Τελευταίες Ημέρες

Τελευταίες Ημέρες

  • Ιδού, έρχεται με τις νεφέλες. Συγγραφέας : Βασίλειος Ζαφείρογλου 25-09-2018 Ιδού έρχεται με τις νεφέλεςΣυγγραφή: Βασίλης Ζαφείρογλου (2018, 25 Σεπτεμβρίου)                                                                               Βιβλικές παραπομπές από: LXX, SBLGNT, Φίλος, Μεταγλώττιση, Βάμβας  Η Ανάληψη του Κυρίου Ιησού με τη νεφέλη                                                                                                                           ...
    Αναρτήθηκε στις 3 Απρ 2019, 11:14 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Η ανυπακοή που έφερε την ερήμωση. «Τότε, είπα: Κύριε, μέχρι πότε;» Ησαΐας 6:11   Ματθαίος 21:37-41 - Φίλος « Έπειτα, όμως, έστειλε σ' αυτούς τον γιο του, λέγοντας: Θα ντραπούν τον γιο μου.  Οι γεωργοί, όμως ...
    Αναρτήθηκε στις 27 Μαρ 2018, 11:35 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Το τέλος του Νόμου ο Χριστός Το τέλος του Νόμου ο Χριστός Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (04/07/16) Βιβλικές παραπομπές από: WH, Βάμβας, LXXA     Η Παλαιά Διαθήκη   Ο νόμος / Παλαιά Διαθήκη «ο παιδαγωγός εις Χριστόν ...
    Αναρτήθηκε στις 18 Δεκ 2018, 12:24 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Aντίχριστος Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (17/04/2017) Aντίχριστος  Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (17/04/2017)  Παιδία, εσχάτη ώρα είναι «Και μη φοβιζόμενοι εις ουδέν από των αντικειμένων, το οποίον εις αυτούς μεν είναι ένδειξις απωλείας, εις ...
    Αναρτήθηκε στις 11 Μαΐ 2019, 1:44 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Ο Δεύτερος Ερχομός του Κυρίου Ιησού Χριστού και η απολύτρωση της γενιάς της Πρώτης Εκκλησίας   Ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήρθε για δεύτερη φορά στη γενιά των Αποστόλων για να απολυτρώσει αυτούς και τους υπόλοιπους πιστούς  αλλά και για να εκδικηθεί με την οργή Του την ...
    Αναρτήθηκε στις 16 Σεπ 2018, 4:20 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Η Ημέρα του Κυρίου Εισαγωγή Ποια είναι η Ημέρα του Κυρίου;Η Ημέρα του Κυρίου είναι μια έννοια πολύ έντονα φορτισμένη με ψυχοσυναισθηματικές επιπτώσεις για τους χριστιανούς. Στη διάρκεια των αιώνων τόσο στην Παλαιά ...
    Αναρτήθηκε στις 24 Μαρ 2019, 4:07 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
  • Οι «έσχατες μέρες» του αιώνα της Παλαιάς Βασιλείας του «κατά σάρκα» Ισραήλ Μέσα από τις πρώτες σελίδες της Παλαιάς Διαθήκης αρχίζει να διαφαίνεται η εκλογή του πιστού ανθρώπου που λεγόταν Αβραάμ. Η υπακοή και η προθυμία του να προσφέρει ακόμα και το ...
    Αναρτήθηκε στις 27 Μαρ 2018, 12:08 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου
Εμφάνιση αναρτήσεων 1 - 7 από 7. Προβολή περισσότερων »

Ιδού, έρχεται με τις νεφέλες. Συγγραφέας : Βασίλειος Ζαφείρογλου 25-09-2018

αναρτήθηκε στις 25 Σεπ 2018, 2:24 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 3 Απρ 2019, 11:14 π.μ. ]

Ιδού έρχεται με τις νεφέλες

Συγγραφή: Βασίλης Ζαφείρογλου (2018, 25 Σεπτεμβρίου)                                                                               

Βιβλικές παραπομπές από: LXX, SBLGNT, Φίλος, Μεταγλώττιση, Βάμβας


 

 

Η Ανάληψη του Κυρίου Ιησού με τη νεφέλη                                                                                                                          

Γνωρίζουμε ότι σύμφωνα με τις γραφές ο Ιησούς μετά την ανάσταση του  φάνηκε στον Κηφά, μετά στους δώδεκα, μετά σε πάνω από πεντακόσιους αδελφούς δια μιας, μετά στον Ιάκωβο, μετά σε όλους τους αποστόλους και μετά την ανάληψή του, φάνηκε στον απόστολο Παύλο και έτσι όλοι αυτοί έγιναν αυτόπτες μάρτυρες της ανάστασης Του. Οι εκλεγμένοι απόστολοι και υπηρέτες του θείου λόγου, όχι μόνο έβλεπαν τον Ιησού αναστημένο για σαράντα ημέρες  αλλά τον είδαν και αναλαμβανόμενο στον ουρανό «εν νεφέλη». (Λουκ. 1:2, 1 Κορ. 15:4-8))

 

«ΤΗΝ πρώτη διήγηση, βέβαια, έκανα, ω Θεόφιλε, για όλα όσα ο Ιησούς άρχισε να κάνει και να διδάσκει, μέχρι την ημέρα κατά την οποία αναλήφθηκε, αφού διαμέσου τού Αγίου Πνεύματος έδωσε εντολές στους αποστόλους, που διάλεξε· στους οποίους και φανέρωσε τον εαυτό του ζωντανό, μετά το πάθος του, με πολλά τεκμήρια, καθώς εμφανιζόταν σ' αυτούς (κείμενο: πτανόμενος ατος) για 40 ημέρες, λέγοντάς τους τα σχετικά με τη βασιλεία τού Θεού». (Πράξ. 1:1-3)

 

Η μετοχή οπτανόμενος έχει την ίδια ετυμολογική ρίζα με τη λέξη οπτασία.

 

«Και όταν είπε αυτά, ενώ αυτοί έβλεπαν, ανυψώθηκε και [μια] νεφέλη τον πήρε από κάτω, [μακριά] από τα μάτια τους. Και καθώς ατένιζαν [συνεχώς] στον ουρανό, ενώ αυτός πορευόταν, τότε ιδού, δύο άντρες είχαν σταθεί κοντά τους με στολές λευκές, οι οποίοι και [τους] είπαν: «Άντρες Γαλιλαίοι, τι έχετε σταθεί βλέποντας μέσα στον ουρανό; Αυτός ο Ιησούς, που αναλήφτηκε από εσάς στον ουρανό, έτσι θα έρθει, με αυτόν τον τρόπο που τον είδατε να πορεύεται στον ουρανό». (Πράξ. 1:9-11)

 

Μέσα από τα λόγια του αγγέλου, που τους μίλησε με την ορολογία των προφητών, καθώς έκανε και ο Ιησούς, προκύπτει μια πολύ σημαντική πληροφορία για τον Δεύτερο Ερχομό του Κυρίου Ιησού Χριστού, που αφορούσε την γενεά των αποστόλων :

 

«Τι έχετε σταθεί βλέποντας μέσα στον ουρανό; Αυτός ο Ιησούς, που αναλήφτηκε από εσάς στον ουρανό, έτσι θα έρθειμε αυτόν τον τρόπο που τον είδατε να πορεύεται στον ουρανό ( δηλαδή, εν νεφέλη)».

 

 

Η σημασία της νεφέλης

Για τους Ιουδαίους μαθητές τα λόγια του αγγέλου είχαν ιδιαίτερη σημασία, άλλωστε τα ίδια είχαν ακούσει και από τον Ιησού. Η εντολή που έλαβαν, να μαρτυρήσουν για την ανάσταση του Ιησού εκ νεκρών, στην Ιερουσαλήμ, σε όλη την Ιουδαία, στην Σαμάρεια και στα έσχατα της γης, προϋπέθετε διωγμούς, εμπαιγμούς, απώλειες, φυλακίσεις, θλίψεις και κάθε είδους επιβουλές, από τους Ιουδαίους αρνητές της χάρης του Θεού. Η υπόσχεση του Ιησού ήταν, ότι θα λάμβαναν δύναμη από ψηλά σε όλη την περίοδο της μαρτυρίας τους και όταν ολοκλήρωναν το έργο τους θα ερχόταν να τους ανταμείψει και να κάνει εκδίκηση σε όσους αρνήθηκαν την μαρτυρία τους και τους έθλιψαν. Ο απόστολος Παύλος επιβεβαιώνει:

 

«Αν και πράγματι, [είναι] δίκαιο απέναντι στο Θεό να ανταποδώσει θλίψη σ’ αυτούς που σας θλίβουν και άνεση σ’ εσάς που θλίβεστε μαζί μ’ εμάς, κατά την αποκάλυψη του Κυρίου Ιησού από [τον] ουρανό μαζί με [τους] αγγέλους [της] δύναμής του μέσα σε πύρινη φλόγα, αποδίδοντας εκδίκηση σ’ αυτούς που δεν ξέρουν [το] Θεό και σ’ αυτούς που δεν υπακούν στο ευαγγέλιο του Κυρίου μας Ιησού. Οι οποίοι θα πληρώσουν [την] τιμωρία [τους με] αιώνιο όλεθρο [προερχόμενο] από [το] πρόσωπο του Κυρίου και από τη δόξα της ισχύος του ….. (2 Θεσ. 1:6-9)

 

 

Οι επιπτώσεις της Δευτέρας παρουσίας «εν νεφέλη» θα ήταν διαφορετικές για τους προσμένοντας τον Σωτήρα Ιησού  από τις επιπτώσεις εκείνες που θα επέρχονταν πάνω στους αρνητές Ιουδαίους που τους έθλιβαν.

 

 

 Ο Ιησούς έχοντας θέσει την πολιορκία της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους, σαν σημείο της παρουσίας του «εν νεφέλη» τους είπε:

«Και τότε θέλουσιν ιδεί τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον εν νεφέλη μετά δυνάμεως και δόξης πολλής. Όταν δε ταύτα αρχίσωσι να γίνωνται, ανακύψατε και σηκώσατε τας κεφαλάς σας, διότι πλησιάζει η απολύτρωσίς σας». (Λουκ. 21:27-28)

 

Πολύ καθαρά ο λόγος του Θεού διακηρύττει ότι Ιησούς Χριστός θα ερχόταν για Δεύτερη φορά «εν νεφέλη» στη διάρκεια της ζωής μερικών από τους μαθητές του Ιησού. Μάλιστα όταν θα ερχόταν ο Ιησούς  οι μαθητές δεν θα είχαν προλάβει να κηρύξουν το ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού σε όλες τις πόλεις του Ισραήλ.

 

«Γιατί μέλλει ο Υιός του ανθρώπου να έρχεται μέσα στη δόξα του Πατέρα του μαζί με τους αγγέλους του, και τότε θα αποδώσει σε καθέναν κατά τις πράξεις του. Αλήθεια σας λέω ότι είναι μερικοί από αυτούς που έχουν σταθεί εδώ οι οποίοι δε θα γευτούν θάνατο, ωσότου δουν τον Υιό του ανθρώπου να έρχεται μέσα στη βασιλεία του». (Ματθ. 16:27-28)

 

«Ιδού, εγώ σας αποστέλλω σαν πρόβατα στο μέσο λύκων. Να γίνεστε λοιπόν φρόνιμοι σαν τα φίδια και άκακοι σαν τα περιστέρια.

Προσέχετε μάλιστα από τους ανθρώπους· γιατί θα σας παραδώσουν σε συνέδρια, και θα σας μαστιγώσουν στις συναγωγές τους». (Ματθ. 10:16-17)

 

«Και όταν σας καταδιώκουν στη μια πόλη, φεύγετε στην άλλη. Γιατί αλήθεια σας λέω, δε θα τελειώσετε τις πόλεις του Ισραήλ, ωσότου έρθει ο Υιός του ανθρώπου». (Ματθ. 10:23)

 

 

 

Ο Θεός όταν έκχεε την οργή του πάνω σε έναν λαό ή έναν άνθρωπο, ερχόταν εναντίον του με νεφέλες.

 

Θα δούμε παρακάτω πως με παραβολικό τρόπο οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης περιέγραφαν την οργή που ο Θεός έστελνε, ενάντια σε κάθε άνθρωπο και λαό που δεν τηρούσε τις εντολές Του, με νεφέλες πάνω στις οποίες επέβαινε ο Θεός.

 

«Στον αρχιμουσικό. [Ψαλμός] τού Δαβίδ τού δούλου τού Κυρίου, που μίλησε στον Κύριο τα λόγια αυτού τού ύμνου, κατά την ημέρα που ο Κύριος τον ελευθέρωσε από το χέρι όλων των εχθρών του, και από το χέρι τού Σαούλ· και είπε: ΘΑ σε αγαπώ, Κύριε, η δύναμή μου …………………….…  Στη στενοχώρια μου επικαλέστηκα τον Κύριο και αναβόησα στον Θεό μου. Άκουσε από τον ναό του τη φωνή μου και η κραυγή μου ήρθε μπροστά του, έφτασε στ' αυτιά του. Τότε, σαλεύτηκε η γη και σείστηκε, και τα θεμέλια των βουνών ταράχτηκαν και σαλεύτηκαν, επειδή οργίστηκε. Καπνός ανέβαινε από τους μυκτήρες του, και φωτιά από το στόμα του που κατέτρωγε· κάρβουνα άναψαν απ' αυτήν. Και χαμήλωσε τους ουρανούς, και κατέβηκε, και κάτω από τα πόδια του πυκνό σκοτάδι. Κι ανέβηκε επάνω σε χερουβείμ και πέταξε· και πέταξε επάνω σε φτερούγες ανέμων.

Έβαλε το σκοτάδι [για] απόκρυφο τόπο του· η σκηνή του, ολόγυρά του, [ήσαν] νερά σκοτεινά, πυκνά σύννεφα των ανέμων.

Από τη λάμψη που [ήταν] μπροστά του, πέρασαν τα δικά του σύννεφα, χαλάζι και κάρβουνα φωτιάς.

Και ο Κύριος βρόντησε στους ουρανούς, και ο Ύψιστος έδωσε [να ακουστείη φωνή του· χαλάζι και κάρβουνα φωτιάς.

Και έστειλε τα βέλη του, και τους σκόρπισε· και πλήθυνε τις αστραπές, και τους συντάραξε.

Και φάνηκαν τα βάθη των νερών, και αποκαλύφθηκαν τα θεμέλια της οικουμένης, από την επιτίμησή σου, Κύριε, από το φύσημα της πνοής των μυκτήρων σου. Έστειλε από ψηλά· με πήρε· με τράβηξε από πολλά νερά. Με ελευθέρωσε από τον δυνατό εχθρό μου, και από εκείνους που με μισούσαν, επειδή ήσαν πιο δυνατοί από μένα.

Με πρόφτασαν την ημέρα τής θλίψης μου· αλλά, ο Κύριος στάθηκε το αντιστήριγμά μου· και με έβγαλε σε ευρυχωρία· με ελευθέρωσε, επειδή ευδόκησε σε μένα». (Ψαλ. 18:1-19)

 

 Από τα λόγια του παραπάνω ψαλμού φαίνεται πολύ καθαρά ο παραβολικός λόγος που χρησιμοποιεί ο ψαλμωδός – προφήτης για να δείξει τον τρόπο με τον οποίο θα ερχόταν η καταστροφή των εχθρών του από τον ένδοξο βραχίονα του Κυρίου. Ο Θεός μεταχειρίσθηκε παραβολικά «τα σύννεφα» για να εκπληρώσει τον σκοπό Του.

 

Ο Κύριος εκδικήθηκε τον βασιλιά Σαούλ «πετώντας επάνω σε φτερούγες ανέμων».  Ο Κύριος χρησιμοποίησε  «πυκνά σύννεφα των ανέμων». Από τη λάμψη που [ήταν] μπροστά του, πέρασαν τα δικά του σύννεφα, χαλάζι και κάρβουνα φωτιάς.

 

Όσοι μελετούν τον Λόγο του Θεού γνωρίζουν ότι η οργή του Κυρίου εναντίον του Σαούλ ήρθε με τον στρατό των Φιλισταίων. Με λίγα λόγια οι εχθροί  του

 Ισραηλιτικού λαού και του Σαούλ ήρθαν σαν «πυκνά σύννεφα των ανέμων» για να φέρουν την καταστροφή στον ανυπάκουο και ασεβή βασιλιά.

 

Ομοίως και στον παρακάτω ψαλμό φαίνεται ότι η κρίση του Θεού, που ήρθε με «πλημμύρα νερών που έχυσαν τα σύννεφα» εναντίον του Φαραώ της Αιγύπτου μέσω του Μωυσή, πηγάζει από την απανταχού παρουσία και την παντοδυναμία του Θεού.

 

«Εσύ [είσαι] ο Θεός, που κάνεις θαυμάσια· φανέρωσες ανάμεσα στους λαούς τη δύναμή σου. Με τον βραχίονά [σου] λύτρωσες τον λαό σου, τους γιους Ιακώβ και Ιωσήφ. (Διάψαλμα). Θεέ, σε είδαν τα νερά, σε είδαν τα νερά, [και] φοβήθηκαν· ταράχτηκαν και οι άβυσσοι.

Πλημμύρα νερών έχυσαν τα σύννεφα· φωνή έδωσαν οι ουρανοί· και τα βέλη σου εκτοξεύτηκαν. Η φωνή της βροντής σου [ήταν] στον [ουράνιο] τροχό· οι αστραπές φώτισαν την οικουμένη· σαλεύθηκε η γη και έγινε έντρομη.

Μέσα από τη θάλασσα [είναι] ο δρόμος σου, και τα μονοπάτια σου σε πολλά νερά, και τα ίχνη σου δεν γνωρίζονται. Οδήγησες τον λαό σου σαν πρόβατα, με το χέρι τού Μωυσή και του Ααρών». (Ψαλ. 77:14-20)

 

«Και ανεβοήσαμεν προς Κύριον και έδωκεν νεφέλην και γνόφον ανά μέσον ημών και ανά μέσον των αιγυπτίων και επήγαγεν επ΄ αυτούς την θάλασσαν και εκάλυψεν αυτούς και είδοσαν οι οφθαλμοί υμών όσα εποίησεν Κύριος εν γη Αιγύπτω και ήτε εν τη ερήμω ημέρας πλείους». (Ιησ. 24:7 Ο΄)

 

Ο Ιερεμίας προφητεύοντας για τον ερχομό του Ναβουχοδονόσορα εναντίον της Ιερουσαλήμ στις ημέρες του, τον παρομοιάζει σαν «Καυστικό άνεμο των ψηλών τόπων της ερήμου» που φυσάει προς τη θυγατέρα τού λαού μου», που «θα ανέβαινε σαν σύννεφο» και σαν «ανεμοστρόβιλος».

 

«Ιδού, ως νεφέλη θέλει αναβή, και αι άμαξαι αυτού θέλουσιν είσθαι ως ανεμοστρόβιλος· οι ίπποι αυτού είναι ελαφρότεροι των αετών. Ουαί εις ημάς, διότι εχάθημεν. Ιερουσαλήμ, απόπλυνον την καρδίαν σου από κακίας, διά να σωθής· έως πότε θέλουσι κατοικεί εν σοι οι μάταιοι διαλογισμοί σου; Διότι φωνή αναγγέλλει εκ του Δαν και κηρύττει θλίψιν από του όρους Εφραΐμ». (Ιερ. 4:13-15 Βάμβας)

 

 

Όταν ο Θεός ήθελε να προειδοποιήσει ένα λαό ή μια βασιλεία για την επερχόμενη παιδεία Του μέσω ενός  άλλου λαού,  παρουσίαζε αυτό τον επιτιθέμενο λαό σαν ένα σύννεφο.

 

«Η ΟΡΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ. Δέστε, ο Κύριος επιβαίνει επάνω σε ευκίνητη νεφέλη, και θα επιπέσει επάνω στην Αίγυπτο· και τα είδωλα της Αιγύπτου θα σειστούν από το πρόσωπό του, και η καρδιά της Αιγύπτου θα διαλυθεί στο μέσον της». (Ησ. 19:1-2)

 

«Και στην Τάφνης η ημέρα θα σκοτιστεί, όταν θα συντρίψω εκεί τα σκήπτρα της Αιγύπτου· και η έπαρση της δύναμής της μέσα σ' αυτή θα σταματήσει· αυτή, [μάλιστα], σύννεφο θα τη σκεπάσει, και οι θυγατέρες της θα πάνε σε αιχμαλωσία.

Και θα εκτελέσω κρίσεις επάνω στην Αίγυπτο· και θα γνωρίσουν ότι εγώ [είμαι] ο Κύριος». (Ιεζ. 30:18-19)

 

 Πράγματι η τελική καταστροφή και η πτώση της Αιγύπτου έγινε το 572 π.Χ. από τον βασιλιά της Βαβυλώνας Ναβουχοδονόσορα.

 

«Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΝΙΝΕΥΗ· ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΟΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥΜ ΤΟΥ ΕΛΚΟΣΑΙΟΥ.

Ο Θεός [είναι] ζηλότυπος, και ο Κύριος κάνει εκδίκηση· ο Κύριος κάνει εκδίκηση, και οργίζεται· ο Κύριος θα εκδικηθεί τους εναντίους του, και φυλάττει [οργή] ενάντια στους εχθρούς του.

Ο Κύριος [είναι] μακρόθυμος, και μεγάλος σε δύναμη, και κατά κανέναν τρόπο δεν θα αθωώσει [τον ασεβή]· ο δρόμος τού Κυρίου [είναι] μαζί με ανεμοστρόβιλο και θύελλα, και η σκόνη των ποδιών του [είναι] σύννεφα ………………. Όμως, με πλημμύρα που κατακλύζει θα κάνει συντέλεια του τόπου της, και σκοτάδι θα καταδιώξει τους εχθρούς του». (Ναούμ 1:1-8)

 

 

Εκτός από την οργή του στους ασεβείς, ο Θεός δια των νεφελών του εκχέει και την ευλογία του στους αγαπητούς αυτού

 

«Εφρανθτω ορανς νωθεν κα α νεφλαι ραντωσαν δικαιοσνην νατειλτω γ λεος κα δικαιοσνην νατειλτω μα γ εμι κριος κτσας σε». (Ησ. 45:8 Ο΄)

 

  

«Δες, ο Θεός [είναι] μεγάλος, και ακατανόητος σε μας, και ο αριθμός των χρόνων του ανεξερεύνητος. Όταν ανασύρει τις ρανίδες τού νερού, αυτές καταχέουν τη βροχή από τους ατμούς του, την οποία ραίνουν τα σύννεφα· σταλάζουν άφθονα επάνω στον άνθρωπο.

Μπορεί [κάποιος] να εννοήσει ακόμα τις εξαπλώσεις των νεφελών, τον κρότο τής σκηνής του; Δες, απλώνει το φως του επάνω της, και σκεπάζει τους πυθμένες της θάλασσας· επειδή, διαμέσου αυτών δικάζει τους λαούς, [και] δίνει τροφή, με αφθονία. Στις παλάμες [του] κρύβει την αστραπή· και την προστάζει σε ό,τι έχει να απαντήσει.

Παραγγέλλει σ' αυτή υπέρ του φίλου του, ενάντια όμως στον ασεβή ετοιμάζει οργή». (Ιώβ 36:26-33)

 

«Ο Θεός βροντάει θαυμάσια με τη φωνή του· κάνει μεγαλεία, και δεν καταλαβαίνουμε. Επειδή, λέει στο χιόνι: Γίνε [επάνω] στη γη· και στην ψεκάδα, και στη δυνατή βροχή της δύναμής του.

Σφραγίζει το χέρι κάθε ανθρώπου· ώστε, όλοι οι άνθρωποι να γνωρίσουν το έργο του. τότε, τα θηρία μπαίνουν στα σπήλαια, και κατασκηνώνουν στους τόπους τους.

Από τον Νότο έρχεται ο ανεμοστρόβιλος, και το ψύχος από τον Βορρά. Από το φύσημα του Θεού δίνεται πάγος· και στερεώνεται το πλάτος των νερών. Η γαλήνη, πάλι, διαλύει τη νεφέλη· το φως του διασκορπίζει τα σύννεφα· κι αυτά περιφέρονται ολόγυρα κάτω από τις οδηγίες του, για να κάνουν κάθε τι που προστάζει σ' αυτά επάνω στο πρόσωπο της οικουμένης· τα κάνει να έρχονται, ή για παιδεία ή για τη δική του γη ή για έλεος.

Δώσε ακρόαση σε τούτο, Ιώβ· στάσου όρθιος και συλλογίσου τά θαυμάσια του Θεού. Καταλαβαίνεις πώς τα βάζει σε τάξη ο Θεός, και κάνει να λάμπει το φως τής νεφέλης του; Καταλαβαίνεις τα ζυγοσταθμίσματα των σύννεφων, τα θαυμάσια του τελείου κατά τη γνώση;». (Ιώβ 37:5-14)

 

Πολύ καθαρά φαίνεται ο Θεός να χρησιμοποιεί τα ουράνια φαινόμενα (σύννεφα, αστραπές, κεραυνούς, βροχή, χαλάζι, κατακλυσμό, καταιγίδα) με παραβολικό λόγο για να φέρει την οργή Του πάνω σε ασεβείς και απειθείς ανθρώπους ή την ευλογία Του στους αγαπημένους Του.

 

 

Οι θρήνοι του Ιερεμίου

 

Ο Ιερεμίας στους Θρήνους του προλέγει την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τους βαβυλώνιους. Αυτή η εικόνα θα μπορούσε να πει κάποιος ότι προεικόνιζε και την μεγάλη καταστροφή που θα ερχόταν εναντίον των Εβραίων της Ιερουσαλήμ στις  ημέρες της γενιάς των Αποστόλων.

 

«ΠΩΣ ο Κύριος σκέπασε ολόγυρα με νέφος τη θυγατέρα Σιών μέσα στην οργή του, έρριξε τη δόξα τού Ισραήλ από τον ουρανό στη γη, και δεν θυμήθηκε κατά την ημέρα της οργής του το υποπόδιο των ποδιών του!». (Θρ. 2:1)

 

«Ο ΚΥΡΙΟΣ βασιλεύει· ας αγάλλεται η γη· ας ευφραίνεται το πλήθος των νησιών. Σύννεφο και ομίχλη [είναι] ολόγυρά του· δικαιοσύνη και κρίση [είναι] η βάση τού θρόνου του. Φωτιά προπορεύεται μπροστά του, και καταφλέγει από παντού τούς εχθρούς του.

Οι αστραπές του φωτίζουν την οικουμένη· η γη είδε, και κλονίστηκε. Τα βουνά διαλύονται σαν κερί από την παρουσία τού Κυρίου, από την παρουσία τού Κυρίου ολόκληρης της γης. Οι ουρανοί αναγγέλλουν τη δικαιοσύνη του, και όλοι οι λαοί βλέπουν τη δόξα του».  (Ψαλ. 97:1-6)

 

 

Οι έσχατες ημέρες της βασιλείας, του θεοσύστατου βιολογικού λαού Ισραήλ και του τυπικού Ιουδαϊσμού

 

Ο Κύριος μιλώντας για τις έσχατες ημέρες του σαρκικού λαού Ισραήλ και για την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του Ναού της και όσων συμμετείχαν στον διωγμό της Πρώτης Εκκλησίας των Αποστόλων του Ιησού Χριστού διακηρύσσει:

 

Τότε ο Μωυσής πρόσταξε: «Συγκεντρώστε σε μένα όλους τους πρεσβύτερους των φυλών σας, και τους άρχοντές σας, για να μιλήσω αυτά τα λόγια, σε επήκοον όλων τους, και να επικαλεστώ τον ουρανό και τη γη ως μάρτυρες εναντίον τους· επειδή, ξέρω ότι, μετά τον θάνατό μου, θα διαφθαρείτε, οπωσδήποτε, και θα παρεκκλίνετε από τον δρόμο που σας πρόσταξα· και θα σας βρουν τα κακά στις έσχατες ημέρες, επειδή θα πράξετε κακά μπροστά στον Κύριο, ώστε να τον παροργίσετε με τα έργα των χεριών σας». (Δευτ. 31:28-29)

 

«Ευφρανθείτε, έθνη, μαζί με τον λαό του· επειδή, θα κάνει εκδίκηση για το αίμα των δούλων του. Και θα αποδώσει εκδίκηση στους εναντίους του, και θα καθαρίσει τη γη του, και τον λαό του». (Δευτ. 32:43)

 

«Κατά την ημέρα εκείνη, ο κλάδος τού Κυρίου θα είναι ωραίος και ένδοξος, και ο καρπός τής γης εξαίρετος και ευφρόσυνος σ' εκείνους που θα έχουν διασωθεί από τον Ισραήλ· και ο υπόλοιπος στη Σιών, κι αυτός που εναπέμεινε στην Ιερουσαλήμ, θα ονομαστεί άγιος, όλοι οι γραμμένοι ανάμεσα στους ζωντανούς (βιβλίο της ζωής) στην Ιερουσαλήμ, όταν ο Κύριος θα ξεπλύνει την ακαθαρσία των θυγατέρων της Σιών, και θα καθαρίσει το αίμα τής Ιερουσαλήμ από μέσα της, με πνεύμα κρίσης, και με πνεύμα καύσης». (Ησ. 4:2-4)

 

«Οι βασιλιάδες τής γης δεν πίστευαν, και όλοι αυτοί που κατοικούσαν την οικουμένη, ότι θα έμπαινε εχθρός και πολέμιος στις πύλες της Ιερουσαλήμ. Αυτό [έγινε] εξαιτίας των αμαρτιών των προφητών της, [και] των ανομιών των ιερέων της, που έχυναν το αίμα των δικαίων στο μέσον της». (Θρ. 4:12-13)

 

«Και έβαλαν χώμα επάνω στα κεφάλια τους, και έκραζαν κλαίγοντας και πενθώντας, λέγοντας: Αλλοίμονο, αλλοίμονο,(Ουαί, Ουαί) η μεγάλη πόλη, μέσα στην οποία από την αφθονία της πλούτησαν όλοι αυτοί που είχαν πλοία μέσα στη θάλασσα, επειδή ερημώθηκε μέσα σε μία ώρα. Να ευφραίνεσαι γι' αυτήν, ουρανέ, και οι άγιοι απόστολοι και οι προφήτες, επειδή ο Θεός έκρινε την κρίση σας εναντίον της». (Αποκ. 18:19-20)

 

«Και μέσα σ' αυτή βρέθηκε αίμα προφητών και αγίων, και όλων των σφαγμένων επάνω στη γη». (Αποκ. 18:24)

 

 

Στο τέλος των ημερών  της γενιάς των αποστόλων οι απειθείς Εβραίοι με τη βοήθεια των Ρωμαίων θα εξαπέλυαν ένα τρομερό διωγμό εναντίον των πιστών της αληθινής εκκλησίας του Ιησού Χριστού. Πράγματι στα τελευταία τριάμισι χρόνια της βασιλείας του Νέρωνα από το 64-68 μ.Χ., έλαβε χώρα ο σκληρότερος μέχρι τότε διωγμός για τους Χριστιανούς  στη Ρώμη υποκινούμενος από τους Ιουδαίους της Ρώμης με τη βοήθεια της συζύγου του Ποπαίας.

 

Οι Ρωμαίοι όμως που στήριξαν τους Εβραίους εναντίον των χριστιανών θα γινόταν το όργανο εξόντωσης ολόκληρου του αποστάτη εβραϊκού λαού από τον αυτοκράτορα Βεσπασιανό και το γιο του Τίτο με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του Ναού το 70 μ.Χ.

 

Οι δούλοι του Θεού σαν σοφοί, γραμματείς και προφήτες  διακήρυξαν ότι πλησίαζε το τέλος της πνευματικής Βαβυλώνας, και που δεν ήταν άλλη από την πόλη «που καλείται πνευματικά Σόδομα και Αίγυπτος, όπου και ο Κύριός τους σταυρώθηκε» δηλαδή την επίγεια Ιερουσαλήμ της εποχής των Αποστόλων του Ιησού Χριστού.

 

«ΣΑΛΠΙΣΤΕ σάλπιγγα στη Σιών, και αλαλάξτε στο άγιό μου βουνό· ας τρομάξουν όλοι αυτοί που κατοικούν στη γη· επειδή, έρχεται η ημέρα τού Κυρίου, επειδή [είναι] κοντά· ημέρα με σκοτάδι και πυκνό σκοτάδι, ημέρα με σύννεφο και ομίχλη· σαν αυγή απλώνεται επάνω στα βουνά ένας πολυπληθής λαός και ισχυρός· όμοιός του δεν στάθηκε από τον αιώνα ούτε θα σταθεί ποτέ πλέον ύστερα απ' αυτόν, σε γενεές γενεών». (Ιωήλ 2:1-2)

 

«Η μεγάλη ημέρα τού Κυρίου [είναι] κοντά, [είναι] κοντά, και σπεύδει υπερβολικά· η φωνή τής ημέρας τού Κυρίου· εκεί ο ισχυρός θα φωνάξει πικρά. Ημέρα οργής θα είναι η ημέρα εκείνη, ημέρα θλίψης και στενοχώριας, ημέρα ερήμωσης και αφανισμού, ημέρα με σκοτάδι και πυκνό σκοτάδι, ημέρα με σύννεφο και ομίχλη·

ημέρα σάλπιγγας και αλαλαγμού ενάντια στις οχυρές πόλεις, και ενάντια στους ψηλούς πύργους». (Σοφ. 1:14-16))

 

«Γι' αυτό, ο Κύριος άκουσε και οργίστηκε· και άναψε φωτιά ενάντια στον Ιακώβ· ακόμα, μάλιστα, ανέβηκε και οργή ενάντια στον Ισραήλ·

επειδή, δεν πίστεψαν στον Θεό, ούτε έλπισαν στη σωτηρία του·

ενώ πρόσταξε τα σύννεφα από πάνω, και άνοιξε τις πόρτες τού ουρανού». (Ψαλ. 78:21-23)

 

 

Κανένας άνθρωπος, βασιλιάς ή λαός δεν μπορεί να συγκριθεί με τη δύναμη της κρίσης και της οργής του Θεού. Ο στρατός, τα άρματα και τα άλογα δεν μπορούν να αποτελέσουν σημείο καύχησης και αλαζονείας ακόμα και των μεγάλων αυτοκρατοριών, ενάντια στην Παντοδυναμία του Θεού. Γι αυτό και στον παρακάτω ψαλμό ο ψαλτωδός αναρρωτιέται:

 

 «Ότι τις εν νεφέλαις ισωθήσεται τω Κυρίω;». (Ψαλμ. 89:5-14 Ο΄)

 

 Απλά, ποιος μπορεί να υπερνικήσει τη δύναμη και το κράτος του αληθινού Θεού.

 

Επίλογος

 

Χωρίς «να έχει γεννηθεί κάποιος από επάνω» δεν μπορεί να δει τη Βασιλεία του Θεού και χωρίς «να έχει γεννηθεί από νερό και Πνεύμα» δεν μπορεί να μπει στη βασιλεία του Θεού.

 

«Εκείνο που έχει γεννηθεί από τη σάρκα είναι σάρκα· και εκείνο που έχει γεννηθεί από το Πνεύμα, είναι πνεύμα». (Ιωάν. 3:3-6)

 

 

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι ο θαυμαστός Βασιλιάς ο οποίος μετά την σταύρωση Του, την ταφή Του και την ένδοξη Ανάσταση Του, γίνεται ο Πατέρας ενός νέου Έθνους και μιας Βασιλείας, που δεν θα περνούσε πια σε άλλο βασιλιά και σε άλλο λαό. Όλα αυτά θα γίνονταν στις ημέρες του τέταρτου θηρίου (δηλ. στις ημέρες της βασιλείας της Ρώμης, Δανιήλ β:44-45). Στη διάρκεια όμως της στερέωσης αυτής της Βασιλείας θα έπρεπε οι πιστοί κληρονόμοι αυτής της Βασιλείας να περιμένουν μέχρι οι εχθροί της Βασιλείας  συντριφτούν κάτω από τα πόδια του Βασιλιά.

 

Στη διάρκεια που η επουράνια Νέα Ιερουσαλήμ  οικοδομούνταν με «τα πνευματικά τέκνα της» στον ουρανό, και μέχρι να τελειοποιηθεί η οικοδομή της, παράλληλα, αναγγελλόταν η πτώση και η καταστροφή της επίγειας  Ιερουσαλήμ και των «κατά σάρκα τέκνων της» που όχι μόνο δεν δέχθηκαν τον Κύριο Ιησού Χριστό σαν τον Μόνο Αιώνιο και Αληθινό Βασιλιά τους, αλλά εδίωξαν και την εκκλησία του. Οι κάτοικοι της πνευματικής Νέας Ιερουσαλήμ, της οποίας τεχνίτης και δημιουργός είναι ο Θεός, που είναι Πνεύμα, είναι ζώντες και παραμένουν ασάλευτοι στη Νέα Οικουμένη του Θεού, σε αντίθεση με την κάτω Ιερουσαλήμ  που ήταν οικοδομημένη με ανθρώπινα χέρια και τους κατοίκους της, που σαλεύτηκαν και έπεσαν από την επιτίμηση του προσώπου του Κυρίου το 70 μ.Χ..

 

«Εκαύθη εν πυρί· εκόπη· εχάθησαν από επιτιμήσεως του προσώπου σου». (Ψαλμ. 80:16)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η ανυπακοή που έφερε την ερήμωση.

αναρτήθηκε στις 3 Μαρ 2018, 1:58 μ.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 27 Μαρ 2018, 11:35 π.μ. ]

«Τότε, είπα: Κύριε, μέχρι πότε;»

Ησαΐας 6:11

 


Ματθαίος 21:37-41 - Φίλος

« Έπειτα, όμως, έστειλε σ' αυτούς τον γιο του, λέγοντας: Θα ντραπούν τον γιο μου.

 Οι γεωργοί, όμως, βλέποντας τον γιο, είπαν αναμεταξύ τους: Αυτός είναι ο κληρονόμος· ελάτε, ας τον φονεύσουμε, και ας κατακρατήσουμε την κληρονομιά του. Και αφού τον έπιασαν, τον έβγαλαν έξω από τον αμπελώνα, και τον φόνευσαν. Όταν, λοιπόν, έρθει ο ιδιοκτήτης τού αμπελώνα, τι θα κάνει σ' εκείνους τους γεωργούς;

Του λένε: Τους κακούς θα τους απολέσει με κακό τρόπο· και τον αμπελώνα θα τον μισθώσει σε άλλους γεωργούς, που θα του αποδώσουν τους καρπούς στις εποχές τους


Μέσα από την παραβολή του αμπελώνα ο Κύριος προσπάθησε να καυτηριάσει και να εγείρει κάθε ψήγμα ειλικρινείας και μετάνοιας που είχε απομείνει στις καρδιές των Γραμματέων και Φαρισαίων. Την ίδια στιγμή προειδοποιούσε με τα πιο μελανά γράμματα για την οργή του Κυρίου του αμπελώνα και με ποιους τρόπους αυτή θα εκδηλώνονταν.

 

Ο ίδιος ο Ιησούς θέτει στο ακροατήριο Του την πολύ σοβαρή ερώτηση:

«Όταν, λοιπόν, έρθει ο ιδιοκτήτης τού αμπελώνα, τι θα κάνει σ' εκείνους τους γεωργούς;»

 

Μέσα από αυτή την ερώτηση διαπιστώνουμε ότι ο Κύριος του αμπελώνα θα ερχόταν προσωπικά να τακτοποιήσει τους λογαριασμούς με εκείνους τους κακούς γεωργούς και ταυτόχρονα θα τους τιμωρούσε με το μέτρο της σκληρότητας που φέρθηκαν απέναντι στο μονάκριβό Του Γιο.

 

Η αυθόρμητη και ειλικρινής απάντηση του ακροατηρίου  σ΄ αυτή την ερώτηση ήταν:

«Του λένε: Τους κακούς θα τους απολέσει με κακό τρόπο· και τον αμπελώνα θα τον μισθώσει σε άλλους γεωργούς, που θα του αποδώσουν τους καρπούς στις εποχές τους

 

Είναι πολύ σημαντικό να προσέξουμε ότι ο Ιησούς εδώ μιλάει για μια προσωπική επίσκεψη του ιδιοκτήτη του αμπελώνα στην ιδιοκτησία και κληρονομιά Του. Ο ιδιοκτήτης δεν είναι άλλος από τον Παντοκράτορα Θεό και ο αμπελώνας του ο λαός Ισραήλ.(Ησαΐας ε:1-7, Ψαλμός  π:8, Ιερεμίας β:6-7,21, Ιεζεκιήλ ιζ:6, ιθ:10-11)

 

Στους διάφορους καιρούς ο Θεός έστελνε τους προφήτες Του για να ελέγξουν τον λαό Του όταν ξέφευγε από το θέλημα Του. Πολλές φορές με αυτούς τους ίδιους προφήτες που ήταν «οι δούλοι Του» έκρινε το λαό Του με βαριές κρίσεις.

 

 Ιερεμίας 7:25-29 - Φίλος

 «Από την ημέρα που οι πατέρες σας βγήκαν από τη γη τής Αιγύπτου, μέχρι τη σημερινή ημέρα, σας έστειλα όλους τους δούλους μου τους προφήτες κάθε ημέρα σηκωνόμενος το πρωί και στέλνοντας· όμως, δεν με υπάκουσαν ούτε έστρεψαν το αυτί τους, αλλά σκλήρυναν τον τράχηλό τους· έπραξαν χειρότερα από τους πατέρες τους. Γι' αυτό, θα τους μιλήσεις όλα αυτά τα λόγια, και δεν θα σε ακούσουν· και θα φωνάξεις προς αυτούς, αλλά δεν θα σου απαντήσουν. Θα τους πεις, όμως: Αυτό είναι το έθνος που δεν ακούει τη φωνή τού Κυρίου τού Θεού του ούτε δέχεται διαπαιδαγώγηση· η αλήθεια έπαψε να υπάρχει, και χάθηκε από το στόμα τους. Κούρεψε το κεφάλι σου, Ιερουσαλήμ και πέταξε τις τρίχες, και ανάλαβε θρήνο επάνω στους ψηλούς τόπους· επειδή, ο Κύριος απέρριψε και εγκατέλειψε αυτή τη γενεά, ενάντια στην οποία οργίστηκε.»

 

Ποτέ όμως μέχρι εκείνο τον καιρό των ημερών του Ιησού δεν είχε έρθει ο Θεός προσωπικά με όλη του τη δόξα και δύναμη για να τιμωρήσει την ασέβεια και ανομία του λαού Του, επειδή αρνήθηκαν και απέρριψαν με τον χειρότερο τρόπο, την ίδια την εικόνα του Θεού, τον Κύριο μας Ιησού Χριστό, μέσα από τον οποίο ο Θεός παρακαλούσε τον λαό Του να επιστρέψει και να συνδιαλλαγεί μαζί Του.

 

Κορινθίους Β' 5:19 - Φίλος

« δηλαδή, ότι ο Θεός ήταν που συμφιλίωνε τον κόσμο με τον εαυτό του, διαμέσου του Χριστού, μη λογαριάζοντας σ' αυτούς τα πταίσματά τους· και εμπιστεύθηκε σε μας τον λόγο της συμφιλίωσης.»

 

Κολοσσαείς 1:22 - Φίλος

 «τώρα, όμως, σας συμφιλίωσε προς τον εαυτό του, διαμέσου τού σώματος της σάρκας του, διαμέσου τού θανάτου, για να σας παραστήσει μπροστά του αγίους και χωρίς ψεγάδι και χωρίς κατηγορία·»

 

Όπως όταν μέσα στην έρημο οι Ισραηλίτες οδηγούμενοι από τον Μωϋσή, παρόργισαν με την ανυπακοή τους τον Θεό και εξήφθη η οργή Του , στέλνοντας εναντίον τους τα φλογερά φίδια, με τον ίδιο τρόπο οι "χλιαροί Εβραίοι χριστιανοί" που από τη μια είχαν δεχτεί τη χάρη του Χριστού και από την άλλη έστρεφαν το βλέμμα τους πίσω στην κοσμική αίγλη της "Κάτω Ιερουσαλήμ" με τον περίοπτο Ναό της,  εξόργιζαν και πάλι τον Θεό με την σκληροκαρδία τους και την ανυπακοή τους. Αυτή τη φορά όμως ήρθαν εναντίον του εβραϊκού λαού «οι όφεις και οι σκορπιοί» των δαιμονικών ψευδοδιδασκαλιών της ζύμης των Γραμματέων και Φαρισαίων.

 

Ησαΐας 9:14-15 - Φίλος

 «Γι' αυτό, ο Κύριος θα αποκόψει από τον Ισραήλ κεφάλι και ουρά, κλαδί και σπάρτο, σε μια ημέρα.

 Ο πρεσβύτερος και ο έντιμος, αυτός είναι το κεφάλι, και ο προφήτης που διδάσκει ψέματα, αυτός είναι η ουρά

 

Μιχαΐας 3:1-12 - Φίλος

 «ΚΑΙ είπα: Ακούστε, τώρα, αρχηγοί τού Ιακώβ, και άρχοντες του οίκου Ισραήλ: Δεν ανήκει σε σας να γνωρίζετε την κρίσηΕσείς που μισείτε το καλό, και αγαπάτε το κακό, που αποσπάτε το δέρμα τους από πάνω τους, και τη σάρκα τους από τα κόκαλά τους, κατατρώτε, ακόμα, τη σάρκα τού λαού μου, και γδέρνετε το δέρμα τους από πάνω τους, και συντρίβετε τα κόκαλά τους, και τα κατακόβετε σαν για χύτρα, και σαν κρέας μέσα σε καζάνι.

Τότε, θα βοήσουν προς τον Κύριο· όμως, δεν θα τους εισακούσει· μάλιστα, θα κρύψει απ' αυτούς το πρόσωπό του κατά την εποχή εκείνη, επειδή φέρθηκαν άσχημα στις πράξεις τους.

 Έτσι λέει ο Κύριος για τους προφήτες, που πλανούν τον λαό μου, οι οποίοι, καθώς δαγκώνουν με τα δόντια τους, φωνάζουν: Ειρήνη· και αν κάποιος δεν βάλει κάτι στο στόμα τους, κηρύττουν εναντίον του πόλεμο.

 Γι' αυτό, θα είναι σε σας νύχτα, αντί όρασης, και σκοτάδι σε σας αντί μαντείας· και ο ήλιος θα δύσει επάνω στους προφήτες, και η ημέρα θα σκοτεινιάσει επάνω τους.

 Τότε, αυτοί που βλέπουν, θα ντροπιαστούν, και οι μάντεις θα ντραπούν· και θα σκεπάσουν τα χείλη τους, όλοι αυτοί, επειδή δεν υπάρχει απόκριση του Θεού.

 Αλλά εγώ, βέβαια, είμαι γεμάτος δύναμη διαμέσου τού πνεύματος του Κυρίου, και κρίση, και ισχύ, για να αναγγείλω στον Ιακώβ την παράβασή του, και στον Ισραήλ την αμαρτία του.

 Ακούστε, λοιπόν, τούτο, αρχηγοί τού Ιακώβ, άρχοντες του οίκου Ισραήλ, εσείς που αηδιάζετε την κρίση, και διαστρέφετε κάθε ευθύτητα· που κτίζετε τη Σιών με αίμα, και την Ιερουσαλήμ με ανομία.

 Οι άρχοντές της κρίνουν με δώρα, και οι ιερείς της διδάσκουν με μισθό, και οι προφήτες της μαντεύουν με ασήμι, και επαναπαύονται στον Κύριο, λέγοντας: Δεν είναι ο Κύριος ανάμεσά μας; Κακό δεν θάρθει επάνω μας.

 Γι' αυτό, η Σιών θα αροτριαστεί εξαιτίας σας σαν χωράφι, και η Ιερουσαλήμ θα γίνει σωρός από πέτρες, και το βουνό τού οίκου σαν ψηλοί τόποι δρυμού.»

 

Μόνη γιατρειά και ελευθερία από αυτό το βασίλειο του θανάτου που είχε τη δύναμη του πάνω στη «διακονία του γράμματος» όπως αυτή γινόταν από τους γραμματείς και Φαρισαίους ήταν να επικαλεστούν το σωτήριο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

 

Ιωάννης 3:14-15 - Φίλος

«Και όπως ο Μωυσής ύψωσε το φίδι μέσα στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο Υιός τού ανθρώπου· για να μη χαθεί καθένας ο οποίος πιστεύει σ' αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή

 

Ο Ιησούς ήταν ο Γιος του Θεού, που ήρθε στον Οίκο του πατέρα Του για να μιλήσει για τον Πατέρα.

