ.Χ., αυτό το άδολο μήνυμα, της ζωοποίησης των νεκρών/θνητών ανθρώπων, δια του Ιησού Χριστού, το οποίο κατήγγειλε η αυθεντική εκκλησία Του, τα συγκαιρινά θρησκευτικά και πολιτικά συμφέροντα, το συζεύξανε με την αρχαία ελληνική συγκρητιστική σκέψη και την απόκρυφη ιουδαϊκή γραμματεία και το μετέτρεψαν σε κρατική Θρησκεία. Η νέα αυτοκρατορική θρησκεία, ενδεδυμένη τους αποτεφρωμένους τύπους/κοσμικά στοιχεία, του ιουδαϊσμού και υιοθετώντας αρχαίες παγανιστικές φαντασιώσεις, (Σιβυλλικοί χρησμοί, κ.ά), επεβλήθη με την βοήθεια των όπλων, μεταλλικών οργάνων βασανισμού, αποκεφαλισμούς και αντιπαγανιστικών αυτοκρατορικών νόμων/έδικτα. Καταστρατηγώντας το «Ει τις θέλει οπίσω μου έρχεσθαι ......», διαμορφώθηκε σε όργανο εξουσίας και εξυπηρέτησης επίγειων συμφερόντων, επιφέροντας διαχρονικό, πνευματικό σκοταδισμό, σε δύση και ανατολή.



Το πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον την εποχή της  δημόσιας δράσης του Ιησού.


Αυτή η περίοδος  της  αρχαίας ιστορίας είναι η σημαντικότερη, διότι κατά την διάρκεια αυτής συντελέσθηκαν κοσμοϊστορικές εκ Θεού ανακατατάξεις, σχετικά με την άσκηση των εξουσιών, [«εδόθη εις εμέ πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης (ΜατΘ. 28:18)»]. Η συνέχεια της ανθρώπινης ιστορίας έως και σήμερα, διαμορφώθηκε από τις επιπτώσεις της αποδοχής ή άρνησης ή καπήλευσης, από τον άνθρωπο, αυτής της νέας κοσμικής τάξης.

 

Ο ιουδαϊκός λαός είχε δεχτεί έντονες επιδράσεις από τους πολιτισμούς των βασιλειών, που είχε κατακτηθεί, τον βαβυλωνιακό, τον περσικό, τον ελληνικό και τον ρωμαϊκό. Ιδιαιτέρως δε η επίδραση του ελληνικού πολιτισμού, ο οποίος είχε κατακτήσει και τον ρωμαϊκό, έγινε η κύρια αιτία συγκρούσεων μεταξύ  αυτών που επιδίωκαν τον εξελληνισμό και αυτών που παρέμεναν πιστοί στις ρίζες του ιουδαϊκού έθνους. Οι ιστορικές περιστάσεις, συντέλεσαν  στην ανάγκη διαμόρφωσης διάφορων κοινωνικών τάξεων με έντονο πάντοτε το θρησκευτικό στοιχείο.

 

Γνωρίζοντας λοιπόν το πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον, την εποχή της δράσης του Ιησού και των αποστόλων, όπου και εκπληρώθηκαν οι ρήσεις των προφητών, μας βοηθάει να καταλάβουμε τις συνθήκες που συντέλεσαν στην διαμόρφωση και στην αντίδραση, του αντίπαλου σώματος της πρώιμης εκκλησίας, που ήταν  αντικείμενο, (= αντίθετο, ενάντιο), με τα όσα αυτή πρέσβευε.    


Το πολιτικό περιβάλλον


Οι εμφύλιες συγκρούσεις των αρχόντων του ιουδαϊσμού, επέφεραν την απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας του ιουδαϊκού λαού. Έτσι η Ιουδαία στις αρχές του 1ου αι. π.Χ. εντάχτηκε στην ρωμαϊκή επαρχία της Συρίας. Ήταν μέρος της βασιλείας του ελληνόφιλου Ηρώδη, ο οποίος ανακηρύχτηκε βασιλιάς των Ιουδαίων, από την ρωμαϊκή Σύγκλητο (40 π.Χ.). Η πολιτική των Ηρωδών, ήταν άκρως φιλορωμαϊκή, εξυπηρετούσα τα ρωμαϊκά συμφέροντα. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος το 66 μ.Χ., βασιλιάς της Ιουδαίας ήταν ο Ηρώδης Αγρίππας Β’, μισητός από τους Ιουδαίους, ο οποίος πήρε το μέρος των Ρωμαίων και πολιόρκησε τα Γάμαλα, που ήταν μέρος της επικράτειας του, όταν οι κάτοικοι της τάχτηκαν με τους επαναστάτες (Ιώσ. Ιουδ. Πολ. Δ΄ i 10). Η αρχαιολογία πιστοποιεί την τύπωση των κεφαλών των Ρωμαίων αυτοκρατόρων πάνω στα νομίσματα του.

Την ανώτατη εξουσία στην Ιουδαία την είχαν οι Ρωμαίοι και την εξασκούσαν με τους επιτρόπους, οι μόνοι που διέταζαν την θανατική ποινή.

Οι Ρωμαίοι είχαν παραχωρήσει πολλά προνόμια στο Θεοκρατικό Ισραήλ, κυρίως θρησκευτικά,  αντιμετωπίζοντας το ως ξεχωριστό έθνος. Για περισσότερα κάντε κλικ εδώ.

 

Το κοινωνικοθρησκευτικό περιβάλλον

 

Οι κυριότερες κοινωνικές - θρησκευτικές τάξεις της Ιουδαίας στα χρόνια εκείνα περιλάμβαναν τις εξής ομάδες:


Το Συνέδριον: Θεωρείται συνέχεια των συμβουλίων των πρεσβυτέρων του Μωυσή. Υπήρχαν τα «επαρχιακά» με 23 μέλη και το «Μεγάλο συνέδριο» με 71. Αποτελείτο από αρχιερείς, ιερείς, γραμματείς και πρεσβυτέρους. Πρόεδρος ήταν ο «αρχιερέας του ενιαυτού». Το Σανχεντρίν είχε δικαστική, θρησκευτική και διοικητική εξουσία, ελεγχόμενη από τους Ρωμαίους. Η ισχύς του έπαυσε με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ.


Οι Σαδδουκαίοι: Τάξη πλουσίων, φίλοι των Ρωμαίων, με ανεπιβεβαίωτη προέλευση, δεν πίστευαν σε ανάσταση, ούτε σε αγγελικά πνεύματα, ούτε στις προφορικές ιουδαϊκές παραδόσεις. Γνώριζαν την ελληνική γλώσσα και φιλοσοφία και αγαπούσαν τον ελληνικό τρόπο ζωής, όπως όλοι οι εύποροι της εποχής. Ως εκ τούτου, η αλληλοεπίδραση του εβραϊκού μονοθεϊσμού με την αρχαία  ελληνική σκέψη ήταν αναπόφευκτη. Είχαν στενές σχέσεις με το ιερατείο και τον στρατηγό του ιερού. Με τους Φαρισαίους ήταν σε αντιπαλότητα συνεργάστηκαν όμως αναγκαστικά για να απαλλαγούν από τον Ιησού.


Οι Φαρισαίοι: Φανατικοί εθνικιστές και τυπολάτρες. Επηρέαζαν κυρίως τα λαϊκά στρώματα. Σε αντίθεση με τους Σαδδουκαίους δεν επιδίωκαν τον εξελληνισμό, πίστευαν στην ανάσταση και σε πνεύματα. Γνώριζαν τις γραφές, χωρίς όμως να είναι και εκτελεστές. Οι περισσότεροι ήταν εκμεταλλευτές, άδικοι, και φιλόδοξοι.

 

«Πάντα δε τα έργα αυτών ποιούσιν προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις πλατύνουσιν γαρ τα φυλακτήρια αυτών και μεγαλύνουσιν τα κράσπεδα». (Ματθ. 23:5)

 

Τα ουαί του Ιησού δεν αφορούσαν όλους τους Φαρισαίους, πολλοί υπάκουσαν στην πίστη, όπως ο απόστολος Παύλος και άλλοι που κράτησαν θετική στάση στο ζήτημα του Ιησού, όπως ο Νικόδημος και ο Γαμαλιήλ. Επίσης Φαρισαίοι προειδοποίησαν τον Ιησού ότι ο Ηρώδης ήθελε να τον θανατώσει (Λουκ. 13:32). Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, παραδέχονταν, όπως και οι Έλληνες, την αθανασία της ψυχής και την ενσάρκωση/μετεμψύχωση των καλών σε άλλα σώματα, καθώς  και την αδιάλειπτο τιμωρία των ασεβών μετά θάνατο. (Ιουδ. Πόλ. ΙΙ 163)


Οι Ηρωδιανοί: Ιουδαίοι, φίλοι της Ρώμης, που υποστήριζαν την δυναστεία του Ηρώδη. Μαζί με τους Φαρισαίους έστηναν κατηγορίες εναντίον του Ιησού και σχεδίαζαν πώς να τον σκοτώσουν


«Και εξελθόντες οι Φαρισαίοι συνεβουλεύθησαν ευθύς μετά των Ηρωδιανών κατ' αυτού, διά να απολέσωσιν αυτόν». (Μάρκ. 3:6)


Οι Πρεσβύτεροι: Αποτελούσαν μαζί με τους Σαδδουκαίους την ελίτ της ιουδαϊκής κοινωνίας, συμμετείχαν στο μεγάλο Συνέδριο καθορίζοντας την πολιτική γραμμή του έθνους. Συνεργαζόντουσαν στενά με τους αρχιερείς και τους γραμματείς.


Οι Γραμματείς: Νομοδιδάσκαλοι, αντιγραφείς και ερμηνευτές του Μωσαϊκού νόμου και φύλακες των προφορικών παραδόσεων. Λεγόντουσαν και Νομικοί. Υπερασπιζόντουσαν  πάντα τα συμφέροντα των πλουσίων. Ήταν συνεργάτες των Φαρισαίων και μέλη του συνεδρίου.


Οι Σαμαρείτες: Σχισματική μειονότητα που επέμενε ότι ο Θεός έπρεπε να λατρεύεται στο όρος Γαριζίν (Δευτ. 11:29). Η Σαμάρεια ήταν πρωτεύουσα του δεκάφυλου βασιλείου με κυρίαρχη φυλή τον Εφραίμ. Ο βασιλιάς της Ασσυρίας Ασεναφάρ ή Ασσουρμπανιπάλ ανάμειξε τους Σαμαρείτες με ανθρώπους από την Βαβυλώνα και επέφερε αλλοίωση του πληθυσμού της (Β΄ Βασ. 17:24). Για τον λόγο αυτό οι Ιουδαίοι τους περιφρονούσαν και έτσι ζούσαν απομονωμένοι διατηρώντας όμως την πίστη στον Θεό του Αβραάμ και την αποδοχή της πεντατεύχου του Μωυσή.


Οι Εσσαίοι: Ιδιαίτερη κοινοβιακή ιουδαϊκή ομάδα  που αποκαλούσαν τους εαυτούς τους  «υιούς του φωτός».

Ζούσαν με δικούς τους κανόνες αποχωρισμένοι από τους υπόλοιπους τυπολάτρες Ιουδαίους και πρόσμεναν το τέλος του κόσμου. Ήταν προσηλωμένοι στο Μωσαϊκό νόμο και έδιναν  έμφαση σε λουτρά εξαγνισμού. Διατηρούσαν αυστηρό ημερήσιο πρόγραμμα με προσευχές, κοινά γεύματα και εργασία αποκλειστικά για τα προς το ζην. Δεν είχαν πλούτη ούτε εμπορευόντουσαν. Απείχαν από τον γάμο, αλλά υιοθετούσαν παιδιά άλλων και τα ανέτρεφαν βάση των αρχών τους. Νυμφεύονταν μερικοί, αποκλειστικά για τεκνογονία, για αυτό και ήταν ολίγοι τον αριθμό. Σύμφωνα με τον Ιώσηπο είχαν πλατωνικές δοξασίες. Η όποια προσπάθεια ταύτισης των Εσσαίων με τους χριστιανούς είναι ανεπιτυχής. (Ιουδ. Πόλ. Βιβλίο 2, 119-121 και 154-158)


Οι Ζηλωτές: Ακραίοι εθνικιστές, Φαρισαίοι, επαναστάτες. Ο Ιούδας ο Γαλιλαίος θεωρείται ότι ήταν οργανωτής τους. Ομού μαζί με άλλες ιουδαϊκές εθνικιστικές παρατάξεις, δεν ανεχόντουσαν την Ρωμαϊκή κατοχή, τους «Θνητούς δεσπότες (Ιουδ. Πολ. 2 118)» και την απόδοση φόρων στον Καίσαρα, με χρήματα που ανήκαν στο Ναό. Υποστήριζαν τον ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα και θεωρούσαν προδότες όσους δεν συνέπλεαν με τις αντιλήψεις τους. Ήταν πρωτεργάτες της ένοπλης επανάστασης που οδήγησε στον πόλεμο με τους Ρωμαίους και ιδιαίτερα εχθρικοί, απέναντι στους εύπορους Ιουδαίους,  διότι οι εύποροι ήταν ανεκτικοί στη ρωμαϊκή κατοχή. Στην περίοδο του πολέμου οι ζηλωτές εξουσίαζαν στην Ιερουσαλήμ και στον Ναό της και θανάτωσαν πλήθος, εύπορων Ιουδαίων, αρπάζοντες τις περιουσίες τους, εκπληρώνοντας έτσι τα λόγια του Ιακώβου προς αυτούς: «Εθησαυρίσατε εν εσχάταις ημέραις». (Ιάκ. 5:3)


Οι Σικάριοι (= μαχαιροβγάλτες) ακραίοι Ζηλωτές, φόνευσαν πλήθος μετριοπαθών Ιουδαίων (αυτοί που δεν θέλανε τον πόλεμο) στην διάρκεια της εξέγερσης για την αποτίναξη του ρωμαϊκού ζυγού.   


Οι Αρχιερείς: Το αξίωμα του αρχιερέα ήταν κληρονομικό, ισόβιο και το ανώτερο του ιουδαϊκού ιερατείου, που αποτελούταν από τους αρχιερείς, τους ιερείς, τους λευίτες και τους στρατηγούς του ιερού. Την εποχή που εξετάζουμε η διαδοχή του αρχιερέα, κατά την τάξη Ααρών είχε διακοπεί, ο αρχιερέας διορίζεται από τους Ρωμαίους, εξυπηρετεί τα ρωμαϊκά συμφέροντα και ασχολείται κυρίως με την πολιτική. Ενεργός αρχιερέας ήταν ο Καϊάφας, γαμπρός του Άννα, διορισμένου αρχιερέα, από τον Ρωμαίο λεγάτο της Συρίας Κυρίνιο  το 7 μ.Χ.. Τον Άννα τον απομάκρυνε από την θέση του ο Ρωμαίος επίτροπος Βαλέριος Γράτος το 15 μ.Χ.. Ο Άννας είχε πέντε γιούς οι οποίοι διετέλεσαν όλοι αρχιερείς, αφού το ισόβιο του λειτουργήματος είχε και αυτό καταργηθεί. Το ότι ο Ιησούς οδηγήθηκε πρώτα στον Άννα αντί στον εν ενεργεία Καϊάφα φανερώνει την ισχυρή επιρροή που ασκούσε ο Άννας στην πολιτική και θρησκευτική ζωή των Εβραίων. Ως διαχειριστές των εσόδων του Ναού οι αρχιερείς είχαν συσσωρεύσει πλούτο που δεν συμβάδιζε με το λειτούργημα τους.


 Ο Ιώσηπος αναφέρει την Ιερουσαλήμ ως χώρο «προσκυνούμενο υπό της οικουμένης όλης (Ιουδ. Πολ. Δ 262)». Το πλήθος που συνέρεε στην Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσει έπρεπε, να μετατρέψει τα νομίσματα του, να αγοράσει θύματα (= ζώα) για τις θυσίες και να προσφέρει δώρα στον ναό και αφιερώματα. Έτσι ο οίκος του Θεού είχε μετατραπεί σε «οίκο εμπορίου», εξ ου και ο πλούτος των αρχιερέων.


 

Οι επιβουλές των αρχιερέων και των αρχόντων του ιουδαϊσμού, που ήταν ενάντιοι/αντικείμενοι στον Ιησού και την εκκλησία/σώμα  Του    

 

Ο Ιησούς έπρεπε να πεθάνει διότι ήτο επικίνδυνος για την κοινωνική δομή του ιουδαϊκού έθνους και τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, δηλαδή των Ηρωδιανών, των Αρχιερέων, των Σαδδουκαίων, των Πρεσβυτέρων, των Φαρισαίων και των Γραμματέων. Επίσης προνόμια που είχαν αποκτήσει από τους Ρωμαίους, εξασκώντας φιλορωμαϊκή πολιτική, κινδύνευαν να τα χάσουν. 

 

«Εάν αφώμεν αυτόν ούτως, πάντες πιστεύσουσιν εις αυτόν και ελεύσονται οι Ρωμαίοι και αρούσι ημών (= θα μας παύσουν) και τον τόπον και το έθνος». (Ιωάν. 11:48)

 

«Ην δε το πάσχα και τα άζυμα μετά δύο ημέρας και εζήτουν οι αρχιερείς και οι γραμματείς πως αυτόν εν δόλω κρατήσαντες αποκτείνωσιν». ( Μάρκ. 14:1) 

 

Οι αρχιερείς, οι γραμματείς και το πρεσβυτέριον του λαού, οδηγούν τον Ιησού εις το Συνέδριο αυτών και στην συνέχεια την απόφαση της θανατικής ποινής, την αποσπούν με δόλο από τον πέμπτο Ρωμαίο επίτροπο της Ιουδαίας Πόντιο Πιλάτο, κατηγορώντας τον Ιησού ως αποσρέφοντα τον ιουδαϊκό λαό από την Ρώμη και ως αντιλέγοντα στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

 

«Ήρξαντο δε κατηγορείν αυτού λέγοντες: Τούτον εύραμεν διαστρέφοντα το έθνος ημών και κωλύοντα φόρους Καίσαρι διδόναι και λέγοντα αυτόν Χριστόν βασιλέα είναι». (Λουκ. 23:2, 14)

 

«Εκ τούτου ο Πιλάτος εζήτει απολύσαι αυτόν, οι δε Ιουδαίοι εκραύγασαν λέγοντες: Εάν τούτον απολύσης, ουκ ει φίλος του Καίσαρος πας ο βασιλέα εαυτόν ποιών αντιλέγει τω Καίσαρι». (Ιωάν. 19:12)

 

«Λέγει αυτοίς ο Πιλάτος: Τον βασιλέα υμών σταυρώσω; Απεκρίθησαν οι αρχιερείς: Ουκ έχομεν βασιλέα ει μη Καίσαρα. Τότε ουν παρέδωκεν αυτόν αυτοίς ίνα σταυρωθή». (Ιωάν. 19:15-16)

 

Οι αντικείμενοι αρχιερείς και άρχοντες δωροδοκώντας τους Ρωμαίους στρατιώτες, εμπόδισαν την διάδοση της ανάστασης του Ιησού.

 

«Και συναχθέντες (οι αρχιερείς)  μετά των πρεσβυτέρων και συμβουλευθέντες έδωκαν εις τους στρατιώτας αργύρια ικανά, λέγοντες· Είπατε ότι οι μαθηταί αυτού ελθόντες διά νυκτός έκλεψαν αυτόν, ενώ ημείς εκοιμώμεθα. Και εάν ακουσθή τούτο ενώπιον του ηγεμόνος, ημείς θέλομεν πείσει αυτόν και εσάς θέλομεν κάμει αμερίμνους. Εκείνοι δε λαβόντες τα αργύρια, έπραξαν ως εδιδάχθησαν. Και διεφημίσθη ο λόγος ούτος παρά τοις Ιουδαίοις μέχρι της σήμερον». (Ματθ. 28:12-15)

 

 

 

Οι αρχιερείς και οι άρχοντες αντιδρούν βίαια στη δράση της εκκλησίας


 

«Αλλά ταύτα πάντα θέλουσι κάμει εις εσάς διά το όνομά μου, διότι δεν εξεύρουσι τον πέμψαντά με». (Ιωάν. 15:21)

 

 

Οι επιβουλές των αντικειμένων/εναντιουμένων Ιουδαίων, συνεχίστηκαν με αμείωτη ένταση ενάντια στην εκκλησία, όπως τους προείπε ο Ιησούς.

 

«Ιδόντες δε οι Ιουδαίοι τα πλήθη, επλήσθησαν φθόνου και ηναντιούντο εις τα υπό του Παύλου λεγόμενα, αντιλέγοντες και βλασφημούντες». (Πράξ.13:45).

 

Δεν υπήρχε πόλις που να πήγαν οι μαθητές, σύμφωνα με την εντολή που έλαβαν, («υπάγετε σε όλη την κτίση»), που να μην διώχτηκαν ή φονεύτηκαν, από τους προσκείμενους στον ιουδαϊσμό και αντικείμενους στον αρχηγό της ζωής Ιησού, Ιουδαίους και ελληνιστές [= Ιουδαίοι της διασποράς (Πραξ. 9:29)].  Αντιόχεια, Ικόνιο, Λύστρα, Θεσσαλονίκη, Βέροια, Ιεροσόλυμα, Δαμασκός, παντού διωγμοί. Πάντες οι ενάντιοι/αντικείμενοι Ιουδαίοι, ήθελαν να τους θανατώσουν (Πράξ. 5:33).

 

Μαρτυρία του Ιουστίνου για τις επιβουλές των Ιουδαίων

 

Ο Ιουστίνος στο διάλογο προς Τρύφωνα Ιουδαίο 17-1 αναφέρει ότι: «Οι Ιουδαίοι όχι μόνο δεν μετανόησαν αλλά απέστειλαν εκλεγμένους (πράκτορες), εις όλη την γη με σκοπό να διαβάλουν και να κατηγορήσουν τούς χριστιανούς ως αιρετικούς, παράνομους και άθεους».

 

 

Την περίοδο που εξετάζουμε οι Ρωμαίοι δεν δίωκαν τους χριστιανούς   

 

Η αρχέγονη εκκλησία λοιπόν δεν αντιμετώπιζε διωγμούς από τους Ρωμαίους για την πίστη της εις τον Ιησού, αλλά από τους απειθείς, ενάντιους, Ιουδαίους, παρακινούμενους από την άρχουσα τάξη, όπως τους είχε πει ο Ιησούς, «εάν εμέ εδίωξαν και σας θέλουν διώξει». (Ιωάν. 15:20)

 

Οι Ρωμαίοι δεν διέκριναν τη διαφορά μεταξύ χριστιανών και Ιουδαίων, οι οποίοι αρχικά, συναθροίζονταν από κοινού στις συναγωγές. Νόμιζαν ότι ο χριστιανισμός είναι ιουδαϊκή αίρεση και δεν είχαν λόγους να διώξουν την εκκλησία, δεδομένου ότι ο ιουδαϊσμός είχε προνομιακές σχέσεις με την Ρώμη. Αντιθέτως ρωμαϊκές αποφάσεις, που στρέφονταν ενάντια στους Ιουδαίους είχαν επιπτώσεις και στους χριστιανούς, όπως στην περίπτωση του Ακύλα και της Πρίσκιλλας, όταν εκδιώχθηκαν από την Ρώμη  όλοι οι  Ιουδαίοι με εντολή του Κλαύδιου. Απόσπαση/αποχώρηση των μαθητών από την συναγωγή έκανε ο Παύλος στην Έφεσο (Πράξ. 19:9, 18:2).

 

Τα ιστορικά γεγονότα που γράφτηκαν στο βιβλίο των  Πράξεων  επιβεβαιώνουν την στάση της Ρώμης

 

«Ότε δε ο Γαλλίων ήτο ανθύπατος της Αχαΐας, οι Ιουδαίοι εσηκώθησαν ομοθυμαδόν κατά του Παύλου και έφεραν αυτόν εις το δικαστήριον, λέγοντες ότι ούτος πείθει τους ανθρώπους να λατρεύωσι τον Θεόν παρά τον νόμον. Και ότε έμελλεν ο Παύλος να ανοίξη το στόμα, είπεν ο Γαλλίων προς τους Ιουδαίους· Εάν μεν ήτο τι αδίκημα ή ραδιούργημα πονηρόν, ω Ιουδαίοι, ευλόγως ήθελον σας υποφέρει· εάν δε ήναι ζήτημα περί λέξεων και ονομάτων και του νόμου υμών, θεωρήσατε σείς· διότι εγώ κριτής τούτων δεν θέλω να γείνω. Και απεδίωξεν αυτούς από του δικαστηρίου». (Πράξ. 18:12-16)

 

«Και αφού αυτός είπε ταύτα, εσηκώθη ο βασιλεύς και ο ηγεμών και η Βερνίκη και οι συγκαθήμενοι μετ' αυτών, και αναχωρήσαντες ελάλουν προς αλλήλους, λέγοντες ότι ουδέν άξιον θανάτου ή δεσμών πράττει ο άνθρωπος ούτος (ο Παύλος). Ο δε Αγρίππας είπε προς τον Φήστον· Ο άνθρωπος ούτος ηδύνατο να απολυθή, εάν δεν είχεν επικαλεσθή τον Καίσαρα». (Πράξ. 26:30-32, 28:16-20)

 

Και από την οικία του Καίσαρος είχαν πιστέψει στον Ιησού, με τους οποίους ο Παύλος συναναστρεφότανε.


 «Ασπάζονται υμάς πάντες οι άγιοι, μάλιστα δε οι εκ της Καίσαρος οικίας». (Φιλιπ. 4:22)

 

Ο Παύλος για να γλυτώσει το μένος των αντικειμένων Ιουδαίων επικαλέστηκε τον Ρωμαίο Καίσαρα, διότι γνώριζε ότι ο χριστιανισμός δεν ήταν απαγορευμένος από την Ρώμη, η οποία ήτο ανεκτική σε όλους τους «θεούς» και στο πάνθεον της είχε συμπεριλάβει πλήθος δοξασιών. Μάλιστα ο Ευσέβιος έγραψε για τον Καίσαρα Τιβέριο ότι του άρεσε το χριστιανικό δόγμα και πρότεινε στην σύγκλητο να συμπεριλάβουν τον Ιησού στο Ρωμαϊκό πάνθεον, η  εισήγηση του απερρίφθη αλλά ο Τιβέριος απείλησε με θάνατο τους κατηγόρους των χριστιανών. (Ευσέβιος Εκκλ. Ιστορία Β΄2,6)

 

Η πυρκαγιά στην Ρώμη το 64 μ.Χ.

 

Αρκετοί ιστορικοί, θεολόγοι και μελετητές, αμφιβάλουν εάν ο διωγμός του Νέρωνα, ο οποίος ήταν περιορισμένος στην Ρώμη και μικρής διάρκειας, αφορούσε την πίστη των χριστιανών. Τα στοιχεία δείχνουν ότι σκοπός του Νέρωνα ήταν να τιμωρήσει τους υπαίτιους της πυρκαγιάς, σαν κακόβουλη πράξη και σύμφωνα με την Δωδεκάδελτο (= νόμοι του κράτους), οι ποινές, που προβλέπονταν για τους εμπρηστές ήταν το πυρ και το ρίξιμο στα θηρία. Αξίζει να σημειώσουμε ότι την ίδια περίοδο, σύμφωνα με τον Λατίνο ιστορικό Σουητώνιο, πάρθηκαν και άλλα μέτρα εναντίον διαφόρων ομάδων, όπως δίωξη από την Ρώμη των ηθοποιών των παραστάσεων παντομίμας και απαγόρευση των εορτών των αρματηλατών (= ιππικά αγωνίσματα /αρματοδρομίες προς τιμή θεών).


Οι χριστιανοί, του πρώτου αιώνα, δεν είχαν κανένα λόγο να πυρπολήσουν την Ρώμη, κατηγορήθηκαν, ως υπαίτιοι. Η διδαχή του Ιησού και των αποστόλων απέτρεπαν βίαιες συμπεριφορές και βίαιο εκχριστιανισμό των αλλόπιστων. Ιστορικά οι διαβολείς των χριστιανών ήταν οι αντικείμενοι Ιουδαίοι.

 

Καθώς αναφέρει και ο καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Απόστολος Αθ. Γλαβίνας στο βιβλίο του: (Οι διωγμοί της εκκλησίας στην Προκωνσταντίνεια εποχή» εκδόσεις «Τέρτιος» Κατερίνη 03/1992 σελ. 41-42)

 

«Οι Ιουδαίοι βρήκαν την ευκαιρία να τροφοδοτήσουν την πολιτική εξουσία της Ρώμης με εύφλεκτο υλικό εναντίον των χριστιανών».

 

Η ίδια πηγή σελ. 49-50 αναφέρει ότι: «Οι χριστιανοί δεν ήταν εκτός νόμου, δεν είχε εκδοθεί κανένας νόμος εναντίον τους, δεν είχαν θεωρηθεί διαφορετική από τον ιουδαϊσμό θρησκεία και απαγορευμένη».


                             

Ψευδοπροφήτες


«Εγερθήσονται γαρ ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήται και δώσουσιν σημεία και τέρατα προς το αποπλανάν ει δυνατόν τους εκλεκτούς». (Μάρκ. 13:22)


 

Τα εκάστοτε θρησκευτικά συστήματα,  πάντοτε στήριζαν, την άρχουσα τάξη (ελίτ), η οποία με την σειρά της, τα χρησιμοποιούσε ως εργαλείο, για την χειραγώγηση των κατωτέρων κοινωνικών στρωμάτων, με όφελος την διατήρηση της εξουσίας, από τους πλούσιους ολιγάρχες (Ιάκ. 2:6). Ισχυρός συνδετικός κρίκος σε αυτήν την διαπλεκόμενη σύμπραξη, θρησκείας και εξουσίας, ήταν οι ψευδοπροφήτες, των οποίων, οι χρησμοί, καθοδηγούσαν το λαό και τις «θεϊκές» αποφάσεις των κυβερνώντων. Η δράση των Ιουδαίων ψευδοπροφητών ανάμεσα στον ιουδαϊκό λαό,  ήταν ενεργή και στους χρόνους των αποστόλων (Ματθ. 7:15). Ένας από αυτούς ήταν και ο Ιουδαίος μάγος, ψευδοπροφήτης, ο Βαριησούς ή Ελύμας (Πράξ. 13:6-8).

 

Ο Ιώσηπος, βασική πηγή γνώσης για τον Ιουδαϊκό πόλεμο, στο (Βιβλ. ΣΤ 288) αναφέρει ότι στην περίοδο του πολέμου, απατεώνες και ψευδοπροφήτες εξαπάτησαν τους Ιουδαίους, οι οποίοι δεν πίστεψαν στα αληθινά σημεία του Θεού για το τέλος της Ιερουσαλήμ. (Βλ. και Αποκ. 19:20)


«Ισραήλ, οι προφήταί σου είναι ως αι αλώπεκες εν ταις ερήμοις». (Ιεζ. 13:4)



 

Ψευδόχριστοι


«Ου γαρ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν (επίγεια) αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν (επουράνια)». (Εβρ. 13:14, 11:16)


 

 Ο όρος ψευδόχριστος/οι εισάγεται από τον ίδιο τον Ιησού και σημαίνει ψεύτικος Χριστός,  ψεύτικος Μεσσίας, όχι ο αληθινός, συνεπώς κάποιος που αναγγέλλει απατηλές επαγγελίες.

 

«Βλέπετε μη πλανηθήτε. Πολλοί γαρ ελεύσονται επί τω ονόματι μου λέγοντες: Εγώ ειμί και ο καιρός ήγγικεν. Μη πορευθήτε οπίσω αυτών».  (Λουκ. 21:8)

 

Θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε ότι ο Θευδάς και ο Ιούδας είχαν χαρακτηριστικά ψευδομεσσία. Σύμφωνα με την ιουδαϊκή αντίληψη εκείνης της εποχής ο ερχόμενος Μεσσίας/Χριστός, θα τους έσωζε/ελευθέρωνε, από τον Ρωμαϊκό ζυγό και θα αποκαθιστούσε την επίγεια βασιλεία εις τον Ισραήλ, κατά το πρότυπο Δαυίδ.

