Embedded Files
12 ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΤΙ ΤΟ ΒΔΕΛΥΓΜΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΩΣΗΣ ΕΧΕΙ ΕΚΠΛΗΡΩΘΕΙ
Μετάφραση : Βασίλειος Ανασ. Ζαφείρογλου
Συγγραφέας : Kendall Lankford
Η ΓΑΛΗΝΗ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΑΙΩΝ
Καθώς ο ήλιος έδυε νωχελικά στον δυτικό ουρανό, οι μαθητές στρατοπέδευαν στην κορυφή του Όρους των Ελαιών, το οποίο έβλεπε την πόλη στα ανατολικά. Με τα ταραχώδη γεγονότα της ημέρας να αντηχούν ακόμα στο μυαλό τους, κανείς τους δεν ένιωθε γαλήνη, και όλοι τους θα είχαν περισσότερες ερωτήσεις παρά απαντήσεις. Καμία από αυτές, ωστόσο, δεν αφορούσε έναν νέο μελλοντικό ναό.
Νωρίτερα εκείνο το πρωί, ο Ιησούς αντιμετώπισε την εβραϊκή ελίτ στην πόλη, καβαλώντας ως ο αληθινός Βασιλιάς που θα απέρριπταν (Ματθαίος 21:1-10). Αμέσως μετά από αυτό το θέαμα, καθάρισε προκλητικά τον λεπρό ναό ως ο αληθινός Ιερέας, τον οποίο σύντομα θα θυσίαζαν σε ένα ρωμαϊκό βωμό (Ματθαίος 21:12-17). Πριν συμβεί αυτό, ανέλαβε τον ρόλο του αληθινού Προφήτη, εκφωνώντας τρεις καυστικές παραβολές κρίσης, δύο ταπεινωτικές επιπλήξεις για την θλιβερή άγνοια του ηγέτη και επτά διαθηκικές κατάρες στην πόλη, όλα σηματοδοτώντας την επικείμενη κατάρρευσή της (Ματθαίος 21:28-23:39).
Με αυτά τα γεγονότα, ο Ιησούς είχε σίγουρα τροφοδοτήσει με καύσιμη ύλη τις δολοφονικές επιβουλές των καρδιών τους που ήδη σιγόκαιγαν εναντίον Του. Σύντομα, οι ανάλγητοι Εβραίοι αριστοκράτες θα κατάφερναν να σφαγιάσουν τον δημιουργό τους και Θεό τους της διαθήκης. Ωστόσο, επιδεικνύοντας τέτοια κακία στον αγαπημένο Υιό του Θεού, αυτή η γενιά σφράγισε άθελά της την καταστροφή της (Ματθαίος 23:35· Ματθαίος 24:34), και ο ναός της, ο οποίος τέθηκε υπό καθεστώς κατεδάφισης από τον Βασιλιά των βασιλιάδων, σύντομα θα μετατρεπόταν σε ερείπια (Ματθαίος 24:1-2).
Αλλά τώρα, καθώς οι εφήμερες ακτίνες του ηλιακού φωτός άρχισαν να διαλύονται μέσα στο στρατόπεδό τους, είχε έρθει η ώρα να θέσουν τα τρία μεγαλύτερα ερωτήματά τους στον Κύριό τους. «Ιησού», ρώτησαν οι μαθητές, «πότε θα συμβούν αυτά; Ποιο θα είναι το σημάδι ότι η κρίση σου πλησιάζει; Και θα είναι αυτό το τέλος του αιώνα του Ιουδαϊσμού;» Καθώς ο Ιησούς γύρισε για να δει τις τελευταίες εκλάμψεις φωτός, που είχαν απομείνει να χορεύουν πάνω στον μεγαλοπρεπή ναό του Ηρώδη, με δάκρυα στα μάτια Του, άρχισε να τους απαντά ανάλογα.
Κοιτάζοντάς τους κατάματα, ο Ιησούς τους είπε ότι είχαν οριστεί σαράντα χρόνια μέχρι την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και ότι θα υπήρχαν πολλά σημάδια και αποδείξεις ότι το τέλος πλησίαζε (Ματθαίος 24:34). Για παράδειγμα, τους είπε ότι ο λαός θα διόριζε ψευδόχριστους για να τους απαλλάξει από τη ρωμαϊκή καταπίεση και ότι οι μαθητές δεν έπρεπε να εξαπατηθούν όταν θα συμβαίναν αυτά τα πράγματα. Τους είπε ότι η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, συνήθως γνωστή για την ειρήνη(PAX ROMANA), θα βίωνε μια αυξημένη περίοδο αστάθειας μέσω μιας αύξησης των πολέμων και φημών για πολέμους, που θα ταρακουνούσαν τα θεμέλια ολόκληρου του γνωστού κόσμου. Τους προειδοποίησε ότι σεισμοί και λιμοί θα έπεφταν επίσης στη γη, σηματοδοτώντας σημαντικές πνευματικά σεισμικές μετατοπίσεις καθώς ο παλιός κόσμος απομακρυνόταν από την Ιερουσαλήμ, που ήταν το κέντρο της λατρείας του Γιαχβέ, προς τον Χριστό που ήταν η μόνη Οδός, η μόνη Αλήθεια και το μόνο μονοπάτι που οδηγεί στη Ζωή.
Καθώς συμβαίναν αυτά τα σημάδια, οι διωγμοί και οι δοκιμασίες θα αυξάνονταν εναντίον της νεοσύστατης εκκλησίας, η οποία αγαπούσε τον Ιησού μέχρι θανάτου. Με τον ίδιο τρόπο που ένα λυσσασμένο σκυλί επιτίθεται με μανιώδη τρόπο τις στιγμές πριν η γεμάτη έλεος σφαίρα εισέλθει στον εγκέφαλό του, έτσι και οι Εβραίοι, με επικεφαλής διάφορες παρατάξεις ζηλωτών, θα επιτίθεντο ακούραστα στις τελευταίες τους ώρες, χτυπώντας, ακρωτηριάζοντας και εκτελώντας Χριστιανούς σε όλο τον ρωμαϊκό κόσμο από ευχαρίστηση. Και ενώ βρίσκονταν στην τρομακτική τους σύγχυση, πιστεύοντας ότι κέρδιζαν την εύνοια του Θεού, ο Θεός που είναι έλεος γεμάτος τους καταδίκασε για την ακραία ανομία και το μίσος τους για την αγάπη.
Ωστόσο, ακόμη και ενώ φαινόταν ότι ολόκληρος ο κόσμος θα στρεφόταν εναντίον των πρώτων Χριστιανών, ο Ιησούς επίσης υποσχέθηκε ότι το Ευαγγέλιο θα είχε τεράστια επίδραση κατά τη διάρκεια αυτών των σαράντα ταραγμένων χρόνων. Καθώς ο Ιησούς διαμαρτυρόταν έξαλλα σαν βασιλιάς, προέβλεψε ότι το Ευαγγέλιο θα κηρύττονταν σε όλο τον γνωστό κόσμο (ελληνική λέξη Οικουμένη), μια νύξη για τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Αυτό εκπληρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '50 και στις αρχές της δεκαετίας του '60 μ.Χ., καθώς ο Παύλος μας λέει ότι το Ευαγγέλιο κηρύχθηκε σε κάθε κτίσμα κάτω από τον ουρανό και είχε επίδραση σε όλο τον γνωστό κόσμο (βλ. Κολοσσαείς 1:6, 23, Ρωμαίους 10:16-18, και Ρωμαίους 16:25-26).
Ο Ιησούς τους είπε ότι όλα αυτά τα σημάδια θα άρχιζαν να συμβαίνουν πριν το τελικό τέλος έρθει, σαν οδύνες τοκετού που ενεργοποιούσαν έναν τελικό τοκετό. Σήμερα, προχωράμε από αυτή την αρχική φάση στον ενεργό τοκετό που αμέσως επιτάχυνε το τέλος. Όταν ο Ιησούς λέει «Γι' αυτό» στο Ματθαίος 24:15, περιορίζει το προφητικό χρονοδιάγραμμά Του στα γεγονότα που θα συμβαίναν λίγο πριν η Ιερουσαλήμ πέσει στα χέρια των Ρωμαίων, ωθώντας μας προς τα εμπρός στο έτος 68 μ.Χ. Αυτό είπε ο Ιησούς:
15 «Όταν, λοιπόν, δείτε το βδέλυγμα της ερημώσεως, για το οποίο μιλήθηκε μέσω του προφήτη Δανιήλ, να στέκεται στον άγιο τόπο (ας καταλάβει ο αναγνώστης), - Ματθαίος 24:15
Τώρα που έχουμε αναλύσει το πλαίσιο και τον επείγοντα χαρακτήρα πίσω από τα λόγια του Ιησού, ήρθε η ώρα να επικεντρωθούμε σε έναν από τους πιο κρίσιμους όρους που χρησιμοποίησε στην ομιλία στο όρος των Ελαιών: «το βδέλυγμα της ερήμωσης». Αυτή η φράση είναι το κλειδί για την κατανόηση ολόκληρης της προφητείας, και αν η θέση μας είναι σωστή - ότι όλα αυτά τα γεγονότα εκπληρώθηκαν τον πρώτο αιώνα - τότε ο προσδιορισμός της σημασίας της γίνεται ένα κεντρικό θεμέλιο για την περίπτωσή μας.