Ιωάννης 3:31-36 - Φίλος                                       

 «Αυτός που έρχεται από επάνω, είναι υπεράνω όλων· αυτός που είναι από τη γη, από τη γη είναι, και από τη γη μιλάει· αυτός που έρχεται από τον ουρανό, είναι υπεράνω όλωνΚαι εκείνο που είδε και άκουσε, αυτό δίνει ως μαρτυρία· και κανένας δεν δέχεται τη μαρτυρία του. Όποιος δεχθεί τη μαρτυρία του, επισφράγισε ότι ο Θεός είναι αληθής. Δεδομένου ότι, εκείνος, που ο Θεός τον απέστειλε, μιλάει τα λόγια τού Θεού· επειδή, ο Θεός δεν του δίνει το Πνεύμα με μέτροΟ Πατέρας αγαπάει τον Υιό, και όλα τα έδωσε στο χέρι του Όποιος πιστεύει στον Υιό, έχει αιώνια ζωή· όποιος, όμως, απειθεί στον Υιό, δεν θα δει ζωή, αλλά η οργή τού Θεού μένει επάνω του

 

Ο Θεός, στην Παλαιά Διαθήκη, έστελνε όταν ήθελε το Πνεύμα Του πάνω στους προφήτες Του αλλά δεν κατοικούσε το Πνεύμα του Θεού μόνιμα μέσα τους. Αντιθέτως ο Ιησούς ήταν ο Προφήτης που ο Θεός του έδινε το Πνεύμα Του χωρίς μέτρο, αφού κατοικούσε μέσα Του όλο το πλήρωμα της θεότητας.

 

Κολοσσαείς 2:9 - Φίλος

 «Επειδή, μέσα σ' αυτόν κατοικεί ολόκληρο το πλήρωμα της θεότητας σωματικά·»

 

Οι μαθητές του Ιησού και κάθε ειλικρινής Εβραίος που πρόσμενε την λύτρωση από τα δεσμά της «διακονίας του θανάτου» που διακονούσαν με το γράμμα του Νόμου οι γραμματείς και Φαρισαίοι, έστρεφαν τα αυτιά τους για να ακούσουν με προσοχή τα λόγια του Μεσσία, και αντιλήφθηκαν ότι δεν ήταν ένας από τους προφήτες αλλά ο Προφήτης που γνώριζε τα πάντα.

 

Ιωάννης 16:28-30 - Φίλος

«Εξήλθα από τον Πατέρα, και ήρθα στον κόσμο· πάλι αφήνω τον κόσμο, και πηγαίνω προς τον Πατέρα. Του λένε οι μαθητές του: Δες, τώρα μιλάς ανοιχτά, και δεν λες καμιά παρομοίωση. Τώρα γνωρίζουμε ότι ξέρεις τα πάντα, και δεν έχεις ανάγκη να σε ρωτάει κάποιος. Απ' αυτό πιστεύουμε ότι από τον Θεό εξήλθες

 

Ο Μωϋσής είχε προειδοποιήσει για αυτόν τον Προφήτη.

Πράξεις 3:22-23 - Φίλος

 «Επειδή, ο Μωυσής είπε στους πατέρες ότι: «Ο Κύριος ο Θεός σας θα σηκώσει σε σας προφήτην από τους αδελφούς σας, σαν κι εμένα· αυτόν θα ακούτε σύμφωνα με όλα όσα θα μιλήσει σε σας. Και κάθε ψυχή, που δεν θα ακούσει εκείνον τον προφήτη, θα εξολοθρευτεί από τον λαό».

 

Όπως είδαμε παραπάνω οι ίδιοι οι Εβραίοι αντιλήφτηκαν πόσο σκληρή θα ήταν η τιμωρία για εκείνους τους κακούς γεωργούς που αρνήθηκαν να υπακούσουν και να δώσουν καρπούς στο γιο του ιδιοκτήτη του αμπελώνα. Μάλιστα «προφήτεψαν» κάτι πολύ σκληρό ότι :

«Τους κακούς θα τους απολέσει με κακό τρόπο· και τον αμπελώνα θα τον μισθώσει σε άλλους γεωργούς, που θα του αποδώσουν τους καρπούς στις εποχές τους»

 

Ο Ιησούς συμφωνώντας με την άποψη τους και όντας ο Προφήτης, που δεν Τον άκουσε το έθνος του Ισραήλ, προανήγγειλε  την κατάργηση της Βασιλείας του έθνους του Ισραήλ για πάντα.

 

Ματθαίος 21:42-46 - Φίλος

«Τους λέει ο Ιησούς: Ποτέ δεν διαβάσατε στις γραφές: «Η πέτρα που αποδοκίμασαν οι οικοδομούντες, αυτή έγινε ακρογωνιαία πέτρα· από τον Κύριο έγινε αυτή, και είναι θαυμαστή στα μάτια μας»;

 Γι' αυτό, σας λέω ότι, η βασιλεία τού Θεού θα αφαιρεθεί από σας, και θα δοθεί σε έθνος που κάνει τούς καρπούς τηςΚαι όποιος πέσει επάνω σ' αυτή την πέτρα, θα συντριφτεί· επάνω σε όποιον, όμως, πέσει, θα τον κατασυντρίψειΚαι όταν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι άκουσαν τις παραβολές του, κατάλαβαν ότι μιλάει γι' αυτούς· και ζητώντας να τον πιάσουν, φοβήθηκαν τα πλήθη, επειδή τον είχαν ως προφήτη

 

Στις ημέρες μας διδαχτήκαμε από τους κήρυκες μας ότι η Βασιλεία του Θεού αφαιρέθηκε από τους Εβραίους, που απέρριψαν την μαρτυρία του Ιησού Χριστού, αλλά θα ξαναδοθεί κάποια μέρα στο έθνος του Ισραήλ μετά την αναχώρηση της Εκκλησίας από τη γη.

 

Πουθενά μέσα στο Λόγο του Θεού δεν φαίνεται ότι ο Θεός θα επιστρέψει να βασιλέψει ξανά μαζί με τους Ισραηλίτες. Αληθινός Ισραήλ επρόκειτο να είναι μετά την Ανάσταση του Ιησού, κάθε άνθρωπος Εβραίος ή εθνικός που με την πίστη θα γινόταν γιος και θυγατέρα του Αβραάμ.

 

Ο Ιησούς είπε για τον απειθείς Εβραίους:

Ματθαίος 13:13-15 - Φίλος

 «Γι' αυτό τους μιλάω με παραβολές, επειδή βλέποντας δεν βλέπουν, και ακούοντας δεν ακούν ούτε καταλαβαίνουν. Και εκπληρώνεται επάνω τους η προφητεία τού Ησαϊα, που λέει: «Θα ακούσουν με την ακοή, αλλά δεν θα εννοήσουν· και βλέποντας θα δουν, και δεν θα καταλάβουν· επειδή, η καρδιά αυτού τού λαού πάχυνε, και με τα αυτιά βαριάκουσαν, και έκλεισαν τα μάτια τους, μήπως και δουν με τα μάτια, και ακούσουν με τα αυτιά, και καταλάβουν με την καρδιά, και επιστρέψουν, και τους γιατρέψω».

 

Ο Ησαΐας στην όραση όπου είδε την δόξα του Ιησού Χριστού (Ιωάννης ιβ:41), ως τον μέλλοντα Βασιλιά που θα καθόταν στο θρόνο του Δαβίδ, ρώτησε τον Κύριο :

 

Ησαΐας 6:11-12 - Φίλος

 «Τότε, είπα: Κύριε, μέχρι πότε;

Κι απάντησε: Μέχρις ότου ερημωθούν οι πόλεις, ώστε να μη υπάρχει κάτοικος, και τα σπίτια, ώστε να μη υπάρχει άνθρωπος, και η γη να ερημωθεί ολοκληρωτικά· και ο Κύριος απομακρύνει τους ανθρώπους, και γίνει μεγάλη εγκατάλειψη, στο μέσον της γης.»

 

Ο Ιερεμίας προσδιορίζει ότι αυτή η ερήμωση της γης Ισραήλ,  σαν υπεσχεμένη γη, θα είναι αιώνια.

Ιερεμίας 23:39-40 - Φίλος

«γι' αυτό, δέστε, εγώ θα σας ξεχάσω ολοκληρωτικά, και θα σας απορρίψω από το πρόσωπό μου, και την πόλη που έδωσα σε σας και στους πατέρες σας. Και θα φέρω επάνω σας αιώνιο όνειδος, και αιώνια ντροπή, που δεν θα ξεχαστεί

 

Ο Θεός είχε δώσει τις μέγιστες επαγγελίες στους Ισραηλίτες αλλά πάντα κάτω από προϋποθέσεις.

Έξοδος 19:5-6 - Φίλος

 «τώρα, λοιπόν, αν πραγματικά υπακούσετε στη φωνή μου, και φυλάξετε τη διαθήκη μου, θα είστε σε μένα ο εκλεκτός λαός από όλους τους λαούς· επειδή, δική μου είναι ολόκληρη η γη· κι εσείς θα είστε σε μένα βασίλειο ιεράτευμα, και έθνος άγιο. Αυτά είναι τα λόγια, που θα πεις στους γιους Ισραήλ.»

 

Μόνο κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις της υπακοής θα έδινε αυτή τη γη για πάντα ο Θεός στους Εβραίους.

Γένεσις 17:3-14 - Φίλος

«Και ο Άβραμ έπεσε επάνω στο πρόσωπό του· και ο Θεός τού μίλησε, λέγοντας:

Εγώ, δες, η διαθήκη μου είναι σε σένα· και θα γίνεις πατέρας πλήθους εθνών· και δεν θα αποκαλείται πλέον το όνομά σου Άβραμ, αλλά το όνομά σου θα είναι Αβραάμ· επειδή, σε κατέστησα πατέρα πολλών εθνών·

και θα σε αυξήσω σε υπερβολικό βαθμό, και θα σε καταστήσω σε έθνη, και από σένα θα βγουν βασιλιάδες· και θα στήσω τη διαθήκη μου ανάμεσα σε μένα και σε σένα, και στο σπέρμα σου μετά από σένα στις γενεές τους, σε μια αιώνια διαθήκη, για να είμαι Θεός σε σένα και στο σπέρμα σου μετά από σένα·

και θα δώσω σε σένα, και στο σπέρμα σου μετά από σένα, τη γη της παροικίας σου, ολόκληρη τη γη Χαναάν, σε αιώνια κατάσχεση· και θα είμαι ο Θεός τους.

Και ο Θεός είπε στον Αβραάμ: Εσύ θα φυλάξεις τη διαθήκη μου, και το σπέρμα σου μετά από σένα στις γενεές τους. Τούτη είναι η διαθήκη μου, την οποία θα φυλάξετε ανάμεσα σε μένα και σε σας, και το σπέρμα σου μετά από σένα: Κάθε αρσενικό σας θα περιτέμνεται.

 Και θα περιτέμνετε τη σάρκα της ακροβυστίας σας, και θα είναι για σημείο τής διαθήκης μου ανάμεσα σε μένα και σε σας· και ένα παιδί οκτώ ημερών θα περιτέμνεται μεταξύ σας, κάθε αρσενικό στις γενεές σας, εκείνος που γεννιέται στο σπίτι, και ο αγορασμένος με αργύρια από κάθε ξένον, που δεν είναι από το σπέρμα σου· εξάπαντος θα περιτέμνεται εκείνος που γεννιέται στο σπίτι σου, και ο αγορασμένος σε σένα με αργύρια· και θα είναι η διαθήκη μου επάνω στη σάρκα σας για αιώνια διαθήκη· και το απερίτμητο αρσενικό, στο οποίο δεν θα περιτεμνόταν η σάρκα τής ακροβυστίας του, εκείνη η ψυχή θα εξολοθρευτεί μέσα από τον λαό της· παρέβηκε τη διαθήκη μου

 

Ο Θεός όμως μέσα από την υπακοή της περιτομής της σάρκας τους ήθελε να τους οδηγήσει στην «περιτομή της καρδιάς τους» για να γίνουν μέτοχοι των επαγγελιών που έγιναν προς τους πατέρες τους.

 

Δευτερονόμιον 10:12-16 - Φίλος

«Και τώρα, Ισραήλ, τι ζητάει από σένα ο Κύριος ο Θεός σου, παρά να φοβάσαι τον Κύριο τον Θεό σου, να περπατάς σε όλους τους δρόμους του, και να τον αγαπάς, και να λατρεύεις τον Κύριο τον Θεό σου με ολόκληρη την καρδιά σου, και με ολόκληρη την ψυχή σου, να τηρείς τις εντολές τού Κυρίου, και τα διατάγματά του, που εγώ σήμερα σε προστάζω για το καλό σου; Δες, ο ουρανός, και ο ουρανός των ουρανών είναι του Κυρίου τού Θεού σου· η γη, και όλα όσα είναι σ' αυτή. Και όμως, ο Κύριος προτίμησε τους πατέρες σου, να τους αγαπάει, και έκλεξε το σπέρμα τους μετά απ' αυτούς, εσάς από όλους τούς λαούς, καθώς συμβαίνει τη σημερινή ημέρα. Κάντε, λοιπόν, περιτομή στην ακροβυστία τής καρδιάς σας, και μη σκληρύνετε πλέον τον τράχηλό σας

 

Δυστυχώς οι κληρονόμοι της βασιλείας του Θεού δεν δέχτηκαν τον απεσταλμένο διάκονο «της περιτομής της αληθείας» που είναι ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός με αποτέλεσμα «οι υιοί της Βασιλείας» να ριχτούν έξω από τη Βασιλεία, και τη θέση τους πήραν άλλοι που δεν είχαν σχέση με τα πράγματα της βασιλείας του Θεού.

 

Ρωμαίους 15:8-12 - Φίλος

«Και σας λέω, ότι, ο Ιησούς Χριστός έγινε διάκονος της περιτομής χάρη τής αλήθειας τού Θεού, για να βεβαιώσει τις υποσχέσεις που δόθηκαν στους πατέρες· και για να δοξάσουν τα έθνη τον Θεό για το έλεός του, όπως είναι γραμμένο: «Γι' αυτό θα σε υμνώ ανάμεσα στα έθνη, και θα ψάλλω στο όνομά σου». Και, πάλι, λέει: «Ευφρανθείτε έθνη, μαζί με τον λαό του». Και πάλι: «Αινείτε τον Κύριο, όλα τα έθνη, και δοξολογείτε αυτόν, όλοι οι λαοί». Και ο Ησαϊας λέει πάλι: «Θα είναι η ρίζα τού Ιεσσαί» κι «αυτός που εγείρεται για να βασιλεύει επάνω στα έθνη· σ' αυτόν τα έθνη θα ελπίσουν».

 

Πράξεις 13:32-41 - Φίλος

«Κι εμείς ευαγγελιζόμαστε σε σας την υπόσχεση που έγινε στους Πατέρες, ότι ο Θεός την εκπλήρωσε αυτή σε μας, τα παιδιά τους, ανασταίνοντας τον Ιησού. Καθώς είναι γραμμένο και στον δεύτερο Ψαλμό: «Υιός μου είσαι εσύ· εγώ σήμερα σε γέννησα». Μάλιστα, ότι τον ανέστησε από τους νεκρούς, χωρίς να πρόκειται πλέον να επιστρέψει στη φθορά, λέει ως εξής, ότι: «Θα σας δώσω τα πιστά ελέη τού Δαβίδ».

Γι' αυτό, σε έναν άλλον Ψαλμό λέει: «Δεν θα αφήσεις τον όσιό σου να δει φθορά».Επειδή, ο μεν Δαβίδ, αφού υπηρέτησε τη βουλή τού Θεού μέσα στη γενεά του, κοιμήθηκε, και προστέθηκε στους πατέρες του, και είδε φθορά.

Εκείνος, όμως, τον οποίο ο Θεός ανέστησε, δεν είδε φθορά. Ας είναι, λοιπόν, γνωστό σε σας, άνδρες αδελφοί, ότι διαμέσου αυτού κηρύττεται προς εσάς άφεση αμαρτιών· και από όλα, από όσα δεν μπορέσατε διαμέσου τού νόμου τού Μωυσή να δικαιωθείτε, διαμέσου τούτου, καθένας που πιστεύει, ανακηρύσσεται δίκαιος.

Προσέχετε, λοιπόν, να μη συμβεί σε σας αυτό που ειπώθηκε από τους προφήτες: «Δέστε, καταφρονητές, και θαυμάστε, κι αφανιστείτε· επειδή, εγώ εργάζομαι ένα έργο στις ημέρες σας, έργο που δεν θα πιστέψετε, αν κάποιος το διηγηθεί σε σας».

 

Ματθαίος 8:11-12 - Φίλος

«Και σας λέω ότι θάρθουν πολλοί από ανατολή και δύση, και θα καθήσουν μαζί με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στη βασιλεία των ουρανών· ενώ οι γιοι τής βασιλείας θα ριχτούν έξω, στο σκοτάδι το εξώτερο· εκεί θα είναι το κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών.»

 

Οι Εβραίοι όχι μόνο δεν δέχτηκαν την κλήση του Θεού μέσα από τον Γιο του Ιησού Χριστό αλλά απέρριψαν και την επανειλημμένη κλήση που έγινε από τους αποστόλους και προφήτες.

 

Ο Θεός όμως γεμάτος αγάπη για τον Ιουδαϊκό λαό  προσπάθησε για άλλα σαράντα χρόνια να καλέσει σε επιστροφή τον λαό Του.

Ο Παύλος βλέποντας την σκληροκαρδία των Εβραίων αδελφών του γράφει:

Ρωμαίους 11:1-10 - Φίλος

«Λέω, λοιπόν: Μήπως ο Θεός απέρριψε τον λαό του; Μη γένοιτο· επειδή, και εγώ Ισραηλίτης είμαι, από το σπέρμα τού Αβραάμ, από τη φυλή τού Βενιαμίν. Ο Θεός δεν απέρριψε τον λαό του, που τον προγνώρισε. Ή, δεν ξέρετε τι λέει η γραφή για τον Ηλία; Πώς μιλάει στον Θεό ενάντια στον Ισραήλ, λέγοντας: «Κύριε, θανάτωσαν τους προφήτες σου, και κατέσκαψαν τα θυσιαστήριά σου· και εναπέμεινα μόνος εγώ, και ζητούν την ψυχή μου».

 Αλλά, τι του αποκρίνεται ο Θεός; «Άφησα στον εαυτό μου 7.000 άνδρες, που δεν έκαμψαν το γόνατο στον Βάαλ».

 Έτσι, λοιπόν, και στον τωρινό καιρό απέμεινε κάποιο υπόλειμμα, σύμφωνα με εκλογή κατά χάρηΑν, όμως, είναι κατά χάρη, δεν είναι πλέον από έργα· επειδή, τότε η χάρη δεν γίνεται πλέον χάρη. Αν, όμως, είναι από έργα, δεν είναι πλέον χάρη· επειδή, το έργο δεν είναι πλέον έργο. Τι, λοιπόν; Ο Ισραήλ δεν πέτυχε εκείνο που ζητάει· οι εκλεκτοί, όμως, το πέτυχαν, αλλά οι υπόλοιποι τυφλώθηκαν· (όπως είναι γραμμένο: «Ο Θεός έδωσε σ' αυτούς πνεύμα νυσταγμού, μάτια για να μη βλέπουν, και αυτιά για να μη ακούν»)· μέχρι τη σημερινή ημέρα.

 Και ο Δαβίδ λέει: «Ας γίνει το τραπέζι τους σε παγίδα, και σε ενέδρα, και σε σκάνδαλο, και σε ανταπόδομα σ' αυτούς· ας σκοτιστούν τα μάτια τους για να μη βλέπουν· και τη ράχη τους κύρτωσε για πάντα».

 

Όταν ο Παύλος μιλούσε «για τον παρόντα καιρό»(τωρινός καιρός) δεν εννοούσε όπως μέχρι τώρα νομίζαμε, για ένα χρονικό διάστημα δύο χιλιάδων χρόνων. Όπως θα δούμε αυτός «ο παρόντας καιρός» ή με άλλη έκφραση «ο παρόντας αιώνας» θα τελείωνε με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του Ναού και μάλιστα θα το εξετάσουμε αυτό σε ξεχωριστό άρθρο.

 

Ο Ιησούς γι αυτό το λόγο εκτός από «την παραβολή του αμπελώνα» είπε και την «παραβολή των γάμων του Γιου».

 

Ματθαίος 22:1-8 - Φίλος

«ΚΑΙ απαντώντας ξανά ο Ιησούς, τους είπε, με παραβολές, λέγοντας:

 Η βασιλεία των ουρανών ομοιώθηκε με έναν άνθρωπο βασιλιά, που έκανε γάμους στον γιο του· και έστειλε τους δούλους του να καλέσουν τους προσκαλεσμένους στους γάμους· και εκείνοι δεν ήθελαν νάρθουνΈστειλε ξανά άλλους δούλους, λέγοντας: Πείτε στους προσκαλεσμένους: Δέστε, ετοίμασα το γεύμα μου· οι ταύροι μου και τα θρεφτάρια μου είναι σφαγμένα, και όλα είναι έτοιμα· ελάτε στους γάμουςΕκείνοι, όμως, δείχνοντας αμέλεια, αναχώρησαν, ο ένας μεν στο χωράφι του, ο άλλος δε στο εμπόριό του· και οι υπόλοιποι, αφού έπιασαν τους δούλους του, τους κακοποίησαν και τους φόνευσαν.

Και ακούγοντάς το ο βασιλιάς οργίστηκε· και στέλνοντας τα στρατεύματά του, εξολόθρευσε εκείνους τους φονιάδες,και κατέκαψε την πόλη τους.

Τότε, λέει στους δούλους του: Ο γάμος μεν είναι έτοιμος, αλλά οι προσκαλεσμένοι δεν ήσαν άξιοι·»

 

Πράγματι οι γραφές αποδεικνύουν περίτρανα ότι ο Παντοκράτορας Θεός  ήρθε ο Ίδιος να κάνει εκδίκηση ενάντια σ’ αυτό το λαό, που δεν δέχτηκε να υπακούσει στις εντολές του Θεού αλλά σύστησε ανθρώπινες εντολές και παραδόσεις.

 

«Τα στρατεύματα του Βασιλιά» ήταν οι Ρωμαίοι που χρησιμοποιήθηκαν από τον Θεό σαν «το όργανο Του», για να επιφέρουν την οργή του Θεού πάνω στον αποστατημένο Εβραϊκό λαό. Οι φονείς ήταν οι Γραμματείς και Φαρισαίοι μαζί με τον άπιστο Εβραϊκό όχλο, που εγκλωβισμένοι σαν σε «λάκκο παγίδας» κατακάηκαν μαζί με το είδωλο τους την Ιερουσαλήμ και τον Ναό της.

 

Ο Ιησούς καυτηριάζοντας αδιάκοπα τους Γραμματείς και Φαρισαίους εκείνης της εποχής τους είχε πει:

Ματθαίος 23:29-36 - Φίλος

«Αλλοίμονο σε σας, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριτές· επειδή, κτίζετε τους τάφους των προφητών, και στολίζετε τα μνημεία των δικαίων· και λέτε: Αν ήμασταν στις ημέρες των πατέρων μας, δεν θα είχαμε συμμετοχή μαζί τους στο αίμα των προφητών. Ώστε, μαρτυρείτε για τον εαυτό σας ότι είστε γιοι εκείνων που φόνευσαν τους προφήτες. Συμπληρώσατε κι εσείς το μέτρο των πατέρων σαςΦίδια, γεννήματα από οχιές, πώς θα ξεφύγετε από την καταδίκη τής γέεννας; Γι' αυτό, δέστε, εγώ στέλνω σε σας προφήτες και σοφούς και γραμματείς· και απ' αυτούς θα θανατώσετε και θα σταυρώσετε, και απ' αυτούς θα μαστιγώσετε στις συναγωγές σας, και θα καταδιώξετε από πόλη σε πόλη·για νά 'ρθει επάνω σας κάθε δίκαιο αίμα, που χύνεται επάνω στη γη, από το αίμα τού δικαίου Άβελ, μέχρι το αίμα τού Ζαχαρία, του γιου τού Βαραχία, που τον φονεύσατε ανάμεσα στον ναό και στο θυσιαστήριο. Σας διαβεβαιώνω: Όλα αυτά θάρθουν επάνω σ' αυτή τη γενεά.»

 

Λουκάς 11:49-51 - Φίλος

«Γι' αυτό και η σοφία τού Θεού είπε: Θα τους στείλω προφήτες και αποστόλους, και απ' αυτούς θα φονεύσουν και θα καταδιώξουνΓια να εκζητηθεί το αίμα όλων των προφητών, αυτό που χύνεται από την αρχή τού κόσμου, από τούτη τη γενεά,από το αίμα τού Άβελ, μέχρι το αίμα τού Ζαχαρία, εκείνου που φονεύθηκε ανάμεσα στο θυσιαστήριο και στον ναό· ναι, σας λέω, θα εκζητηθεί απ' αυτή τη γενεά.»

 

Αυτή η γενιά δεν είναι άλλη από την γενιά που σταύρωσε το Χριστό και θα ζούσε μέχρι τον ερχομό του Ιησού Χριστού «πάνω στις νεφέλες» να κρίνει το λαό Του και ταυτόχρονα να εγκαθιδρύσει για πάντα τη βασιλεία Του.

Λουκάς 21:31-32 - Φίλος

«Έτσι κι εσείς, όταν δείτε τούτα να γίνονται, να ξέρετε ότι η βασιλεία τού Θεού είναι κοντά.

Σας διαβεβαιώνω ότι, δεν θα παρέλθει αυτή η γενεά μέχρις ότου όλα αυτά γίνουν

 

Το 70 μ.Χ ήρθε ο Κύριος Ιησούς Χριστός να κρίνει την «ανομία» και «ασέβεια» του Ισραήλ

 δίνοντας τέλος στην «γήινη δόξα» της Ιερουσαλήμκαι του Εβραϊκού έθνους

και άρχισε η Βασιλεία της Εκκλησίας.

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το τέλος του Νόμου ο Χριστός

αναρτήθηκε στις 2 Μαρ 2018, 10:09 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 18 Δεκ 2018, 12:24 μ.μ. ]

Το τέλος του Νόμου ο Χριστός

Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (04/07/16)

Βιβλικές παραπομπές από: WH, Βάμβας, LXXA

 

 

Η Παλαιά Διαθήκη

 

Ο νόμος / Παλαιά Διαθήκη «ο παιδαγωγός εις Χριστόν», είχε σαρκικές διατάξεις λατρείας  -βρώματα, πόματα, διαφόρους βαπτισμούς-  διατεταγμένες  έως καιρού διορθώσεως  και εδόθη εκ διαταγών αγγέλων εις το δωδεκάφυλο έθνος Ισραήλ, αλλά αυτοί δεν εφύλαξαν αυτόν. (Πράξ. 7:53, Εβρ. 9:10)

 

Διαθέτης  της Παλαιάς Διαθήκης ήταν «ο Δεσπότης πάντων Θεός» ο οποίος εισήλθε σε συνθήκη με τα σαρκικά τέκνα του Αβραάμ τον Ισραήλ:

 

«Και ποίον έθνος είναι τόσον μέγα, το οποίον να έχη διατάγματα και κρίσεις ούτω δικαίας, καθώς πας ο νόμος ούτος, τον οποίον θέτω ενώπιόν σας σήμερον;». (Δευτ. 4:8)

 

 Όμως όπου είναι διαθήκη, ανάγκη να υπάρχει θάνατος εκείνου όστις έκανε την διαθήκη, διά τούτο ο Θεός εγκαινίασε αυτήν με αίμα μόσχων και τράγων λέγων:

 

 «Τούτο είναι το αίμα της διαθήκης, την οποίαν διέταξεν εις εσάς ο Θεός· και την σκηνήν δε και πάντα τα σκεύη της υπηρεσίας με το αίμα ομοίως ερράντισε. Και σχεδόν με αίμα καθαρίζονται πάντα κατά τον νόμον, και χωρίς χύσεως αίματος δεν γίνεται άφεσις. Ανάγκη λοιπόν ήτο οι μεν τύποι των επουρανίων να καθαρίζωνται διά τούτων, αυτά όμως τα επουράνια με θυσίας ανωτέρας παρά ταύτας». (Εβρ. 9:20-23)

 

Η διαθήκη αυτή κατέστησε το δωδεκάφυλο έθνος υπόλογο ενώπιον του διαθέτη. Εάν έδειχνε υπακοή ο Θεός  θα τον έκανε περιούσιο λαό από πάντων των εθνών και έθνος άγιο και βασίλειο ιεράτευμα. Θα ήταν εχθρός των εχθρών του λαού Ισραήλ και ενάντιος των εναντίων του. Αντίθετα η ανυπακοή θα επέσυρε την οργή του διαθέτη, θα στρεφόταν εναντίον τού λαού Ισραήλ, και θα τούς διεσκόρπιζε σε όλα τα έθνη. (Εβρ. 9:18,  Έξ. 19:5-6,  Λευ. κεφ. 26)

 

Γενεά σκολιά και διεστραμμένη

 

Ο Διαθέτης της Παλαιάς Διαθήκης αποκαλεί τον κατά σάρκα Ισραήλ, «λαό σκληροτράχηλο» και «γενεά σκολιά και διεστραμμένη» και ο Μωυσής ο πιστός υπηρέτης του Θεού, μαρτυρεί και λέγει:

 

«Εστασιάσατε εναντίον της προσταγής Κυρίου του Θεού σας και δεν επιστεύσατε εις αυτόν ουδέ εισηκούσατε της φωνής αυτού. Πάντοτε εστασιάσατε εναντίον του Κυρίου, αφ' ης ημέρας  εγνωρίσθη εις εσάς». (Δευτ. 9:13, 32:5,  9:23β-24)

 

Η αποστασία και απείθεια του Ισραήλ τους οδήγησε να λατρεύουν αλλότριους θεούς, όπως την θεά των Σιδωνίων Αστάρτη, τον θεό των Μωαβιτών Χεμώς, τον θεό των υιών Αμμών Μελχώμ και άλλους, ώσπου επί βασιλείας Σολομώντος, ο Θεός διέρρηξε το βασίλειο του Ισραήλ σε δύο οίκους, το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ με δέκα φυλές και πρωτεύουσα την Σαμάρεια και το νότιο βασίλειο του Ιούδα με δύο φυλές (Ιούδας και Βενιαμίν) και πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ.  (Α΄ Βασ. κεφ. 11 και 12)

 

Η πολιτική και η θρησκευτική ρήξη των δύο αδελφών βασιλείων οδήγησαν σε επανειλημμένες εχθροπραξίες μεταξύ τους και τελικά στην αποκοπή του βασιλείου του Ισραήλ από το εθνικό κέντρο την Ιερουσαλήμ.

 

Οι δύο οίκοι οδηγούνται σε αιχμαλωσία δια την απείθεια τους

 

«Καί διεμαρτυρήθη ο Κύριος κατά του (οίκου) Ισραήλ  και κατά του (οίκου) Ιούδα, διά χειρός πάντων των προφητών, πάντων των βλεπόντων, λέγων:

 

«Επιστρέψατε από των οδών υμών των πονηρών Και φυλάττετε τάς εντολάς μου, τά διαταγματά μου, κατά πάντα τον νόμο τον οποίον προσέταξα είς τους πατέρας σας. Πλήν αυτοί δεν υπήκουσαν …… δεν επίστευσαν ……  απέρριψαν την διαθήκην αυτού ….. υπήγον οπίσω της ματαιότητος …… εγκατέλιπον πάσας τας εντολάς του Κυρίου …. μετεχειρίζοντο μαντείας και οιωνισμούς …. Δια ταύτα ο κύριος ωργίσθη σφόδρα κατά του Ισραήλ και απέβαλεν αυτούς από προσώπου αυτού, δεν εναπελείφθη, παρά μόνη η φυλή του Ιούδα. Και μετωκίσθη ο Ισραήλ (οι δέκα φυλές), από της γης αυτού εις την Ασσυρίαν το 721 π.Χ.». (Β΄Βασ. 17:13-23)

 

«Και εκάλεσεν ο Κύριος τον προφήτην Ιερεμίαν εν ταίς ημέραις Ιωσίου του βασιλέως και του λέγει:  Είδες εκείνα, τα οποία (ο οίκος) Ισραήλ η αποστάτις έπραξεν; υπήγεν επί παν υψηλόν όρος και υποκάτω παντός πρασίνου δένδρου και επόρνευσεν εκεί. Και αφού έπραξε πάντα ταύτα, είπα, Επίστρεψον προς εμέ και δεν επέστρεψε. Και είδε τούτο (ο οίκος) Ιούδας η άπιστος αυτής αδελφή. Και είδον ότι, ενώ επειδή Ισραήλ η αποστάτις εμοίχευσεν εγώ απέπεμψα αυτήν και έδωκα εις αυτήν το γράμμα του διαζυγίου αυτής, Ιούδας η άπιστος αυτής αδελφή δεν εφοβήθη αλλ' υπήγε και επόρνευσε και αυτή. Και με την διαφήμισιν της πορνείας αυτής εμίανε τον τόπον και εμοίχευσε μετά των λίθων και μετά των ξύλων. Και εν πάσι τούτοις Ιούδας η άπιστος αυτής αδελφή δεν επέστρεψε προς εμέ εξ όλης της καρδίας αυτής αλλά ψευδώς, λέγει Κύριος». (Ιερ. 3:6-10)

 

Ιερουσαλήμ η πόρνη

 

Απευθυνόμενος δε ο Θεός στην Ιερουσαλήμ (πρωτεύουσα οίκου Ιούδα) διά του Ιεζεκιήλ, λέγει προς αυτήν:

 

«Δια τούτο, άκουσον πόρνη τον λόγον του Κυρίου. Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός: Επειδή εξέχεας τον χαλκόν σου, και η γύμνωσίς σου εξεσκεπάσθη εν ταις πορνείαις σου προς τους εραστάς σου και προς πάντα τα είδωλα των βδελυγμάτων σου, και διά το αίμα των τέκνων σου, τα οποία προσέφερες εις αυτά· διά τούτο ιδού, εγώ συνάγω πάντας τους εραστάς σου, μεθ' ων κατετρύφησας, και πάντας όσους ηγάπησας, μετά πάντων των μισηθέντων υπό σού· και θέλω συνάξει αυτούς επί σε πανταχόθεν και θέλω αποκαλύψει την αισχύνην σου εις αυτούς, και θέλουσιν ιδεί όλην την γύμνωσίν σου. Και θέλω σε κρίνει κατά την κρίσιν των μοιχαλίδων και εκχεουσών αίμα· και θέλω σε παραδώσει εις αίμα μετ' οργής και ζηλοτυπίας». (Ιεζ. 16:35-38)

 

Ομοίως και με τον προφήτη Ησαΐα λέγει:

 

 «Πως η πιστή πόλις  Σιών κατεστάθη Πόρνη, ήτο πλήρης κρίσεων η δικαιοσύνη κατώκει εν αυτή αλλά τώρα, φονείς».  (Ησ. 1:21)

Και είπε ο Κύριος: «Και τον Ιούδαν θέλω εκβάλει απ' έμπροσθέν μου, καθώς εξέβαλον τον Ισραήλ και θέλω απορρίψει την πόλιν ταύτην, την Ιερουσαλήμ, την οποίαν εξέλεξα και τον οίκον περί του οποίου είπα το όνομά μου θέλει είσθαι εκεί».  (Β’ Βασ. 23:27)

 

«……..και  ήλθεν επί Ιερουσαλήμ Νεβουζαραδάν ο αρχισωματοφύλαξ, ο δούλος του βασιλέως της Βαβυλώνος  και κατέκαυσε τον οίκον του Κυρίου και τον οίκον του βασιλέως και πάντας τους οίκους της Ιερουσαλήμ και πάντα μέγαν οίκον κατέκαυσεν εν πυρί». (Β΄ Βασ. 25:8-9)

 

Και μετωκίσθη και ο Ιούδας από της γης αυτού εις Βαβυλώνα (587 π.Χ). Η μετοικεσία ολοκληρώθηκε σε τέσσερις φάσεις.

 

 

Η διασπορά των εβραίων

 

Οι συνέπειες της παρακοής του δωδεκάφυλου  έθνους του Ισραήλ, που ήταν η αποβολή του και ο διασκορπισμός του στα έθνη, ο Θεός τις περιγράφει δια των προφητών ως εξής:

 

«Ο Ισραήλ είναι πρόβατο πλανώμενον, λέοντες εκυνήγησαν αυτό, πρώτος ο βασιλεύς της Ασσυρίας κατέφαγεν αυτόν και ύστερον ούτος ο Ναβουχοδονόσορ, ο βασιλεύς της Βαβυλώνος, κατεσύντριψε τά οστά αυτού».  (Ιερ. 50:17

 

«Είπα, Ήθελον διασκορπίσει αυτούς, ήθελον εξαλείψει το μνημόσυνον αυτών εκ μέσου των ανθρώπων». (Δευτ. 32:26)

 

«Ύψωσα έτι εγώ την χείρα μου προς αυτούς εν τη ερήμω, ότι ήθελον διασκορπίσει αυτούς μεταξύ των εθνών και διασπείρει αυτούς εις τους τόπους·  διότι τας κρίσεις μου δεν εξετέλεσαν και τα διατάγματά μου απέρριψαν και τα σάββατά μου εβεβήλωσαν, και οι οφθαλμοί αυτών ήσαν κατόπιν των ειδώλων των πατέρων αυτών». (Ιεζ. 20:23)

 

Οι  φυλές του οίκου Ιακώβ διεσπάρησαν ως πρόβατα στα έθνη και έτσι τελέσθηκε η διασπορά των εβραίων. Ο καλός ποιμήν Χριστός Ιησούς απεστάλη για «τα πρόβατα τα απολωλότα του οίκου Ισραήλ» (Ματ. 15:24). Οι απόστολοι κατά την εντολή του Ιησού πρώτα διακόνησαν στα πρόβατα τα διασκορπισμένα «υπάγετε δε μάλλον προς τα πρόβατα τα απολωλότα του οίκου Ισραήλ». (Ματ. 10:6)

 

Η διακονία των αποστόλων προς τις δώδεκα φυλές τις διεσπαρμένες  (Α΄ Πέτρ. 1:1, Ιάκ. 1:1), ένωσε τους εκλεκτούς κατά πρόγνωση Θεού Πατρός, που επέστρεψαν εις τον ζώντα και αληθινό Θεό, σε μία ποίμνη κάτω από ένα Ποιμένα, τον Ιησού Χριστό,  εκπληρώνοντας έτσι τους λόγους των Ιουδαίων προφητών.

 

«Ο αριθμός όμως των υιών Ισραήλ θέλει είσθαι ως η άμμος της θαλάσσης, ήτις δεν δύναται να μετρηθή ουδέ να εξαριθμηθή και εν τω τόπω όπου ελέχθη προς αυτούς, δεν είσθε λαός μου, εκεί θέλει λεχθή προς αυτούς, Υιοί του Θεού του ζώντος. Τότε θέλουσι συναχθή ομού οι υιοί Ιούδα και οι υιοί Ισραήλ, και θέλουσι καταστήσει εις εαυτούς αρχηγόν ένα, και θέλουσιν αναβή εκ της γής· διότι μεγάλη θέλει είσθαι η ημέρα του Ιεζραέλ». (Ωσ. 1:10-11, Ησ. 11:11-12, Ρωμ. 9:24-27)

 

«Σεις όμως είσθε γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός τον οποίον απέκτησεν ο Θεός, διά να εξαγγείλητε τας αρετάς εκείνου, όστις σας εκάλεσεν εκ του σκότους εις το θαυμαστόν αυτού φώς· οι ποτέ μη όντες λαός, τώρα δε λαός του Θεού, οι ποτέ μη ηλεημένοι, τώρα δε ελεηθέντες». (1 Πέτρ0υ προς τους διεσπαρμένους  2:9-10)

 

«Διότι υπήρχετε ως πρόβατα πλανώμενα, αλλά τώρα επεστράφητε εις τον ποιμένα και επίσκοπον των ψυχών σας». (1 Πέτρου προς τους διεσπαρμένους  2:25)

 

 

Η ανοικοδόμηση του Ναού

 

Με την ανοικοδόμηση του Ναού από την φυλή του Ιούδα, που έγινε με την υποστήριξη των Περσών βασιλέων, εδόθη συνέχεια στο θεοκρατικό σχισματικό Ισραήλ  έως την οριστική καταστροφή του Ναού το 70 μ.Χ.. (Βλ.  Έσδρας, Νεεμίας)

 

«Και οι πρεσβύτεροι των Ιουδαίων ωκοδόμουν και ευωδούντο, κατά την προφητείαν Αγγαίου του προφήτου και Ζαχαρίου υιού του Ιδδώ. Και ωκοδόμησαν και ετελείωσαν, κατά την προσταγήν του Θεού του Ισραήλ, και κατά την προσταγήν του Κύρου και Δαρείου και Αρταξέρξου βασιλέως της Περσίας». (Εσδ. 6:14)

 

Ο Ναός νομιμοποιούσε  τον ιουδαϊσμό ως θρησκεία και τους αυστηρά βιολογικούς απογόνους του Αβραάμ ως έθνος.  Η οριστική καταστροφή του Ναού από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Τίτο απονομιμοποίησε και τα δύο. Οι λατρευτικές συνήθειες των Εβραίων, που πηγάζανε από τον Μωσαϊκό νόμο και που λειτουργούσαν «ως υπόδειγμα και σκιά των επουρανίων» (Εβρ. 8:5), έπαυσαν και αντικαταστάθηκαν από την «εν πνεύματι και αληθεία» λατρεία των αληθινών προσκυνητών «εν Χριστώ», μέσα στον αληθινό επουράνιο Ναό του σώματος του Ιησού. (Ιωάν. 4:23)

 

 «Ελθών δε ο Χριστός αρχιερεύς των γενομένων (SBLGNT και WH, Gr NT) αγαθών διά της μεγαλητέρας και τελειοτέρας σκηνής, ουχί χειροποιήτου, τουτέστιν ουχί ταύτης της κατασκευής». (Εβρ. 9:11)

 

«Και με έφερεν εν πνεύματι επί όρος μέγα και υψηλόν, και μοι έδειξε την πόλιν την μεγάλην, την αγίαν Ιερουσαλήμ, καταβαίνουσαν εκ του ουρανού από του Θεού, έχουσαν την δόξαν του Θεού ....... Και ναόν δεν είδον εν αυτή· διότι ναός αυτής είναι ο Κύριος ο Θεός ο παντοκράτωρ και το Αρνίον». (Αποκ. 21:10-22)

 

Δια τι λοιπόν εδόθη ο νόμος;

 

Διά τι λοιπόν εδόθη ο νόμος είς τό δωδεκάφυλο έθνος; «Εξ αιτίας των παραβάσεων προσετέθη, εωσού έλθη το σπέρμα  πρός το οποίον εδόθη η επαγγελία, διαταχθείς δι' αγγέλων διά χειρός μεσίτου». (Γαλ. 3:19)

 

«Πρός δε τον Αβραάμ ελαλήθησαν αι επαγγελίαι και προς το σπέρμα αυτού δεν λέγει και προς τα σπέρματα, ως περί πολλών, αλλά ως περί ενός Και πρός το σπέρμα σου όστις είναι ο Χριστός».  (Γαλ. 3:16)

 

Ο νόμος είχε ηλικιακό χαρακτήρα με γέννηση, ακμή και γήρας

 

«Ο νόμος λοιπόν προσετέθη, τετρακόσια τριάντα έτη μετά την υπό του διαθέτου προκεκυρωμένη διαθήκη εις τον Χριστόν, εξ αιτίας των παραβάσεων, έως τον ερχομό Του Χριστού». (Γαλ. Κεφ. 3)

 

«Λέγων δε καινήν, έκαμε παλαιάν την πρώτην το δε παλαιούμενον και γηράσκον είναι πλησίον αφανισμού». (Εβρ. 8:13)

 

Ο νόμος μαρτυρούσε/καθρέφτιζε την δικαιοσύνη του Θεού δια της πίστεως στον Ιησού Χριστό

 

«Τώρα δε χωρίς νόμου η δικαιοσύνη του Θεού εφανερώθη, μαρτυρουμένη υπό του νόμου και των προφητών, δικαιοσύνη δε του Θεού διά πίστεως Ιησού Χριστού εις πάντας και επί πάντας τους πιστεύοντας (Ιουδαίους και Έλληνας)». (Ρωμ. 3:22-23)

 

Ο νόμος παιδαγωγός στον Χριστό και όχι η ελληνική συγκρητιστική και αντιφατική φιλοσοφία

 

«Πριν δε έλθη η πίστις, εφρουρούμεθα υπό τον νόμον συγκεκλεισμένοι εις την πίστιν, ήτις έμελλε να αποκαλυφθή. Ώστε ο νόμος έγεινε παιδαγωγός ημών εις τον Χριστόν, διά να δικαιωθώμεν εκ πίστεως. αφού όμως ήλθεν η πίστις, δεν είμεθα πλέον υπό παιδαγωγόν. Διότι πάντες είσθε υιοί Θεού διά της πίστεως της εν Χριστώ Ιησού· επειδή όσοι εβαπτίσθητε εις Χριστόν, Χριστόν ενεδύθητε. Δεν είναι πλέον Ιουδαίος ουδέ Έλλην, δεν είναι δούλος ουδέ ελεύθερος, δεν είναι άρσεν και θήλυ· διότι πάντες σεις είσθε εις εν Χριστώ Ιησού· εάν δε ήσθε του Χριστού, άρα είσθε σπέρμα του Αβραάμ και κατά την επαγγελίαν κληρονόμοι». (Γαλ. 3:23-29)

 

 

Ο νόμος πήρε παράταση χρόνου μετά την βαβυλωνιακή αιχμαλωσία  έως τον ερχομό του Χριστού που ήταν ο Ιησούς

 

«Διότι εντόνως εξήλεγχε (ο Παύλος) τους Ιουδαίους, δημοσία αποδεικνύων διά των γραφών ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός». (Πράξ. 18:28)

 

 

Η ανοικοδόμηση του ναού και η επιστροφή των απογόνων του Αβραάμ στην Ιερουσαλήμ ήταν παράταση χρόνου για τον κατά σάρκα Ισραήλ/ως ο λαός του Θεού  και για την κάτω Ιερουσαλήμ/ως η Αγία πόλις, ιδιότητες που απέρρεαν από τον νόμο, «εωσού έλθη το σπέρμα όστις είναι ο Χριστός». Αυτή η παράταση χρόνου ήταν διορισμένη από τον Θεό έως να εκπληρωθούν οι υποσχέσεις του όπως μας πληροφορεί ο ελεημένος του Θεού Δανιήλ:

 

«Εβδομήκοντα εβδομάδες εκρίθησαν/συνετμήθησαν/διωρίσθησαν, επί τον λαόν σου και επί την πόλιν την αγίαν σου, (α) διά να συντελεσθή η παράβασις και να τελειώσωσιν αι αμαρτίαι, (β) και να γείνη εξιλέωσις περί της ανομίας,  (γ) και να εισαχθή δικαιοσύνη αιώνιος,  (δ) και να σφραγισθή όρασις και προφητεία («συντελεσθήναι το όραμα κατά τους Ο΄»),  (ε) και να χρισθή ο Άγιος των αγίων». (Δαν. 9:24)

 

Η εκπλήρωση των πέντε σημείων της προφητείας του Δανιήλ στην Καινή Διαθήκη

 

(α) Διά να συντελεσθή η παράβασις και να τελειώσωσιν αι αμαρτίαι

 

 «Διότι οι κατοικούντες εν Ιερουσαλήμ και οι άρχοντες αυτών, μη γνωρίσαντες τούτον  μηδέ τας ρήσεις των προφητών, τας αναγινωσκομένας κατά παν σάββατον, εκπλήρωσαν αυτάς κρίναντες τούτον και μη ευρόντες μηδεμίαν αιτίαν θανάτου, εζήτησαν παρά του Πιλάτου να θανατωθή».  (Πράξ. 13:27-28)

 

«Σεις όμως τον άγιον και δίκαιον ηρνήθητε και εζητήσατε άνδρα φονέα να χαρισθή εις εσάς, τον δε αρχηγόν της ζωής εθανατώσατε, τον οποίον ο Θεός ανέστησεν εκ νεκρών, του οποίου ημείς είμεθα μάρτυρες». (Πράξ. 3:14-15)

 

Η σταύρωση του Ιησού και ο διωγμός της πρώτης εκκλησίας  που ήταν το σώμα του, από τους αρνητές Ιουδαίους,  ήταν η αποκορύφωση της παράβασης και της αμαρτίας των αρχόντων και εκείνων πού κατοικούσαν στην Ιερουσαλήμ.