 

«Ο Ιησούς λοιπόν γνωρίσας ότι μέλλουσι να έλθωσι και να αρπάσωσιν αυτόν, διά να κάμωσιν αυτόν βασιλέα, ανεχώρησε πάλιν εις το όρος αυτός μόνος». (Ιωάν. 6:15, Πράξ. 1:6)

 

Η αντίληψη αυτή είχε ως αποτέλεσμα να είναι οι Εβραίοι ανυπότακτοι (Έσδρ. 4:19, Α΄Πέτρ. 2:17) και να προκαλούν συχνά εξεγέρσεις στην περιοχή. Πολλοί Ιουδαίοι μαθητές,  βλέποντας ότι ο Ιησούς δεν ήταν ο τύπος του Μεσσία που ήθελαν, τον εγκατέλειπαν (Ιωάν. 6:66). Αυτή η εσφαλμένη αντίληψη, η συσχέτιση δηλαδή της επουράνιας βασιλείας του Θεού, με την εθνική αποκατάσταση του σαρκικού Ισραήλ επικρατεί και σήμερα σε πολλούς θρησκευόμενους, οι οποίοι προσέχουν σε ιουδαϊκούς μύθους και σε εντολές ανθρώπων που αποστρέφονται την αλήθεια (Τίτ. 1:14). (Βλέπε: Σύγχρονη θεωρία των Οικονομιών ή Dispensationalism)

 

 

Αντίχριστος

 

Ο όρος αντίχριστος (= ο ενάντιος στον Χριστό), εισάγεται για πρώτη φορά  από τον Ιουδαίο Ιωάννη, απόστολο προς τους περιτετμημένους Ιουδαίους, σε χρόνο που για την μορφωμένη τότε εκκλησία ήταν έσχατος. Ο απόστολος Ιωάννης  λοιπόν, προσδιορίζει την πρώτη  εκκλησία, ως  εσχατολογική, «Παιδία εσχάτη ώρα εστίν».

 

Σώμα Χριστού και σώμα αντίχριστου

 

Στην αρχέγονη εκκλησία πάντες ήταν χρισμένοι (= βαπτισμένοι με Άγιο Πνεύμα) και όλοι γνώριζαν «οίδατε πάντες». Είχαν ακούσει ότι πριν τον ερχομό του Παντοκράτορα Ιησού (Αποκ. 1:8, Εβρ. 1:3, Ζαχ. 8:18 Ο΄)   και την οργή του επί των αρνητών Ιουδαίων, θα ερχότανε ο αντίχριστος.

 

 Τα μέλη της εκκλησίας του Χριστού, οι πιστοί, ήταν ένα «σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους». (Α΄ Κορ. 12:12-26, 19-20, Ρωμ. 12:5, Εφ. 1:22-23 )», 

 

Αντίχριστος/οι, ήταν συλλογικό σώμα, σύνολο προσώπων, συγκεκριμένης  ιδεολογίας και πίστης, σύγχρονοι των αποστόλων. Ήταν το αποτέλεσμα μακρόχρονης, εντός της εκκλησίας, αντιπαράθεσης περί της ταυτότητας και διδαχής του Κυρίου Ιησού,  από Ιουδαίους, πιστούς μεν αλλά και ζηλωτές του νόμου. (Πράξ. 21:20-21, Πράξ. 11:2, )

 

Ήταν μέσα στην εκκλησία, εξήλθαν απ’ αυτήν και αυτό ήταν σημείο/προμήνυμα, της Δευτέρας Παρουσίας και των εσχάτων ημερών του αιώνος του νόμου.

 

Η πλάνη του/των  αντίχριστου/ων ήταν ένδειξη απώλειας

 

Υπήρχε συγκεκριμένη πλάνη που χαρακτήριζε κάποιον σαν αντίχριστο/ενάντιο, του Χριστού, όμως αυτή η πλάνη δεν τον καθιστούσε υποψήφιο διάδοχο παγκόσμιας ηγεμονίας, τουναντίον ήταν ένδειξη απώλειας.

 

«Ότι πολλοί πλάνοι εξήλθον (από την πρώτη εκκλησία) εις τον κόσμον, οι μη ομολογούντες Ιησούν Χριστόν ερχόμενον εν σαρκί. Ούτος έστιν ο πλάνος και ο αντίχριστος». (Β΄Ιωάν.1:7)

 

«Τις έστιν ο ψεύστης ει μη ο αρνούμενος ότι Ιησούς ουκ έστιν ο Χριστός; Ούτος έστιν ο αντίχριστος, ο αρνούμενος τον πατέρα και τον υιόν. Πας ο αρνούμενος τον υιόν ουδέ τον πατέρα έχει, Ο ομολογών τον υιόν και τον Πατέρα έχει». (Α΄ Ιωάν. 2:22-23, Ιωάν. 10:30)

 

«Και παν πνεύμα ο μη ομολογεί τον Ιησούν εκ του Θεού ουκ έστιν. Και τούτο έστιν το του αντιχρίστου, ο ακηκόατε ότι έρχεται και νυν εν τω κόσμω εστίν ήδη». (Α΄ Ιωάν. 4:3)

 

Για όλους τους εξ Εβραίων αντιτασσόμενους (Πράξ. 18:6), υπεναντίους (Εβρ. 10:27), αντιδιατιθεμένους (2 Τιμ. 2:24), αντικείμενους (Φιλ. 1:28), αντιπίπτοντας (Πράξ. 7:54), αντιλέγοντας (Πράξ. 28:19), αρνητάς (2 Πέτρ. 2:1) στην υγιαίνουσα και σωτήρια διδασκαλία του Ιησού, ο Ιούδας έγραψε:

 

«Ουαί εις αυτούς διότι περιεπάτησαν εις την οδόν του Κάϊν, και χάριν μισθού εξεχύθησαν εις την πλάνην του Βαλαάμ, και απωλέσθησαν εις την αντιλογίαν του Κορέ. Ούτοι είναι κηλίδες εις τας αγάπας σας, συμποσιάζοντες αφόβως, βόσκοντες εαυτούς,εξ ημών εξήλθαν αλλ’ ουκ ήσαν εξ ημών») νεφέλαι άνυδροι υπό ανέμων περιφερόμεναι, δένδρα φθινοπωρινά άκαρπα, δις αποθανόντα, εκριζωθέντα  κύματα άγρια θαλάσσης επαφρίζοντα τας ιδίας αυτών αισχύνας, αστέρες πλανήται, δια τους οποίους το ζοφερόν σκότος είναι τετηρημένον εις τον αιώνα». (Ιούδα 1:11-13)

 

Η ανάγνωση των επιστολών σε πραγματικό χρόνο


«Σας παρακαλώ δε ………  να συναγωνισθήτε μετ' εμού, προσευχόμενοι υπέρ εμού προς τον Θεόν, διά να ελευθερωθώ από των εν τη Ιουδαία απειθούντων …..». (Ρωμ. 15:30)

Εξετάζοντας λοιπόν τις επιστολές σε πραγματικό χρόνο καταλαβαίνουμε τον αγώνα των αποστόλων και των εν Χριστώ αδελφών και την πολεμική που επιχειρούσαν εναντίον τους, μάλιστα οι  εκ της περιτομής, αντικείμενοι/ενάντιοι, οι οποίοι είχαν εισχωρήσει ανάμεσα τους, εισάγοντας αιρέσεις απωλείας/ψευδοδιδαχές και αρνούμενοι τον αγοράσαντα αυτούς δεσπότη, δημιουργώντας διχοστασίες και σκάνδαλα. Κάτω από αυτές τις συνθήκες αγωνιζόμενος ο Παύλος, έγραψε, προτρέποντας τους σύγχρονους του αγίους.

«Και μη πτυρόμενοι (= φοβιζόμενοι) εν μηδενί υπό των αντικειμένων (αντίχριστων) ήτις εστίν αυτοίς ένδειξις απωλείας, υμών δε σωτηρίας και τούτο από Θεού ότι υμίν εχαρίσθη το υπέρ Χριστού ου μόνον το εις αυτόν πιστεύειν αλλά και το υπέρ αυτού πάσχειν». (Φιλιπ. 1:28-29) 

Αφού λοιπόν εξετάσουμε με προσοχή, την τότε, επικρατούσα κατάσταση στην εκκλησία, τον αγώνα των πιστευσάντων, τα παθήματα τους, από τους Ιουδαίους, τους  ζηλωτές του νόμου, όπως ακριβώς τους προείπε ο Ιησούς, το κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον τους και την προσδοκία τους για την επικείμενη έλευση του «μεγάλου Θεού και σωτήρα Ιησού Χριστού» (Τίτ. 2:13), μπορούμε να εννοήσουμε τις γραφές με περισσότερη ακρίβεια.


Προς Θεσσαλονικείς επιστολή Β΄

 

«Ερωτώμεν δε υμάς αδελφοί υπέρ της παρουσίας του κυρίου ημών Ιησού Χριστού και ημών επισυναγωγής (= η επί το αυτό συγκέντρωσις εν τινι τόπω) 2 επ’ αυτόν εις το μη ταχέως σαλευθήναι υμάς από του νοός μηδέ θροείσθαι (θορυβήσθε) μήτε δια πνεύματος μήτε δια λόγου μήτε δι’ επιστολής ως δι’ ημών,ως ότι ενέστηκεν η ημέρα του Κυρίου. 3 Μη τις υμάς εξαπατήση κατά μηδένα τρόπον, ότι εάν μη έλθη η αποστασία πρώτον και από-καλυφθή ο άνθρωπος της ανομίας, ο υιός της απωλείας 4 ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον θεόν η σέβασμα, ώστε αυτόν εις τον ναόν του θεού καθίσαι αποδεικνύντα εαυτόν ότι έστιν θεός. 5 Ου μνημονεύετε ότι έτι ων προς υμάς ταύτα έλεγον υμίν; 6 Και νυν το κατέχoν οίδατε εις το από-καλυφθήναι αυτόν εν τω εαυτού καιρώ. 7 Το γαρ μυστήριον ήδη ενεργείται της ανομίας μόνον ο κατέχων άρτι έως εκ μέσου γένηται 8 και τότε από-καλυφθήσεται ο άνομος, ον ο Κύριος Ιησούς ανελεί τω πνεύματι του στόματος αυτού και καταργήσει τη επιφανεία της παρουσίας αυτού. 9 Ου έστιν η παρουσία κατ’ ενέργειαν του Σατανά εν πάση δυνάμει και σημείοις και τέρασιν ψεύδους 10 και εν πάση απάτη αδικίας τοις απολλυμένοις, ανθ’ ων την αγάπη της αληθείας ουκ εδέξαντο εις το σωθήναι αυτούς. 11 Και δια τούτο πέμπει αυτοίς ο Θεός ενέργειαν πλάνης εις το πιστεύσαι αυτούς τω ψεύδει, ίνα κριθώσιν πάντες οι μη πιστεύσαντες τη αληθεία αλλά ευδοκήσαντες τη αδικία.  (Β΄ Θεσ. 2:1-12)

 

Το κατέχον και ο κατέχων

 

Η λανθασμένα υποστηριζόμενη άποψη ότι το κατέχον ή ο κατέχων είναι η εκκλησία που εμποδίζει / κωλύει  τον αντίχριστο να αποκαλυφθεί, ενώ ο Ιωάννης υποστηρίζει ότι οι αντίχριστοι «εξ ημών εξήλθαν», έχει ως βάση την εξ ίσου λανθασμένη άποψη ότι ο αντίχριστος θα αποκαλυφτεί στο τέλος της ιστορίας του κόσμου (Βλ. σχετικό άρθρο εδώ). Αυτή η εκδοχή οδηγεί τους μεταφραστές των κειμένων της Καινής Διαθήκης, σε ανθρώπινες παρεμβάσεις όπως τα ακόλουθα παραδείγματα. (Η παρέμβαση στην μετάφραση σημειώνεται με κόκκινο, τα σε αγκύλη αμφισβητούνται).

 

Β΄ Θεσσαλονικείς 2:6  «Και νυν το κατέχον οίδατε, εις το αποκαλυφθήναι                       

                                            αυτόν εν τω εαυτού καιρώ». Textus Receptus.

 

Μετάφραση βιβλικής εταιρείας των Τεσσάρων Καθηγητών ISBN0564081299

                                          «Και τώρα ξέρετε εκείνο που τον [εμποδίζει] να

                                           φανερωθεί πριν τον καιρό του».

 

Ερμηνευτική απόδοση Καινής Διαθήκης υπό Ιωάννου Θ. Κολιτσάρα. Αδελφότης Θεολόγων η «Ζωή» δεύτερη έκδοση.

                                            «Και γνωρίζετε τώρα, ποίον είναι εκείνο, το οποίον

                                            [συγκρατεί και εμποδίζει] τον άνομο να αποκαλυφθή

                                             ενωρίτερα, δια να φανερωθή αυτός εις τον καιρόν

                                             που του έχει καθορισθή από τον Θεόν».

 

Προς ενημέρωση των δυσκολιών και των διαφορετικών εκδοχών που αντιμετωπίζουν οι ερευνητές με «το κατέχον» και «ο κατέχων» έχοντας ως «δεδομένη αλήθεια» το τέλος του κόσμου, διάβασε εδώ σχετική μελέτη που δημοσιεύτηκε στα πρακτικά του Διεθνούς Επιστημονικού Συνεδρίου (Β-Παύλεια) της Ι.Μ Βεροίας, Ναούσης και Καμπάνιας. Βέροια 1996. Σελ. 81-92.

 

Σημειώσεις για την κατανόηση του κειμένου (Β΄ Θεσσαλονικείς 2:1-12)

 

Κατέχω = ρήμα πολυσημικό, έχει πολλαπλές σημασίες // επί περιστάσεως, σημαίνει κατέχω τον νουν, απασχολώ την προσοχή τινός, // επί αρχόντων, έχω υπό την εξουσία μου, εξουσιάζω, κ.α.. (Λεξ. Liddell - Scott)

 

Επίσης: Κατέχω = Λαμβάνω εις την κατοχή μου, καταλαμβάνω ως κατακτητής δια στρατού // γενικώς, κρύπτω, διατηρώ τι κεκρυμμένο κ.α.. (Λεξ. Ιωάν. Σταματάκου)

 

Γένηται = μέση φωνή, αόριστος β, υποτακτική, του ρήματος γίγνομαι ή γίνομαι που σημαίνει // έρχομαι εις το είναι // λαμβάνω χώρα, συμβαίνω // γεννώμαι // επί συμβάντων, συμβαίνω, επέρχομαι. (Λεξ. Ιωάν. Σταματάκου)   

 

Εκ μέσου γίγνομαι = τίθημι εμαυτόν (θέτω/τοποθετώ τον εαυτόν μου), εξίσταμαι εκ του μέσου, εβγάζω εις την μέση (πράγμα κρυμμένο). (Λεξικό ελληνικής διαλέκτου Σκαρλάτος Βυζάντιος, σελ.295)

 

Εάν ο Ιουδαίος απόστολος Παύλος ήθελε να πει αυτά που λένε οι μεταφραστές, δηλαδή, να εκβληθεί, ή να φύγει, ή να λείψει εκ μέσου, ο κατέχων άρτι (όχι ο κωλύων άρτι), θα χρησιμοποιούσε ένα ρήμα όπως αίρω, εκβάλω, αναχωρώ, απέρχομαι, αποχωρώ, αρπάζω, αφαιρώ και όχι το γίγνομαι.

 

Παραδείγματα

 

«Εξαλείψας το καθ΄ημών χειρόγραφον τοις δόγμασιν ο ην υπεναντίον ημίν και αυτό ήρκεν εκ του μέσου προσηλώσας αυτό τω σταυρώ». (Κολ. 2:14)

 

«Και υμείς πεφυσιωμένοι εστέ και ουχί μάλλον επενθήσατε ίνα αρθή εκ μέσου υμών ο το έργον τούτο πράξας». (Α Κορ. 5:2)

 

«Εάν αφώμεν αυτόν ούτως, πάντες πιστεύσουσιν εις αυτόν και ελεύσονται οι Ρωμαίοι και αρούσιν (= θα σηκώσουν) ημών και τον τόπον και το έθνος». (Ιωάν. 11:48)

 

«Είπεν δε Ιακώβ τω οίκω αυτού και πάσιν τοις μετ΄αυτού άρατε τους θεούς τους αλλοτρίους τους μεθ΄υμών εκ μέσου υμών και καθαρίσασθε και αλλάξατε τας στολάς υμών». (Γεν. 35:2)

 

«….και άνδρες δίκαιοι αίρονται και ουδείς κατανοεί από γαρ προσώπου αδικίας ήρται ο δίκαιος, έσται εν ειρήνη η ταφή αυτού ήρται εκ του μέσου». (Ησ. 57:1-2)


«Ιδού εγώ αποσπώ αυτούς από της γης αυτών και τον Ιούδαν εκβαλώ εκ μέσου αυτών». (Ιερ. 12:14 Ο΄)

 

«Κατά μικρόν μικρόν εκβαλώ αυτούς από σου έως αν αυξηθής και κληρονομήσης την γην». (Εξ. 23:30 Ο΄)

 

Παραδείγματα δια τη χρήση του «γένηται»

 

«Προσεύχεσθε δε ίνα μη γένηται η φυγή υμών χειμώνος μηδέ σαββάτω». (Ματθ. 24.20)

 

«Αμήν λέγω υμίν ότι ου μη παρέλθη η γενεά αύτη έως αν πάντα ταύτα γένηται». (Ματθ. 24:34)

 

«Απ΄ άρτι λέγω προ του γενέσθαι, ίνα πιστεύητε όταν γένηται ότι εγώ ειμί». (Ιωάν. 13:19)

 

«Ίνα εις τα έθνη η ευλογία του Αβραάμ γένηται εν Ιησού Χριστώ, ίνα την επαγγελίαν του πνεύματος λάβωμεν δια της πίστεως». (Γαλ. 3:14)

 

«Το γαρ μυστήριον ήδη ενεργείται της ανομίας, μόνον ο κατέχων άρτι έως εκ μέσου γένηται». (Β΄Θεσ. 2:7)

 

 

Τι κατάλαβαν και τι γνώριζαν οι πιστοί της Θεσσαλονίκης όταν έλαβαν τη δεύτερη επιστολή από τον απόστολο Παύλο

 

Κατάλαβαν ότι πριν την δεύτερη παρουσία του Ιησού που την περίμεναν να γίνει ταχέως στη γενιά τους και την επισυναγωγή τους επ΄αυτόν (Α΄Θεσ. 4:13-18), θα προηγείτο «πρώτον» η αποστασία από την εκκλησία και θα από-καλυπτόταν ο άνθρωπος της ανομίας, ο αντίχριστος, ο υιός της απώλειας, ο αντικείμενος  και υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον θεόν η σέβασμα, ο οποίος θα καθόταν στον ναό του θεού [τον επίγειο ναό της Ιερουσαλήμ τον οποίον οι Ιουδαίοι θαύμαζαν (Ματθ. 24:1)] αποδεικνύοντας τον εαυτό του ότι είναι θεός και θα δρούσε ανάμεσα στους απολυμένους Ιουδαίους στη γενιά των αποστόλων.

 

«Και νυν το κατέχον οίδατε». Εξ αιτίας του ότι το μυστήριο της ανομίας ήδη ενεργούνταν, γνώριζαν ότι κάθε πνεύμα που δεν ομολογούσε τον Ιησού Χριστό δεν ήταν από τον Θεό αλλά ήταν το πνεύμα της πλάνης, το πνεύμα του αντίχριστου, το  οποίο ήξεραν ότι θα ερχόταν σύντομα και ήδη ήταν εις τον κόσμο και ενεργούσε μεταξύ των υιών της απείθειας και της απώλειας, κατέχοντας το νου τους .

 

«Ημείς εκ του Θεού είμεθα, όστις γνωρίζει τον Θεόν ακούει ημάς, όστις δεν είναι του Θεού δεν ακούει ημάς. Εκ τούτου γνωρίζομεν το πνεύμα της αλήθειας και το πνεύμα της πλάνης». (Α Ιωάν. 4:6)

 

«Και υμάς όντας νεκρούς τοις παραπτώμασιν και ταις αμαρτίαις υμών, εν αις ποτέ περιεπατήσατε κατά τον αιώνα του κόσμου τούτου, κατά τον άρχοντα της εξουσίας του αέρος, του πνεύματος του νυν ενεργούντος εν τοις υιοίς της απειθείας». (Εφεσ. 2:1-2)

 

«Δια τούτο σας γνωστοποιώ ότι ουδείς λαλών δια πνεύματος Θεού λέγει ανάθεμα τον Ιησού και ουδείς δύναται να είπη Κύριον Ιησού, ειμή δια Πνεύματος Αγίου». (Α΄ Κορ. 12:3)

 

«Και παν πνεύμα ο μη ομολογεί τον Ιησούν εκ του Θεού ουκ έστιν και τούτο έστιν το του αντίχριστου (πνεύμα), ο ακηκόατε ότι έρχεται και νυν εν τω κόσμω εστίν ήδη». ( Α΄Ιωάν.4:3)

 

«Ει δε και έστιν κεκαλυμμένον το ευαγγέλιον ημών, εν τοις απολλυμένοις εστίν κεκαλυμμένον εν οις ο θεός του αιώνος τούτου ετύφλωσεν τα νοήματα των απίστων εις το μη αυγάσαι τον φωτισμόν του ευαγγελίου της δόξης του Χριστού , ος έστιν εικών του Θεού». (Β΄Κορ. 4:3-4)

 

«Ότι ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμο-κράτορας του σκότους τούτου , προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις». (Εφεσ. 6:13)

 

 

Η ταυτότητα του ανθρώπου της ανομίας, υιού της απώλειας, του αντίχριστου


(1) Το πνεύμα του αντίχριστου, γνωστό στη πρώτη εκκλησία, αποκάλυψε/φανέρωσε τον εαυτό του, ξεσκεπάστηκε. Το γεγονός δηλώνει προηγούμενη μυστηριακή δράση. Το μυστήριο της ανομίας ήδη ενεργούνταν και αποκαλύφτηκε ο άνομος .

 

(2) Ήταν άνθρωπος της ανομίας, Ιουδαίος που γνώριζε τον νόμο αλλά τον παρέβαινε, πλήρης από το αντίχριστο πνεύμα, το πνεύμα της πλάνης, που ενεργούσε στους υιούς της απείθειας, σε αντίθεση με τον Ιησού που ήταν πλήρης Πνεύματος Αγίου το οποίο ενεργούσε στους πειθαρχώντας σ’ αυτόν.

 

(3) Ήταν μεταξύ αυτών που εξήλθαν από την αρχέγονη εκκλησία, αποστάτης. Έπρεπε να έρθει η αποστασία  για να αποκαλυφθεί.

 

(4) Ήταν ψευδοδιδάσκαλος, δίδασκε αιρέσεις απώλειας όντας υιός της απώλειας.

 

(5) Ήταν αντικείμενος, ενάντιος, αντίχριστος, αρνιόταν τον μόνον Δεσπότη και Κύριο  Ιησού Χριστό.

 

(6) Ήταν υπεραιρόμενος, ύψωνε τον εαυτόν του πάνω από κάθε θεότητα η σέβασμα. Σεβαστούς ονόμαζαν και τους Ρωμαίους  αυτοκράτορες και οι ναοί όπου τελούταν η αυτοκρατορική λατρεία ονομάζονταν Σεβαστεία, συνεπώς δεν είχε καμία ταύτιση με αυτούς, όπως πολλοί ισχυρίζονται ότι ο αντίχριστος μπορούσε  να ήταν ο Νέρων η ο Τίτος η άλλος αυτοκράτωρ, η ο Πάπας της Ρώμης σε μεταγενέστερες υποθέσεις.

 

(7) Αποκάλυψε τον εαυτό του στη γενιά των αποστόλων, κάθισε μέσα στον ναό της Ιερουσαλήμ αποδεικνύοντας ότι είναι θεός, πριν ο ναός καταστραφεί το 70 μ.Χ., σε αντίθεση με τους αποστόλους που αποδείκνυαν δια των γραφών ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός. (Πράξ. 18:28)

 

(8) Ήταν ψευδοπροφήτης, η παρουσία του ήταν κατ΄ ενέργεια του σατανά με πάσα δύναμη και σημεία και τέρατα ψεύδους και κάθε απάτη αδικίας μεταξύ των απολυμένων Ιουδαίων.

 

(9) Έδρασε μεταξύ των απολυμένων Ιουδαίων, που είχαν αιρέσεις  απώλειας, έπρατταν την ανομία, ήταν ενάντιοι στον Ιησού, δεν είχαν δεχθεί την αγάπη της αλήθειας για να σωθούν και κατέχονταν από το πονηρό πνεύμα της πλάνης (το κατέχον και ο κατέχων)  που ενεργούσε και είχε την εξουσία μεταξύ των υιών της απείθειας. (Εφεσ. 2:1-2, Α΄Ιωάν. 4:3) 

                                                                                                             

Την ενέργεια αυτή της πλάνης «τον αντίχριστο» την έστειλε ο Θεός στους  απειθείς Ιουδαίους (τους απολυμένους) για να πιστέψουν εις το ψεύδος και να κριθούν όσοι δεν πίστεψαν εις την αλήθεια «τον επουράνιο Ιησού Χριστό» αλλά ευδόκησαν εις την αδικία.

 

«Εγώ ήλθον εν τω ονόματι του πατρός μου, και δεν με δέχεσθε. Εάν άλλος έλθη εν τω ονόματι εαυτού εκείνον θέλετε δεχτεί». (Ιωάν. 5:43)

 

Οι πρώτοι λοιπόν εν Χριστώ αδελφοί, που κατείχαν την αλήθεια, γνώριζαν, ότι ο γεωγραφικός χώρος δράσης του αντίχριστου, ήταν η γη του Ισραήλ, όπου ήταν κτισμένος ο ναός και ο χρόνος δράσης του ήταν η γενιά τους. Γνώριζαν επίσης ότι ο ρόλος του αντίχριστου δεν ήταν να αντικαταστήσει την τότε κοσμική ρωμαϊκή αυτοκρατορία η κάποια άλλη μελλοντική, γινόμενος αυτός παγκόσμιος ηγέτης, αλλά να δράσει μεταξύ των απολυμένων Ιουδαίων με σημεία και τέρατα ψεύδους ώστε αυτοί να πιστέψουν στο ψεύδος και να κριθούν (βλέπε: οργή Θεού επί ασεβών Ιουδαίων εδώ)  σε αντίθεση με τα σημεία και τέρατα αληθείας που ενεργούνταν από τον Θεό δια των αποστόλων «εν τω λαώ».

 

«Δια δε των χειρών των αποστόλων εγίνετο σημεία και τέρατα πολλά εν τω λαώ και ήσαν ομοθυμαδόν πάντες εν τη στοά Σολομώντος». (Πράξ. 5:12, 4:30)

 

 

Tο θηρίο εκ της θαλάσσης και το θηρίο εκ της γης


Το όραμα του Δανιήλ

 

«Ο Δανιήλ ελάλησε και είπεν, Εγώ εθεώρουν εν τω οράματί μου την νύκτα και ιδού οι τέσσαρες άνεμοι του ουρανού συνεφώρμησαν επί την θάλασσαν την μεγάλην. Και τέσσαρα θηρία μεγάλα ανέβησαν εκ της θαλάσσης, διαφέροντα απ' αλλήλων». (Δαν. 7:3)

 

Σ’ αυτό το όραμα της νυκτός του Δανιήλ ένας εκ των παρισταμένων ενώπιον του θρόνου του Θεού του εξηγεί:

 

«Ταύτα τα θηρία τα μεγάλα τα τέσσαρα τέσσαρες βασιλείαι αναστήσονται επί της γης αι αρθήσονται και παραλήμψονται την βασιλείαν άγιοι υψίστου και καθέξουσιν αυτήν έως αιώνος των αιώνων». (Δαν. 7:17-18 LXX)

 

Τα τέσσερα θηρία λοιπόν σύμφωνα με την ερμηνεία που εδόθη στον Δανιήλ ήταν τέσσερις βασιλείες οι εξής: Βαβυλωνιακή, Περσική, Ελληνική και Ρωμαϊκή που κατέκτησαν τους Ιουδαίους, «αναστήσονται επί της γης», με την τελευταία να είναι η επικυρίαρχος δύναμη στα χρόνια του Ιησού και των Ιουδαίων αποστόλων στην γη του Ισραήλ.

 

Η ταύτιση του αντίχριστου με το θηρίο / βασιλεία εκ της θαλάσσης που είχε 7 κεφάλια και 10 κέρατα (Αποκ. 13:1) στερείται κάθε βιβλικής βάσης. Τα όσα σχετικά περιγράφονται στο βιβλίο της αποκάλυψης έχουν να κάνουν με την Ρώμη / το θηρίο εκ της θαλάσσης και το Ισραήλ / το θηρίο εκ της γης που αυτό είχε κέρατα δύο ως αρνίου και ελάλει ως δράκων και που ήσαν σε εμπόλεμη κατάσταση. Τα δύο κέρατα του θηρίου εκ της γης είναι η πολιτική και η θρησκευτική εξουσία του Ισραήλ συνοδευόμενη από ψευδοπροφήτες. Την περίοδο εκείνη κάθε Εβραϊκή εξουσία ήταν φιλορωμαϊκή (λαλούσε ως δράκων) και δρούσε για τα συμφέροντα της Ρώμης, επιτυγχάνοντας έτσι την διατήρηση των προνομίων της. Τα ιστορούμενα δεν αφορούν σημεία του τέλους της ιστορίας του κόσμου, αλλά τα όσα συνέβησαν στην περίοδο του ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους που ήταν και η αιτία για την πτώση της Ιερουσαλήμ. Έχουν να κάνουν με δρώμενα εκείνης της χρονικής περιόδου, όπως:

 

1)  Αναγκαστική λατρεία της Ρώμης και των αυτοκρατόρων της (Αποκ. 13:11-12) ως απόδειξη υποταγής στην τότε κοσμοκράτειρα και ξεσκέπασμα και τιμωρία των επαναστατών Ιουδαίων. Η λατρεία των αυτοκρατόρων συνέβαλε στην πολιτική και θρησκευτική συνοχή του ρωμαϊκού κράτους, όποιος την αρνιόταν χαρακτηριζόταν ως εχθρός του.


Το μέτρο  αφορούσε αποκλειστικά  όσους κατοικούσαν στη γη του Ισραήλ, στους οποίους είχε παραχωρηθεί το δικαίωμα να μη προσκυνούν τον Καίσαρα και την θεά Ρώμη, αλλά να λατρεύουν το δικό τους Θεό και νομοθετήθηκε από το θηρίο εκ της γης. Οι λοιπές επαρχίες της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας  λάτρευαν την θεά Ρώμη ως προστάτιδα και ευεργέτιδα και τον εκάστοτε Καίσαρα με προθυμία, επιδιώκοντας μάλιστα μετά σπουδής τον τίτλο της νεωκόρου των Σεβαστών. Νεωκορία = προνόμιο κατασκευής αυτοκρατορικού ναού, απ΄ όπου εξαρτιόταν η οικονομική τους ευρωστία και η πολιτιστική και κοινωνική τους προοπτική.