Για να το κάνω αυτό, θέλω να εξετάσω 12 λόγους για τους οποίους το Βδέλυγμα της Ερημώσεως έχει ήδη συμβεί. 12 λόγους για τους οποίους μπορούμε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι αυτό το γεγονός συνέβη μέσα σε μία μόνο γενιά από τις προβλέψεις του Ιησού στο όρος των Ελαιών. Και θα ξεκινήσουμε την υπόθεσή μας εξετάζοντας τους ορισμούς.
1ος ΛΟΓΟΣ : ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΒΔΕΛΥΓΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΡΗΜΩΣΗ
Για να ξεκινήσουμε την υπόθεσή μας για την εκπλήρωση του Βδελύγματος της Ερημώσεως τον πρώτο αιώνα, πρέπει πρώτα να θέσουμε τις βάσεις για τον ορισμό. Αυτό το βήμα είναι απαραίτητο. Αν παρερμηνεύσουμε τη βιβλική σημασία του όρου, κινδυνεύουμε να χάσουμε ολόκληρο το επιχείρημα πριν καν ξεκινήσει. Ας χρησιμοποιήσουμε, λοιπόν, την μάχαιρα του Λόγου του Θεού για να ορίσουμε τη φράση με ακρίβεια και σαφήνεια, χωρίς να αφήνουμε περιθώρια για σφάλματα ή μελλοντολογικές επανερμηνείες.
Ο όρος «βδέλυγμα» (Εβραϊκά: to'ebah) αναφέρεται σταθερά σε κάτι απεχθές στα μάτια του Θεού. Συχνά, χρησιμοποιείται στο πλαίσιο της ειδωλολατρίας και της βέβηλης λατρείας - πράξεις που είτε παραπλανούν τη λατρεία προς τους ψεύτικους θεούς είτε διαφθείρουν τη λατρεία του αληθινού Θεού. Για παράδειγμα, στο Δευτερονόμιο, οι σκαλιστές εικόνες ψεύτικων θεών περιγράφονται ως «βδέλυγμα» και σαν καταραμένες και απεχθείς για τον Κύριο. Ωστόσο, ακόμη και η λατρεία που προσφέρεται στον αληθινό Θεό μπορεί να γίνει βδέλυγμα αν γίνεται με έναν ανεξέλεγκτο, ανυπάκουο τρόπο. Παραδείγματα όπως οι μη εξουσιοδοτημένες θυσίες ή προσφορές που παραβιάζουν τα πρότυπα του Θεού χρησιμεύουν ως ζωντανές υπενθυμίσεις για το πώς η διεφθαρμένη λατρεία μολύνει αυτό που είναι ιερό. Αυτό σημαίνει ότι το «βδέλυγμα» δεν περιορίζεται στην παγανιστική ειδωλολατρία, αλλά επεκτείνεται σε οποιαδήποτε ενέργεια -ακόμα και από δηλωμένους πιστούς- που μολύνει την ιερότητα της λατρείας. Αυτή η κατανόηση καθίσταται κρίσιμη κατά την εξέταση των γεγονότων του πρώτου αιώνα.
Ο όρος «ερήμωση» (Εβραϊκά: shamem) σημαίνει απόλυτη καταστροφή, συχνά ως αποτέλεσμα της θεϊκής κρίσης. Δεν πρόκειται για συνηθισμένη καταστροφή, αλλά για αποτέλεσμα της εγκατάλειψης του Θεού, αφήνοντας το αντικείμενο της κρίσης σε κατάσταση ερειπίου. Για παράδειγμα, ο ναός στη Σηλώ, κάποτε κατοικία του Θεού, ερημώθηκε λόγω της απιστίας του Ισραήλ. Ομοίως, η γη (του Ισραήλ) ερημώθηκε ως άμεση συνέπεια των βδελυγμάτων του λαού, γεγονός που καταδεικνύει ότι η ερήμωση είναι το φυσικό αποτέλεσμα όταν αυτό που είναι άγιο μολύνεται. Η κρίση του Θεού καθιστά το μολυσμένο αντικείμενο εγκαταλελειμμένο και καταστραμμένο, με ακόμη και τον ίδιο τον Ναό να μην αποτελεί εξαίρεση σε αυτήν την αρχή.
Έχοντας αυτό κατά νου, το «βδέλυγμα της ερημώσεως» αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη μολυσματική πράξη που οδηγεί στην καταστροφή αυτού που είναι άγιο. Ο Ιησούς, στο Κατά Ματθαίον 24:15, αναφέρεται ρητά σε αυτό το γεγονός, προειδοποιώντας τους μαθητές Του να το αναγνωρίσουν ως το σημάδι της επικείμενης κρίσης. Η γλώσσα Του είναι σαφής και σκόπιμη. Δεν μιλάει για έναν μακρινό μελλοντικό ναό, αλλά για τον ίδιο τον ναό που στέκεται μπροστά Του. Το να ερμηνεύσουμε αυτό ως εφαρμογή σε έναν υποθετικό τρίτο ναό που θα χτιστεί χιλιετίες αργότερα ισοδυναμεί με αγνόηση τόσο του άμεσου πλαισίου όσο και της σαφούς πρόθεσης των λόγων Του.
Η γνώση αυτών των ορισμών καθιστά περιττή μια μελλοντολογική ερμηνεία, καθώς μια τέτοια ερήμωση συνέβη τον πρώτο αιώνα. Αυτό σημαίνει ότι το μεγαλύτερο βάρος της απόδειξης τώρα βαρύνει τον μελλοντολόγο. Πρέπει να αποδείξουν γιατί τα τέλεια εκπληρωμένα γεγονότα του 70 μ.Χ. - τα οποία ευθυγραμμίζονται τόσο ακριβώς με τα λόγια του Ιησού - δεν μπορούν να είναι η πραγματική εκπλήρωση και γιατί θα πρέπει αντ' αυτού να αναμένουμε ένα άλλο γεγονός στο μακρινό μέλλον. Το να υποστηρίζουμε το αντίθετο ισοδυναμεί με απόρριψη των απτών στοιχείων που ήδη διαθέτουμε υπέρ εκείνων των ερμηνειών που στηρίζονται πάνω σε εικασίες. Όπως έλεγε ο παππούς μου, «Ένα πουλί στο χέρι αξίζει περισσότερο από δύο στον θάμνο». Με άλλα λόγια, επειδή έχουμε ένα νόμιμο γεγονός που εκπληρώνει τέλεια την προφητεία του Χριστού, πρέπει να παρέχουμε πειστικά στοιχεία για να το αφήσουμε στην άκρη και να περιμένουμε μια μελλοντική εκπλήρωση.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν ένα τέτοιο βδέλυγμα συνέβη εντός του χρονοδιαγράμματος που καθόρισε ο Ιησούς. Πραγματοποιήθηκε μια πράξη βεβήλωσης στον ιερό τόπο, με αποτέλεσμα την ερήμωση; Όπως θα δούμε στις επόμενες ενότητες, η απάντηση είναι ένα ηχηρό ναι. Από τις φρικαλεότητες που διέπραξαν οι Ζηλωτές μέχρι τη βεβήλωση από τους Ρωμαίους, κάθε πτυχή της προφητείας του Ιησού εκπληρώθηκε με ακρίβεια το 70 μ.Χ. Ορίζοντας αυτούς τους όρους βιβλικά και ιστορικά, θέτουμε μια σταθερή βάση για την ερμηνεία του Ματθαίου 24:15. Ο Ιησούς δεν προσέφερε αινίγματα για ένα ασαφές μέλλον, αλλά προειδοποιούσε τους συγχρόνους Του για γεγονότα που θα εκτυλίσσονταν μέσα στη γενιά τους. Η βεβήλωση του ναού το 70 μ.Χ. ταιριάζει απόλυτα στον βιβλικό ορισμό του Βδελύγματος της Ερημώσεως, χωρίς να αφήνει περιθώρια για εικασίες σε μελλοντολογικές ερμηνείες.