 

«Οίτινες και τον Κύριον Ιησούν εθανάτωσαν και τους ιδίους αυτών προφήτας, και ημάς εξεδίωξαν, και εις τον Θεόν δεν αρέσκουσι, και εις πάντας τους ανθρώπους είναι εναντίοι, εμποδίζοντες ημάς να λαλήσωμεν προς τα έθνη διά να σωθώσι, διά να αναπληρώσωσι τας αμαρτίας εαυτών πάντοτε. Έφθασε δε επ' αυτούς η οργή μέχρι τέλους». (Α΄ Θεσ. 2:15-16)

 

(β) Και να γείνη εξιλέωσις περί της ανομίας

 

 «Διότι θέλω είσθαι ίλεως εις τάς αδικίας αυτών και τας αμαρτίας αυτών και τας ανομίας αυτών δεν θέλω ενθυμείσθαι πλέον». (Εβρ. 8:12)

 

«Τον οποίον ο Θεός προέθετο μέσον εξιλεώσεως διά της πίστεως εν τω αίματι αυτού, προς φανέρωσιν της δικαιοσύνης αυτού διά την άφεσιν των προγενομένων αμαρτημάτων διά της μακροθυμίας του Θεού …». (Ρωμ. 3:25)

 

 

«Όθεν ώφειλεν κατά πάντα τοίς αδελφοίς ομοιωθήναι, ίνα ελεήμων γένηται καί πιστός αρχιερεύς τά πρός τόν Θεόν, είς το ιλάσκεσθαι (= να εξιλεώνει) τάς αμαρτίας τού λαού». (Εβρ. 2:17)

 

(γ) Και να εισαχθή δικαιοσύνη αιώνιος

 

 «Τώρα δε χωρίς νόμου η δικαιοσύνη του Θεού εφανερώθη, μαρτυρουμένη υπό του νόμου και των προφητών, δικαιοσύνη δε του Θεού διά πίστεως Ιησού Χριστού εις πάντας και επί πάντας τους πιστεύοντας (Ιουδαίους και Έλληνας)». (Ρωμ. 3:22-23)

 

«Αλλά σεις είσθε εξ αυτού εν Χριστώ Ιησού, όστις εγενήθη εις ημάς σοφία από Θεού, δικαιοσύνη τε και αγιασμός και απολύτρωσις». (Α’ Κορ. 1:30)

 

 «Επειδή το τέλος του νόμου είναι ο Χριστός προς δικαιοσύνην εις πάντα τον πιστεύοντα». (Ρωμ. 10:4)

 

«..μία γάρ προσφορά ετελειοποίησε είς το διηνεκές  τους αγιασμένους», «καθώς και αλλού λέγει· Συ είσαι ιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ». (Εβρ. 10:14, 5:6)

 

(δ) Και να σφραγισθή όρασις και προφητεία

 

 Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπε προς αυτόν· «Άφες τώρα διότι ούτως είναι πρέπον εις ημάς να εκπληρώσωμεν πάσαν δικαιοσύνην. Τότε αφίνει αυτόν».  (Ματθ. 3:15)

 

«Μη νομίσητε ότι ήλθον να καταλύσω τον νόμον ή τους προφήτας, δεν ήλθον να καταλύσω, αλλά να εκπληρώσω».  (Ματθ. 5:17)

 

«Ο δε Θεός όσα προείπε διά στόματος πάντων των προφητών αυτού ότι ο Χριστός έμελλε να πάθη, εξεπλήρωσεν ούτω».  (Πράξ. 3:18)

 

«Διότι σας λέγω ότι έτι τούτο το γεγραμμένον πρέπει να εκτελεσθή εις εμέ, το Και μετά ανόμων ελογίσθη. Διότι τα περί εμού γεγραμμένα  λαμβάνουσι τέλος».  (Λουκ. 22:37)

 

«Διότι οι κατοικούντες εν Ιερουσαλήμ και οι άρχοντες αυτών, μη γνωρίσαντες τούτον μηδέ τας ρήσεις των προφητών, τας αναγινωσκομένας κατά παν σάββατον, εκπλήρωσαν αυτάς κρίναντες τούτον». (Πράξ. 13:27)

 

«Όταν δε ίδητε την Ιερουσαλήμ περικυκλουμένην υπό στρατοπέδων, τότε γνωρίσατε ότι επλησίασεν η ερήμωσις αυτής. Τότε οι όντες εν τη Ιουδαία ας φεύγωσιν εις τα όρη και οι εν μέσω αυτής ας αναχωρώσιν έξω και οι εν τοις αγροίς ας μη εμβαίνωσιν εις αυτήν, διότι ημέραι εκδικήσεως είναι αύται, διά να πληρωθώσι πάντα τα γεγραμμένα».  (Λουκ. 21:20-22)

 

(ε) Να χρισθή ο Άγιος των αγίων

 

«Πνεύμα Κυρίου είναι επ' εμέ, διά τούτο με έχρισε· με απέστειλε διά να ευαγγελίζωμαι προς τους πτωχούς, διά να ιατρεύσω τους συντετριμμένους την καρδίαν, να κηρύξω προς τους αιχμαλώτους ελευθερίαν και προς τους τυφλούς ανάβλεψιν, να αποστείλω τους συντεθλασμένους εν ελευθερία».  (Λουκ. 4:18)

 

«Πώς ο Θεός έχρισε τον Ιησούν τον από Ναζαρέτ με Πνεύμα Άγιον και με δύναμιν, όστις διήλθεν ευεργετών και θεραπεύων πάντας τους καταδυναστευομένους υπό του διαβόλου, διότι ο Θεός ήτο μετ' αυτού».  (Πράξ. 10:38)

 

«Συνήχθησαν γάρ επ’ αληθείας εν τη πόλει ταύτη επί τον άγιον παίδά σου Ιησούν, όν έχρισας, Ηρώδης τε και  Πόντιος Πιλάτος σύν έθνεσιν και λαοίς Ισραήλ».  (Πράξ. 4:27)

 

Η Καινή Διαθήκη είναι το τέλος του Μωσαϊκού νόμου

 

Τέλος = η εκπλήρωσις //συμπλήρωσις παντός πράγματος//η αποτέλεσις αυτού//το αποτέλεσμα//ουχί η παύσις ή η λήξις αυτού//το να είναι τις πλήρης η τέλειος//τελειότης//τελεία ηλικία//ανδρός τέλος//η τελεία ηλικία του ανδρός//η ανδρική ηλικία.  (Λεξικό:  Liddell-Scott)

 

«Επειδή το τέλος του νόμου είναι ο Χριστός προς δικαιοσύνην εις πάντα τον πιστεύοντα». (Ρωμ. 10:4)

 

«Τώρα όμως ο Χριστός έλαβεν εξοχωτέραν λειτουργίαν, καθόσον είναι και ανωτέρας διαθήκης μεσίτης, ήτις ενομοθετήθη με ανωτέρας επαγγελίας. Διότι εάν η πρώτη εκείνη ήτο άμεμπτος, δεν ήθελε ζητείσθαι τόπος διά την δευτέραν. Διότι μεμφόμενος αυτούς λέγει· Ιδού, έρχονται ημέραι, λέγει Κύριος, και θέλω συντελέσει επί τον οίκον του Ισραήλ και επί τον οίκον του Ιούδα διαθήκην καινήν, ουχί κατά την διαθήκην, την οποίαν έκαμον προς τους πατέρας αυτών, καθ' ην ημέραν επίασα αυτούς από της χειρός διά να εξαγάγω αυτούς εκ γης Αιγύπτου· διότι αυτοί δεν ενέμειναν εις την διαθήκην μου, και εγώ ημέλησα αυτούς, λέγει Κύριος. Διότι αύτη είναι η διαθήκη, την οποίαν θέλω κάμει προς τον οίκον του Ισραήλ μετά τας ημέρας εκείνας, λέγει Κύριος· Θέλω δώσει τους νόμους μου εις την διάνοιαν αυτών, και θέλω γράψει αυτούς επί της καρδίας αυτών, και θέλω είσθαι εις αυτούς Θεός, και αυτοί θέλουσιν είσθαι εις εμέ λαός». (Εβρ. 8:6-10, Βλ. και Εβρ. 9:8-10)

 

Ο Θεός όμως δεν είναι μόνο των Ιουδαίων αλλά και των Εθνών

 

«Προιδούσα δε η γραφή ότι εκ πίστεως δικαιώνει και τά έθνη ο θεός προευηγγελίσατο στον Αβραάμ ότι θέλουσι ευλογηθή εν σοί πάντα τα εθνη».  (Γαλ. 3:8)

 

Η επαγγελία της ευλογίας όριζε την συμμετοχή σε αυτή και του Ισραήλ (τα πρόβατα) και των εθνών (τα θηρία).

 

 «Και διαθήσομαι αυτοίς εν εκείνη τη ημέρα διαθήκην μετά των (από κοινού,  μαζί με)  θηρίων του αγρού και μετά των πετεινών του ουρανού και μετά των ερπετών της γης (έθνη κατά την σάρκα [Εφ. 2:11]) και τόξον και ρομφαίαν και πόλεμον συντρίψω από της γης και κατοικιώ σε επ ελπίδι».  (Ωσ. 2:18)

 

Αυτή η κατανόηση οδήγησε τον απόστολο Πέτρο να πάει στον Κορνήλιο, εγκαινιάζοντας έτσι το κήρυγμα του ευαγγελίου της ζωής στους κατά σάρκα εθνικούς:

 

«Και θεωρεί τον ουρανόν ανεωγμένον και καταβαίνον επ' αυτόν σκεύος τι ως σινδόνα μεγάλην, το οποίον ήτο δεδεμένον από των τεσσάρων άκρων και κατεβιβάζετο επί την γην, εντός του οποίου υπήρχον πάντα τα τετράποδα της γης και τα θηρία και τα ερπετά και τα πετεινά του ουρανού. Και έγεινε φωνή προς αυτόν· Σηκωθείς, Πέτρε, σφάξον και φάγε». (Πράξ. 10:11-13)

 

«Λέγων δε καινήν, έκαμε παλαιάν την πρώτην· το δε παλαιούμενον και γηράσκον είναι πλησίον αφανισμού». (Εβρ. 8:13)

 

Η Καινή Διαθήκη είναι πλήρης, τέλεια και αιώνιος / ατελεύτητος

 

 Ο Διαθέτης Θεός δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει, την Νέα Διαθήκη του, ούτε να την τροποποιήσει/διορθώσει (Εβρ. 9:10) όπως την Παλαιά, ούτε να προσθέσει, ούτε να αφαιρέσει, ούτε να ακυρώσει, ούτε  να την παύσει, διότι την σφράγισε με το δικό του αίμα και είναι αιώνια καθώς ο ίδιος είναι αιώνιος.

 

Διαθήκη = Διάθεσις της περιουσίας κατά την θέληση του αποθνήσκοντος κατόχου. (Λεξ. Σταματάκου)

 

«Διότι όπου είναι διαθήκη, ανάγκη να υπάρχη θάνατος εκείνου, όστις έκαμε την διαθήκην· διότι η διαθήκη επί τεθνεώτων είναι βεβαία, επειδή ποτέ δεν ισχύει, ενόσω ζη ο διαθέτης». (Εβρ. 9:16-17)

 

«Προσέχετε λοιπόν εις εαυτούς και εις όλον το ποίμνιο, εις το οποίον το Πνεύμα το άγιο σας έθεσε επισκόπους, διά να ποιμαίνητε την εκκλησίαν του Θεού, την οποίαν απέκτησε διά του ιδίου αυτού αίματος». (Πράξ. 20:28)

 

«Διότι με μίαν προσφοράν ετελειοποίησε διά παντός/εις το διηνεκές τους αγιαζομένους». (Εβρ. 10:14)

 

«Ήλπισαν κύριε έως του αιώνος ο Θεός ο μέγας ο αιώνιος». (Ησ. 26:4)

 

 «Αιώνιος γαρ έστιν ο επάνω βροτών». (Ιώβ 33:12)

 

Ο αναστημένος Ιησούς είναι η Αιώνιος Διαθήκη και ο εγγυητής αυτής

 

«Ό δε Θεός τής ειρήνης, ο αναγαγών εκ νεκρών τόν ποιμένα τών προβάτων τόν μέγα εν αίματι διαθήκης αιωνίου, τόν κύριον ημών Ιησούν……».  (Εβρ. 13:20)

 

«Ότι δε ανέστησε αυτόν εκ νεκρών, μη μέλλοντα πλέον να υποστρέψη εις την διαφθοράν, λέγει ούτως, ότι θέλω σας δώσει τα ελέη του Δαβίδ τα πιστά». (Πράξ. 13:34)

 

«Κλίνατε το ωτίον σας και έλθετε προς εμέ· ακούσατε και η ψυχή σας θέλει ζήσει· και θέλω κάμει προς εσάς αιώνιον διαθήκην, τα ελέη του Δαβίδ τα πιστά». (Ησ. 55:3)

 

«Κατά τοσούτον ανωτέρας διαθήκης εγγυητής  έγεινεν ο Ιησούς».  (Εβρ. 7:22)

 

 

Ο Ιησούς αιώνιος αρχιερέας, δίχως τέλος

 

«Συ είσαι ιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ». (Εβρ. 7:21)

 

«Εκείνος όμως, επειδή μένει εις τον αιώνα, έχει αμετάθετον την ιερωσύνην· όθεν δύναται και να σώζη εντελώς τους προσερχομένους εις τον Θεόν δι' αυτού, ζων πάντοτε διά να μεσιτεύση υπέρ αυτών». (Εβρ. 7:24-25)

 

Το «νέο» και το «παλαιό»

 

«Διότι αθέτησις (= το θέτειν κατά μέρος) μεν γίνεται της προηγουμένης εντολής διά το ασθενές και ανωφελές αυτής, επειδή ο νόμος ουδέν έφερεν εις το τέλειον, έγεινε δε επεισαγωγή ελπίδος καλητέρας, διά της οποίας πλησιάζομεν εις τον Θεόν». (Εβρ. 7:18:19)

 

 Το «Νέο» αντικατάστησε το «Παλαιό». Για να φύγει όμως το «παλαιό» έπρεπε να εκτελεστούν οι γραμμένοι όροι της Παλαιάς Συνθήκης του Θεού με τον Ισραήλ, για τους παραβάτες του νόμου (βλ. Λευ. κεφ. 26). Οι όροι αυτοί του νόμου  εκτελέσθηκαν με την οργή του  στους  απειθείς Ιουδαίους και την  καταστροφή του οικοδομημένου ναού της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. από τους Ρωμαίους. Ο ναός ήταν κτισμένος κατά το σχέδιο της κοσμικής  σκηνής, η οποία ήταν τύπος της επουράνιας  και αντικαταστάθηκε με την αληθινή σκηνή που ήρθε. (Εβρ. 9:11 WH)

 

Το σώμα του Ιησού είναι ο αληθινός  επουράνιος ναός

 

«Και οι Ιουδαίοι είπον· Εις τεσσαράκοντα και εξ έτη ωκοδομήθη ο ναός ούτος, και συ θέλεις εγείρει αυτόν εις τρεις ημέρας; Εκείνος όμως έλεγε περί του ναού του σώματος αυτού». (Ιωάν. 2:20)

 

«Χριστός  δε παραγενόμενος (= ελθών) αρχιερεύς των γενομένων αγαθών δια της μείζονος και τελειοτέρας σκηνής ου χειροποιήτου τουτ΄έστιν ου ταύτης της κτίσεως (της κοσμικής)». (Ιωάν. 2:21, Εβρ. 8:2, 9:11)

 

«Και ναόν δεν είδον εν αυτή· διότι ναός αυτής είναι ο Κύριος ο Θεός ο παντοκράτωρ και το Αρνίον». (Αποκ. 21:22)

 

Οι Ιουδαίοι πάντα αντιφέρονταν εις το άγιο Πνεύμα

 

Καθώς έκαναν οι πατέρες των υιών Ισραήλ που «απέρριψαν τα διατάγματα του Θεού και την Διαθήκη του» έτσι και αυτοί απέρριψαν την «Καινή Διαθήκη» και «δεν έκριναν εαυτούς άξιους της αιωνίας ζωής». (Β΄Βασ. 17:15, Πράξ. 13:46)

 

Ο δε Στέφανος είπε: «Σκληροτράχηλοι και απερίτμητοι την καρδίαν και τα ώτα, σεις πάντοτε αντιφέρεσθε κατά του Πνεύματος του Αγίου· καθώς οι πατέρες σας, ούτω και σεις. Τίνα των προφητών δεν εδίωξαν οι πατέρες σας; μάλιστα εφόνευσαν εκείνους, οίτινες προκατήγγειλαν περί της ελεύσεως του δικαίου, του οποίου σεις εγείνατε τώρα προδόται και φονείς· οίτινες ελάβετε τον νόμον εκ διαταγών αγγέλων και δεν εφυλάξατε». (Πράξ. 7:51-53)

 

 

Ο Ιησούς έκλαυσε για τα επερχόμενα δεινά στην Ιερουσαλήμ

 

 «Πως η πιστή πόλις  Σιών κατεστάθη πόρνη, ήτο πλήρης κρίσεων η δικαιοσύνη κατώκει εν αυτή αλλά τώρα, φονείς». (Ησ. 1:21)

 

«Και ότε επλησίασεν, (ο Ιησούς) ιδών την πόλιν έκλαυσεν επ' αυτήν, λέγων, Είθε να εγνώριζες και συ, τουλάχιστον εν τη ημέρα σου ταύτη, τα προς ειρήνην σου αποβλέποντα αλλά τώρα εκρύφθησαν από των οφθαλμών σου διότι θέλουσιν ελθεί ημέραι επί σε και οι εχθροί σου θέλουσι κάμει χαράκωμα περί σε, και θέλουσι σε περικυκλώσει (Ρωμαίοι) και θέλουσι σε στενοχωρήσει πανταχόθεν και θέλουσι κατεδαφίσει σε και τα τέκνα σου εν σοι και δεν θέλουσιν αφήσει εν σοι λίθον επί λίθον, διότι δεν εγνώρισας τον καιρόν της επισκέψεώς σου».  (Λουκ. 41-44)

 

Τα ουαί του Κυρίου εκπληρώθηκαν στο δωδεκάφυλο έθνος στη γενιά των αποστόλων

 

«Και τότε θέλει φανή το σημείον του Υιού του ανθρώπου εν τω ουρανώ, και τότε θέλουσι θρηνήσει πάσαι αι φυλαί της γης (της γης του Ισραήλ) και θέλουσιν ιδεί τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού μετά δυνάμεως και δόξης πολλής». (Ματθ. 24:30)

 

«Ιδών δε (ο Ιωάννης ο βαπτιστής) πολλούς εκ των Φαρισαίων και Σαδδουκαίων ερχομένους εις το βάπτισμα αυτού, είπε προς αυτούς· Γεννήματα εχιδνών, τις έδειξεν εις εσάς να φύγητε από της μελλούσης οργής;». (Ματθ. 3:7)

 

«Ουαί εις εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί διότι οικοδομείτε τους τάφους των προφητών και στολίζετε τα μνημεία των δικαίων, και λέγετε εάν ήμεθα εν ταις ημέραις των πατέρων ημών, δεν ηθέλομεν είσθαι συγκοινωνοί αυτών εν τω αίματι των προφητών. Ώστε μαρτυρείτε εις εαυτούς ότι είσθε υιοί των φονευσάντων τους προφήτας. Αναπληρώσατε και σεις το μέτρον των πατέρων σας. Όφεις, γεννήματα εχιδνών· πως θέλετε φύγει από της καταδίκης της γεέννης; Διά τούτο ιδού, εγώ αποστέλλω προς εσάς προφήτας και σοφούς και γραμματείς και εξ αυτών θέλετε θανατώσει και σταυρώσει και εξ αυτών θέλετε μαστιγώσει εν ταις συναγωγαίς σας και διώξει από πόλεως εις πόλιν, διά να έλθη εφ' υμάς παν αίμα δίκαιον εκχυνόμενον επί της γης (του Ισραήλ)  από του αίματος Άβελ του δικαίου έως του αίματος Ζαχαρίου υιού Βαραχίου, τον οποίον εφονεύσατε μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου. Αληθώς σας λέγω, Πάντα ταύτα θέλουσιν ελθεί επί την γενεάν ταύτην. (Ματθ. 23:29-36)

 

«Αληθώς σας λέγω, δεν θέλει παρέλθει η γενεά αύτη, εωσού γείνωσι πάντα ταύτα». (Ματθ. 24:34)

 

 

Η οργή του Θεού είχε αποδέκτες τους απειθείς Ιουδαίους

 

Οι διατάξεις της Παλαιάς Διαθήκης υπόσχονταν κρίσεις εις τους ασεβείς και ανόμους, παραβάτες του Μωσαϊκού νόμου. Η μακροθυμία  όμως του Θεού πάντοτε έδινε χρόνο για μετάνοια και επιστροφή.

 

«Αλλά συ είσαι Θεός συγχωρητικός, ελεήμων και οικτίρμων, μακρόθυμος και πολυέλεος, και δεν εγκατέλιπες αυτούς». (Νεεμ. 9:17)

 

Όμως τώρα οι υιοί των φονευσάντων τους προφήτας αναπλήρωσαν το μέτρο των πατέρων τους φονεύοντας τον «αρχηγόν της ζωής»  και πολλούς απεσταλμένους από τον Ιησού προς αυτούς, εμποδίζοντας την διάδοση του μηνύματος του ευαγγελίου της ζωής. Έτσι αφέθηκε έρημος ο οίκος τους και  ο θυμός της οργής του Θεού έφθασε σ΄ αυτούς μέχρι τέλους.

 

«Ιερουσαλήμ Ιερουσαλήμ η φονεύουσα τους προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς σέ· ποσάκις ηθέλησα να συνάξω τα τέκνα σου καθ' ον τρόπον συνάγει η όρνις τα ορνίθια εαυτής υπό τας πτέρυγας και δεν ηθελήσατε. Ιδού, αφίνεται εις εσάς ο οίκός σας έρημος. Διότι σας λέγω, δεν θέλετε με ιδεί εις το εξής, εωσού είπητε, Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». (Ματθ. 23:29-39)

 

σ.σ. Οι ευλογημένοι ήταν οι «την οικουμένη αναστατώσαντες» απεσταλμένοι από τον Κύριο Ιησού Χριστό με το μήνυμα της αιώνιας ζωής. Όποιος δεχόταν τους ευλογημένους του Κυρίου δεχόταν την ζωή, που ήταν ο  Ιησούς, «εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή». (Ιωάν. 11:25)

 

«Όστις δέχεται εσάς εμέ δέχεται, και όστις δέχεται εμέ δέχεται τον αποστείλαντά με». (Ματθ. 10:40)

 

Παύλος προς Θεσσαλονικείς

 

«Υμείς γαρ μιμηταί εγενήθητε, αδελφοί, των εκκλησίων του Θεού των ουσών εν τη Ιουδαία εν Χριστώ Ιησού ότι τα αυτά επάθετε και υμείς υπό των ιδίων συμφυλετών καθώς και αυτοί υπό των Ιουδαίων, των και τον Κύριον αποκτεινάντων Ιησούν, και τους προφήτας και ημάς εκδιωξάντων και Θεώ μη αρεσκόντων και πάσιν ανθρώποις εναντίων, κωλυόντων ημάς τοις έθνεσιν λαλήσαι ίνα σωθώσιν, εις το αναπληρώσαι αυτών τας αμαρτίας πάντοτε. Έφθασεν δε επ΄ αυτούς η οργή εις τέλος». (Α΄ Θεσ. 2:14-16)

 

Σύντομη αναφορά για την Θεσσαλονίκη

 

«Η πόλις της Θεσσαλονίκης  κατά τον χρόνο της αφίξεως του Παύλου εις αυτήν δεν ήτο ρωμαϊκή στρατιωτική αποικία, όπως η Κόρινθος και οι Φίλιπποι,  αλλ΄ έχαιρε των δικαιωμάτων ελευθέρας πόλεως, διοικούμενη υπό επτά Πολιταρχών (Πράξ. 17:6-8) οι οποίοι εξελέγοντο υπό των πολιτών και ήσαν υπόλογοι έναντι του Ρωμαίου ανθυπάτου (Πράξ. 17:7-8). Οι κάτοικοί της ήσαν, κατά την μέγιστην πλειονότητα αυτών, Έλληνες, αλλά και αρκετοί Ρωμαίοι και ευάριθμοι Ιουδαίοι, οι οποίοι διετήρουν συναγωγήν και ήσκουν σημαντικήν επιρροήν επί του πληθυσμού, καθώς και προσηλυτισμόν μεταξύ των εθνικών. Παραλλήλως προς τον μικτόν πληθυσμόν, η Θεσσαλονίκη διεκρίνετο και δια την ποικιλίαν των θρησκειών. Οι αρχαιολόγοι βεβαιώνουν ιερά λατρείας του ρωμαϊκού πάνθεου και του αυτοκράτορα καθώς και άλλων θεοτήτων της Ανατολής όπως του Καβίρου, της Ίσιδος, του Σεράπιδος και του Οσίριδος.  Βρέθηκαν και Θεσσαλονικά νομίσματα με την κεφαλή του Ιουλίου Καίσαρος ως θεού». (Εισαγωγή εις την Κ. Διαθήκη, Χρήστου Σπ. Βούλγαρη τόμ. Α. σελ. 575- 7)

 

 Η γέννηση της εκκλησίας  της Θεσσαλονίκης από τον Παύλο και Σίλα μνημονεύεται  από τον Λουκά στις Πράξεις στο 17ο κεφάλαιο:

 

«Διοδεύσαντες δε την Αμφίπολιν και Απολλωνίαν, ήλθαν εις Θεσσαλονίκην, όπου ήτο η συναγωγή των Ιουδαίων. Και κατά την συνήθειάν του ο Παύλος εισήλθε προς αυτούς, και τρία σάββατα διελέγετο μετ' αυτών από των γραφών, εξηγών και αποδεικνύων ότι έπρεπε να πάθη ο Χριστός και να αναστηθή εκ νεκρών και ότι ούτος είναι ο Χριστός Ιησούς, τον οποίον εγώ σας κηρύττω. Και τινές εξ αυτών επείσθησαν και ηνώθησαν μετά του Παύλου και του Σίλα, και εκ των θεοσεβών Ελλήνων πολύ πλήθος και εκ των πρώτων γυναικών ουκ ολίγαι». (Πράξ. 17:1-4)

 

Λέει λοιπόν ο Λουκάς, πως κάποιοι  εκ της συναγωγής των Ιουδαίων επείσθησαν καθώς και πλήθος εκ των θεοσεβών Ελλήνων και εκ των πρώτων γυναικών. Η εκκλησία λοιπόν του Χριστού στην Θεσσαλονίκη ήταν πολυεθνοτική  και έγινε πρότυπο «εις πάντας τους πιστεύοντας εν τη Μακεδονία και τη Αχαΐα». (Α΄Θεσ. 1:5)

 

Ποιοι έθλιβαν τους Θεσσαλονικείς πιστούς

 

«Επειδή είναι δίκαιον ενώπιον του Θεού να ανταποδώση θλίψιν εις τους όσοι σας θλίβουσι». (Β΄ Θεσ. 1:6)

 

 Οι συμφυλέτες / συμπολίτες / συμπατριώτες  που τους έθλιβαν, ήταν οι Θεσσαλονικείς Ιουδαίοι  με φιλορωμαϊκή στάση που ασκούσαν προσηλυτισμό και εμπόδιζαν τους Παύλο και Σίλα να μιλήσουν στους εθνικούς για να σωθούν.

 

«Φθονήσαντες δε οι μη πειθόμενοι Ιουδαίοι και λαβόντες μεθ' εαυτών κακούς τινάς ανθρώπους εκ των χυδαίων και οχλαγωγήσαντες, εθορύβουν την πόλιν και εφορμήσαντες εις την οικίαν του Ιάσονος, εζήτουν αυτούς διά να φέρωσιν εις τον δήμον· μη ευρόντες δε αυτούς, έσυραν τον Ιάσονα και τινάς αδελφούς επί τους πολιτάρχας, βοώντες ότι οι αναστατώσαντες την οικουμένην, ούτοι ήλθον και εδώ, τους οποίους υπεδέχθη ο Ιάσων· και πάντες ούτοι πράττουσιν εναντίον των προσταγμάτων του Καίσαρος, λέγοντες ότι είναι βασιλεύς άλλος, ο Ιησούς». (Πράξ. 17:5-7)

 

Οι ίδιοι Θεσσαλονικείς Ιουδαίοι, επιβουλεύθηκαν τον Παύλο και τον Σίλα στην Βέροια. «Ως δε έμαθον οι από της Θεσσαλονίκης Ιουδαίοι ότι και εν τη Βεροία εκηρύχθη υπό του Παύλου ο λόγος του Θεού, ήλθον και εκεί και ετάραττον τους όχλους». (Πράξ. 17:13)

 

Δικαίως και αληθώς λοιπόν είπε ο Παύλος: «Εμποδίζοντες ημάς να λαλήσωμεν προς τα έθνη διά να σωθώσι, διά να αναπληρώσωσι τας αμαρτίας εαυτών πάντοτε. Έφθασε δε επ' αυτούς η οργή μέχρι τέλους».  (Α’ Θεσ. 2:14-16)

 

Ο Ιησούς στοχοποιεί τους γεωργούς του αμπελώνα ως αποδέκτες της οργής του

 

«Ο Κύριος θέλει εισέλθει εις κρίσιν μετά των πρεσβυτέρων του λαού αυτού και μετά των αρχόντων αυτού· διότι σεις κατεφάγετε τον αμπελώνα (μου)». (Ησ. 3:14, βλ. Ο΄)

 

Η παραβολή του αμπελώνα και των γεωργών

 

 «Άλλην παραβολήν ακούσατε. Ήτο άνθρωπός τις οικοδεσπότης, όστις εφύτευσεν αμπελώνα και περιέβαλεν εις αυτόν φραγμόν και έσκαψεν εν αυτώ ληνόν και ωκοδόμησε πύργον, και εμίσθωσεν αυτόν εις γεωργούς και απεδήμησεν. Ότε δε επλησίασεν ο καιρός των καρπών, απέστειλε τους δούλους αυτού προς τους γεωργούς διά να λάβωσι τους καρπούς αυτού.

Και πιάσαντες οι γεωργοί τους δούλους αυτού, άλλον μεν έδειραν, άλλον δε εφόνευσαν, άλλον δε ελιθοβόλησαν. Πάλιν απέστειλεν άλλους δούλους πλειοτέρους των πρώτων, και έκαμον εις αυτούς ωσαύτως. Ύστερον δε απέστειλε προς αυτούς τον υιόν αυτού λέγων· Θέλουσιν εντραπή τον υιόν μου. Αλλ' οι γεωργοί, ιδόντες τον υιόν, είπον προς αλλήλους· Ούτος είναι ο κληρονόμος έλθετε, ας φονεύσωμεν αυτόν και ας κατακρατήσωμεν την κληρονομίαν αυτού. Και πιάσαντες αυτόν, εξέβαλον έξω του αμπελώνος και εφόνευσαν». (Ματθ. 21:23-39)

 

Όταν λοιπόν έλθη ο κύριος του αμπελώνος, («ο ήν ο ών και ο ερχόμενος»), τι θέλει κάμει εις τους γεωργούς εκείνους;  Λέγουσι προς αυτόν· Κακούς κακώς θέλει απολέσει αυτούς, και τον αμπελώνα θέλει μισθώσει εις άλλους γεωργούς, οίτινες θέλουσιν αποδώσει εις αυτόν τους καρπούς εν τοις καιροίς αυτών». (Ματθ. 21:40-41)

 

«Και ακούσαντες οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι τας παραβολάς αυτού, ενόησαν ότι περί αυτών λέγει». (Ματθ. 21:45)

 

Και πράγματι ο Κύριος ήλθε και απώλεσε τους κακούς γεωργούς του αμπελώνα του, τους  φονείς και παραβάτες του νόμου και αρνητές της αγάπης του και γκρέμισε τον ναό τους,  ολοκληρώνοντας τον αιώνα του Μωσαϊκού νόμου με τις εκτελεσθείσες γραμμένες κρίσεις.

 

«Στραφείς δε προς αυτάς ο Ιησούς, είπε· θυγατέρες της Ιερουσαλήμ, μη κλαίετε δι' εμέ, αλλά δι' εαυτάς κλαίετε και διά τα τέκνα σας. Διότι ιδού, έρχονται ημέραι καθ' ας θέλουσιν ειπεί· Μακάριαι αι στείραι και αι κοιλίαι, αίτινες δεν εγέννησαν, και οι μαστοί, οίτινες δεν εθήλασαν. Τότε θέλουσιν αρχίσει να λέγωσιν εις τα όρη, Πέσετε εφ' ημάς, και εις τα βουνά, Σκεπάσατε ημάς». (Λουκ. 23:28)

 

 

«Και λέγουσι προς τα όρη και προς τας πέτρας· Πέσατε εφ' ημάς και κρύψατε ημάς από προσώπου του καθημένου επί του θρόνου και από της οργής του Αρνίου». (Αποκ. 6:16)

 

Τι ήξεραν για τις νεφέλες οι Ιουδαίοι αρχιερείς

 

«Λέγει προς αυτόν (τον Καϊάφα) ο Ιησούς· Συ είπας· πλην σας λέγω, Εις το εξής θέλετε ιδεί τον Υιόν του ανθρώπου καθήμενον εκ δεξιών της δυνάμεως και ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού». (Ματθ. 26:64)

 

«Ιδού, έρχεται μετά των νεφελών, και θέλει ιδεί αυτόν πας οφθαλμός και εκείνοι οίτινες εξεκέντησαν αυτόν, και θέλουσι θρηνήσει επ' αυτόν πάσαι αι φυλαί της γης (= το δωδεκάφυλο). Ναι, αμήν». (Αποκ. 1:7)

 

“Και αφού είπε ταύτα, βλεπόντων αυτών ανελήφθη, και νεφέλη υπέλαβεν αυτόν από των οφθαλμών αυτών. Και ενώ ήσαν ατενίζοντες εις τον ουρανόν ότε αυτός ανέβαινεν (επί της νεφέλης), ιδού, άνδρες δύο με ιμάτια λευκά εστάθησαν πλησίον αυτών, οίτινες και είπον· Άνδρες Γαλιλαίοι, τι ίστασθε εμβλέποντες εις τον ουρανόν; ούτος ο Ιησούς, όστις ανελήφθη αφ' υμών εις τον ουρανόν, θέλει ελθεί ούτω (επί των νεφελών) καθ' ον τρόπον είδετε αυτόν πορευόμενον εις τον ουρανόν.” (Acts 1:9-11)

 

Το «θέλετε ιδεί τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού» είχε ιδιαίτερη σημασία για τους Εβραίους στους οποίους και απευθυνότανε ο Ιησούς διότι αυτοί γνώριζαν από τις εβραϊκές γραφές ότι επί των νεφελών ο Θεός επέφερε την κρίσι του στους ασεβείς. Το ότι αυτοί θα τον έβλεπαν ερχόμενο επί των νεφελών του ουρανού, σήμαινε ότι η οργή του Θεού θα ερχόταν πάνω τους.

 

Βιβλικές αναφορές για τις νεφέλες

 

«Η κατά της Αιγύπτου όρασις. Ιδού, ο Κύριος επιβαίνει επί νεφέλης κούφης (= ελαφριάς/αεικίνητης) και θέλει επέλθει επί την Αίγυπτον· και τα είδωλα της  Αιγύπτου θέλουσι σεισθή από προσώπου αυτού, και η καρδία της Αιγύπτου θέλει διαλυθή εν μέσω αυτής». (Ησ. 19:1)

 

«Δύναται να εννοήση κανείς την εξάπλωσιν των νεφών (νεφελών) και τας βροντάς του στερεώματος αυτού; Ιδού εξαπλώνει περί αυτόν την ομίχλην του και καλύπτει τας κορυφάς των ορέων. Διότι δι΄ αυτών κρίνει τους λαούς, δίδει τροφήν εν αφθονία». (Ιώβ 36:29-31. Μετάφρ. Διωρθ. Εβραϊκού Αθ. Π. Χαστούπη)

 

 Μιλώντας ο Ιησούς στους Εβραίους τους έλεγε: « Διότι καθώς ο Πατήρ έχει ζωήν εν εαυτώ, ούτως έδωκε και εις τον Υιόν να έχη ζωήν εν εαυτώ· και εξουσίαν έδωκεν εις αυτόν να κάμνη και κρίσιν, διότι είναι Υιός ανθρώπου». (Ιωάν. 5:26-27)

 

Οι Εβραίοι πάντα φόνευαν τους προφήτες του Θεού

 

«Ουαί εις εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί· διότι οικοδομείτε τους τάφους των προφητών και στολίζετε τα μνημεία των δικαίων, και λέγετε· Εάν ήμεθα εν ταις ημέραις των πατέρων ημών, δεν ηθέλομεν είσθαι συγκοινωνοί αυτών εν τω αίματι των προφητών. Ώστε μαρτυρείτε εις εαυτούς ότι είσθε υιοί των φονευσάντων τους προφήτας. Αναπληρώσατε και σεις το μέτρον των πατέρων σας. Όφεις, γεννήματα εχιδνών· πως θέλετε φύγει από της καταδίκης της γεέννης;». (Ματθ. 23:29-33)

 

Οι Εβραίοι φόνευσαν τον αρχηγό της Ζωής

 

«Σεις όμως τον άγιον και δίκαιον ηρνήθητε, και εζητήσατε άνδρα φονέα να χαρισθή εις εσάς, τον δε αρχηγόν της ζωής  εθανατώσατε, τον οποίον ο Θεός ανέστησεν εκ νεκρών, του οποίου ημείς είμεθα μάρτυρες». (Πράξ. 3:14-15, 13:27-28)

 

Οι Εβραίοι φόνευσαν τους απεσταλμένους του Ιησού και εδίωξαν την πρώτη εκκλησία επισύροντες την οργή του Θεού

 

«Ωμοιώθη η βασιλεία των ουρανών με άνθρωπον βασιλέα, όστις έκαμε γάμους εις τον υιόν αυτού και απέστειλε τους δούλους αυτού να καλέσωσι τους προσκεκλημένους εις τους γάμους και δεν ήθελον να έλθωσι. Πάλιν απέστειλεν άλλους δούλους, λέγων· Είπατε προς τους προσκεκλημένους· Ιδού, το γεύμα μου ητοίμασα, οι ταύροι μου και τα θρεπτά είναι εσφαγμένα και πάντα είναι έτοιμα· έλθετε εις τους γάμους. Εκείνοι όμως αμελήσαντες απήλθον, ο μεν εις τον αγρόν αυτού, ο δε εις το εμπόριον αυτού· οι δε λοιποί πιάσαντες τους δούλους αυτού ύβρισαν και εφόνευσαν». (Ματθ. 22:6)

 

Ακούσας δε ο βασιλεύς ωργίσθη και πέμψας τα στρατεύματα αυτού (Ρωμαίοι), απώλεσε τους φονείς εκείνους και την πόλιν αυτών κατέκαυσε».  (Ματθ. 22:7)

 

Όλοι οι προφήτες μίλησαν για την οργή του Θεού στους ασεβείς παραβάτες του Μωσαϊκού νόμου

 

«Οι αμαρτωλοί εν Σιών θέλουσι τρομάξει· τρόμος θέλει καταλάβει τους υποκριτάς, ώστε θέλουσι λέγει, Τις μεταξύ ημών θέλει κατοικήσει μετά του κατατρώγοντος πυρός; τις μεταξύ ημών θέλει κατοικήσει μετά των αιωνίων καύσεων;». (Ησ. 33:14)

 

«Επροφήτευσεν δέ και τούτοις έβδομος από Αδάμ Ενώχ λέγων: ιδού ήλθεν Κύριος εν αγίαις μυριάσιν αυτού, ποιήσαι κρίσιν κατά πάντων και ελέγξαι πάντας τους ασεβείς περί πάντων των έργων ασεβείας αυτών ών ησέβησαν και περί πάντων τών σκληρών ων ελάλησαν κατ' αυτού αμαρτωλοί ασεβείς  (οι εν Σιών)». (Επιστολή Ιούδα προς Εβραίους)

 

«..Καί αυτοί λήμψονται την κόλασιν αυτών περί πάντων ών εποίησαν..». (Ιεζ. 43:11 Ο΄)

 

«Και συ, υιέ ανθρώπου, άκουσον· ούτω λέγει Κύριος ο Θεός προς την γην του Ισραήλ. Τέλος, το τέλος ήλθεν επί τα τέσσαρα άκρα της γης.

Το τέλος ήλθε τώρα επί σε και θέλω αποστείλει επί σε την οργήν μου και θέλω σε κρίνει κατά τας οδούς σου και θέλω ανταποδώσει επί σε πάντα τα βδελύγματά σου». (Ιεζ. 7:2-3)

 

«Ουαί εις αυτούς διότι περιεπάτησαν εις την οδόν του Κάϊν, και χάριν μισθού εξεχύθησαν εις την πλάνην του Βαλαάμ, και απωλέσθησαν εις την αντιλογίαν του Κορέ». (Επιστολή Ιούδα προς Εβραίους)

 

«Όστις κρατεί το πτυάριον εν τη χειρί αυτού και θέλει διακαθαρίσει το αλώνιον αυτού και θέλει συνάξει τον σίτον αυτού εις την αποθήκην, το δε άχυρον θέλει κατακαύσει εν πυρί ασβέστω». (Ματθ.3:12)

 

 

Ο Ιησούς προείπε πότε θα ερχόταν το τέλος του Ναού της Ιερουσαλήμ που ήταν «αντίτυπο» του επουράνιου ναού και στήριγμα του θεοκρατικού Ισραήλ

 

«Και εξελθών ο Ιησούς ανεχώρει από του ιερού· και προσήλθον οι μαθηταί αυτού διά να επιδείξωσιν εις αυτόν τας οικοδομάς του ιερού. Ο δε Ιησούς είπε προς αυτούς· Δεν βλέπετε πάντα ταύτα; αληθώς σας λέγω, δεν θέλει αφεθή εδώ λίθος επί λίθον, όστις δεν θέλει κατακρημνισθή. Και ενώ εκάθητο επί του όρους των Ελαιών, προσήλθον προς αυτόν οι μαθηταί κατ' ιδίαν, λέγοντες· Ειπέ προς ημάς πότε θέλουσι γείνει ταύτα (το γκρέμισμα του ιερού) και τι το σημείον της παρουσίας σου (όταν έλθης) και της συντέλειας του αιώνος; (όχι του κόσμου)». (Ματθ. 24:1-3)

 

Στις απορίες των μαθητών ο Ιησούς απαντούσε πάντοτε με σαφήνεια και επεξηγηματικά.

 

(Ι)  Πότε θα γίνουν ταύτα;

 

Έπρεπε πρώτα να εκπληρωθεί η μεγάλη εντολή

 

«Είπε δε προς αυτούς· Ούτοι είναι οι λόγοι, τους οποίους ελάλησα προς υμάς ότε ήμην έτι μεθ' υμών, ότι πρέπει να πληρωθώσι πάντα τα γεγραμμένα εν τω νόμω του Μωϋσέως και προφήταις και ψαλμοίς περί εμού. Τότε διήνοιξεν αυτών τον νούν, διά να καταλάβωσι τας γραφάς· και είπε προς αυτούς ότι ούτως είναι γεγραμμένον και ούτως έπρεπε να πάθη ο Χριστός και να αναστηθή εκ νεκρών τη τρίτη ημέρα, και να κηρυχθή εν τω ονόματι αυτού μετάνοια και άφεσις αμαρτιών εις πάντα τα έθνη, γινομένης αρχής από Ιερουσαλήμ». (Λουκ. 24:44-47)

 

«Και είπεν αυτοίς· Πορευθέντες είς τόν κόσμον άπαντα κηρύξατε το ευαγγέλιον πάση τή κτίσει. Όστις πιστεύση και βαπτισθή θέλει σωθή, όστις όμως απιστήση θέλει κατακριθή». (Μάρκ. 16:15)

 

«Και θέλει κηρυχθή τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη προς μαρτυρίαν εις πάντα τα έθνη, και τότε θέλει ελθεί το τέλος (όχι του κόσμου)». (Ματθ. 24:14)

 

Η μεγάλη εντολή εκπληρώθηκε πριν την καταστροφή της Ιερουσαλήμ στην γενιά των αποστόλων

 

«Εκείνοι δε εξελθόντες εκήρυξαν πανταχού, συνεργούντος του Κυρίου και βεβαιούντος το κήρυγμα διά των επακολουθούντων θαυμάτων. Αμήν». (Μάρκ. 16:19)

 

«Λέγω όμως, Μη δεν ήκουσαν; Μάλιστα εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος αυτών και εις τα πέρατα της οικουμένης οι λόγοι αυτών».  (Ψαλμ. 19:4, Ρωμ. 10:17-18)

 

«…… διά την ελπίδα την αποτεταμιευμένην διά σας εν τοις ουρανοίς, την οποίαν προηκούσατε εν τω λόγω της αληθείας του ευαγγελίου, το οποίον ήλθεν εις εσάς, καθώς και εις όλον τον κόσμον και καρποφορεί καθώς και εις εσάς, αφ' ης ημέρας ηκούσατε και εγνωρίσατε την χάριν του Θεού εν αληθεία». ( Κολ. 1:5-6)

 

«…εάν επιμένητε εις την πίστιν, τεθεμελιωμένοι και στερεοί και μη μετακινούμενοι από της ελπίδος του ευαγγελίου, το οποίον ηκούσατε, του κηρυχθέντος εις πάσαν την κτίσιν την υπό τον ουρανόν, του οποίου εγώ ο Παύλος έγεινα υπηρέτης». (Κολ. 1:23)

 

«Εις δε τον δυνάμενον να σας στηρίξη κατά το ευαγγέλιόν μου και το κήρυγμα του Ιησού Χριστού, κατά την αποκάλυψιν του μυστηρίου του σεσιωπημένου μεν από χρόνων αιωνίων, φανερωθέντος δε τώρα διά προφητικών γραφών κατ' επιταγήν του αιωνίου Θεού και γνωρισθέντος εις πάντα τα έθνη προς υπακοήν πίστεως, εις τον μόνον σοφόν Θεόν έστω η δόξα διά Ιησού Χριστού εις τους αιώνας· αμήν». (Ρωμ. 16:25-27)

 

(ΙΙ)  Και τι το σημείο της παρουσίας σου και της συντέλειας του αιώνος;

 

Οι μαθητές δεν ρώτησαν πότε θα έρθει το τέλος του κόσμου. Ουδέποτε ο Ιησούς  τους  μίλησε  για το τέλος του κόσμου. Η δράση του Ιησού ήταν στην Ιουδαία, ανάμεσα στους Εβραίους και η διδαχή του και οι συνομιλίες του μαζί  τους αφορούσαν πάντα ζητήματα της πολυτάραχης ιστορίας των  και του Μωσαϊκού νόμου, ο οποίος επρόκειτο να αναιρεθεί για το ανωφελές αυτού, και να αντικατασταθεί με το αιώνιο ευαγγέλιο της χάριτος του Θεού. Ο Ιησούς ήταν η εκπλήρωση της επαγγελίας του Θεού που δίνει ζωή και «αυτή εν αφθονία» στους μετανοούντες. Ο Ιησούς δεν ήρθε να καταστρέψει τον κόσμο, αυτός ήταν ο «αίρων την αμαρτία του κόσμου». (Ιωάν. 1:30, 10:10)

 

«Ο κλέπτης δεν έρχεται, ειμή διά να κλέψη και θύση και απολέση· εγώ ήλθον διά να έχωσι ζωήν και να έχωσιν αυτήν εν αφθονία». (Ιωάν. 10:10)

 

Η συζήτηση των μαθητών με τον Ιησού αφορούσε το γκρέμισμα του οικοδομημένου Ναού που ήταν ο μεγαλύτερος θεσμός του Ιουδαϊσμού και του τυπικού του, γεγονός που για τους Εβραίους ήταν αδιανόητο να συμβεί. Ο Ναός νομιμοποιούσε τον ιουδαϊσμό σαν θρησκεία και τους Ιουδαίους σαν έθνος, το γκρέμισμά του θα συντελούσε στην παύση και των δύο.