Παραπλήσιο μέτρο πάρθηκε κατά την διάρκεια του πολέμου και στην Αντιόχεια όπως ιστορεί ο Ιώσηπος:

 

«Όταν κηρύχτηκε λοιπόν ο πόλεμος  οι Ιουδαίοι ήσαν μισούμενοι υπό πάντων. Ένας από αυτούς με το όνομα Αντίοχος, ο πατέρας του ήταν άρχοντας των Ιουδαίων της Αντιόχειας, αποκήρυξε τον ιουδαϊσμό και τον πατέρα του και κατηγόρησε στον δήμο, Ιουδαίους, ότι συνωμοτούσαν για να κάψουν την Αντιόχεια. Το αποτέλεσμα ήταν οι Αντιοχείς να κάψουν τους κατηγορούμενους Ιουδαίους για να σώσουν τη πόλη τους. Στην συνέχεια ανάγκασε τους Ιουδαίους να θυσιάσουν με τον ελληνικό τρόπο, ώστε να αποκαλυφθούν οι συνωμότες, μερικοί θυσίασαν ενώ άλλοι θανατώθηκαν. Έτσι με την συγκατάθεση του Ρωμαίου στρατηγού, ο Αντίοχος έγινε κυβερνήτης των Ιουδαίων, εξαναγκάζοντας τους να δουλεύουν και την ημέρα του Σαββάτου. Σύντομα η κατάργηση αυτής της αργίας εξαπλώθηκε και σε άλλες πόλεις». (Ιουδ. Πόλ. Ζ 46-53)


Ο ίδιος επίσης ιστορεί ότι κατά την διάρκεια της πολιορκίας της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο, όσοι Ιουδαίοι προσέφευγαν στους Ρωμαίους «ανευφήμουν ως ευεργέτην» τον Τίτο και ζητούσαν την τιμωρία των επαναστατών. (Ιουδ. Πολ. Δ΄ 115) 


2)  Έλεγχο του εμπορίου στην γη Ισραήλ «οικονομικός αποκλεισμός/κυρώσεις» όπου κανείς δεν μπορούσε να αγοράσει η να πουλήσει εάν δεν είχε τις απαραίτητες πιστοποιήσεις «χάραγμα» ότι ήταν φίλος της Ρώμης και όχι πολέμιος της.


3)  Την από παλαιά γνωστή και πάντα επίκαιρη μέθοδο της παραπληροφόρησης και εξαπάτησης με ενέργειες ψεύτικων σημείων και θαυμάτων, μέσω των οργάνων της φιλορωμαϊκής ιουδαϊκής εξουσίας, τους ψευδοπροφήτες, με στόχο πάλι την διάσωση των προνομίων της.

   

Οι ιστορικές συγκυρίες της εποχής εκείνης, έφεραν την αρχέγονη  εκκλησία αντιμέτωπη με την ίδια της την ομολογία, ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο αληθινός Θεός και ζωή αιώνιος.

 

«Και άλλος άγγελος τρίτος ηκολούθησεν αυτοίς λέγων εν φωνή μεγάλη: Ει τις προσκυνεί το θηρίον και την εικόνα αυτού και λαμβάνει χάραγμα επί του μετώπου αυτού η επί την χείρα αυτού και αυτός πίεται εκ του θυμού του Θεού του κεκερασμένου ακράτου εν τω ποτηρίω της οργής αυτού και βασανισθήσεται εν πυρί και θείω ενώπιον αγγέλων αγίων και ενώπιον του αρνίου ……….. Ώδε η υπομονή των αγίων εστίν, οι τηρούντες τας εντολάς του Θεού και την πίστιν Ιησού». (Αποκ. 14:9-10, 12. Βλ. και Β΄ Θεσ. 1:7)

 

Πολλοί Ιουδαιοχριστιανοί και εθνικοί χριστιανοί  αρνούμενοι να θυσιάσουν και να προσκυνήσουν κατά τον εθνικό ειδωλολατρικό τρόπο, θανατώθηκαν, μακαριζόμενοι υπό του Κυρίου.

 

«Και ήκουσα φωνής εκ του ουρανού λεγούσης, γράψον: Μακάριοι οι νεκροί οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες απ’ άρτι, ναι λέγει το πνεύμα, ίνα αναπαυθώσιν εκ των κόπων αυτών τα γαρ έργα αυτών ακολουθεί μετ΄αυτών». (Αποκ. 14:13)


Επίσης όσοι Ιουδαϊστές αρνήθηκαν να προσκυνήσουν την εικόνα του θηρίου, ομοίως θανατώθηκαν, μένοντας έτσι πιστοί στον ιουδαϊσμό που έμελλε να καταργηθεί με το επικείμενο γρέμισμα του Ναού και των συμβόλων του. (Εβρ. 8:13)

 

Το χάραγμα

 

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το χάραγμα μπορεί να ήταν τεχνικός όρος της αυτοκρατορικής σφραγίδας η το ίδιο το νόμισμα του αυτοκράτορα. Πάντως ιστορικό περιστατικό χαράγματος στην κυριολεξία, έχουμε και επί βασιλείας του Πτολεμαίου Δ΄ του Φιλοπάτορα (222-204 π.Χ.) ο οποίος απαγόρευσε σε όλους τους Ιουδαίους της Αιγύπτου να λατρεύουν τον Θεό τους και να εισέρχονται στις συναγωγές τους. Αντ’ αυτού έπρεπε η να απογραφούν στους καταλόγους των δούλων και να λάβουν χάραγμα με πυρωμένο σίδερο, το σήμα του θεού Διόνυσου, «φύλλο κισσού», ή να θανατώνονται. Όσοι θέλησαν να λάβουν μέρος στην λατρεία των ειδώλων γινόντουσαν ισότιμοι πολίτες της Αλεξάνδρειας. Άλλοι υπέκυψαν, άλλοι θανατώθηκαν και άλλοι προσπάθησαν με χρήματα να αποφύγουν την εγγραφή τους στους καταλόγους των δούλων. (Γ΄ Μακ. 2:25-33)

Επίσης ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Καλιγούλας χάραζε με πυρωμένο σίδερο τους Συγκλητικούς που έπεφταν στην δυσμένεια του αναγκάζοντάς τους να δουλεύουν στους δρόμους η στα ορυχεία.

 

Εξακόσιοι εξήκοντα εξ         

 

Η ρωμαϊκή αυτοκρατορία λοιπόν (το θηρίο εκ τηλάς θασσης) δεν ταυτοποιείται ως «Αντίχριστος» με τα στοιχεία που δίνονται από τους αποστόλους, διότι, δεν την περιμένανε να έρθει, υπήρχε ήδη προ Χριστού, λατρευόταν ήδη ως «θεά Ρώμη» η ευεργέτιδα και προστάτιδα επικυρίαρχος δύναμη, ποτέ δεν ήταν μέρος η μέλος της εκκλησίας του Χριστού, ούτε και ποτέ εξήλθε / αποστάτησε απ΄αυτή, ούτε ήταν άνθρωπος, αλλά ο αριθμός του ονόματος αυτού ήταν αριθμός ανθρώπου και ο αριθμός αυτού εξακόσιοι εξήκοντα έξ και όχι 666, δηλαδή τριάδα ομοίων αριθμών. (Αποκ. 13:17, Έσδρ. 2:13)

 

Για να καταλάβουμε την διαφορά μεταξύ 666 και εξακόσιοι εξήντα εξ ας δούμε σχετικό άρθρο από το χριστιανικό περιοδικό «Τυχικός. Τευχ. Σεπτ. Οκτ. 2002 ».

 

Ο αριθμός 666


«Σχετικά με τον μυστικό αριθμό 666, που συναντούμε στο βιβλίο της Αποκάλυψης, πολλοί ερμηνευτές παρασύρονται από την ομοιότητα των τριών ψηφίων 6 που σχηματίζουν τον αριθμό όπως το κατανοούμε ύστερα από την εισαγωγή των λεγομένων αραβικών αριθμών – πολλούς αιώνες μετά την συγγραφή των κειμένων της Καινής Διαθήκης.

Ωστόσο, όταν γράφτηκε η Αποκάλυψη, δεν είχε περάσει από το νου του συγγραφέα κάποιος συνδυασμός τριών ομοίων μαθηματικών ψηφίων. Μάλιστα στις κριτικές εκδόσεις του κειμένου, ο αριθμός δεν αποδίδεται ούτε καν με τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου – δηλαδή χξς – αλλά ολογράφως, δηλαδή «εξακόσιοι εξήκοντα εξ». Είναι γνωστό ότι οι άνθρωποι εκείνης της εποχής αν ήθελαν να εκφράσουν τον αριθμό αυτό «αριθμητικώς», δεν θα έγραφαν  «ςςς» αλλά θα έπρεπε να γράψουν οι μεν Έλληνες ΧΞCΤ η χξς (όπως υπάρχει στους παπύρους p18 και p47), οι δε Ρωμαίοι DCLXVI. Ποτέ όμως 666.

 

Οι Εβραίοι αν και εφάρμοζαν ανάλογο σύστημα μετά την βαβυλωνιακή αιχμαλωσία, ουδέποτε το χρησιμοποίησαν στη βίβλο, όπου πάντα γράφονται οι αριθμοί με ολόκληρες λέξεις. (Στο Α΄ Βασ. 10:14 αναφέρεται το 666 ολογράφως ως «εξακόσια εξήκοντα εξ τάλαντα χρυσίου»).

 

Σύμφωνα με τα παραπάνω, κανένας από τους χριστιανούς των πρώτων αιώνων δεν σκεφτόταν ότι κάποτε η αριθμητική έκφραση «εξακόσιοι εξήκοντα εξ» θα απεικονιζόταν με τρία όμοια ψηφία, γεγονός που παρασύρει όσους προσπαθούν να στηριχτούν στην ομοιότητα των τριών 6 και να ταυτίσουν τον αριθμό 666 με το σύστημα bar code που περιέχει από ένα 6 στην αρχή, στη μέση και στο τέλος του.

Αν θέλουν να επιμένουν στην όποια «συνθηματική» σημασία του 6, τότε πρέπει να ξέρουν ότι στο 666 υπάρχουν όχι 3 αλλά 111 εξάρια (111 x 6 666).

Από τα παραπάνω φαίνεται ότι το ίδιο αστήρικτοι είναι και οι ισχυρισμοί εκείνων που νομίζουν ότι θα «λύσουν» το πρόβλημα με βάση τον αριθμό 6 είτε ως συμβολικό αριθμό του ανθρώπου η ως σύμβολο της ατέλειας και με άλλα παρόμοιας μορφής (κόλπα)».

 

Πηγή: http://www.tyxikos.gr/02-9-28.html

 

Συμπέρασμα


Κλείνοντας την μελέτη αυτή θα θέλαμε να παρακαλέσουμε τους εν Χριστώ αδελφούς να μην στρέφουν την προσοχή τους στις κερδοφόρες κινηματογραφικές παραγωγές του Χόλιγουντ σχετικά με τον αντίχριστο, αλλά να θυμηθούμε μαζί τη ρήση του αποστόλου Παύλου.


«Και τώρα, αδελφοί, σας αφιερόνω εις τον Θεόν και εις τον λόγον της χάριτος αυτού, όστις δύναται να εποικοδομήση και να δώση εις εσάς κληρονομίαν μεταξύ πάντων των ηγιασμένων». (Πράξ. 20:32)

 

 

Αμήν

Ιδού, έρχεται με τις νεφέλες. Συγγραφέας : Βασίλειος Ζαφείρογλου 25-09-2018

αναρτήθηκε στις 25 Σεπ 2018, 2:24 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 3 Απρ 2019, 11:14 π.μ. ]

Ιδού έρχεται με τις νεφέλες

Συγγραφή: Βασίλης Ζαφείρογλου (2018, 25 Σεπτεμβρίου)                                                                               

Βιβλικές παραπομπές από: LXX, SBLGNT, Φίλος, Μεταγλώττιση, Βάμβας


 

 

Η Ανάληψη του Κυρίου Ιησού με τη νεφέλη                                                                                                                          

Γνωρίζουμε ότι σύμφωνα με τις γραφές ο Ιησούς μετά την ανάσταση του  φάνηκε στον Κηφά, μετά στους δώδεκα, μετά σε πάνω από πεντακόσιους αδελφούς δια μιας, μετά στον Ιάκωβο, μετά σε όλους τους αποστόλους και μετά την ανάληψή του, φάνηκε στον απόστολο Παύλο και έτσι όλοι αυτοί έγιναν αυτόπτες μάρτυρες της ανάστασης Του. Οι εκλεγμένοι απόστολοι και υπηρέτες του θείου λόγου, όχι μόνο έβλεπαν τον Ιησού αναστημένο για σαράντα ημέρες  αλλά τον είδαν και αναλαμβανόμενο στον ουρανό «εν νεφέλη». (Λουκ. 1:2, 1 Κορ. 15:4-8))

 

«ΤΗΝ πρώτη διήγηση, βέβαια, έκανα, ω Θεόφιλε, για όλα όσα ο Ιησούς άρχισε να κάνει και να διδάσκει, μέχρι την ημέρα κατά την οποία αναλήφθηκε, αφού διαμέσου τού Αγίου Πνεύματος έδωσε εντολές στους αποστόλους, που διάλεξε· στους οποίους και φανέρωσε τον εαυτό του ζωντανό, μετά το πάθος του, με πολλά τεκμήρια, καθώς εμφανιζόταν σ' αυτούς (κείμενο: πτανόμενος ατος) για 40 ημέρες, λέγοντάς τους τα σχετικά με τη βασιλεία τού Θεού». (Πράξ. 1:1-3)

 

Η μετοχή οπτανόμενος έχει την ίδια ετυμολογική ρίζα με τη λέξη οπτασία.

 

«Και όταν είπε αυτά, ενώ αυτοί έβλεπαν, ανυψώθηκε και [μια] νεφέλη τον πήρε από κάτω, [μακριά] από τα μάτια τους. Και καθώς ατένιζαν [συνεχώς] στον ουρανό, ενώ αυτός πορευόταν, τότε ιδού, δύο άντρες είχαν σταθεί κοντά τους με στολές λευκές, οι οποίοι και [τους] είπαν: «Άντρες Γαλιλαίοι, τι έχετε σταθεί βλέποντας μέσα στον ουρανό; Αυτός ο Ιησούς, που αναλήφτηκε από εσάς στον ουρανό, έτσι θα έρθει, με αυτόν τον τρόπο που τον είδατε να πορεύεται στον ουρανό». (Πράξ. 1:9-11)

 

Μέσα από τα λόγια του αγγέλου, που τους μίλησε με την ορολογία των προφητών, καθώς έκανε και ο Ιησούς, προκύπτει μια πολύ σημαντική πληροφορία για τον Δεύτερο Ερχομό του Κυρίου Ιησού Χριστού, που αφορούσε την γενεά των αποστόλων :

 

«Τι έχετε σταθεί βλέποντας μέσα στον ουρανό; Αυτός ο Ιησούς, που αναλήφτηκε από εσάς στον ουρανό, έτσι θα έρθειμε αυτόν τον τρόπο που τον είδατε να πορεύεται στον ουρανό ( δηλαδή, εν νεφέλη)».

 

 

Η σημασία της νεφέλης

Για τους Ιουδαίους μαθητές τα λόγια του αγγέλου είχαν ιδιαίτερη σημασία, άλλωστε τα ίδια είχαν ακούσει και από τον Ιησού. Η εντολή που έλαβαν, να μαρτυρήσουν για την ανάσταση του Ιησού εκ νεκρών, στην Ιερουσαλήμ, σε όλη την Ιουδαία, στην Σαμάρεια και στα έσχατα της γης, προϋπέθετε διωγμούς, εμπαιγμούς, απώλειες, φυλακίσεις, θλίψεις και κάθε είδους επιβουλές, από τους Ιουδαίους αρνητές της χάρης του Θεού. Η υπόσχεση του Ιησού ήταν, ότι θα λάμβαναν δύναμη από ψηλά σε όλη την περίοδο της μαρτυρίας τους και όταν ολοκλήρωναν το έργο τους θα ερχόταν να τους ανταμείψει και να κάνει εκδίκηση σε όσους αρνήθηκαν την μαρτυρία τους και τους έθλιψαν. Ο απόστολος Παύλος επιβεβαιώνει:

 

«Αν και πράγματι, [είναι] δίκαιο απέναντι στο Θεό να ανταποδώσει θλίψη σ’ αυτούς που σας θλίβουν και άνεση σ’ εσάς που θλίβεστε μαζί μ’ εμάς, κατά την αποκάλυψη του Κυρίου Ιησού από [τον] ουρανό μαζί με [τους] αγγέλους [της] δύναμής του μέσα σε πύρινη φλόγα, αποδίδοντας εκδίκηση σ’ αυτούς που δεν ξέρουν [το] Θεό και σ’ αυτούς που δεν υπακούν στο ευαγγέλιο του Κυρίου μας Ιησού. Οι οποίοι θα πληρώσουν [την] τιμωρία [τους με] αιώνιο όλεθρο [προερχόμενο] από [το] πρόσωπο του Κυρίου και από τη δόξα της ισχύος του ….. (2 Θεσ. 1:6-9)

 

 

Οι επιπτώσεις της Δευτέρας παρουσίας «εν νεφέλη» θα ήταν διαφορετικές για τους προσμένοντας τον Σωτήρα Ιησού  από τις επιπτώσεις εκείνες που θα επέρχονταν πάνω στους αρνητές Ιουδαίους που τους έθλιβαν.

 

 

 Ο Ιησούς έχοντας θέσει την πολιορκία της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους, σαν σημείο της παρουσίας του «εν νεφέλη» τους είπε:

«Και τότε θέλουσιν ιδεί τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον εν νεφέλη μετά δυνάμεως και δόξης πολλής. Όταν δε ταύτα αρχίσωσι να γίνωνται, ανακύψατε και σηκώσατε τας κεφαλάς σας, διότι πλησιάζει η απολύτρωσίς σας». (Λουκ. 21:27-28)

 

Πολύ καθαρά ο λόγος του Θεού διακηρύττει ότι Ιησούς Χριστός θα ερχόταν για Δεύτερη φορά «εν νεφέλη» στη διάρκεια της ζωής μερικών από τους μαθητές του Ιησού. Μάλιστα όταν θα ερχόταν ο Ιησούς  οι μαθητές δεν θα είχαν προλάβει να κηρύξουν το ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού σε όλες τις πόλεις του Ισραήλ.

 

«Γιατί μέλλει ο Υιός του ανθρώπου να έρχεται μέσα στη δόξα του Πατέρα του μαζί με τους αγγέλους του, και τότε θα αποδώσει σε καθέναν κατά τις πράξεις του. Αλήθεια σας λέω ότι είναι μερικοί από αυτούς που έχουν σταθεί εδώ οι οποίοι δε θα γευτούν θάνατο, ωσότου δουν τον Υιό του ανθρώπου να έρχεται μέσα στη βασιλεία του». (Ματθ. 16:27-28)

 

«Ιδού, εγώ σας αποστέλλω σαν πρόβατα στο μέσο λύκων. Να γίνεστε λοιπόν φρόνιμοι σαν τα φίδια και άκακοι σαν τα περιστέρια.

Προσέχετε μάλιστα από τους ανθρώπους· γιατί θα σας παραδώσουν σε συνέδρια, και θα σας μαστιγώσουν στις συναγωγές τους». (Ματθ. 10:16-17)

 

«Και όταν σας καταδιώκουν στη μια πόλη, φεύγετε στην άλλη. Γιατί αλήθεια σας λέω, δε θα τελειώσετε τις πόλεις του Ισραήλ, ωσότου έρθει ο Υιός του ανθρώπου». (Ματθ. 10:23)

 

 

 

Ο Θεός όταν έκχεε την οργή του πάνω σε έναν λαό ή έναν άνθρωπο, ερχόταν εναντίον του με νεφέλες.

 

Θα δούμε παρακάτω πως με παραβολικό τρόπο οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης περιέγραφαν την οργή που ο Θεός έστελνε, ενάντια σε κάθε άνθρωπο και λαό που δεν τηρούσε τις εντολές Του, με νεφέλες πάνω στις οποίες επέβαινε ο Θεός.

 

«Στον αρχιμουσικό. [Ψαλμός] τού Δαβίδ τού δούλου τού Κυρίου, που μίλησε στον Κύριο τα λόγια αυτού τού ύμνου, κατά την ημέρα που ο Κύριος τον ελευθέρωσε από το χέρι όλων των εχθρών του, και από το χέρι τού Σαούλ· και είπε: ΘΑ σε αγαπώ, Κύριε, η δύναμή μου …………………….…  Στη στενοχώρια μου επικαλέστηκα τον Κύριο και αναβόησα στον Θεό μου. Άκουσε από τον ναό του τη φωνή μου και η κραυγή μου ήρθε μπροστά του, έφτασε στ' αυτιά του. Τότε, σαλεύτηκε η γη και σείστηκε, και τα θεμέλια των βουνών ταράχτηκαν και σαλεύτηκαν, επειδή οργίστηκε. Καπνός ανέβαινε από τους μυκτήρες του, και φωτιά από το στόμα του που κατέτρωγε· κάρβουνα άναψαν απ' αυτήν. Και χαμήλωσε τους ουρανούς, και κατέβηκε, και κάτω από τα πόδια του πυκνό σκοτάδι. Κι ανέβηκε επάνω σε χερουβείμ και πέταξε· και πέταξε επάνω σε φτερούγες ανέμων.

Έβαλε το σκοτάδι [για] απόκρυφο τόπο του· η σκηνή του, ολόγυρά του, [ήσαν] νερά σκοτεινά, πυκνά σύννεφα των ανέμων.

Από τη λάμψη που [ήταν] μπροστά του, πέρασαν τα δικά του σύννεφα, χαλάζι και κάρβουνα φωτιάς.

Και ο Κύριος βρόντησε στους ουρανούς, και ο Ύψιστος έδωσε [να ακουστείη φωνή του· χαλάζι και κάρβουνα φωτιάς.

Και έστειλε τα βέλη του, και τους σκόρπισε· και πλήθυνε τις αστραπές, και τους συντάραξε.

Και φάνηκαν τα βάθη των νερών, και αποκαλύφθηκαν τα θεμέλια της οικουμένης, από την επιτίμησή σου, Κύριε, από το φύσημα της πνοής των μυκτήρων σου. Έστειλε από ψηλά· με πήρε· με τράβηξε από πολλά νερά. Με ελευθέρωσε από τον δυνατό εχθρό μου, και από εκείνους που με μισούσαν, επειδή ήσαν πιο δυνατοί από μένα.

Με πρόφτασαν την ημέρα τής θλίψης μου· αλλά, ο Κύριος στάθηκε το αντιστήριγμά μου· και με έβγαλε σε ευρυχωρία· με ελευθέρωσε, επειδή ευδόκησε σε μένα». (Ψαλ. 18:1-19)

 

 Από τα λόγια του παραπάνω ψαλμού φαίνεται πολύ καθαρά ο παραβολικός λόγος που χρησιμοποιεί ο ψαλμωδός – προφήτης για να δείξει τον τρόπο με τον οποίο θα ερχόταν η καταστροφή των εχθρών του από τον ένδοξο βραχίονα του Κυρίου. Ο Θεός μεταχειρίσθηκε παραβολικά «τα σύννεφα» για να εκπληρώσει τον σκοπό Του.

 

Ο Κύριος εκδικήθηκε τον βασιλιά Σαούλ «πετώντας επάνω σε φτερούγες ανέμων».  Ο Κύριος χρησιμοποίησε  «πυκνά σύννεφα των ανέμων». Από τη λάμψη που [ήταν] μπροστά του, πέρασαν τα δικά του σύννεφα, χαλάζι και κάρβουνα φωτιάς.

 

Όσοι μελετούν τον Λόγο του Θεού γνωρίζουν ότι η οργή του Κυρίου εναντίον του Σαούλ ήρθε με τον στρατό των Φιλισταίων. Με λίγα λόγια οι εχθροί  του

 Ισραηλιτικού λαού και του Σαούλ ήρθαν σαν «πυκνά σύννεφα των ανέμων» για να φέρουν την καταστροφή στον ανυπάκουο και ασεβή βασιλιά.

 

Ομοίως και στον παρακάτω ψαλμό φαίνεται ότι η κρίση του Θεού, που ήρθε με «πλημμύρα νερών που έχυσαν τα σύννεφα» εναντίον του Φαραώ της Αιγύπτου μέσω του Μωυσή, πηγάζει από την απανταχού παρουσία και την παντοδυναμία του Θεού.

 

«Εσύ [είσαι] ο Θεός, που κάνεις θαυμάσια· φανέρωσες ανάμεσα στους λαούς τη δύναμή σου. Με τον βραχίονά [σου] λύτρωσες τον λαό σου, τους γιους Ιακώβ και Ιωσήφ. (Διάψαλμα). Θεέ, σε είδαν τα νερά, σε είδαν τα νερά, [και] φοβήθηκαν· ταράχτηκαν και οι άβυσσοι.

Πλημμύρα νερών έχυσαν τα σύννεφα· φωνή έδωσαν οι ουρανοί· και τα βέλη σου εκτοξεύτηκαν. Η φωνή της βροντής σου [ήταν] στον [ουράνιο] τροχό· οι αστραπές φώτισαν την οικουμένη· σαλεύθηκε η γη και έγινε έντρομη.

Μέσα από τη θάλασσα [είναι] ο δρόμος σου, και τα μονοπάτια σου σε πολλά νερά, και τα ίχνη σου δεν γνωρίζονται. Οδήγησες τον λαό σου σαν πρόβατα, με το χέρι τού Μωυσή και του Ααρών». (Ψαλ. 77:14-20)

 

«Και ανεβοήσαμεν προς Κύριον και έδωκεν νεφέλην και γνόφον ανά μέσον ημών και ανά μέσον των αιγυπτίων και επήγαγεν επ΄ αυτούς την θάλασσαν και εκάλυψεν αυτούς και είδοσαν οι οφθαλμοί υμών όσα εποίησεν Κύριος εν γη Αιγύπτω και ήτε εν τη ερήμω ημέρας πλείους». (Ιησ. 24:7 Ο΄)

 

Ο Ιερεμίας προφητεύοντας για τον ερχομό του Ναβουχοδονόσορα εναντίον της Ιερουσαλήμ στις ημέρες του, τον παρομοιάζει σαν «Καυστικό άνεμο των ψηλών τόπων της ερήμου» που φυσάει προς τη θυγατέρα τού λαού μου», που «θα ανέβαινε σαν σύννεφο» και σαν «ανεμοστρόβιλος».

 

«Ιδού, ως νεφέλη θέλει αναβή, και αι άμαξαι αυτού θέλουσιν είσθαι ως ανεμοστρόβιλος· οι ίπποι αυτού είναι ελαφρότεροι των αετών. Ουαί εις ημάς, διότι εχάθημεν. Ιερουσαλήμ, απόπλυνον την καρδίαν σου από κακίας, διά να σωθής· έως πότε θέλουσι κατοικεί εν σοι οι μάταιοι διαλογισμοί σου; Διότι φωνή αναγγέλλει εκ του Δαν και κηρύττει θλίψιν από του όρους Εφραΐμ». (Ιερ. 4:13-15 Βάμβας)

 

 

Όταν ο Θεός ήθελε να προειδοποιήσει ένα λαό ή μια βασιλεία για την επερχόμενη παιδεία Του μέσω ενός  άλλου λαού,  παρουσίαζε αυτό τον επιτιθέμενο λαό σαν ένα σύννεφο.

 

«Η ΟΡΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ. Δέστε, ο Κύριος επιβαίνει επάνω σε ευκίνητη νεφέλη, και θα επιπέσει επάνω στην Αίγυπτο· και τα είδωλα της Αιγύπτου θα σειστούν από το πρόσωπό του, και η καρδιά της Αιγύπτου θα διαλυθεί στο μέσον της». (Ησ. 19:1-2)

 

«Και στην Τάφνης η ημέρα θα σκοτιστεί, όταν θα συντρίψω εκεί τα σκήπτρα της Αιγύπτου· και η έπαρση της δύναμής της μέσα σ' αυτή θα σταματήσει· αυτή, [μάλιστα], σύννεφο θα τη σκεπάσει, και οι θυγατέρες της θα πάνε σε αιχμαλωσία.

Και θα εκτελέσω κρίσεις επάνω στην Αίγυπτο· και θα γνωρίσουν ότι εγώ [είμαι] ο Κύριος». (Ιεζ. 30:18-19)

 

 Πράγματι η τελική καταστροφή και η πτώση της Αιγύπτου έγινε το 572 π.Χ. από τον βασιλιά της Βαβυλώνας Ναβουχοδονόσορα.

 

«Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΝΙΝΕΥΗ· ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΟΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥΜ ΤΟΥ ΕΛΚΟΣΑΙΟΥ.

Ο Θεός [είναι] ζηλότυπος, και ο Κύριος κάνει εκδίκηση· ο Κύριος κάνει εκδίκηση, και οργίζεται· ο Κύριος θα εκδικηθεί τους εναντίους του, και φυλάττει [οργή] ενάντια στους εχθρούς του.

Ο Κύριος [είναι] μακρόθυμος, και μεγάλος σε δύναμη, και κατά κανέναν τρόπο δεν θα αθωώσει [τον ασεβή]· ο δρόμος τού Κυρίου [είναι] μαζί με ανεμοστρόβιλο και θύελλα, και η σκόνη των ποδιών του [είναι] σύννεφα ………………. Όμως, με πλημμύρα που κατακλύζει θα κάνει συντέλεια του τόπου της, και σκοτάδι θα καταδιώξει τους εχθρούς του». (Ναούμ 1:1-8)

 

 

Εκτός από την οργή του στους ασεβείς, ο Θεός δια των νεφελών του εκχέει και την ευλογία του στους αγαπητούς αυτού

 

«Εφρανθτω ορανς νωθεν κα α νεφλαι ραντωσαν δικαιοσνην νατειλτω γ λεος κα δικαιοσνην νατειλτω μα γ εμι κριος κτσας σε». (Ησ. 45:8 Ο΄)

 

  

«Δες, ο Θεός [είναι] μεγάλος, και ακατανόητος σε μας, και ο αριθμός των χρόνων του ανεξερεύνητος. Όταν ανασύρει τις ρανίδες τού νερού, αυτές καταχέουν τη βροχή από τους ατμούς του, την οποία ραίνουν τα σύννεφα· σταλάζουν άφθονα επάνω στον άνθρωπο.

Μπορεί [κάποιος] να εννοήσει ακόμα τις εξαπλώσεις των νεφελών, τον κρότο τής σκηνής του; Δες, απλώνει το φως του επάνω της, και σκεπάζει τους πυθμένες της θάλασσας· επειδή, διαμέσου αυτών δικάζει τους λαούς, [και] δίνει τροφή, με αφθονία. Στις παλάμες [του] κρύβει την αστραπή· και την προστάζει σε ό,τι έχει να απαντήσει.

Παραγγέλλει σ' αυτή υπέρ του φίλου του, ενάντια όμως στον ασεβή ετοιμάζει οργή». (Ιώβ 36:26-33)

 

«Ο Θεός βροντάει θαυμάσια με τη φωνή του· κάνει μεγαλεία, και δεν καταλαβαίνουμε. Επειδή, λέει στο χιόνι: Γίνε [επάνω] στη γη· και στην ψεκάδα, και στη δυνατή βροχή της δύναμής του.

Σφραγίζει το χέρι κάθε ανθρώπου· ώστε, όλοι οι άνθρωποι να γνωρίσουν το έργο του. τότε, τα θηρία μπαίνουν στα σπήλαια, και κατασκηνώνουν στους τόπους τους.

Από τον Νότο έρχεται ο ανεμοστρόβιλος, και το ψύχος από τον Βορρά. Από το φύσημα του Θεού δίνεται πάγος· και στερεώνεται το πλάτος των νερών. Η γαλήνη, πάλι, διαλύει τη νεφέλη· το φως του διασκορπίζει τα σύννεφα· κι αυτά περιφέρονται ολόγυρα κάτω από τις οδηγίες του, για να κάνουν κάθε τι που προστάζει σ' αυτά επάνω στο πρόσωπο της οικουμένης· τα κάνει να έρχονται, ή για παιδεία ή για τη δική του γη ή για έλεος.