Τώρα, ας δούμε πώς το βιβλίο του Δανιήλ αποδεικνύει ότι ο ναός του πρώτου αιώνα θα έμενε έρημος!
2ος ΛΟΓΟΣ: Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΝΙΗΛ ΕΚΠΛΗΡΩΘΗΚΕ
Η προφητεία του Δανιήλ είναι ένα από τα πιο πειστικά στοιχεία ότι το Βδέλυγμα της Ερημώσεως συνέβη τον πρώτο αιώνα. Το να ερμηνεύσουμε τα λόγια του Ιησού στο Κατά Ματθαίον 24 χωρίς να κατανοήσουμε τη σύνδεσή τους με τον Δανιήλ είναι σαν να προσπαθούμε να πλοηγηθούμε σε έναν χάρτη χωρίς πυξίδα – κάτι που είναι μάταιο και καταδικασμένο σε σφάλμα. Οι ζωντανές προβλέψεις του Δανιήλ όχι μόνο φωτίζουν το νόημα της προφητείας του Ιησού, αλλά και την στερεώνουν σταθερά στα ιστορικά γεγονότα που οδήγησαν στην καταστροφή του ναού το 70 μ.Χ. Η εσφαλμένη ερμηνεία αυτών των κειμένων από τους Ντισπενσανσιοναλιστές(οπαδοί της θεωρίας των οικονομιών) δεν είναι απλώς λανθασμένη. Είναι, ειλικρινά, παράλογη.
Το βιβλίο του Δανιήλ σκιαγραφεί ένα προφητικό χρονοδιάγραμμα στο περίφημο απόσπασμα του Δανιήλ 9:24-27. Αυτή η προφητεία των «εβδομήντα εβδομάδων» μιλά για 490 χρόνια που ορίστηκαν για τον λαό του Ισραήλ, με αποκορύφωμα την έλευση του Μεσσία, την παύση των θυσιών και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Τα λόγια του Δανιήλ δεν είναι κρυπτογραφημένα αινίγματα. είναι ένας οδικός χάρτης που δείχνει απευθείας στον Χριστό και τα γεγονότα του πρώτου αιώνα.
Στο Δανιήλ 9:26, ο Μεσσίας «εκκόπη» — μια αδιαμφισβήτητη αναφορά στη σταύρωση του Χριστού. Στη συνέχεια, «ο λαός του άρχοντα που πρόκειται να έρθει θα καταστρέψει την πόλη και το ιερό». Όπως μαρτυρά η ιστορία, αυτή η καταστροφή πραγματοποιήθηκε από τα ρωμαϊκά στρατεύματα υπό τον Τίτο το 70 μ.Χ. Η προφητεία του Δανιήλ συνδέει την παύση των θυσιών στον ναό με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, χωρίς να αφήνει καμία ασάφεια σχετικά με την εκπλήρωσή της.
Η προσπάθεια των υποστηρικτών της θεολογίας των οικονομιών να μεταφέρουν αυτήν την εκπλήρωση σε ένα υποθετικό μελλοντικό γεγονός είναι ταυτόχρονα απεγνωσμένη και αβάσιμη. Πρέπει να εισάγουν ένα κενό 2.000 ετών στο κείμενο, διασπώντας το αδιάλειπτο χρονοδιάγραμμα που παρέχει ο Δανιήλ. Το να χαρακτηρίσουμε αυτό ερμηνευτική ακροβασία θα ήταν πολύ ευγενικό. Είναι εντελώς ερμηνευτική αμέλεια. Η προφητεία του Δανιήλ, με την απλή της έννοια, υποδεικνύει την εξιλέωση του Χριστού και την κρίση στον αποστάτη Ισραήλ.
Όταν ο Ιησούς αναφέρθηκε στο «βδέλυγμα της ερήμωσης, για το οποίο μίλησε ο προφήτης Δανιήλ» (Ματθαίος 24:15), δεν επικαλούνταν κάποιο μακρινό όραμα ενός ανακατασκευασμένου ναού και ενός μελλοντικού Αντίχριστου. Αναφερόταν σε γεγονότα που θα έβλεπε το κοινό Του. Επικαλούμενος τον Δανιήλ, ο Ιησούς συνέδεσε την προφητεία Του με μια προφητεία που ήδη πλησίαζε στο αποκορύφωμά της.
Το 70 μ.Χ., οι ρωμαϊκοί στρατοί βεβήλωσαν τον ναό, εκπληρώνοντας τα λόγια του Δανιήλ. Ο Εβραίος ιστορικός Ιώσηπος αφηγείται πώς οι Ρωμαίοι έστησαν τα λάβαρά τους στις αυλές του ναού και πρόσφεραν θυσίες σε αυτούς, μολύνοντας τον ιερό τόπο. Αυτή η πράξη ειδωλολατρίας στους ιερούς χώρους του ναού ταιριάζει απόλυτα με τον βιβλικό ορισμό του βδελύγματος. Επιπλέον, η διακοπή των θυσιών κατά τη διάρκεια της πολιορκίας ευθυγραμμίζεται ακριβώς με την πρόβλεψη του Δανιήλ ότι η «παντοτινή θυσία» θα τερματιζόταν.
Το να επιμένει κανείς ότι αυτή η εκπλήρωση είναι ανεπαρκής και να απαιτεί μια μελλοντική είναι σαν να αρνείται το προφανές. Είναι σαν να στέκεται μπροστά σε μια φλεγόμενη φωτιά και να ισχυρίζεται ότι τα ξύλα είναι ακόμα στεγνά. Τα γεγονότα του 70 μ.Χ. ταιριάζουν στην προφητεία του Δανιήλ σαν γάντι, και το να κοιτάμε πέρα από αυτά ισοδυναμεί με το να ανταλλάσσουμε το συγκεκριμένο με κάτι που είναι απλά μια εικασία.
Η ερμηνεία της προφητείας του Δανιήλ από τον Ντισπενσασιοναλισμό απαιτεί μια αναστολή της λογικής, της ιστορίας και της βιβλικής πιστότητας. Φαντάζεται έναν ναό που δεν έχει ακόμη κατασκευαστεί, όπου ένας αποκαλυπτικός Αντίχριστος θα εκτελέσει κάποια απροσδιόριστη πράξη ιεροσυλίας. Αυτό το περίπλοκο σχέδιο έχει περισσότερες τρύπες από ελβετικό τυρί. Όχι μόνο έρχεται σε αντίθεση με τα σαφή λόγια του Ιησού ότι «όλα αυτά» θα συμβαίναν μέσα σε «αυτή τη γενιά» (Ματθαίος 24:34), αλλά αγνοεί επίσης την ιστορική πραγματικότητα της καταστροφής του Ναού και τη θεολογική του σημασία.
Η ιδέα ενός τρίτου ναού είναι τόσο περιττή όσο και μη βιβλική. Η Επιστολή προς Εβραίους δηλώνει ότι η θυσία του Χριστού έχει καταστήσει τον ναό παρωχημένο (Εβραίους 10:10-14). Το να υποστηρίζεις έναν μελλοντικό ναό ισοδυναμεί με το να υποστηρίζεις την επιστροφή στις σκιές όταν η ουσία έχει ήδη έρθει. Είναι η άρνηση της επάρκειας του έργου του Χριστού και η προσκόλληση σε ένα περασμένο σύστημα που ο Θεός έχει κρίνει και απορρίψει αποφασιστικά.
Η εμμονή των οικονομιστών σε μια μελλοντική εκπλήρωση της προφητείας του Δανιήλ είναι λανθασμένη και αποτελεί προσβολή για το Ευαγγέλιο. Μετατρέπει το βδέλυγμα της ερήμωσης σε ένα πανηγύρι μεταμφίεσης, με γραφήματα, χρονοδιαγράμματα και εντυπωσιακές προβλέψεις που βλάπτουν το κείμενο. Όπως θα έλεγε ο παππούς μου, «Είναι σαν να στοιχηματίζεις σε ένα κουτσό άλογο αφού ο αγώνας έχει ήδη κερδηθεί».