 

«Το σημείο». Η χρήση του ενικού στην ερώτηση των μαθητών καθιστούν την «παρουσία» και την «συντέλεια του αιώνα» αλληλοσυνδεόμενα και αλληλοεξαρτώμενα γεγονότα. Δεν επρόκειτο να γίνει η συντέλεια του αιώνα του Μωσαϊκού νόμου των αλληγοριών και των τύπων, χωρίς την Παρουσία του Υιού του ανθρώπου επί των νεφελών με την δόξα του Πατρός και των αγίων αγγέλων αυτού, του «ποιήσαι κρίσιν» και «κάμνων  εκδίκησην», στους παραβάτες του νόμου. (Ματθ. 16:27, 24:30)

 

«Διότι μέλλει ο Υιός του ανθρώπου να έλθη εν τη δόξη του Πατρός αυτού μετά των αγγέλων αυτού, και τότε θέλει αποδώσει εις έκαστον κατά την πράξιν αυτού». (Ματθ. 16:27)

 

«Εις εσάς δε τους θλιβομένους (από τις επιβουλές των Ιουδαίων) άνεσιν μεθ' ημών, όταν ο Κύριος Ιησούς αποκαλυφθή απ' ουρανού μετά των αγγέλων της δυνάμεως αυτού εν πυρί φλογός, κάμνων εκδίκησιν εις τους μη γνωρίζοντας Θεόν («ότι ουκ οίδασιν τον πέμψαντά με») και εις τους μη υπακούοντας εις το ευαγγέλιον του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, οίτινες θέλουσι τιμωρηθή με όλεθρον αιώνιον από προσώπου του Κυρίου και από της δόξης της δυνάμεως αυτού …». (Β΄ Θεσ. 1:7-9)

 

Το σημείο της παρουσίας και της εκδίκησης του Κυρίου Ιησού

 

«Όταν δε ίδητε την Ιερουσαλήμ περικυκλουμένην υπό στρατοπέδων (Ρωμαίοι) τότε γνωρίσατε ότι επλησίασεν η ερήμωσις αυτής. Τότε οι όντες εν τη Ιουδαία ας φεύγωσιν εις τα όρη, και οι εν μέσω αυτής ας αναχωρώσιν έξω, και οι εν τοις αγροίς ας μη εμβαίνωσιν εις αυτήν, διότι ημέραι εκδικήσεως είναι αύται, διά να πληρωθώσι πάντα τα γεγραμμένα. ουαί δε εις τας εγκυμονούσας και τας θηλαζούσας εν εκείναις ταις ημέραις· διότι θέλει είσθαι μεγάλη στενοχωρία επί της γης (τού Ισραήλ) και οργή κατά του λαού τούτου (των Ιουδαίων)».  (Λουκ. 21:20-23)

 

Το φορτίο του λόγου του Κυρίου διά χειρός Μαλαχία προς Ισραήλ

 

 

«Διότι, ιδού, έρχεται ημέρα, ήτις θέλει καίει ως κλίβανος· και πάντες οι υπερήφανοι και πάντες οι πράττοντες ασέβειαν θέλουσιν είσθαι άχυρον· και η ημέρα η ερχομένη θέλει κατακαύσει αυτούς, λέγει ο Κύριος παντοκράτωρ ώστε δεν θέλει αφήσει εις αυτούς ρίζα ουδέ  κλήμα. Εις εσάς όμως τους φοβουμένους το όνομά μου θέλει ανατείλει ο ήλιος της δικαιοσύνης με ίασιν εν ταις πτέρυξιν αυτού· και θέλετε εξέλθει, και σκιρτήσει ως μοσχάρια της φάτνης». (Μαλ. 4:1-2)

 

Δεν θέλει αφήσει εις αυτούς ρίζα ουδέ κλήμα

 

«Ου γαρ μη γένηται έκγονα πονηρών, λαμπτήρ δε ασεβών σβεσθήσεται». (Παρ. 24:20)

 

Μετάφραση: Δεν θα υπάρξουν εγγόνια στους πονηρούς, και το φως των ασεβών θα σβήσει.

 

Το φορτίο του λόγου του Κυρίου διά χειρός  Ιωάννου του βαπτιστή προς Ισραήλ

 

«Εγώ μεν σας βαπτίζω εν ύδατι εις μετάνοιαν· ο δε οπίσω μου ερχόμενος είναι ισχυρότερός μου, του οποίου δεν είμαι άξιος να βαστάσω τα υποδήματα· αυτός θέλει σας βαπτίσει εν Πνεύματι Αγίω και πυρί. Όστις κρατεί το πτυάριον εν τη χειρί αυτού και θέλει διακαθαρίσει το αλώνιον αυτού και θέλει συνάξει τον σίτον αυτού εις την αποθήκην, το δε άχυρον θέλει κατακαύσει εν πυρί ασβέστω». (Ματ. 3:11-12)

 

 

Προειδοποιήσεις του Ιησού και συμβουλές των αποστόλων στην διωκόμενη από τους Ιουδαίους εκκλησία

 

«Ενθυμείσθε τον λόγον, τον οποίον εγώ είπον προς εσάς· Δεν είναι δούλος μεγαλήτερος του κυρίου αυτού. Εάν εμέ εδίωξαν, και σας θέλουσι διώξει· εάν τον λόγον μου εφύλαξαν, και τον υμέτερον θέλουσι φυλάξει. Αλλά ταύτα πάντα θέλουσι κάμει εις εσάς διά το όνομά μου, διότι δεν εξεύρουσι τον πέμψαντά με». (Ιωάν. 15:20-21)

 

«Ευλογείτε τους καταδιώκοντας υμάς, ευλογείτε και μη καταράσθε……

Μη εκδικήτε εαυτούς, αγαπητοί, αλλά δότε τόπον τη οργή· διότι είναι γεγραμμένον· εις εμέ ανήκει η εκδίκησις, εγώ θέλω κάμει ανταπόδοσιν, λέγει Κύριος. Εάν λοιπόν πεινά ο εχθρός σου, τρέφε αυτόν, εάν διψά, πότιζε αυτόν· διότι πράττων τούτο θέλεις σωρεύσει άνθρακας πυρός επί την κεφαλήν αυτού. Μη νικάσαι υπό του κακού, αλλά νίκα διά του αγαθού το κακόν». (Ρωμ. 12:14-21)

 

«Διότι εξεύρομεν τον ειπόντα· Εις εμέ ανήκει η εκδίκησις, εγώ θέλω κάμει ανταπόδοσιν, λέγει Κύριος· και πάλιν· Ο Κύριος θέλει κρίνει τον λαόν αυτού. Φοβερόν είναι το να πέση τις εις χείρας Θεού ζώντος». (Εβρ. 10:30)

 

Η πρώτη εκκλησία πίστευε στα λόγια του Κυρίου Ιησού και των αποστόλων και περίμενε την «παρουσία» και συντέλεια του αιώνα του Μωσαϊκού νόμου στην δική της γενεά, όπως και έγινε

 

«Αληθώς σας λέγω, είναι τινές των εδώ ισταμένων, οίτινες δεν θέλουσι γευθή θάνατον, εωσού ίδωσι τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον εν τη βασιλεία αυτού». (Ματθ. 16:28)

 

Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς «Εάν αυτόν θέλω να μένη εωσού έλθω, τι προς σε; συ ακολούθει μοι. Διεδόθη λοιπόν ο λόγος ούτος εις τους αδελφούς ότι ο μαθητής εκείνος δεν αποθνήσκει, ο Ιησούς όμως δεν είπε προς αυτόν ότι δεν αποθνήσκει, αλλ' εάν θέλω αυτόν να μένη εωσού έλθω, τι προς σε;». (Ιωάν. 21:22-23)

 

σ.σ. Ο μαθητής για τον οποίον έγινε ο λόγος αυτός ήταν βιολογικά ζωντανός καθώς και άλλοι μαθητές της πρώτης εκκλησίας, όταν ήλθε ο Κύριος Ιησούς για να απολέσει τους κακούς γεωργούς και να απολυτρώσει τους προσμένοντας αυτόν.

 

«Όταν δε σας διώκωσιν εν τη πόλει ταύτη, φεύγετε εις την άλλην· διότι αληθώς σας λέγω, δεν θέλετε τελειώσει τας πόλεις του Ισραήλ, εωσού έλθη ο Υιός του ανθρώπου». (Ματθ. 10:23)

 

«Διότι καθώς η αστραπή εξέρχεται από ανατολών και φαίνεται έως δυσμών, ούτω θέλει είσθαι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου. Διότι όπου είναι το πτώμα, εκεί θέλουσι συναχθή οι αετοί». (Ματθ. 24:28)

 

«Όταν δε ίδητε την Ιερουσαλήμ περικυκλουμένην υπό στρατοπέδων τότε γνωρίσατε ότι επλησίασεν η ερήμωσις αυτής». (Λουκ. 21:20)

 

«Ακούσας δε ο βασιλεύς ωργίσθη, και πέμψας τα στρατεύματα αυτού απώλεσε τους φονείς εκείνους και την πόλιν αυτών κατέκαυσε». (Ματθ. 22:7)

 

Το πτώμα ήταν ή Ιερουσαλήμ και η σύναξη των αετών ο πολυεθνικός Ρωμαϊκός στρατός. Το γεγονός δεν θα περνούσε απαρατήρητο καθώς και η αστραπή δεν περνάει απαρατήρητη

 

Το πτώμα

 

 Στον Ιώβ λέγει για τον ασεβή: «Κατατέτακται δε εις σίτα γύψιν οίδεν δε εν εαυτώ οτι μένει εις πτώμα ημέρα δε αυτόν σκοτεινή στροβήσει». (Ιώβ 15:23 Ο΄)

 

 «Εχει πλέον καταταχθή μεταξύ εκείνων, που έχουν ορισθή ως τροφή στους γύπας. Και ο ίδιος το γνωρίζει πλέον καλά και το φρονεί, ότι η κατάληξίς του θα είναι να γίνη πτώμα. Ημέρα μαύρη και σκοτεινή θα τον συνταράξη και θα τον στροβιλίση». (Ερμηνευτική απόδοση Ι.Θ. Κολιτσάρας)

 

Τα όρνεα

 

«…..συνάξω εις αυτούς κακά και τα βέλη μου συντελέσω εις αυτούς (οργή) τηκόμενοι λιμώ και βρώσει ορνέων». (Δευτ. 32:23 Ο΄, και Ιερ. 15:3)

 

«Και συ, υιέ ανθρώπου, ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ειπέ προς τα όρνεα παντός είδους και προς πάντα τα θηρία του αγρού, συνάχθητε και έλθετε· συναθροίσθητε πανταχόθεν εις την θυσίαν μου, την οποίαν εγώ εθυσίασα διά σας, θυσίαν μεγάλην επί των ορέων του Ισραήλ, διά να φάγητε σάρκα και να πίητε αίμα. Θέλετε φάγει την σάρκα των ισχυρών και πίει το αίμα των αρχόντων της γης, των κριών, των αρνίων και των τράγων και των μόσχων, πάντων σιτευτών της Βασάν». (Ιεζ. 37:17-18, Αποκ. 19:17-18)

 

«Ακούσας δε ο βασιλεύς ωργίσθη και πέμψας τα στρατεύματα αυτού απώλεσε τους φονείς εκείνους και την πόλιν αυτών κατέκαυσε». (Ματθ. 22:7)

 

Η συντέλεια του αιώνος (όχι του κόσμου)

 

Αιών = διάστημα||περίοδος χρόνου||το χρονικόν διάστημα της ζωής τινός||εποχή||γενεά.

 

Οι μαθητές γνώριζαν την διδαχή του Κυρίου. Ήξεραν ότι η επαγγελία της ζωής  είχε εκπληρωθεί. Ο παλαιός νόμος της αμαρτίας και του θανάτου έδωσε την θέση του  στο νόμο του Πνεύματος της ζωής εν Χριστώ Ιησού.

 

«Διότι ο νόμος του Πνεύματος της ζωής εν Χριστώ Ιησού με ηλευθέρωσεν από του νόμου της αμαρτίας και του θανάτου». (Ρωμ. 8:2)

 

«Έκαμεν (ο Θεός) ημάς ικανούς να ήμεθα διάκονοι της Καινής Διαθήκης, ουχί του γράμματος αλλά του πνεύματος. Διότι το γράμμα θανατόνει το δε πνεύμα  ζωοποιεί». (Β’ Κορ. 3:6,  Β’ Τιμ. 1:10)

 

Ο αιώνας της διακονίας του Μωσαϊκού νόμου και του τυπικού του τελείωσε.  

 

«Ταύτα δε πάντα εγίνοντο εις εκείνους παραδείγματα, και εγράφησαν προς νουθεσίαν ημών, εις τους οποίους τα τέλη των αιώνων έφθασαν». (Α΄Κορ. 10:11)

 

«….τώρα δε άπαξ εις το τέλος των αιώνων εφανερώθη, («επί συντελεία των αιώνων πεφανέρωται») διά να αθετήση την αμαρτίαν διά της θυσίας εαυτού». (Εβρ. 9:26)

 

Η βασιλεία του Θεού αφαιρέθηκε από τον σαρκικό Ισραήλ και δόθηκε στον πνευματικό Ισραήλ.

 

«Διά τούτο λέγω προς υμάς ότι θέλει αφαιρεθή αφ' υμών η βασιλεία του Θεού και θέλει δοθή εις έθνος κάμνον τους καρπούς αυτής». (Ματθ. 21:43)

 

Η συντέλεια του αιώνα, του Μωσαϊκού νόμου και του κράτους του Ισραήλ, ολοκληρώθηκε με την καταστροφή του Ναού της Ιερουσαλήμ που ήταν το μεγαλύτερο σύμβολο του ιουδαϊσμού. Τα αποδεικτικά στοιχεία των τύπων του Μωσαϊκού νόμου κατακάηκαν, «στοιχεία καυσούμενα λυθήσεται» (Β΄Πέτρ. 3:10),  οι Ιουδαίοι ιερείς έπαυσαν να ιερατεύουν, οι ιερατικές ενδυμασίες, οι θυσίες ζώων, οι προσφορές, τα θυμιάματα, οι λαμπρές εορτές, οι φωνές κιθαρωδών και μουσικών, το φως της επτάφωτης λυχνίας, τα πάντα έπαυσαν.

 

Οι πρώτοι χριστιανοί γνώριζαν ότι ήταν επικείμενη η παρουσία του Κυρίου και ότι όλα αυτά θα συνέβαιναν εις την Ιερουσαλήμ και το ιουδαϊκό έθνος και ζούσαν «προσδοκώντας και σπεύδοντας την παρουσίαν της του Θεού ημέρας». (Β΄Πέτρ. 3:12)

 

«Πάντων δε το τέλος επλησίασε. Φρονίμως λοιπόν διάγετε και αγρυπνείτε εις τας προσευχάς». (Α΄Πέτρου προς Εβραίους  4:7)

 

 

Ο Ιησούς Χριστός ο μάρτυς ο πιστός και αληθινός εκπλήρωσε όσα ο Θεός είχε υποσχεθεί δια των προφητών του για την βασιλεία των ουρανών

 

«Ο Δανιήλ ελάλησε και είπεν, Εγώ εθεώρουν εν τω οράματί μου την νύκτα και ιδού οι τέσσαρες άνεμοι του ουρανού συνεφώρμησαν επί την θάλασσαν την μεγάλην. Και τέσσαρα θηρία μεγάλα ανέβησαν εκ της θαλάσσης, διαφέροντα απ' αλλήλων». (Δαν. 7:2-3)

 

«Ταύτα τα θηρία τα μεγάλα τα τέσσαρα τέσσαρες βασιλείαι αναστήσονται επί της γης (του Ισραήλ) αι αρθήσονται και παραλήμψονται την βασιλείαν άγιοι Υψίστου και καθέξουσιν αυτήν έως αιώνος των αιώνων». (Δανιήλ 7:17 LXX)

 

Τα τέσσερα μεγάλα θηρία ήταν τέσσερις βασιλείες, η Βαβυλωνιακή, η Περσική, η Ελληνική και η Ρωμαϊκή  που κυριάρχησαν στην γη του Ισραήλ και πάνω στον οίκο του Ιακώβ.

 

Ο άγγελος που επισκέφτηκε τον Ιουδαίο Δανιήλ πολεμούσε τις εχθρικές πνευματικές δυνάμεις

 

«Και είπεν, Εξεύρεις διά τι ήλθον προς σε; τώρα δε θέλω επιστρέψει να πολεμήσω μετά του άρχοντος της Περσίας· και όταν εξέλθω, ιδού, ο άρχων της Ελλάδος  θέλει ελθεί. Πλην θέλω σοι αναγγείλει το γεγραμμένον εν τη γραφή της αληθείας· και δεν είναι ουδείς ο αγωνιζόμενος μετ' εμού υπέρ τούτων, ειμή Μιχαήλ ο άρχων υμών». (Δαν. 10:20-21)

 

Οι επικεφαλής των τεσσάρων βασιλειών ήταν οι κοσμοκράτορες του σκότους τους οποίους υπέταξε  ο Ιησούς Χριστός και η γνήσια εκκλησία του.

 

«Και αναβιβάσας αυτόν (τον Ιησού) ο διάβολος εις όρος υψηλόν, έδειξεν εις αυτόν πάντα τα βασίλεια της οικουμένης εν μιά στιγμή χρόνου, και είπε προς αυτόν ο διάβολος· εις σε θέλω δώσει άπασαν την εξουσίαν ταύτην και την δόξαν αυτών, διότι εις εμέ είναι παραδεδομένη, και εις όντινα θέλω δίδω αυτήν. Συ λοιπόν εάν προσκυνήσης ενώπιόν μου, σου θέλουσιν είσθαι πάντα». (Λουκ. 4:5-7)

 

«Και αποκριθείς προς αυτόν, είπεν ο Ιησούς· Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά· διότι είναι γεγραμμένον, θέλεις προσκυνήσει Κύριον τον Θεόν σου και αυτόν μόνον θέλεις λατρεύσει». (Λουκ. 4:8)

 

Η απάντηση του Ιησού στους φαρισαίους που τον αμφισβητούσαν

 

«Και αν ο Σατανάς τον Σατανάν εκβάλλη, διηρέθη καθ' εαυτού· πως λοιπόν θέλει σταθή η βασιλεία αυτού;» (Ματ. 12:26)

 

«Αλλ' εάν εγώ διά Πνεύματος Θεού εκβάλλω τα δαιμόνια, άρα έφθασεν εις εσάς η βασιλεία του θεού». (Ματθ. 12:28)

 

Η εξουσία του Ιησού στους μαθητές του

 

«Ιδού, δίδω εις εσάς την εξουσίαν του να πατήτε επάνω όφεων και σκορπίων και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού, και ουδέν θέλει σας βλάψει. Πλην εις τούτο μη χαίρετε, ότι τα πνεύματα υποτάσσονται εις εσάς· αλλά χαίρετε μάλλον ότι τα ονόματά σας εγράφησαν εν τοις ουρανοίς». (Λουκ. 10:19-20)

 

Η διδαχή των αποστόλων στην αρχέγονη εκκλησία

 

«’Οστις είναι εν δεξιά του Θεού πορευθείς εις τον ουρανόν, και εις ον υπετάχθησαν άγγελοι και εξουσίαι και δυνάμεις». (Ι Πέτρ. 3:22)

 

«Και πάντα υπέταξεν υπό τους πόδας αυτού, και έδωκεν αυτόν κεφαλήν υπεράνω πάντων εις την εκκλησίαν, ήτις είναι το σώμα αυτού, το πλήρωμα του τα πάντα εν πάσι πληρούντος». (Εφ. 1:22-23)

«Ενδύθητε την πανοπλίαν του Θεού, διά να δυνηθήτε να σταθήτε εναντίον εις τας μεθοδείας του διαβόλου· διότι δεν είναι η πάλη ημών εναντίον εις αίμα και σάρκα, αλλ' εναντίον εις τας αρχάς, εναντίον εις τας εξουσίας, εναντίον εις τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου· εναντίον εις τα πνεύματα της πονηρίας εν τοις επουρανίοις». (Εφ. 6:11-12)

 

«Ο δε Θεός της ειρήνης ταχέως θέλει συντρίψει τον Σατανάν υπό τους πόδας σας. Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού είη μεθ' υμών. Αμήν». (Ρωμ. 16:20)

 

Ο Ιησούς είναι ο υποσχεθείς βασιλιάς «του Ισραήλ του Θεού» και των εθνών

 

Ο άγγελος είπε στη Μαρία «Ούτος θέλει είσθαι μέγας και Υιός Υψίστου θέλει ονομασθή, και θέλει δώσει εις αυτόν Κύριος ο Θεός τον θρόνον Δαβίδ του πατρός αυτού, και θέλει βασιλεύσει επί τον οίκον του Ιακώβ εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού δεν θέλει είσθαι τέλος». (Λουκ. 1:32-33)

 

«Ευχαριστούμεν σοι, Κύριε ο Θεός ο Παντοκράτωρ, ο ων και ο ην ότι είληφας την δύναμιν σου την μεγάλην και εβασίλευσας». (Αποκ. 11:17 WH )

 

«Και άδουσιν την ωδήν Μωυσέως του δούλου του Θεού και την ωδήν του αρνίου λέγοντες, μεγάλα και θαυμαστά τα έργα σου, Κύριε ο Θεός ο Παντοκράτωρ. Δίκαιαι και αληθιναί αι οδοί σου, ο βασιλεύς των εθνών». (Αποκ. 15:3 Tischendorf)

 

Οι συμβασιλείς άγιοι

 

«Μη φοβού, μικρόν ποίμνιον· διότι ο Πατήρ σας ηυδόκησε να σας δώση την βασιλείαν». (Λουκ. 12:32)

 

«Εάν υπομένωμεν, θέλομεν και συμβασιλεύσει· εάν αρνώμεθα αυτόν, και εκείνος θέλει αρνηθή ημάς». (ΙΙ Τιμ. 2:12)

 

«Τω αγαπώντι ημάς και λύσαντι ημάς εκ των αμαρτιών εν τω αίματι αυτού, και εποίησεν ημάς βασιλείαν, ιερείς τω Θεώ και πατρί αυτού, αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας αμήν». (Αποκ. 1:5)

 

Χρόνος ανόδου της βασιλείας

 

«Και εν ταις ημέραις των βασιλέων εκείνων, θέλει αναστήσει ο Θεός του ουρανού βασιλείαν, ήτις εις τον αιώνα δεν θέλει φθαρή· και η βασιλεία αύτη (Εκκλησία Χριστού), δεν θέλει περάσει εις άλλον λαόν  θέλει κατασυντρίψει και συντελέσει πάσας ταύτας τας βασιλείας, αυτή δε θέλει διαμένει εις τους αιώνας».  (Δαν. 2:44)

 

«Και άδουσιν ωδήν καινήν λέγοντες, άξιος ει λαβείν το βιβλίον και ανοίξαι τας σφραγίδας αυτού, ότι εσφάγης και ηγόρασας τω Θεώ εν τω αίματι σου εκ πάσης φυλής και γλώσσης και λαού και έθνους και εποίησας αυτούς τω Θεώ ημών βασιλείαν και ιερείς και βασιλεύουσιν επί της γης». (Αποκ. 5:9-10)

 

«Και ο έβδομος άγγελος εσάλπισεν και εγένοντο φωναί μεγάλαι εν τω ουρανώ λέγοντες: Εγένετο η βασιλεία του κόσμου του Κυρίου ημών και του Χριστού αυτού και βασιλεύσει εις τους αιώνας των αιώνων. Και οι είκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι ενώπιον του Θεού καθήμενοι επί τους θρόνους αυτών έπεσαν επί τα πρόσωπα αυτών και προσεκύνησαν τω Θεώ λέγοντες: Ευχαριστούμεν σοι , Κύριε ο Θεός ο παντοκράτωρ, ο ων και ο ην ότι είληφας (= έλαβες) την δύναμιν σου την μεγάλην και εβασίλευσας». (Αποκ. 11:15-17)

 

 

Αμήν

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Aντίχριστος Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (17/04/2017)

αναρτήθηκε στις 2 Μαρ 2018, 9:11 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 11 Μαΐ 2019, 1:44 μ.μ. ]

Aντίχριστος  Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (17/04/2017)

 

 

Παιδία, εσχάτη ώρα είναι

 

«Και μη φοβιζόμενοι εις ουδέν από των αντικειμένων, το οποίον εις αυτούς μεν είναι ένδειξις απωλείας, εις εσάς δε σωτηρίας, και τούτο από Θεού». (Φιλιππησίους 1:28)

 

Στα μέσα του 1ου αιώνα μ.Χ., ο απόστολος Ιωάννης γνωστοποίησε, στα τέκνα της επαγγελίας, ότι ζούσαν τις έσχατες ημέρες του παλαιού κόσμου, του αιώνα του Μωσαϊκού νόμου. Ο ερχομός, του υιού της απώλειας, του αντικείμενου/ενάντιου, εις πάντα λεγόμενο θεό ή σέβασμα, ήταν επικείμενος και θα γινότανε κατ’ ενέργεια και δύναμη του Σατανά, με σημεία και τέρατα ψεύδους, (σπάνια, ασυνήθιστα), μεταξύ των απολλυμένων εκ του ιουδαϊσμού, που δεν δέχτηκαν την αγάπη της αλήθειας για να σωθούν. Αυτό το γεγονός, ήταν σημείο, του τέλους/ολοκλήρωσης, της διακονίας του θανάτου (= του Νόμου) και των τύπων του (=επίγειος Ναός της  Ιερουσαλήμ) και το σημείο της ελεύσεως του Σωτήρα Ιησού. (2 Θεσ. 2:1-4, 2 Κορ. 3:7-8)

 

 

«Παιδία εσχάτη ώρα εστίν και καθώς ηκούσατε ότι αντίχριστος έρχεται και νυν αντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν όθεν γινώσκομεν ότι εσχάτη ώρα εστίν, εξ ημών εξήλθαν (= αποστασία/απόσχιση από την αρχέγονη εκκλησία), αλλ’ ουκ ήσαν εξ ημών, ει γαρ εξ ημών ήσαν, μεμενήκεισαν αν μεθ΄ημών (θα είχαν μείνει μαζί μας), αλλ΄ ίνα φανερωθώσιν ότι ουκ εισίν πάντες εξ ημών και υμείς χρίσμα έχετε από του αγίου και οίδατε πάντες». (Α΄Ιωάν. 2:18-20, Β΄Θεσ. 2:3)

 

Βιβλική αναδρομή για την κατανόηση των γραφθέντων υπό του Ιωάννου ιστορικών τετελεσμένων

Ο Συμεών είπε στη Μαρία για τον οκταήμερο τότε Ιησού:

«Ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον». (Λουκ. 2:34)

Τα ιστορούμενα γεγονότα από τους συγγραφείς της Καινής Διαθήκης επαλήθευσαν πλήρως τα λόγια του Συμεών. Η αποδοχή του Ιησού που είναι η αλήθεια η ζωή και η οδός, που οδηγεί στον Πατέρα,  ήταν η αιτία για ανάσταση πολλών εις τον Ισραήλ,  ενώ αντιθέτως η άρνηση/ αντιλογία/εναντίωση, ήταν η αιτία  για την πτώση πολλών. (Ιωάν. 14:6)

 Αυτή η αντιλογία, στην ταυτότητα και διδασκαλία του Ιησού, είχε αφετηρία Ιουδαίους αρνητές και συνεχίζεται έως και σήμερα, από τα κυρίαρχα θρησκευτικά συστήματα  και τις ποικίλες χριστιανικές ομολογίες.

«Επειδή δε αντέλεγον οι Ιουδαίοι, ηναγκάσθην να επικαλεσθώ τον Καίσαρα, ουχί ως έχων να κατηγορήσω κατά τι το έθνος μου». (Πράξ. 28:19)

 

«Προς δε τον Ισραήλ λέγει· Όλην την ημέραν εξέτεινα τας χείρας μου προς λαόν απειθούντα και αντιλέγοντα». (Ρωμ. 10:21, Τίτ. 1:9)

 

 

Ο Ιησούς λοιπόν ετέθη για πτώση και ανάσταση πολλών εις τον Ισραήλ και εις σημείο αντιλεγόμενο. Τα ιστορικά συμβάντα της αποστολικής γενεάς ήταν η εκπλήρωση των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης με συνέπειες εξαρτώμενες, από το τι θέση πήραν οι Εβραίοι, μπροστά στην αλήθεια και στην ζωή, τον επουράνιο Ιησού.

 

 

«Όταν λοιπόν έλθη ο κύριος του αμπελώνος (= ο λαός Ισραήλ), τι θέλει κάμει εις τους γεωργούς εκείνους;». (Ματθ. 21:40)

 

 «Βλέπετε (οι Εβραίοι) ουν μη επέλθη το ειρημένον εν τοις προφήταις (η οργή του Θεού)». (Πράξ. 13.40)

 

Σε ποιους απεστάλη ο Ιησούς

 Αποκρινόμενος ο Ιησούς στους Ιουδαίους  μαθητές του, όταν του ζήτησαν να απολύσει την Χαναναία, είπε: «Ουκ απεστάλην ει μη εις τα πρόβατα τα απολωλότα οίκου Ισραήλ», αποκαλύπτοντας τους έτσι, ότι αυτός ήταν ο «καλός ποιμένας», που ήρθε να συνάξει, τα πρόβατα τα διασκορπισμένα του οίκου Ισραήλ και να τους δώσει ζωή/αθανασία, σύμφωνα με τις  γραφές. (Ματθ. 15:24, Ιωάν. 10:11-17, 11:52, Ιεζ. 34:6,12, Ησαΐας 40:10-11)

«Και εν τω τόπω όπου ελέχθη προς αυτούς, δεν είσθε λαός μου, εκεί θέλει λεχθή προς αυτούς, Υιοί του Θεού του ζώντος. Τότε θέλουσι συναχθή ομού οι υιοί Ιούδα και οι υιοί Ισραήλ, (οι δύο οίκοι), και θέλουσι καταστήσει εις εαυτούς αρχηγόν ένα, (τον Ιησού), και θέλουσιν αναβή εκ της γής· διότι μεγάλη θέλει είσθαι η ημέρα του Ιεζραέλ». (Ωσ. 1:11)

 

 Ο Ιωάννης επιμαρτυρεί: «Εις τα ίδια ήλθεν (στον λαό του Ισραήλ) και οι ίδιοι αυτόν ου παρέλαβον. Όσοι δε έλαβον αυτόν, έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι, τοις πιστεύουσιν εις το όνομα αυτού, οι ουκ εξ αιμάτων ουδέ εκ θελήματος σαρκός ουδέ εκ θελήματος ανδρός (βιολογική σπορά Αβραάμ) αλλ’ εκ Θεού εγεννήθησαν (πνευματική σπορά)». (Ιωάν. 1:11-13)

«Αναγεγεννημένοι ουκ εκ σποράς φθαρτής (βιολογικής) αλλά αφθάρτου, δια λόγου ζώντος Θεού και μένοντος». (Α΄ Πέτρ. προς Εβραίους 1:23)

 

Που έδρασε ο Ιησούς

 Ο Ιησούς έδρασε στην Γαλιλαία όπου κατοικούσαν Ισραηλίτες (παλαιότερα έμεναν και εθνικοί εξ ου και το Γαλιλαία των εθνών) και στην Ιουδαία, περιοχές της Παλαιστίνης, γνωστή ως γη του Ισραήλ και Αγία γη. Η διδαχή και το κήρυγμα του Ιησού έως την ανάσταση του, απευθύνονταν στους υπόλογους Εβραίους, που ήταν οι παραλήπτες και γνώστες της Παλαιάς Διαθήκης.

 

«Και ημείς είμεθα μάρτυρες πάντων όσα έκαμε και εν τη γη των Ιουδαίων και εν Ιερουσαλήμ· τον οποίον εφόνευσαν κρεμάσαντες επί ξύλου». (Πράξ. 10:39)

 

Οι Ιουδαίοι ήταν υπόλογοι για την τήρηση του Μωσαϊκού νόμου

 

 Η εντολή προς τους Εβραίους όταν παρέλαβαν τον Μωσαϊκό νόμο, δεν ήταν να τον κηρύξουν στα έθνη, ώστε οι εθνικοί, να περιτέμνονται, να φυλάνε το Σάββατο, να μη τρώνε χοιρινό και να ζουν ιουδαϊκά, αλλά οι ίδιοι να υπακούσουν στις εντολές του Θεού τους. Εξαίρεση για την τήρηση της περιτομής, υπήρχε μόνο για τους αγορασθέντες με αργύριο και τους προσήλυτους που ήθελαν να γιορτάσουν το Πάσχα. (Γεν. 17:13, Έξ, 12:48)

 

Προσήλυτοι, στον μονοθεϊσμό των Ιουδαίων, από τον πολυθεϊσμό ή ενοθεϊσμό των εθνικών, γινόντουσαν, είτε εθελοντικά ( Λευ. 18:26 Ο΄), είτε για τον φόβο των Ιουδαίων (Εσθήρ 8:17), είτε για πολιτικούς λόγους όπως έκανε ο Ιωάννης Υρκανός (134-104 π.Χ.) όταν νίκησε τους Ιδουμαίους και τους επέβαλε την περιτομή και τα Ιουδαϊκά έθιμα για να παραμείνουν στην περιοχή (Ιώσ. Ιουδ. Αρχ. ΙΓ, ΙΧ.Ι 258), είτε για νεωτερισμό όπως έκαναν  πολλοί Έλληνες που βλέποντας την λαμπρότητα των ιουδαϊκών θρησκευτικών τελετών, τις αντέγραψαν. (Ιώσ. Ιουδ. Πόλ. Ζ ΙΙΙ (3) 45)

 

Πολλοί προσήλυτοι υπάκουσαν στο ευαγγέλιο της ζωής,  όπως ο Νικόλαος, προσήλυτος Αντιοχεύς, ο Αιθίοπας o ευνούχος και άλλοι. (Πράξ. 6:5, 2:11, 8:27-38, 13:43)

 

 

Ο νόμος κατεργάζεται / επεξεργάζεται οργή (Ρωμ. 4:15)                                 

 

Η  παράβαση του νόμου, από τους αντιπειθαρχικούς Ιουδαίους και η εναντίωση, μεγάλης μερίδας αυτών, στην διδαχή του Ιησού και των αποστόλων, επέφερε και την οργή του Θεού πάνω τους, όπως είχε προαναγγελθεί σύμφωνα με τον γραπτό νόμο.  (Λευ. κεφ. 26, Α΄ Θεσ. 2:16)

 

 Τα Ουαί του Κυρίου στους αντικείμενους/ενάντιους, εκ του ιουδαϊσμού, εκτελέστηκαν με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του Ναού της το 70 μ.Χ., αφού προηγουμένως είχε εκπληρωθεί η μεγάλη εντολή. (Ρωμ. 10:18, 16:26, Κολ. 1:6, 23)

 

 

«Και θέλει κηρυχθή τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη προς μαρτυρίαν εις πάντα τα έθνη, και τότε θέλει ελθεί το τέλος». (Ματθ. 24:14)

 

 

 Ιστορικές μαρτυρίες  για την οργή του Θεού στους ασεβείς και αντικείμενους εκ των Ιουδαίων

 

Ο Ευσέβιος κατέγραψε τις πληροφορίες που δίνει ο Ιώσηπος, για τις συμφορές που έπληξαν όλο το Ιουδαϊκό έθνος . Μας ιστορεί λοιπόν ότι το 12ο έτος της βασιλείας του Νέρωνος άρχισε ο πόλεμος όπου σταυρώθηκαν πολλοί εξέχοντες Ιουδαίοι στην Ιερουσαλήμ, επί επιτρόπου Φλώρου. Οι πόλεις στην επαρχία γέμισαν άταφα πτώματα από τον αλληλοσπαραγμό των Ιουδαίων, προσδοκούσαν δε μεγαλύτερα κακά από όσα ήδη συνέβαιναν. (Εκ. Ιστ. Β΄26: 1-2)

 

Ο δε Βεσπασιανός διέταξε μετά την άλωση των Ιεροσολύμων να διωχθούν όλοι οι εκ του γένους Δαυίδ. (Εκ. Ιστ. Γ΄12)

 

Επί πλέον μας ιστορεί ότι η μακροθυμία του Θεού πρόσμενε τους Ιουδαίους σαράντα χρόνια μετά την σταύρωση του Ιησού, για να μετανοήσουν και να σωθούν και να  μη συμβούν σ αυτούς τα μέλλοντα κακά. (Εκ. Ιστ. Γ΄7: 8-9)

 

 Σχετικά με την μακροθυμία του Θεού στους Ιουδαίους, έγραψε και ο Πέτρος στην δεύτερη προς αυτούς επιστολή, όντας απόστολος των περιτετμημένων, καθώς ήταν και ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης (Γαλ. 2:7-8).

 

«Ου βραδύνει Κύριος της επαγγελίας, ως τινες βραδύτητα ηγούνται, αλλά  μακροθυμεί εις υμάς μη βουλόμενος τινάς απολέσθαι αλλά πάντας εις μετάνοιαν χωρήσαι». (Β΄ Πέτρ. 3:9, Βλ. και Β΄Τιμ. 2:25-26)

 

Περισσότερες ιστορικές πληροφορίες για τα όσα συνέβησαν το 70 μ.Χ. στην Ιερουσαλήμ μπορείτε να διαβάσετε  εδώ , και εδώ.

 

 

Οι προειδοποιήσεις του Ιησού στην αρχέγονη εκκλησία

 

«Ου μη παρέλθη η γενεά αύτη έως εάν πάντα ταύτα γένηται». (Ματθ. 24:34)

 

Τα όσα έμελλαν να συμβούν, στην γενεά των αποστόλων, είχαν τεράστια σημασία, για τον ισραηλιτικό λαό και την εθνική τους υπόσταση, αφού η επίγεια ζωή τους καθορίζονταν, από τις μωσαϊκές διατάξεις  και τη λειτουργία του Ναού. Ήταν λοιπόν εύλογο ο Κύριος Ιησούς να τους προειδοποιήσει για τις επικείμενες αλλαγές και τα μέλλοντα να συμβούν σε αυτούς, στη γη τους και στο έθνος τους. Μάλιστα στους μαθητές του, έδωσε και σημεία τα οποία θα προηγούντο, από τις έσχατες ημέρες, του τέλους του νόμου, όπως το βδέλυγμα της ερημώσεως, την έγερση ψευδόχριστων και ψευδοπροφητών, που θα έδειχναν σημεία και τέρατα ψεύδους, την αποστασία από την εκκλησία και το ξεσκέπασμα/αποκάλυψη, του υιού της ανομίας. Ακόμη τους προείπε, για τις διώξεις, που υπέστησαν από τους απειθείς Ιουδαίους, την διεθνοποίηση του Χριστιανισμού, την περικύκλωση της Ιερουσαλήμ και τα χαρακώματα γύρω από αυτή, από τα ρωμαϊκά στρατεύματα, και για το κάψιμο του Ιερού και των συμβόλων του.  (Λουκ. 21:31-36,  Ματθ. 24:3, 9-13).

 

Οι κοσμοϊστορικές αλλαγές που έγιναν στην γενεά των αποστόλων

 

Ø  Στον Ιησού εδόθη πάσα εξουσία, στον ουρανό και στη γη. (Ματθ. 28:18)

 

Ø  Ο επίγειος, χειροποίητος Ναός, του σαρκικού Ισραήλ, με τους θνητούς ιερείς και αρχιερείς, έδωσε τη θέση του στον επουράνιο Ναό του σώματος του Ιησού, με αθάνατο επουράνιο αρχιερέα και αθάνατους πνευματικούς ιερείς (Ιωάν. 2:21, Εβρ. 9:9-11, Αποκ. 1:6,  21:22, Α΄ Πέτρ. 2-5)

 

Ø  Ο σαρκικός Ισραήλ, έδωσε τη θέση του στον πνευματικό Ισραήλ. (Γαλ. 6:15-16, Γαλ. 6:15-16)

 

Ø  Οι σαρκικοί λατρευτές έδωσαν τη θέση τους στους αληθινούς  πνευματικούς προσκυνητές. (Ιωάν. 4:23-24)

 

Ø  Ο θάνατος έδωσε τη θέση του στην ανάσταση εκ των νεκρών/στην ζωή. (Α΄ Κορ. κεφ.15, Εφ. 2:1-7, Ρωμ. 6:11)

 

Ø  Η Παλαιά Διαθήκη του θανάτου, έδωσε την θέση της στην Νέα Διαθήκη της ζωής. (Β΄ Κορ. 3:6-9)

 

Ø  Η Παλαιά βασιλεία του Ισραήλ  άλλαξε και έδωσε τη θέση της στη Νέα βασιλεία του σώματος του επουράνιου Ιησού. (Ματθ. 21:43, Εφ. 1:22-23, Ιωάν. 6:51).

 

 

Ιουδαίοι οι πρώτοι μαθητές  

 

 Ο Ιησούς ο Ναζωραίος «ων υιός, ως ενομίζετο, Ιωσήφ» έζησε ιουδαϊκά, περιτμήθηκε την όγδοη ημέρα, γιόρταζε το Πάσχα, συνήθιζε να πηγαίνει στην συναγωγή κάθε Σάββατο και να συμμετέχει στην ανάγνωση των εβραϊκών γραφών, ήτο αποδεκτός από τους Ιουδαίους ως ραββί, είχε την φήμη ως ο μέγας Προφήτης, ήτο σύμφωνος με την διδαχή των Φαρισαίων και των Γραμματέων, όχι όμως με τα έργα τους, ούτε με τις προφορικές τους παραδόσεις, αναφερόταν συνεχώς εις το «γεγραμμένο εν τοις προφήταις», διακόνησε μεταξύ των Ιουδαίων στην γη Ισραήλ, έκλεξε Ιουδαίους αποστόλους και αφού τους έδωσε εξουσία, τους απέστειλε στις πόλεις του Ισραήλ, φανερώνοντας τους, ότι θα διώκονταν από τους Ιουδαίους, όπως και ο ίδιος  («παραδώσουσιν γαρ υμάς εις συνέδρια, και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν»)  και ότι πριν προλάβουν να πάνε σε όλες τις πόλεις θα ερχότανε πάλι να τους παραλάβει. (Ιωάν. 14:3)

 

«Και εις ήντινα πόλιν (του Ισραήλ) εισέρχησθε και σας δέχωνται, τρώγετε τα παρατιθέμενα εις εσάς, και θεραπεύετε τους εν αυτή ασθενείς και λέγετε προς αυτούς· Επλησίασεν εις εσάς η βασιλεία του Θεού. Εις ήντινα όμως πόλιν (του Ισραήλ) εισέρχησθε και δεν σας δέχωνται, εξελθόντες εις τας πλατείας αυτής, είπατε· Και τον κονιορτόν, όστις εκολλήθη εις ημάς εκ της πόλεώς σας, εκτινάσσομεν εις εσάς· πλην τούτο γινώσκετε, ότι επλησίασεν εις εσάς η βασιλεία του Θεού». (Λουκ. 10:8-11)

 

«Όταν δε σας διώκωσιν εν τη πόλει ταύτη, φεύγετε εις την άλλην· διότι αληθώς σας λέγω, δεν θέλετε τελειώσει τας πόλεις του Ισραήλ, εωσού έλθη ο Υιός του ανθρώπου». (Ματθ. 10:23)

 

 

Οι πρώτοι λοιπόν μαθητές (η απαρχή) ήταν Ιουδαίοι και ο αρχικός γνήσιος χριστιανισμός  είχε υπόβαθρο και εκπόρευση τους προφήτες του Ισραήλ και τον νόμο του Μωυσή και όχι την αρχαία ελληνική σκέψη.

 

«Και νυν επ΄ελπίδι της εις τους πατέρας ημών επαγγελίας γενομένης υπό του θεού έστηκα κρινόμενος ….. » (Πράξ. 26:6-7, 24:14-15, 28:20)

 

«Εξετίθετο διαμαρτυρόμενος την βασιλείαν του Θεού πείθων τε αυτούς τα περί του Ιησού από τε του νόμου του Μωϋσέως και των προφητών από πρωί έως εσπέρας». (Πράξ. 28:23)

 

Το μήνυμα της ανάστασης των νεκρών δια Ιησού Χριστού και στα έθνη

 

«Εις εσάς (τους Εβραίους) πρώτον ήτο αναγκαίον να λαληθή ο λόγος του Θεού· αλλ' επειδή απορρίπτετε αυτόν και δεν κρίνετε εαυτούς αξίους της αιωνίου ζωής, ιδού, στρεφόμεθα εις τα έθνη». (Πράξ. 13:46)

 

Βεβαίως, η επαγγελία της ζωής, προς τον Αβραάμ, προέβλεπε και την συμμετοχή των εθνών, όπως προείπαν και οι προφήτες, όταν μίλησαν για την Νέα Διαθήκη της ζωής, που θα έκανε ο θεός με τον Ισραήλ, <τα πρόβατα>,  μαζί με τα έθνη, <τα θηρία>.

 

«Και διαθήσομαι αυτοίς εν εκείνη τη ημέρα διαθήκην μετά των θηρίων του αγρού και μετά των πετεινών του ουρανού και μετά των ερπετών της γης και τόξον και ρομφαίαν και πόλεμον συντρίψω από της γης και κατοικιώ σε επ΄ελπίδι». ( Ωσηέ 2:18, Βλ. και Πράξ. 10:11-12)

 

Επισήμανση

 

Τους πρώτους αιώνες μ.Χ., αυτό το άδολο μήνυμα της ζωοποίησης των νεκρών/θνητών, ανθρώπων, δια του Ιησού Χριστού, το οποίο κατήγγειλε η αυθεντική εκκλησία Του, τα συγκαιρινά θρησκευτικά και πολιτικά συμφέροντα, το συζεύξανε με την αρχαία ελληνική συγκρητιστική σκέψη και την απόκρυφη ιουδαϊκή γραμματεία και το μετέτρεψαν σε κρατική Θρησκεία. Η νέα αυτοκρατορική θρησκεία, ενδεδυμένη τους αποτεφρωμένους τύπους/κοσμικά στοιχεία, του ιουδαϊσμού και υιοθετώντας αρχαίες παγανιστικές φαντασιώσεις, (Σιβυλλικοί χρησμοί, κ.ά), επεβλήθη με την βοήθεια των όπλων, μεταλλικών οργάνων βασανισμού, αποκεφαλισμούς και αντιπαγανιστικών αυτοκρατορικών νόμων/έδικτα. Καταστρατηγώντας το «Ει τις θέλει οπίσω μου έρχεσθαι ...... », διαμορφώθηκε σε όργανο εξουσίας και εξυπηρέτησης επίγειων συμφερόντων, επιφέροντας διαχρονικό πνευματικό σκοταδισμό, σε δύση και ανατολή.

 

 

Το πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον την εποχή της δράσης του Ιησού.

 

Γνωρίζοντας, το πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον, την εποχή της δράσης του Ιησού και των αποστόλων, όπου και εκπληρώθηκαν οι ρήσεις των προφητών, μας βοηθάει να καταλάβουμε τις συνθήκες που συντέλεσαν στην διαμόρφωση και στην αντίδραση του αντίπαλου σώματος της πρώιμης εκκλησίας, που ήταν  αντικείμενο (= αντίθετο, ενάντιο), με τα όσα αυτή πρέσβευε.   

 

Το πολιτικό περιβάλλον

Οι εμφύλιες συγκρούσεις των αρχόντων του ιουδαϊσμού, επέφεραν την απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας του ιουδαϊκού λαού. Έτσι η Ιουδαία στις αρχές του 1ου αι. π.Χ. εντάχτηκε στην ρωμαϊκή επαρχία της Συρίας. Ήταν μέρος της βασιλείας του Ηρώδη, ο οποίος ανακηρύχτηκε βασιλιάς των Ιουδαίων, από την ρωμαϊκή Σύγκλητο (40 π.Χ.). Η πολιτική των Ηρωδών, ήταν άκρως φιλορωμαϊκή, εξυπηρετούσα τα ρωμαϊκά συμφέροντα. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος το 66 μ.Χ., βασιλιάς της Ιουδαίας ήταν ο Ηρώδης Αγρίππας Β’, μισητός από τους Ιουδαίους, ο οποίος πήρε το μέρος των Ρωμαίων και πολιόρκησε τα Γάμαλα, που ήταν μέρος της επικράτειας του, όταν οι κάτοικοι της τάχτηκαν με τους επαναστάτες (Ιώσ. Ιουδ. Πολ. Δ΄ i 10). Η αρχαιολογία πιστοποιεί την τύπωση των κεφαλών των Ρωμαίων αυτοκρατόρων πάνω στα νομίσματα του.

Την ανώτατη εξουσία στην Ιουδαία την είχαν οι Ρωμαίοι και την εξασκούσαν με τους επιτρόπους, οι μόνοι που διέταζαν την θανατική ποινή.

Οι Ρωμαίοι είχαν παραχωρήσει πολλά προνόμια στο Θεοκρατικό Ισραήλ, κυρίως θρησκευτικά,  αντιμετωπίζοντας το ως ξεχωριστό έθνος.

Για περισσότερα κάντε κλικ εδώ.