Δώσε ακρόαση σε τούτο, Ιώβ· στάσου όρθιος και συλλογίσου τά θαυμάσια του Θεού. Καταλαβαίνεις πώς τα βάζει σε τάξη ο Θεός, και κάνει να λάμπει το φως τής νεφέλης του; Καταλαβαίνεις τα ζυγοσταθμίσματα των σύννεφων, τα θαυμάσια του τελείου κατά τη γνώση;». (Ιώβ 37:5-14)

 

Πολύ καθαρά φαίνεται ο Θεός να χρησιμοποιεί τα ουράνια φαινόμενα (σύννεφα, αστραπές, κεραυνούς, βροχή, χαλάζι, κατακλυσμό, καταιγίδα) με παραβολικό λόγο για να φέρει την οργή Του πάνω σε ασεβείς και απειθείς ανθρώπους ή την ευλογία Του στους αγαπημένους Του.

 

 

Οι θρήνοι του Ιερεμίου

 

Ο Ιερεμίας στους Θρήνους του προλέγει την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τους βαβυλώνιους. Αυτή η εικόνα θα μπορούσε να πει κάποιος ότι προεικόνιζε και την μεγάλη καταστροφή που θα ερχόταν εναντίον των Εβραίων της Ιερουσαλήμ στις  ημέρες της γενιάς των Αποστόλων.

 

«ΠΩΣ ο Κύριος σκέπασε ολόγυρα με νέφος τη θυγατέρα Σιών μέσα στην οργή του, έρριξε τη δόξα τού Ισραήλ από τον ουρανό στη γη, και δεν θυμήθηκε κατά την ημέρα της οργής του το υποπόδιο των ποδιών του!». (Θρ. 2:1)

 

«Ο ΚΥΡΙΟΣ βασιλεύει· ας αγάλλεται η γη· ας ευφραίνεται το πλήθος των νησιών. Σύννεφο και ομίχλη [είναι] ολόγυρά του· δικαιοσύνη και κρίση [είναι] η βάση τού θρόνου του. Φωτιά προπορεύεται μπροστά του, και καταφλέγει από παντού τούς εχθρούς του.

Οι αστραπές του φωτίζουν την οικουμένη· η γη είδε, και κλονίστηκε. Τα βουνά διαλύονται σαν κερί από την παρουσία τού Κυρίου, από την παρουσία τού Κυρίου ολόκληρης της γης. Οι ουρανοί αναγγέλλουν τη δικαιοσύνη του, και όλοι οι λαοί βλέπουν τη δόξα του».  (Ψαλ. 97:1-6)

 

 

Οι έσχατες ημέρες της βασιλείας, του θεοσύστατου βιολογικού λαού Ισραήλ και του τυπικού Ιουδαϊσμού

 

Ο Κύριος μιλώντας για τις έσχατες ημέρες του σαρκικού λαού Ισραήλ και για την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του Ναού της και όσων συμμετείχαν στον διωγμό της Πρώτης Εκκλησίας των Αποστόλων του Ιησού Χριστού διακηρύσσει:

 

Τότε ο Μωυσής πρόσταξε: «Συγκεντρώστε σε μένα όλους τους πρεσβύτερους των φυλών σας, και τους άρχοντές σας, για να μιλήσω αυτά τα λόγια, σε επήκοον όλων τους, και να επικαλεστώ τον ουρανό και τη γη ως μάρτυρες εναντίον τους· επειδή, ξέρω ότι, μετά τον θάνατό μου, θα διαφθαρείτε, οπωσδήποτε, και θα παρεκκλίνετε από τον δρόμο που σας πρόσταξα· και θα σας βρουν τα κακά στις έσχατες ημέρες, επειδή θα πράξετε κακά μπροστά στον Κύριο, ώστε να τον παροργίσετε με τα έργα των χεριών σας». (Δευτ. 31:28-29)

 

«Ευφρανθείτε, έθνη, μαζί με τον λαό του· επειδή, θα κάνει εκδίκηση για το αίμα των δούλων του. Και θα αποδώσει εκδίκηση στους εναντίους του, και θα καθαρίσει τη γη του, και τον λαό του». (Δευτ. 32:43)

 

«Κατά την ημέρα εκείνη, ο κλάδος τού Κυρίου θα είναι ωραίος και ένδοξος, και ο καρπός τής γης εξαίρετος και ευφρόσυνος σ' εκείνους που θα έχουν διασωθεί από τον Ισραήλ· και ο υπόλοιπος στη Σιών, κι αυτός που εναπέμεινε στην Ιερουσαλήμ, θα ονομαστεί άγιος, όλοι οι γραμμένοι ανάμεσα στους ζωντανούς (βιβλίο της ζωής) στην Ιερουσαλήμ, όταν ο Κύριος θα ξεπλύνει την ακαθαρσία των θυγατέρων της Σιών, και θα καθαρίσει το αίμα τής Ιερουσαλήμ από μέσα της, με πνεύμα κρίσης, και με πνεύμα καύσης». (Ησ. 4:2-4)

 

«Οι βασιλιάδες τής γης δεν πίστευαν, και όλοι αυτοί που κατοικούσαν την οικουμένη, ότι θα έμπαινε εχθρός και πολέμιος στις πύλες της Ιερουσαλήμ. Αυτό [έγινε] εξαιτίας των αμαρτιών των προφητών της, [και] των ανομιών των ιερέων της, που έχυναν το αίμα των δικαίων στο μέσον της». (Θρ. 4:12-13)

 

«Και έβαλαν χώμα επάνω στα κεφάλια τους, και έκραζαν κλαίγοντας και πενθώντας, λέγοντας: Αλλοίμονο, αλλοίμονο,(Ουαί, Ουαί) η μεγάλη πόλη, μέσα στην οποία από την αφθονία της πλούτησαν όλοι αυτοί που είχαν πλοία μέσα στη θάλασσα, επειδή ερημώθηκε μέσα σε μία ώρα. Να ευφραίνεσαι γι' αυτήν, ουρανέ, και οι άγιοι απόστολοι και οι προφήτες, επειδή ο Θεός έκρινε την κρίση σας εναντίον της». (Αποκ. 18:19-20)

 

«Και μέσα σ' αυτή βρέθηκε αίμα προφητών και αγίων, και όλων των σφαγμένων επάνω στη γη». (Αποκ. 18:24)

 

 

Στο τέλος των ημερών  της γενιάς των αποστόλων οι απειθείς Εβραίοι με τη βοήθεια των Ρωμαίων θα εξαπέλυαν ένα τρομερό διωγμό εναντίον των πιστών της αληθινής εκκλησίας του Ιησού Χριστού. Πράγματι στα τελευταία τριάμισι χρόνια της βασιλείας του Νέρωνα από το 64-68 μ.Χ., έλαβε χώρα ο σκληρότερος μέχρι τότε διωγμός για τους Χριστιανούς  στη Ρώμη υποκινούμενος από τους Ιουδαίους της Ρώμης με τη βοήθεια της συζύγου του Ποπαίας.

 

Οι Ρωμαίοι όμως που στήριξαν τους Εβραίους εναντίον των χριστιανών θα γινόταν το όργανο εξόντωσης ολόκληρου του αποστάτη εβραϊκού λαού από τον αυτοκράτορα Βεσπασιανό και το γιο του Τίτο με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του Ναού το 70 μ.Χ.

 

Οι δούλοι του Θεού σαν σοφοί, γραμματείς και προφήτες  διακήρυξαν ότι πλησίαζε το τέλος της πνευματικής Βαβυλώνας, και που δεν ήταν άλλη από την πόλη «που καλείται πνευματικά Σόδομα και Αίγυπτος, όπου και ο Κύριός τους σταυρώθηκε» δηλαδή την επίγεια Ιερουσαλήμ της εποχής των Αποστόλων του Ιησού Χριστού.

 

«ΣΑΛΠΙΣΤΕ σάλπιγγα στη Σιών, και αλαλάξτε στο άγιό μου βουνό· ας τρομάξουν όλοι αυτοί που κατοικούν στη γη· επειδή, έρχεται η ημέρα τού Κυρίου, επειδή [είναι] κοντά· ημέρα με σκοτάδι και πυκνό σκοτάδι, ημέρα με σύννεφο και ομίχλη· σαν αυγή απλώνεται επάνω στα βουνά ένας πολυπληθής λαός και ισχυρός· όμοιός του δεν στάθηκε από τον αιώνα ούτε θα σταθεί ποτέ πλέον ύστερα απ' αυτόν, σε γενεές γενεών». (Ιωήλ 2:1-2)

 

«Η μεγάλη ημέρα τού Κυρίου [είναι] κοντά, [είναι] κοντά, και σπεύδει υπερβολικά· η φωνή τής ημέρας τού Κυρίου· εκεί ο ισχυρός θα φωνάξει πικρά. Ημέρα οργής θα είναι η ημέρα εκείνη, ημέρα θλίψης και στενοχώριας, ημέρα ερήμωσης και αφανισμού, ημέρα με σκοτάδι και πυκνό σκοτάδι, ημέρα με σύννεφο και ομίχλη·

ημέρα σάλπιγγας και αλαλαγμού ενάντια στις οχυρές πόλεις, και ενάντια στους ψηλούς πύργους». (Σοφ. 1:14-16))

 

«Γι' αυτό, ο Κύριος άκουσε και οργίστηκε· και άναψε φωτιά ενάντια στον Ιακώβ· ακόμα, μάλιστα, ανέβηκε και οργή ενάντια στον Ισραήλ·

επειδή, δεν πίστεψαν στον Θεό, ούτε έλπισαν στη σωτηρία του·

ενώ πρόσταξε τα σύννεφα από πάνω, και άνοιξε τις πόρτες τού ουρανού». (Ψαλ. 78:21-23)

 

 

Κανένας άνθρωπος, βασιλιάς ή λαός δεν μπορεί να συγκριθεί με τη δύναμη της κρίσης και της οργής του Θεού. Ο στρατός, τα άρματα και τα άλογα δεν μπορούν να αποτελέσουν σημείο καύχησης και αλαζονείας ακόμα και των μεγάλων αυτοκρατοριών, ενάντια στην Παντοδυναμία του Θεού. Γι αυτό και στον παρακάτω ψαλμό ο ψαλτωδός αναρρωτιέται:

 

 «Ότι τις εν νεφέλαις ισωθήσεται τω Κυρίω;». (Ψαλμ. 89:5-14 Ο΄)

 

 Απλά, ποιος μπορεί να υπερνικήσει τη δύναμη και το κράτος του αληθινού Θεού.

 

Επίλογος

 

Χωρίς «να έχει γεννηθεί κάποιος από επάνω» δεν μπορεί να δει τη Βασιλεία του Θεού και χωρίς «να έχει γεννηθεί από νερό και Πνεύμα» δεν μπορεί να μπει στη βασιλεία του Θεού.

 

«Εκείνο που έχει γεννηθεί από τη σάρκα είναι σάρκα· και εκείνο που έχει γεννηθεί από το Πνεύμα, είναι πνεύμα». (Ιωάν. 3:3-6)

 

 

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι ο θαυμαστός Βασιλιάς ο οποίος μετά την σταύρωση Του, την ταφή Του και την ένδοξη Ανάσταση Του, γίνεται ο Πατέρας ενός νέου Έθνους και μιας Βασιλείας, που δεν θα περνούσε πια σε άλλο βασιλιά και σε άλλο λαό. Όλα αυτά θα γίνονταν στις ημέρες του τέταρτου θηρίου (δηλ. στις ημέρες της βασιλείας της Ρώμης, Δανιήλ β:44-45). Στη διάρκεια όμως της στερέωσης αυτής της Βασιλείας θα έπρεπε οι πιστοί κληρονόμοι αυτής της Βασιλείας να περιμένουν μέχρι οι εχθροί της Βασιλείας  συντριφτούν κάτω από τα πόδια του Βασιλιά.

 

Στη διάρκεια που η επουράνια Νέα Ιερουσαλήμ  οικοδομούνταν με «τα πνευματικά τέκνα της» στον ουρανό, και μέχρι να τελειοποιηθεί η οικοδομή της, παράλληλα, αναγγελλόταν η πτώση και η καταστροφή της επίγειας  Ιερουσαλήμ και των «κατά σάρκα τέκνων της» που όχι μόνο δεν δέχθηκαν τον Κύριο Ιησού Χριστό σαν τον Μόνο Αιώνιο και Αληθινό Βασιλιά τους, αλλά εδίωξαν και την εκκλησία του. Οι κάτοικοι της πνευματικής Νέας Ιερουσαλήμ, της οποίας τεχνίτης και δημιουργός είναι ο Θεός, που είναι Πνεύμα, είναι ζώντες και παραμένουν ασάλευτοι στη Νέα Οικουμένη του Θεού, σε αντίθεση με την κάτω Ιερουσαλήμ  που ήταν οικοδομημένη με ανθρώπινα χέρια και τους κατοίκους της, που σαλεύτηκαν και έπεσαν από την επιτίμηση του προσώπου του Κυρίου το 70 μ.Χ..

 

«Εκαύθη εν πυρί· εκόπη· εχάθησαν από επιτιμήσεως του προσώπου σου». (Ψαλμ. 80:16)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η ανυπακοή που έφερε την ερήμωση.

αναρτήθηκε στις 3 Μαρ 2018, 1:58 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 27 Μαρ 2018, 11:35 π.μ. ]

«Τότε, είπα: Κύριε, μέχρι πότε;»

Ησαΐας 6:11

 


Ματθαίος 21:37-41 - Φίλος

« Έπειτα, όμως, έστειλε σ' αυτούς τον γιο του, λέγοντας: Θα ντραπούν τον γιο μου.

 Οι γεωργοί, όμως, βλέποντας τον γιο, είπαν αναμεταξύ τους: Αυτός είναι ο κληρονόμος· ελάτε, ας τον φονεύσουμε, και ας κατακρατήσουμε την κληρονομιά του. Και αφού τον έπιασαν, τον έβγαλαν έξω από τον αμπελώνα, και τον φόνευσαν. Όταν, λοιπόν, έρθει ο ιδιοκτήτης τού αμπελώνα, τι θα κάνει σ' εκείνους τους γεωργούς;

Του λένε: Τους κακούς θα τους απολέσει με κακό τρόπο· και τον αμπελώνα θα τον μισθώσει σε άλλους γεωργούς, που θα του αποδώσουν τους καρπούς στις εποχές τους


Μέσα από την παραβολή του αμπελώνα ο Κύριος προσπάθησε να καυτηριάσει και να εγείρει κάθε ψήγμα ειλικρινείας και μετάνοιας που είχε απομείνει στις καρδιές των Γραμματέων και Φαρισαίων. Την ίδια στιγμή προειδοποιούσε με τα πιο μελανά γράμματα για την οργή του Κυρίου του αμπελώνα και με ποιους τρόπους αυτή θα εκδηλώνονταν.

 

Ο ίδιος ο Ιησούς θέτει στο ακροατήριο Του την πολύ σοβαρή ερώτηση:

«Όταν, λοιπόν, έρθει ο ιδιοκτήτης τού αμπελώνα, τι θα κάνει σ' εκείνους τους γεωργούς;»

 

Μέσα από αυτή την ερώτηση διαπιστώνουμε ότι ο Κύριος του αμπελώνα θα ερχόταν προσωπικά να τακτοποιήσει τους λογαριασμούς με εκείνους τους κακούς γεωργούς και ταυτόχρονα θα τους τιμωρούσε με το μέτρο της σκληρότητας που φέρθηκαν απέναντι στο μονάκριβό Του Γιο.

 

Η αυθόρμητη και ειλικρινής απάντηση του ακροατηρίου  σ΄ αυτή την ερώτηση ήταν:

«Του λένε: Τους κακούς θα τους απολέσει με κακό τρόπο· και τον αμπελώνα θα τον μισθώσει σε άλλους γεωργούς, που θα του αποδώσουν τους καρπούς στις εποχές τους

 

Είναι πολύ σημαντικό να προσέξουμε ότι ο Ιησούς εδώ μιλάει για μια προσωπική επίσκεψη του ιδιοκτήτη του αμπελώνα στην ιδιοκτησία και κληρονομιά Του. Ο ιδιοκτήτης δεν είναι άλλος από τον Παντοκράτορα Θεό και ο αμπελώνας του ο λαός Ισραήλ.(Ησαΐας ε:1-7, Ψαλμός  π:8, Ιερεμίας β:6-7,21, Ιεζεκιήλ ιζ:6, ιθ:10-11)

 

Στους διάφορους καιρούς ο Θεός έστελνε τους προφήτες Του για να ελέγξουν τον λαό Του όταν ξέφευγε από το θέλημα Του. Πολλές φορές με αυτούς τους ίδιους προφήτες που ήταν «οι δούλοι Του» έκρινε το λαό Του με βαριές κρίσεις.

 

 Ιερεμίας 7:25-29 - Φίλος

 «Από την ημέρα που οι πατέρες σας βγήκαν από τη γη τής Αιγύπτου, μέχρι τη σημερινή ημέρα, σας έστειλα όλους τους δούλους μου τους προφήτες κάθε ημέρα σηκωνόμενος το πρωί και στέλνοντας· όμως, δεν με υπάκουσαν ούτε έστρεψαν το αυτί τους, αλλά σκλήρυναν τον τράχηλό τους· έπραξαν χειρότερα από τους πατέρες τους. Γι' αυτό, θα τους μιλήσεις όλα αυτά τα λόγια, και δεν θα σε ακούσουν· και θα φωνάξεις προς αυτούς, αλλά δεν θα σου απαντήσουν. Θα τους πεις, όμως: Αυτό είναι το έθνος που δεν ακούει τη φωνή τού Κυρίου τού Θεού του ούτε δέχεται διαπαιδαγώγηση· η αλήθεια έπαψε να υπάρχει, και χάθηκε από το στόμα τους. Κούρεψε το κεφάλι σου, Ιερουσαλήμ και πέταξε τις τρίχες, και ανάλαβε θρήνο επάνω στους ψηλούς τόπους· επειδή, ο Κύριος απέρριψε και εγκατέλειψε αυτή τη γενεά, ενάντια στην οποία οργίστηκε.»

 

Ποτέ όμως μέχρι εκείνο τον καιρό των ημερών του Ιησού δεν είχε έρθει ο Θεός προσωπικά με όλη του τη δόξα και δύναμη για να τιμωρήσει την ασέβεια και ανομία του λαού Του, επειδή αρνήθηκαν και απέρριψαν με τον χειρότερο τρόπο, την ίδια την εικόνα του Θεού, τον Κύριο μας Ιησού Χριστό, μέσα από τον οποίο ο Θεός παρακαλούσε τον λαό Του να επιστρέψει και να συνδιαλλαγεί μαζί Του.

 

Κορινθίους Β' 5:19 - Φίλος

« δηλαδή, ότι ο Θεός ήταν που συμφιλίωνε τον κόσμο με τον εαυτό του, διαμέσου του Χριστού, μη λογαριάζοντας σ' αυτούς τα πταίσματά τους· και εμπιστεύθηκε σε μας τον λόγο της συμφιλίωσης.»

 

Κολοσσαείς 1:22 - Φίλος

 «τώρα, όμως, σας συμφιλίωσε προς τον εαυτό του, διαμέσου τού σώματος της σάρκας του, διαμέσου τού θανάτου, για να σας παραστήσει μπροστά του αγίους και χωρίς ψεγάδι και χωρίς κατηγορία·»

 

Όπως όταν μέσα στην έρημο οι Ισραηλίτες οδηγούμενοι από τον Μωϋσή, παρόργισαν με την ανυπακοή τους τον Θεό και εξήφθη η οργή Του , στέλνοντας εναντίον τους τα φλογερά φίδια, με τον ίδιο τρόπο οι "χλιαροί Εβραίοι χριστιανοί" που από τη μια είχαν δεχτεί τη χάρη του Χριστού και από την άλλη έστρεφαν το βλέμμα τους πίσω στην κοσμική αίγλη της "Κάτω Ιερουσαλήμ" με τον περίοπτο Ναό της,  εξόργιζαν και πάλι τον Θεό με την σκληροκαρδία τους και την ανυπακοή τους. Αυτή τη φορά όμως ήρθαν εναντίον του εβραϊκού λαού «οι όφεις και οι σκορπιοί» των δαιμονικών ψευδοδιδασκαλιών της ζύμης των Γραμματέων και Φαρισαίων.

 

Ησαΐας 9:14-15 - Φίλος

 «Γι' αυτό, ο Κύριος θα αποκόψει από τον Ισραήλ κεφάλι και ουρά, κλαδί και σπάρτο, σε μια ημέρα.

 Ο πρεσβύτερος και ο έντιμος, αυτός είναι το κεφάλι, και ο προφήτης που διδάσκει ψέματα, αυτός είναι η ουρά

 

Μιχαΐας 3:1-12 - Φίλος

 «ΚΑΙ είπα: Ακούστε, τώρα, αρχηγοί τού Ιακώβ, και άρχοντες του οίκου Ισραήλ: Δεν ανήκει σε σας να γνωρίζετε την κρίσηΕσείς που μισείτε το καλό, και αγαπάτε το κακό, που αποσπάτε το δέρμα τους από πάνω τους, και τη σάρκα τους από τα κόκαλά τους, κατατρώτε, ακόμα, τη σάρκα τού λαού μου, και γδέρνετε το δέρμα τους από πάνω τους, και συντρίβετε τα κόκαλά τους, και τα κατακόβετε σαν για χύτρα, και σαν κρέας μέσα σε καζάνι.

Τότε, θα βοήσουν προς τον Κύριο· όμως, δεν θα τους εισακούσει· μάλιστα, θα κρύψει απ' αυτούς το πρόσωπό του κατά την εποχή εκείνη, επειδή φέρθηκαν άσχημα στις πράξεις τους.

 Έτσι λέει ο Κύριος για τους προφήτες, που πλανούν τον λαό μου, οι οποίοι, καθώς δαγκώνουν με τα δόντια τους, φωνάζουν: Ειρήνη· και αν κάποιος δεν βάλει κάτι στο στόμα τους, κηρύττουν εναντίον του πόλεμο.

 Γι' αυτό, θα είναι σε σας νύχτα, αντί όρασης, και σκοτάδι σε σας αντί μαντείας· και ο ήλιος θα δύσει επάνω στους προφήτες, και η ημέρα θα σκοτεινιάσει επάνω τους.

 Τότε, αυτοί που βλέπουν, θα ντροπιαστούν, και οι μάντεις θα ντραπούν· και θα σκεπάσουν τα χείλη τους, όλοι αυτοί, επειδή δεν υπάρχει απόκριση του Θεού.

 Αλλά εγώ, βέβαια, είμαι γεμάτος δύναμη διαμέσου τού πνεύματος του Κυρίου, και κρίση, και ισχύ, για να αναγγείλω στον Ιακώβ την παράβασή του, και στον Ισραήλ την αμαρτία του.

 Ακούστε, λοιπόν, τούτο, αρχηγοί τού Ιακώβ, άρχοντες του οίκου Ισραήλ, εσείς που αηδιάζετε την κρίση, και διαστρέφετε κάθε ευθύτητα· που κτίζετε τη Σιών με αίμα, και την Ιερουσαλήμ με ανομία.

 Οι άρχοντές της κρίνουν με δώρα, και οι ιερείς της διδάσκουν με μισθό, και οι προφήτες της μαντεύουν με ασήμι, και επαναπαύονται στον Κύριο, λέγοντας: Δεν είναι ο Κύριος ανάμεσά μας; Κακό δεν θάρθει επάνω μας.

 Γι' αυτό, η Σιών θα αροτριαστεί εξαιτίας σας σαν χωράφι, και η Ιερουσαλήμ θα γίνει σωρός από πέτρες, και το βουνό τού οίκου σαν ψηλοί τόποι δρυμού.»

 

Μόνη γιατρειά και ελευθερία από αυτό το βασίλειο του θανάτου που είχε τη δύναμη του πάνω στη «διακονία του γράμματος» όπως αυτή γινόταν από τους γραμματείς και Φαρισαίους ήταν να επικαλεστούν το σωτήριο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

 

Ιωάννης 3:14-15 - Φίλος

«Και όπως ο Μωυσής ύψωσε το φίδι μέσα στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο Υιός τού ανθρώπου· για να μη χαθεί καθένας ο οποίος πιστεύει σ' αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή

 

Ο Ιησούς ήταν ο Γιος του Θεού, που ήρθε στον Οίκο του πατέρα Του για να μιλήσει για τον Πατέρα.

Ιωάννης 3:31-36 - Φίλος                                       

 «Αυτός που έρχεται από επάνω, είναι υπεράνω όλων· αυτός που είναι από τη γη, από τη γη είναι, και από τη γη μιλάει· αυτός που έρχεται από τον ουρανό, είναι υπεράνω όλωνΚαι εκείνο που είδε και άκουσε, αυτό δίνει ως μαρτυρία· και κανένας δεν δέχεται τη μαρτυρία του. Όποιος δεχθεί τη μαρτυρία του, επισφράγισε ότι ο Θεός είναι αληθής. Δεδομένου ότι, εκείνος, που ο Θεός τον απέστειλε, μιλάει τα λόγια τού Θεού· επειδή, ο Θεός δεν του δίνει το Πνεύμα με μέτροΟ Πατέρας αγαπάει τον Υιό, και όλα τα έδωσε στο χέρι του Όποιος πιστεύει στον Υιό, έχει αιώνια ζωή· όποιος, όμως, απειθεί στον Υιό, δεν θα δει ζωή, αλλά η οργή τού Θεού μένει επάνω του

 

Ο Θεός, στην Παλαιά Διαθήκη, έστελνε όταν ήθελε το Πνεύμα Του πάνω στους προφήτες Του αλλά δεν κατοικούσε το Πνεύμα του Θεού μόνιμα μέσα τους. Αντιθέτως ο Ιησούς ήταν ο Προφήτης που ο Θεός του έδινε το Πνεύμα Του χωρίς μέτρο, αφού κατοικούσε μέσα Του όλο το πλήρωμα της θεότητας.

 

Κολοσσαείς 2:9 - Φίλος

 «Επειδή, μέσα σ' αυτόν κατοικεί ολόκληρο το πλήρωμα της θεότητας σωματικά·»

 

Οι μαθητές του Ιησού και κάθε ειλικρινής Εβραίος που πρόσμενε την λύτρωση από τα δεσμά της «διακονίας του θανάτου» που διακονούσαν με το γράμμα του Νόμου οι γραμματείς και Φαρισαίοι, έστρεφαν τα αυτιά τους για να ακούσουν με προσοχή τα λόγια του Μεσσία, και αντιλήφθηκαν ότι δεν ήταν ένας από τους προφήτες αλλά ο Προφήτης που γνώριζε τα πάντα.

 

Ιωάννης 16:28-30 - Φίλος

«Εξήλθα από τον Πατέρα, και ήρθα στον κόσμο· πάλι αφήνω τον κόσμο, και πηγαίνω προς τον Πατέρα. Του λένε οι μαθητές του: Δες, τώρα μιλάς ανοιχτά, και δεν λες καμιά παρομοίωση. Τώρα γνωρίζουμε ότι ξέρεις τα πάντα, και δεν έχεις ανάγκη να σε ρωτάει κάποιος. Απ' αυτό πιστεύουμε ότι από τον Θεό εξήλθες

 

Ο Μωϋσής είχε προειδοποιήσει για αυτόν τον Προφήτη.

Πράξεις 3:22-23 - Φίλος

 «Επειδή, ο Μωυσής είπε στους πατέρες ότι: «Ο Κύριος ο Θεός σας θα σηκώσει σε σας προφήτην από τους αδελφούς σας, σαν κι εμένα· αυτόν θα ακούτε σύμφωνα με όλα όσα θα μιλήσει σε σας. Και κάθε ψυχή, που δεν θα ακούσει εκείνον τον προφήτη, θα εξολοθρευτεί από τον λαό».

 

Όπως είδαμε παραπάνω οι ίδιοι οι Εβραίοι αντιλήφτηκαν πόσο σκληρή θα ήταν η τιμωρία για εκείνους τους κακούς γεωργούς που αρνήθηκαν να υπακούσουν και να δώσουν καρπούς στο γιο του ιδιοκτήτη του αμπελώνα. Μάλιστα «προφήτεψαν» κάτι πολύ σκληρό ότι :

«Τους κακούς θα τους απολέσει με κακό τρόπο· και τον αμπελώνα θα τον μισθώσει σε άλλους γεωργούς, που θα του αποδώσουν τους καρπούς στις εποχές τους»

 

Ο Ιησούς συμφωνώντας με την άποψη τους και όντας ο Προφήτης, που δεν Τον άκουσε το έθνος του Ισραήλ, προανήγγειλε  την κατάργηση της Βασιλείας του έθνους του Ισραήλ για πάντα.

 

Ματθαίος 21:42-46 - Φίλος

«Τους λέει ο Ιησούς: Ποτέ δεν διαβάσατε στις γραφές: «Η πέτρα που αποδοκίμασαν οι οικοδομούντες, αυτή έγινε ακρογωνιαία πέτρα· από τον Κύριο έγινε αυτή, και είναι θαυμαστή στα μάτια μας»;

 Γι' αυτό, σας λέω ότι, η βασιλεία τού Θεού θα αφαιρεθεί από σας, και θα δοθεί σε έθνος που κάνει τούς καρπούς τηςΚαι όποιος πέσει επάνω σ' αυτή την πέτρα, θα συντριφτεί· επάνω σε όποιον, όμως, πέσει, θα τον κατασυντρίψειΚαι όταν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι άκουσαν τις παραβολές του, κατάλαβαν ότι μιλάει γι' αυτούς· και ζητώντας να τον πιάσουν, φοβήθηκαν τα πλήθη, επειδή τον είχαν ως προφήτη

 

Στις ημέρες μας διδαχτήκαμε από τους κήρυκες μας ότι η Βασιλεία του Θεού αφαιρέθηκε από τους Εβραίους, που απέρριψαν την μαρτυρία του Ιησού Χριστού, αλλά θα ξαναδοθεί κάποια μέρα στο έθνος του Ισραήλ μετά την αναχώρηση της Εκκλησίας από τη γη.

 

Πουθενά μέσα στο Λόγο του Θεού δεν φαίνεται ότι ο Θεός θα επιστρέψει να βασιλέψει ξανά μαζί με τους Ισραηλίτες. Αληθινός Ισραήλ επρόκειτο να είναι μετά την Ανάσταση του Ιησού, κάθε άνθρωπος Εβραίος ή εθνικός που με την πίστη θα γινόταν γιος και θυγατέρα του Αβραάμ.

 

Ο Ιησούς είπε για τον απειθείς Εβραίους:

Ματθαίος 13:13-15 - Φίλος

 «Γι' αυτό τους μιλάω με παραβολές, επειδή βλέποντας δεν βλέπουν, και ακούοντας δεν ακούν ούτε καταλαβαίνουν. Και εκπληρώνεται επάνω τους η προφητεία τού Ησαϊα, που λέει: «Θα ακούσουν με την ακοή, αλλά δεν θα εννοήσουν· και βλέποντας θα δουν, και δεν θα καταλάβουν· επειδή, η καρδιά αυτού τού λαού πάχυνε, και με τα αυτιά βαριάκουσαν, και έκλεισαν τα μάτια τους, μήπως και δουν με τα μάτια, και ακούσουν με τα αυτιά, και καταλάβουν με την καρδιά, και επιστρέψουν, και τους γιατρέψω».