Η προφητεία του Δανιήλ δεν είναι ένα παζλ που περιμένει να λυθεί. Είναι μια σαφής και ισχυρή μαρτυρία για την κυριαρχία του Θεού, την έλευση του Χριστού και την κρίση του αποστάτη Ισραήλ. Η εκπλήρωσή της τον πρώτο αιώνα είναι αναμφισβήτητη. Η αναφορά του Ιησού στον Δανιήλ στο Κατά Ματθαίον 24 δεν υπονοεί κάποιο μακρινό γεγονός, αλλά επιβεβαιώνει ότι το προφητικό ρολόι έφτανε στην τελευταία του ώρα.
Η επιμονή των οπαδών της θεωρίας των οικονομιών σε μια μελλοντική εκπλήρωση είναι ένας πύργος από τραπουλόχαρτα χτισμένος πάνω σε εικασίες και εντυπωσιασμούς. Όταν διαβάζονται στο πλαίσιό τους, τα λόγια του Δανιήλ δεν αφήνουν χώρο για τέτοιες φαντασιώσεις. Υποδεικνύουν αναμφισβήτητα τα γεγονότα του πρώτου αιώνα, που κορυφώθηκαν με την καταστροφή του ναού το 70 μ.Χ. Η αναζήτηση μιας άλλης εκπλήρωσης δεν είναι μόνο περιττή. Είναι σαν να απορρίπτουμε την ένδοξη πραγματικότητα αυτού που ο Θεός έχει ήδη κάνει.
3ος ΛΟΓΟΣ: Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ
Όταν ο Ιησούς εξέφρασε τα λόγια του Ματθαίου 24, δεν προσέφερε αόριστες προβλέψεις για ένα αφηρημένο μέλλον. Η προφητεία Του ήταν ένας ακριβής οδικός χάρτης για τη συνταρακτική κρίση που θα έπεφτε στην Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια της ζωής των μαθητών Του. Για να ερμηνεύσουμε τα λόγια Του διαφορετικά απαιτείται όχι μόνο να αγνοήσουμε το πλαίσιό τους, αλλά και μια ενεργή διαστρέβλωση του σαφούς νοήματος της Γραφής. Ας εξετάσουμε λοιπόν την προφητεία του Ιησού με σαφήνεια και πεποίθηση, αποκαλύπτοντας πώς καταρρίπτει τη φαντασίωση των οπαδών της θεωρίας των οικονομιών για ένα μελλοντικό βδέλυγμα ερήμωσης.
Στο Κατά Ματθαίον 24:1-2, ο Ιησούς θέτει το σκηνικό προβλέποντας την ολοκληρωτική καταστροφή του Ναού: «Αληθώς σας λέω, ούτε πέτρα θα μείνει εδώ πάνω σε πέτρα που δεν θα γκρεμιστεί». Αυτά τα λόγια ειπώθηκαν καθώς στεκόταν μπροστά στον ναό του Ηρώδη, ένα κτίριο που ενσάρκωνε το Ιουδαϊκό θρησκευτικό σύστημα. Η προφητεία του ήταν μια θεϊκή κατηγορία εναντίον ενός ναού που είχε διαφθαρεί από την υποκρισία, την απληστία και την ειδωλολατρία. Η ιδέα ότι ο Ιησούς μιλούσε για έναν μελλοντικό ναό χιλιάδες χρόνια αργότερα είναι τόσο ανόητη όσο ο ισχυρισμός ότι μιλούσε για το διαστημικό πρόγραμμα. Απευθυνόταν στον ναό που στεκόταν μπροστά Του - ένα σημείο που το άμεσο κοινό Του θα είχε καταλάβει με απόλυτη σαφήνεια.
Στο Κατά Ματθαίον 24:34, ο Ιησούς δηλώνει: «Αληθώς σας λέω, αυτή η γενιά δεν θα παρέλθει μέχρι να γίνουν όλα αυτά». Σαν ένας μάγος που ψάχνει να κρύψει μια κάρτα στο μανίκι του, ο υποστηρικτής της θεωρίας των οικονομιών προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τη «γενιά αυτή» ώστε να σημαίνει κάποια μακρινή μελλοντική ομάδα. Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση σε όλα τα Ευαγγέλια, ο όρος «αυτή η γενιά» αναφέρεται στους συγχρόνους του Ιησού. Δεν είναι ένα συγκαλυμμένο κρυπτογράφημα, αλλά μια απλή δήλωση αμεσότητας. Η επανερμηνεία του ως εφαρμόσιμου σε μια μελλοντική ομάδα καθιστά τη γλώσσα άνευ νοήματος.
Επιπλέον, το κοινό του Ιησού - οι μαθητές Του - ρώτησαν για την καταστροφή του ναού που γνώριζαν, το σημάδι της επερχόμενης κρίσης Του και το τέλος της εποχής του Ιουδαϊσμού (Ματθαίος 24:3). Δεν ρωτούσαν για έναν ναό που δεν είχε ακόμη χτιστεί ή για μια εποχή που δεν θα έβλεπαν ποτέ. Ο Ιησούς τους απάντησε άμεσα, μιλώντας για γεγονότα που θα ζούσαν για να γίνουν μάρτυρες.
Ένα από τα πιο καταδικαστικά χτυπήματα στη μελλοντολογική ερμηνεία είναι η πρακτικότητα των οδηγιών του Ιησού. Στο Ματθαίος 24:15-20, προειδοποιεί: «Όταν δείτε το βδέλυγμα της ερήμωσης... τότε όσοι βρίσκονται στην Ιουδαία πρέπει να φύγουν στα βουνά». Η ακρίβεια είναι εντυπωσιακή. Απευθύνεται σε όσους βρίσκονται στην Ιουδαία, όχι σε σύγχρονους αναγνώστες στη Νέα Υόρκη ή το Λονδίνο. Προειδοποιεί να μην επιστρέψουν για να ανακτήσουν τα υπάρχοντά τους, τονίζοντας τον επείγοντα χαρακτήρα μιας κατάστασης πολιορκίας. Προσθέτει, «Προσευχηθείτε να μην γίνει η φυγή σας τον χειμώνα ή το Σάββατο», τονίζοντας τις υλικοτεχνικές προκλήσεις που θα ήταν άμεσα σχετικές με το κοινό Του στην Ιουδαία του πρώτου αιώνα.
Η ιστορία επιβεβαιώνει ότι αυτές οι προειδοποιήσεις εισακούστηκαν. Οι πρώτοι Χριστιανοί κατέφυγαν στην Πέλλα, διαφεύγοντας τις φρικαλεότητες της ρωμαϊκής πολιορκίας το 70 μ.Χ. Οι οπαδοί της θεωρίας των οικονομιών, προσκολλημένοι απεγνωσμένα στους χάρτες και τα χρονοδιαγράμματά τους, πρέπει να αναρωτηθούν γιατί ο Ιησούς θα έδινε τόσο ακριβείς και επείγουσες οδηγίες αν αναφερόταν σε γεγονότα χιλιάδες χρόνια στο μέλλον.
Η θεωρητική ερμηνεία της προφητείας του Ιησού είναι σαν να χτίζεις ένα κάστρο από άμμο εν μέσω παλίρροιας. Καταρρέει κάτω από το βάρος των δικών του αντιφάσεων. Το να ισχυρίζεσαι ότι ο Ιησούς μίλησε αινιγματικά για έναν μελλοντικό ανοικοδομημένο ναό, αγνοώντας το άμεσο πλαίσιο και το κοινό, είναι σαν να Τον κατηγορείς για ανεντιμότητα ή ανικανότητα. Απαιτεί να απορρίψουμε την σαφή εκπλήρωση των λόγων Του το 70 μ.Χ. υπέρ κερδοσκοπικών φαντασιώσεων που ευθυγραμμίζονται περισσότερο με το Χόλυγουντ παρά με την Αγία Γραφή.
Η προφητεία του Ιησού στο Κατά Ματθαίον 24 είναι ένα αριστούργημα θεϊκής πρόγνωσης και εξουσίας. Κάθε λεπτομέρεια ευθυγραμμίζεται με τα γεγονότα που περιβάλλουν τη ρωμαϊκή πολιορκία και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Τα λόγια Του εκπληρώθηκαν μέσα στην ίδια γενιά στην οποία απευθυνόταν, δικαιώνοντας τον ρόλο Του ως αληθινού Προφήτη. Η προσπάθεια του οπαδού της θεωρίας των οικονομιών να μεταθέσει αυτά τα γεγονότα στο μέλλον δεν είναι απλώς ερμηνευτικά αβάσιμη· αποτελεί προσβολή στη δόξα του Χριστού, ο οποίος μίλησε με απόλυτη ακρίβεια και αλήθεια.