 

Το κοινωνικό περιβάλλον

 

Οι κοινωνικές τάξεις της Ιουδαίας στα χρόνια εκείνα περιλάμβαναν τις εξής ομάδες:

 

Ø  Το Συνέδριον: Θεωρείται συνέχεια των συμβουλίων των πρεσβυτέρων του Μωυσή. Υπήρχαν τα «επαρχιακά» με 23 μέλη και το «Μεγάλο συνέδριο» με 71. Αποτελείτο από αρχιερείς, ιερείς, γραμματείς και πρεσβυτέρους. Πρόεδρος ήταν ο «αρχιερέας του ενιαυτού». Το Σανχεντρίν είχε δικαστική, θρησκευτική και διοικητική εξουσία, ελεγχόμενη από τους Ρωμαίους. Η ισχύς του έπαυσε με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ.

 

Ø  Οι Σαδδουκαίοι: Τάξη πλουσίων, φίλοι των Ρωμαίων, με ανεπιβεβαίωτη προέλευση, δεν πίστευαν σε ανάσταση, ούτε σε αγγελικά πνεύματα, ούτε στις προφορικές ιουδαϊκές παραδόσεις. Γνώριζαν την ελληνική γλώσσα και φιλοσοφία και αγαπούσαν τον ελληνικό τρόπο ζωής όπως όλοι οι εύποροι της εποχής. Ως εκ τούτου, η αλληλοεπίδραση του εβραϊκού μονοθεϊσμού με την αρχαία  ελληνική σκέψη ήταν αναπόφευκτη. Είχαν στενές σχέσεις με το ιερατείο και τον στρατηγό του ιερού. Με τους Φαρισαίους ήταν σε αντιπαλότητα συνεργάστηκαν όμως αναγκαστικά για να απαλλαγούν από τον Ιησού.

 

Ø  Οι Φαρισαίοι: Φανατικοί εθνικιστές και τυπολάτρες. Επηρέαζαν κυρίως τα λαϊκά στρώματα. Σε αντίθεση με τους Σαδδουκαίους δεν συνευδοκούσαν  στον εξελληνισμό, πίστευαν στην ανάσταση και σε πνεύματα. Οι περισσότεροι ήταν εκμεταλλευτές, άδικοι, και φιλόδοξοι.

 

«Πάντα δε τα έργα αυτών ποιούσιν προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις πλατύνουσιν γαρ τα φυλακτήρια αυτών και μεγαλύνουσιν τα κράσπεδα». (Ματθ. 23:5)

 

Γνώριζαν τις γραφές, χωρίς όμως να είναι και εκτελεστές. Τα ουαί του Ιησού δεν αφορούσαν όλους, πολλοί Φαρισαίοι υπάκουσαν στην πίστη όπως ο απόστολος Παύλος και άλλοι που κράτησαν θετική στάση στο ζήτημα του Ιησού όπως ο Νικόδημος και ο Γαμαλιήλ.

 

Ø  Οι Πρεσβύτεροι: Αποτελούσαν μαζί με τους Σαδδουκαίους την ελίτ της ιουδαϊκής κοινωνίας, συμμετείχαν στο μεγάλο Συνέδριο καθορίζοντας την πολιτική γραμμή του έθνους. Συνεργαζόντουσαν στενά με τους αρχιερείς και τους γραμματείς.

 

Ø  Οι Γραμματείς: Νομοδιδάσκαλοι, ερμηνευτές του Μωσαϊκού νόμου και φύλακες των προφορικών παραδόσεων. Λεγόντουσαν και Νομικοί. Υπερασπιζόντουσαν  πάντα τα συμφέροντα των πλουσίων. Ήταν συνεργάτες των Φαρισαίων και μέλη του συνεδρίου.

 

Ø  Οι Εσσαίοι: Ιδιαίτερη κοινοβιακή ιουδαϊκή ομάδα που αποκαλούσαν τους εαυτούς τους «υιούς του φωτός». Ζούσαν με δικούς τους κανόνες αποχωρισμένοι από τους υπόλοιπους τυπολάτρες Ιουδαίους και πρόσμεναν το τέλος του κόσμου. Ήταν προσηλωμένοι στο Μωσαϊκό νόμο και έδιναν έμφαση σε λουτρά εξαγνισμού. Διατηρούσαν αυστηρό ημερήσιο πρόγραμμα με προσευχές, κοινά γεύματα και εργασία αποκλειστικά για τα προς το ζην. Δεν είχαν πλούτη ούτε εμπορευόντουσαν. Απείχαν από τον γάμο, αλλά υιοθετούσαν παιδιά άλλων και τα ανέτρεφαν βάση των αρχών τους. Νυμφεύονταν μερικοί, αποκλειστικά για τεκνογονία, για αυτό και ήταν ολίγοι τον αριθμό. Σύμφωνα με τον Ιώσηπο είχαν πλατωνικές δοξασίες. Η όποια προσπάθεια ταύτισης των Εσσαίων με τους χριστιανούς είναι ανεπιτυχής. (Ιουδ. Πόλ. Βιβλίο 2, 119-121 και 154-158).


Ø  Οι Ζηλωτές: Ακραίοι εθνικιστές, Φαρισαίοι, επαναστάτες. Ο Ιούδας ο Γαλιλαίος θεωρείται ότι ήταν οργανωτής τους. Ομού μαζί με άλλες ιουδαϊκές εθνικιστικές παρατάξεις, δεν ανεχόντουσαν την Ρωμαϊκή κατοχή, τους «Θνητούς δεσπότες (Ιουδ. Πολ. 2 118)» και την απόδοση φόρων στον Καίσαρα, με χρήματα που ανήκαν στο Ναό. Υποστήριζαν τον ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα και θεωρούσαν προδότες όσους δεν συνέπλεαν με τις αντιλήψεις τους. Ήταν πρωτεργάτες της ένοπλης επανάστασης που οδήγησε στον πόλεμο με τους Ρωμαίους και ιδιαίτερα εχθρικοί, απέναντι στους εύπορους Ιουδαίους,  διότι οι εύποροι ήταν ανεκτικοί στη ρωμαϊκή κατοχή. Στην περίοδο του πολέμου οι ζηλωτές εξουσίαζαν στην Ιερουσαλήμ και στον ναό της και θανάτωσαν πλήθος, εύπορων Ιουδαίων, αρπάζοντες τις περιουσίες τους, εκπληρώνοντας έτσι τα λόγια του Ιακώβου προς αυτούς: «Εθησαυρίσατε εν εσχάταις ημέραις». (Ιάκ. 5:3)

 

Ø  Οι Σικάριοι (= μαχαιροβγάλτες) ακραίοι Ζηλωτές, φόνευσαν πλήθος μετριοπαθών Ιουδαίων (αυτοί που δεν θέλανε τον πόλεμο) στην διάρκεια της εξέγερσης για την αποτίναξη του ρωμαϊκού ζυγού.   

 

Ø  Οι Αρχιερείς: Η διαδοχή του αρχιερέα, κατά την τάξη Ααρών είχε διακοπεί. Την εποχή που εξετάζουμε ο αρχιερέας διορίζεται από τους Ρωμαίους, εξυπηρετεί τα ρωμαϊκά συμφέροντα και ασχολείται κυρίως με την πολιτική. Την εποχή του Χριστού ενεργός αρχιερέας ήταν ο Καϊάφας, γαμπρός του Άννα, διορισμένου αρχιερέα, από τον Ρωμαίο λεγάτο της Συρίας Κυρίνιο  το 7 μ.Χ.. Τον Άννα τον απομάκρυνε από την θέση του ο Ρωμαίος επίτροπος Βαλέριος Γράτος το 15 μ.Χ.. Ο Άννας είχε πέντε γιούς οι οποίοι διετέλεσαν όλοι αρχιερείς, αφού το ισόβιο του λειτουργήματος είχε και αυτό καταργηθεί. Το ότι ο Ιησούς οδηγήθηκε πρώτα στον Άννα αντί στον εν ενεργεία Καϊάφα φανερώνει την ισχυρή επιρροή που ασκούσε ο Άννας στην πολιτική και θρησκευτική ζωή των Εβραίων. Ως διαχειριστές των εσόδων του Ναού οι αρχιερείς είχαν συσσωρεύσει πλούτο που δεν συμβάδιζε με το λειτούργημα τους.

 

 Ο Ιώσηπος αναφέρει την Ιερουσαλήμ ως χώρο «προσκυνούμενο υπό της οικουμένης όλης (Ιουδ. Πολ. Δ 262)». Το πλήθος που συνέρεε στην Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσει έπρεπε, να μετατρέψει τα νομίσματα του, να αγοράσει θύματα (= ζώα) για τις θυσίες και να προσφέρει δώρα στον ναό και αφιερώματα. Έτσι ο οίκος του Θεού είχε μετατραπεί σε «οίκο εμπορίου» εξ ου και ο πλούτος των αρχιερέων.

 

 

 

Οι επιβουλές των αρχιερέων και των αρχόντων του ιουδαϊσμού, που ήταν ενάντιοι/αντικείμενοι, στον Ιησού και στην εκκλησία/σώμα  Του

 

Ο Ιησούς έπρεπε να πεθάνει διότι ήτο επικίνδυνος, για τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, δηλαδή των Ηρωδιανών [Αυτοί ήταν Ιδουμαίοι εις τους οποίους ο Μακκαβαίος ηγεμόνας Υρκανός Α΄είχε επιβάλει την περιτομή], των Αρχιερέων, των Σαδδουκαίων, των Πρεσβυτέρων, των Φαρισαίων και των Γραμματέων. Τα προνόμια της η άρχουσα τάξη τα είχε αποκτήσει εξασκώντας φιλορωμαϊκή πολιτική και τώρα κινδύνευε να τα χάσει, από τους Ρωμαίους.

 

«Εάν αφώμεν αυτόν ούτως, πάντες πιστεύσουσιν εις αυτόν και ελεύσονται οι Ρωμαίοι και αρούσι ημών (= θα μας παύσουν) και τον τόπον και το έθνος». (Ιωάν. 11:48)

 

«Ην δε το πάσχα και τα άζυμα μετά δύο ημέρας και εζήτουν οι αρχιερείς και οι γραμματείς πως αυτόν εν δόλω κρατήσαντες αποκτείνωσιν». ( Μάρκ. 14:1) 

 

Οι αρχιερείς, οι γραμματείς και το πρεσβυτέριον του λαού, οδηγούν τον Ιησού εις το Συνέδριο αυτών και στην συνέχεια την απόφαση της θανατικής ποινής, την αποσπούν με δόλο από τον πέμπτο Ρωμαίο επίτροπο της Ιουδαίας Πόντιο Πιλάτο, κατηγορώντας τον Ιησού ως αποσρέφοντα τον ιουδαϊκό λαό από την Ρώμη και ως αντιλέγοντα στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

 

 «Ήρξαντο δε κατηγορείν αυτού λέγοντες: Τούτον εύραμεν διαστρέφοντα το έθνος ημών και κωλύοντα φόρους Καίσαρι διδόναι και λέγοντα αυτόν Χριστόν βασιλέα είναι». (Λουκ. 23:2, 14)

 

«Εκ τούτου ο Πιλάτος εζήτει απολύσαι αυτόν, οι δε Ιουδαίοι εκραύγασαν λέγοντες: Εάν τούτον απολύσης, ουκ ει φίλος του Καίσαρος πας ο βασιλέα εαυτόν ποιών αντιλέγει τω Καίσαρι».  (Ιωάν. 19:12)

 

«Λέγει αυτοίς ο Πιλάτος: Τον βασιλέα υμών σταυρώσω; Απεκρίθησαν οι αρχιερείς: Ουκ έχομεν βασιλέα ει μη Καίσαρα. Τότε ουν παρέδωκεν αυτόν αυτοίς ίνα σταυρωθή». (Ιωάν. 19:15-16)

 

Οι αντικείμενοι αρχιερείς και άρχοντες δωροδοκώντας τους Ρωμαίους στρατιώτες, εμπόδισαν την διάδοση της ανάστασης του Ιησού

 

«Και συναχθέντες (οι αρχιερείς)  μετά των πρεσβυτέρων και συμβουλευθέντες έδωκαν εις τους στρατιώτας αργύρια ικανά, λέγοντες· Είπατε ότι οι μαθηταί αυτού ελθόντες διά νυκτός έκλεψαν αυτόν, ενώ ημείς εκοιμώμεθα. Και εάν ακουσθή τούτο ενώπιον του ηγεμόνος, ημείς θέλομεν πείσει αυτόν και εσάς θέλομεν κάμει αμερίμνους. Εκείνοι δε λαβόντες τα αργύρια, έπραξαν ως εδιδάχθησαν. Και διεφημίσθη ο λόγος ούτος παρά τοις Ιουδαίοις μέχρι της σήμερον». (Ματθ. 28:12-15)

 

 

 

Οι αρχιερείς και οι άρχοντες αντιδρούν βίαια στη δράση της εκκλησίας

 

«Αλλά ταύτα πάντα θέλουσι κάμει εις εσάς διά το όνομά μου, διότι δεν εξεύρουσι τον πέμψαντά με». (Ιωάν. 15:21)

 

 

Οι επιβουλές των αντικειμένων/εναντιουμένων Ιουδαίων, συνεχίστηκαν με αμείωτη ένταση ενάντια στην εκκλησία, όπως τους προείπε ο Ιησούς.

 

«Ιδόντες δε οι Ιουδαίοι τα πλήθη, επλήσθησαν φθόνου και ηναντιούντο εις τα υπό του Παύλου λεγόμενα, αντιλέγοντες και βλασφημούντες». (Πράξ.13:45).

 

Δεν υπήρχε πόλις που να πήγαν οι μαθητές, σύμφωνα με την εντολή που έλαβαν, («υπάγετε σε όλη την κτίση»), που να μην διώχτηκαν ή φονεύτηκαν, από τους προσκείμενους στον ιουδαϊσμό και αντικείμενους στον αρχηγό της ζωής Ιησού, Ιουδαίους και ελληνιστές [=Ιουδαίοι της διασποράς (Πραξ. 9:29)].  Αντιόχεια, Ικόνιο, Λύστρα, Θεσσαλονίκη, Βέροια, Ιεροσόλυμα, Δαμασκός, παντού διωγμοί. Πάντες οι ενάντιοι/αντικείμενοι Ιουδαίοι, ήθελαν να τους θανατώσουν (Πράξ. 5:33).

 

Μαρτυρία του Ιουστίνου για τις επιβουλές των Ιουδαίων

 

Ο Ιουστίνος στο διάλογο προς Τρύφωνα Ιουδαίο 17-1 αναφέρει ότι: «Οι Ιουδαίοι όχι μόνο δεν μετανόησαν αλλά απέστειλαν εκλεγμένους (πράκτορες), εις όλη την γη με σκοπό να διαβάλουν και να κατηγορήσουν τούς χριστιανούς ως αιρετικούς, παράνομους και άθεους».

 

 

 

Την περίοδο που εξετάζουμε οι Ρωμαίοι δεν δίωκαν τους χριστιανούς   

 

Η αρχέγονη εκκλησία λοιπόν δεν αντιμετώπιζε διωγμούς από τους Ρωμαίους για την πίστη της εις τον Ιησού, αλλά από τους απειθείς, ενάντιους, Ιουδαίους, παρακινούμενους από την άρχουσα τάξη, όπως τους είχε πει ο Ιησούς, «εάν εμέ εδίωξαν και σας θέλουν διώξει». (Ιωάν. 15:20)

 

 Οι Ρωμαίοι δεν διέκριναν τη διαφορά μεταξύ χριστιανών και Ιουδαίων, οι οποίοι αρχικά, συναθροίζονταν από κοινού στις συναγωγές. Νόμιζαν ότι ο χριστιανισμός είναι ιουδαϊκή αίρεση και δεν είχαν λόγους να διώξουν την εκκλησία, δεδομένου ότι ο ιουδαϊσμός είχε προνομιακές σχέσεις με την Ρώμη. Αντιθέτως ρωμαϊκές αποφάσεις, που στρέφονταν ενάντια στους Ιουδαίους είχαν επιπτώσεις και στους χριστιανούς, όπως στην περίπτωση του Ακύλα και της Πρίσκιλλας, όταν εκδιώχθηκαν από την Ρώμη  όλοι οι  Ιουδαίοι με εντολή του Κλαύδιου. Απόσπαση/αποχώρηση των μαθητών από την συναγωγή έκανε ο Παύλος στην Έφεσο (Πράξ. 19:9, 18:2).

 

Τα ιστορικά γεγονότα που γράφτηκαν στο βιβλίο των  Πράξεων  επιβεβαιώνουν την στάση της Ρώμης

 

«Ότε δε ο Γαλλίων ήτο ανθύπατος της Αχαΐας, οι Ιουδαίοι εσηκώθησαν ομοθυμαδόν κατά του Παύλου και έφεραν αυτόν εις το δικαστήριον, λέγοντες ότι ούτος πείθει τους ανθρώπους να λατρεύωσι τον Θεόν παρά τον νόμον. Και ότε έμελλεν ο Παύλος να ανοίξη το στόμα, είπεν ο Γαλλίων προς τους Ιουδαίους· Εάν μεν ήτο τι αδίκημα ή ραδιούργημα πονηρόν, ω Ιουδαίοι, ευλόγως ήθελον σας υποφέρει· εάν δε ήναι ζήτημα περί λέξεων και ονομάτων και του νόμου υμών, θεωρήσατε σείς· διότι εγώ κριτής τούτων δεν θέλω να γείνω. Και απεδίωξεν αυτούς από του δικαστηρίου». (Πράξ. 18:12-16)

 

«Και αφού αυτός είπε ταύτα, εσηκώθη ο βασιλεύς και ο ηγεμών και η Βερνίκη και οι συγκαθήμενοι μετ' αυτών, και αναχωρήσαντες ελάλουν προς αλλήλους, λέγοντες ότι ουδέν άξιον θανάτου ή δεσμών πράττει ο άνθρωπος ούτος (ο Παύλος). Ο δε Αγρίππας είπε προς τον Φήστον· Ο άνθρωπος ούτος ηδύνατο να απολυθή, εάν δεν είχεν επικαλεσθή τον Καίσαρα». (Πράξ. 25:18-21)

 

 

Και από την οικία του Καίσαρος είχαν πιστέψει στον Ιησού, με τους οποίους ο Παύλος συναναστρεφότανε. «Ασπάζονται υμάς πάντες οι άγιοι, μάλιστα δε οι εκ της Καίσαρος οικίας». (Φιλιπ. 4:22)

 

 Ο Παύλος για να γλυτώσει το μένος των αντικειμένων Ιουδαίων επικαλέστηκε τον Ρωμαίο Καίσαρα, διότι γνώριζε ότι ο χριστιανισμός δεν ήταν απαγορευμένος από την Ρώμη, η οποία ήτο ανεκτική σε όλους τους «θεούς» και στο πάνθεον της είχε συμπεριλάβει πλήθος δοξασιών. Μάλιστα ο Ευσέβιος έγραψε για τον Καίσαρα Τιβέριο ότι του άρεσε το χριστιανικό δόγμα και πρότεινε στην σύγκλητο να συμπεριλάβουν τον Ιησού στο Ρωμαϊκό πάνθεον, η  εισήγηση του απερρίφθη αλλά ο Τιβέριος απείλησε με θάνατο τους κατηγόρους των χριστιανών. (Ευσέβιος Εκκλ. Ιστορία Β΄2,6)

 

Η πυρκαγιά στην Ρώμη το 64 μ.Χ.

 

Αρκετοί ιστορικοί, θεολόγοι και μελετητές, αμφιβάλουν εάν ο διωγμός του Νέρωνα, ο οποίος ήταν περιορισμένος στην Ρώμη και μικρής διάρκειας, αφορούσε την πίστη των χριστιανών. Τα στοιχεία δείχνουν ότι σκοπός του Νέρωνα ήταν να τιμωρήσει τους υπαίτιους της πυρκαγιάς, σαν κακόβουλη πράξη και σύμφωνα με την Δωδεκάδελτο (= νόμοι του κράτους), οι ποινές, που προβλέπονταν για τους εμπρηστές ήταν το πυρ και το ρίξιμο στα θηρία. Οι χριστιανοί, του πρώτου αιώνα, δεν είχαν κανένα λόγο να πυρπολήσουν την Ρώμη, κατηγορήθηκαν, ως υπαίτιοι. Η διδαχή του Ιησού και των αποστόλων απέτρεπαν βίαιες συμπεριφορές και βίαιο εκχριστιανισμό των αλλόπιστων. Ιστορικά οι διαβολείς των χριστιανών ήταν οι αντικείμενοι Ιουδαίοι.

 

Καθώς αναφέρει και ο καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Απόστολος Αθ. Γλαβίνας στο βιβλίο του: (Οι διωγμοί της εκκλησίας στην Προκωνσταντίνεια εποχή» εκδόσεις «Τέρτιος» Κατερίνη 03/1992 σελ. 41-42)

 

 «Οι Ιουδαίοι βρήκαν την ευκαιρία να τροφοδοτήσουν την πολιτική εξουσία της Ρώμης με εύφλεκτο υλικό εναντίον των χριστιανών».

 

Η ίδια πηγή σελ. 49-50 αναφέρει ότι: «Οι χριστιανοί δεν ήταν εκτός νόμου, δεν είχε εκδοθεί κανένας νόμος εναντίον τους, δεν είχαν θεωρηθεί διαφορετική από τον ιουδαϊσμό θρησκεία και απαγορευμένη».

                             

Ψευδοπροφήτες

 

«Εγερθήσονται γαρ ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήται και δώσουσιν σημεία και τέρατα προς το αποπλανάν ει δυνατόν τους εκλεκτούς». (Μάρκ. 13:22, Ματθ. 24:24)

 

Τα εκάστοτε θρησκευτικά συστήματα,  πάντοτε στήριζαν, την άρχουσα τάξη (ελίτ), η οποία με την σειρά της, τα χρησιμοποιούσε ως εργαλείο, για την χειραγώγηση των κατωτέρων κοινωνικών στρωμάτων, με όφελος την διατήρηση της εξουσίας, από τους πλούσιους ολιγάρχες (Ιάκ. 2:6). Ισχυρός συνδετικός κρίκος σε αυτήν την διαπλεκόμενη σύμπραξη, θρησκείας και εξουσίας, ήταν οι ψευδοπροφήτες, των οποίων, οι χρησμοί, καθοδηγούσαν το λαό και τις «θεϊκές» αποφάσεις των κυβερνώντων. Η δράση των Ιουδαίων ψευδοπροφητών ανάμεσα στον ιουδαϊκό λαό,  ήταν ενεργή και στους χρόνους των αποστόλων (Ματθ. 7:15). Ένας από αυτούς ήταν και ο Ιουδαίος μάγος, ψευδοπροφήτης, ο Βαριησούς ή Ελύμας (Πράξ. 13:6-8).

 

Ο Ιώσηπος, βασική πηγή γνώσης για τον Ιουδαϊκό πόλεμο στο (Βιβλ. ΣΤ 288) αναφέρει ότι στην περίοδο του πολέμου, απατεώνες και ψευδοπροφήτες εξαπάτησαν τους Ιουδαίους, οι οποίοι δεν πίστεψαν στα αληθινά σημεία του Θεού για το τέλος της Ιερουσαλήμ. (Αποκάλυψη 19:20)

 

 

Ψευδόχριστοι

 

«Ου γαρ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν (επίγεια) αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν (επουράνια)». (Εβρ. 13:14, 11:16)

 

 

 Ο όρος ψευδόχριστος/οι εισάγεται από τον ίδιο τον Ιησού, και σημαίνει ψεύτικος Χριστόςψεύτικος Μεσσίας, όχι ο αληθινός, συνεπώς κάποιος που αναγγέλλει απατηλές επαγγελίες/υποσχέσεις.

 

«Βλέπετε μη πλανηθήτε. Πολλοί γαρ ελεύσονται επί τω ονόματι μου λέγοντες: Εγώ ειμί και ο καιρός ήγγικεν. Μη πορευθήτε οπίσω αυτών».  (Λουκ. 21:8)

 

Θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε ότι ο Θευδάς και ο Ιούδας είχαν χαρακτηριστικά ψευδομεσσία. Σύμφωνα με την ιουδαϊκή αντίληψη εκείνης της εποχής ο ερχόμενος Μεσσίας/Χριστός, θα τους έσωζε/ελευθέρωνε, από τον Ρωμαϊκό ζυγό και θα αποκαθιστούσε την επίγεια βασιλεία εις τον Ισραήλ, κατά το πρότυπο Δαυίδ.

 

«Ο Ιησούς λοιπόν γνωρίσας ότι μέλλουσι να έλθωσι και να αρπάσωσιν αυτόν, διά να κάμωσιν αυτόν βασιλέα, ανεχώρησε πάλιν εις το όρος αυτός μόνος». (Ιωάν. 6:15, Πράξ. 1:6)

 

 Η αντίληψη αυτή είχε ως αποτέλεσμα να είναι οι Εβραίοι ανυπότακτοι (Έσδρ. 4:19, Α΄Πέτρ. 2:17) και να προκαλούν συχνά εξεγέρσεις στην περιοχή. Πολλοί Ιουδαίοι μαθητές, βλέποντας ότι ο Ιησούς δεν ήταν ο τύπος του Μεσσία που ήθελαν, τον εγκατέλειπαν (Ιωάν. 6:66). Αυτή η εσφαλμένη αντίληψη, η συσχέτιση δηλαδή της επουράνιας βασιλείας του Θεού, με την εθνική αποκατάσταση του σαρκικού Ισραήλ επικρατεί και σήμερα σε πολλούς θρησκευόμενους, οι οποίοι προσέχουν σε ιουδαϊκούς μύθους και σε εντολές ανθρώπων που αποστρέφονται την αλήθεια (Τίτ. 1:14). [Βλέπε:  <Σύγχρονη θεωρία των Οικονομιών> ή <Dispensationalism>]  

 

Αντίχριστος

 

 Ο όρος αντίχριστος (= ο ενάντιος στον Χριστό), εισάγεται για πρώτη φορά  από τον Ιουδαίο Ιωάννη, απόστολο προς τους περιτετμημένους Ιουδαίους, σε χρόνο που για την μορφωμένη τότε εκκλησία ήταν έσχατος. Ο απόστολος Ιωάννης  λοιπόν, προσδιορίζει την πρώτη  εκκλησία, ως  εσχατολογική.  

 

Σώμα Χριστού και σώμα αντίχριστου

 

 Στην αρχέγονη εκκλησία πάντες ήταν χρισμένοι (= βαπτισμένοι με Άγιο Πνεύμα) και όλοι γνώριζαν «οίδατε πάντες». Είχαν ακούσει ότι πριν τον ερχομό του Παντοκράτορα Ιησού (Αποκ. 1:8, Εβρ. 1:3, Ζαχ. 8:18 Ο΄)   και την οργή του επί των αρνητών Ιουδαίων, θα ερχότανε ο  «αντίχριστος».

 

 Τα μέλη της εκκλησίας του Χριστού, οι πιστοί, ήταν ένα «σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους». (Α΄ Κορ. 12:12-26, 19-20, Ρωμ. 12:5, Εφ. 1:22-23 )», 

 

Αντίχριστος/οι, ήταν συλλογικό σώμα, σύνολο προσώπων, συγκεκριμένης  ιδεολογίας και πίστης, σύγχρονοι των αποστόλων.  Ήταν το αποτέλεσμα μακρόχρονης, εντός της εκκλησίας, αντιπαράθεσης περί της ταυτότητας και διδαχής του Κυρίου Ιησού,  από Ιουδαίους, πιστούς μεν αλλά και ζηλωτές του νόμου. (Πράξ. 21:20-21, Πράξ. 11:2, )

 

Ήταν μέσα στην εκκλησία, εξήλθαν απ’ αυτήν και αυτό ήταν σημείο/προμήνυμα, της Δευτέρας Παρουσίας και των εσχάτων ημερών του αιώνος του νόμου.

 

Η πλάνη του/των  αντίχριστου/ων ήταν ένδειξη απώλειας

 

 Υπήρχε συγκεκριμένη πλάνη που χαρακτήριζε κάποιον σαν αντίχριστο/ενάντιο του Χριστού, όμως αυτή η πλάνη δεν τον καθιστούσε υποψήφιο διάδοχο παγκόσμιας ηγεμονίας, τουναντίον ήταν ένδειξη απώλειας.

 

«Ότι πολλοί πλάνοι εξήλθον (από την πρώτη εκκλησία) εις τον κόσμον, οι μη ομολογούντες Ιησούν Χριστόν ερχόμενον εν σαρκί. Ούτος έστιν ο πλάνος και ο αντίχριστος». (Β΄Ιωάν.1:7)

 

«Τις έστιν ο ψεύστης ει μη ο αρνούμενος ότι Ιησούς ουκ έστιν ο Χριστός; Ούτος έστιν ο αντίχριστος, ο αρνούμενος τον πατέρα και τον υιόν. Πας ο αρνούμενος τον υιόν ουδέ τον πατέρα έχει, Ο ομολογών τον υιόν και τον Πατέρα έχει». (Α΄ Ιωάν. 2:22-23, Ιωάν. 10:30)

 

«Και παν πνεύμα ο μη ομολογεί τον Ιησούν εκ του Θεού ουκ έστιν. Και τούτο έστιν το του αντιχρίστου, ο ακηκόατε ότι έρχεται και νυν εν τω κόσμω εστίν ήδη (αρχές του πρώτου αιώνα)». (Α΄ Ιωάν. 4:3)

 

Για όλους τους εξ Εβραίων αντιτασσόμενους (Πράξ. 18:6), υπεναντίους (Εβρ. 10:27), αντιδιατιθεμένους (2 Τιμ. 2:24), αντικείμενους (Φιλ. 1:28), αντιπίπτοντας (Πράξ. 7:54), αντιλέγοντας (Πράξ. 28:19), αρνητάς (2 Πέτρ. 2:1) στην υγιαίνουσα και σωτήρια διδασκαλία του Ιησού, ο Ιούδας έγραψε:

 

«Ουαί εις αυτούς διότι περιεπάτησαν εις την οδόν του Κάϊν, και χάριν μισθού εξεχύθησαν εις την πλάνην του Βαλαάμ, και απωλέσθησαν εις την αντιλογίαν του Κορέ. Ούτοι είναι κηλίδες εις τας αγάπας σας, συμποσιάζοντες αφόβως, βόσκοντες εαυτούς, («εξ ημών εξήλθαν αλλ’ ουκ ήσαν εξ ημών») νεφέλαι άνυδροι υπό ανέμων περιφερόμεναι, δένδρα φθινοπωρινά άκαρπα, δις αποθανόντα, εκριζωθέντα». (Ιούδα 1:11-12)

 

Η ανάγνωση των επιστολών σε πραγματικό χρόνο

Εξετάζοντας λοιπόν τις επιστολές σε πραγματικό χρόνο καταλαβαίνουμε τον αγώνα των αποστόλων και των εν Χριστώ αδελφών και την πολεμική που επιχειρούσαν εναντίον τους, μάλιστα οι  εκ της περιτομής αντικείμενοι/ενάντιοι, οι οποίοι είχαν εισχωρήσει ανάμεσα τους, εισάγοντας αιρέσεις απωλείας/ψευδοδιδαχές και αρνούμενοι τον αγοράσαντα αυτούς δεσπότη, δημιουργώντας διχοστασίες και σκάνδαλα. Κάτω από αυτές τις συνθήκες αγωνιζόμενος ο Παύλος, έγραψε, προτρέποντας τους σύγχρονους του αγίους.

 «Και μη πτυρόμενοι (= φοβιζόμενοι) εν μηδενί υπό των αντικειμένων (αντίχριστοι) ήτις εστίν αυτοίς ένδειξις απωλείας, υμών δε σωτηρίας και τούτο από Θεού ότι υμίν εχαρίσθη το υπέρ Χριστού ου μόνον το εις αυτόν πιστεύειν αλλά και το υπέρ αυτού πάσχειν». (Φιλιπ. 1:28-29)

 

 Αφού λοιπόν εξετάσουμε με προσοχή, την τότε, επικρατούσα κατάσταση στην εκκλησία, τον αγώνα των πιστευσάντων, τα παθήματα τους, από τους Ιουδαίους, τους  ζηλωτές του νόμου, όπως ακριβώς τους προείπε ο Ιησούς, το κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον τους και την προσδοκία τους για την επικείμενη έλευση του «μεγάλου Θεού και σωτήρα Ιησού Χριστού» (Τίτ. 2:13), μπορούμε να εννοήσουμε τις γραφές με περισσότερη ακρίβεια.

 

Προς Θεσσαλονικείς επιστολή Β΄

 

 «1 Ερωτώμεν δε υμάς αδελφοί υπέρ της παρουσίας του κυρίου ημών Ιησού Χριστού και ημών επισυναγωγής (= η επί το αυτό συγκέντρωσις εν τινι τόπω) 2 επ’ αυτόν εις το μη ταχέως σαλευθήναι υμάς από του νοός μηδέ θροείσθαι (θορυβήσθε) μήτε δια πνεύματος μήτε δια λόγου μήτε δι’ επιστολής ως δι’ ημών,ως ότι ενέστηκεν η ημέρα του Κυρίου. 3 Μη τις υμάς εξαπατήση κατά μηδένα τρόπον, ότι εάν μη έλθη η αποστασία πρώτον και από/καλυφθή ο άνθρωπος της ανομίας, ο υιός της απωλείας 4 ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον θεόν η σέβασμα, ώστε αυτόν εις τον ναόν του θεού καθίσαι αποδεικνύντα εαυτόν ότι έστιν θεός. 5 Ου μνημονεύετε ότι έτι ων προς υμάς ταύτα έλεγον υμίν; 6 Και νυν το κατέχoν οίδατε εις το από-καλυφθήναι αυτόν εν τω εαυτού καιρώ. 7 Το γαρ μυστήριον ήδη ενεργείται της ανομίας μόνον ο κατέχων άρτι έως εκ μέσου γένηται 8 και τότε από-καλυφθήσεται ο άνομος, ον ο Κύριος Ιησούς ανελεί τω πνεύματι του στόματος αυτού και καταργήσει τη επιφανεία της παρουσίας αυτού. 9 Ου έστιν η παρουσία κατ’ ενέργειαν του Σατανά εν πάση δυνάμει και σημείοις και τέρασιν ψεύδους 10 και εν πάση απάτη αδικίας τοις απολλυμένοις, ανθ’ ων την αγάπη της αληθείας ουκ εδέξαντο εις το σωθήναι αυτούς. 11 Και δια τούτο πέμπει αυτοίς ο Θεός ενέργειαν πλάνης εις το πιστεύσαι αυτούς τω ψεύδει, ίνα κριθώσιν πάντες οι μη πιστεύσαντες τη αληθεία αλλά ευδοκήσαντες τη αδικία.  (Β’ Θεσ. 2:1-12)

 

Το κατέχον και ο κατέχων

 

Η λανθασμένα υποστηριζόμενη άποψη ότι το κατέχον η ο κατέχων είναι η εκκλησία που εμποδίζει/κωλύει  τον αντίχριστο να αποκαλυφθεί ενώ ο Ιωάννης υποστηρίζει ότι οι αντίχριστοι «εξ ημών εξήλθαν» έχει ως βάση την εξ ίσου λανθασμένη άποψη ότι ο αντίχριστος θα αποκαλυφτεί στο τέλος της ιστορίας του κόσμου (Βλ. σχετικό άρθρο εδώ). Αυτή η εκδοχή οδηγεί τους μεταφραστές των κειμένων της Καινής Διαθήκης, σε ανθρώπινες παρεμβάσεις όπως τα ακόλουθα παραδείγματα. (Η παρέμβαση στην μετάφραση σημειώνεται με κόκκινο, τα σε αγκύλη αμφισβητούνται ).

 

Β΄ Θεσσαλονικείς 2:6  «Και νυν το κατέχον οίδατε, εις το αποκαλυφθήναι                       

                                            αυτόν εν τω εαυτού καιρώ». Textus Receptus.

 

Μετάφραση βιβλικής εταιρείας των Τεσσάρων Καθηγητών ISBN0564081299

                                          «Και τώρα ξέρετε εκείνο που τον [εμποδίζει] να

                                           φανερωθεί πριν τον καιρό του».

 

 Ερμηνευτική απόδοση Καινής Διαθήκης υπό Ιωάννου Θ. Κολιτσάρα. Αδελφότης Θεολόγων η «Ζωή» δεύτερη έκδοση.

                                            «Και γνωρίζετε τώρα, ποίον είναι εκείνο, το οποίον

                                            [συγκρατεί και εμποδίζει] τον άνομο να αποκαλυφθή

                                             ενωρίτερα, δια να φανερωθή αυτός εις τον καιρόν

                                             που του έχει καθορισθή από τον Θεόν».

 

 Προς ενημέρωση των δυσκολιών και των διαφορετικών εκδοχών που αντιμετωπίζουν οι ερευνητές με «το κατέχον» και «ο κατέχων» έχοντας ως «δεδομένη αλήθεια» το τέλος του κόσμου, διάβασε εδώ σχετική μελέτη που δημοσιεύτηκε στα πρακτικά του Διεθνούς Επιστημονικού Συνεδρίου (Β-Παύλεια) της Ι.Μ Βεροίας, Ναούσης και Καμπάνιας. Βέροια 1996. Σελ. 81-92.

 

Σημειώσεις για την κατανόηση του κειμένου

 

Κατέχω = ρήμα πολυσημικό, έχει πολλαπλές σημασίες || επί περιστάσεως, σημαίνει κατέχω τον νουν, απασχολώ την προσοχή τινός, || επί αρχόντων, έχω υπό την εξουσία μου, εξουσιάζω, κ.α.. [Λεξ. Liddell - Scott]

 

Κατέχω = Λαμβάνω εις την κατοχή μου, καταλαμβάνω ως κατακτητής δια στρατού || γενικώς, κρύπτω, διατηρώ τι κεκρυμμένο κ.α.. [Λεξ. Ιωάν. Σταματάκου]

 

Γένηται = μέση φωνή, αόριστος β, υποτακτική, του ρήματος γίγνομαι η γίνομαι που σημαίνει || έρχομαι εις το είναι || λαμβάνω χώρα, συμβαίνω || γεννώμαι || επί συμβάντων, συμβαίνω, επέρχομαι. [Λεξ. Ιωάν. Σταματάκου]   

 

Εκ μέσου γίγνομαι = τίθημι εμαυτόν (θέτω/τοποθετώ τον εαυτόν μου), εξίσταμαι εκ του μέσου, εβγάζω εις την μέση (πράγμα κρυμμένο). [Λεξικό ελληνικής διαλέκτου Σκαρλάτος Βυζάντιος, σελ.295]

 

      Εάν ο Ιουδαίος απόστολος Παύλος ήθελε να πει αυτά που λένε οι μεταφραστές, δηλαδή, να εκβληθεί, η να φύγει, η να λείψει εκ μέσου ο κατέχων άρτι (όχι ο κωλύων άρτι), θα χρησιμοποιούσε ένα ρήμα όπως αίρω, εκβάλω, αναχωρώ, απέρχομαι, αποχωρώ, αρπάζω, αφαιρώ και όχι το γίγνομαι.

 

Παραδείγματα

 

«Εξαλείψας το καθ΄ημών χειρόγραφον τοις δόγμασιν ο ην υπεναντίον ημίν και αυτό ήρκεν εκ του μέσου προσηλώσας αυτό τω σταυρώ». (Κολ. 2:14)

 

«Και υμείς πεφυσιωμένοι εστέ και ουχί μάλλον επενθήσατε ίνα αρθή εκ μέσου υμών ο το έργον τούτο πράξας». (Α Κορ. 5:2)

 

«Εάν αφώμεν αυτόν ούτως, πάντες πιστεύσουσιν εις αυτόν και ελεύσονται οι Ρωμαίοι και αρούσιν (= θα σηκώσουν) ημών και τον τόπον και το έθνος». (Ιωάν. 11:48)

 

 «Είπεν δε Ιακώβ τω οίκω αυτού και πάσιν τοις μετ΄αυτού άρατε τους θεούς τους αλλοτρίους τους μεθ΄υμών εκ μέσου υμών και καθαρίσασθε και αλλάξατε τας στολάς υμών». (Γεν. 35:2)

 

 «….και άνδρες δίκαιοι αίρονται και ουδείς κατανοεί από γαρ προσώπου αδικίας ήρται ο δίκαιος, έσται εν ειρήνη η ταφή αυτού ήρται εκ του μέσου». (Ησ. 57:1-2)

 

Παραδείγματα δια τη χρήση του «γένηται»

 

«Προσεύχεσθε δε ίνα μη γένηται η φυγή υμών χειμώνος μηδέ σαββάτω». (Ματθ. 24.20)

 

«Αμήν λέγω υμίν ότι ου μη παρέλθη η γενεά αύτη έως αν πάντα ταύτα γένηται». (Ματθ. 24:34)

 

«Απ΄ άρτι λέγω προ του γενέσθαι, ίνα πιστεύητε όταν γένηται ότι εγώ ειμί». (Ιωάν. 13:19)

 

«Ίνα εις τα έθνη η ευλογία του Αβραάμ γένηται εν Ιησού Χριστώ, ίνα την επαγγελίαν του πνεύματος λάβωμεν δια της πίστεως». (Γαλ. 3:14)

 

 

«Το γαρ μυστήριον ήδη ενεργείται της ανομίας, μόνον ο κατέχων άρτι έως εκ μέσου γένηται». (Β΄Θεσ. 2:7)

 

 

Τι κατάλαβαν και τι γνώριζαν οι πιστοί της Θεσσαλονίκης όταν έλαβαν τη δεύτερη επιστολή από τον απόστολο Παύλο

 

        Κατάλαβαν ότι πριν την δεύτερη παρουσία του Ιησού που την περίμεναν να γίνει ταχέως στη γενιά τους και την επισυναγωγή τους επ΄αυτόν (Α΄Θεσ. 4:13-18), θα προηγείτο «πρώτον η αποστασία» από την εκκλησία και θα από-καλυπτόταν ο άνθρωπος της ανομίας, ο αντίχριστος, ο υιός της απώλειας, ο αντικείμενος  και υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον θεόν η σέβασμα, ο οποίος θα καθόταν στον ναό του θεού [τον επίγειο ναό της Ιερουσαλήμ τον οποίον οι Ιουδαίοι θαύμαζαν (Ματθ. 24:1)] αποδεικνύοντας τον εαυτό του ότι είναι θεός και θα δρούσε ανάμεσα στους απολυμένους Ιουδαίους στη γενιά των αποστόλων.

 

 «Το κατέχον οίδατε». Εξ αιτίας του ότι το μυστήριο της ανομίας ήδη ενεργούνταν, γνώριζαν ότι κάθε πνεύμα που δεν ομολογούσε τον Ιησού Χριστό δεν ήταν από τον Θεό αλλά ήταν το πνεύμα της πλάνης, το πνεύμα

του αντίχριστου, το  οποίο ήξεραν ότι θα ερχόταν σύντομα και ήδη ήταν εις τον κόσμο και ενεργούσε μεταξύ των υιών της απείθειας και της απώλειας, κατέχοντας το νου τους .

 

«Ημείς εκ του Θεού είμεθα, όστις γνωρίζει τον Θεόν ακούει ημάς, όστις δεν είναι του Θεού δεν ακούει ημάς. Εκ τούτου γνωρίζομεν το πνεύμα της αλήθειας και το πνεύμα της πλάνης». (Α Ιωάν. 4:6)

 

«Και υμάς όντας νεκρούς τοις παραπτώμασιν και ταις αμαρτίαις υμών, εν αις ποτέ περιεπατήσατε κατά τον αιώνα του κόσμου τούτου, κατά τον άρχοντα της εξουσίας του αέρος, του πνεύματος του νυν ενεργούντος εν τοις υιοίς της απειθείας». (Εφεσ. 2:1-2)

 

«Δια τούτο σας γνωστοποιώ ότι ουδείς λαλών δια πνεύματος Θεού λέγει ανάθεμα τον Ιησού και ουδείς δύναται να είπη Κύριον Ιησού, ειμή δια Πνεύματος Αγίου». (Α΄ Κορ. 12:3)

 

«Και παν πνεύμα ο μη ομολογεί τον Ιησούν εκ του Θεού ουκ έστιν και τούτο έστιν το του αντίχριστου (πνεύμα), ο ακηκόατε ότι έρχεται και νυν εν τω κόσμω εστίν ήδη». ( Α΄Ιωάν.4:3)

 

«Ει δε και έστιν κεκαλυμμένον το ευαγγέλιον ημών, εν τοις απολλυμένοις εστίν κεκαλυμμένον εν οις ο θεός του αιώνος τούτου ετύφλωσεν τα νοήματα των απίστων εις το μη αυγάσαι τον φωτισμόν του ευαγγελίου της δόξης του Χριστού , ος έστιν εικών του Θεού». (Β΄Κορ. 4:3-4)

 

«Ότι ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμο-κράτορας του σκότους τούτου , προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις». (Εφεσ. 6:13)

 

 

Η ταυτότητα του ανθρώπου της ανομίας, υιού της απώλειας, του αντίχριστου

 

1)      Το πνεύμα του αντίχριστου, γνωστό στη πρώτη εκκλησία, αποκάλυψε/φανέρωσε τον εαυτό του, ξεσκεπάστηκε. Το γεγονός δηλώνει προηγούμενη μυστηριακή δράση. Το μυστήριο της ανομίας ήδη ενεργούνταν και αποκαλύφτηκε ο άνομος .

 

2)     Ήταν άνθρωπος της ανομίας, Ιουδαίος που γνώριζε τον νόμο αλλά τον παρέβαινε, πλήρης από το αντίχριστο πνεύμα, το πνεύμα της πλάνης, που ενεργούσε στους υιούς της απείθειας, σε αντίθεση με τον Ιησού που ήταν πλήρης Πνεύματος Αγίου το οποίο ενεργούσε στους πειθαρχώντας σ’ αυτόν.

 

 

3)     Ήταν μεταξύ αυτών που εξήλθαν από την αρχέγονη εκκλησία, αποστάτης. Έπρεπε να έρθει η αποστασία  για να αποκαλυφθεί.

 

4)     Ήταν ψευδοδιδάσκαλος, δίδασκε αιρέσεις απώλειας όντας υιός της απώλειας.

 

 

5)     Ήταν αντικείμενος, ενάντιος, αντίχριστος, αρνιόταν τον μόνον Δεσπότη και Κύριο  Ιησού Χριστό.

 

6)     Ήταν υπεραιρόμενος, ύψωνε τον εαυτόν του πάνω από κάθε θεότητα η σέβασμα. Σεβαστούς ονόμαζαν και τους Ρωμαίους  αυτοκράτορες και οι ναοί όπου τελούταν η αυτοκρατορική λατρεία ονομάζονταν Σεβαστεία, συνεπώς δεν είχε καμία ταύτιση με αυτούς, όπως πολλοί ισχυρίζονται ότι ο αντίχριστος μπορούσε  να ήταν ο Νέρων η ο Τίτος η άλλος αυτοκράτωρ, η ο Πάπας της Ρώμης σε μεταγενέστερες υποθέσεις.

 

 

7)     Αποκάλυψε τον εαυτό του στη γενιά των αποστόλων, κάθισε μέσα στον ναό της Ιερουσαλήμ αποδεικνύοντας ότι είναι θεός, πριν ο ναός καταστραφεί το 70 μ.Χ., σε αντίθεση με τους αποστόλους που αποδείκνυαν δια των γραφών ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός. (Πράξ. 18:28)

 

8)    Ήταν ψευδοπροφήτης, η παρουσία του ήταν κατ΄ ενέργεια του σατανά με πάσα δύναμη και σημεία και τέρατα ψεύδους και κάθε απάτη αδικίας μεταξύ των απολυμένων Ιουδαίων.

 

 

9)     Έδρασε μεταξύ των απολυμένων Ιουδαίων, που είχαν αιρέσεις  απώλειας, έπρατταν την ανομία, ήταν ενάντιοι στον Ιησού, δεν είχαν δεχθεί την αγάπη της αλήθειας για να σωθούν και κατέχονταν από το πονηρό πνεύμα της πλάνης (το κατέχον και ο κατέχων)  που ενεργούσε και είχε την εξουσία μεταξύ των υιών της απείθειας. (Εφεσ. 2:1-2, Α΄Ιωάν. 4:3)

                                                                                                             

 Την ενέργεια αυτή της πλάνης «τον αντίχριστο» την έστειλε ο Θεός στους  απειθείς Ιουδαίους (τους απολυμένους) για να πιστέψουν εις το ψεύδος και να κριθούν όσοι δεν πίστεψαν εις την αλήθεια «τον επουράνιο Ιησού Χριστό» αλλά ευδόκησαν εις την αδικία.