 

Ο Ησαΐας στην όραση όπου είδε την δόξα του Ιησού Χριστού (Ιωάννης ιβ:41), ως τον μέλλοντα Βασιλιά που θα καθόταν στο θρόνο του Δαβίδ, ρώτησε τον Κύριο :

 

Ησαΐας 6:11-12 - Φίλος

 «Τότε, είπα: Κύριε, μέχρι πότε;

Κι απάντησε: Μέχρις ότου ερημωθούν οι πόλεις, ώστε να μη υπάρχει κάτοικος, και τα σπίτια, ώστε να μη υπάρχει άνθρωπος, και η γη να ερημωθεί ολοκληρωτικά· και ο Κύριος απομακρύνει τους ανθρώπους, και γίνει μεγάλη εγκατάλειψη, στο μέσον της γης.»

 

Ο Ιερεμίας προσδιορίζει ότι αυτή η ερήμωση της γης Ισραήλ,  σαν υπεσχεμένη γη, θα είναι αιώνια.

Ιερεμίας 23:39-40 - Φίλος

«γι' αυτό, δέστε, εγώ θα σας ξεχάσω ολοκληρωτικά, και θα σας απορρίψω από το πρόσωπό μου, και την πόλη που έδωσα σε σας και στους πατέρες σας. Και θα φέρω επάνω σας αιώνιο όνειδος, και αιώνια ντροπή, που δεν θα ξεχαστεί

 

Ο Θεός είχε δώσει τις μέγιστες επαγγελίες στους Ισραηλίτες αλλά πάντα κάτω από προϋποθέσεις.

Έξοδος 19:5-6 - Φίλος

 «τώρα, λοιπόν, αν πραγματικά υπακούσετε στη φωνή μου, και φυλάξετε τη διαθήκη μου, θα είστε σε μένα ο εκλεκτός λαός από όλους τους λαούς· επειδή, δική μου είναι ολόκληρη η γη· κι εσείς θα είστε σε μένα βασίλειο ιεράτευμα, και έθνος άγιο. Αυτά είναι τα λόγια, που θα πεις στους γιους Ισραήλ.»

 

Μόνο κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις της υπακοής θα έδινε αυτή τη γη για πάντα ο Θεός στους Εβραίους.

Γένεσις 17:3-14 - Φίλος

«Και ο Άβραμ έπεσε επάνω στο πρόσωπό του· και ο Θεός τού μίλησε, λέγοντας:

Εγώ, δες, η διαθήκη μου είναι σε σένα· και θα γίνεις πατέρας πλήθους εθνών· και δεν θα αποκαλείται πλέον το όνομά σου Άβραμ, αλλά το όνομά σου θα είναι Αβραάμ· επειδή, σε κατέστησα πατέρα πολλών εθνών·

και θα σε αυξήσω σε υπερβολικό βαθμό, και θα σε καταστήσω σε έθνη, και από σένα θα βγουν βασιλιάδες· και θα στήσω τη διαθήκη μου ανάμεσα σε μένα και σε σένα, και στο σπέρμα σου μετά από σένα στις γενεές τους, σε μια αιώνια διαθήκη, για να είμαι Θεός σε σένα και στο σπέρμα σου μετά από σένα·

και θα δώσω σε σένα, και στο σπέρμα σου μετά από σένα, τη γη της παροικίας σου, ολόκληρη τη γη Χαναάν, σε αιώνια κατάσχεση· και θα είμαι ο Θεός τους.

Και ο Θεός είπε στον Αβραάμ: Εσύ θα φυλάξεις τη διαθήκη μου, και το σπέρμα σου μετά από σένα στις γενεές τους. Τούτη είναι η διαθήκη μου, την οποία θα φυλάξετε ανάμεσα σε μένα και σε σας, και το σπέρμα σου μετά από σένα: Κάθε αρσενικό σας θα περιτέμνεται.

 Και θα περιτέμνετε τη σάρκα της ακροβυστίας σας, και θα είναι για σημείο τής διαθήκης μου ανάμεσα σε μένα και σε σας· και ένα παιδί οκτώ ημερών θα περιτέμνεται μεταξύ σας, κάθε αρσενικό στις γενεές σας, εκείνος που γεννιέται στο σπίτι, και ο αγορασμένος με αργύρια από κάθε ξένον, που δεν είναι από το σπέρμα σου· εξάπαντος θα περιτέμνεται εκείνος που γεννιέται στο σπίτι σου, και ο αγορασμένος σε σένα με αργύρια· και θα είναι η διαθήκη μου επάνω στη σάρκα σας για αιώνια διαθήκη· και το απερίτμητο αρσενικό, στο οποίο δεν θα περιτεμνόταν η σάρκα τής ακροβυστίας του, εκείνη η ψυχή θα εξολοθρευτεί μέσα από τον λαό της· παρέβηκε τη διαθήκη μου

 

Ο Θεός όμως μέσα από την υπακοή της περιτομής της σάρκας τους ήθελε να τους οδηγήσει στην «περιτομή της καρδιάς τους» για να γίνουν μέτοχοι των επαγγελιών που έγιναν προς τους πατέρες τους.

 

Δευτερονόμιον 10:12-16 - Φίλος

«Και τώρα, Ισραήλ, τι ζητάει από σένα ο Κύριος ο Θεός σου, παρά να φοβάσαι τον Κύριο τον Θεό σου, να περπατάς σε όλους τους δρόμους του, και να τον αγαπάς, και να λατρεύεις τον Κύριο τον Θεό σου με ολόκληρη την καρδιά σου, και με ολόκληρη την ψυχή σου, να τηρείς τις εντολές τού Κυρίου, και τα διατάγματά του, που εγώ σήμερα σε προστάζω για το καλό σου; Δες, ο ουρανός, και ο ουρανός των ουρανών είναι του Κυρίου τού Θεού σου· η γη, και όλα όσα είναι σ' αυτή. Και όμως, ο Κύριος προτίμησε τους πατέρες σου, να τους αγαπάει, και έκλεξε το σπέρμα τους μετά απ' αυτούς, εσάς από όλους τούς λαούς, καθώς συμβαίνει τη σημερινή ημέρα. Κάντε, λοιπόν, περιτομή στην ακροβυστία τής καρδιάς σας, και μη σκληρύνετε πλέον τον τράχηλό σας

 

Δυστυχώς οι κληρονόμοι της βασιλείας του Θεού δεν δέχτηκαν τον απεσταλμένο διάκονο «της περιτομής της αληθείας» που είναι ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός με αποτέλεσμα «οι υιοί της Βασιλείας» να ριχτούν έξω από τη Βασιλεία, και τη θέση τους πήραν άλλοι που δεν είχαν σχέση με τα πράγματα της βασιλείας του Θεού.

 

Ρωμαίους 15:8-12 - Φίλος

«Και σας λέω, ότι, ο Ιησούς Χριστός έγινε διάκονος της περιτομής χάρη τής αλήθειας τού Θεού, για να βεβαιώσει τις υποσχέσεις που δόθηκαν στους πατέρες· και για να δοξάσουν τα έθνη τον Θεό για το έλεός του, όπως είναι γραμμένο: «Γι' αυτό θα σε υμνώ ανάμεσα στα έθνη, και θα ψάλλω στο όνομά σου». Και, πάλι, λέει: «Ευφρανθείτε έθνη, μαζί με τον λαό του». Και πάλι: «Αινείτε τον Κύριο, όλα τα έθνη, και δοξολογείτε αυτόν, όλοι οι λαοί». Και ο Ησαϊας λέει πάλι: «Θα είναι η ρίζα τού Ιεσσαί» κι «αυτός που εγείρεται για να βασιλεύει επάνω στα έθνη· σ' αυτόν τα έθνη θα ελπίσουν».

 

Πράξεις 13:32-41 - Φίλος

«Κι εμείς ευαγγελιζόμαστε σε σας την υπόσχεση που έγινε στους Πατέρες, ότι ο Θεός την εκπλήρωσε αυτή σε μας, τα παιδιά τους, ανασταίνοντας τον Ιησού. Καθώς είναι γραμμένο και στον δεύτερο Ψαλμό: «Υιός μου είσαι εσύ· εγώ σήμερα σε γέννησα». Μάλιστα, ότι τον ανέστησε από τους νεκρούς, χωρίς να πρόκειται πλέον να επιστρέψει στη φθορά, λέει ως εξής, ότι: «Θα σας δώσω τα πιστά ελέη τού Δαβίδ».

Γι' αυτό, σε έναν άλλον Ψαλμό λέει: «Δεν θα αφήσεις τον όσιό σου να δει φθορά».Επειδή, ο μεν Δαβίδ, αφού υπηρέτησε τη βουλή τού Θεού μέσα στη γενεά του, κοιμήθηκε, και προστέθηκε στους πατέρες του, και είδε φθορά.

Εκείνος, όμως, τον οποίο ο Θεός ανέστησε, δεν είδε φθορά. Ας είναι, λοιπόν, γνωστό σε σας, άνδρες αδελφοί, ότι διαμέσου αυτού κηρύττεται προς εσάς άφεση αμαρτιών· και από όλα, από όσα δεν μπορέσατε διαμέσου τού νόμου τού Μωυσή να δικαιωθείτε, διαμέσου τούτου, καθένας που πιστεύει, ανακηρύσσεται δίκαιος.

Προσέχετε, λοιπόν, να μη συμβεί σε σας αυτό που ειπώθηκε από τους προφήτες: «Δέστε, καταφρονητές, και θαυμάστε, κι αφανιστείτε· επειδή, εγώ εργάζομαι ένα έργο στις ημέρες σας, έργο που δεν θα πιστέψετε, αν κάποιος το διηγηθεί σε σας».

 

Ματθαίος 8:11-12 - Φίλος

«Και σας λέω ότι θάρθουν πολλοί από ανατολή και δύση, και θα καθήσουν μαζί με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στη βασιλεία των ουρανών· ενώ οι γιοι τής βασιλείας θα ριχτούν έξω, στο σκοτάδι το εξώτερο· εκεί θα είναι το κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών.»

 

Οι Εβραίοι όχι μόνο δεν δέχτηκαν την κλήση του Θεού μέσα από τον Γιο του Ιησού Χριστό αλλά απέρριψαν και την επανειλημμένη κλήση που έγινε από τους αποστόλους και προφήτες.

 

Ο Θεός όμως γεμάτος αγάπη για τον Ιουδαϊκό λαό  προσπάθησε για άλλα σαράντα χρόνια να καλέσει σε επιστροφή τον λαό Του.

Ο Παύλος βλέποντας την σκληροκαρδία των Εβραίων αδελφών του γράφει:

Ρωμαίους 11:1-10 - Φίλος

«Λέω, λοιπόν: Μήπως ο Θεός απέρριψε τον λαό του; Μη γένοιτο· επειδή, και εγώ Ισραηλίτης είμαι, από το σπέρμα τού Αβραάμ, από τη φυλή τού Βενιαμίν. Ο Θεός δεν απέρριψε τον λαό του, που τον προγνώρισε. Ή, δεν ξέρετε τι λέει η γραφή για τον Ηλία; Πώς μιλάει στον Θεό ενάντια στον Ισραήλ, λέγοντας: «Κύριε, θανάτωσαν τους προφήτες σου, και κατέσκαψαν τα θυσιαστήριά σου· και εναπέμεινα μόνος εγώ, και ζητούν την ψυχή μου».

 Αλλά, τι του αποκρίνεται ο Θεός; «Άφησα στον εαυτό μου 7.000 άνδρες, που δεν έκαμψαν το γόνατο στον Βάαλ».

 Έτσι, λοιπόν, και στον τωρινό καιρό απέμεινε κάποιο υπόλειμμα, σύμφωνα με εκλογή κατά χάρηΑν, όμως, είναι κατά χάρη, δεν είναι πλέον από έργα· επειδή, τότε η χάρη δεν γίνεται πλέον χάρη. Αν, όμως, είναι από έργα, δεν είναι πλέον χάρη· επειδή, το έργο δεν είναι πλέον έργο. Τι, λοιπόν; Ο Ισραήλ δεν πέτυχε εκείνο που ζητάει· οι εκλεκτοί, όμως, το πέτυχαν, αλλά οι υπόλοιποι τυφλώθηκαν· (όπως είναι γραμμένο: «Ο Θεός έδωσε σ' αυτούς πνεύμα νυσταγμού, μάτια για να μη βλέπουν, και αυτιά για να μη ακούν»)· μέχρι τη σημερινή ημέρα.

 Και ο Δαβίδ λέει: «Ας γίνει το τραπέζι τους σε παγίδα, και σε ενέδρα, και σε σκάνδαλο, και σε ανταπόδομα σ' αυτούς· ας σκοτιστούν τα μάτια τους για να μη βλέπουν· και τη ράχη τους κύρτωσε για πάντα».

 

Όταν ο Παύλος μιλούσε «για τον παρόντα καιρό»(τωρινός καιρός) δεν εννοούσε όπως μέχρι τώρα νομίζαμε, για ένα χρονικό διάστημα δύο χιλιάδων χρόνων. Όπως θα δούμε αυτός «ο παρόντας καιρός» ή με άλλη έκφραση «ο παρόντας αιώνας» θα τελείωνε με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του Ναού και μάλιστα θα το εξετάσουμε αυτό σε ξεχωριστό άρθρο.

 

Ο Ιησούς γι αυτό το λόγο εκτός από «την παραβολή του αμπελώνα» είπε και την «παραβολή των γάμων του Γιου».

 

Ματθαίος 22:1-8 - Φίλος

«ΚΑΙ απαντώντας ξανά ο Ιησούς, τους είπε, με παραβολές, λέγοντας:

 Η βασιλεία των ουρανών ομοιώθηκε με έναν άνθρωπο βασιλιά, που έκανε γάμους στον γιο του· και έστειλε τους δούλους του να καλέσουν τους προσκαλεσμένους στους γάμους· και εκείνοι δεν ήθελαν νάρθουνΈστειλε ξανά άλλους δούλους, λέγοντας: Πείτε στους προσκαλεσμένους: Δέστε, ετοίμασα το γεύμα μου· οι ταύροι μου και τα θρεφτάρια μου είναι σφαγμένα, και όλα είναι έτοιμα· ελάτε στους γάμουςΕκείνοι, όμως, δείχνοντας αμέλεια, αναχώρησαν, ο ένας μεν στο χωράφι του, ο άλλος δε στο εμπόριό του· και οι υπόλοιποι, αφού έπιασαν τους δούλους του, τους κακοποίησαν και τους φόνευσαν.

Και ακούγοντάς το ο βασιλιάς οργίστηκε· και στέλνοντας τα στρατεύματά του, εξολόθρευσε εκείνους τους φονιάδες,και κατέκαψε την πόλη τους.

Τότε, λέει στους δούλους του: Ο γάμος μεν είναι έτοιμος, αλλά οι προσκαλεσμένοι δεν ήσαν άξιοι·»

 

Πράγματι οι γραφές αποδεικνύουν περίτρανα ότι ο Παντοκράτορας Θεός  ήρθε ο Ίδιος να κάνει εκδίκηση ενάντια σ’ αυτό το λαό, που δεν δέχτηκε να υπακούσει στις εντολές του Θεού αλλά σύστησε ανθρώπινες εντολές και παραδόσεις.

 

«Τα στρατεύματα του Βασιλιά» ήταν οι Ρωμαίοι που χρησιμοποιήθηκαν από τον Θεό σαν «το όργανο Του», για να επιφέρουν την οργή του Θεού πάνω στον αποστατημένο Εβραϊκό λαό. Οι φονείς ήταν οι Γραμματείς και Φαρισαίοι μαζί με τον άπιστο Εβραϊκό όχλο, που εγκλωβισμένοι σαν σε «λάκκο παγίδας» κατακάηκαν μαζί με το είδωλο τους την Ιερουσαλήμ και τον Ναό της.

 

Ο Ιησούς καυτηριάζοντας αδιάκοπα τους Γραμματείς και Φαρισαίους εκείνης της εποχής τους είχε πει:

Ματθαίος 23:29-36 - Φίλος

«Αλλοίμονο σε σας, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριτές· επειδή, κτίζετε τους τάφους των προφητών, και στολίζετε τα μνημεία των δικαίων· και λέτε: Αν ήμασταν στις ημέρες των πατέρων μας, δεν θα είχαμε συμμετοχή μαζί τους στο αίμα των προφητών. Ώστε, μαρτυρείτε για τον εαυτό σας ότι είστε γιοι εκείνων που φόνευσαν τους προφήτες. Συμπληρώσατε κι εσείς το μέτρο των πατέρων σαςΦίδια, γεννήματα από οχιές, πώς θα ξεφύγετε από την καταδίκη τής γέεννας; Γι' αυτό, δέστε, εγώ στέλνω σε σας προφήτες και σοφούς και γραμματείς· και απ' αυτούς θα θανατώσετε και θα σταυρώσετε, και απ' αυτούς θα μαστιγώσετε στις συναγωγές σας, και θα καταδιώξετε από πόλη σε πόλη·για νά 'ρθει επάνω σας κάθε δίκαιο αίμα, που χύνεται επάνω στη γη, από το αίμα τού δικαίου Άβελ, μέχρι το αίμα τού Ζαχαρία, του γιου τού Βαραχία, που τον φονεύσατε ανάμεσα στον ναό και στο θυσιαστήριο. Σας διαβεβαιώνω: Όλα αυτά θάρθουν επάνω σ' αυτή τη γενεά.»

 

Λουκάς 11:49-51 - Φίλος

«Γι' αυτό και η σοφία τού Θεού είπε: Θα τους στείλω προφήτες και αποστόλους, και απ' αυτούς θα φονεύσουν και θα καταδιώξουνΓια να εκζητηθεί το αίμα όλων των προφητών, αυτό που χύνεται από την αρχή τού κόσμου, από τούτη τη γενεά,από το αίμα τού Άβελ, μέχρι το αίμα τού Ζαχαρία, εκείνου που φονεύθηκε ανάμεσα στο θυσιαστήριο και στον ναό· ναι, σας λέω, θα εκζητηθεί απ' αυτή τη γενεά.»

 

Αυτή η γενιά δεν είναι άλλη από την γενιά που σταύρωσε το Χριστό και θα ζούσε μέχρι τον ερχομό του Ιησού Χριστού «πάνω στις νεφέλες» να κρίνει το λαό Του και ταυτόχρονα να εγκαθιδρύσει για πάντα τη βασιλεία Του.

Λουκάς 21:31-32 - Φίλος

«Έτσι κι εσείς, όταν δείτε τούτα να γίνονται, να ξέρετε ότι η βασιλεία τού Θεού είναι κοντά.

Σας διαβεβαιώνω ότι, δεν θα παρέλθει αυτή η γενεά μέχρις ότου όλα αυτά γίνουν

 

Το 70 μ.Χ ήρθε ο Κύριος Ιησούς Χριστός να κρίνει την «ανομία» και «ασέβεια» του Ισραήλ

 δίνοντας τέλος στην «γήινη δόξα» της Ιερουσαλήμκαι του Εβραϊκού έθνους

και άρχισε η Βασιλεία της Εκκλησίας.

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το τέλος του Νόμου ο Χριστός

αναρτήθηκε στις 2 Μαρ 2018, 10:09 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 18 Δεκ 2018, 12:24 μ.μ. ]

Το τέλος του Νόμου ο Χριστός

Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (04/07/16)

Βιβλικές παραπομπές από: WH, Βάμβας, LXXA

 

 

Η Παλαιά Διαθήκη

 

Ο νόμος / Παλαιά Διαθήκη «ο παιδαγωγός εις Χριστόν», είχε σαρκικές διατάξεις λατρείας  -βρώματα, πόματα, διαφόρους βαπτισμούς-  διατεταγμένες  έως καιρού διορθώσεως  και εδόθη εκ διαταγών αγγέλων εις το δωδεκάφυλο έθνος Ισραήλ, αλλά αυτοί δεν εφύλαξαν αυτόν. (Πράξ. 7:53, Εβρ. 9:10)

 

Διαθέτης  της Παλαιάς Διαθήκης ήταν «ο Δεσπότης πάντων Θεός» ο οποίος εισήλθε σε συνθήκη με τα σαρκικά τέκνα του Αβραάμ τον Ισραήλ:

 

«Και ποίον έθνος είναι τόσον μέγα, το οποίον να έχη διατάγματα και κρίσεις ούτω δικαίας, καθώς πας ο νόμος ούτος, τον οποίον θέτω ενώπιόν σας σήμερον;». (Δευτ. 4:8)

 

 Όμως όπου είναι διαθήκη, ανάγκη να υπάρχει θάνατος εκείνου όστις έκανε την διαθήκη, διά τούτο ο Θεός εγκαινίασε αυτήν με αίμα μόσχων και τράγων λέγων:

 

 «Τούτο είναι το αίμα της διαθήκης, την οποίαν διέταξεν εις εσάς ο Θεός· και την σκηνήν δε και πάντα τα σκεύη της υπηρεσίας με το αίμα ομοίως ερράντισε. Και σχεδόν με αίμα καθαρίζονται πάντα κατά τον νόμον, και χωρίς χύσεως αίματος δεν γίνεται άφεσις. Ανάγκη λοιπόν ήτο οι μεν τύποι των επουρανίων να καθαρίζωνται διά τούτων, αυτά όμως τα επουράνια με θυσίας ανωτέρας παρά ταύτας». (Εβρ. 9:20-23)

 

Η διαθήκη αυτή κατέστησε το δωδεκάφυλο έθνος υπόλογο ενώπιον του διαθέτη. Εάν έδειχνε υπακοή ο Θεός  θα τον έκανε περιούσιο λαό από πάντων των εθνών και έθνος άγιο και βασίλειο ιεράτευμα. Θα ήταν εχθρός των εχθρών του λαού Ισραήλ και ενάντιος των εναντίων του. Αντίθετα η ανυπακοή θα επέσυρε την οργή του διαθέτη, θα στρεφόταν εναντίον τού λαού Ισραήλ, και θα τούς διεσκόρπιζε σε όλα τα έθνη. (Εβρ. 9:18,  Έξ. 19:5-6,  Λευ. κεφ. 26)

 

Γενεά σκολιά και διεστραμμένη

 

Ο Διαθέτης της Παλαιάς Διαθήκης αποκαλεί τον κατά σάρκα Ισραήλ, «λαό σκληροτράχηλο» και «γενεά σκολιά και διεστραμμένη» και ο Μωυσής ο πιστός υπηρέτης του Θεού, μαρτυρεί και λέγει:

 

«Εστασιάσατε εναντίον της προσταγής Κυρίου του Θεού σας και δεν επιστεύσατε εις αυτόν ουδέ εισηκούσατε της φωνής αυτού. Πάντοτε εστασιάσατε εναντίον του Κυρίου, αφ' ης ημέρας  εγνωρίσθη εις εσάς». (Δευτ. 9:13, 32:5,  9:23β-24)

 

Η αποστασία και απείθεια του Ισραήλ τους οδήγησε να λατρεύουν αλλότριους θεούς, όπως την θεά των Σιδωνίων Αστάρτη, τον θεό των Μωαβιτών Χεμώς, τον θεό των υιών Αμμών Μελχώμ και άλλους, ώσπου επί βασιλείας Σολομώντος, ο Θεός διέρρηξε το βασίλειο του Ισραήλ σε δύο οίκους, το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ με δέκα φυλές και πρωτεύουσα την Σαμάρεια και το νότιο βασίλειο του Ιούδα με δύο φυλές (Ιούδας και Βενιαμίν) και πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ.  (Α΄ Βασ. κεφ. 11 και 12)

 

Η πολιτική και η θρησκευτική ρήξη των δύο αδελφών βασιλείων οδήγησαν σε επανειλημμένες εχθροπραξίες μεταξύ τους και τελικά στην αποκοπή του βασιλείου του Ισραήλ από το εθνικό κέντρο την Ιερουσαλήμ.

 

Οι δύο οίκοι οδηγούνται σε αιχμαλωσία δια την απείθεια τους

 

«Καί διεμαρτυρήθη ο Κύριος κατά του (οίκου) Ισραήλ  και κατά του (οίκου) Ιούδα, διά χειρός πάντων των προφητών, πάντων των βλεπόντων, λέγων:

 

«Επιστρέψατε από των οδών υμών των πονηρών Και φυλάττετε τάς εντολάς μου, τά διαταγματά μου, κατά πάντα τον νόμο τον οποίον προσέταξα είς τους πατέρας σας. Πλήν αυτοί δεν υπήκουσαν …… δεν επίστευσαν ……  απέρριψαν την διαθήκην αυτού ….. υπήγον οπίσω της ματαιότητος …… εγκατέλιπον πάσας τας εντολάς του Κυρίου …. μετεχειρίζοντο μαντείας και οιωνισμούς …. Δια ταύτα ο κύριος ωργίσθη σφόδρα κατά του Ισραήλ και απέβαλεν αυτούς από προσώπου αυτού, δεν εναπελείφθη, παρά μόνη η φυλή του Ιούδα. Και μετωκίσθη ο Ισραήλ (οι δέκα φυλές), από της γης αυτού εις την Ασσυρίαν το 721 π.Χ.». (Β΄Βασ. 17:13-23)

 

«Και εκάλεσεν ο Κύριος τον προφήτην Ιερεμίαν εν ταίς ημέραις Ιωσίου του βασιλέως και του λέγει:  Είδες εκείνα, τα οποία (ο οίκος) Ισραήλ η αποστάτις έπραξεν; υπήγεν επί παν υψηλόν όρος και υποκάτω παντός πρασίνου δένδρου και επόρνευσεν εκεί. Και αφού έπραξε πάντα ταύτα, είπα, Επίστρεψον προς εμέ και δεν επέστρεψε. Και είδε τούτο (ο οίκος) Ιούδας η άπιστος αυτής αδελφή. Και είδον ότι, ενώ επειδή Ισραήλ η αποστάτις εμοίχευσεν εγώ απέπεμψα αυτήν και έδωκα εις αυτήν το γράμμα του διαζυγίου αυτής, Ιούδας η άπιστος αυτής αδελφή δεν εφοβήθη αλλ' υπήγε και επόρνευσε και αυτή. Και με την διαφήμισιν της πορνείας αυτής εμίανε τον τόπον και εμοίχευσε μετά των λίθων και μετά των ξύλων. Και εν πάσι τούτοις Ιούδας η άπιστος αυτής αδελφή δεν επέστρεψε προς εμέ εξ όλης της καρδίας αυτής αλλά ψευδώς, λέγει Κύριος». (Ιερ. 3:6-10)

 

Ιερουσαλήμ η πόρνη

 

Απευθυνόμενος δε ο Θεός στην Ιερουσαλήμ (πρωτεύουσα οίκου Ιούδα) διά του Ιεζεκιήλ, λέγει προς αυτήν:

 

«Δια τούτο, άκουσον πόρνη τον λόγον του Κυρίου. Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός: Επειδή εξέχεας τον χαλκόν σου, και η γύμνωσίς σου εξεσκεπάσθη εν ταις πορνείαις σου προς τους εραστάς σου και προς πάντα τα είδωλα των βδελυγμάτων σου, και διά το αίμα των τέκνων σου, τα οποία προσέφερες εις αυτά· διά τούτο ιδού, εγώ συνάγω πάντας τους εραστάς σου, μεθ' ων κατετρύφησας, και πάντας όσους ηγάπησας, μετά πάντων των μισηθέντων υπό σού· και θέλω συνάξει αυτούς επί σε πανταχόθεν και θέλω αποκαλύψει την αισχύνην σου εις αυτούς, και θέλουσιν ιδεί όλην την γύμνωσίν σου. Και θέλω σε κρίνει κατά την κρίσιν των μοιχαλίδων και εκχεουσών αίμα· και θέλω σε παραδώσει εις αίμα μετ' οργής και ζηλοτυπίας». (Ιεζ. 16:35-38)

 

Ομοίως και με τον προφήτη Ησαΐα λέγει:

 

 «Πως η πιστή πόλις  Σιών κατεστάθη Πόρνη, ήτο πλήρης κρίσεων η δικαιοσύνη κατώκει εν αυτή αλλά τώρα, φονείς».  (Ησ. 1:21)

Και είπε ο Κύριος: «Και τον Ιούδαν θέλω εκβάλει απ' έμπροσθέν μου, καθώς εξέβαλον τον Ισραήλ και θέλω απορρίψει την πόλιν ταύτην, την Ιερουσαλήμ, την οποίαν εξέλεξα και τον οίκον περί του οποίου είπα το όνομά μου θέλει είσθαι εκεί».  (Β’ Βασ. 23:27)

 

«……..και  ήλθεν επί Ιερουσαλήμ Νεβουζαραδάν ο αρχισωματοφύλαξ, ο δούλος του βασιλέως της Βαβυλώνος  και κατέκαυσε τον οίκον του Κυρίου και τον οίκον του βασιλέως και πάντας τους οίκους της Ιερουσαλήμ και πάντα μέγαν οίκον κατέκαυσεν εν πυρί». (Β΄ Βασ. 25:8-9)

 

Και μετωκίσθη και ο Ιούδας από της γης αυτού εις Βαβυλώνα (587 π.Χ). Η μετοικεσία ολοκληρώθηκε σε τέσσερις φάσεις.

 

 

Η διασπορά των εβραίων

 

Οι συνέπειες της παρακοής του δωδεκάφυλου  έθνους του Ισραήλ, που ήταν η αποβολή του και ο διασκορπισμός του στα έθνη, ο Θεός τις περιγράφει δια των προφητών ως εξής:

 

«Ο Ισραήλ είναι πρόβατο πλανώμενον, λέοντες εκυνήγησαν αυτό, πρώτος ο βασιλεύς της Ασσυρίας κατέφαγεν αυτόν και ύστερον ούτος ο Ναβουχοδονόσορ, ο βασιλεύς της Βαβυλώνος, κατεσύντριψε τά οστά αυτού».  (Ιερ. 50:17

 

«Είπα, Ήθελον διασκορπίσει αυτούς, ήθελον εξαλείψει το μνημόσυνον αυτών εκ μέσου των ανθρώπων». (Δευτ. 32:26)

 

«Ύψωσα έτι εγώ την χείρα μου προς αυτούς εν τη ερήμω, ότι ήθελον διασκορπίσει αυτούς μεταξύ των εθνών και διασπείρει αυτούς εις τους τόπους·  διότι τας κρίσεις μου δεν εξετέλεσαν και τα διατάγματά μου απέρριψαν και τα σάββατά μου εβεβήλωσαν, και οι οφθαλμοί αυτών ήσαν κατόπιν των ειδώλων των πατέρων αυτών». (Ιεζ. 20:23)

 

Οι  φυλές του οίκου Ιακώβ διεσπάρησαν ως πρόβατα στα έθνη και έτσι τελέσθηκε η διασπορά των εβραίων. Ο καλός ποιμήν Χριστός Ιησούς απεστάλη για «τα πρόβατα τα απολωλότα του οίκου Ισραήλ» (Ματ. 15:24). Οι απόστολοι κατά την εντολή του Ιησού πρώτα διακόνησαν στα πρόβατα τα διασκορπισμένα «υπάγετε δε μάλλον προς τα πρόβατα τα απολωλότα του οίκου Ισραήλ». (Ματ. 10:6)

 

Η διακονία των αποστόλων προς τις δώδεκα φυλές τις διεσπαρμένες  (Α΄ Πέτρ. 1:1, Ιάκ. 1:1), ένωσε τους εκλεκτούς κατά πρόγνωση Θεού Πατρός, που επέστρεψαν εις τον ζώντα και αληθινό Θεό, σε μία ποίμνη κάτω από ένα Ποιμένα, τον Ιησού Χριστό,  εκπληρώνοντας έτσι τους λόγους των Ιουδαίων προφητών.