Το βδέλυγμα της ερήμωσης δεν ήταν μια μακρινή σκιά. Ήταν μια παρούσα πραγματικότητα για όσους είδαν την Ιερουσαλήμ να πέφτει, και παραμένει μια απόδειξη της κυριαρχίας του Χριστού πάνω στην ιστορία. Το να αγνοήσουμε αυτό ισοδυναμεί με απώλεια του μεγαλείου της προφητείας Του και του θριάμβου της βασιλείας Του.
4ος ΛΟΓΟΣ: ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΒΔΕΛΥΓΜΑΤΑ
Ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα για την εκπλήρωση του βδελύγματος της ερήμωσης τον πρώτο αιώνα έγκειται στα συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα που εκτυλίχθηκαν κατά τη διάρκεια του Ιουδαϊκό-Ρωμαϊκού Πολέμου. Αυτά τα γεγονότα καταδεικνύουν με σαφήνεια πώς η Ιερουσαλήμ και ο ναός της μολύνθηκαν, θέτοντας το σκηνικό για την τελική ερήμωση που προφητεύτηκε από τον Ιησού. Εξετάζοντας αυτά τα βδελύγματα - που διαπράχθηκαν τόσο από Εβραίους όσο και από Εθνικούς - μπορούμε να δούμε την εκπλήρωση της διαθηκικής κρίσης όπως περιγράφεται στην Αγία Γραφή.
Τα Βδελύγματα των Ζηλωτών
Το πρώτο βδέλυγμα προήλθε από μέσα, καθώς οι Εβραίοι Ζηλωτές βεβήλωσαν τον Ναό μέσω της ιερόσυλης συμπεριφοράς τους. Ο Ιώσηπος αφηγείται ότι αυτοί οι φανατικοί αντάρτες μετέτρεψαν τον Ναό σε φρούριο και ορμητήριο για τη βίαιη εξέγερσή τους. Παραβίασαν την ιερότητά του χύνοντας αίμα στις αυλές του και διορίζοντας έναν ψεύτικο αρχιερέα - μια φαρσοκωμωδία που βεβήλωσε αυτό που κάποτε ήταν ιερό. Αυτή η εσωτερική μόλυνση θυμίζει εντυπωσιακά τις προειδοποιήσεις του Ιεζεκιήλ εναντίον εκείνων που βεβηλώνουν το ιερό του Θεού με τις αμαρτίες τους (Ιεζεκιήλ 8:6).
Οι φρικαλεότητες των Ιδουμαίων
Καθώς οι Ζηλωτές προσκάλεσαν τους Ιδουμαίους στην Ιερουσαλήμ, ο ναός έγινε ο τόπος ακόμη μεγαλύτερων φρικαλεοτήτων. Ο Ιώσηπος περιγράφει πώς αυτοί οι ειδωλολάτρες σύμμαχοι των Ζηλωτών έσφαξαν χιλιάδες, γεμίζοντας τις αυλές του Ναού με πτώματα. Οι κραυγές των ετοιμοθάνατων αναμείχθηκαν με τη δυσοσμία του αίματος και του θανάτου, δημιουργώντας ένα αλλόκοτο και αποκρουστικό θέαμα ιεροσυλίας. Η ίδια η παρουσία αυτών των Ιδουμαίων εισβολέων - ειδωλολατρών και εχθρών του Ισραήλ - βεβήλωσε περαιτέρω τον ιερό τόπο, σηματοδοτώντας ένα ακόμη βήμα προς την ερήμωση.
Η Ρωμαϊκή βεβήλωση
Οι Ρωμαίοι έδωσαν το τελικό χτύπημα. Αφού παραβίασαν τα τείχη της Ιερουσαλήμ, οι λεγεώνες τους μπήκαν στον ναό και έστησαν τα λάβαρά τους στους ιερούς χώρους. Στολισμένα με εικόνες του Καίσαρα και των Ρωμαίων θεών, αυτά τα λάβαρα ήταν αντικείμενα λατρείας για τους ειδωλολάτρες στρατιώτες. Για να τιμήσουν τη νίκη τους, οι Ρωμαίοι πρόσφεραν θυσίες σε αυτά τα είδωλα, μια πράξη που συνόψιζε το βδέλυγμα της ερήμωσης. Η προειδοποίηση του Ιησού στο Ματθαίος 24:15 να φεύγουν όταν το βδέλυγμα φαίνεται «να στέκεται στον άγιο τόπο» βρίσκει την ανατριχιαστική της εκπλήρωση σε αυτό το γεγονός.
Η Εβραϊκή Απόρριψη του Χριστού
Ίσως το μεγαλύτερο βδέλυγμα δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός αλλά μια συσσωρευτική πράξη ανταρσίας: η απόρριψη του Μεσσία τους από τους Εβραίους ηγέτες. Σταυρώνοντας τον Χριστό, απέρριψαν τον Αληθινό Ναό και την τελική θυσία. Το καταπέτασμα του Ναού σχίστηκε κατά τον θάνατό Του (Ματθαίος 27:51), υποδηλώνοντας ότι ο ρόλος αυτού του καπετάσματος ήταν ξεπερασμένος. Ωστόσο, ο εβραϊκός λαός προσκολλήθηκε στη σκιά αντί να αγκαλιάσει την ουσία. Οι συνεχιζόμενες θυσίες τους έγιναν βδέλυγμα στα μάτια του Θεού, καθώς αψήφησαν την άπαξ για πάντα θυσία του Χριστού (Εβραίους 10:10). Αυτή η απόρριψη ήταν ο πνευματικός πρόδρομος της φυσικής ερήμωσης που ακολούθησε.
Μια Σωρευτική Κρίση
Αυτά τα ιστορικά βδελύγματα—που διαπράχθηκαν τόσο από Εβραίους όσο και από Εθνικούς—κορυφώθηκαν με την καταστροφή του ναού το 70 μ.Χ. Εκπλήρωσαν την προφητεία του Ιησού όχι μόνο επειδή βεβήλωσαν τον ιερό τόπο, αλλά και επειδή αντανακλούσαν την απιστία ενός λαού που είχε γυρίσει την πλάτη του στον Θεό. Η εσωτερική διαφθορά των Ζηλωτών, η εισβολή των Ιδουμαίων, η ρωμαϊκή ειδωλολατρία και η Ιουδαϊκή απόρριψη του Χριστού σχηματίζουν μια καταστροφική εικόνα της κρίσης.
Οι φουτουριστές θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι από αυτά τα γεγονότα λείπει μια μοναδική, κλιμακωτή πράξη βεβήλωσης. Ωστόσο, αυτή η αντίρρηση δεν κατανοεί τη συσσωρευτική φύση της διαθηκικής κρίσης. Η ερήμωση του Ναού δεν ήταν αποτέλεσμα μιας στιγμής, αλλά μιας σειράς κλιμακούμενων βδελυγμάτων που τον μόλυναν ανεπανόρθωτα. Το να απαιτούμε μια μελλοντική εκπλήρωση αγνοεί τα ιστορικά στοιχεία και απορρίπτει το θεολογικό βάθος της προφητείας του Ιησού. Επιπλέον, ο σαφής χρόνος αυτών των γεγονότων—που συμβαίνουν μέσα σε «αυτή τη γενιά»—ευθυγραμμίζεται απόλυτα με τα λόγια του Ιησού, χωρίς να αφήνει περιθώρια για εικασίες περί μελλοντικών ερμηνειών.
Τα ιστορικά βδελύγματα που οδήγησαν στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του Ναού αποτελούν αδιαμφισβήτητη απόδειξη της εκπλήρωσης της προφητείας του Ιησού. Αυτά τα γεγονότα, που περιγράφονται λεπτομερώς από τον Ιώσηπο και επιβεβαιώνονται από τις Γραφές, καταδεικνύουν πώς η απιστία του Ισραήλ με τη διαθήκη οδήγησε στη θεϊκή κρίση. Ο ναός βεβηλώθηκε και καταστράφηκε, όχι λόγω τυχαίων ιστορικών δυνάμεων, αλλά ως αναπόφευκτη συνέπεια της απόρριψης του Μεσσία του Θεού. Το να αναζητούμε μια μελλοντική εκπλήρωση σημαίνει ότι χάνουμε τη βαθιά σημασία αυτού που έχει ήδη συμβεί. Το βδέλυγμα της ερήμωσης ήταν μια πραγματικότητα του πρώτου αιώνα και παραμένει μια σοβαρή απόδειξη της δικαιοσύνης και της κυριαρχίας του Θεού.