 

 «Εγώ ήλθον εν τω ονόματι του πατρός μου, και δεν με δέχεσθε. Εάν άλλος έλθη εν τω ονόματι εαυτού εκείνον θέλετε δεχτεί». (Ιωάν. 5:43)

 

         Οι πρώτοι λοιπόν εν Χριστώ αδελφοί, που κατείχαν την αλήθεια, γνώριζαν, ότι ο γεωγραφικός χώρος δράσης του αντίχριστου, ήταν η γη του Ισραήλ όπου ήταν κτισμένος ο ναός και ο χρόνος δράσης του ήταν η γενιά τους. Γνώριζαν επίσης ότι ο ρόλος του αντίχριστου δεν ήταν να αντικαταστήσει την τότε ρωμαϊκή αυτοκρατορία η κάποια άλλη μελλοντική, γινόμενος αυτός παγκόσμιος ηγέτης, αλλά να δράσει μεταξύ των απολυμένων με σημεία και τέρατα ψεύδους ώστε αυτοί να πιστέψουν στο ψεύδος και να κριθούν [βλ.  οργή Θεού επί ασεβών Ιουδαίων εδώ]  σε αντίθεση με τα σημεία και τέρατα αληθείας που ενεργούνταν από τον Θεό δια των αποστόλων «εν τω λαώ».  εδώ

 

 «Δια δε των χειρών των αποστόλων εγίνετο σημεία και τέρατα πολλά εν τω λαώ και ήσαν ομοθυμαδόν πάντες εν τη στοά Σολομώντος». (Πράξ. 5:12, 4:30)

 

 

Το θηρίο εκ της θαλάσσης και το θηρίο εκ της γης

 

Το όραμα του Δανιήλ

 

«Ο Δανιήλ ελάλησε και είπεν, Εγώ εθεώρουν εν τω οράματί μου την νύκτα και ιδού οι τέσσαρες άνεμοι του ουρανού συνεφώρμησαν επί την θάλασσαν την μεγάλην. Και τέσσαρα θηρία μεγάλα ανέβησαν εκ της θαλάσσης, διαφέροντα απ' αλλήλων». (Δαν. 7:3)

 

       Σ’ αυτό το όραμα της νυκτός του Δανιήλ ένας εκ των παρισταμένων ενώπιον του θρόνου του Θεού του εξηγεί:

 

«Ταύτα τα θηρία τα μεγάλα τα τέσσαρα τέσσαρες βασιλείαι αναστήσονται επι της γης αι αρθήσονται και παραλήμψονται την βασιλείαν άγιοι υψίστου και καθέξουσιν αυτήν έως αιώνος των αιώνων». (Δαν. 7:17-18 LXX)

 

      Τα τέσσερα θηρία λοιπόν σύμφωνα με την ερμηνεία που εδόθη στον Δανιήλ ήταν τέσσερις βασιλείες οι εξής: Βαβυλωνιακή, Περσική, Ελληνική και Ρωμαϊκή που κατέκτησαν τους Ιουδαίους, με την τελευταία να είναι η επικυρίαρχος δύναμη στα χρόνια του Ιησού και των Ιουδαίων αποστόλων στην γη του Ισραήλ.

 

          Η ταύτιση του αντίχριστου με το θηρίο/βασιλεία εκ της θαλάσσης που είχε 7 κεφάλια και 10 κέρατα (Αποκ. 13:1) στερείται κάθε βιβλικής βάσης. Τα όσα σχετικά περιγράφονται στο βιβλίο της αποκάλυψης έχουν να κάνουν με την Ρώμη που είναι το θηρίο εκ της θαλάσσης και το Ισραήλ που είναι το θηρίο εκ της γης του Ισραήλ που αυτό είχε κέρατα δύο ως αρνίου και ελάλει ως δράκων και που ήσαν σε εμπόλεμη κατάσταση. Τα δύο κέρατα του θηρίου εκ της γης είναι η πολιτική και η θρησκευτική εξουσία του Ισραήλ συνοδευόμενη από ψευδοπροφήτες. Την περίοδο εκείνη κάθε Εβραϊκή εξουσία ήταν φιλορωμαϊκή [λαλούσε ως δράκων] και δρούσε για τα συμφέροντα της Ρώμης, επιτυγχάνοντας έτσι την διατήρηση των προνομίων της. Τα ιστορούμενα δεν αφορούν σημεία του τέλους της ιστορίας του κόσμου, αλλά τα όσα συνέβησαν στην περίοδο του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους που ήταν και η αιτία για την πτώση της Ιερουσαλήμ. Έχουν να κάνουν με δρώμενα εκείνης της χρονικής περιόδου, όπως:

 

1)      Αναγκαστική λατρεία της Ρώμης και των αυτοκρατόρων της (Αποκ. 13:11-12) ως απόδειξη υποταγής στην τότε κοσμοκράτειρα και ξεσκέπασμα και τιμωρία των επαναστατών Ιουδαίων.

Το μέτρο  αφορούσε αποκλειστικά  όσους κατοικούσαν στη γη του Ισραήλ στους οποίους είχε παραχωρηθεί το δικαίωμα να λατρεύουν το δικό τους Θεό και νομοθετήθηκε από το θηρίο εκ της γης. Οι λοιπές επαρχίες της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας  λάτρευαν την θεά Ρώμη ως προστάτιδα και ευεργέτιδα και τον εκάστοτε Καίσαρα με προθυμία, επιδιώκοντας μάλιστα μετά σπουδής τον τίτλο της νεωκόρου των Σεβαστών. Νεωκορία = προνόμιο κατασκευής αυτοκρατορικού ναού, απ΄ όπου εξαρτιόταν η οικονομική τους ευρωστία και η πολιτιστική και κοινωνική τους προοπτική.

Παραπλήσιο μέτρο πάρθηκε κατά την διάρκεια του πολέμου και στην Αντιόχεια όπως ιστορεί ο Ιώσηπος:

 

 «Όταν κηρύχτηκε λοιπόν ο πόλεμος  οι Ιουδαίοι ήσαν μισούμενοι υπό πάντων. Ένας από αυτούς με το όνομα Αντίοχος, ο πατέρας του ήταν άρχοντας των Ιουδαίων της Αντιόχειας, αποκήρυξε τον ιουδαϊσμό και τον πατέρα του και κατηγόρησε στον δήμο, Ιουδαίους, ότι συνωμοτούσαν για να κάψουν την Αντιόχεια. Το αποτέλεσμα ήταν οι Αντιοχείς να κάψουν τους κατηγορούμενους Ιουδαίους για να σώσουν τη πόλη τους. Στην συνέχεια ανάγκασε τους Ιουδαίους να θυσιάσουν με τον ελληνικό τρόπο, ώστε να αποκαλυφθούν οι συνωμότες, μερικοί θυσίασαν ενώ άλλοι θανατώθηκαν. Έτσι με την συγκατάθεση του Ρωμαίου στρατηγού, ο Αντίοχος έγινε κυβερνήτης των Ιουδαίων, εξαναγκάζοντας τους να δουλεύουν και την ημέρα του Σαββάτου. Σύντομα η κατάργηση αυτής της αργίας εξαπλώθηκε και σε άλλες πόλεις». (Ιουδ. Πόλ. Ζ 46-53)

 

Ο ίδιος επίσης ιστορεί ότι κατά την διάρκεια της πολιορκίας της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο, όσοι Ιουδαίοι προσέφευγαν στους Ρωμαίους «ανευφήμουν ως ευεργέτην» τον Τίτο και ζητούσαν την τιμωρία των επαναστατών. (Ιουδ. Πολ. Δ΄ 115) 

 

2)      Έλεγχο του εμπορίου στην γη Ισραήλ «οικονομικός αποκλεισμός/ κυρώσεις» όπου κανείς δεν μπορούσε να αγοράσει η να πουλήσει εάν δεν είχε τις απαραίτητες πιστοποιήσεις «χάραγμα» ότι ήταν φίλος της Ρώμης και όχι πολέμιος της.

 

3)     Την από παλαιά γνωστή και πάντα επίκαιρη μέθοδο της παραπληροφόρησης και εξαπάτησης με ενέργειες ψεύτικων σημείων και θαυμάτων, μέσω των οργάνων της φιλορωμαϊκής ιουδαϊκής εξουσίας, τους ψευδοπροφήτες, με στόχο πάλι την διάσωση των προνομίων της.

   

           Οι ιστορικές συγκυρίες της εποχής εκείνης, έφεραν την αρχέγονη  εκκλησία αντιμέτωπη με την ίδια της την ομολογία, ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο αληθινός Θεός και ζωή αιώνιος.

 

  «Και άλλος άγγελος τρίτος ηκολούθησεν αυτοίς λέγων εν φωνή μεγάλη: Ει τις προσκυνεί το θηρίον και την εικόνα αυτού και λαμβάνει χάραγμα επί του μετώπου αυτού η επί την χείρα αυτού και αυτός πίεται εκ του θυμού του Θεού του κεκερασμένου ακράτου εν τω ποτηρίω της οργής αυτού και βασανισθήσεται εν πυρί και θείω ενώπιον αγγέλων αγίων και ενώπιον του αρνίου …… Ώδε η υπομονή των αγίων εστίν, οι τηρούντες τας εντολάς του Θεού και την πίστιν Ιησού». (Αποκ. 14:9-10, 12)

 

          Πολλοί Ιουδαιοχριστιανοί και εθνικοί χριστιανοί  αρνούμενοι να θυσιάσουν και να προσκυνήσουν κατά τον εθνικό ειδωλολατρικό τρόπο, θανατώθηκαν, μακαριζόμενοι υπό του Κυρίου.

 

 «Και ήκουσα φωνής εκ του ουρανού λεγούσης, γράψον: Μακάριοι οι νεκροί οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες απ’ άρτι, ναι λέγει το πνεύμα, ίνα αναπαυθώσιν εκ των κόπων αυτών τα γαρ έργα αυτών ακολουθεί μετ΄αυτών». (Αποκ. 14:13)

 

        Επίσης όσοι Ιουδαϊστές αρνήθηκαν να προσκυνήσουν την εικόνα του θηρίου, ομοίως θανατώθηκαν, μένοντας έτσι πιστοί στον Ιουδαϊσμό που έμελλε να καταργηθεί με το επικείμενο γκρέμισμα του Ναού.  (Εβρ. 8:13)

 

Το χάραγμα

 

           Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το χάραγμα μπορεί να ήταν τεχνικός όρος της αυτοκρατορικής σφραγίδας η το ίδιο το νόμισμα του αυτοκράτορα. Πάντως ιστορικό περιστατικό χαράγματος στην κυριολεξία, έχουμε και επί βασιλείας του Πτολεμαίου Δ΄ του Φιλοπάτορα (222-204 π.Χ.) ο οποίος απαγόρευσε σε όλους τους Ιουδαίους της Αιγύπτου να λατρεύουν τον Θεό τους και να εισέρχονται στις συναγωγές τους. Αντ’ αυτού έπρεπε η να απογραφούν στους καταλόγους των δούλων και να λάβουν χάραγμα με πυρωμένο σίδερο, το σήμα του θεού Διόνυσου «φύλλο κισσού» η να θανατώνονται. Όσοι θέλησαν να λάβουν μέρος στην λατρεία των ειδώλων γινόντουσαν ισότιμοι πολίτες της Αλεξάνδρειας. Άλλοι υπέκυψαν, άλλοι θανατώθηκαν και άλλοι προσπάθησαν με χρήματα να αποφύγουν την εγγραφή τους στους καταλόγους των δούλων. (Γ΄ Μακ. 2:25-33)

      Επίσης ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Καλιγούλας χάραζε με πυρωμένο σίδερο τους Συγκλητικούς που έπεφταν στην δυσμένεια του αναγκάζοντάς τους να δουλεύουν στους δρόμους η στα ορυχεία.

 

Εξακόσιοι εξήκοντα εξ        

 

         Η ρωμαϊκή αυτοκρατορία λοιπόν (το θηρίο εκ της θαλάσσης) δεν ταυτοποιείται ως «Αντίχριστος» με τα στοιχεία που δίνονται από τους αποστόλους, διότι, δεν την περιμένανε να έρθει, υπήρχε ήδη προ Χριστού, λατρεύονταν ήδη ως «θεά Ρώμη» η ευεργέτιδα και προστάτιδα επικυρίαρχος δύναμη, ποτέ δεν ήταν μέρος η μέλος της εκκλησίας του Χριστού, ούτε και ποτέ εξήλθε/αποστάτησε απ΄αυτή, ούτε ήταν άνθρωπος, αλλά ο αριθμός του ονόματος αυτού ήταν αριθμός ανθρώπου και ο αριθμός αυτού εξακόσιοι εξήκοντα έξ και όχι 666, δηλαδή τριάδα ομοίων αριθμών. (Αποκ. 13:17, Έσδρ. 2:13)

 

             Για να καταλάβουμε την διαφορά μεταξύ 666 και εξακόσιοι εξήντα εξ ας δούμε σχετικό άρθρο από το χριστιανικό περιοδικό «Τυχικός. Τευχ. Σεπτ. Οκτ. 2002 ».

 

Ο αριθμός 666

 

«Σχετικά με τον μυστικό αριθμό 666, που συναντούμε στο βιβλίο της Αποκάλυψης, πολλοί ερμηνευτές παρασύρονται από την ομοιότητα των τριών ψηφίων 6 που σχηματίζουν τον αριθμό όπως το κατανοούμε ύστερα από την εισαγωγή των λεγομένων αραβικών αριθμών – πολλούς αιώνες μετά την συγγραφή των κειμένων της Καινής Διαθήκης.

Ωστόσο, όταν γράφτηκε η Αποκάλυψη, δεν είχε περάσει από το νου του συγγραφέα κάποιος συνδυασμός τριών ομοίων μαθηματικών ψηφίων. Μάλιστα στις κριτικές εκδόσεις του κειμένου, ο αριθμός δεν αποδίδεται ούτε καν με τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου – δηλαδή χξς – αλλά ολογράφως, δηλαδή «εξακόσιοι εξήκοντα εξ». Είναι γνωστό ότι οι άνθρωποι εκείνης της εποχής αν ήθελαν να εκφράσουν τον αριθμό αυτό «αριθμητικώς», δεν θα έγραφαν  «ςςς» αλλά θα έπρεπε να γράψουν οι μεν Έλληνες ΧΞCΤ η χξς (όπως υπάρχει στους παπύρους p18 και p47), οι δε Ρωμαίοι DCLXVI. Ποτέ όμως 666.

 

       Οι Εβραίοι αν και εφάρμοζαν ανάλογο σύστημα μετά την βαβυλωνιακή αιχμαλωσία, ουδέποτε το χρησιμοποίησαν στη βίβλο, όπου πάντα γράφονται οι αριθμοί με ολόκληρες λέξεις. (Στο Α΄ Βασ. 10:14 αναφέρεται το 666 ολογράφως ως «εξακόσια εξήκοντα εξ τάλαντα χρυσίου»).

 

        Σύμφωνα με τα παραπάνω, κανένας από τους χριστιανούς των πρώτων αιώνων δεν σκεφτόταν ότι κάποτε η αριθμητική έκφραση «εξακόσιοι εξήκοντα εξ» θα απεικονιζόταν με τρία όμοια ψηφία, γεγονός που παρασύρει όσους προσπαθούν να στηριχτούν στην ομοιότητα των τριών 6 και να ταυτίσουν τον αριθμό 666 με το σύστημα bar code που περιέχει από ένα 6 στην αρχή, στη μέση και στο τέλος του.

       Αν θέλουν να επιμένουν στην όποια «συνθηματική» σημασία του 6, τότε πρέπει να ξέρουν ότι στο 666 υπάρχουν όχι 3 αλλά 111 εξάρια (111 x 6 =666).

      Από τα παραπάνω φαίνεται ότι το ίδιο αστήρικτοι είναι και οι ισχυρισμοί εκείνων που νομίζουν ότι θα «λύσουν» το πρόβλημα με βάση τον αριθμό 6 είτε ως συμβολικό αριθμό του ανθρώπου η ως σύμβολο της ατέλειας και με άλλα παρόμοιας μορφής (κόλπα)».

 

Πηγή: http://www.tyxikos.gr/02-9-28.html

 

     Κλείνοντας την μελέτη αυτή θα θέλαμε να παρακαλέσουμε τους εν Χριστώ αδελφούς να μην στρέφουν την προσοχή τους στις κερδοφόρες κινηματογραφικές παραγωγές του Χόλιγουντ σχετικά με τον αντίχριστο, αλλά να θυμηθούμε μαζί τη ρήση του αποστόλου Παύλου.

 

«Και τα νυν παρατίθεμαι (σας αφιερώνω) υμάς τω Κυρίω και τω λόγω της χάριτος αυτού τω δυναμένω οικοδομήσαι και δούναι την κληρονομίαν εν τοις ηγιασμένοις πάσιν. (Πράξ. 20:32)

 

 

Αμήν.

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        

 

 

 

 

 

        

       

 

 

 

       

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο Δεύτερος Ερχομός του Κυρίου Ιησού Χριστού και η απολύτρωση της γενιάς της Πρώτης Εκκλησίας

αναρτήθηκε στις 24 Φεβ 2018, 1:27 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 16 Σεπ 2018, 4:20 π.μ. ]

 

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήρθε για δεύτερη φορά στη γενιά των Αποστόλων για να απολυτρώσει αυτούς και τους υπόλοιπους πιστούς  αλλά και για να εκδικηθεί με την οργή Του την γενιά των Γραμματέων και Φαρισαίων που σταύρωσαν τον Ιησού καθώς και τους αποστατημένους  ιουδαϊζοντες χριστιανούς που «εξήλθαν» από τη  Πρώτη Εκκλησία και την κατεδίωξαν.

 

Αγαπητά αδέλφια, οι Γραφές μιλούν εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια αλλά εμείς δεν θέλουμε να εκτιμήσουμε και να υιοθετήσουμε τα λόγια του Ιησού Χριστού, του Παύλου και των άλλων αποστόλων


(Λουκ. 21:28-32 [Μεταγλώττιση])

Όταν λοιπόν αρχίζουν να γίνονται αυτά, ανορθωθείτε και σηκώστε πάνω τα κεφάλια σας, γιατί πλησιάζει η απολύτρωσή σας».

Και είπε μια παραβολή σ’ αυτούς: «Δείτε τη συκιά και όλα τα δέντρα.

Όταν προβάλουν ήδη τα φύλλα, βλέπετε από μόνοι σας και γνωρίζετε ότι είναι ήδη κοντά το θέρος.
Έτσι κι εσείς, όταν δείτε αυτά να γίνονται, να γνωρίζετε ότι κοντά είναι η βασιλεία του Θεού.
Αλήθεια σας λέω ότι δε θα παρέλθει η γενιά αυτή, ωσότου όλα γίνουν.

Ο Ιησούς μίλησε στους μαθητές Του ότι η Βασιλεία του Θεού ήταν κοντά και θα ερχόταν ο Ιησούς Χριστός για Δεύτερη φορά στη δικιά τους γενιά. Από τη μια για να τους αρπάξει και να τους απολυτρώσει από εκείνη την σκολιά και διεστραμμένη γενιά και από την άλλη  θα έβαζε κάτω από τα πόδια Του τους εχθρούς Του. Όλα αυτά λοιπόν έλαβαν χώρα σε εκείνη τη γενιά.

 Οι εχθροί Του Ιησού και όλων των ανθρώπων ήταν οι αποστατημένοι Εβραίοι που δεν έκριναν τους εαυτούς τους άξιους της αιωνίου ζωής. Δεν ήθελαν ούτε οι ίδιοι να σωθούν αλλά εμπόδιζαν και τους άλλους ανθρώπους να σωθούν. 

(Πράξ. 13:46 [Μεταγλώττιση])

Μίλησαν τότε με παρρησία ο Παύλος και ο Βαρνάβας και είπαν: «Σ’ εσάς ήταν αναγκαίο πρώτα να κηρυχτεί ο λόγος του Θεού. Επειδή τον απωθείτε και δεν κρίνετε άξιους τους εαυτούς σας για την αιώνια ζωή, ιδού, στρεφόμαστε στα έθνη.

 

Ο Παύλος γράφει για τους Εβραίους της γενιάς  του:

(1 Θεσ. 2:14-16 [Μεταγλώττιση])
Γιατί εσείς, αδελφοί, γίνατε μιμητές των εκκλησιών του Θεού που είναι στην Ιουδαία ενωμένες με το Χριστό Ιησού. Γιατί τα ίδια πάθατε κι εσείς από τους δικούς σας ομοεθνείς καθώς και αυτοί από τους Ιουδαίους,
οι οποίοι σκότωσαν και τον Κύριο Ιησού και τους προφήτες, και εμάς εκδίωξαν και στο Θεό δεν αρέσουν και σ’ όλους τους ανθρώπους είναι ενάντιοι,
εμποδίζοντάς μας να μιλήσουμε στα έθνη, για να σωθούν, ώστε να γεμίσουν με τις αμαρτίες τους πάντοτε το μέτρο της ανοχής του Θεού. Έφτασε όμως πάνω τους η οργή στο τέλος.

Πράγματι πολύ σωστά ο Παύλος έγραψε για την αδιαλλαξία των Εβραίων της εποχής του, γνωρίζοντας τι είχε πει ο Ιησούς για εκείνες τις τελευταίες ημέρες «της σκολιάς και διεστραμμένης γενιάς», που και τον Κύριο είχαν σταυρώσει αλλά και τους απεσταλμένους Του είχαν διώξει. Πράγματι ο Ιησούς είπε ποια θα ήταν τα σημάδια της οργής Του επάνω στην αμετανοησία των Γραμματέων και Φαρισαίων.

(Λουκ. 21:20-23 [Μεταγλώττιση])

«Όταν όμως δείτε την Ιερουσαλήμ να κυκλώνεται από στρατόπεδα, τότε να γνωρίζετε ότι έχει πλησιάσει η ερήμωσή της.

Τότε όσοι είναι στην Ιουδαία ας φεύγουν στα όρη και όσοι είναι στο μέσο αυτής ας αναχωρήσουν και όσοι είναι στην ύπαιθρο ας μην εισέλθουν σ’ αυτή,

γιατί αυτές είναι ημέρες εκδίκησης, για να ολοκληρωθούν όλα τα γραμμένα.

Αλίμονο σε όσες έχουν παιδιά στην κοιλιά και σε όσες θηλάζουν εκείνες τις ημέρες. Γιατί θα γίνει καταπίεση μεγάλη πάνω στη γη και οργή στο λαό τούτο


Η οργή λοιπόν θα ερχόταν επάνω σε εκείνο το σκληρό και αμετανόητο έθνος εκείνης της γενιάς και θα εκπληρωνόταν όλα τα γεγραμμένα. Δεν έγιναν κάποια γεγονότα τότε και άλλα θα γίνουν μετά από δύο ή τρεις χιλιάδες χρόνια ή στις ημέρες μας.

 (Ματθ. 23:31-36 [Μεταγλώττιση])

Ώστε μαρτυρείτε για τους εαυτούς σας ότι είστε γιοι εκείνων που φόνευσαν τους προφήτες.
Και εσείς συμπληρώστε το μέτρο της ανομίας των πατέρων σας.
Φίδια, γεννήματα εχιδνών, πώς θα αποφύγετε την κρίση της γέεννας;
Γι’ αυτό, ιδού, εγώ αποστέλλω προς εσάς προφήτες και σοφούς και γραμματείς. Από αυτούς άλλους θα σκοτώσετε και θα σταυρώσετε, και από αυτούς άλλους θα μαστιγώσετε στις συναγωγές σας και θα καταδιώξετε από πόλη σε πόλη·
για να έρθει πάνω σας κάθε αίμα δίκαιο που χύνεται πάνω στη γη, από το αίμα του Άβελ του δίκαιου ως το αίμα του Ζαχαρία, του γιου του Βαραχία, που φονεύσατε μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου.
Αλήθεια σας λέω, θα έρθουν όλα αυτά πάνω στη γενιά αυτή».

Ταυτόχρονα ο Ιησούς είχε μιλήσει στους μαθητές Του και είχε πει:

 (Ματθ. 16:24-28 [Μεταγλώττιση])

Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές του: «Αν κάποιος θέλει πίσω μου να έρθει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του και ας σηκώσει το σταυρό του και ας με ακολουθεί.
Γιατί όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του θα τη χάσει. Όποιος όμως χάσει τη ζωή του εξαιτίας μου θα τη βρει.
Γιατί τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος αν όλο τον κόσμο κερδίσει, αλλά την ψυχή του ζημιωθεί; Ή τι θα δώσει ο άνθρωπος αντάλλαγμα για την ψυχή του;
Γιατί μέλλει ο Υιός του ανθρώπου να έρχεται μέσα στη δόξα του Πατέρα του μαζί με τους αγγέλους του, και τότε θα αποδώσει σε καθέναν κατά τις πράξεις του.
Αλήθεια σας λέω ότι είναι μερικοί από αυτούς που έχουν σταθεί εδώ οι οποίοι δε θα γευτούν θάνατο, ωσότου δουν τον Υιό του ανθρώπου να έρχεται μέσα στη βασιλεία του
».

Προσέξτε τι είπε ο Ιησούς στους Αποστόλους Του: «Αλήθεια σας λέω ότι είναι μερικοί από αυτούς που έχουν σταθεί εδώ οι οποίοι δε θα γευτούν θάνατο, ωσότου δουν τον Υιό του ανθρώπου να έρχεται μέσα στη βασιλεία του».

 

Άραγε έκανε λάθος ο Κύριος της Δόξης;

Κάποιοι από τους Αποστόλους  και τους μαθητές Του δεν θα είχαν πεθάνει μέχρι να έρθει η Βασιλεία του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Ο απόστολος  Παύλος όπως και ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός προφήτεψε, ότι η ανάσταση των νεκρών και η αρπαγή της Εκκλησίας θα γινόταν στις ημέρες της δικής του γενιάς.

(1 Θεσ. 4:13-18 [Μεταγλώττιση])

Δε θέλουμε όμως εσείς να αγνοείτε, αδελφοί, όσα αφορούν αυτούς που κοιμούνται, για να μη λυπάστε καθώς και οι λοιποί που δεν έχουν ελπίδα.

Γιατί αν πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, έτσι και ο Θεός αυτούς που κοιμήθηκαν μέσω του Ιησού θα τους φέρει μαζί του.

Γιατί αυτό σας λέμε με λόγο Κυρίου, ότι εμείς οι ζωντανοί που θα μένουμε ως υπόλοιπο στην παρουσία του Κυρίου δε θα προλάβουμε να φτάσουμε αυτούς που κοιμήθηκαν.

Γιατί ο ίδιος ο Κύριος θα κατεβεί από τον ουρανό με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού, και οι νεκροί οι ενωμένοι με το Χριστό θα αναστηθούν πρώτα.

Έπειτα εμείς οι ζωντανοί, που θα μένουμε ως υπόλοιπο, συγχρόνως μαζί με αυτούς θα αρπαχτούμε μέσα σε νεφέλες για συνάντηση του Κυρίου στον αέρα. Και έτσι πάντοτε θα είμαστε μαζί με τον Κύριο.

Ώστε να παρηγορείτε ο ένας τον άλλο με τα λόγια αυτά.

 

Ο Παύλος διακήρυξε προφητικά δια του Πνεύματος του Αγίου , όπως και ο Ιησούς Χριστός είχε διακηρύξει, ότι την ημέρα που θα γινόταν η Ανάσταση και αρπαγή της Εκκλησίας θα ζούσε ένα υπόλοιπο από τους αποστόλους και μαθητές του Ιησού Χριστού.

 

Δυστυχώς όμως υπάρχουν χριστιανοί που διατυπώνουν την άποψη ότι τόσο ο Ιησούς Χριστός όσο και ο απόστολος Παύλος έκαναν λάθος σχετικά με τον προσδιορισμό της ημέρας του Δεύτερου Ερχομού Του.

Όπως διαβάσαμε και προηγουμένως ο Ιησούς είπε :

(Λουκ. 21:31-32 [Μεταγλώττιση])
Έτσι κι εσείς, όταν δείτε αυτά να γίνονται, να γνωρίζετε ότι κοντά είναι η βασιλεία του Θεού.
Αλήθεια σας λέω ότι δε θα παρέλθει η γενιά αυτή, ωσότου όλα γίνουν.


Είναι ο ίδιος ο Ιησούς που είπε στους Δώδεκα Αποστόλους όταν τους απέστειλε: 

(Ματθ. 10:5-7 [Μεταγλώττιση])
Τούτους τους δώδεκα απέστειλε ο Ιησούς και τους παράγγειλε λέγοντας: «Σε οδό εθνών μην πηγαίνετε και σε πόλη Σαμαρειτών μην εισέλθετε.
Αλλά πορεύεστε μάλλον προς τα πρόβατα τα χαμένα του οίκου Ισραήλ.
Και καθώς πορεύεστε, να κηρύττετε λέγοντας: “Έχει πλησιάσει η βασιλεία των ουρανών”
.

Ο Ιησούς έδωσε εντολή στους Αποστόλους Του σε εκείνη τη γενιά :

«Σε οδό εθνών μην πηγαίνετε και σε πόλη Σαμαρειτών μην εισέλθετε.
Αλλά πορεύεστε μάλλον προς τα πρόβατα τα χαμένα του οίκου Ισραήλ
».

 Το κέντρο της αγάπης του Θεού ήταν να απελευθερώσει κάθε Εβραίο μέσα από τη βασιλεία του σκότους, που δεν ήταν άλλη από «τη διακονία του θανάτου» ή αλλιώς «της διακονίας του γράμματος» όπως αυτή λειτουργούνταν από το Νομικιστικό και Φαρισαϊκό σύστημα. Ο Θεός ήθελε να μαζέψει κάθε αληθινό παιδί του Αβραάμ, ώστε να μην έρθει επάνω του η οργή Του, που θα ελάμβανε χώρα στο τέλος εκείνης της γενιάς.

 Έτσι ο Ιησούς είπε πάλι στους μαθητές Του στο ίδιο κεφάλαιο :

(Ματθ. 10:23 [Μεταγλώττιση])
Και όταν σας καταδιώκουν στη μια πόλη, φεύγετε στην άλλη. Γιατί αλήθεια σας λέω, δε θα τελειώσετε τις πόλεις του Ισραήλ, ωσότου έρθει ο Υιός του ανθρώπου.

 (Ματθ. 23:34-36 [Μεταγλώττιση])

Γι’ αυτό, ιδού, εγώ αποστέλλω προς εσάς προφήτες και σοφούς και γραμματείς. Από αυτούς άλλους θα σκοτώσετε και θα σταυρώσετε, και από αυτούς άλλους θα μαστιγώσετε στις συναγωγές σας και θα καταδιώξετε από πόλη σε πόλη·

για να έρθει πάνω σας κάθε αίμα δίκαιο που χύνεται πάνω στη γη, από το αίμα του Άβελ του δίκαιου ως το αίμα τουΖαχαρία, του γιου του Βαραχία, που φονεύσατε μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου.

Αλήθεια σας λέω, θα έρθουν όλα αυτά πάνω στη γενιά αυτή».


Οι Απόστολοι δεν θα προλάβαιναν να πάνε σε κάθε πόλη όπου υπήρχε συναγωγή, γιατί θα ερχόταν ο Υιός του Ανθρώπου . Είναι αυτοί οι ίδιοι απόστολοι που κάποιοι από αυτούς δεν θα γεύονταν θάνατο μέχρι να έρθει η Βασιλεία Του Ιησού Χριστού και να αρπαχθούν και να είναι πάντα μετά του Κυρίου. Όμως ο Ιησούς είχε πει από την αρχή της διακονίας Του :

 (Μάρκ. 1:14-15 [Μεταγλώττιση])

Μετά λοιπόν την παράδοση του Ιωάννη στη φυλακή, ήρθε ο Ιησούς στη Γαλιλαία κηρύττοντας το ευαγγέλιο του Θεού
και λέγοντας: «Έχει συμπληρωθεί ο καιρός και έχει πλησιάσει η βασιλεία του Θεού. Μετανοείτε και πιστεύετε στο ευαγγέλιο».

Είχε συμπληρωθεί τότε ο καιρός για τον ερχομό της Βασιλείας των Ουρανών. Μάταια σε όλους τους αιώνες πολλές ομάδες πιστών διακήρυτταν  ότι στις ημέρες τους θα ερχόταν η Βασιλεία του Θεού.

Μήπως και εμείς στις ημέρες μας τρέφαμε και τρέφουμε ευσεβείς πόθους να είμαστε η γενιά που θα περιμένει τον Ερχομό Του;  Μήπως ο Κύριος και οι Απόστολοι μίλησαν αλλά εμείς θέλουμε να ακολουθούμε αυτά που ανθρώπινα μυαλά και ανθρώπινες καρδιές κατασκεύασαν;

 Η Βασιλεία του Θεού πάρθηκε από τους Εβραίους και δόθηκε στην Εκκλησία Του. Ο Κύριος του Αμπελώνα ήρθε με τα στρατεύματα Του το 70 μ.Χ. και έκρινε την "Κάτω Ιερουσαλήμ". Ο "Γάμος του Αρνίου" είναι στρωμένος από την ημέρα που αναστήθηκε ο Ιησούς Χριστός. Δυστυχώς ένα μεγάλο μέρος του Εβραϊκού λαού αρνήθηκε αυτή την πρόσκληση. Μάλιστα τους κήρυκες του γάμου "άλλους τους έδειραν και άλλους τους εφόνευσαν".

 (Ματθ. 21:40-45 [Μεταγλώττιση])

Όταν λοιπόν έρθει ο κύριος του αμπελώνα, τι θα κάνει στους γεωργούς εκείνους;»
Του λένε: «Τους κακούς, κακώς θα τους εξολοθρέψει και τον αμπελώνα θα τον νοικιάσει σε άλλους γεωργούς, που θα του αποδώσουν τους καρπούς στους καιρούς τους».
Τους λέει ο Ιησούς: «Ποτέ δε διαβάσατε στις Γραφές, Λίθο που αποδοκίμασαν οι οικοδόμοι, αυτός έγινε ακρογωνιαίος λίθος. Από τον ΚΥΡΙΟ έγινε αυτός και είναι θαυμαστός στα μάτια μας;
Γι’ αυτό σας λέω ότι θα αφαιρεθεί από εσάς η βασιλεία του Θεού και θα δοθεί σε έθνος που θα κάνει τους καρπούς της.
Και όποιος πέσει πάνω στο λίθο αυτό θα συντριφτεί· ενώ πάνω σ’ όποιον πέσει θα τον θρυμματίσει».
Και όταν άκουσαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι τις παραβολές του, κατάλαβαν ότι γι’ αυτούς τις λέει.

 

Κατάλαβαν οι Φαρισαίοι εκείνων των ημερών ότι στις ημέρες τους θα ερχόταν ο Κύριος του Αμπελώνα  για Δεύτερη φορά και θα τους εξολόθρευε και τον αμπελώνα θα τον έδινε σε έναν άλλο λαό.


(Ματθ. 22:4-7 [Μεταγλώττιση])

Πάλι απέστειλε άλλους δούλους λέγοντας: “Πείτε στους καλεσμένους: Ιδού, έχω ετοιμάσει το γεύμα μου, οι ταύροι μου και τα θρεφτάρια είναι σφαγμένα και είναι όλα έτοιμα· ελάτε στους γάμους”.

Εκείνοι αμέλησαν και έφυγαν, ο ένας στο δικό του αγρό, ο άλλος στο εμπόριό του.Και οι υπόλοιποι, αφού συνέλαβαν τους δούλους του, τους κακομεταχειρίστηκαν και τους σκότωσαν.

Τότε ο βασιλιάς οργίστηκε και, αφού έστειλε τα στρατεύματά του, εξολόθρεψε τους φονιάδες εκείνους και την πόλη τους έκαψε.


Ο Θεός εκδικήθηκε την σκληρότητα των Εβραίων το 70 μ.Χ. καταστρέφοντας την  «ένδοξη»  πόλη τους «Την Επίγεια Ιερουσαλήμ», χρησιμοποιώντας σαν όργανό Του τα στρατεύματα των Ρωμαίων. Παράλληλα όμως ήρθε και έκανε απολύτρωση στην καταδιωκόμενη Εκκλησία Του.

 

(2Θεσ. 1:4-10 [Μεταγλώττιση])

ώστε εμείς οι ίδιοι να καυχιόμαστε για σας στις εκκλησίες του Θεού για την υπομονή σας και την πίστη σας, μέσα σε όλους τους διωγμούς σας και στις θλίψεις που ανέχεστε,

οι οποίες είναι ένδειξη της δίκαιης κρίσης του Θεού, για να γίνετε άξιοι της βασιλείας του Θεού, υπέρ της οποίας και πάσχετε.

Αν και πράγματι, είναι δίκαιο απέναντι στο Θεό να ανταποδώσει θλίψη σ’ αυτούς που σας θλίβουν

και άνεση σ’ εσάς που θλίβεστε μαζί μ’ εμάς, κατά την αποκάλυψη του Κυρίου Ιησού από τον ουρανό μαζί με τους αγγέλους της δύναμής του

μέσα σε πύρινη φλόγα, αποδίδοντας εκδίκηση σ’ αυτούς που δεν ξέρουν το Θεό και σ’ αυτούς που δεν υπακούν στο ευαγγέλιο του Κυρίου μας Ιησού.

Οι οποίοι θα πληρώσουν την τιμωρία τους με αιώνιο όλεθρο προερχόμενο από το πρόσωπο του Κυρίου και από τη δόξα της ισχύος του,

όταν έρθει να δοξαστεί μεταξύ των αγίων του και να θαυμαστεί κατά την ημέρα εκείνη μεταξύ όλων εκείνων που πίστεψαν, επειδή έγινε πιστευτή η μαρτυρία μας προς εσάς.

 

 

Η Βασιλεία Του επικράτησε και Βασιλεύει στους Αιώνες των Αιώνων. Αμήν.

 

 

Βασίλης Ζαφείρογλου

Ελλάδα

11-12-2012

info@themelios-lithos.gr

 

Η Ημέρα του Κυρίου

αναρτήθηκε στις 24 Φεβ 2018, 1:21 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 24 Μαρ 2019, 4:07 π.μ. ]


Εισαγωγή 

Ποια είναι η Ημέρα του Κυρίου;

Η Ημέρα του Κυρίου είναι μια έννοια πολύ έντονα φορτισμένη με ψυχοσυναισθηματικές επιπτώσεις για τους χριστιανούς. Στη διάρκεια των αιώνων τόσο στην Παλαιά Διαθήκη όσο και στην Καινή Διαθήκη, οι άνθρωποι περίμεναν αλλά και περιμένουν ακόμα να έρθει στη δική τους γενιά η ημέρα της Κρίσης, όπου μια για πάντα θα απαλλαχτούν από τους ασεβείς του κόσμου αυτού και την πλήρη καταδίκη της αμαρτίας και του Διαβόλου. 

Μάλιστα νομίζουν ότι μέσα στην ιστορία του ανθρώπου υπάρχει μόνο μία Ημέρα του Κυρίου, όπου τότε θα λάβει χώρα η τιμωρία των ασεβών ανθρώπων. 

Θα προσπαθήσουμε μέσα από τις σελίδες του Λόγου του Θεού να προσεγγίσουμε αυτό το τόσο σοβαρό θέμα και να διαπιστώσουμε ότι υπάρχουν αρκετές περίοδοι που καλούνται «η ημέρα του Κυρίου». 

Ο αληθινός Θεός πάντα ήξερε να ελευθερώνει τους δικούς Του ανθρώπους από τις πονηρές και ασεβείς επιβουλές των αμαρτωλών. 

Αποκορύφωμα της δικαιοκρισίας του Θεού θα ήταν η Αποκάλυψη και ο Ερχομός του Παντοκράτορα Ιησού Χριστού με σκοπό να κρίνει τους ασεβείς και απειθείς Εβραίους, που όχι μόνο δεν δέχτηκαν τη Βασιλεία Του αλλά έγιναν εχθροί κάθε ανθρώπου, που ήθελε να μπει στη Νέα Βασιλεία του Ιησού Χριστού. Αυτή η δικαιοκρισία θα ελάμβανε χώρα την μεγάλη και επιφανή ημέρα του μεγάλου Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού.(Διάβασε Α’ Θεσσαλονικείς 2:12-16) 

Αυτή η ημέρα ήταν η πιο ξεχωριστή ημέρα στην ιστορία του λαού του Θεού, που θα έβλεπε την τιμωρία των ασεβών «Γραμματέων και Φαρισαίων» καθώς και την τιμωρία των αποστατών Ιουδαϊζόντων χριστιανών, που εγκατέλειψαν τον «αγοράσαντα αυτούς Δεσπότη Κύριο Ιησού Χριστό» και επέστρεψαν στα ευτελή και φθαρτά «στοιχεία» του παλαιού κόσμου που ήταν κάτω από την εξουσία «του γράμματος του νόμου» και «της διακονίας του θανάτου». 

Είναι αυτή η ίδια μέρα που οι πιστοί της Πρώτης Εκκλησίας, οι συγκληρονόμοι της Βασιλείας, είδαν να αμείβεται η πίστη τους και έλαβαν τον μισθό τους και έγιναν βασιλείς και ιερείς ι του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. 

Το κήρυγμα των Αποστόλων είχε άμεση σχέση με τον Ερχομό της Βασιλείας του Θεού και την Ημέρα του Κυρίου 


(Ματθ. 16:24-28 [Μεταγλώττιση]) 

Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές του: «Αν κάποιος θέλει πίσω μου να έρθει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του και ας σηκώσει το σταυρό του και ας με ακολουθεί

Γιατί όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του θα τη χάσει. Όποιος όμως χάσει τη ζωή του εξαιτίας μου θα τη βρει. 

Γιατί τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος αν όλο τον κόσμο κερδίσει, αλλά την ψυχή του ζημιωθεί; Ή τι θα δώσει ο άνθρωπος αντάλλαγμα για την ψυχή του; 

Γιατί μέλλει ο Υιός του ανθρώπου να έρχεται μέσα στη δόξα του Πατέρα του μαζί με τους αγγέλους του, και τότε θα αποδώσει σε καθέναν κατά τις πράξεις του

Αλήθεια σας λέω ότι είναι μερικοί από αυτούς που έχουν σταθεί εδώ οι οποίοι δε θα γευτούν θάνατο, ωσότου δουν τον Υιό του ανθρώπου να έρχεται μέσα στη βασιλεία του». 


Ο Ιησούς προφήτεψε ότι η Μεγάλη και Επιφανής Ημέρα του Κυρίου θα ερχόταν σε εποχή που θα ζούσαν κάποιοι από τους αποστόλους που ήταν μαζί με τον Ιησού. 


(Λουκ. 10:8-14 [Μεταγλώττιση]) 

Και σ’ όποια πόλη εισέρχεστε και σας δέχονται, τρώτε αυτά που σας παραθέτουν 

και θεραπεύετε τους ασθενείς μέσα σ’ αυτήν και να τους λέτε: “Έχει πλησιάσει σ’ εσάς η βασιλεία του Θεού”. 

Αλλά σ’ όποια πόλη εισέλθετε και δε σας δέχονται, αφού εξέλθετε στις λεωφόρους της, πείτε: 

Και τη σκόνη που μας κολλήθηκε από την πόλη σας στα πόδια την τινάζουμε σ’ εσάς. Όμως αυτό να γνωρίζετε: ότι έχει πλησιάσει η βασιλεία του Θεού”. 

Σας λέω ότι για τα Σόδομα κατά την ημέρα εκείνη της κρίσης θα υπάρχει περισσότερη ανεκτικότητα παρά για την πόλη εκείνη». 


Ο Ιησούς είπε στους μαθητές να πουν σε όσους Εβραίους δεν δεχόταν  το μήνυμα του Ευαγγελίου ότι  έχει πλησιάσει η βασιλεία του Θεού και ο καιρός που θα ελάμβανε χώρα η οργή πάνω στους ασεβείς και απειθούντες Εβραίους. Παράλληλα τους είπε ότι έφτασε η ημέρα της Ανάστασης και της Κρίσης όλων των νεκρών. Η Κρίση όμως θα ήταν βαρύτερη από εκείνη που θα γινόταν εναντίον των Σοδόμων. 


Ο Ιησούς προειδοποίησε ότι όλα «τα επερχόμενα δεινά» της Κρίσης του Θεού θα συνέβαιναν στη γενεά των αποστόλων. 


(Λουκ. 21:29-36 [Μεταγλώττιση]) 

Και είπε μια παραβολή σ’ αυτούς: «Δείτε τη συκιά και όλα τα δέντρα. 

Όταν προβάλουν ήδη τα φύλλα, βλέπετε από μόνοι σας και γνωρίζετε ότι είναι ήδη κοντά το θέρος. 

Έτσι κι εσείς, όταν δείτε αυτά να γίνονται, να γνωρίζετε ότι κοντά είναι η βασιλεία του Θεού. 

Αλήθεια σας λέω ότι δε θα παρέλθει η γενιά αυτή, ωσότου όλα γίνουν

Ο ουρανός και η γη θα παρέλθουν, οι λόγοι μου όμως δε θα παρέλθουν». 

«Προσέχετε, λοιπόν, τους εαυτούς σας μήπως βαρύνουν οι καρδιές σας μέσα σε κραιπάλη και σε μέθη και σε μέριμνες βιοτικές και πέσει πάνω σας αιφνίδια η ημέρα εκείνη σαν παγίδα. Γιατί θα έρθει πάνω σε όλους όσοι κάθονται στην επιφάνεια όλης της γης. 

Αγρυπνείτε, λοιπόν, και σε κάθε καιρό να δέεστε για να υπερισχύσετε, ώστε να ξεφύγετε όλα αυτά που μέλλουν να γίνονται και να σταθείτε μπροστά στον Υιό του ανθρώπου». 


Ο Ιησούς είχε επίσης προειδοποιήσει τους Γραμματείς και Φαρισαίους της εποχής Του, ότι η Κρίση και τιμωρία για κάθε δίκαιο αίμα θα ερχόταν στη δική τους γενιά και όχι σε μια μακρινή μελλοντική εποχή. 


(Ματθ. 23:31-36 [Μεταγλώττιση]) 

Ώστε μαρτυρείτε για τους εαυτούς σας ότι είστε γιοι εκείνων που φόνευσαν τους προφήτες. 

Και εσείς συμπληρώστε το μέτρο της ανομίας των πατέρων σας

Φίδια, γεννήματα εχιδνών, πώς θα αποφύγετε την κρίση της γέεννας; 

Γι’ αυτό, ιδού, εγώ αποστέλλω προς εσάς προφήτες και σοφούς και γραμματείς. Από αυτούς άλλους θα σκοτώσετε και θα σταυρώσετε, και από αυτούς άλλους θα μαστιγώσετε στις συναγωγές σας και θα καταδιώξετε από πόλη σε πόλη· 

για να έρθει πάνω σας κάθε αίμα δίκαιο που χύνεται πάνω στη γη, από το αίματου Άβελ του δίκαιου ως το αίμα του Ζαχαρία, του γιου του Βαραχία, που φονεύσατε μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου. 

Αλήθεια σας λέω, θα έρθουν όλα αυτά πάνω στη γενιά αυτή». 



Ο Παύλος ήταν ενημερωμένος από το Πνεύμα του Θεού γι’ αυτή τη δίκαια Κρίση που θα γινόταν στη δική του γενιά. 

(1 Θεσ. 4:15-18 [Μεταγλώττιση]) 

Γιατί αυτό σας λέμε με λόγο Κυρίου, ότι εμείς οι ζωντανοί που θα μένουμε ως υπόλοιπο στην παρουσία του Κυρίου δε θα προλάβουμε να φτάσουμε αυτούς που κοιμήθηκαν. 

Γιατί ο ίδιος ο Κύριος θα κατεβεί από τον ουρανό με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού, και οι νεκροί οι ενωμένοι με το Χριστό θα αναστηθούν πρώτα. 

Έπειτα εμείς οι ζωντανοί, που θα μένουμε ως υπόλοιπο, συγχρόνως μαζί με αυτούς θα αρπαχτούμε μέσα σε νεφέλες για συνάντηση του Κυρίου στον αέρα. Και έτσι πάντοτε θα είμαστε μαζί με τον Κύριο. 

Ώστε να παρηγορείτε ο ένας τον άλλο με τα λόγια αυτά. 



(2 Θεσ. 1:4-10 [Μεταγλώττιση]) 

ώστε εμείς οι ίδιοι να καυχιόμαστε για σας στις εκκλησίες του Θεού για την υπομονή σας και την πίστη σας, μέσα σε όλους τους διωγμούς σας και στις θλίψεις που ανέχεστε

οι οποίες είναι ένδειξη της δίκαιης κρίσης του Θεού, για να γίνετε άξιοι της βασιλείας του Θεού, υπέρ της οποίας και πάσχετε. 