 

«Ο αριθμός όμως των υιών Ισραήλ θέλει είσθαι ως η άμμος της θαλάσσης, ήτις δεν δύναται να μετρηθή ουδέ να εξαριθμηθή και εν τω τόπω όπου ελέχθη προς αυτούς, δεν είσθε λαός μου, εκεί θέλει λεχθή προς αυτούς, Υιοί του Θεού του ζώντος. Τότε θέλουσι συναχθή ομού οι υιοί Ιούδα και οι υιοί Ισραήλ, και θέλουσι καταστήσει εις εαυτούς αρχηγόν ένα, και θέλουσιν αναβή εκ της γής· διότι μεγάλη θέλει είσθαι η ημέρα του Ιεζραέλ». (Ωσ. 1:10-11, Ησ. 11:11-12, Ρωμ. 9:24-27)

 

«Σεις όμως είσθε γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός τον οποίον απέκτησεν ο Θεός, διά να εξαγγείλητε τας αρετάς εκείνου, όστις σας εκάλεσεν εκ του σκότους εις το θαυμαστόν αυτού φώς· οι ποτέ μη όντες λαός, τώρα δε λαός του Θεού, οι ποτέ μη ηλεημένοι, τώρα δε ελεηθέντες». (1 Πέτρ0υ προς τους διεσπαρμένους  2:9-10)

 

«Διότι υπήρχετε ως πρόβατα πλανώμενα, αλλά τώρα επεστράφητε εις τον ποιμένα και επίσκοπον των ψυχών σας». (1 Πέτρου προς τους διεσπαρμένους  2:25)

 

 

Η ανοικοδόμηση του Ναού

 

Με την ανοικοδόμηση του Ναού από την φυλή του Ιούδα, που έγινε με την υποστήριξη των Περσών βασιλέων, εδόθη συνέχεια στο θεοκρατικό σχισματικό Ισραήλ  έως την οριστική καταστροφή του Ναού το 70 μ.Χ.. (Βλ.  Έσδρας, Νεεμίας)

 

«Και οι πρεσβύτεροι των Ιουδαίων ωκοδόμουν και ευωδούντο, κατά την προφητείαν Αγγαίου του προφήτου και Ζαχαρίου υιού του Ιδδώ. Και ωκοδόμησαν και ετελείωσαν, κατά την προσταγήν του Θεού του Ισραήλ, και κατά την προσταγήν του Κύρου και Δαρείου και Αρταξέρξου βασιλέως της Περσίας». (Εσδ. 6:14)

 

Ο Ναός νομιμοποιούσε  τον ιουδαϊσμό ως θρησκεία και τους αυστηρά βιολογικούς απογόνους του Αβραάμ ως έθνος.  Η οριστική καταστροφή του Ναού από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Τίτο απονομιμοποίησε και τα δύο. Οι λατρευτικές συνήθειες των Εβραίων, που πηγάζανε από τον Μωσαϊκό νόμο και που λειτουργούσαν «ως υπόδειγμα και σκιά των επουρανίων» (Εβρ. 8:5), έπαυσαν και αντικαταστάθηκαν από την «εν πνεύματι και αληθεία» λατρεία των αληθινών προσκυνητών «εν Χριστώ», μέσα στον αληθινό επουράνιο Ναό του σώματος του Ιησού. (Ιωάν. 4:23)

 

 «Ελθών δε ο Χριστός αρχιερεύς των γενομένων (SBLGNT και WH, Gr NT) αγαθών διά της μεγαλητέρας και τελειοτέρας σκηνής, ουχί χειροποιήτου, τουτέστιν ουχί ταύτης της κατασκευής». (Εβρ. 9:11)

 

«Και με έφερεν εν πνεύματι επί όρος μέγα και υψηλόν, και μοι έδειξε την πόλιν την μεγάλην, την αγίαν Ιερουσαλήμ, καταβαίνουσαν εκ του ουρανού από του Θεού, έχουσαν την δόξαν του Θεού ....... Και ναόν δεν είδον εν αυτή· διότι ναός αυτής είναι ο Κύριος ο Θεός ο παντοκράτωρ και το Αρνίον». (Αποκ. 21:10-22)

 

Δια τι λοιπόν εδόθη ο νόμος;

 

Διά τι λοιπόν εδόθη ο νόμος είς τό δωδεκάφυλο έθνος; «Εξ αιτίας των παραβάσεων προσετέθη, εωσού έλθη το σπέρμα  πρός το οποίον εδόθη η επαγγελία, διαταχθείς δι' αγγέλων διά χειρός μεσίτου». (Γαλ. 3:19)

 

«Πρός δε τον Αβραάμ ελαλήθησαν αι επαγγελίαι και προς το σπέρμα αυτού δεν λέγει και προς τα σπέρματα, ως περί πολλών, αλλά ως περί ενός Και πρός το σπέρμα σου όστις είναι ο Χριστός».  (Γαλ. 3:16)

 

Ο νόμος είχε ηλικιακό χαρακτήρα με γέννηση, ακμή και γήρας

 

«Ο νόμος λοιπόν προσετέθη, τετρακόσια τριάντα έτη μετά την υπό του διαθέτου προκεκυρωμένη διαθήκη εις τον Χριστόν, εξ αιτίας των παραβάσεων, έως τον ερχομό Του Χριστού». (Γαλ. Κεφ. 3)

 

«Λέγων δε καινήν, έκαμε παλαιάν την πρώτην το δε παλαιούμενον και γηράσκον είναι πλησίον αφανισμού». (Εβρ. 8:13)

 

Ο νόμος μαρτυρούσε/καθρέφτιζε την δικαιοσύνη του Θεού δια της πίστεως στον Ιησού Χριστό

 

«Τώρα δε χωρίς νόμου η δικαιοσύνη του Θεού εφανερώθη, μαρτυρουμένη υπό του νόμου και των προφητών, δικαιοσύνη δε του Θεού διά πίστεως Ιησού Χριστού εις πάντας και επί πάντας τους πιστεύοντας (Ιουδαίους και Έλληνας)». (Ρωμ. 3:22-23)

 

Ο νόμος παιδαγωγός στον Χριστό και όχι η ελληνική συγκρητιστική και αντιφατική φιλοσοφία

 

«Πριν δε έλθη η πίστις, εφρουρούμεθα υπό τον νόμον συγκεκλεισμένοι εις την πίστιν, ήτις έμελλε να αποκαλυφθή. Ώστε ο νόμος έγεινε παιδαγωγός ημών εις τον Χριστόν, διά να δικαιωθώμεν εκ πίστεως. αφού όμως ήλθεν η πίστις, δεν είμεθα πλέον υπό παιδαγωγόν. Διότι πάντες είσθε υιοί Θεού διά της πίστεως της εν Χριστώ Ιησού· επειδή όσοι εβαπτίσθητε εις Χριστόν, Χριστόν ενεδύθητε. Δεν είναι πλέον Ιουδαίος ουδέ Έλλην, δεν είναι δούλος ουδέ ελεύθερος, δεν είναι άρσεν και θήλυ· διότι πάντες σεις είσθε εις εν Χριστώ Ιησού· εάν δε ήσθε του Χριστού, άρα είσθε σπέρμα του Αβραάμ και κατά την επαγγελίαν κληρονόμοι». (Γαλ. 3:23-29)

 

 

Ο νόμος πήρε παράταση χρόνου μετά την βαβυλωνιακή αιχμαλωσία  έως τον ερχομό του Χριστού που ήταν ο Ιησούς

 

«Διότι εντόνως εξήλεγχε (ο Παύλος) τους Ιουδαίους, δημοσία αποδεικνύων διά των γραφών ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός». (Πράξ. 18:28)

 

 

Η ανοικοδόμηση του ναού και η επιστροφή των απογόνων του Αβραάμ στην Ιερουσαλήμ ήταν παράταση χρόνου για τον κατά σάρκα Ισραήλ/ως ο λαός του Θεού  και για την κάτω Ιερουσαλήμ/ως η Αγία πόλις, ιδιότητες που απέρρεαν από τον νόμο, «εωσού έλθη το σπέρμα όστις είναι ο Χριστός». Αυτή η παράταση χρόνου ήταν διορισμένη από τον Θεό έως να εκπληρωθούν οι υποσχέσεις του όπως μας πληροφορεί ο ελεημένος του Θεού Δανιήλ:

 

«Εβδομήκοντα εβδομάδες εκρίθησαν/συνετμήθησαν/διωρίσθησαν, επί τον λαόν σου και επί την πόλιν την αγίαν σου, (α) διά να συντελεσθή η παράβασις και να τελειώσωσιν αι αμαρτίαι, (β) και να γείνη εξιλέωσις περί της ανομίας,  (γ) και να εισαχθή δικαιοσύνη αιώνιος,  (δ) και να σφραγισθή όρασις και προφητεία («συντελεσθήναι το όραμα κατά τους Ο΄»),  (ε) και να χρισθή ο Άγιος των αγίων». (Δαν. 9:24)

 

Η εκπλήρωση των πέντε σημείων της προφητείας του Δανιήλ στην Καινή Διαθήκη

 

(α) Διά να συντελεσθή η παράβασις και να τελειώσωσιν αι αμαρτίαι

 

 «Διότι οι κατοικούντες εν Ιερουσαλήμ και οι άρχοντες αυτών, μη γνωρίσαντες τούτον  μηδέ τας ρήσεις των προφητών, τας αναγινωσκομένας κατά παν σάββατον, εκπλήρωσαν αυτάς κρίναντες τούτον και μη ευρόντες μηδεμίαν αιτίαν θανάτου, εζήτησαν παρά του Πιλάτου να θανατωθή».  (Πράξ. 13:27-28)

 

«Σεις όμως τον άγιον και δίκαιον ηρνήθητε και εζητήσατε άνδρα φονέα να χαρισθή εις εσάς, τον δε αρχηγόν της ζωής εθανατώσατε, τον οποίον ο Θεός ανέστησεν εκ νεκρών, του οποίου ημείς είμεθα μάρτυρες». (Πράξ. 3:14-15)

 

Η σταύρωση του Ιησού και ο διωγμός της πρώτης εκκλησίας  που ήταν το σώμα του, από τους αρνητές Ιουδαίους,  ήταν η αποκορύφωση της παράβασης και της αμαρτίας των αρχόντων και εκείνων πού κατοικούσαν στην Ιερουσαλήμ.

 

«Οίτινες και τον Κύριον Ιησούν εθανάτωσαν και τους ιδίους αυτών προφήτας, και ημάς εξεδίωξαν, και εις τον Θεόν δεν αρέσκουσι, και εις πάντας τους ανθρώπους είναι εναντίοι, εμποδίζοντες ημάς να λαλήσωμεν προς τα έθνη διά να σωθώσι, διά να αναπληρώσωσι τας αμαρτίας εαυτών πάντοτε. Έφθασε δε επ' αυτούς η οργή μέχρι τέλους». (Α΄ Θεσ. 2:15-16)

 

(β) Και να γείνη εξιλέωσις περί της ανομίας

 

 «Διότι θέλω είσθαι ίλεως εις τάς αδικίας αυτών και τας αμαρτίας αυτών και τας ανομίας αυτών δεν θέλω ενθυμείσθαι πλέον». (Εβρ. 8:12)

 

«Τον οποίον ο Θεός προέθετο μέσον εξιλεώσεως διά της πίστεως εν τω αίματι αυτού, προς φανέρωσιν της δικαιοσύνης αυτού διά την άφεσιν των προγενομένων αμαρτημάτων διά της μακροθυμίας του Θεού …». (Ρωμ. 3:25)

 

 

«Όθεν ώφειλεν κατά πάντα τοίς αδελφοίς ομοιωθήναι, ίνα ελεήμων γένηται καί πιστός αρχιερεύς τά πρός τόν Θεόν, είς το ιλάσκεσθαι (= να εξιλεώνει) τάς αμαρτίας τού λαού». (Εβρ. 2:17)

 

(γ) Και να εισαχθή δικαιοσύνη αιώνιος

 

 «Τώρα δε χωρίς νόμου η δικαιοσύνη του Θεού εφανερώθη, μαρτυρουμένη υπό του νόμου και των προφητών, δικαιοσύνη δε του Θεού διά πίστεως Ιησού Χριστού εις πάντας και επί πάντας τους πιστεύοντας (Ιουδαίους και Έλληνας)». (Ρωμ. 3:22-23)

 

«Αλλά σεις είσθε εξ αυτού εν Χριστώ Ιησού, όστις εγενήθη εις ημάς σοφία από Θεού, δικαιοσύνη τε και αγιασμός και απολύτρωσις». (Α’ Κορ. 1:30)

 

 «Επειδή το τέλος του νόμου είναι ο Χριστός προς δικαιοσύνην εις πάντα τον πιστεύοντα». (Ρωμ. 10:4)

 

«..μία γάρ προσφορά ετελειοποίησε είς το διηνεκές  τους αγιασμένους», «καθώς και αλλού λέγει· Συ είσαι ιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ». (Εβρ. 10:14, 5:6)

 

(δ) Και να σφραγισθή όρασις και προφητεία

 

 Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπε προς αυτόν· «Άφες τώρα διότι ούτως είναι πρέπον εις ημάς να εκπληρώσωμεν πάσαν δικαιοσύνην. Τότε αφίνει αυτόν».  (Ματθ. 3:15)

 

«Μη νομίσητε ότι ήλθον να καταλύσω τον νόμον ή τους προφήτας, δεν ήλθον να καταλύσω, αλλά να εκπληρώσω».  (Ματθ. 5:17)

 

«Ο δε Θεός όσα προείπε διά στόματος πάντων των προφητών αυτού ότι ο Χριστός έμελλε να πάθη, εξεπλήρωσεν ούτω».  (Πράξ. 3:18)

 

«Διότι σας λέγω ότι έτι τούτο το γεγραμμένον πρέπει να εκτελεσθή εις εμέ, το Και μετά ανόμων ελογίσθη. Διότι τα περί εμού γεγραμμένα  λαμβάνουσι τέλος».  (Λουκ. 22:37)

 

«Διότι οι κατοικούντες εν Ιερουσαλήμ και οι άρχοντες αυτών, μη γνωρίσαντες τούτον μηδέ τας ρήσεις των προφητών, τας αναγινωσκομένας κατά παν σάββατον, εκπλήρωσαν αυτάς κρίναντες τούτον». (Πράξ. 13:27)

 

«Όταν δε ίδητε την Ιερουσαλήμ περικυκλουμένην υπό στρατοπέδων, τότε γνωρίσατε ότι επλησίασεν η ερήμωσις αυτής. Τότε οι όντες εν τη Ιουδαία ας φεύγωσιν εις τα όρη και οι εν μέσω αυτής ας αναχωρώσιν έξω και οι εν τοις αγροίς ας μη εμβαίνωσιν εις αυτήν, διότι ημέραι εκδικήσεως είναι αύται, διά να πληρωθώσι πάντα τα γεγραμμένα».  (Λουκ. 21:20-22)

 

(ε) Να χρισθή ο Άγιος των αγίων

 

«Πνεύμα Κυρίου είναι επ' εμέ, διά τούτο με έχρισε· με απέστειλε διά να ευαγγελίζωμαι προς τους πτωχούς, διά να ιατρεύσω τους συντετριμμένους την καρδίαν, να κηρύξω προς τους αιχμαλώτους ελευθερίαν και προς τους τυφλούς ανάβλεψιν, να αποστείλω τους συντεθλασμένους εν ελευθερία».  (Λουκ. 4:18)

 

«Πώς ο Θεός έχρισε τον Ιησούν τον από Ναζαρέτ με Πνεύμα Άγιον και με δύναμιν, όστις διήλθεν ευεργετών και θεραπεύων πάντας τους καταδυναστευομένους υπό του διαβόλου, διότι ο Θεός ήτο μετ' αυτού».  (Πράξ. 10:38)

 

«Συνήχθησαν γάρ επ’ αληθείας εν τη πόλει ταύτη επί τον άγιον παίδά σου Ιησούν, όν έχρισας, Ηρώδης τε και  Πόντιος Πιλάτος σύν έθνεσιν και λαοίς Ισραήλ».  (Πράξ. 4:27)

 

Η Καινή Διαθήκη είναι το τέλος του Μωσαϊκού νόμου

 

Τέλος = η εκπλήρωσις //συμπλήρωσις παντός πράγματος//η αποτέλεσις αυτού//το αποτέλεσμα//ουχί η παύσις ή η λήξις αυτού//το να είναι τις πλήρης η τέλειος//τελειότης//τελεία ηλικία//ανδρός τέλος//η τελεία ηλικία του ανδρός//η ανδρική ηλικία.  (Λεξικό:  Liddell-Scott)

 

«Επειδή το τέλος του νόμου είναι ο Χριστός προς δικαιοσύνην εις πάντα τον πιστεύοντα». (Ρωμ. 10:4)

 

«Τώρα όμως ο Χριστός έλαβεν εξοχωτέραν λειτουργίαν, καθόσον είναι και ανωτέρας διαθήκης μεσίτης, ήτις ενομοθετήθη με ανωτέρας επαγγελίας. Διότι εάν η πρώτη εκείνη ήτο άμεμπτος, δεν ήθελε ζητείσθαι τόπος διά την δευτέραν. Διότι μεμφόμενος αυτούς λέγει· Ιδού, έρχονται ημέραι, λέγει Κύριος, και θέλω συντελέσει επί τον οίκον του Ισραήλ και επί τον οίκον του Ιούδα διαθήκην καινήν, ουχί κατά την διαθήκην, την οποίαν έκαμον προς τους πατέρας αυτών, καθ' ην ημέραν επίασα αυτούς από της χειρός διά να εξαγάγω αυτούς εκ γης Αιγύπτου· διότι αυτοί δεν ενέμειναν εις την διαθήκην μου, και εγώ ημέλησα αυτούς, λέγει Κύριος. Διότι αύτη είναι η διαθήκη, την οποίαν θέλω κάμει προς τον οίκον του Ισραήλ μετά τας ημέρας εκείνας, λέγει Κύριος· Θέλω δώσει τους νόμους μου εις την διάνοιαν αυτών, και θέλω γράψει αυτούς επί της καρδίας αυτών, και θέλω είσθαι εις αυτούς Θεός, και αυτοί θέλουσιν είσθαι εις εμέ λαός». (Εβρ. 8:6-10, Βλ. και Εβρ. 9:8-10)

 

Ο Θεός όμως δεν είναι μόνο των Ιουδαίων αλλά και των Εθνών

 

«Προιδούσα δε η γραφή ότι εκ πίστεως δικαιώνει και τά έθνη ο θεός προευηγγελίσατο στον Αβραάμ ότι θέλουσι ευλογηθή εν σοί πάντα τα εθνη».  (Γαλ. 3:8)

 

Η επαγγελία της ευλογίας όριζε την συμμετοχή σε αυτή και του Ισραήλ (τα πρόβατα) και των εθνών (τα θηρία).

 

 «Και διαθήσομαι αυτοίς εν εκείνη τη ημέρα διαθήκην μετά των (από κοινού,  μαζί με)  θηρίων του αγρού και μετά των πετεινών του ουρανού και μετά των ερπετών της γης (έθνη κατά την σάρκα [Εφ. 2:11]) και τόξον και ρομφαίαν και πόλεμον συντρίψω από της γης και κατοικιώ σε επ ελπίδι».  (Ωσ. 2:18)

 

Αυτή η κατανόηση οδήγησε τον απόστολο Πέτρο να πάει στον Κορνήλιο, εγκαινιάζοντας έτσι το κήρυγμα του ευαγγελίου της ζωής στους κατά σάρκα εθνικούς:

 

«Και θεωρεί τον ουρανόν ανεωγμένον και καταβαίνον επ' αυτόν σκεύος τι ως σινδόνα μεγάλην, το οποίον ήτο δεδεμένον από των τεσσάρων άκρων και κατεβιβάζετο επί την γην, εντός του οποίου υπήρχον πάντα τα τετράποδα της γης και τα θηρία και τα ερπετά και τα πετεινά του ουρανού. Και έγεινε φωνή προς αυτόν· Σηκωθείς, Πέτρε, σφάξον και φάγε». (Πράξ. 10:11-13)

 

«Λέγων δε καινήν, έκαμε παλαιάν την πρώτην· το δε παλαιούμενον και γηράσκον είναι πλησίον αφανισμού». (Εβρ. 8:13)

 

Η Καινή Διαθήκη είναι πλήρης, τέλεια και αιώνιος / ατελεύτητος

 

 Ο Διαθέτης Θεός δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει, την Νέα Διαθήκη του, ούτε να την τροποποιήσει/διορθώσει (Εβρ. 9:10) όπως την Παλαιά, ούτε να προσθέσει, ούτε να αφαιρέσει, ούτε να ακυρώσει, ούτε  να την παύσει, διότι την σφράγισε με το δικό του αίμα και είναι αιώνια καθώς ο ίδιος είναι αιώνιος.

 

Διαθήκη = Διάθεσις της περιουσίας κατά την θέληση του αποθνήσκοντος κατόχου. (Λεξ. Σταματάκου)

 

«Διότι όπου είναι διαθήκη, ανάγκη να υπάρχη θάνατος εκείνου, όστις έκαμε την διαθήκην· διότι η διαθήκη επί τεθνεώτων είναι βεβαία, επειδή ποτέ δεν ισχύει, ενόσω ζη ο διαθέτης». (Εβρ. 9:16-17)

 

«Προσέχετε λοιπόν εις εαυτούς και εις όλον το ποίμνιο, εις το οποίον το Πνεύμα το άγιο σας έθεσε επισκόπους, διά να ποιμαίνητε την εκκλησίαν του Θεού, την οποίαν απέκτησε διά του ιδίου αυτού αίματος». (Πράξ. 20:28)

 

«Διότι με μίαν προσφοράν ετελειοποίησε διά παντός/εις το διηνεκές τους αγιαζομένους». (Εβρ. 10:14)

 

«Ήλπισαν κύριε έως του αιώνος ο Θεός ο μέγας ο αιώνιος». (Ησ. 26:4)

 

 «Αιώνιος γαρ έστιν ο επάνω βροτών». (Ιώβ 33:12)

 

Ο αναστημένος Ιησούς είναι η Αιώνιος Διαθήκη και ο εγγυητής αυτής

 

«Ό δε Θεός τής ειρήνης, ο αναγαγών εκ νεκρών τόν ποιμένα τών προβάτων τόν μέγα εν αίματι διαθήκης αιωνίου, τόν κύριον ημών Ιησούν……».  (Εβρ. 13:20)

 

«Ότι δε ανέστησε αυτόν εκ νεκρών, μη μέλλοντα πλέον να υποστρέψη εις την διαφθοράν, λέγει ούτως, ότι θέλω σας δώσει τα ελέη του Δαβίδ τα πιστά». (Πράξ. 13:34)

 

«Κλίνατε το ωτίον σας και έλθετε προς εμέ· ακούσατε και η ψυχή σας θέλει ζήσει· και θέλω κάμει προς εσάς αιώνιον διαθήκην, τα ελέη του Δαβίδ τα πιστά». (Ησ. 55:3)

 

«Κατά τοσούτον ανωτέρας διαθήκης εγγυητής  έγεινεν ο Ιησούς».  (Εβρ. 7:22)

 

 

Ο Ιησούς αιώνιος αρχιερέας, δίχως τέλος

 

«Συ είσαι ιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ». (Εβρ. 7:21)

 

«Εκείνος όμως, επειδή μένει εις τον αιώνα, έχει αμετάθετον την ιερωσύνην· όθεν δύναται και να σώζη εντελώς τους προσερχομένους εις τον Θεόν δι' αυτού, ζων πάντοτε διά να μεσιτεύση υπέρ αυτών». (Εβρ. 7:24-25)

 

Το «νέο» και το «παλαιό»

 

«Διότι αθέτησις (= το θέτειν κατά μέρος) μεν γίνεται της προηγουμένης εντολής διά το ασθενές και ανωφελές αυτής, επειδή ο νόμος ουδέν έφερεν εις το τέλειον, έγεινε δε επεισαγωγή ελπίδος καλητέρας, διά της οποίας πλησιάζομεν εις τον Θεόν». (Εβρ. 7:18:19)

 

 Το «Νέο» αντικατάστησε το «Παλαιό». Για να φύγει όμως το «παλαιό» έπρεπε να εκτελεστούν οι γραμμένοι όροι της Παλαιάς Συνθήκης του Θεού με τον Ισραήλ, για τους παραβάτες του νόμου (βλ. Λευ. κεφ. 26). Οι όροι αυτοί του νόμου  εκτελέσθηκαν με την οργή του  στους  απειθείς Ιουδαίους και την  καταστροφή του οικοδομημένου ναού της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. από τους Ρωμαίους. Ο ναός ήταν κτισμένος κατά το σχέδιο της κοσμικής  σκηνής, η οποία ήταν τύπος της επουράνιας  και αντικαταστάθηκε με την αληθινή σκηνή που ήρθε. (Εβρ. 9:11 WH)

 

Το σώμα του Ιησού είναι ο αληθινός  επουράνιος ναός

 

«Και οι Ιουδαίοι είπον· Εις τεσσαράκοντα και εξ έτη ωκοδομήθη ο ναός ούτος, και συ θέλεις εγείρει αυτόν εις τρεις ημέρας; Εκείνος όμως έλεγε περί του ναού του σώματος αυτού». (Ιωάν. 2:20)

 

«Χριστός  δε παραγενόμενος (= ελθών) αρχιερεύς των γενομένων αγαθών δια της μείζονος και τελειοτέρας σκηνής ου χειροποιήτου τουτ΄έστιν ου ταύτης της κτίσεως (της κοσμικής)». (Ιωάν. 2:21, Εβρ. 8:2, 9:11)

 

«Και ναόν δεν είδον εν αυτή· διότι ναός αυτής είναι ο Κύριος ο Θεός ο παντοκράτωρ και το Αρνίον». (Αποκ. 21:22)

 

Οι Ιουδαίοι πάντα αντιφέρονταν εις το άγιο Πνεύμα

 

Καθώς έκαναν οι πατέρες των υιών Ισραήλ που «απέρριψαν τα διατάγματα του Θεού και την Διαθήκη του» έτσι και αυτοί απέρριψαν την «Καινή Διαθήκη» και «δεν έκριναν εαυτούς άξιους της αιωνίας ζωής». (Β΄Βασ. 17:15, Πράξ. 13:46)

 

Ο δε Στέφανος είπε: «Σκληροτράχηλοι και απερίτμητοι την καρδίαν και τα ώτα, σεις πάντοτε αντιφέρεσθε κατά του Πνεύματος του Αγίου· καθώς οι πατέρες σας, ούτω και σεις. Τίνα των προφητών δεν εδίωξαν οι πατέρες σας; μάλιστα εφόνευσαν εκείνους, οίτινες προκατήγγειλαν περί της ελεύσεως του δικαίου, του οποίου σεις εγείνατε τώρα προδόται και φονείς· οίτινες ελάβετε τον νόμον εκ διαταγών αγγέλων και δεν εφυλάξατε». (Πράξ. 7:51-53)

 

 

Ο Ιησούς έκλαυσε για τα επερχόμενα δεινά στην Ιερουσαλήμ

 

 «Πως η πιστή πόλις  Σιών κατεστάθη πόρνη, ήτο πλήρης κρίσεων η δικαιοσύνη κατώκει εν αυτή αλλά τώρα, φονείς». (Ησ. 1:21)

 

«Και ότε επλησίασεν, (ο Ιησούς) ιδών την πόλιν έκλαυσεν επ' αυτήν, λέγων, Είθε να εγνώριζες και συ, τουλάχιστον εν τη ημέρα σου ταύτη, τα προς ειρήνην σου αποβλέποντα αλλά τώρα εκρύφθησαν από των οφθαλμών σου διότι θέλουσιν ελθεί ημέραι επί σε και οι εχθροί σου θέλουσι κάμει χαράκωμα περί σε, και θέλουσι σε περικυκλώσει (Ρωμαίοι) και θέλουσι σε στενοχωρήσει πανταχόθεν και θέλουσι κατεδαφίσει σε και τα τέκνα σου εν σοι και δεν θέλουσιν αφήσει εν σοι λίθον επί λίθον, διότι δεν εγνώρισας τον καιρόν της επισκέψεώς σου».  (Λουκ. 41-44)

 

Τα ουαί του Κυρίου εκπληρώθηκαν στο δωδεκάφυλο έθνος στη γενιά των αποστόλων

 

«Και τότε θέλει φανή το σημείον του Υιού του ανθρώπου εν τω ουρανώ, και τότε θέλουσι θρηνήσει πάσαι αι φυλαί της γης (της γης του Ισραήλ) και θέλουσιν ιδεί τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού μετά δυνάμεως και δόξης πολλής». (Ματθ. 24:30)

 

«Ιδών δε (ο Ιωάννης ο βαπτιστής) πολλούς εκ των Φαρισαίων και Σαδδουκαίων ερχομένους εις το βάπτισμα αυτού, είπε προς αυτούς· Γεννήματα εχιδνών, τις έδειξεν εις εσάς να φύγητε από της μελλούσης οργής;». (Ματθ. 3:7)

 

«Ουαί εις εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί διότι οικοδομείτε τους τάφους των προφητών και στολίζετε τα μνημεία των δικαίων, και λέγετε εάν ήμεθα εν ταις ημέραις των πατέρων ημών, δεν ηθέλομεν είσθαι συγκοινωνοί αυτών εν τω αίματι των προφητών. Ώστε μαρτυρείτε εις εαυτούς ότι είσθε υιοί των φονευσάντων τους προφήτας. Αναπληρώσατε και σεις το μέτρον των πατέρων σας. Όφεις, γεννήματα εχιδνών· πως θέλετε φύγει από της καταδίκης της γεέννης; Διά τούτο ιδού, εγώ αποστέλλω προς εσάς προφήτας και σοφούς και γραμματείς και εξ αυτών θέλετε θανατώσει και σταυρώσει και εξ αυτών θέλετε μαστιγώσει εν ταις συναγωγαίς σας και διώξει από πόλεως εις πόλιν, διά να έλθη εφ' υμάς παν αίμα δίκαιον εκχυνόμενον επί της γης (του Ισραήλ)  από του αίματος Άβελ του δικαίου έως του αίματος Ζαχαρίου υιού Βαραχίου, τον οποίον εφονεύσατε μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου. Αληθώς σας λέγω, Πάντα ταύτα θέλουσιν ελθεί επί την γενεάν ταύτην. (Ματθ. 23:29-36)

 

«Αληθώς σας λέγω, δεν θέλει παρέλθει η γενεά αύτη, εωσού γείνωσι πάντα ταύτα». (Ματθ. 24:34)

 

 

Η οργή του Θεού είχε αποδέκτες τους απειθείς Ιουδαίους

 

Οι διατάξεις της Παλαιάς Διαθήκης υπόσχονταν κρίσεις εις τους ασεβείς και ανόμους, παραβάτες του Μωσαϊκού νόμου. Η μακροθυμία  όμως του Θεού πάντοτε έδινε χρόνο για μετάνοια και επιστροφή.

 

«Αλλά συ είσαι Θεός συγχωρητικός, ελεήμων και οικτίρμων, μακρόθυμος και πολυέλεος, και δεν εγκατέλιπες αυτούς». (Νεεμ. 9:17)

 

Όμως τώρα οι υιοί των φονευσάντων τους προφήτας αναπλήρωσαν το μέτρο των πατέρων τους φονεύοντας τον «αρχηγόν της ζωής»  και πολλούς απεσταλμένους από τον Ιησού προς αυτούς, εμποδίζοντας την διάδοση του μηνύματος του ευαγγελίου της ζωής. Έτσι αφέθηκε έρημος ο οίκος τους και  ο θυμός της οργής του Θεού έφθασε σ΄ αυτούς μέχρι τέλους.