ΑΙΤΙΑ 5: ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΩΣΗΠΟ
Όσον αφορά τα γεγονότα που περιβάλλουν την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ., ο Εβραίος ιστορικός Ιώσηπος αναδεικνύεται ως βασικός αυτόπτης μάρτυρας. Οι λεπτομερείς αφηγήσεις του παρέχουν όχι μόνο ιστορική επιβεβαίωση για την προφητεία του Ιησού, αλλά και μια ζωντανή απεικόνιση των φρικαλεοτήτων που εκτυλίχθηκαν - φρικαλεότητες που ευθυγραμμίζονται απόλυτα με την έννοια του βδελύγματος της ερήμωσης. Τα γραπτά του Ιώσηπου, αν και δεν είναι εμπνευσμένα από την Αγία Γραφή, χρησιμεύουν ως μια κοσμική επιβεβαίωση της θεϊκής κρίσης που προείπε ο Ιησούς στο Κατά Ματθαίον 24. Ας εμβαθύνουμε τώρα στη μαρτυρία του Ιώσηπου για να καταρρίψουμε κάθε ιδέα μιας φουτουριστικής εκπλήρωσης και να εδραιώσουμε την υπόθεση για μια υλοποίηση των λόγων του Ιησού τον πρώτο αιώνα.
Ο Ιώσηπος δεν φείδεται λεπτομέρειας στην περιγραφή των αποτρόπαιων πράξεων που διαπράχθηκαν στον περίβολο του Ναού οδήγησαν στην ερήμωσή του. Οι Ζηλωτές, οδηγούμενοι από την επιθυμία για αίμα και την απληστία, μετέτρεψαν τον ιερό ναό σε φρούριο, μολύνοντάς τον με βία και χλευασμό. Όπως καταγράφει ο Ιώσηπος, «Θα ήταν καλύτερα για μένα να πεθάνω πριν δω τον οίκο του Θεού γεμάτο με τόσα πολλά βδελύγματα». Αυτός ο εγκάρδιος θρήνος του Άνανου, ενός πρώην αρχιερέα, συμπυκνώνει την απόλυτη βεβήλωση του Ναού από εκείνους που υποτίθεται ότι τον ευλαβούνταν. Παραβίασαν την ιερότητά του διαπράττοντας φόνους μέσα στις αυλές του και διορίζοντας έναν ανάξιο και απομίμηση αρχιερέα, χλευάζοντας τον ιερό θεσμό. Αυτή η εσωτερική βεβήλωση θυμίζει εντυπωσιακά τις προειδοποιήσεις του Ιεζεκιήλ εναντίον εκείνων που βεβηλώνουν το ιερό του Θεού με τις αμαρτίες τους (Ιεζεκιήλ 8:6).
Οι Ζηλωτές, μέσα στην απελπισία τους, προσκάλεσαν τους Ιδουμαίους στην Ιερουσαλήμ, κλιμακώνοντας περαιτέρω τα βδελύγματα. Ο Ιώσηπος αφηγείται πώς αυτοί οι ειδωλολάτρες σύμμαχοι έσφαξαν χιλιάδες μέσα στον περίβολο του ναού. Περιγράφει τα επακόλουθα με φρικιαστική λεπτομέρεια: «Η εξωτερική αυλή του ναού ξεχείλισε από αίμα, και η ημέρα ξημέρωσε με οκτώ χιλιάδες πεντακόσια νεκρά σώματα να βρίσκονται εκεί». Οι ιερές αυλές του ναού, κάποτε τόπος λατρείας και θυσίας, έγιναν ένα αιματοβαμμένο νεκροταφείο. Η δυσοσμία του θανάτου, οι κραυγές των ετοιμοθάνατων και η βεβήλωση του ιερού τόπου μαρτυρούν την απαράμιλλη φύση αυτών των φρικαλεοτήτων. Η παρουσία των Ιδουμαίων, των ειδωλολατρών και των ξένων επιδείνωσε το βδέλυγμα, αφήνοντας τον ναό μολυσμένο σε σημείο που να μην αναγνωρίζεται.
Αν οι Ζηλωτές και οι Ιδουμαίοι ξεκίνησαν το βδέλυγμα, οι Ρωμαίοι το έφεραν στο φρικτό του τέλος. Αφού παραβίασαν την άμυνα της Ιερουσαλήμ, Ρωμαίοι στρατιώτες εισέβαλαν στον ναό, βάζοντάς τον φωτιά και λεηλατώντας τους θησαυρούς του. Ο Ιώσηπος αφηγείται με γλαφυρό τρόπο πώς οι Ρωμαίοι έστησαν τα λάβαρά τους - ειδωλολατρικά σύμβολα της λατρείας του Καίσαρα - μέσα στον περίβολο του ναού. Γράφει: «Οι Ρωμαίοι έφεραν τα λάβαρά τους στον ναό και τα τοποθέτησαν απέναντι από την ανατολική πύλη του, και εκεί τους πρόσφεραν θυσίες». Αυτή η πράξη, η κορύφωση μιας σειράς βεβηλώσεων, εκπλήρωσε την προφητεία του Ιησού με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες: το βδέλυγμα της ερήμωσης «στεκόταν τώρα στον άγιο τόπο».
Ο Ιώσηπος, αν και Εβραίος, αναγνώρισε τη θεϊκή φύση αυτών των γεγονότων. Έγραψε: «Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ότι αυτό συνέβη επειδή ο Θεός είχε καταδικάσει αυτή την πόλη σε καταστροφή, ως μολυσμένη πόλη, και ήταν αποφασισμένος να καθαρίσει το ιερό Του με φωτιά». Αν και δεν ήταν ρητά χριστιανός, οι σκέψεις του ευθυγραμμίζονται με το βιβλικό θέμα της θείας τιμωρίας για την απιστία της στη διαθήκη. Η μαρτυρία του επιβεβαιώνει ότι η καταστροφή της Ιερουσαλήμ δεν ήταν απλώς ένα ιστορικό γεγονός, αλλά μια θεϊκή κρίση που προειπώθηκε από τον Χριστό.
Ο Ιώσηπος περιγράφει επίσης υπερφυσικά φαινόμενα που συνέβησαν πριν από την πτώση της Ιερουσαλήμ - σημάδια που απηχούν την αποκαλυπτική γλώσσα της προφητείας του Ιησού. Αφηγείται ένα αστέρι που έμοιαζε με σπαθί και κρεμόταν πάνω από την πόλη και έναν κομήτη που παρέμεινε για ένα χρόνο. Περιγράφει μια φωνή από τον ναό που φώναζε: «Ας αναχωρήσουμε», σηματοδοτώντας την αποχώρηση της παρουσίας του Θεού. Ο Ιώσηπος καταγράφει επίσης οράματα αρμάτων και στρατιωτών που έτρεχαν μέσα από τα σύννεφα, υπογραμμίζοντας την κοσμική αναταραχή που προέβλεψε ο Ιησούς. Γράφει: «Εκτός από αυτά, λίγες μέρες μετά από εκείνη τη γιορτή, την εικοστή πρώτη ημέρα του μήνα Αρτεμισίου, εμφανίστηκε ένα συγκεκριμένο θαυμαστό και απίστευτο φαινόμενο... άρματα και στρατεύματα στρατιωτών με τις πανοπλίες τους εθεάθησαν να τρέχουν ανάμεσα στα σύννεφα και γύρω από τις πόλεις». Αυτά τα σημάδια χρησιμεύουν ως θεϊκές επιβεβαιώσεις ότι η καταστροφή της Ιερουσαλήμ δεν ήταν ένα συνηθισμένο ιστορικό γεγονός, αλλά μια κατακλυσμική πράξη κρίσης.
Ο υποστηρικτής της θεωρίας των οικονομιών, πάντα πρόθυμος να προβάλει τα λόγια του Ιησού σε ένα μακρινό μέλλον, μπορεί να απορρίψει τις αφηγήσεις του Ιώσηπου ως ανεπαρκείς ή άσχετες. Ενώ είναι τραγικά τα γεγονότα, μπορεί να ισχυριστούν ότι αυτά τα γεγονότα δεν έχουν το μεγαλείο ή την οριστικότητα που απαιτούνται για να εκπληρωθεί η προφητεία. Ωστόσο, τέτοιες αντιρρήσεις καταρρέουν μπροστά σε ένα εξονυχιστικό έλεγχο. Η μαρτυρία του Ιώσηπου ευθυγραμμίζεται τόσο ακριβώς με τις προειδοποιήσεις του Ιησού που η αγνόησή της ισοδυναμεί με εκούσια απόρριψη των αποδεικτικών στοιχείων. Ο φουτουριστής πρέπει να απαντήσει γιατί το σαφές χρονοδιάγραμμα του Ιησού («αυτή η γενιά») θα πρέπει να εκτείνεται σε χιλιετίες και γιατί μια λεπτομερής ιστορική εκπλήρωση θα πρέπει να απορριφθεί υπέρ μιας φαντασιακής εικασίας.