Αν και πράγματι, είναι δίκαιο απέναντι στο Θεό να ανταποδώσει θλίψη σ’ αυτούς που σας θλίβουν 

και άνεση σ’ εσάς που θλίβεστε μαζί μ’ εμάς, κατά την αποκάλυψη του Κυρίου Ιησού από τον ουρανό μαζί με τους αγγέλους της δύναμής του 

μέσα σε πύρινη φλόγα, αποδίδοντας εκδίκηση σ’ αυτούς που δεν ξέρου ντο Θεό και σ’ αυτούς που δεν υπακούν στο ευαγγέλιο του Κυρίου μας Ιησού. 

Οι οποίοι θα πληρώσουν την τιμωρία τους με αιώνιο όλεθρο προερχόμενο από το πρόσωπο του Κυρίου και από τη δόξα της ισχύος του, 


όταν έρθει να δοξαστεί μεταξύ των αγίων του και να θαυμαστεί κατά την ημέρα εκείνη μεταξύ όλων εκείνων που πίστεψαν, επειδή έγινε πιστευτή η μαρτυρία μας προς εσάς. 



(Ρωμ. 2:2-8 [Μεταγλώττιση]) 

Και ξέρουμε ότι η καταδικαστική απόφαση του Θεού είναι σύμφωνη με την αλήθεια σ’ όσους πράττουν τέτοια πράγματα. 

Και λογαριάζεις αυτό, ω άνθρωπε που κρίνεις όσους πράττουν τέτοια πράγματα αν και κάνεις τα ίδια, ότι εσύ θα ξεφύγεις την καταδικαστική απόφαση του Θεού; 

Ή καταφρονείς τον πλούτο της χρηστότητάς του και της ανοχής και της μακροθυμίας του, αγνοώντας ότι η καλοσύνη του Θεού σε οδηγεί σε μετάνοια; 


Ο φόβος του Κυρίου απομάκρυνε τον φόβο της καταδίκης των ανθρώπων 


Ο απόστολος Παύλος έχοντας υπόψη του την αγάπη και το φόβο του Θεού, δεν φοβόταν και δεν έδινε σημασία, εάν θα κριθεί ή θα καταδικασθεί από «ανθρώπινη ημέρα»(Α΄ Κορινθ. 4:1-5,κριτικό κείμενο UBS). «Ανθρώπινη ημέρα» είναι η «ημέρα» και η χρονική περίοδος που την εξουσία για κρίση την έχουν φθαρτοί και θνητοί άνθρωποι. Αντίθετα ο Παύλος γνωρίζει ότι αξίζει να σταθεί άμεμπτος ενώπιον του Κυρίου «την μεγάλη και επιφανή ημέρα του Κυρίου». 



(1 Κορ. 4:1-5 [Μεταγλώττιση]) 

Έτσι ας μας θεωρεί κάθε άνθρωπος: ως υπηρέτες του Χριστού και οικονόμους των μυστηρίων του Θεού. 

Σ' αυτήν την κατάσταση, λοιπόν, ζητείται από τους οικονόμους να βρεθεί κανείς πιστός. 

Σ' εμένα όμως είναι ελάχιστο να ανακριθώ γι' αυτό από εσάς ή από ανθρώπινο δικαστήριο σε ημέρα δίκης. Αλλά ούτε τον εαυτό μου ανακρίνω, 

γιατί δεν έχω συνείδηση για τίποτα ενάντια στον εαυτό μου· αλλά με αυτό δεν έχω δικαιωθεί. Εκείνος λοιπόν που με ανακρίνει είναι ο ΚΥΡΙΟΣ. 

Ώστε μην κρίνετε κάτι πριν από τον ορισμένο καιρό, ωσότου έρθει ο ΚΥΡΙΟΣ, ο οποίος και θα φωτίσει τα κρυφά του σκότους και θα φανερώσει τις βουλές των καρδιών· και τότε ο έπαινος θα γίνει σε καθέναν από το Θεό. 



(1 Θεσ. 5:23 [Μεταγλώττιση]) 

Και αυτός ο Θεός της ειρήνης είθε να σας αγιάσει ολότελα, και ολόκληρο το πνεύμα σας και η ψυχή και το σώμα σας είθε να τηρηθούν άμεμπτα κατά την παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού

(Ρωμ. 2:5-8 
[Μεταγλώττιση])
Σύμφωνα με τη σκληρότητά σου, λοιπόν, και με την αμετανόητη καρδιά σου, θησαυρίζεις για τον εαυτό σου οργή κατά την ημέρα της οργής και της αποκάλυψης της δικαιοκρισίας του Θεού
ο οποίος θα αποδώσει σε καθέναν κατά τα έργα του. 
Αφενός σ’ εκείνους που, κάνοντας με υπομονή έργα αγαθά, ζητούν δόξα και τιμή και αφθαρσία, θα δώσει ζωή αιώνια· 
αφετέρου σ’ εκείνους που από φατριαστικό πνεύμα απειθούν στην αλήθεια και πείθονται στην αδικία, οργή και θυμός


(1 Θεσ. 2:13-16 [Μεταγλώττιση]) 

Και γι’ αυτό κι εμείς ευχαριστούμε το Θεό αδιάλειπτα, γιατί όταν παραλάβατε τολόγο του Θεού, που ακούσατε από εμάς, τον δεχτήκατε όχι ως λόγο ανθρώπων, αλλά, καθώς είναι αληθινά, ως λόγο Θεού, ο οποίος και ενεργεί μέσα σ’ εσάς που πιστεύετε. 

Γιατί εσείς, αδελφοί, γίνατε μιμητές των εκκλησιών του Θεού που είναι στην Ιουδαία ενωμένες με το Χριστό Ιησού. Γιατί τα ίδια πάθατε κι εσείς από τους δικούς σας ομοεθνείς καθώς και αυτοί από τους Ιουδαίους, 

οι οποίοι σκότωσαν και τον Κύριο Ιησού και τους προφήτες, και εμάς εκδίωξαν και στο Θεό δεν αρέσουν και σ’ όλους τους ανθρώπους είναι ενάντιοι, 

εμποδίζοντάς μας να μιλήσουμε στα έθνη, για να σωθούν, ώστε να γεμίσουν με τις αμαρτίες τους πάντοτε το μέτρο της ανοχής του Θεού.Έφτασε όμως πάνω τους η οργή στο τέλος. 





Ο Θεός εκλέγει το λαό Ισραήλ για βασίλειο ιεράτευμα, και έθνος άγιο 


Ο λαός Ισραήλ ήταν ο εκλεκτός λαός μέσα από τον οποίο ο Θεός ήθελε να δείχνει τη δύναμη Του, τη σοφία Του και την αγάπη του σε όλα τα έθνη και να επαναφέρει στους ανθρώπους που υπακούν Σ' Αυτόν την χαμένη εξουσία, που έδωσε ο Θεός στους πρώτους ανθρώπους. (Γένεση α:26-27) 



(Έξ. 19:4-6 [Φίλος ]) 

«εσείς είδατε όσα έκανα στους Αιγυπτίους, και σας σήκωσα σαν επάνω σε φτερούγες αετού, και σας έφερα προς τον εαυτό μου· 

τώρα, λοιπόν, αν πραγματικά υπακούσετε στη φωνή μου, και φυλάξετε τη διαθήκη μου, θα είστε σε μένα ο εκλεκτός λαός από όλους τους λαούς· επειδή, δική μου είναι ολόκληρη η γη· 

κι εσείς θα είστε σε μένα βασίλειο ιεράτευμα, και έθνος άγιο. Αυτά είναι τα λόγια, που θα πεις στους γιους Ισραήλ.» 


Όντας «βασίλειο ιεράτευμα» οι Ισραηλίτες θα έφερναν τους υπόλοιπους λαούς στη γνώση του Νόμου του αληθινού Θεού και την προσμονή «της αιώνιας Βασιλείας Του», όπου «...... ο Θεός θα εξάλειφε κάθε δάκρυ από τα μάτια τους, και ο θάνατος δεν θα υπήρχε πλέον· ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος δεν θα υπάρχουν πλέον· επειδή, τα πρώτα παρήλθαν». (Αποκ. 21:4 [Φίλος ]) 


Ο λαός Ισραήλ μετά την περίοδο των Κριτών καθοδηγήθηκε από τον χρισμένο δούλο του Θεού τον Σαμουήλ. Το Πνεύμα του Θεού έδινε τις απαραίτητες οδηγίες , ώστε ο λαός Του να πράττει το θέλημα του Θεού. Οι Ισραηλίτες ήταν υπάκουοι κάτω από το χέρι του Θεού και ο Θεός κατατρόπωνε τους εχθρούς τους και το χέρι τού Κυρίου ήταν ενάντια στους Φιλισταίους όλες τις ημέρες τού Σαμουήλ . (1Σαμ. 7:1-17, 1Σαμ. 8:1-22 [Φίλος ]) 



Οι Ισραηλίτες επιθυμούν να έχουν βασιλιά όπως και τα έθνη 


Η επιθυμία της καρδιάς των Ισραηλιτών παρασυρμένη από το φρόνημα των γύρω εθνών, ζήτησε Βασιλιά όπως είχαν τα γύρω έθνη κα υποτίμησαν την κρίση του Θεού, που πραγματοποιούταν μέσα από τους δούλους Του. 

Οι βασιλείς του Ισραήλ άλλοι ήταν υπάκουοι και άλλοι απειθείς και διεστραμμένοι που επέσυραν την οργή του Θεού τόσο πάνω τους όσο και επάνω στο λαό. 

Η απόφαση αυτή των Ισραηλιτών έφερε πολλά δεινά επάνω τους. Οι βασιλείς τους φέρθηκαν πολύ σκληρά και εξαιτίας τους ο Θεός επέτρεψε να υποστεί πολλά δεινά ο λαός Του. Η αμαρτία και ανομία του λαού Του έφερε εναντίον τους άλλες βασιλείες και άλλα έθνη. Κάποιες φορές μάλιστα οι Εβραίοι έτρεχαν να κρυφτούν στην «σκιά» αυτών των βασιλέων, «εγκαταλείποντας τον Βράχο του Ισραήλ» και «την πηγή των Ζώντων υδάτων». 

1 Σαμ. 8:18-26 (Φίλος) 

Και εκείνη την ημέρα θα βοάτε εξαιτίας του βασιλιά σας, που εσείς τον εκλέξατε για τον εαυτό σας· αλλ' ο Κύριος, εκείνη την ημέρα, δεν θα σας εισακούσει. 

Ο λαός, όμως, δεν θέλησε να υπακούσει στη φωνή τού Σαμουήλ· και είπαν: Όχι· αλλά βασιλιάς θα υπάρχει επάνω μας· 

για να είμαστε κι εμείς όπως όλα τα έθνη· και να μας κρίνει ο βασιλιάς μας, και να βγαίνει μπροστά μας, και να μάχεται τις μάχες μας


Και ο Σαμουήλ άκουσε όλα τα λόγια τού λαού, και τα ανέφερε στα αυτιά τού Κυρίου. 

Και ο Κύριος είπε στον Σαμουήλ: 'Ακουσε τη φωνή τους, και κατάστησε επάνω τους βασιλιά. Και ο Σαμουήλ είπε στους άνδρες τού Ισραήλ: Πηγαίνετε ο καθένας στην πόλη του. 

Ο Μωϋσής λίγο πριν «την αναχώρηση του» προείπε τα εξής : 

(Δευτ. 31:17,21,29 [Φίλος ]) 

τότε, θα εξαφθεί ο θυμός μου εναντίον τους, εκείνη την ημέρα, και θα τους εγκαταλείψω, και θα κρύψω το πρόσωπό μου απ' αυτούς, και θα καταφαγωθούν· και θα τους βρουν πολλά κακά και θλίψεις· ώστε εκείνη την ημέρα να πουν: Αυτά τα κακά δεν μας βρήκαν, επειδή ο Θεός μας δεν είναι ανάμεσά μας; 

Και αφού τους βρουν πολλά κακά και θλίψεις, αυτό το τραγούδι, ως μάρτυρας, θα δίνει μαρτυρία εναντίον τους· επειδή, δεν θα ξεχαστεί από το στόμα του σπέρματός τους· δεδομένου ότι εγώ γνωρίζω την πονηρία τους, που εργάζονται ακόμα και σήμερα, πριν τους φέρω μέσα στη γη που ορκίστηκα

επειδή, ξέρω ότι, μετά τον θάνατό μου, θα διαφθαρείτε, οπωσδήποτε, και θα παρεκκλίνετε από τον δρόμο που σας πρόσταξα· και θα σας βρουν τα κακά στις έσχατες ημέρες, επειδή θα πράξετε κακά μπροστά στον Κύριο, ώστε να τον παροργίσετε με τα έργα των χεριών σας

Ο Μωϋσής είπε, ότι «εκείνη την ημέρα» ο Θεός θα εξέχεε την οργή Του ενάντια στον αποστατημένο λαό Του. Αυτά τα μεγάλα «κακά» θα τους έβρισκαν στις έσχατες ημέρες της βασιλείας του «κατά σάρκα» Ισραήλ. 

Είναι τα κακά που θα ερχόταν πάνω στους αποστατημένους Εβραίους «την μεγάλη και επιφανή ημέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού» 




Ο Θεός τιμωρεί το Ισραήλ με βασιλείς των εθνών 


Στη διάρκεια της ιστορίας του ο λαός Ισραήλ δεν έμεινε πιστός στην αγάπη του Θεού και στις εντολές Του. Ο Θεός θέλοντας να τιμωρήσει την ασέβεια και ανομία του λαού Του, επέτρεψε σε ειδωλολατρικά έθνη να έρθουν να «παιδεύσουν» και να οδηγήσουν τον λαό Του δέσμιο μακριά από την αγαπημένη τους γη, μέχρι να εκπληρωθούν «οι καιροί αυτών των εθνών» και «η βασιλεία του κόσμου» να γινόταν του Κυρίου και του Χριστού Του και της Εκκλησίας Του. Αντίθετα εκείνοι που έφθειραν το λαό Του και τους αγίους Του θα γνώριζαν την φθορά από τον εξαπλωμένο βραχίονα του Θεού, που ήταν ο Ιησούς Χριστός. 

Μάλιστα αποκαλεί τους βασιλείς αυτών των εθνών «δούλους» Του. 

Ήταν «δούλοι» Του, γιατί εκτελούσαν την βουλή του Θεού από τη μια πλευρά ενάντια σε κάθε αποστασία του λαού Του και από την άλλη πλευρά βοηθούσαν το λαό Του να επιστρέψει και να ανοικοδομήσει, ό,τι είχε καταστραφεί στην διάρκεια της αποστασίας τους. 

Ανάμεσα σε αυτούς τους βασιλείς που έστειλε ο Θεός, ήταν βασιλείς της Ασσυρίας, βασιλείς της Βαβυλώνας, βασιλείς της Περσίας, ο βασιλιάς της Ελλάδας, ο Μέγας Αλέξανδρος και οι αυτοκράτορες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. 


Σαν πρώτο παιδευτικό όργανο ο Θεός έστειλε τους Ασσύριους, γιατί οι άρχοντες του Ισραήλ δεν έκριναν σύμφωνα με την βασική εντολή του Θεού να κρίνουν δίκαια το δίκαιο «της χήρας, του ορφανού και του ξένου». Αλλά και ο Ασσύριος θα κρίνονταν σκληρά από το Θεό, γιατί με σκληρότητα και αλαζονεία συμπεριφέρθηκε εναντίον του Ισραήλ αλλά και ενάντια στον ίδιο το Θεό του Ισραήλ. 


(Ησ. 10:1-34 [Φίλος ]) 

Αλλοίμονο σ' αυτούς που ψηφίζουν ψηφίσματα άδικα, και στους γραμματείς που γράφουν καταδυνάστευση· 

για να στερήσουν αυτόν που έχει ανάγκη από την κρίση, και για να αρπάξουν το δίκιο των φτωχών τού λαού μου, για να γίνουν οι χήρες λάφυρό τους, και να γυμνώσουν τους ορφανούς! 

Και τι θα κάνετε κατά την ημέρα της επίσκεψης, και κατά τον όλεθρο που θάρθει από μακριά; Σε ποιον θα προστρέξετε για βοήθεια; .......  ΟΥΑΙ στον Ασσύριο, τη ράβδο τού θυμού μου, αν και η μάστιγα στο χέρι του είναι η οργή μου! 

Θα τον στείλω ενάντια σε ένα υποκριτικό έθνος, και θα του δώσω προσταγή εναντίον τού λαού τού θυμού μου, για να λαφυραγωγήσει λάφυρα, και να λεηλατήσει λεηλασία, και να τους καταπατήσει σαν τη λάσπη των δρόμων. 

Εντούτοις, αυτός δεν καταλαβαίνει έτσι, και η καρδιά του δεν σκέφτεται έτσι· αλλά, στην καρδιά του σκέφτεται τούτο, να καταστρέψει και να εξολοθρεύσει έθνη, όχι λίγα. ...........Γι' αυτό, αφού ο Κύριος εκτελέσει ολόκληρο το έργο του επάνω στο βουνό Σιών κι επάνω στην Ιερουσαλήμ, θα παιδεύσω, λέει, τον καρπό τής υψωμένης καρδιάς τού βασιλιά τής Ασσυρίας, και την αλαζονεία των ψηλών ματιών του...............Θα μπορούσε να καυχηθεί η αξίνα ενάντια σ' αυτόν που κόβει μ' αυτή; Θα μπορούσε να κομπάσει το πριόνι ενάντια σ' αυτόν που το κινεί; Σαν να μπορούσε να κινηθεί η ράβδος ενάντια σ' αυτούς που την υψώνουν· σαν να μπορούσε το μπαστούνι να υψώσει τον εαυτό του σαν να μη είναι ξύλο........... 
Και το φως τού Ισραήλ θα γίνει φωτιά, και ο δικός του 'Αγιος φλόγα· και θα κάψει και θα καταφάει τα αγκάθια του και τα τριβόλια του σε μια ημέρα· .....................  Και κατά την ημέρα εκείνη, το υπόλοιπο του Ισραήλ, και οι διασωσμένοι τού οίκου Ιακώβ, δεν θα επιστηρίζονται πια σ' αυτόν που τους πάταξε, αλλά θα επιστηρίζονται στον Κύριο, τον 'Αγιο του Ισραήλ, με αλήθεια. 
Το υπόλοιπο θα επιστρέψει, το υπόλοιπο του Ιακώβ, προς τον ισχυρό Θεό

Επειδή, αν και ο λαός σου, ο Ισραήλ, είναι σαν την άμμο τής θάλασσας, απ' αυτούς ένα υπόλοιπο θα επιστρέψει· η κατανάλωση που αποφασίστηκε θα συντελεστεί με δικαιοσύνη. 

Επειδή, ο Κύριος, ο Θεός των δυνάμεων, θα κάνει κατανάλωση, βέβαια προσδιορισμένη, στο μέσον ολόκληρης της γης. 

Γι' αυτό, έτσι λέει ο Κύριος, ο Θεός των δυνάμεων: Λαέ μου, ο οποίος κατοικείς στη Σιών, μη φοβηθείς από τον Ασσύριο· θα σε πατάξει με ράβδο, και θα σηκώσει τη βακτηρία του εναντίον σου σύμφωνα με τον τρόπο τής Αιγύπτου· 

επειδή, ακόμα λίγο, και η οργή θα σταματήσει· και ο θυμός μου θα είναι σε όλεθρο εκείνων. .........................

Και κατά την ημέρα εκείνη, το φορτίο του θα αφαιρεθεί από τον ώμο σου, και ο ζυγός του από τον τράχηλό σου, και ο ζυγός θα συντριφτεί εξαιτίας τού χρίσματος...................
Και κατά την ημέρα εκείνη θα μείνει στη Νωβ, θα σείσει το χέρι του ενάντια στο βουνό τής θυγατέρας τής Σιών, ενάντια στον λόφο τής Ιερουσαλήμ.......................... » 

Ο Θεός έκλεξε κάποιους βασιλείς (αυτοκρατορίες) ως παιδευτικά όργανα ενάντια στο λαό Του, αυτοί όμως έδειξαν υπερβάλλοντα ζήλο και σκληρότητα, σε βαθμό που ενοχλούσαν το έλεος και την φιλευσπλαχνία του Θεού. Έτσι ερχόταν ο καιρός, όπου ο Θεός βλέποντας τον πόνο και την δυστυχία του λαού Του, αναλάμβανε αυτός να κρίνει και να παύσει την βασιλεία και την εξουσία αυτού του σκληρού και ανάλγητου έθνους, που συμπεριφέρθηκε σκληρά στο λαό Του. 

Αυτή η περίοδος που ο Θεός αναλάμβανε να γκρεμίσει από την περίβλεπτη θέση την παλαιά βασιλεία υψώνοντας μια νέα βασιλεία, που θα επικρατούσε και θα εξουσίαζε για όσο διάστημα εκπλήρωνε το θέλημα του Θεού, ονομαζόταν από τους προφήτες «ημέρα του Κυρίου». 

Ο βασιλιάς των Ασσυρίων γεμάτος αλαζονεία και έπαρση έφθασε μέχρι τα τείχη της Ιερουσαλήμ, αφού αρκετές δεκαετίες πριν είχε καταλάβει το Βόρειο Ισραήλ και τη πόλη της Σαμάρειας. Ο στρατηγός του Ραβσάκης προκάλεσε με την αναίδεια του τον Θεό του Ισραήλ, φθάνοντας στο αμάρτημα της βλασφημίας και της ύβρης. Ο βασιλιάς Εζεκίας τότε στράφηκε στο παντοδύναμο Θεό για να βρει λύτρωση από τα χέρια των βαρβάρων. Ο Θεός έφερε την απάντηση με το στόμα του προφήτη Ησαΐα. 

(Ησ. 37:21-38 [Φίλος ]) 

Τότε, ο Ησαϊας, ο γιος τού Αμώς, έστειλε στον Εζεκία, λέγοντας: Έτσι λέει ο Κύριος, ο Θεός τού Ισραήλ: 'Ακουσα όσα προσευχήθηκες σε μένα ενάντια στον Σενναχειρείμ, τον βασιλιά τής Ασσυρίας

Αυτός είναι ο λόγος, που ο Κύριος μίλησε γι' αυτόν: Σε καταφρόνησε, σε έπαιξε, η παρθένα, η θυγατέρα τής Σιών· κούνησε πίσω σου κεφάλι, η θυγατέρα τής Ιερουσαλήμ. 

Ποιον ονείδισες και βλασφήμησες; Ενάντια σε ποιον ύψωσες τη φωνή, και σήκωσες ψηλά τα μάτια σου; Ενάντια στον 'Αγιο του Ισραήλ. ....................... 

Επειδή, η λύσσα σου εναντίον μου, και η αλαζονεία σου ανέβηκαν στα αυτιά μου, γι' αυτό, θα βάλω τον κρίκο μου στα ρουθούνια σου, και τον χαλινό μου στα χείλη σου, και θα σε γυρίσω πίσω από τον δρόμο διαμέσου τού οποίου ήρθες. ............................... 

Και το υπόλοιπο από τον οίκο τού Ιούδα, που διασώθηκε, θα ριζώσει και πάλι από κάτω, και θα δώσει επάνω καρπούς. 

Επειδή, από την Ιερουσαλήμ θα βγει το υπόλοιπο, και από το βουνό Σιών, αυτό που διασώθηκε· ο ζήλος τού Κυρίου των δυνάμεων θα το εκτελέσει. ............................... 

επειδή, θα υπερασπιστώ αυτή την πόλη, ώστε να τη σώσω, για χάρη μου, και για χάρη τού δούλου μου του Δαβίδ. 

Τότε, ο άγγελος του Κυρίου βγήκε, και χτύπησε στο στρατόπεδο των Ασσυρίων 185.000· και όταν σηκώθηκαν το πρωί, να, όλοι ήσαν νεκρά σώματα. 

Και σηκώθηκε και έφυγε, και επέστρεψε ο Σενναχειρείμ, ο βασιλιάς τής Ασσυρίας, και κατοίκησε στη Νινευή. 

Κι ενώ προσκυνούσε στον οίκο τού Νισρώκ, του θεού του, ο Αδραμμέλεχ και ο Σαρασάρ, οι γιοι του, τον χτύπησαν με μάχαιρα, κι αυτοί έφυγαν στη γη τής Αρμενίας· και αντ' αυτού βασίλευσε ο Εσαραδδών, ο γιος του

Τελικά η Ασσυρία είδε ολοκληρωτικά να ξεγυμνώνεται ο βραχίονας του Κυρίου εναντίον της κατά την ημέρα εκείνη και να αφανίζεται η μεγάλη της δύναμη με την οποία μεσουράνησε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, κυριεύοντας και καταπατώντας πολλά έθνη και λαούς. 

(Σοφ. 2:13-15 [Φίλος ]) 

Και θα απλώσει το χέρι του ενάντια στον βορρά, και θα αφανίσει την Ασσυρία· και θα κάνει τη Νινευή σε αφανισμό, έναν άνυδρο τόπο, σαν έρημο

Και ποίμνια θα βόσκονται στο μέσον της, όλα τα ζώα των εθνών· και ο πελεκάνος και ο σκαντζόχοιρος θα κατοικούν στα ανώφλια της· η φωνή τους θα ηχήσει στα παράθυρα· ερήμωση θα είναι στις πύλες, επειδή θα γυμνωθεί από τα κέδρινα έργα. 

Αυτή είναι η ευφραινόμενη πόλη, η οποία κατοικεί αμέριμνα, που λέει στην καρδιά της: Εγώ είμαι, και εκτός από μένα δεν υπάρχει άλλη. Πώς έγινε έρημος, κατάλυμα θηρίων! Καθένας που διαβαίνει μέσα απ' αυτή θα συρίξει, και θα κουνήσει το χέρι του.(Διάβασε επίσης Ναούμ α:1-15) 


Την θέση της Ασσυρίας πήρε η βασιλεία της Βαβυλώνας, όπως είδε ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ στο όνειρο του. Μάλιστα ο Δανιήλ έδωσε την εξήγηση του ονείρου. 


(Δαν. 2:36-40 [Φίλος ]) 

Αυτό είναι το όνειρο· και θα πούμε την ερμηνεία του μπροστά στον βασιλιά. 

Εσύ, βασιλιά, είσαι βασιλιάς βασιλιάδων· επειδή, ο Θεός τού ουρανού έδωσε σε σένα βασιλεία, δύναμη, και ισχύ, και δόξα. 

Και κάθε τόπο όπου κατοικούν οι γιοι των ανθρώπων, τα θηρία τού χωραφιού, και τα πουλιά τού ουρανού, τα έδωσε στο χέρι σου, και σε έκανε κύριο επάνω σε όλα αυτά. Εσύ είσαι εκείνο το χρυσό κεφάλι. 

Και ύστερα από σένα θα σηκωθεί μια άλλη βασιλεία κατώτερη από τη δική σου, και μια άλλη τρίτη βασιλεία από χαλκό, που θα κυριεύσει επάνω σε ολόκληρη γη. 

Και μια τέταρτη βασιλεία θα σταθεί ισχυρή όπως το σίδερο· όπως το σίδερο κατακόβει και καταλεπταίνει τα πάντα· μάλιστα, καθώς το σίδερο που συντρίβει τα πάντα, έτσι θα κατακόβει και θα κατασυντρίβει. 

Δυστυχώς ο γιος του Ναβουχοδονόσορα ο Βαλτάσαρ δεν έδειξε ταπείνωση απέναντι στον Ύψιστο Θεό, που ο πατέρας του είχε γνωρίσει και θέλησε να γλεντήσει χρησιμοποιώντας τα σκεύη του Ναού του Κυρίου. 

(Δαν. 5:22-31 [Φίλος ]) 

Κι εσύ, ο γιος του, ο Βαλτάσαρ, δεν ταπείνωσες την καρδιά σου, ενώ τα γνώριζες όλα αυτά· 

αλλά, υψώθηκες ενάντια στον Κύριο του ουρανού· και τα σκεύη τού οίκου του έφεραν μπροστά σου, και πίνατε κρασί απ' αυτά, κι εσύ και οι μεγιστάνες σου, οι γυναίκες σου, και οι παλλακές σου
· .......................... 

Γι' αυτό, στάλθηκε από μπροστά του η παλάμη τού χεριού, και εγχαράχθηκε αυτή η γραφή. 

Και τούτη είναι η γραφή που εγχαράχθηκε: Μ ε ν έ, Μ ε ν έ, Θ ε κ έ λ, Ο υ φ α ρ σ ί ν. 

Αυτή είναι η ερμηνεία του πράγματος: 

Μ ε ν έ, ο Θεός μέτρησε τη βασιλεία σου, και την τελείωσε. 

Θ ε κ έ λ, ζυγίστηκες στην πλάστιγγα, και βρέθηκες ελλιπής. 

Φ ε ρ έ ς, διαιρέθηκε η βασιλεία σου, και δόθηκε στους Μήδους και Πέρσες. 

Τότε, ο Βαλτάσαρ πρόσταξε, και έντυσαν τον Δανιήλ την πορφύρα, και περιέβαλαν τη χρυσή αλυσίδα γύρω από τον λαιμό του, για να είναι ο τρίτος άρχοντας του βασιλείου. 

Την ίδια εκείνη νύχτα ο Βαλτάσαρ, ο βασιλιάς των Χαλδαίων φονεύθηκε. 

Και ο Δαρείος ο Μήδος πήρε τη βασιλεία, ήταν δε περίπου 62 χρόνων





Η κρίση εναντίον της Βαβυλώνας 


Ο Ησαΐας είχε προφητέψει για την ημέρα εκείνη που ο Θεός θα έκρινε τη Βαβυλώνα και είχε ονομάσει την ημέρα εκείνη «Ημέρα του Κυρίου». 

(Ησ. 13:1-22 [Φίλος ]) 

Η ΟΡΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΑΒΥΛΩΝΑ, ΠΟΥ ΕΙΔΕ Ο ΗΣΑΪΑΣ, Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΑΜΩΣ. 

........Εγώ πρόσταξα τους διορισμένους μου, μάλιστα φώναξα τους δυνατούς μου, για να εκτελέσουν τον θυμό μου, αυτούς που χαίρουν στη δόξα μου. ..............Ολολύζετε, επειδή η ημέρα του Κυρίου πλησίασε· θάρθει σαν όλεθρος από τον Παντοδύναμο......Δέστε, η ημέρα τού Κυρίου έρχεται, σκληρή, και γεμάτη από θυμό και φλογερή οργή, για να κάνει τη γη έρημη, και θα εξαλείψει απ' αυτή τους αμαρτωλούς της

Επειδή, τα αστέρια τού ουρανού και οι αστερισμοί του δεν θα δώσουν το φως τους· ο ήλιος θα σκοτεινιάσει στην ανατολή του, και το φεγγάρι δεν θα εκπέμψει το φως του. 

Και θα παιδεύσω τον κόσμο για την κακία του, και τους ασεβείς για την ανομία τους· και θα σταματήσω τον κομπασμό των υπερήφανων, και θα ταπεινώσω την υψηλοφροσύνη των φοβερών...............................................................................

Γι' αυτό, θα ταράξω τούς ουρανούς, και η γη θα σειστεί από τον τόπο της, στον θυμό τού Κυρίου των δυνάμεων, και κατά την ημέρα τής φλογερής οργής του. .......................................

Δέστε, θα ξεσηκώσω τους Μήδους εναντίον τους, οι οποίοι δεν θα σκεφθούν το ασήμι· και στο χρυσάφι δεν θα ευχαριστηθούν σ' αυτό· αλλά τα τόξα τους θα συντρίψουν τούς νεανίσκους· και δεν θα ελεήσουν τον καρπό τής κοιλιάς· το μάτι τους δεν θα λυπηθεί παιδιά. 

Και η Βαβυλώνα, η δόξα των βασιλείων, το ένδοξο καύχημα των Χαλδαίων, θα είναι όπως όταν ο Θεός είχε καταστρέψει τα Σόδομα και τα Γόμορρα· 

ουδέποτε θα κατοικηθεί ούτε θα κατασκηνωθεί από γενεά σε γενεά· ούτε 'Αραβες θα στήσουν τις σκηνές τους εκεί ούτε ποιμένες θα αναπαύονται εκεί·......................... και ο καιρός της πλησιάζει νάρθει, και οι ημέρες της δεν θα μακρύνουν. 

Η βασιλεία της Βαβυλώνας κρίθηκε από ένα άλλο έθνος, το έθνος των Μήδων(Ησαΐας ιγ:17). Μάλιστα βλέπουμε να γίνεται μια «κοσμογονική αλλαγή» και να διαταράσσεται «ο κόσμος των άστρων του ουρανού» και «των αστερισμών». «Ο ήλιος» σκοτίζεται και «η σελήνη» παύει να εκπέμπει το φως της. Όπως θα δούμε σε άλλο άρθρο με θέμα «Νέοι ουρανοί και νέα γη», ο λόγος που χρησιμοποιεί ο Θεός μέσω των προφητών είναι παραβολικός και συμβολικός. Οι αλλαγές που λαμβάνουν χώρα στον «ουρανό» είναι συμβολικές και έχουν να κάνουν με την αλλαγή της βασιλείας, που θα μεσουρανεί για ένα χρονικό διάστημα. 

Η Βασιλεία της Βαβυλώνας γκρεμίστηκε από το μεσουράνημα της από τους Μήδους. Μετά από αυτή την ανατροπή στον ουρανό μεσουράνησε η Βασιλεία των Μηδοπερσών. 




Ο Θεός έκλεξε τον Πέρση βασιλιά Κύρο να κάνει το θέλημα Του. 

(Ησ. 44:21-28 [Φίλος ]) 

"...... που λέω στον Κύρο: Αυτός είναι ο ποιμένας μου, και θα εκπληρώσει όλα τα θελήματά μου· και λέω στην Ιερουσαλήμ: Θα ξανακτιστείς· και στον ναό: Θα μπουν τα θεμέλιά σου......" 

(Ησ. 45:1-7 [Φίλος ]) 

Έτσι λέει ο Κύριος προς τον χρισμένο του, τον Κύρο, του οποίου κράτησα το δεξί χέρι, για να υποτάξω μπροστά του τα έθνη· και θα λύσω την οσφύ των βασιλιάδων, για να ανοίξω μπροστά του τα δίθυρα· και οι πύλες δεν θα κλειστούν. 


Εγώ θα πάω μπροστά σου, και θα εξομαλύνω τούς στρεβλούς δρόμους· θα συντρίψω τις χάλκινες θύρες, και θα κόψω τούς σιδερένιους μοχλούς. .................. για να γνωρίσεις ότι εγώ είμαι ο Κύριος, που σε καλώ κατ' όνομα, ο Θεός τού Ισραήλ. 

Για τον Ιακώβ τον δούλο μου και τον Ισραήλ τον εκλεκτό μου, σε κάλεσα μάλιστα με το όνομά σου, σε επονόμασα, αν και δεν με γνώρισες. 

Εγώ είμαι ο Κύριος, και δεν υπάρχει άλλος· Θεός εκτός από μένα δεν υπάρχει· εγώ σε περίζωσα, αν και δεν με γνώρισες, 

για να γνωρίσουν από ανατολών τού ήλιου μέχρι δυσμών ότι, εκτός από μένα δεν υπάρχει κανένας· εγώ είμαι ο Κύριος, και δεν υπάρχει άλλος· ........


Ο σκοπός για τον οποίο κάλεσε ο Κύριος τον Κύρο, ήταν η επιστροφή του λαού Του και η ανοικοδόμηση της Ιερουσαλήμ και του Ναού. 

(Εσδ. 1:1-11 [Φίλος ]) 

ΚΑΙ στον πρώτο χρόνο τού Κύρου, του βασιλιά τής Περσίας, για να εκπληρωθεί ο λόγος τού Κυρίου, που δόθηκε με το στόμα τού προφήτη Ιερεμία, ο Κύριος διέγειρε το πνεύμα τού Κύρου, του βασιλιά τής Περσίας, και διακήρυξε σε όλο το βασίλειό του, και μάλιστα γραπτώς, τα εξής: 

Έτσι λέει ο Κύρος, ο βασιλιάς τής Περσίας: Ο Κύριος, ο Θεός τού ουρανού, έδωσε σε μένα όλα τα βασίλεια της γης· κι αυτός με πρόσταξε να του οικοδομήσω έναν οίκο στην Ιερουσαλήμ, που είναι στην Ιουδαία· 

ποιος από σας είναι από όλο τον λαό του; Ο Θεός του ας είναι μαζί του, και ας ανέβει στην Ιερουσαλήμ, που είναι στην Ιουδαία, και ας οικοδομήσει τον οίκο τού Κυρίου τού Θεού τού Ισραήλ· αυτός είναι ο Θεός στην Ιερουσαλήμ· ...............

Και ο βασιλιάς Κύρος έβγαλε τα σκεύη τού οίκου τού Κυρίου, που είχε φέρει από την Ιερουσαλήμ ο Ναβουχοδονόσορας, και τα είχε βάλει στον οίκο τού θεού του· και ο Κύρος, ο βασιλιάς τής Περσίας, τα έβγαλε, διαμέσου τού Μιθρεδάθ, του θησαυροφύλακα, και τα αρίθμησε στον Σασαβασσάρ,....................... Όλα τα σκεύη τα χρυσά και τα ασημένια ήσαν 5.400· όλα τα ανέβασε ο Σασαβασσάρ, μαζί με τους αιχμαλώτους, που ανέβηκαν από τη Βαβυλώνα στην Ιερουσαλήμ. 

Το διάταγμα του Κύρου για την ανοικοδόμηση της Ιερουσαλήμ  ήταν η αρχή του προφητικού ρολογιού του Θεού για τον ερχομό της αιώνιας Βασιλείας του Ιησού Χριστού. Ο Θεός του Ισραήλ θα έδειχνε το έλεος Του και την χρηστότητα Του για τον λαό Του για ακόμη «εβδομήντα εβδομάδες» ετών. 


(Δαν. 9:24-27 [LXX])(από μετάφραση imgap.gr) 

Σε εβδομήντα εβδομάδες ετών περιορίσθηκαν οι συμφορές και οι θλίψεις του λαού σου και της αγίας σου πόλης της Ιερουσαλήμ, 

για να τεθεί τέρμα στις αμαρτίες σας, 

για να τεθεί σφραγίδα τέρματος στην αμαρτία, 

για να εξαλειφθούν όλες οι παρανομίες των ανθρώπων, 

για να εξιλεωθούν ενώπιον του Θεού οι αδικίες 

και να αποκατασταθεί αιωνία δικαιοσύνη, 

και για να τεθεί τέρμα και σφραγίδα πλέον σε κάθε προφητεία και όραση, 

διότι τότε θα χρισθεί «'Αγιο Αγίων» 


Μάθε και κατανόησε καλά, ότι από την ημέρα, που θα εκδοθεί διάταγμα για την ανοικοδόμηση της Ιερουσαλήμ, μέχρι της ημέρας που θα εμφανισθεί ο 'Αρχοντας, ο οποίος θα έχει χρισθεί από εμέ, θα περάσουν επτά εβδομάδες ετών και άλλες εξήκοντα δύο εβδομάδες ετών. Μετά τις πρώτες επτά εβδομάδες θα επιστρέψουν οι Ιουδαίοι αιχμάλωτοι και θα ανοικοδομηθεί η πλατεία και το τείχος της πόλης και θα πραγματοποιηθούν έτσι οι πρώτοι καιροί. 

Μετά δε την παρέλευση των εξήντα δύο εβδομάδων ετών, θα θανατωθεί ο Χριστός του Κυρίου, ο Σωτήρας, χωρίς να υπάρχει καμία απολύτως αμαρτία και αιτία θανάτου γι' αυτόν. Η πόλις της Ιερουσαλήμ και ο άγιος ναός θα καταστραφούν μαζί με τους ηγουμένους, τους άρχοντες της εποχής εκείνης. Οι κάτοικοι θα κατακλυσθούν από συμφορές και ένας ξένος λαός θα αναλάβει πόλεμο κατά του Ισραήλ, μέχρι δε τέλους του πολέμου θα επιφέρει φοβερές καταστροφές και τρομερούς αφανισμούς. 

Στη διάρκεια μίας εβδομάδας ετών ο Χριστός θα συνάψει και θα καταστήσει ισχυρή και έγκυρη μία νέα διαθήκη. Στο μέσο αυτής της εβδομάδας, που θα προσφερθεί η μεγάλη θυσία του Λυτρωτή Χριστού, θα τεθεί οριστικό πλέον τέρμα στις παλιές θυσίες και σπονδές. Στον Ναό μου και στον λαό του Ισραήλ, θα εισέλθουν βδελυρές δυνάμεις καταστροφής και ερήμωσης. Τέρμα δε στην καταστροφή θα τεθεί, όταν συμπληρωθεί ο ορισμένος χρόνος. 




Ο «Ηλίας» και η «Πεντηκοστή»  σημεία πριν την Μεγάλη και Επιφανή Ημέρα του Κυρίου 


Στις «έσχατες ημέρες» αυτής της περιόδου ο Θεός θα έστελνε το Γιο Του για να ζητήσει «καρπούς» από τους «γεωργούς του αμπελώνα». Όσοι από τα «απολωλότα πρόβατα» του «Οίκου Ισραήλ» θα δεχόντουσαν τον Ιησού Χριστό σαν Κύριο τους και Βασιλιά τους, θα διέφευγαν την οργή του Νέου Βασιλιά και θα απολάμβαναν τις ευλογίες της Βασιλείας Του. Αντίθετα όσοι δεν θα δέχονταν τον Ιησού για Κύριο και Βασιλιά τους θα γνώριζαν την οργή και την κρίση Του. Την «έσχατη εκείνη ημέρα» που είναι γνωστή σαν «η μεγάλη και επιφανής Ημέρα του Κυρίου» θα ελάμβανε τέλος «η βασιλεία του σκότους» που ήταν ταυτισμένη «με τη διακονία του γράμματος» ή αλλιώς «τη διακονία του θανάτου». 

Δύο πολύ δυνατά σημεία που θα προειδοποιούσαν για την Μεγάλη και Επιφανή Ημέρα του Κυρίου ήταν η διακονία του Ιωάννη του Βαπτιστή και η έκχυση του Πνεύματος του Αγίου την ημέρα της Πεντηκοστής και μετέπειτα. 

Ο προφήτης Μαλαχίας είχε προφητέψει για τον ερχομό του Ιωάννη του Βαπτιστή. 

(Μαλ. 4:1-6 [Φίλος ]) 

Επειδή, δέστε, έρχεται ημέρα, η οποία θα καίει σαν κλίβανος· και όλοι οι υπερήφανοι, και όλοι αυτοί που πράττουν ασέβεια, θα είναι άχυρο· και η ημέρα που έρχεται θα τους κατακάψει, λέει ο Κύριος των δυνάμεων, ώστε δεν θα τους αφήσει ρίζα και κλαδί

Σε σας, όμως, που φοβάστε το όνομά μου, θα ανατείλει ο ήλιος της δικαιοσύνης, με θεραπεία στις φτερούγες του· και θα βγείτε, και θα σκιρτήσετε σαν μοσχάρια της φάτνης. 

Και θα καταπατήσετε τους ασεβείς· κι αυτοί θα είναι στάχτη κάτω από το πέλμα των ποδιών σας, κατά την ημέρα που εγώ θα το κάνω αυτό, λέει ο Κύριος των δυνάμεων. 

Να θυμάστε τον νόμο τού δούλου μου του Μωυσή, που είχα προστάξει σ' αυτόν στο Χωρήβ για ολόκληρο τον Ισραήλ, τα διατάγματα και τις κρίσεις. 

Δέστε, εγώ θα σας στείλω τον Ηλία τον προφήτη, πριν έρθει η ημέρα τού Κυρίου, η μεγάλη και επιφανής· 

αυτός θα επαναφέρει την καρδιά των πατέρων προς τα παιδιά, και την καρδιά των παιδιών προς τους πατέρες τους, μήποτε έρθω και πατάξω τη γη με ανάθεμα. 


Στην μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο') δεν γράφει «αυτός θα επαναφέρει την καρδιά των πατέρων προς τα παιδιά, και την καρδιά των παιδιών προς τους πατέρες τους, μήποτε έρθω και πατάξω τη γη με ανάθεμα» αλλά γράφει, 

(Μαλ. 4:6 [LXX]) 

(3:23) ος αποκαταστησει καρδιαν πατρος προς υιον και καρδιαν ανθρωπου προς τον πλησιον αυτου μη ελθω και παταξω την γην αρδην 

Η λέξη «αρδην» σημαίνει «επίρρημα συνηρημένο αντί αέρδην (αίρω, αείρω)' σηκωτά ψηλά, σηκωτά εις τον αέρα. - // εντελώς, εξ ολοκλήρου, εκ θεμελίων (λατ. Penitus)(Λεξικό Αρχ. Ελλην. Γλώσσας Σταματάκου). 

Ο Ιωάννης ήρθε για αν ετοιμάσει το δρόμο του Κυρίου και να οδηγήσει πολλούς Εβραίους μακριά από την οργή του Θεού, που θα ερχόταν την Ημέρα του Κυρίου την Μεγάλη και Επιφανή. Όσοι θα δεχόντουσαν «το βάπτισμα μετανοίας» που κήρυττε δεν θα αντιμετώπιζαν την πάταξη «της γης του Ισραήλ» 

Οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού: 

(Ματθ. 17:10-13 [Μεταγλώττιση]) 

Και τον ρώτησαν οι μαθητές: «Γιατί λοιπόν οι γραμματείς λένε ότι ο Ηλίας πρέπει να έρθει πρώτα;» 

Εκείνος αποκρίθηκε και είπε: «Ο Ηλίας βέβαια έρχεται και θα τα αποκαταστήσει όλα

Σας λέω, όμως, ότι ο Ηλίας ήδη ήρθε και δεν τον αναγνώρισαν, αλλά έκαναν σ' αυτόν όσα θέλησαν. Έτσι και ο Υιός του ανθρώπου μέλλει να πάσχει από αυτούς». 

Τότε κατάλαβαν οι μαθητές ότι τους μίλησε για τον Ιωάννη το Βαπτιστή.(Διάβασε επίσης Ματθαίος ια:12-15, Λουκάς α:13-17) 

(Λουκ. 3:7-9 [Μεταγλώττιση]) 

Έλεγε λοιπόν στα πλήθη που έβγαιναν, για να βαφτιστούν από αυτόν: «Γεννήματα εχιδνών, ποιος σας υπέδειξε, για να ξεφύγετε από τη μελλοντική οργή

Κάντε λοιπόν καρπούς άξιους της μετάνοιας και μην αρχίσετε να λέτε μέσα σας: «Πατέρα έχουμε τον Αβραάμ». Γιατί σας λέω ότι ο Θεός δύναται από τους λίθους τούτους να εγείρει τέκνα στον Αβραάμ. 

Ήδη, λοιπόν, και το πελέκι βρίσκεται κοντά στη ρίζα των δέντρων. Επομένως, κάθε δέντρο που δεν κάνει καλό καρπό κόβεται εντελώς και ρίχνεται στη φωτιά». 

Το άλλο σημαντικό γεγονός που θα προειδοποιούσε για την επερχόμενη Ημέρα του Κυρίου, ήταν η έκχυση του Πνεύματος του Αγίου την ημέρα της Πεντηκοστής. 


Ο προφήτης Ιωήλ προφήτεψε πολλούς αιώνες πριν: 

(Ιωήλ 2:1-2 [Φίλος ]) 

ΣΑΛΠΙΣΤΕ σάλπιγγα στη Σιών, και αλαλάξτε στο άγιό μου βουνό· ας τρομάξουν όλοι αυτοί που κατοικούν στη γη· επειδή, έρχεται η ημέρα τού Κυρίου, επειδή είναι κοντά· ημέρα με σκοτάδι και πυκνό σκοτάδι, ημέρα με σύννεφο και ομίχλη· σαν αυγή απλώνεται επάνω στα βουνά ένας πολυπληθής λαός και ισχυρός· όμοιός του δεν στάθηκε από τον αιώνα ούτε θα σταθεί ποτέ πλέον ύστερα απ' αυτόν, σε γενεές γενεών. 

(Ιωήλ 2:28-32 [Φίλος ]) 

ΚΑΙ ύστερα απ' αυτά θα εκχέω το πνεύμα μου επάνω σε κάθε σάρκα· και θα προφητεύσουν οι γιοι σας, και οι θυγατέρες σας· οι πρεσβύτεροι σας θα ονειρευτούν όνειρα, οι νέοι σας θα δουν οράσεις. 

Κι ακόμα, επάνω στους δούλους μου κι επάνω στις δούλες μου κατά τις ημέρες εκείνες θα εκχέω το πνεύμα μου

Και θα δείξω τέρατα στους ουρανούς κι επάνω στη γη, αίμα, και φωτιά, και αναθυμίαση καπνού. 