 

«Ιερουσαλήμ Ιερουσαλήμ η φονεύουσα τους προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς σέ· ποσάκις ηθέλησα να συνάξω τα τέκνα σου καθ' ον τρόπον συνάγει η όρνις τα ορνίθια εαυτής υπό τας πτέρυγας και δεν ηθελήσατε. Ιδού, αφίνεται εις εσάς ο οίκός σας έρημος. Διότι σας λέγω, δεν θέλετε με ιδεί εις το εξής, εωσού είπητε, Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». (Ματθ. 23:29-39)

 

σ.σ. Οι ευλογημένοι ήταν οι «την οικουμένη αναστατώσαντες» απεσταλμένοι από τον Κύριο Ιησού Χριστό με το μήνυμα της αιώνιας ζωής. Όποιος δεχόταν τους ευλογημένους του Κυρίου δεχόταν την ζωή, που ήταν ο  Ιησούς, «εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή». (Ιωάν. 11:25)

 

«Όστις δέχεται εσάς εμέ δέχεται, και όστις δέχεται εμέ δέχεται τον αποστείλαντά με». (Ματθ. 10:40)

 

Παύλος προς Θεσσαλονικείς

 

«Υμείς γαρ μιμηταί εγενήθητε, αδελφοί, των εκκλησίων του Θεού των ουσών εν τη Ιουδαία εν Χριστώ Ιησού ότι τα αυτά επάθετε και υμείς υπό των ιδίων συμφυλετών καθώς και αυτοί υπό των Ιουδαίων, των και τον Κύριον αποκτεινάντων Ιησούν, και τους προφήτας και ημάς εκδιωξάντων και Θεώ μη αρεσκόντων και πάσιν ανθρώποις εναντίων, κωλυόντων ημάς τοις έθνεσιν λαλήσαι ίνα σωθώσιν, εις το αναπληρώσαι αυτών τας αμαρτίας πάντοτε. Έφθασεν δε επ΄ αυτούς η οργή εις τέλος». (Α΄ Θεσ. 2:14-16)

 

Σύντομη αναφορά για την Θεσσαλονίκη

 

«Η πόλις της Θεσσαλονίκης  κατά τον χρόνο της αφίξεως του Παύλου εις αυτήν δεν ήτο ρωμαϊκή στρατιωτική αποικία, όπως η Κόρινθος και οι Φίλιπποι,  αλλ΄ έχαιρε των δικαιωμάτων ελευθέρας πόλεως, διοικούμενη υπό επτά Πολιταρχών (Πράξ. 17:6-8) οι οποίοι εξελέγοντο υπό των πολιτών και ήσαν υπόλογοι έναντι του Ρωμαίου ανθυπάτου (Πράξ. 17:7-8). Οι κάτοικοί της ήσαν, κατά την μέγιστην πλειονότητα αυτών, Έλληνες, αλλά και αρκετοί Ρωμαίοι και ευάριθμοι Ιουδαίοι, οι οποίοι διετήρουν συναγωγήν και ήσκουν σημαντικήν επιρροήν επί του πληθυσμού, καθώς και προσηλυτισμόν μεταξύ των εθνικών. Παραλλήλως προς τον μικτόν πληθυσμόν, η Θεσσαλονίκη διεκρίνετο και δια την ποικιλίαν των θρησκειών. Οι αρχαιολόγοι βεβαιώνουν ιερά λατρείας του ρωμαϊκού πάνθεου και του αυτοκράτορα καθώς και άλλων θεοτήτων της Ανατολής όπως του Καβίρου, της Ίσιδος, του Σεράπιδος και του Οσίριδος.  Βρέθηκαν και Θεσσαλονικά νομίσματα με την κεφαλή του Ιουλίου Καίσαρος ως θεού». (Εισαγωγή εις την Κ. Διαθήκη, Χρήστου Σπ. Βούλγαρη τόμ. Α. σελ. 575- 7)

 

 Η γέννηση της εκκλησίας  της Θεσσαλονίκης από τον Παύλο και Σίλα μνημονεύεται  από τον Λουκά στις Πράξεις στο 17ο κεφάλαιο:

 

«Διοδεύσαντες δε την Αμφίπολιν και Απολλωνίαν, ήλθαν εις Θεσσαλονίκην, όπου ήτο η συναγωγή των Ιουδαίων. Και κατά την συνήθειάν του ο Παύλος εισήλθε προς αυτούς, και τρία σάββατα διελέγετο μετ' αυτών από των γραφών, εξηγών και αποδεικνύων ότι έπρεπε να πάθη ο Χριστός και να αναστηθή εκ νεκρών και ότι ούτος είναι ο Χριστός Ιησούς, τον οποίον εγώ σας κηρύττω. Και τινές εξ αυτών επείσθησαν και ηνώθησαν μετά του Παύλου και του Σίλα, και εκ των θεοσεβών Ελλήνων πολύ πλήθος και εκ των πρώτων γυναικών ουκ ολίγαι». (Πράξ. 17:1-4)

 

Λέει λοιπόν ο Λουκάς, πως κάποιοι  εκ της συναγωγής των Ιουδαίων επείσθησαν καθώς και πλήθος εκ των θεοσεβών Ελλήνων και εκ των πρώτων γυναικών. Η εκκλησία λοιπόν του Χριστού στην Θεσσαλονίκη ήταν πολυεθνοτική  και έγινε πρότυπο «εις πάντας τους πιστεύοντας εν τη Μακεδονία και τη Αχαΐα». (Α΄Θεσ. 1:5)

 

Ποιοι έθλιβαν τους Θεσσαλονικείς πιστούς

 

«Επειδή είναι δίκαιον ενώπιον του Θεού να ανταποδώση θλίψιν εις τους όσοι σας θλίβουσι». (Β΄ Θεσ. 1:6)

 

 Οι συμφυλέτες / συμπολίτες / συμπατριώτες  που τους έθλιβαν, ήταν οι Θεσσαλονικείς Ιουδαίοι  με φιλορωμαϊκή στάση που ασκούσαν προσηλυτισμό και εμπόδιζαν τους Παύλο και Σίλα να μιλήσουν στους εθνικούς για να σωθούν.

 

«Φθονήσαντες δε οι μη πειθόμενοι Ιουδαίοι και λαβόντες μεθ' εαυτών κακούς τινάς ανθρώπους εκ των χυδαίων και οχλαγωγήσαντες, εθορύβουν την πόλιν και εφορμήσαντες εις την οικίαν του Ιάσονος, εζήτουν αυτούς διά να φέρωσιν εις τον δήμον· μη ευρόντες δε αυτούς, έσυραν τον Ιάσονα και τινάς αδελφούς επί τους πολιτάρχας, βοώντες ότι οι αναστατώσαντες την οικουμένην, ούτοι ήλθον και εδώ, τους οποίους υπεδέχθη ο Ιάσων· και πάντες ούτοι πράττουσιν εναντίον των προσταγμάτων του Καίσαρος, λέγοντες ότι είναι βασιλεύς άλλος, ο Ιησούς». (Πράξ. 17:5-7)

 

Οι ίδιοι Θεσσαλονικείς Ιουδαίοι, επιβουλεύθηκαν τον Παύλο και τον Σίλα στην Βέροια. «Ως δε έμαθον οι από της Θεσσαλονίκης Ιουδαίοι ότι και εν τη Βεροία εκηρύχθη υπό του Παύλου ο λόγος του Θεού, ήλθον και εκεί και ετάραττον τους όχλους». (Πράξ. 17:13)

 

Δικαίως και αληθώς λοιπόν είπε ο Παύλος: «Εμποδίζοντες ημάς να λαλήσωμεν προς τα έθνη διά να σωθώσι, διά να αναπληρώσωσι τας αμαρτίας εαυτών πάντοτε. Έφθασε δε επ' αυτούς η οργή μέχρι τέλους».  (Α’ Θεσ. 2:14-16)

 

Ο Ιησούς στοχοποιεί τους γεωργούς του αμπελώνα ως αποδέκτες της οργής του

 

«Ο Κύριος θέλει εισέλθει εις κρίσιν μετά των πρεσβυτέρων του λαού αυτού και μετά των αρχόντων αυτού· διότι σεις κατεφάγετε τον αμπελώνα (μου)». (Ησ. 3:14, βλ. Ο΄)

 

Η παραβολή του αμπελώνα και των γεωργών

 

 «Άλλην παραβολήν ακούσατε. Ήτο άνθρωπός τις οικοδεσπότης, όστις εφύτευσεν αμπελώνα και περιέβαλεν εις αυτόν φραγμόν και έσκαψεν εν αυτώ ληνόν και ωκοδόμησε πύργον, και εμίσθωσεν αυτόν εις γεωργούς και απεδήμησεν. Ότε δε επλησίασεν ο καιρός των καρπών, απέστειλε τους δούλους αυτού προς τους γεωργούς διά να λάβωσι τους καρπούς αυτού.

Και πιάσαντες οι γεωργοί τους δούλους αυτού, άλλον μεν έδειραν, άλλον δε εφόνευσαν, άλλον δε ελιθοβόλησαν. Πάλιν απέστειλεν άλλους δούλους πλειοτέρους των πρώτων, και έκαμον εις αυτούς ωσαύτως. Ύστερον δε απέστειλε προς αυτούς τον υιόν αυτού λέγων· Θέλουσιν εντραπή τον υιόν μου. Αλλ' οι γεωργοί, ιδόντες τον υιόν, είπον προς αλλήλους· Ούτος είναι ο κληρονόμος έλθετε, ας φονεύσωμεν αυτόν και ας κατακρατήσωμεν την κληρονομίαν αυτού. Και πιάσαντες αυτόν, εξέβαλον έξω του αμπελώνος και εφόνευσαν». (Ματθ. 21:23-39)

 

Όταν λοιπόν έλθη ο κύριος του αμπελώνος, («ο ήν ο ών και ο ερχόμενος»), τι θέλει κάμει εις τους γεωργούς εκείνους;  Λέγουσι προς αυτόν· Κακούς κακώς θέλει απολέσει αυτούς, και τον αμπελώνα θέλει μισθώσει εις άλλους γεωργούς, οίτινες θέλουσιν αποδώσει εις αυτόν τους καρπούς εν τοις καιροίς αυτών». (Ματθ. 21:40-41)

 

«Και ακούσαντες οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι τας παραβολάς αυτού, ενόησαν ότι περί αυτών λέγει». (Ματθ. 21:45)

 

Και πράγματι ο Κύριος ήλθε και απώλεσε τους κακούς γεωργούς του αμπελώνα του, τους  φονείς και παραβάτες του νόμου και αρνητές της αγάπης του και γκρέμισε τον ναό τους,  ολοκληρώνοντας τον αιώνα του Μωσαϊκού νόμου με τις εκτελεσθείσες γραμμένες κρίσεις.

 

«Στραφείς δε προς αυτάς ο Ιησούς, είπε· θυγατέρες της Ιερουσαλήμ, μη κλαίετε δι' εμέ, αλλά δι' εαυτάς κλαίετε και διά τα τέκνα σας. Διότι ιδού, έρχονται ημέραι καθ' ας θέλουσιν ειπεί· Μακάριαι αι στείραι και αι κοιλίαι, αίτινες δεν εγέννησαν, και οι μαστοί, οίτινες δεν εθήλασαν. Τότε θέλουσιν αρχίσει να λέγωσιν εις τα όρη, Πέσετε εφ' ημάς, και εις τα βουνά, Σκεπάσατε ημάς». (Λουκ. 23:28)

 

 

«Και λέγουσι προς τα όρη και προς τας πέτρας· Πέσατε εφ' ημάς και κρύψατε ημάς από προσώπου του καθημένου επί του θρόνου και από της οργής του Αρνίου». (Αποκ. 6:16)

 

Τι ήξεραν για τις νεφέλες οι Ιουδαίοι αρχιερείς

 

«Λέγει προς αυτόν (τον Καϊάφα) ο Ιησούς· Συ είπας· πλην σας λέγω, Εις το εξής θέλετε ιδεί τον Υιόν του ανθρώπου καθήμενον εκ δεξιών της δυνάμεως και ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού». (Ματθ. 26:64)

 

«Ιδού, έρχεται μετά των νεφελών, και θέλει ιδεί αυτόν πας οφθαλμός και εκείνοι οίτινες εξεκέντησαν αυτόν, και θέλουσι θρηνήσει επ' αυτόν πάσαι αι φυλαί της γης (= το δωδεκάφυλο). Ναι, αμήν». (Αποκ. 1:7)

 

“Και αφού είπε ταύτα, βλεπόντων αυτών ανελήφθη, και νεφέλη υπέλαβεν αυτόν από των οφθαλμών αυτών. Και ενώ ήσαν ατενίζοντες εις τον ουρανόν ότε αυτός ανέβαινεν (επί της νεφέλης), ιδού, άνδρες δύο με ιμάτια λευκά εστάθησαν πλησίον αυτών, οίτινες και είπον· Άνδρες Γαλιλαίοι, τι ίστασθε εμβλέποντες εις τον ουρανόν; ούτος ο Ιησούς, όστις ανελήφθη αφ' υμών εις τον ουρανόν, θέλει ελθεί ούτω (επί των νεφελών) καθ' ον τρόπον είδετε αυτόν πορευόμενον εις τον ουρανόν.” (Acts 1:9-11)

 

Το «θέλετε ιδεί τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού» είχε ιδιαίτερη σημασία για τους Εβραίους στους οποίους και απευθυνότανε ο Ιησούς διότι αυτοί γνώριζαν από τις εβραϊκές γραφές ότι επί των νεφελών ο Θεός επέφερε την κρίσι του στους ασεβείς. Το ότι αυτοί θα τον έβλεπαν ερχόμενο επί των νεφελών του ουρανού, σήμαινε ότι η οργή του Θεού θα ερχόταν πάνω τους.

 

Βιβλικές αναφορές για τις νεφέλες

 

«Η κατά της Αιγύπτου όρασις. Ιδού, ο Κύριος επιβαίνει επί νεφέλης κούφης (= ελαφριάς/αεικίνητης) και θέλει επέλθει επί την Αίγυπτον· και τα είδωλα της  Αιγύπτου θέλουσι σεισθή από προσώπου αυτού, και η καρδία της Αιγύπτου θέλει διαλυθή εν μέσω αυτής». (Ησ. 19:1)

 

«Δύναται να εννοήση κανείς την εξάπλωσιν των νεφών (νεφελών) και τας βροντάς του στερεώματος αυτού; Ιδού εξαπλώνει περί αυτόν την ομίχλην του και καλύπτει τας κορυφάς των ορέων. Διότι δι΄ αυτών κρίνει τους λαούς, δίδει τροφήν εν αφθονία». (Ιώβ 36:29-31. Μετάφρ. Διωρθ. Εβραϊκού Αθ. Π. Χαστούπη)

 

 Μιλώντας ο Ιησούς στους Εβραίους τους έλεγε: « Διότι καθώς ο Πατήρ έχει ζωήν εν εαυτώ, ούτως έδωκε και εις τον Υιόν να έχη ζωήν εν εαυτώ· και εξουσίαν έδωκεν εις αυτόν να κάμνη και κρίσιν, διότι είναι Υιός ανθρώπου». (Ιωάν. 5:26-27)

 

Οι Εβραίοι πάντα φόνευαν τους προφήτες του Θεού

 

«Ουαί εις εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί· διότι οικοδομείτε τους τάφους των προφητών και στολίζετε τα μνημεία των δικαίων, και λέγετε· Εάν ήμεθα εν ταις ημέραις των πατέρων ημών, δεν ηθέλομεν είσθαι συγκοινωνοί αυτών εν τω αίματι των προφητών. Ώστε μαρτυρείτε εις εαυτούς ότι είσθε υιοί των φονευσάντων τους προφήτας. Αναπληρώσατε και σεις το μέτρον των πατέρων σας. Όφεις, γεννήματα εχιδνών· πως θέλετε φύγει από της καταδίκης της γεέννης;». (Ματθ. 23:29-33)

 

Οι Εβραίοι φόνευσαν τον αρχηγό της Ζωής

 

«Σεις όμως τον άγιον και δίκαιον ηρνήθητε, και εζητήσατε άνδρα φονέα να χαρισθή εις εσάς, τον δε αρχηγόν της ζωής  εθανατώσατε, τον οποίον ο Θεός ανέστησεν εκ νεκρών, του οποίου ημείς είμεθα μάρτυρες». (Πράξ. 3:14-15, 13:27-28)

 

Οι Εβραίοι φόνευσαν τους απεσταλμένους του Ιησού και εδίωξαν την πρώτη εκκλησία επισύροντες την οργή του Θεού

 

«Ωμοιώθη η βασιλεία των ουρανών με άνθρωπον βασιλέα, όστις έκαμε γάμους εις τον υιόν αυτού και απέστειλε τους δούλους αυτού να καλέσωσι τους προσκεκλημένους εις τους γάμους και δεν ήθελον να έλθωσι. Πάλιν απέστειλεν άλλους δούλους, λέγων· Είπατε προς τους προσκεκλημένους· Ιδού, το γεύμα μου ητοίμασα, οι ταύροι μου και τα θρεπτά είναι εσφαγμένα και πάντα είναι έτοιμα· έλθετε εις τους γάμους. Εκείνοι όμως αμελήσαντες απήλθον, ο μεν εις τον αγρόν αυτού, ο δε εις το εμπόριον αυτού· οι δε λοιποί πιάσαντες τους δούλους αυτού ύβρισαν και εφόνευσαν». (Ματθ. 22:6)

 

Ακούσας δε ο βασιλεύς ωργίσθη και πέμψας τα στρατεύματα αυτού (Ρωμαίοι), απώλεσε τους φονείς εκείνους και την πόλιν αυτών κατέκαυσε».  (Ματθ. 22:7)

 

Όλοι οι προφήτες μίλησαν για την οργή του Θεού στους ασεβείς παραβάτες του Μωσαϊκού νόμου

 

«Οι αμαρτωλοί εν Σιών θέλουσι τρομάξει· τρόμος θέλει καταλάβει τους υποκριτάς, ώστε θέλουσι λέγει, Τις μεταξύ ημών θέλει κατοικήσει μετά του κατατρώγοντος πυρός; τις μεταξύ ημών θέλει κατοικήσει μετά των αιωνίων καύσεων;». (Ησ. 33:14)

 

«Επροφήτευσεν δέ και τούτοις έβδομος από Αδάμ Ενώχ λέγων: ιδού ήλθεν Κύριος εν αγίαις μυριάσιν αυτού, ποιήσαι κρίσιν κατά πάντων και ελέγξαι πάντας τους ασεβείς περί πάντων των έργων ασεβείας αυτών ών ησέβησαν και περί πάντων τών σκληρών ων ελάλησαν κατ' αυτού αμαρτωλοί ασεβείς  (οι εν Σιών)». (Επιστολή Ιούδα προς Εβραίους)

 

«..Καί αυτοί λήμψονται την κόλασιν αυτών περί πάντων ών εποίησαν..». (Ιεζ. 43:11 Ο΄)

 

«Και συ, υιέ ανθρώπου, άκουσον· ούτω λέγει Κύριος ο Θεός προς την γην του Ισραήλ. Τέλος, το τέλος ήλθεν επί τα τέσσαρα άκρα της γης.

Το τέλος ήλθε τώρα επί σε και θέλω αποστείλει επί σε την οργήν μου και θέλω σε κρίνει κατά τας οδούς σου και θέλω ανταποδώσει επί σε πάντα τα βδελύγματά σου». (Ιεζ. 7:2-3)

 

«Ουαί εις αυτούς διότι περιεπάτησαν εις την οδόν του Κάϊν, και χάριν μισθού εξεχύθησαν εις την πλάνην του Βαλαάμ, και απωλέσθησαν εις την αντιλογίαν του Κορέ». (Επιστολή Ιούδα προς Εβραίους)

 

«Όστις κρατεί το πτυάριον εν τη χειρί αυτού και θέλει διακαθαρίσει το αλώνιον αυτού και θέλει συνάξει τον σίτον αυτού εις την αποθήκην, το δε άχυρον θέλει κατακαύσει εν πυρί ασβέστω». (Ματθ.3:12)

 

 

Ο Ιησούς προείπε πότε θα ερχόταν το τέλος του Ναού της Ιερουσαλήμ που ήταν «αντίτυπο» του επουράνιου ναού και στήριγμα του θεοκρατικού Ισραήλ

 

«Και εξελθών ο Ιησούς ανεχώρει από του ιερού· και προσήλθον οι μαθηταί αυτού διά να επιδείξωσιν εις αυτόν τας οικοδομάς του ιερού. Ο δε Ιησούς είπε προς αυτούς· Δεν βλέπετε πάντα ταύτα; αληθώς σας λέγω, δεν θέλει αφεθή εδώ λίθος επί λίθον, όστις δεν θέλει κατακρημνισθή. Και ενώ εκάθητο επί του όρους των Ελαιών, προσήλθον προς αυτόν οι μαθηταί κατ' ιδίαν, λέγοντες· Ειπέ προς ημάς πότε θέλουσι γείνει ταύτα (το γκρέμισμα του ιερού) και τι το σημείον της παρουσίας σου (όταν έλθης) και της συντέλειας του αιώνος; (όχι του κόσμου)». (Ματθ. 24:1-3)

 

Στις απορίες των μαθητών ο Ιησούς απαντούσε πάντοτε με σαφήνεια και επεξηγηματικά.

 

(Ι)  Πότε θα γίνουν ταύτα;

 

Έπρεπε πρώτα να εκπληρωθεί η μεγάλη εντολή

 

«Είπε δε προς αυτούς· Ούτοι είναι οι λόγοι, τους οποίους ελάλησα προς υμάς ότε ήμην έτι μεθ' υμών, ότι πρέπει να πληρωθώσι πάντα τα γεγραμμένα εν τω νόμω του Μωϋσέως και προφήταις και ψαλμοίς περί εμού. Τότε διήνοιξεν αυτών τον νούν, διά να καταλάβωσι τας γραφάς· και είπε προς αυτούς ότι ούτως είναι γεγραμμένον και ούτως έπρεπε να πάθη ο Χριστός και να αναστηθή εκ νεκρών τη τρίτη ημέρα, και να κηρυχθή εν τω ονόματι αυτού μετάνοια και άφεσις αμαρτιών εις πάντα τα έθνη, γινομένης αρχής από Ιερουσαλήμ». (Λουκ. 24:44-47)

 

«Και είπεν αυτοίς· Πορευθέντες είς τόν κόσμον άπαντα κηρύξατε το ευαγγέλιον πάση τή κτίσει. Όστις πιστεύση και βαπτισθή θέλει σωθή, όστις όμως απιστήση θέλει κατακριθή». (Μάρκ. 16:15)

 

«Και θέλει κηρυχθή τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη προς μαρτυρίαν εις πάντα τα έθνη, και τότε θέλει ελθεί το τέλος (όχι του κόσμου)». (Ματθ. 24:14)

 

Η μεγάλη εντολή εκπληρώθηκε πριν την καταστροφή της Ιερουσαλήμ στην γενιά των αποστόλων

 

«Εκείνοι δε εξελθόντες εκήρυξαν πανταχού, συνεργούντος του Κυρίου και βεβαιούντος το κήρυγμα διά των επακολουθούντων θαυμάτων. Αμήν». (Μάρκ. 16:19)

 

«Λέγω όμως, Μη δεν ήκουσαν; Μάλιστα εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος αυτών και εις τα πέρατα της οικουμένης οι λόγοι αυτών».  (Ψαλμ. 19:4, Ρωμ. 10:17-18)

 

«…… διά την ελπίδα την αποτεταμιευμένην διά σας εν τοις ουρανοίς, την οποίαν προηκούσατε εν τω λόγω της αληθείας του ευαγγελίου, το οποίον ήλθεν εις εσάς, καθώς και εις όλον τον κόσμον και καρποφορεί καθώς και εις εσάς, αφ' ης ημέρας ηκούσατε και εγνωρίσατε την χάριν του Θεού εν αληθεία». ( Κολ. 1:5-6)

 

«…εάν επιμένητε εις την πίστιν, τεθεμελιωμένοι και στερεοί και μη μετακινούμενοι από της ελπίδος του ευαγγελίου, το οποίον ηκούσατε, του κηρυχθέντος εις πάσαν την κτίσιν την υπό τον ουρανόν, του οποίου εγώ ο Παύλος έγεινα υπηρέτης». (Κολ. 1:23)

 

«Εις δε τον δυνάμενον να σας στηρίξη κατά το ευαγγέλιόν μου και το κήρυγμα του Ιησού Χριστού, κατά την αποκάλυψιν του μυστηρίου του σεσιωπημένου μεν από χρόνων αιωνίων, φανερωθέντος δε τώρα διά προφητικών γραφών κατ' επιταγήν του αιωνίου Θεού και γνωρισθέντος εις πάντα τα έθνη προς υπακοήν πίστεως, εις τον μόνον σοφόν Θεόν έστω η δόξα διά Ιησού Χριστού εις τους αιώνας· αμήν». (Ρωμ. 16:25-27)

 

(ΙΙ)  Και τι το σημείο της παρουσίας σου και της συντέλειας του αιώνος;

 

Οι μαθητές δεν ρώτησαν πότε θα έρθει το τέλος του κόσμου. Ουδέποτε ο Ιησούς  τους  μίλησε  για το τέλος του κόσμου. Η δράση του Ιησού ήταν στην Ιουδαία, ανάμεσα στους Εβραίους και η διδαχή του και οι συνομιλίες του μαζί  τους αφορούσαν πάντα ζητήματα της πολυτάραχης ιστορίας των  και του Μωσαϊκού νόμου, ο οποίος επρόκειτο να αναιρεθεί για το ανωφελές αυτού, και να αντικατασταθεί με το αιώνιο ευαγγέλιο της χάριτος του Θεού. Ο Ιησούς ήταν η εκπλήρωση της επαγγελίας του Θεού που δίνει ζωή και «αυτή εν αφθονία» στους μετανοούντες. Ο Ιησούς δεν ήρθε να καταστρέψει τον κόσμο, αυτός ήταν ο «αίρων την αμαρτία του κόσμου». (Ιωάν. 1:30, 10:10)

 

«Ο κλέπτης δεν έρχεται, ειμή διά να κλέψη και θύση και απολέση· εγώ ήλθον διά να έχωσι ζωήν και να έχωσιν αυτήν εν αφθονία». (Ιωάν. 10:10)

 

Η συζήτηση των μαθητών με τον Ιησού αφορούσε το γκρέμισμα του οικοδομημένου Ναού που ήταν ο μεγαλύτερος θεσμός του Ιουδαϊσμού και του τυπικού του, γεγονός που για τους Εβραίους ήταν αδιανόητο να συμβεί. Ο Ναός νομιμοποιούσε τον ιουδαϊσμό σαν θρησκεία και τους Ιουδαίους σαν έθνος, το γκρέμισμά του θα συντελούσε στην παύση και των δύο.

 

«Το σημείο». Η χρήση του ενικού στην ερώτηση των μαθητών καθιστούν την «παρουσία» και την «συντέλεια του αιώνα» αλληλοσυνδεόμενα και αλληλοεξαρτώμενα γεγονότα. Δεν επρόκειτο να γίνει η συντέλεια του αιώνα του Μωσαϊκού νόμου των αλληγοριών και των τύπων, χωρίς την Παρουσία του Υιού του ανθρώπου επί των νεφελών με την δόξα του Πατρός και των αγίων αγγέλων αυτού, του «ποιήσαι κρίσιν» και «κάμνων  εκδίκησην», στους παραβάτες του νόμου. (Ματθ. 16:27, 24:30)

 

«Διότι μέλλει ο Υιός του ανθρώπου να έλθη εν τη δόξη του Πατρός αυτού μετά των αγγέλων αυτού, και τότε θέλει αποδώσει εις έκαστον κατά την πράξιν αυτού». (Ματθ. 16:27)

 

«Εις εσάς δε τους θλιβομένους (από τις επιβουλές των Ιουδαίων) άνεσιν μεθ' ημών, όταν ο Κύριος Ιησούς αποκαλυφθή απ' ουρανού μετά των αγγέλων της δυνάμεως αυτού εν πυρί φλογός, κάμνων εκδίκησιν εις τους μη γνωρίζοντας Θεόν («ότι ουκ οίδασιν τον πέμψαντά με») και εις τους μη υπακούοντας εις το ευαγγέλιον του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, οίτινες θέλουσι τιμωρηθή με όλεθρον αιώνιον από προσώπου του Κυρίου και από της δόξης της δυνάμεως αυτού …». (Β΄ Θεσ. 1:7-9)

 

Το σημείο της παρουσίας και της εκδίκησης του Κυρίου Ιησού

 

«Όταν δε ίδητε την Ιερουσαλήμ περικυκλουμένην υπό στρατοπέδων (Ρωμαίοι) τότε γνωρίσατε ότι επλησίασεν η ερήμωσις αυτής. Τότε οι όντες εν τη Ιουδαία ας φεύγωσιν εις τα όρη, και οι εν μέσω αυτής ας αναχωρώσιν έξω, και οι εν τοις αγροίς ας μη εμβαίνωσιν εις αυτήν, διότι ημέραι εκδικήσεως είναι αύται, διά να πληρωθώσι πάντα τα γεγραμμένα. ουαί δε εις τας εγκυμονούσας και τας θηλαζούσας εν εκείναις ταις ημέραις· διότι θέλει είσθαι μεγάλη στενοχωρία επί της γης (τού Ισραήλ) και οργή κατά του λαού τούτου (των Ιουδαίων)».  (Λουκ. 21:20-23)

 

Το φορτίο του λόγου του Κυρίου διά χειρός Μαλαχία προς Ισραήλ

 

 

«Διότι, ιδού, έρχεται ημέρα, ήτις θέλει καίει ως κλίβανος· και πάντες οι υπερήφανοι και πάντες οι πράττοντες ασέβειαν θέλουσιν είσθαι άχυρον· και η ημέρα η ερχομένη θέλει κατακαύσει αυτούς, λέγει ο Κύριος παντοκράτωρ ώστε δεν θέλει αφήσει εις αυτούς ρίζα ουδέ  κλήμα. Εις εσάς όμως τους φοβουμένους το όνομά μου θέλει ανατείλει ο ήλιος της δικαιοσύνης με ίασιν εν ταις πτέρυξιν αυτού· και θέλετε εξέλθει, και σκιρτήσει ως μοσχάρια της φάτνης». (Μαλ. 4:1-2)

 

Δεν θέλει αφήσει εις αυτούς ρίζα ουδέ κλήμα

 

«Ου γαρ μη γένηται έκγονα πονηρών, λαμπτήρ δε ασεβών σβεσθήσεται». (Παρ. 24:20)

 

Μετάφραση: Δεν θα υπάρξουν εγγόνια στους πονηρούς, και το φως των ασεβών θα σβήσει.