Τα γραπτά του Ιώσηπου παρέχουν μια ζωντανή αφήγηση, ενός αυτόπτη μάρτυρα του βδελύγματος της ερήμωσης που προέβλεψε ο Ιησούς. Από τη βεβήλωση του Ναού από τους Ζηλωτές και τους Ιδουμαίους μέχρι την τελική του καταστροφή από τους Ρωμαίους, κάθε λεπτομέρεια επιβεβαιώνει την εκπλήρωση της προφητείας του Ιησού τον πρώτο αιώνα. Τα υπερφυσικά σημάδια επιβεβαιώνουν περαιτέρω ότι αυτά τα γεγονότα ήταν θεϊκά ενορχηστρωμένες κρίσεις. Η αναζήτηση μιας άλλης εκπλήρωσης δεν είναι μόνο περιττή, αλλά και προσβολή της προφητικής ακρίβειας του Χριστού. Το βδέλυγμα της ερήμωσης έχει ήδη συμβεί και η μαρτυρία του Ιώσηπου δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας.
6ος ΛΟΓΟΣ: Η ΤΑΛΜΟΥΔΙΚΗ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ
Το Ταλμούδ, ένα κεντρικό κείμενο στον Ραβινικό Ιουδαϊσμό, δεν είναι φίλος του Χριστού ή του Χριστιανισμού. Είναι γεμάτο με σφοδρό μίσος για τον Ιησού, ισχυριζόμενο μάλιστα ότι βράζει στα δικά Του περιττώματα στην κόλαση. Ωστόσο, αυτή η ίδια η εχθρότητα κάνει τη μαρτυρία του ακόμη πιο πειστική. Ας υποθέσουμε ότι το Ταλμούδ, ένας ανοιχτά εχθρικός μάρτυρας, επιβεβαιώνει βασικά γεγονότα που ευθυγραμμίζονται με την προφητεία του Ιησού στο Κατά Ματθαίον 24. Σε αυτή την περίπτωση, οι αφηγήσεις του απαιτούν σοβαρή εξέταση. Οι ραβίνοι δεν είχαν κανένα κίνητρο να ενισχύσουν τους ισχυρισμούς του Χριστιανισμού, γεγονός που καθιστά την ακούσια επιβεβαίωσή τους ακόμη πιο αξιόπιστη.
Το Ταλμούδ (Γιόμα 39β) αναφέρει μια σειρά από δυσοίωνα σημάδια που συνέβησαν στα 40 χρόνια που οδήγησαν στην καταστροφή του ναού - ξεκινώντας ακριβώς γύρω στο 30 μ.Χ., την εποχή της σταύρωσης του Χριστού. Ένα τέτοιο σημάδι ήταν η αποτυχία του κόκκινου νήματος, που παραδοσιακά ήταν δεμένο στον αποδιοπομπαίο τράγο την Ημέρα της Εξιλέωσης, να γίνει λευκό. Όταν συνέβη, αυτή η θαυματουργή μεταμόρφωση συμβόλιζε την αποδοχή από τον Θεό των θυσιών του Ισραήλ, όπως δηλώνει ο Ησαΐας 1:18: «Αν και οι αμαρτίες σας είναι κατακόκκινες, θα γίνουν λευκές σαν το χιόνι». Ωστόσο, για 40 χρόνια πριν από την πτώση του Ναού, το νήμα έπαψε να αλλάζει χρώμα. Αυτή η αποτυχία ήταν μια θεϊκή δήλωση ότι οι θυσίες του ναού δεν ήταν πλέον αποδεκτές. Αυτό ευθυγραμμίζεται απόλυτα με τη διδασκαλία της Καινής Διαθήκης στην Επιστολή προς Εβραίους 10:4-10 ότι ο θάνατος του Χριστού καθιστούσε τις θυσίες ζώων παρωχημένες. Το γεγονός ότι το Ταλμούδ αναγνωρίζει αυτή την επίμονη απόρριψη αποτελεί εντυπωσιακή απόδειξη της κρίσης του Θεού μέσω της διαθήκης.
Ένα άλλο σημάδι που αναφέρεται στο Ταλμούδ ήταν το αυθόρμητο άνοιγμα των θυρών του ναού. Ο Ραβίνος Γιοχάναν μπεν Ζακκάι, μια εξέχουσα προσωπικότητα στον Ιουδαϊσμό μετά τον Ναό, ερμήνευσε αυτό το φαινόμενο ως προειδοποίηση για την καταστροφή του ναού. Παρέθεσε το εδάφιο Ζαχαρίας 11:1: «Άνοιξε τις πόρτες σου, Λίβανε, για να καταφάει η φωτιά τους κέδρους σου». Αυτή η απεικόνιση των θυρών που ανοίγουν εκτοξευόμενα για να προσκαλέσουν την καταστροφή αντικατοπτρίζει την αφήγηση του Ιώσηπου και υπογραμμίζει την υπερφυσική φύση των τελευταίων ημερών του ναού. Ομοίως, το σβήσιμο του δυτικότερου λυχναριού της μενόρας, συμβόλου της παρουσίας του Θεού, σηματοδότησε την απόσυρση της θεϊκής εύνοιας. Το αέναο φως της μενόρας για αιώνες αντιπροσώπευε τη σχέση διαθήκης του Θεού με το Ισραήλ. Η αποτυχία της ήταν μια σαφέστατη ένδειξη ότι αυτή η σχέση είχε διακοπεί.
Το Ταλμούδ καταγράφει επίσης ότι ο κλήρος για τον αποδιοπομπαίο τράγο, που ριχνόταν κατά την Ημέρα της Εξιλέωσης, έπεφτε σταθερά στο αριστερό χέρι για 40 χρόνια. Αυτό θεωρήθηκε ως οιωνός θεϊκής δυσμένειας, καθώς ο κλήρος στα δεξιά συμβόλιζε την επιδοκιμασία του Θεού. Αυτός ο επαναλαμβανόμενος οιωνός προσθέτει ένα ακόμη επίπεδο αποδεικτικών στοιχείων ότι το σύστημα του ναού βρισκόταν υπό κρίση. Αυτά τα γεγονότα, που αναγνωρίζονται από το Ταλμούδ, ευθυγραμμίζονται άψογα με τις προειδοποιήσεις του Ιησού στο Κατά Ματθαίον 24 και την ευρύτερη θεολογική πραγματικότητα της απαξίωσης της Παλαιάς Διαθήκης.
Οι ραβίνοι, θρηνώντας την καταστροφή του ιερού τους ναού, διατήρησαν αυτές τις αφηγήσεις όχι ως Χριστιανοί απολογητές αλλά σαν σαστισμένοι μάρτυρες γεγονότων που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν πλήρως. Το μίσος τους για τον Χριστό κάνει τη μαρτυρία τους ακόμη πιο πειστική. Δεν είχαν κανένα λόγο να κατασκευάσουν σημάδια που ευθυγραμμίζονται τόσο τέλεια με τις προειδοποιήσεις Του. Η απρόθυμη επιβεβαίωση του Ταλμούδ, που γεννήθηκε από θρήνο και σύγχυση, είναι μια ισχυρή επικύρωση της εκπλήρωσης του βδελύγματος της ερήμωσης τον πρώτο αιώνα.
Οι υποστηρικτές της θεωρίας των οικονομιών, φυσικά, θα προτιμούσαν να απορρίψουν αυτά τα σημάδια. Μπορεί να ισχυριστούν ότι αυτά τα γεγονότα δεν έχουν το μεγαλείο των αποκαλυπτικών προσδοκιών τους ή να επιμένουν ότι η προφητεία πρέπει να περιμένει μελλοντική εκπλήρωση. Αλλά τέτοιες αντιρρήσεις καταρρέουν υπό το βάρος των ιστορικών και θεολογικών στοιχείων. Αν ο Θεός απέρριψε τις θυσίες στον ναό - όπως επιβεβαιώνουν το κόκκινο νήμα, η σβησμένη μενόρα και οι δυσοίωνοι κλήροι - ποια είναι η ανάγκη για έναν ανοικοδομημένο ναό; Το να προσκολλάται κανείς στην ιδέα ενός τρίτου ναού ισοδυναμεί με άρνηση της οριστικότητας της θυσίας του Χριστού και της εξέλιξης της λυτρωτικής ιστορίας.