Ο ήλιος θα μεταστραφεί σε σκοτάδι, και το φεγγάρι σε αίμα, πριν έρθει η ημέρα τού Κυρίου, η μεγάλη και περιφανής

Και οποιοσδήποτε επικαλεστεί το όνομα του Κυρίου, θα σωθεί· επειδή, στο βουνό Σιών, και στην Ιερουσαλήμ, θα είναι σωτηρία, όπως έχει πει ο Κύριος, και στους υπόλοιπους, που ο Κύριος θα προσκαλέσει. 


Ο απόστολος Πέτρος γεμισμένος από το Πνεύμα του Θεού εξήγησε ότι η έκχυση του Πνεύματος του Αγίου που είχε επέλθει εκείνη την ημέρα της Πεντηκοστής ήταν ένα γεγονός «των εσχάτων ημερών» πριν να έρθει η Ημέρα του Κυρίου η επιφανής. 


(Πράξ. 2:14-21 [Φίλος ]) 

Και ο Πέτρος, αφού στάθηκε όρθιος μαζί με τους έντεκα, ύψωσε τη φωνή του, και μίλησε σ' αυτούς: 'Ανδρες Ιουδαίοι και όλοι όσοι κατοικείτε στην Ιερουσαλήμ, ας είναι σε σας γνωστό τούτο, κι ακούστε τα λόγια μου. 
Επειδή, αυτοί δεν είναι μεθυσμένοι, όπως εσείς νομίζετε· επειδή, είναι η τρίτη ώρα τής ημέρας·  αλλά, τούτο είναι εκείνο 
που ειπώθηκε από τον προφήτη Ιωήλ: «Και κατά τις έσχατες ημέρες, λέει ο Θεός, θα ξεχύσω από το πνεύμα μου επάνω σε κάθε σάρκα· και θα προφητεύσουν οι γιοι σας και οι θυγατέρες σας, και οι νέοι σας θα δουν οράσεις, και οι πρεσβύτεροί σας θα δουν όνειρα·  κι ακόμα, επάνω στους δούλους μου κι επάνω στις δούλες μου κατά τις ημέρες εκείνες θα ξεχύνω από το πνεύμα μου, και θα προφητεύσουν· και θα δείξω τέρατα επάνω στον ουρανό, και σημεία κάτω στη γη, αίμα και φωτιά και αναθυμίαση καπνού· και ο ήλιος θα μετατραπεί σε σκοτάδι, και το φεγγάρι σε αίμα, πριν έρθει η ημέρα τού Κυρίου η μεγάλη και επιφανής.  Και καθένας που θα επικαλεστεί το όνομα του Κυρίου, θα σωθεί». 

Όπως είδαμε κάθε φορά που ο Θεός κρίνει και αλλάζει την «οικουμενική» κυριαρχία μιας βασιλείας , έχουμε μια νέα ημέρα του Κυρίου. Αυτή η διαδικασία μέσα στο σχέδιο του Θεού θα συνεχιζόταν μέχρι «την επιφανή Ημέρα του Κυρίου». Τότε, ο Θεός του Ουρανού, έκρινε μια για πάντα την Παλαιά βασιλεία του λαού Ισραήλ, δίνοντας μια για πάντα την Βασιλεία στον Κύριο μας Ιησού Χριστό και το Έθνος Του, που είναι η Εκκλησία Του. 




Η άρνηση των Εβραίων να δεχτούν τον Ιησού Χριστό για Βασιλιά τους 


Η ασέβεια και η απείθεια των Εβραίων συνεχίστηκε, παρόλο που παιδεύτηκαν από τέσσερεις βασιλείες. Οι άρχοντες του Ισραήλ συνέχισαν να είναι σκληροί και διοικούσαν χάριν αισχροκέρδειας. Μόνο ένα μικρό υπόλοιπο του Εβραϊκού λαού θα αποτελούσε τη ζύμη για τη Νέα βασιλεία του Ιησού Χριστού. 

Το αποκορύφωμα της ανυπακοής και της απείθειας τους εκδηλώθηκε όταν ο Θεός ήρθε να γίνει μια για πάντα Βασιλιάς τους. Τότε ομολόγησαν ότι μοναδικός τους βασιλιάς είναι ο Καίσαρας. Αρνήθηκαν τον Ιησού σαν τον «Βασιλιά των Ιουδαίων». Δεν τον αναγνώρισαν αλλά θεωρώντας ότι ο Ιησούς Χριστός είναι απλά «ο κληρονόμος του αμπελώνα» προχώρησαν στη θανάτωση Του για να μπορούν να συνεχίσουν να είναι αυτοί οι μοναδικοί κληρονόμοι της «Παλαιάς βασιλείας». 

Είναι αυτός ο λαός που δεν δέχτηκε τον Ιησού να γίνει Βασιλιάς Του. 

(Λουκ. 19:11-27 [Μεταγλώττιση]) 

Ενώ λοιπόν άκουγαν αυτά, πρόσθεσε και είπε μια παραβολή, επειδή ήταν κοντά στην Ιερουσαλήμ και αυτοί νόμιζαν ότι αμέσως μέλλει να αναφαίνεται η βασιλεία του Θεού. 

Είπε λοιπόν: «Κάποιος άνθρωπος ευγενής πορεύτηκε σε χώρα μακρινή να λάβει για τον εαυτό του βασιλεία και να επιστρέψει

Κάλεσε τότε δέκα δούλους δικούς του και τους έδωσε δέκα μνες και είπε προς αυτούς: «Πραγματευτείτε καθόσο χρόνο πηγαίνω και έρχομαι». 

Αλλά οι συμπολίτες του τον μισούσαν και απέστειλαν πρεσβεία πίσω του, λέγοντας: «Δε θέλουμε αυτός να βασιλέψει πάνω μας». 

Και συνέβηκε, μόλις αυτός επανήλθε, όταν έλαβε τη βασιλεία, τότε να πει να του φωνάξουν τους δούλους αυτούς στους οποίους είχε δώσει το χρήμα, για να γνωρίσει τι διαπραγματεύτηκαν. .......................................................................

«Σας λέω ότι σε καθέναν που έχει θα του δοθεί, αλλά από όποιον δεν έχει και αυτό που έχει θα του αφαιρεθεί. 

Όμως, τους εχθρούς μου αυτούς που δε θέλησαν να βασιλέψω πάνω τους οδηγήστε τους εδώ και κατασφάξτε τους μπροστά μου»». 

Οι συμπολίτες του Βασιλιά δεν αρνήθηκαν απλά τον βασιλιά τους αλλά αρνήθηκαν και το προσκλητήριο των δούλων του Βασιλιά να λάβουν μέρος στο τραπέζι των γάμων του Υιού Του. Μάλιστα συνέχισαν το ανοσιούργημα τους. 

(Ματθ. 22:5-7 [Φίλος ]) 

Εκείνοι, όμως, δείχνοντας αμέλεια, αναχώρησαν, ο ένας μεν στο χωράφι του, ο άλλος δε στο εμπόριό του· 

και οι υπόλοιποι, αφού έπιασαν τους δούλους του, τους κακοποίησαν και τους φόνευσαν

Και ακούγοντάς το ο βασιλιάς οργίστηκε· και στέλνοντας τα στρατεύματά του, εξολόθρευσε εκείνους τους φονιάδες, και κατέκαψε την πόλη τους. 




Η σκολιά και διεστραμμένη γενιά των Γραμματέων και Φαρισαίων 



Ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός είχε προφητέψει ότι οι Γραμματείς και Φαρισαίοι των ημερών Του θα «αναπλήρωναν το μέτρο των πατέρων τους» φονεύοντας προφήτες και σοφούς και γραμματείς των ημερών των Αποστόλων. 

(Ματθ. 23:31-36 [Μεταγλώττιση]) 

Ώστε μαρτυρείτε για τους εαυτούς σας ότι είστε γιοι εκείνων που φόνευσαν τους προφήτες. 

Και εσείς συμπληρώστε το μέτρο της ανομίας των πατέρων σας

Φίδια, γεννήματα εχιδνών, πώς θα αποφύγετε την κρίση της γέεννας; 

Γι' αυτό, ιδού, εγώ αποστέλλω προς εσάς προφήτες και σοφούς και γραμματείς. Από αυτούς άλλους θα σκοτώσετε και θα σταυρώσετε, και από αυτούς άλλους θα μαστιγώσετε στις συναγωγές σας και θα καταδιώξετε από πόλη σε πόλη· 

για να έρθει πάνω σας κάθε αίμα δίκαιο που χύνεται πάνω στη γη, από το αίμα του 'Αβελ του δίκαιου ως το αίμα του Ζαχαρία, του γιου του Βαραχία, που φονεύσατε μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου. 

Αλήθεια σας λέω, θα έρθουν όλα αυτά πάνω στη γενιά αυτή». 

Δυστυχώς η ζύμη της υποκρισίας είχε τυφλώσει πια εκείνο το λαό και δεν έβλεπαν τις αμαρτίες τους. Παρ΄ όλα αυτά θεωρούσαν ότι ακόμα είναι ο λαός του Θεού και ο Θεός θα τους ελευθέρωνε από τις επιβουλές των εχθρών τους και ιδιαίτερα των Ρωμαίων. 

Ήταν τόσο μεγάλη η πνευματική τους τύφλωση, γιατί ενώ ήταν το βασίλειο του Θεού αυτοί συμπεριφέρθηκαν στους απεσταλμένους του Βασιλιά τους χειρότερα και από τα έθνη που ήταν γύρω τους. 

Ο προφήτης Αμώς προφήτευσε για αυτές τις κακές ημέρες που θα έρχονταν επάνω στον λαό Ισραήλ. Ο προφήτης απαγγέλλει τις αμαρτίες του λαού αλλά τονίζει ότι υπάρχει ελπίδα για το «υπόλοιπο του Ιωσήφ». Αντίθετα καυτηριάζει την αμετανοησία των αρχόντων του Ισραήλ, γιατί ενώ είναι αποστάτες και μακριά από το θέλημα του, συνεχίζουν να διακηρύττουν ότι είναι οι χρισμένοι του Θεού και επιθυμούν να έρθει η Ημέρα του Κυρίου για να δικαιωθούν από τους εχθρούς τους. 

('Αμ. 5:7-9 [Φίλος ]) 

Εσείς, που μετατρέπετε την κρίση σε αψίνθι, και που απορρίπτετε καταγής τη δικαιοσύνη· 
ζητήστε αυτόν που φτιάχνει την Πλειάδα και τον Ωρίωνα, και μετατρέπει τη σκιά τού θανάτου σε αυγή, και σκοτεινιάζει την ημέρα σε νύχτα· αυτόν που προσκαλεί τα νερά τής θάλασσας, και τα ξεχύνει επάνω στο πρόσωπο της γης· το όνομά του είναι Κύριος·  αυτόν που ξεσηκώνει αφανισμό ενάντια στον ισχυρό, και φέρνει αφανισμό επάνω στα οχυρώματα

('Αμ. 5:12-18 [Φίλος ]) 

Επειδή, γνωρίζω τις πολλές σας ασέβειες, και τις ισχυρές σας αμαρτίες· εσείς που καταθλίβετε τον δίκαιο, δωροδοκείστε, και καταδυναστεύετε τους φτωχούς στην πύλη. 
Γι' αυτό, ο συνετός θα σιωπά κατά τον καιρό εκείνο· επειδή, είναι καιρός κακός. 
Εκζητήστε το καλό, και όχι το κακό, για να ζήσετε· και έτσι ο Κύριος των δυνάμεων θα είναι μαζί σας, όπως είπατε. 
Μισείτε το κακό, και αγαπάτε το καλό, και αποκαταστήστε την κρίση στην πύλη· ίσως ο Κύριος ο Θεός των δυνάμεων να ελεήσει το υπόλοιπο του Ιωσήφ. 
Γι' αυτό, ο Κύριος ο Θεός των δυνάμεων, ο Κύριος, λέει τα εξής: Οδυρμός σε όλες τις πλατείες· και σε όλους τούς δρόμους θα λένε: Αλλοίμονο! Αλλοίμονο! Και θα κράζουν τον γεωργό σε πένθος, και τους επιτήδειους θρηνωδούς σε οδυρμό. 
Και σε όλες τις αμπέλους οδυρμός· επειδή, θα περάσω μέσα από σένα, λέει ο Κύριος. 
ΑΛΛΟΙΜΟΝΟ σ' αυτούς που επιθυμούν την ημέρα τού Κυρίου! Προς τι θα είναι αυτή για σας; Η ημέρα τού Κυρίου είναι σκοτάδι, και όχι φως. 



('Αμ. 5:20 [Φίλος ]) 

Δεν θα είναι η ημέρα τού Κυρίου σκοτάδι και όχι φως; Μάλιστα πυκνό σκοτάδι, χωρίς να έχει κάποια λάμψη

Ο προφήτης Αμώς όπως και οι περισσότεροι προφήτες προφήτευαν τα δεινά που θα ερχόταν από την πολιορκία και την υποδούλωση σε άλλες βασιλείες εξαιτίας της απιστίας τους και της απομάκρυνσης τους από τον Ένα και Μόνο Αληθινό Θεό. Έτσι ο Αμώς προφήτεψε την μετοικεσία των Εβραίων στη Βαβυλώνα. 

('Αμ. 5:25-27 [Φίλος ]) 

Μήπως μου προσφέρατε θυσίες και προσφορές, οίκος Ισραήλ, 40 χρόνια μέσα στην έρημο; 
Μάλιστα, είχατε αναλάβει τη σκηνή τού Μολόχ σας και τον Χιουν, το αστέρι τού θεού σας, τα είδωλά σας, που είχατε κάνει για τον εαυτό σας. 
Γι' αυτό, θα σας μετοικίσω πέρα από τη Δαμασκό, λέει ο Κύριος· ο Θεός των δυνάμεων είναι το όνομά του.(Διάβασε επίσης Πράξεις 7:42-43) 

Ο Αμώς όμως στο η΄ και θ΄ κεφάλαιο μιλάει για το τέλος της βασιλείας του Ισραήλ. Μιλάει πια για την Ημέρα του Κυρίου, που ο ίδιος ο Θεός θα ερχόταν να δει και να κρίνει τις ασέβειες και αμαρτίες του Ισραήλ. Ο Θεός δεν θα έκρινε πια κάποια άλλη βασιλεία αλλά την βασιλεία του ίδιου του λαού Του, που τον αρνήθηκε να γίνει Βασιλιάς τους και να απολαύσουν την Αιώνια Ζωή που χαρίζει στα μετανοημένα παιδιά Του. 




Το τέλος της ανοχής του Θεού για το λαό Ισραήλ 


('Αμ. 8:2-3 [Φίλος ]) 

Και είπε: Τι βλέπεις εσύ, Αμώς; Και είπα: Ένα κανίστρι καλοκαιριάτικου καρπού. Τότε, ο Κύριος μου είπε: Ήρθε το τέλος επάνω στον λαό μου Ισραήλ· στο εξής, δεν θα τον παρατρέξω. 
Και κατά την ημέρα εκείνη τα άσματα του ναού θα είναι ολολυγμοί, λέει ο Κύριος ο Θεός· σε κάθε τόπο θα είναι πολλά πτώματα· θα τα πετάξουν έξω, μέσα σε σιωπή


('Αμ. 8:7-10 [Φίλος ]) 

Ο Κύριος ορκίστηκε στη δόξα τού Ιακώβ, λέγοντας: Βέβαια, δεν θα λησμονήσω ποτέ κανένα από τα έργα τους. 
Η γη δεν θα ταραχτεί γι' αυτό, και θα πενθήσει κάθε ένας που κατοικεί σ' αυτή; Και δεν θα ξεχειλίσει ολόκληρη σαν ποταμός, και δεν θα απορριφθεί, και καταποντιστεί σαν από τον μεγάλο ποταμό τής Αιγύπτου; 
Και κατά την ημέρα εκείνη, λέει ο Κύριος ο Θεός, θα κάνω τον ήλιο να δύσει σε καιρό μεσημεριού, και θα κατασκοτεινιάσω τη γη μέσα σε φωτεινή ημέρα. 
Και θα μεταστρέψω τις γιορτές σας σε πένθος, και όλα τα άσματά σας σε θρήνο· και θα ανεβάσω σάκο επάνω σε κάθε οσφύ, και φαλάκρωμα επάνω σε κάθε κεφάλι· και θα τον καταστήσω σαν αυτόν που πενθεί τον μονογενή του γιο, και το τέλος του θα είναι σαν μια ημέρα πικρίας

Όταν ο προφήτης λέει ότι «Η γη δεν θα ταραχτεί γι' αυτό, και θα πενθήσει κάθε ένας που κατοικεί σ' αυτή; Και δεν θα ξεχειλίσει ολόκληρη σαν ποταμός, και δεν θα απορριφθεί, και καταποντιστεί σαν από τον μεγάλο ποταμό τής Αιγύπτου;», είναι σαφές ότι δεν μιλάει για την υφήλιο και όλους τους κατοίκους της αλλά για τη «γη και το πλήρωμα του Ισραήλ». 


('Αμ. 8:8 [LXX]) 

και επι τουτοις ου ταραχθησεται η γη και πενθησει πας ο κατοικων εν αυτη και 
α ν α β η σ ε τ α ι    ω ς    π ο τ α μ ο ς    σ υ ν τ ε λ ε ι α  και καταβησεται ως ποταμος αιγυπτου 

Σύμφωνα με τη μετάφραση των εβδομήκοντα (Ο') ο Αμώς γράφει ότι την Ημέρα του Κυρίου και Επιφανή θα ερχόταν η 
σ υ ν τ ε λ ε ι α σαν ένα ποτάμι που κατεβαίνει και κατακλύζει τα πάντα. 

Δεν θα ερχόταν «η συντέλεια του κόσμου» όπως λανθασμένα έχουν μεταφράσει αλλά «η συντέλεια του αιώνα» της Παλαιάς Βασιλείας του Ισραήλ. 

Επίσης όταν λέει : «Και κατά την ημέρα εκείνη, λέει ο Κύριος ο Θεός, θα κάνω τον ήλιο να δύσει σε καιρό μεσημεριού, και θα κατασκοτεινιάσω τη γη μέσα σε φωτεινή ημέρα.», δεν μιλάει για μια κυριολεκτική δύση του ήλιου αλλά είναι μια παραβολική εικόνα «της δύσης του λαού Ισραήλ» ο οποίος απορρίπτοντας το Φως του αληθινού Ήλιου της Δικαιοσύνης, που λέγεται   Ι Η Σ Ο Υ Σ    Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Σ , γκρεμίζεται από τη θέση που μεσουρανούσε στον πνευματικό ουρανό και τη θέση του παίρνει  Α Ι Ω Ν Ι Α  και αμετάκλητα «ο Νέος Ισραήλ του Θεού», η Αποστολική Εκκλησία του Ιησού Χριστού της γενιάς των αποστόλων. 

Μέσα σε εκείνο το πνευματικό σκοτάδι των ημερών εκείνων, καθώς είχε φύγει το Φως που λεγόταν Ιησούς Χριστός και καθώς σύμφωνα με την διαταγή του Ιησού, όλοι οι απόστολοι και όλοι οι μαθητές έφυγαν από την Ιερουσαλήμ και την Ιουδαία γιατί την είδαν να περικυκλώνεται από τα Ρωμαϊκά στρατεύματα. Απόλυτο σκοτάδι επικράτησε εκείνες τις ημέρες και κανένας δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από την επερχόμενη οργή και συντέλεια που έφερε ο Θεός πάνω στην Ιερουσαλήμ. Πολλοί Ιουδαίοι τότε ζήτησαν να δουν μια από τις ημέρες του Υιού του ανθρώπου αλλά ήταν αργά πια. Η πόρτα της σωτηρίας είχε κλείσει για τους αποστάτες Εβραίους. 


(Λουκ. 17:22-24 [Μεταγλώττιση]) 

Είπε τότε προς τους μαθητές: «Θα έρθουν ημέρες που θα επιθυμήσετε να δείτε μια από τις ημέρες του Υιού του ανθρώπου, και δε θα δείτε. 
Και θα σας πουν: «Ιδού εκεί», ή «ιδού εδώ» - μη φύγετε μήτε να τους ακολουθήσετε. 
Γιατί όπως ακριβώς η αστραπή αστράφτει και λάμπει από το ένα μέρος κάτω από τον ουρανό στο άλλο μέρος κάτω από τον ουρανό, έτσι θα είναι ο Υιός του ανθρώπου κατά την Ημέρα του


Ο Αμώς είπε με παραπλήσιο τρόπο για εκείνες τις ημέρες: 

('Αμ. 8:11-14 [Φίλος ]) 

Δέστε, έρχονται ημέρες, λέει ο Κύριος ο Θεός, και θα στείλω πείνα επάνω στη γη· όχι πείνα ψωμιού ούτε δίψα νερού, αλλά ακρόασης των λόγων τού Κυρίου
Και θα περιπλανιούνται από θάλασσα σε θάλασσα, και θα περιτρέχουν από τον βορρά μέχρι την ανατολή, ζητώντας τον λόγο τού Κυρίου· και δεν θα βρουν. 
Κατά την ημέρα εκείνη, οι ωραίες παρθένες θα λιποθυμήσουν, και οι νέοι, από δίψα. 
Κι αυτοί που δίνουν όρκο στην αμαρτία τής Σαμάρειας, κι αυτοί που λένε: Ζει ο θεός σου, Δαν, και: Ζει ο δρόμος τής Βηρ-σαβεέ, και θα πέσουν, και δεν θα σηκωθούν πλέον. 

Ο Αμώς επαναλαμβάνει την εικόνα της συντέλειας: 

('Αμ. 9:1-12 [LXX]) 

ειδον τον κυριον εφεστωτα επι του θυσιαστηριου και ειπεν παταξον επι το ιλαστηριον και σεισθησεται τα προπυλα και διακοψον εις κεφαλας παντων και τους καταλοιπους αυτων εν ρομφαια αποκτενω ου μη διαφυγη εξ αυτων φευγων και ου μη διασωθη εξ αυτων ανασωζομενος ................... και κυριος κυριος ο θεος ο παντοκρατωρ ο εφαπτομενος της γης και σαλευων αυτην και πενθησουσιν παντες οι κατοικουντες αυτην και αναβησεται ως ποταμος συντελεια αυτης και καταβησεται ως ποταμος αιγυπτου, ο οικοδομων εις τον ουρανον αναβασιν αυτου και την επαγγελιαν αυτου επι της γης θεμελιων ο προσκαλουμενος το υδωρ της θαλασσης και εκχεων αυτο επι προσωπον της γης κυριος ο θεος ο παντοκρατωρ ονομα αυτω ............ ιδου οι οφθαλμοι κυριου του θεου επι την βασιλειαν των αμαρτωλων και εξαρω αυτην απο προσωπου της γης πλην οτι ουκ εις τελος εξαρω τον οικον ιακωβ λεγει κυριος διοτι ιδου εγω εντελλομαι και λικμιω εν πασι τοις εθνεσιν τον οικον του ισραηλ ον τροπον λικμαται εν τω λικμω και ου μη πεση συντριμμα επι την γην εν ρομφαια τελευτησουσι παντες αμαρτωλοι λαου μου οι λεγοντες ου μη εγγιση ουδ ου μη γενηται εφ ημας τα κακα 
εν τη ημερα εκεινη αναστησω την σκηνην δαυιδ την πεπτωκυιαν και ανοικοδομησω τα πεπτωκοτα αυτης και τα κατεσκαμμενα αυτης αναστησω και ανοικοδομησω αυτην καθως αι ημεραι του αιωνος 
οπως εκζητησωσιν οι καταλοιποι των ανθρωπων και παντα τα εθνη εφ ους επικεκληται το ονομα μου επ αυτους λεγει κυριος ο θεος ο ποιων ταυτα. 

Ο προφήτης Αβδιού μιλάει για την Ημέρα του Κυρίου με πολύ όμορφο παραβολικό λόγο. Ο Εδώμ και ο Ησαΰ είναι οι αποστατημένοι Εβραίοι, που καταδίωξαν την Πρώτη Εκκλησία και χαιρόταν για όσα κακά συνέβαιναν στους πρώτους Χριστιανούς. 


('Αβδ. 1:15-21 [LXX]) 

διοτι εγγυς ημερα κυριου επι παντα τα εθνη ον τροπον εποιησας ουτως εσται σοι το ανταποδομα σου ανταποδοθησεται εις κεφαλην σου 
διοτι ον τροπον επιες επι το ορος το αγιον μου πιονται παντα τα εθνη οινον πιονται και καταβησονται και εσονται καθως ουχ υπαρχοντες 
εν δε τω ορει σιων εσται η σωτηρια και εσται αγιον και κατακληρονομησουσιν ο οικος ιακωβ τους κατακληρονομησαντας αυτους και εσται ο οικος ιακωβ πυρ ο δε οικος ιωσηφ φλοξ ο δε οικος ησαυ εις καλαμην ................ και κατακληρονομησουσιν οι εν ναγεβ το ορος το ησαυ και οι εν τη σεφηλα τους αλλοφυλους και κατακληρονομησουσιν το ορος εφραιμ και το πεδιον σαμαρειας και βενιαμιν και την γαλααδιτιν ................και αναβησονται ανδρες σεσωσμενοι εξ ορους σιων του εκδικησαι το ορος ησαυ και εσται τω κυριω η βασιλεια. 

Ο απόστολος Παύλος γράφει γι΄ αυτή την Ημέρα του Κυρίου: 

(1Θεσ. 5:2-11 [Μεταγλώττιση]) 

γιατί εσείς οι ίδιοι ακριβώς ξέρετε ότι η ημέρα του Κυρίου έτσι έρχεται, όπως ο κλέφτης μέσα στη νύχτα

Όταν λένε, «ειρήνη και ασφάλεια», τότε αιφνίδιος όλεθρος πέφτει πάνω τους όπως ακριβώς οι ωδίνες σ' αυτήν που έχει παιδί στην κοιλιά, και οπωσδήποτε δε θα ξεφύγουν. 

Εσείς όμως, αδελφοί, δεν είστε στο σκοτάδι, ώστε η Ημέρα να σας καταλάβει ξαφνικά σαν κλέφτης

Γιατί όλοι εσείς είστε γιοι φωτός και γιοι ημέρας. Δεν είμαστε της νύχτας ούτε του σκότους. 

'Αρα, λοιπόν, ας μην κοιμόμαστε όπως οι λοιποί, αλλά ας αγρυπνούμε και ας είμαστε νηφάλιοι. 

Γιατί αυτοί που κοιμούνται, τη νύχτα κοιμούνται, και αυτοί που μεθούν, τη νύχτα μεθούν. 

Εμείς όμως, επειδή ανήκουμε στην ημέρα, ας είμαστε νηφάλιοι και ας ντυθούμε το θώρακα της πίστης και της αγάπης, και σαν περικεφαλαία την ελπίδα της σωτηρίας. 

Γιατί δε μας έθεσε ο Θεός για οργή, αλλά για απόκτηση σωτηρίας μέσω του Κυρίου μας Ιησού Χριστού 

που πέθανε για χάρη μας, ώστε, είτε αγρυπνούμε είτε κοιμόμαστε, συγχρόνως μαζί του να ζήσουμε. 

Γι' αυτό παρηγορείτε ο ένας τον άλλο και οικοδομείτε ο ένας τον άλλο, καθώς και το κάνετε. 




Η Ημέρα του Κυρίου θα ερχόταν «ταχέως» 

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός από αγάπη για τους «κλητούς, εκλεκτούς και πιστούς δούλους Του» καθώς και για εκείνους που είχαν μολύνει τα ιμάτια τους, έδωσε την «Αποκάλυψη», ότι «ταχέως» θα έρχονταν «η Κυριακή Ημέρα». 

(Αποκ. 1:1-3 [Μεταγλώττιση]) 

Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, που του έδωσε ο Θεός, για να δείξει στους δούλους του αυτά που πρέπει να γίνουν ταχέως, και τα έδειξε με σημεία, αφού την απέστειλε μέσω του αγγέλου του στο δούλο του Ιωάννη, .............................     Μακάριος εκείνος που διαβάζει και εκείνοι που ακούν τους λόγους της προφητείας και τηρούν όσα είναι γραμμένα σ' αυτή, γιατί ο καιρός είναι κοντά

(Αποκ. 1:9-11 [SBLGNT]) 

γώ ωάννης, δελφός μν και συγκοινωνός ν τ θλίψει και βασιλεί και πομον ν ησο, γενόμην ν τ νήσ τ καλουμέν Πάτμ δια τον λόγον το θεο και την μαρτυρίαν ησο. 
γενόμην ν πνεύματι ν τ κυριακ μέρ, και κουσα πίσω μου φωνήν μεγάλην ς σάλπιγγος 
λεγούσης βλέπεις γράψον ες βιβλίον και πέμψον τας πτά κκλησίαις, ες φεσον και ες Σμύρναν και ες Πέργαμον και ες Θυάτειρα και ες Σάρδεις και ες Φιλαδέλφειαν και ες Λαοδίκειαν. 

Ο Ιωάννης δεν είδε αυτή την όραση την πρώτη ημέρα της εβδομάδας αλλά
ο Θεός έφερε σε έκσταση τον Ιωάννη και είδε σε όραση «την Κυριακή Ημέρα» δηλαδή την Μεγάλη και Επιφανή Ημέρα του Κυρίου. Η Ημέρα αυτή θα ερχόταν πολύ σύντομα. Όταν ο Ιησούς ζούσε είχε προειδοποιήσει ότι «τα επερχόμενα δεινά» της Ημέρας του Κυρίου θα συνέβαιναν στη δική τους γενιά, δηλαδή πράγματι πολύ γρήγορα. 


(Αποκ. 22:6-7 [Μεταγλώττιση]) 

Και μου είπε: «Αυτοί οι λόγοι είναι πιστοί και αληθινοί, και ο ΚΥΡΙΟΣ, ο Θεός των πνευμάτων των προφητών, απέστειλε τον άγγελό του, για να δείξει στους δούλους του αυτά που πρέπει να γίνουν γρήγορα». 
«Και ιδού, έρχομαι γρήγορα. Μακάριος όποιος τηρεί τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου». 

Ένας σπουδαίος λόγος που αποδεικνύει ότι η ημέρα του Κυρίου έλαβε χώρα με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. είναι ότι ο Ιησούς είπε να μην σφραγισθούν οι λόγοι της προφητείας του βιβλίου της «Αποκάλυψης», σε αντίθεση με τους λόγους της προφητείας του Δανιήλ, που ο Θεός του είπε να σφραγίσει τους λόγους μέχρι «τον καιρό της συντέλειας». 

(Δαν. 12:4 [LXX]) 

και συ δανιηλ εμφραξον τους λογους και σφραγισον το βιβλιον εως καιρου συντελειας εως διδαχθωσιν πολλοι και πληθυνθη η γνωσις 

(Αποκ. 22:10-14 [Μεταγλώττιση]) 

Και μου λέει: «Μη σφραγίσεις τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου· γιατί ο καιρός είναι κοντά
Όποιος αδικεί ας αδικήσει ακόμα και ο ρυπαρός ας ρυπανθεί ακόμα, και ο δίκαιος ας πράξει δικαιοσύνη ακόμα και ο άγιος ας αγιαστεί ακόμα». 
«Ιδού έρχομαι γρήγορα, και ο μισθός μου είναι μαζί μου, για να αποδώσω σε καθέναν όπως είναι το έργο του
Εγώ είμαι το 'Αλφα και το Ωμέγα, ο πρώτος και ο έσχατος, η αρχή και το τέλος». 
Μακάριοι όσοι πλένουν τις στολές τους, για να είναι η εξουσία τους πάνω στο δέντρο της ζωής, και για να εισέλθουν στην πόλη από τις πύλες. 

Η παραπάνω μελέτη δείχνει ότι όταν οι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν τον Ιησού σαν Κύριο τους και Βασιλιά, ενώ θα είναι κάτω από την εξουσία της αιώνιας Βασιλείας του Ιησού Χριστού δεν θα μπορούν να δουν το πρόσωπό Του και να απολαύσουν τις ευλογίες Του. Μόνο η μετάνοια και η αναγνώριση ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Ένας και Μόνος Αιώνιος Βασιλιάς , επιτρέπει κάθε άνθρωπο ανεξάρτητα από γένος φυλή και γλώσσα, να δει και να εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού και να εκφύγει την Κρίση του Θεού. 

(Ιωάν. 5:24-26 [Μεταγλώττιση]) 

Αλήθεια, αλήθεια σας λέω ότι όποιος ακούει το λόγο μου και πιστεύει σ' αυτόν που με έστειλε έχει ζωή αιώνια, και σε κρίση για καταδίκη δεν έρχεται, αλλά έχει μεταβεί από το θάνατο στη ζωή. 
Της είπε ο Ιησούς: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Όποιος πιστεύει σ' εμένα κι αν πεθάνει θα ζήσει, 
και καθένας που ζει και πιστεύει σ' εμένα δε θα πεθάνει στον αιώνα. Το πιστεύεις αυτό;
» 



Βασίλης Ζαφείρογλου 

24/10/2013 

www.themelios-lithos.gr 




 

 

 

 

Οι «έσχατες μέρες» του αιώνα της Παλαιάς Βασιλείας του «κατά σάρκα» Ισραήλ

αναρτήθηκε στις 22 Φεβ 2018, 12:36 π.μ. από το χρήστη Βασίλειος Ζαφείρογλου   [ ενημερώθηκε 27 Μαρ 2018, 12:08 μ.μ. ]

Μέσα από τις πρώτες σελίδες της Παλαιάς Διαθήκης αρχίζει να διαφαίνεται η εκλογή του πιστού ανθρώπου που λεγόταν Αβραάμ. Η υπακοή και η προθυμία του να προσφέρει ακόμα και το μονάκριβο παιδί του στο Θεό, ήταν η αιτία για την ευλογία και υπόσχεση για τον ερχομό «του σπέρματος» μέσα από το οποίο θα ευλογούνταν όλα τα έθνη που θα πίστευαν στο Λόγο Του.

 Γέν. 22:15-18 (Φίλος )

Και ο άγγελος του Κυρίου φώναξε μια δεύτερη φορά στον Αβραάμ από τον ουρανό.

Και είπε: Ορκίστηκα στον εαυτό μου, λέει ο Κύριος, ότι, επειδή έπραξες αυτό το πράγμα, και δεν λυπήθηκες τον γιο σου, τον μονογενή σου,

ότι εξάπαντος θα σε ευλογήσω, και εξάπαντος θα πληθύνω το σπέρμα σου σαν τα αστέρια τού ουρανού, και σαν την άμμο που είναι κοντά στο χείλος τής θάλασσας· και το σπέρμα σου θα κυριεύσει τις πύλες των εχθρών σου·

και διαμέσου του σπέρματός σου θα ευλογηθούν όλα τα έθνη τής γης, επειδή υπάκουσες στη φωνή μου.

 

Στο τέλος του βιβλίου της Γένεσης ο Ιακώβ γνωρίζοντας ότι πλησιάζει ο θάνατος του κάλεσε όλα του τα παιδιά και δίνει ξεχωριστή ευλογία στο καθένα.

 

Γέν. 49:1 (Φίλος )

ΚΑΙ ο Ιακώβ κάλεσε τους γιους του, και είπε: Συγκεντρωθείτε για να σας αναγγείλω τι πρόκειται να συμβεί σε σας, στις έσχατες ημέρες:

 

Είναι η πρώτη φορά που συναντούμε μέσα στο λόγο του Θεού τη φράση στις έσχατες ημέρες και θα πρέπει με πολύ προσοχή να δούμε σε ποια περίοδο της ιστορίας της Βίβλου και σε σχέση με ποιο λαό αναφέρονται.

 

Μια από τις ευλογίες του Ιακώβ δόθηκε στον Ιούδα

 

Γέν. 49:10-11 (Φίλος )

Δεν θα εκλείψει το σκήπτρο από τον Ιούδα ούτε νομοθέτης από μέσα από τα πόδια του, μέχρις ότου έρθει ο Σηλώ· και σ' αυτόν θα είναι η υπακοή των λαών.

Στην άμπελο δένει το πουλάρι του, και στον εκλεκτό βλαστό, το πουλαράκι τού γαϊδουριού του· σε κρασί θα πλύνει το ένδυμά του, και στο αίμα τού σταφυλιού τη στολή του·

 

Η Γραφή αναφέρεται «σ’ Αυτόν που θα είναι η υπακοή των λαών» που θα εκπληρωνόταν με τον ερχομό του Ιησού Χριστού στις έσχατες ημέρες, όπως και ο Ιακώβ ευλογώντας είχε προφητεύσει.

 

Εβρ. 1:1-2 (Μεταγλώττιση)

Πολλές φορές και με πολλούς τρόπους αφού μίλησε παλαιά ο Θεός στους πατέρες μας μέσω των προφητών,

στις έσχατες τούτες ημέρες μάς μίλησε μέσω του Υιού, τον οποίο έθεσε κληρονόμο όλων, διαμέσου του οποίου και δημιούργησε τους αιώνες.

 

Εβρ. 1:1-2 (SBLGNT)

Πολυμερς κα πολυτρόπως πάλαι  θες λαλήσας τος πατράσιν ν τος προφήταις

π’ σχάτου τν μερν τούτων λάλησεν μν ν υἱῷν θηκεν κληρονόμον πάντων, δι’ ο κα ποίησεν τοςαἰῶνας

 

Το κριτικό κείμενο γράφει ότι ο Θεός μίλησε  «π’ σχάτου τν μερν τούτων» μέσα από τον Γιο Του στους απογόνους των πατέρων οι οποίοι ζούσαν στο τέλος της βασιλείας του Εβραϊκού λαού.

 

Ο συγγραφέας της «προς Εβραίους επιστολής» ήξερε ότι ο Ιησούς Χριστός είχε έρθει «στο τέλος εκείνων των ημερών» που είχε προφητεύσει ο Ιακώβ.

 

Το ίδιο συμπέρασμα βγάζουμε και από τα λόγια του αποστόλου Πέτρου.

1 Πέτ. 1:18-20 (Μεταγλώττιση)

αφού ξέρετε ότι δε λυτρωθήκατε με φθαρτά λύτρα, με άργυρο ή με χρυσάφι, από το μάταιο πατροπαράδοτο τρόπο της ζωής σας,

αλλά με το τίμιο αίμα του Χριστού, σαν αμνού άμωμου και άσπιλου.

Ο οποίος είχε αφενός προγνωριστεί πριν από τη δημιουργία του κόσμου,αφετέρου φανερώθηκε κατά το τέλος των χρόνων για σας,

 

1 Πέτ. 1:18-20 (SBLGNT)

εδότες τι ο φθαρτος, ργυρί  χρυσί, λυτρώθητε κ τς ματαίας μν ναστροφς πατροπαραδότου,

λλ τιμί αματι ς μνο μώμου κα σπίλου Χριστο,

προεγνωσμένου μν πρ καταβολς κόσμου, φανερωθέντος δ π’ σχάτου τν χρόνων δι’ μς

 

Ο Ιησούς Χριστός φανερώθηκε για πρώτη φορά στην τελευταία περίοδο των τελευταίων ημερών της Βασιλείας του Ισραήλ, που ο Θεός θα ελευθέρωνε τον λαό του από τις αμαρτίες τους.

 

2 Πέτ. 1:16 (Μεταγλώττιση)

Γιατί δε σας γνωρίσαμε τη δύναμη και την παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, έχοντας ακολουθήσει σοφιστικούς μύθους, αλλά γίναμε αυτόπτες μάρτυρες της μεγαλειότητας εκείνου.

 

Ματθ. 1:20-21 (Μεταγλώττιση)

Ενώ λοιπόν σκεφτόταν αυτά, ιδού, άγγελος ΚΥΡΙΟΥ φάνηκε σ’ αυτόν στο όνειρό του, λέγοντας: «Ιωσήφ, γιε του Δαβίδ, μη φοβηθείς να παραλάβεις τηΜαρία τη γυναίκα σου. Γιατί αυτό που μέσα της γεννήθηκε είναι από Πνεύμα Άγιο.

Και θα γεννήσει γιο, και θα καλέσεις το όνομά του Ιησού, γιατί αυτός θα σώσει το λαό του από τις αμαρτίες τους».

 

Ο Μωϋσής είχε προειδοποιήσει τον λαό Ισραήλ .

Δευτ. 31:29 (Φίλος )

επειδή, ξέρω ότι, μετά τον θάνατό μου, θα διαφθαρείτε, οπωσδήποτε, και θα παρεκκλίνετε από τον δρόμο που σας πρόσταξα· και θα σας βρουν τα κακά στις έσχατες ημέρες, επειδή θα πράξετε κακά μπροστά στον Κύριο, ώστε να τον παροργίσετε με τα έργα των χεριών σας.

 

Παρ’ όλο που ο Μωϋσής είχε προειδοποιήσει  Εβραίους για τα κακά που θα έρχονταν στις έσχατες μέρες, λόγω της απιστίας και αποστασίας τους ταυτόχρονα τους ενθάρρυνε ότι όσοι θα επιστρέψουν στον Κύριο και θα ακούσουν την φωνή Του, θα σωθούν.

 

Δευτ. 4:23-31 (Φίλος )

Προσέχετε στον εαυτό σας, μήπως κάποτε λησμονήσετε τη διαθήκη τού Κυρίου τού Θεού σας, που έκανε σε σας, και κάνετε για τον εαυτό σας είδωλο, εικόνα κάποιου, την οποία ο Κύριος ο Θεός σου απαγόρευσε.

Επειδή, ο Κύριος ο Θεός σου είναι φωτιά που κατατρώει, είναι Θεός ζηλότυπος.

Αν, αφού γεννήσεις γιους, και γιους των γιων, και πολυχρονήσετε επάνω στη γη, διαφθαρείτε, και κάνετε είδωλο, εικόνα κάποιου, και πράξετε πονηρά μπροστά στον Κύριο τον Θεό σου, ώστε να τον παροργίσετε,

επικαλούμαι σήμερα μάρτυρες εναντίον σου τον ουρανό και τη γη, ότι οπωσδήποτε θα απολεστείτε από τη γη, προς την οποία διαβαίνετε τον Ιορδάνη για να την κυριεύσετε· δεν θα πολυχρονήσετε σ' αυτή, αλλά θα αφανιστείτε ολοκληρωτικά.

Και ο Κύριος θα σας διασκορπίσει ανάμεσα στους λαούς και θα μείνετε λίγοι σε αριθμό ανάμεσα στα έθνη, στα οποία σας φέρνει ο Κύριος.

Και θα λατρεύσετε εκεί θεούς, έργα χεριών ανθρώπων, ξύλο και πέτρα, που, ούτε βλέπουν ούτε ακούν ούτε τρώνε ούτε μυρίζουν.

Και από εκεί θα εκζητήσετε τον Κύριο τον Θεό σας, και θα τον βρείτε, όταν τον εκζητήσετε με ολόκληρη την καρδιά σας, και με ολόκληρη την ψυχή σας.

Όταν βρεθείς σε θλίψη, και σε βρουν όλα αυτά στις έσχατες ημέρες, τότε θα επιστρέψεις στον Κύριο τον Θεό σου, και θα ακούσεις τη φωνή του.

Δεδομένου ότι, ο Κύριος ο Θεός σου είναι Θεός οικτίρμονας· δεν θα σε εγκαταλείψει ούτε θα σε εξολοθρεύσει ούτε θα λησμονήσει τη διαθήκη των πατέρων σου, που ορκίστηκε σ' αυτούς. (Διαβάστε επίσης  Ιερεμίας ιζ:24-27, ιη:12-17, ιθ:1-9,κ:11, κγ:19-22, 38-40, κε:10-14)

 

Ιερ. 23:19-21 (Φίλος )

Δέστε, ανεμοστρόβιλος βγήκε από τον Κύριο με ορμή· και ορμητικός ανεμοστρόβιλος θα εξορμήσει ενάντια στο κεφάλι των ασεβών.

Ο θυμός τού Κυρίου δεν θα αποστραφεί μέχρις ότου εκτελέσει, και μέχρις ότου πραγματοποιήσει τους στοχασμούς τής καρδιάς του· και στις έσχατες ημέρες θα το καταλάβετε αυτό εντελώς.

Δεν έστειλα αυτούς τούς προφήτες, κι αυτοί έτρεξαν· δεν μίλησα σ' αυτούς, κι αυτοί προφήτευσαν·

αλλά, αν θα παραστέκονταν στη βουλή μου, τότε θα έκαναν τον λαό μου να ακούσει τα λόγια μου, και θα τους απέστρεφαν από τον πονηρό τους δρόμο, και από την κακία των έργων τους.

 

Ιερ. 23:36-38 (Φίλος )

Και δεν θα αναφέρετε στο εξής το φορτίο τού Κυρίου· δεδομένου ότι, το φορτίο θα είναι σε κάθε έναν ο λόγος του· επειδή, διαστρέψατε τα λόγια τού ζωντανού Θεού, του Κυρίου των δυνάμεων, του Θεού μας.

Έτσι θα πεις στον προφήτη: Τι σου απάντησε ο Κύριος; Και: Τι μίλησε ο Κύριος;

Αλλά, επειδή λέτε: Το φορτίο τού Κυρίου, γι' αυτό έτσι λέει ο Κύριος: Επειδή, λέτε αυτό τον λόγο: Το φορτίο τού Κυρίου, ενώ εγώ απέστειλα προς εσάς, λέγοντας: Δεν θα λέτε: Το φορτίο τού Κυρίου·

γι' αυτό, δέστε, εγώ θα σας ξεχάσω ολοκληρωτικά, και θα σας απορρίψω από το πρόσωπό μου, και την πόλη που έδωσα σε σας και στους πατέρες σας.

Και θα φέρω επάνω σας αιώνιο όνειδος, και αιώνια ντροπή, που δεν θα ξεχαστεί.

 

Ο Κύριος πράγματι έκρινε αυτόν τον λαό και αυτήν την πόλη όταν έστειλε τα στρατεύματα του και την πόλη αυτών κατέκαψε. (Ματθαίος κα:40-46, κβ:6-7, Ησαΐας ι:16, 20-23, λγ:14-19). Μέσα από τη δριμύτητα της οργής Του σώθηκαν εκείνοι που έπλυναν τις στολές τους με το Αίμα του Αρνίου και επικαλέστηκαν το Όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού.

 

 Είναι ο ίδιος ο Μωϋσής που είπε σύμφωνα με τον Λουκά στο βιβλίο των Πράξεων :

 

(Πράξ. 3:21-26 [Μεταγλώττιση])

τον οποίο, βέβαια, πρέπει [ο] ουρανός να δεχτεί μέχρι [τους] χρόνους [της] αποκατάστασης όλων αυτών που μίλησε ο Θεός με [το] στόμα των άγιων προφητών του από [την αρχή του] αιώνα.

Αφενός [ο] Μωυσής είπε: Προφήτη θα αναστήσει για σας ΚΥΡΙΟΣ ο Θεός σας από τους αδελφούς σας όπως εμένα· αυτόν να ακούτε σε όλα όσα μιλήσει προς εσάς.

Και θα συμβεί κάθε ψυχή που δε θα ακούσει τον προφήτη εκείνο να εξολοθρευτεί από το λαό.

Και αφετέρου όλοι οι προφήτες από [το] Σαμουήλ και μετέπειτα, όσοι μίλησαν ανάγγειλαν, πράγματιτ ι ς   η μ έ ρ ε ς   α υ τ έ ς.

Εσείς είστε οι γιοι των προφητών και της διαθήκης που διέθεσε ο Θεός προς τους πατέρες σας, λέγοντας προς [τον]Αβραάμ: Και με το σπέρμα σου θα ευλογηθούν όλες οι πατριές της γης.

Σ’ εσάς πρώτα, αφού ανάστησε ο Θεός το δούλο του, τον απέστειλε για να σας ευλογεί, καθώς απομακρύνεται [ο ]καθένας από τις κακίες σας».

 

 Την ίδια προειδοποίηση συνεχίζει να δίνει και ο Παύλος :

 

1 Κορ. 10:9-11 (Μεταγλώττιση)

Μήτε να πειράζουμε το Χριστό καθώς μερικοί από αυτούς πείραξαν και θανατώθηκαν από τα φίδια.

Μήτε να γογγύζετε καθώς ακριβώς μερικοί από αυτούς γόγγυσαν και θανατώθηκαν από τον εξολοθρευτή.

Αυτά, λοιπόν, ως τύπος συνέβαιναν σ’ εκείνους και γράφτηκαν για νουθεσία δική μαςγια μας στους οποίους έφτασαν τα τέλη των αιώνων.

 

 Ο Παύλος έλεγε ότι όλα όσα έπαθαν οι Εβραίοι ήταν παράδειγμα για νουθεσία της «γενιάς» που ο Παύλος και οι άλλοι απόστολοι ζούσαν στους οποίους είχαν φτάσει τα τέλη των αιώνων.