 

Το φορτίο του λόγου του Κυρίου διά χειρός  Ιωάννου του βαπτιστή προς Ισραήλ

 

«Εγώ μεν σας βαπτίζω εν ύδατι εις μετάνοιαν· ο δε οπίσω μου ερχόμενος είναι ισχυρότερός μου, του οποίου δεν είμαι άξιος να βαστάσω τα υποδήματα· αυτός θέλει σας βαπτίσει εν Πνεύματι Αγίω και πυρί. Όστις κρατεί το πτυάριον εν τη χειρί αυτού και θέλει διακαθαρίσει το αλώνιον αυτού και θέλει συνάξει τον σίτον αυτού εις την αποθήκην, το δε άχυρον θέλει κατακαύσει εν πυρί ασβέστω». (Ματ. 3:11-12)

 

 

Προειδοποιήσεις του Ιησού και συμβουλές των αποστόλων στην διωκόμενη από τους Ιουδαίους εκκλησία

 

«Ενθυμείσθε τον λόγον, τον οποίον εγώ είπον προς εσάς· Δεν είναι δούλος μεγαλήτερος του κυρίου αυτού. Εάν εμέ εδίωξαν, και σας θέλουσι διώξει· εάν τον λόγον μου εφύλαξαν, και τον υμέτερον θέλουσι φυλάξει. Αλλά ταύτα πάντα θέλουσι κάμει εις εσάς διά το όνομά μου, διότι δεν εξεύρουσι τον πέμψαντά με». (Ιωάν. 15:20-21)

 

«Ευλογείτε τους καταδιώκοντας υμάς, ευλογείτε και μη καταράσθε……

Μη εκδικήτε εαυτούς, αγαπητοί, αλλά δότε τόπον τη οργή· διότι είναι γεγραμμένον· εις εμέ ανήκει η εκδίκησις, εγώ θέλω κάμει ανταπόδοσιν, λέγει Κύριος. Εάν λοιπόν πεινά ο εχθρός σου, τρέφε αυτόν, εάν διψά, πότιζε αυτόν· διότι πράττων τούτο θέλεις σωρεύσει άνθρακας πυρός επί την κεφαλήν αυτού. Μη νικάσαι υπό του κακού, αλλά νίκα διά του αγαθού το κακόν». (Ρωμ. 12:14-21)

 

«Διότι εξεύρομεν τον ειπόντα· Εις εμέ ανήκει η εκδίκησις, εγώ θέλω κάμει ανταπόδοσιν, λέγει Κύριος· και πάλιν· Ο Κύριος θέλει κρίνει τον λαόν αυτού. Φοβερόν είναι το να πέση τις εις χείρας Θεού ζώντος». (Εβρ. 10:30)

 

Η πρώτη εκκλησία πίστευε στα λόγια του Κυρίου Ιησού και των αποστόλων και περίμενε την «παρουσία» και συντέλεια του αιώνα του Μωσαϊκού νόμου στην δική της γενεά, όπως και έγινε

 

«Αληθώς σας λέγω, είναι τινές των εδώ ισταμένων, οίτινες δεν θέλουσι γευθή θάνατον, εωσού ίδωσι τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον εν τη βασιλεία αυτού». (Ματθ. 16:28)

 

Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς «Εάν αυτόν θέλω να μένη εωσού έλθω, τι προς σε; συ ακολούθει μοι. Διεδόθη λοιπόν ο λόγος ούτος εις τους αδελφούς ότι ο μαθητής εκείνος δεν αποθνήσκει, ο Ιησούς όμως δεν είπε προς αυτόν ότι δεν αποθνήσκει, αλλ' εάν θέλω αυτόν να μένη εωσού έλθω, τι προς σε;». (Ιωάν. 21:22-23)

 

σ.σ. Ο μαθητής για τον οποίον έγινε ο λόγος αυτός ήταν βιολογικά ζωντανός καθώς και άλλοι μαθητές της πρώτης εκκλησίας, όταν ήλθε ο Κύριος Ιησούς για να απολέσει τους κακούς γεωργούς και να απολυτρώσει τους προσμένοντας αυτόν.

 

«Όταν δε σας διώκωσιν εν τη πόλει ταύτη, φεύγετε εις την άλλην· διότι αληθώς σας λέγω, δεν θέλετε τελειώσει τας πόλεις του Ισραήλ, εωσού έλθη ο Υιός του ανθρώπου». (Ματθ. 10:23)

 

«Διότι καθώς η αστραπή εξέρχεται από ανατολών και φαίνεται έως δυσμών, ούτω θέλει είσθαι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου. Διότι όπου είναι το πτώμα, εκεί θέλουσι συναχθή οι αετοί». (Ματθ. 24:28)

 

«Όταν δε ίδητε την Ιερουσαλήμ περικυκλουμένην υπό στρατοπέδων τότε γνωρίσατε ότι επλησίασεν η ερήμωσις αυτής». (Λουκ. 21:20)

 

«Ακούσας δε ο βασιλεύς ωργίσθη, και πέμψας τα στρατεύματα αυτού απώλεσε τους φονείς εκείνους και την πόλιν αυτών κατέκαυσε». (Ματθ. 22:7)

 

Το πτώμα ήταν ή Ιερουσαλήμ και η σύναξη των αετών ο πολυεθνικός Ρωμαϊκός στρατός. Το γεγονός δεν θα περνούσε απαρατήρητο καθώς και η αστραπή δεν περνάει απαρατήρητη

 

Το πτώμα

 

 Στον Ιώβ λέγει για τον ασεβή: «Κατατέτακται δε εις σίτα γύψιν οίδεν δε εν εαυτώ οτι μένει εις πτώμα ημέρα δε αυτόν σκοτεινή στροβήσει». (Ιώβ 15:23 Ο΄)

 

 «Εχει πλέον καταταχθή μεταξύ εκείνων, που έχουν ορισθή ως τροφή στους γύπας. Και ο ίδιος το γνωρίζει πλέον καλά και το φρονεί, ότι η κατάληξίς του θα είναι να γίνη πτώμα. Ημέρα μαύρη και σκοτεινή θα τον συνταράξη και θα τον στροβιλίση». (Ερμηνευτική απόδοση Ι.Θ. Κολιτσάρας)

 

Τα όρνεα

 

«…..συνάξω εις αυτούς κακά και τα βέλη μου συντελέσω εις αυτούς (οργή) τηκόμενοι λιμώ και βρώσει ορνέων». (Δευτ. 32:23 Ο΄, και Ιερ. 15:3)

 

«Και συ, υιέ ανθρώπου, ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ειπέ προς τα όρνεα παντός είδους και προς πάντα τα θηρία του αγρού, συνάχθητε και έλθετε· συναθροίσθητε πανταχόθεν εις την θυσίαν μου, την οποίαν εγώ εθυσίασα διά σας, θυσίαν μεγάλην επί των ορέων του Ισραήλ, διά να φάγητε σάρκα και να πίητε αίμα. Θέλετε φάγει την σάρκα των ισχυρών και πίει το αίμα των αρχόντων της γης, των κριών, των αρνίων και των τράγων και των μόσχων, πάντων σιτευτών της Βασάν». (Ιεζ. 37:17-18, Αποκ. 19:17-18)

 

«Ακούσας δε ο βασιλεύς ωργίσθη και πέμψας τα στρατεύματα αυτού απώλεσε τους φονείς εκείνους και την πόλιν αυτών κατέκαυσε». (Ματθ. 22:7)

 

Η συντέλεια του αιώνος (όχι του κόσμου)

 

Αιών = διάστημα||περίοδος χρόνου||το χρονικόν διάστημα της ζωής τινός||εποχή||γενεά.

 

Οι μαθητές γνώριζαν την διδαχή του Κυρίου. Ήξεραν ότι η επαγγελία της ζωής  είχε εκπληρωθεί. Ο παλαιός νόμος της αμαρτίας και του θανάτου έδωσε την θέση του  στο νόμο του Πνεύματος της ζωής εν Χριστώ Ιησού.

 

«Διότι ο νόμος του Πνεύματος της ζωής εν Χριστώ Ιησού με ηλευθέρωσεν από του νόμου της αμαρτίας και του θανάτου». (Ρωμ. 8:2)

 

«Έκαμεν (ο Θεός) ημάς ικανούς να ήμεθα διάκονοι της Καινής Διαθήκης, ουχί του γράμματος αλλά του πνεύματος. Διότι το γράμμα θανατόνει το δε πνεύμα  ζωοποιεί». (Β’ Κορ. 3:6,  Β’ Τιμ. 1:10)

 

Ο αιώνας της διακονίας του Μωσαϊκού νόμου και του τυπικού του τελείωσε.  

 

«Ταύτα δε πάντα εγίνοντο εις εκείνους παραδείγματα, και εγράφησαν προς νουθεσίαν ημών, εις τους οποίους τα τέλη των αιώνων έφθασαν». (Α΄Κορ. 10:11)

 

«….τώρα δε άπαξ εις το τέλος των αιώνων εφανερώθη, («επί συντελεία των αιώνων πεφανέρωται») διά να αθετήση την αμαρτίαν διά της θυσίας εαυτού». (Εβρ. 9:26)

 

Η βασιλεία του Θεού αφαιρέθηκε από τον σαρκικό Ισραήλ και δόθηκε στον πνευματικό Ισραήλ.

 

«Διά τούτο λέγω προς υμάς ότι θέλει αφαιρεθή αφ' υμών η βασιλεία του Θεού και θέλει δοθή εις έθνος κάμνον τους καρπούς αυτής». (Ματθ. 21:43)

 

Η συντέλεια του αιώνα, του Μωσαϊκού νόμου και του κράτους του Ισραήλ, ολοκληρώθηκε με την καταστροφή του Ναού της Ιερουσαλήμ που ήταν το μεγαλύτερο σύμβολο του ιουδαϊσμού. Τα αποδεικτικά στοιχεία των τύπων του Μωσαϊκού νόμου κατακάηκαν, «στοιχεία καυσούμενα λυθήσεται» (Β΄Πέτρ. 3:10),  οι Ιουδαίοι ιερείς έπαυσαν να ιερατεύουν, οι ιερατικές ενδυμασίες, οι θυσίες ζώων, οι προσφορές, τα θυμιάματα, οι λαμπρές εορτές, οι φωνές κιθαρωδών και μουσικών, το φως της επτάφωτης λυχνίας, τα πάντα έπαυσαν.

 

Οι πρώτοι χριστιανοί γνώριζαν ότι ήταν επικείμενη η παρουσία του Κυρίου και ότι όλα αυτά θα συνέβαιναν εις την Ιερουσαλήμ και το ιουδαϊκό έθνος και ζούσαν «προσδοκώντας και σπεύδοντας την παρουσίαν της του Θεού ημέρας». (Β΄Πέτρ. 3:12)

 

«Πάντων δε το τέλος επλησίασε. Φρονίμως λοιπόν διάγετε και αγρυπνείτε εις τας προσευχάς». (Α΄Πέτρου προς Εβραίους  4:7)

 

 

Ο Ιησούς Χριστός ο μάρτυς ο πιστός και αληθινός εκπλήρωσε όσα ο Θεός είχε υποσχεθεί δια των προφητών του για την βασιλεία των ουρανών

 

«Ο Δανιήλ ελάλησε και είπεν, Εγώ εθεώρουν εν τω οράματί μου την νύκτα και ιδού οι τέσσαρες άνεμοι του ουρανού συνεφώρμησαν επί την θάλασσαν την μεγάλην. Και τέσσαρα θηρία μεγάλα ανέβησαν εκ της θαλάσσης, διαφέροντα απ' αλλήλων». (Δαν. 7:2-3)

 

«Ταύτα τα θηρία τα μεγάλα τα τέσσαρα τέσσαρες βασιλείαι αναστήσονται επί της γης (του Ισραήλ) αι αρθήσονται και παραλήμψονται την βασιλείαν άγιοι Υψίστου και καθέξουσιν αυτήν έως αιώνος των αιώνων». (Δανιήλ 7:17 LXX)

 

Τα τέσσερα μεγάλα θηρία ήταν τέσσερις βασιλείες, η Βαβυλωνιακή, η Περσική, η Ελληνική και η Ρωμαϊκή  που κυριάρχησαν στην γη του Ισραήλ και πάνω στον οίκο του Ιακώβ.

 

Ο άγγελος που επισκέφτηκε τον Ιουδαίο Δανιήλ πολεμούσε τις εχθρικές πνευματικές δυνάμεις

 

«Και είπεν, Εξεύρεις διά τι ήλθον προς σε; τώρα δε θέλω επιστρέψει να πολεμήσω μετά του άρχοντος της Περσίας· και όταν εξέλθω, ιδού, ο άρχων της Ελλάδος  θέλει ελθεί. Πλην θέλω σοι αναγγείλει το γεγραμμένον εν τη γραφή της αληθείας· και δεν είναι ουδείς ο αγωνιζόμενος μετ' εμού υπέρ τούτων, ειμή Μιχαήλ ο άρχων υμών». (Δαν. 10:20-21)

 

Οι επικεφαλής των τεσσάρων βασιλειών ήταν οι κοσμοκράτορες του σκότους τους οποίους υπέταξε  ο Ιησούς Χριστός και η γνήσια εκκλησία του.

 

«Και αναβιβάσας αυτόν (τον Ιησού) ο διάβολος εις όρος υψηλόν, έδειξεν εις αυτόν πάντα τα βασίλεια της οικουμένης εν μιά στιγμή χρόνου, και είπε προς αυτόν ο διάβολος· εις σε θέλω δώσει άπασαν την εξουσίαν ταύτην και την δόξαν αυτών, διότι εις εμέ είναι παραδεδομένη, και εις όντινα θέλω δίδω αυτήν. Συ λοιπόν εάν προσκυνήσης ενώπιόν μου, σου θέλουσιν είσθαι πάντα». (Λουκ. 4:5-7)

 

«Και αποκριθείς προς αυτόν, είπεν ο Ιησούς· Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά· διότι είναι γεγραμμένον, θέλεις προσκυνήσει Κύριον τον Θεόν σου και αυτόν μόνον θέλεις λατρεύσει». (Λουκ. 4:8)

 

Η απάντηση του Ιησού στους φαρισαίους που τον αμφισβητούσαν

 

«Και αν ο Σατανάς τον Σατανάν εκβάλλη, διηρέθη καθ' εαυτού· πως λοιπόν θέλει σταθή η βασιλεία αυτού;» (Ματ. 12:26)

 

«Αλλ' εάν εγώ διά Πνεύματος Θεού εκβάλλω τα δαιμόνια, άρα έφθασεν εις εσάς η βασιλεία του θεού». (Ματθ. 12:28)

 

Η εξουσία του Ιησού στους μαθητές του

 

«Ιδού, δίδω εις εσάς την εξουσίαν του να πατήτε επάνω όφεων και σκορπίων και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού, και ουδέν θέλει σας βλάψει. Πλην εις τούτο μη χαίρετε, ότι τα πνεύματα υποτάσσονται εις εσάς· αλλά χαίρετε μάλλον ότι τα ονόματά σας εγράφησαν εν τοις ουρανοίς». (Λουκ. 10:19-20)

 

Η διδαχή των αποστόλων στην αρχέγονη εκκλησία

 

«’Οστις είναι εν δεξιά του Θεού πορευθείς εις τον ουρανόν, και εις ον υπετάχθησαν άγγελοι και εξουσίαι και δυνάμεις». (Ι Πέτρ. 3:22)

 

«Και πάντα υπέταξεν υπό τους πόδας αυτού, και έδωκεν αυτόν κεφαλήν υπεράνω πάντων εις την εκκλησίαν, ήτις είναι το σώμα αυτού, το πλήρωμα του τα πάντα εν πάσι πληρούντος». (Εφ. 1:22-23)

«Ενδύθητε την πανοπλίαν του Θεού, διά να δυνηθήτε να σταθήτε εναντίον εις τας μεθοδείας του διαβόλου· διότι δεν είναι η πάλη ημών εναντίον εις αίμα και σάρκα, αλλ' εναντίον εις τας αρχάς, εναντίον εις τας εξουσίας, εναντίον εις τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου· εναντίον εις τα πνεύματα της πονηρίας εν τοις επουρανίοις». (Εφ. 6:11-12)

 

«Ο δε Θεός της ειρήνης ταχέως θέλει συντρίψει τον Σατανάν υπό τους πόδας σας. Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού είη μεθ' υμών. Αμήν». (Ρωμ. 16:20)

 

Ο Ιησούς είναι ο υποσχεθείς βασιλιάς «του Ισραήλ του Θεού» και των εθνών

 

Ο άγγελος είπε στη Μαρία «Ούτος θέλει είσθαι μέγας και Υιός Υψίστου θέλει ονομασθή, και θέλει δώσει εις αυτόν Κύριος ο Θεός τον θρόνον Δαβίδ του πατρός αυτού, και θέλει βασιλεύσει επί τον οίκον του Ιακώβ εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού δεν θέλει είσθαι τέλος». (Λουκ. 1:32-33)

 

«Ευχαριστούμεν σοι, Κύριε ο Θεός ο Παντοκράτωρ, ο ων και ο ην ότι είληφας την δύναμιν σου την μεγάλην και εβασίλευσας». (Αποκ. 11:17 WH )

 

«Και άδουσιν την ωδήν Μωυσέως του δούλου του Θεού και την ωδήν του αρνίου λέγοντες, μεγάλα και θαυμαστά τα έργα σου, Κύριε ο Θεός ο Παντοκράτωρ. Δίκαιαι και αληθιναί αι οδοί σου, ο βασιλεύς των εθνών». (Αποκ. 15:3 Tischendorf)

 

Οι συμβασιλείς άγιοι

 

«Μη φοβού, μικρόν ποίμνιον· διότι ο Πατήρ σας ηυδόκησε να σας δώση την βασιλείαν». (Λουκ. 12:32)

 

«Εάν υπομένωμεν, θέλομεν και συμβασιλεύσει· εάν αρνώμεθα αυτόν, και εκείνος θέλει αρνηθή ημάς». (ΙΙ Τιμ. 2:12)

 

«Τω αγαπώντι ημάς και λύσαντι ημάς εκ των αμαρτιών εν τω αίματι αυτού, και εποίησεν ημάς βασιλείαν, ιερείς τω Θεώ και πατρί αυτού, αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας αμήν». (Αποκ. 1:5)

 

Χρόνος ανόδου της βασιλείας

 

«Και εν ταις ημέραις των βασιλέων εκείνων, θέλει αναστήσει ο Θεός του ουρανού βασιλείαν, ήτις εις τον αιώνα δεν θέλει φθαρή· και η βασιλεία αύτη (Εκκλησία Χριστού), δεν θέλει περάσει εις άλλον λαόν  θέλει κατασυντρίψει και συντελέσει πάσας ταύτας τας βασιλείας, αυτή δε θέλει διαμένει εις τους αιώνας».  (Δαν. 2:44)

 

«Και άδουσιν ωδήν καινήν λέγοντες, άξιος ει λαβείν το βιβλίον και ανοίξαι τας σφραγίδας αυτού, ότι εσφάγης και ηγόρασας τω Θεώ εν τω αίματι σου εκ πάσης φυλής και γλώσσης και λαού και έθνους και εποίησας αυτούς τω Θεώ ημών βασιλείαν και ιερείς και βασιλεύουσιν επί της γης». (Αποκ. 5:9-10)

 

«Και ο έβδομος άγγελος εσάλπισεν και εγένοντο φωναί μεγάλαι εν τω ουρανώ λέγοντες: Εγένετο η βασιλεία του κόσμου του Κυρίου ημών και του Χριστού αυτού και βασιλεύσει εις τους αιώνας των αιώνων. Και οι είκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι ενώπιον του Θεού καθήμενοι επί τους θρόνους αυτών έπεσαν επί τα πρόσωπα αυτών και προσεκύνησαν τω Θεώ λέγοντες: Ευχαριστούμεν σοι , Κύριε ο Θεός ο παντοκράτωρ, ο ων και ο ην ότι είληφας (= έλαβες) την δύναμιν σου την μεγάλην και εβασίλευσας». (Αποκ. 11:15-17)

 

 

Αμήν

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Aντίχριστος Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (17/04/2017)

αναρτήθηκε στις 2 Μαρ 2018, 9:11 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 11 Μαΐ 2019, 1:44 μ.μ. ]

Aντίχριστος  Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (17/04/2017)

 

 

Παιδία, εσχάτη ώρα είναι

 

«Και μη φοβιζόμενοι εις ουδέν από των αντικειμένων, το οποίον εις αυτούς μεν είναι ένδειξις απωλείας, εις εσάς δε σωτηρίας, και τούτο από Θεού». (Φιλιππησίους 1:28)

 

Στα μέσα του 1ου αιώνα μ.Χ., ο απόστολος Ιωάννης γνωστοποίησε, στα τέκνα της επαγγελίας, ότι ζούσαν τις έσχατες ημέρες του παλαιού κόσμου, του αιώνα του Μωσαϊκού νόμου. Ο ερχομός, του υιού της απώλειας, του αντικείμενου/ενάντιου, εις πάντα λεγόμενο θεό ή σέβασμα, ήταν επικείμενος και θα γινότανε κατ’ ενέργεια και δύναμη του Σατανά, με σημεία και τέρατα ψεύδους, (σπάνια, ασυνήθιστα), μεταξύ των απολλυμένων εκ του ιουδαϊσμού, που δεν δέχτηκαν την αγάπη της αλήθειας για να σωθούν. Αυτό το γεγονός, ήταν σημείο, του τέλους/ολοκλήρωσης, της διακονίας του θανάτου (= του Νόμου) και των τύπων του (=επίγειος Ναός της  Ιερουσαλήμ) και το σημείο της ελεύσεως του Σωτήρα Ιησού. (2 Θεσ. 2:1-4, 2 Κορ. 3:7-8)

 

 

«Παιδία εσχάτη ώρα εστίν και καθώς ηκούσατε ότι αντίχριστος έρχεται και νυν αντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν όθεν γινώσκομεν ότι εσχάτη ώρα εστίν, εξ ημών εξήλθαν (= αποστασία/απόσχιση από την αρχέγονη εκκλησία), αλλ’ ουκ ήσαν εξ ημών, ει γαρ εξ ημών ήσαν, μεμενήκεισαν αν μεθ΄ημών (θα είχαν μείνει μαζί μας), αλλ΄ ίνα φανερωθώσιν ότι ουκ εισίν πάντες εξ ημών και υμείς χρίσμα έχετε από του αγίου και οίδατε πάντες». (Α΄Ιωάν. 2:18-20, Β΄Θεσ. 2:3)

 

Βιβλική αναδρομή για την κατανόηση των γραφθέντων υπό του Ιωάννου ιστορικών τετελεσμένων

Ο Συμεών είπε στη Μαρία για τον οκταήμερο τότε Ιησού:

«Ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον». (Λουκ. 2:34)

Τα ιστορούμενα γεγονότα από τους συγγραφείς της Καινής Διαθήκης επαλήθευσαν πλήρως τα λόγια του Συμεών. Η αποδοχή του Ιησού που είναι η αλήθεια η ζωή και η οδός, που οδηγεί στον Πατέρα,  ήταν η αιτία για ανάσταση πολλών εις τον Ισραήλ,  ενώ αντιθέτως η άρνηση/ αντιλογία/εναντίωση, ήταν η αιτία  για την πτώση πολλών. (Ιωάν. 14:6)

 Αυτή η αντιλογία, στην ταυτότητα και διδασκαλία του Ιησού, είχε αφετηρία Ιουδαίους αρνητές και συνεχίζεται έως και σήμερα, από τα κυρίαρχα θρησκευτικά συστήματα  και τις ποικίλες χριστιανικές ομολογίες.

«Επειδή δε αντέλεγον οι Ιουδαίοι, ηναγκάσθην να επικαλεσθώ τον Καίσαρα, ουχί ως έχων να κατηγορήσω κατά τι το έθνος μου». (Πράξ. 28:19)

 

«Προς δε τον Ισραήλ λέγει· Όλην την ημέραν εξέτεινα τας χείρας μου προς λαόν απειθούντα και αντιλέγοντα». (Ρωμ. 10:21, Τίτ. 1:9)

 

 

Ο Ιησούς λοιπόν ετέθη για πτώση και ανάσταση πολλών εις τον Ισραήλ και εις σημείο αντιλεγόμενο. Τα ιστορικά συμβάντα της αποστολικής γενεάς ήταν η εκπλήρωση των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης με συνέπειες εξαρτώμενες, από το τι θέση πήραν οι Εβραίοι, μπροστά στην αλήθεια και στην ζωή, τον επουράνιο Ιησού.

 

 

«Όταν λοιπόν έλθη ο κύριος του αμπελώνος (= ο λαός Ισραήλ), τι θέλει κάμει εις τους γεωργούς εκείνους;». (Ματθ. 21:40)

 

 «Βλέπετε (οι Εβραίοι) ουν μη επέλθη το ειρημένον εν τοις προφήταις (η οργή του Θεού)». (Πράξ. 13.40)

 

Σε ποιους απεστάλη ο Ιησούς

 Αποκρινόμενος ο Ιησούς στους Ιουδαίους  μαθητές του, όταν του ζήτησαν να απολύσει την Χαναναία, είπε: «Ουκ απεστάλην ει μη εις τα πρόβατα τα απολωλότα οίκου Ισραήλ», αποκαλύπτοντας τους έτσι, ότι αυτός ήταν ο «καλός ποιμένας», που ήρθε να συνάξει, τα πρόβατα τα διασκορπισμένα του οίκου Ισραήλ και να τους δώσει ζωή/αθανασία, σύμφωνα με τις  γραφές. (Ματθ. 15:24, Ιωάν. 10:11-17, 11:52, Ιεζ. 34:6,12, Ησαΐας 40:10-11)

«Και εν τω τόπω όπου ελέχθη προς αυτούς, δεν είσθε λαός μου, εκεί θέλει λεχθή προς αυτούς, Υιοί του Θεού του ζώντος. Τότε θέλουσι συναχθή ομού οι υιοί Ιούδα και οι υιοί Ισραήλ, (οι δύο οίκοι), και θέλουσι καταστήσει εις εαυτούς αρχηγόν ένα, (τον Ιησού), και θέλουσιν αναβή εκ της γής· διότι μεγάλη θέλει είσθαι η ημέρα του Ιεζραέλ». (Ωσ. 1:11)

 

 Ο Ιωάννης επιμαρτυρεί: «Εις τα ίδια ήλθεν (στον λαό του Ισραήλ) και οι ίδιοι αυτόν ου παρέλαβον. Όσοι δε έλαβον αυτόν, έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι, τοις πιστεύουσιν εις το όνομα αυτού, οι ουκ εξ αιμάτων ουδέ εκ θελήματος σαρκός ουδέ εκ θελήματος ανδρός (βιολογική σπορά Αβραάμ) αλλ’ εκ Θεού εγεννήθησαν (πνευματική σπορά)». (Ιωάν. 1:11-13)

«Αναγεγεννημένοι ουκ εκ σποράς φθαρτής (βιολογικής) αλλά αφθάρτου, δια λόγου ζώντος Θεού και μένοντος». (Α΄ Πέτρ. προς Εβραίους 1:23)

 

Που έδρασε ο Ιησούς

 Ο Ιησούς έδρασε στην Γαλιλαία όπου κατοικούσαν Ισραηλίτες (παλαιότερα έμεναν και εθνικοί εξ ου και το Γαλιλαία των εθνών) και στην Ιουδαία, περιοχές της Παλαιστίνης, γνωστή ως γη του Ισραήλ και Αγία γη. Η διδαχή και το κήρυγμα του Ιησού έως την ανάσταση του, απευθύνονταν στους υπόλογους Εβραίους, που ήταν οι παραλήπτες και γνώστες της Παλαιάς Διαθήκης.

 

«Και ημείς είμεθα μάρτυρες πάντων όσα έκαμε και εν τη γη των Ιουδαίων και εν Ιερουσαλήμ· τον οποίον εφόνευσαν κρεμάσαντες επί ξύλου». (Πράξ. 10:39)

 

Οι Ιουδαίοι ήταν υπόλογοι για την τήρηση του Μωσαϊκού νόμου

 

 Η εντολή προς τους Εβραίους όταν παρέλαβαν τον Μωσαϊκό νόμο, δεν ήταν να τον κηρύξουν στα έθνη, ώστε οι εθνικοί, να περιτέμνονται, να φυλάνε το Σάββατο, να μη τρώνε χοιρινό και να ζουν ιουδαϊκά, αλλά οι ίδιοι να υπακούσουν στις εντολές του Θεού τους. Εξαίρεση για την τήρηση της περιτομής, υπήρχε μόνο για τους αγορασθέντες με αργύριο και τους προσήλυτους που ήθελαν να γιορτάσουν το Πάσχα. (Γεν. 17:13, Έξ, 12:48)

 

Προσήλυτοι, στον μονοθεϊσμό των Ιουδαίων, από τον πολυθεϊσμό ή ενοθεϊσμό των εθνικών, γινόντουσαν, είτε εθελοντικά ( Λευ. 18:26 Ο΄), είτε για τον φόβο των Ιουδαίων (Εσθήρ 8:17), είτε για πολιτικούς λόγους όπως έκανε ο Ιωάννης Υρκανός (134-104 π.Χ.) όταν νίκησε τους Ιδουμαίους και τους επέβαλε την περιτομή και τα Ιουδαϊκά έθιμα για να παραμείνουν στην περιοχή (Ιώσ. Ιουδ. Αρχ. ΙΓ, ΙΧ.Ι 258), είτε για νεωτερισμό όπως έκαναν  πολλοί Έλληνες που βλέποντας την λαμπρότητα των ιουδαϊκών θρησκευτικών τελετών, τις αντέγραψαν. (Ιώσ. Ιουδ. Πόλ. Ζ ΙΙΙ (3) 45)

 

Πολλοί προσήλυτοι υπάκουσαν στο ευαγγέλιο της ζωής,  όπως ο Νικόλαος, προσήλυτος Αντιοχεύς, ο Αιθίοπας o ευνούχος και άλλοι. (Πράξ. 6:5, 2:11, 8:27-38, 13:43)

 

 

Ο νόμος κατεργάζεται / επεξεργάζεται οργή (Ρωμ. 4:15)                                 

 

Η  παράβαση του νόμου, από τους αντιπειθαρχικούς Ιουδαίους και η εναντίωση, μεγάλης μερίδας αυτών, στην διδαχή του Ιησού και των αποστόλων, επέφερε και την οργή του Θεού πάνω τους, όπως είχε προαναγγελθεί σύμφωνα με τον γραπτό νόμο.  (Λευ. κεφ. 26, Α΄ Θεσ. 2:16)

 

 Τα Ουαί του Κυρίου στους αντικείμενους/ενάντιους, εκ του ιουδαϊσμού, εκτελέστηκαν με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του Ναού της το 70 μ.Χ., αφού προηγουμένως είχε εκπληρωθεί η μεγάλη εντολή. (Ρωμ. 10:18, 16:26, Κολ. 1:6, 23)

 

 

«Και θέλει κηρυχθή τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη προς μαρτυρίαν εις πάντα τα έθνη, και τότε θέλει ελθεί το τέλος». (Ματθ. 24:14)

 

 

 Ιστορικές μαρτυρίες  για την οργή του Θεού στους ασεβείς και αντικείμενους εκ των Ιουδαίων

 

Ο Ευσέβιος κατέγραψε τις πληροφορίες που δίνει ο Ιώσηπος, για τις συμφορές που έπληξαν όλο το Ιουδαϊκό έθνος . Μας ιστορεί λοιπόν ότι το 12ο έτος της βασιλείας του Νέρωνος άρχισε ο πόλεμος όπου σταυρώθηκαν πολλοί εξέχοντες Ιουδαίοι στην Ιερουσαλήμ, επί επιτρόπου Φλώρου. Οι πόλεις στην επαρχία γέμισαν άταφα πτώματα από τον αλληλοσπαραγμό των Ιουδαίων, προσδοκούσαν δε μεγαλύτερα κακά από όσα ήδη συνέβαιναν. (Εκ. Ιστ. Β΄26: 1-2)

 

Ο δε Βεσπασιανός διέταξε μετά την άλωση των Ιεροσολύμων να διωχθούν όλοι οι εκ του γένους Δαυίδ. (Εκ. Ιστ. Γ΄12)

 

Επί πλέον μας ιστορεί ότι η μακροθυμία του Θεού πρόσμενε τους Ιουδαίους σαράντα χρόνια μετά την σταύρωση του Ιησού, για να μετανοήσουν και να σωθούν και να  μη συμβούν σ αυτούς τα μέλλοντα κακά. (Εκ. Ιστ. Γ΄7: 8-9)

 

 Σχετικά με την μακροθυμία του Θεού στους Ιουδαίους, έγραψε και ο Πέτρος στην δεύτερη προς αυτούς επιστολή, όντας απόστολος των περιτετμημένων, καθώς ήταν και ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης (Γαλ. 2:7-8).

 

«Ου βραδύνει Κύριος της επαγγελίας, ως τινες βραδύτητα ηγούνται, αλλά  μακροθυμεί εις υμάς μη βουλόμενος τινάς απολέσθαι αλλά πάντας εις μετάνοιαν χωρήσαι». (Β΄ Πέτρ. 3:9, Βλ. και Β΄Τιμ. 2:25-26)

 

Περισσότερες ιστορικές πληροφορίες για τα όσα συνέβησαν το 70 μ.Χ. στην Ιερουσαλήμ μπορείτε να διαβάσετε  εδώ , και εδώ.