Αν και απέχει πολύ από το να είναι συμπαθητικά προς τον Χριστιανισμό, τα αρχεία του Ταλμούδ παρέχουν ανεκτίμητη επιβεβαίωση της κρίσης του Θεού στην Ιερουσαλήμ και τον ναό. Αυτά τα σημάδια δεν συνέβησαν μεμονωμένα, αλλά ως μέρος μιας θεϊκής αφήγησης που κορυφώθηκε το 70 μ.Χ. Η καταστροφή του ναού δεν ήταν απλώς ένα στρατιωτικό ή πολιτικό γεγονός, αλλά ένα θεολογικό σημείο καμπής, που δηλώνει το τέλος της σκιάς και τον θρίαμβο της ουσίας. Αν και εχθρικό προς τον Χριστό, το Ταλμούδ μαρτυρά τη βαθιά αλήθεια της προφητείας Του. Τα σημάδια του αποκαλύπτουν έναν ναό που έχει απορριφθεί, ένα σύστημα που έχει ξεπεραστεί και έναν λαό που βρίσκεται υπό κρίση — όλα ευθυγραμμίζονται με τα λόγια του Ιησού στο Κατά Ματθαίον 24. Το βδέλυγμα της ερήμωσης δεν έχει ανάγκη από μελλοντική εκπλήρωση. Τα στοιχεία του είναι γραμμένα ακόμη και στις παραδόσεις εκείνων που Τον μισούσαν περισσότερο.
7ος ΛΟΓΟΣ: ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΥΣΕΒΙΟΥ ΩΣ ΑΥΤΟΠΤΗ ΜΑΡΤΥΡΑ
Ο Ευσέβιος, ιστορικός και επίσκοπος του τέταρτου αιώνα, παρέχει μια από τις πιο πειστικές εξωτερικές μαρτυρίες για την εκπλήρωση της προφητείας του Ιησού σχετικά με το βδέλυγμα της ερήμωσης. Το ιστορικό του αρχείο χρησιμεύει ως μια εντυπωσιακή επιβεβαίωση της εκπλήρωσης του Ματθαίου 24 τον πρώτο αιώνα, επιβεβαιώνοντας ότι οι πρώτοι Χριστιανοί κατανόησαν και ανταποκρίθηκαν στις προειδοποιήσεις του Ιησού με ακρίβεια. Οι αφηγήσεις του Ευσεβίου δεν είναι απλώς τυχαίες αλλά καθοριστικές για την απομυθοποίηση των φανταστικών εικασιών του οπαδού της θεωρίας των οικονομιών και την επιβεβαίωση της προφητικής ακρίβειας των λόγων του Χριστού.
Ο Ευσέβιος αφηγείται πώς η χριστιανική κοινότητα στην Ιερουσαλήμ, προειδοποιημένη από μια θεϊκή αποκάλυψη, εγκατέλειψε την πόλη πριν από τη ρωμαϊκή πολιορκία του 70 μ.Χ. Γράφει στην Εκκλησιαστική Ιστορία του (Βιβλίο 3, Κεφάλαιο 5):
«Οι άνθρωποι της εκκλησίας στην Ιερουσαλήμ διατάχθηκαν από έναν χρησμό που δόθηκε από την Αποκάλυψη πριν από τον πόλεμο να εγκαταλείψουν την πόλη και να κατοικήσουν σε μια συγκεκριμένη πόλη της Περαίας που ονομαζόταν Πέλλα. Σε αυτήν, όσοι πίστευαν στον Χριστό μετανάστευσαν από την Ιερουσαλήμ».
Αυτή η φυγή στην Πέλλα αποτελεί άμεση εκπλήρωση της νουθεσίας του Ιησού στο Κατά Ματθαίον 24:15-20: «Όταν δείτε το βδέλυγμα της ερήμωσης... τότε όσοι βρίσκονται στην Ιουδαία πρέπει να φύγουν στα βουνά».
Η ακρίβεια των οδηγιών του Ιησού - προειδοποιώντας όσους βρίσκονται στην Ιουδαία να φύγουν, παροτρύνοντας τους να μην επιστρέψουν για τα υπάρχοντά τους και συμβουλεύοντάς τους να προσεύχονται να μην γίνει η φυγή τους τον χειμώνα ή το Σάββατο - παραπέμπει αναμφισβήτητα σε ένα πλαίσιο του πρώτου αιώνα. Αυτές δεν είναι αόριστες, συμβολικές χειρονομίες που ισχύουν για ένα μακρινό μέλλον. είναι πραγματικές, επείγουσες οδηγίες που έσωσαν ζωές.
Η μετανάστευση των Χριστιανών στην Πέλλα καταδεικνύει την υπακοή τους και την κατανόησή τους για την προφητεία του Ιησού ως επικείμενη. Σε αντίθεση με τους Εβραίους που παρέμειναν στην Ιερουσαλήμ, ελπίζοντας ψευδώς για θεϊκή απελευθέρωση και τελικά χάνοντας τη ζωή τους στις φρικαλεότητες της πολιορκίας, οι Χριστιανοί έδωσαν προσοχή στα λόγια του Χριστού. Η επιβίωσή τους αποτελεί απόδειξη της αξιοπιστίας της προφητείας Του και της ματαιότητας των μελλοντολογικών ερμηνειών.
Ο οπαδός της θεωρίας των οικονομιών, ωστόσο, απορρίπτει αυτό το ιστορικό αρχείο ως ανεπαρκές. Υποστηρίζουν ότι τα γεγονότα του 70 μ.Χ. δεν έχουν το μεγαλείο που απαιτείται για να εκπληρώσουν τις αποκαλυπτικές προσδοκίες τους. Ωστόσο, τέτοιες αντιρρήσεις δεν βασίζονται στην ερμηνεία, αλλά στην επιθυμία να επιβάλουν την Αγία Γραφή στην εντυπωσιακή τους αφήγηση. Η επιμονή των οπαδών της οικονομίας για έναν ανοικοδομημένο ναό και μια μελλοντική βεβήλωση βασίζεται στην άρνησή τους να αναγνωρίσουν τα συντριπτικά στοιχεία της εκπλήρωσης τον πρώτο αιώνα.
Η αφήγηση του Ευσέβιου υπογραμμίζει επίσης μια έντονη αντίθεση: ενώ οι Χριστιανοί έφευγαν, ο εβραϊκός πληθυσμός, τυφλωμένος από την απόρριψη του Χριστού, προσκολλιόταν στον ναό και στο σύστημα θυσιών του. Αυτή η ανυπακοή, σε συνδυασμό με τις ψευδείς μεσσιανικές ελπίδες τους, οδήγησε στην καταστροφή τους. Η προσδοκία των Εβραίων ότι ο Θεός θα παρέμβαινε για λογαριασμό τους αντικατοπτρίζει την άστοχη προσμονή των οπαδών της θεωρίας των οικονομιών για έναν μελλοντικό ναό. Και οι δύο έχουν τις ρίζες τους σε μια θεμελιώδη παρανόηση του λυτρωτικού σχεδίου του Θεού, το οποίο απομακρύνθηκε αποφασιστικά από τις σκιές της Παλαιάς Διαθήκης και μεταφέρθηκε στην ουσία της Νέας Διαθήκης εν Χριστώ.
Το αρχείο του Ευσέβιου χρησιμεύει ως ιστορική άγκυρα που καταρρίπτει τη φαντασίωση των οπαδών της θεωρίας των οικονομιών για μια μακρινή εκπλήρωση. Η μαρτυρία του επιβεβαιώνει ότι το βδέλυγμα της ερήμωσης, η φυγή των Χριστιανών και η καταστροφή της Ιερουσαλήμ συνέβησαν μέσα στη γενιά στην οποία απευθύνόταν ο Ιησούς. Η διαφυγή των Χριστιανών στην Πέλλα δεν είναι απλώς ένα ιστορικό αξιοπερίεργο, αλλά μια ισχυρή επιβεβαίωση ότι τα λόγια του Χριστού εκπληρώθηκαν με ακρίβεια και επείγουσα ανάγκη.
Το να αρνηθούμε τη σημασία της επιβεβαίωσης του Ευσέβιου ισοδυναμεί με την απόρριψη της σαφούς απόδειξης ότι η κρίση του Θεού στην Ιερουσαλήμ ήταν τελική και οριστική. Το βδέλυγμα της ερήμωσης δεν έχει ανάγκη από μελλοντική εκπλήρωση. Η πραγματικότητά του είναι χαραγμένη στα χρονικά της ιστορίας, διακηρύσσεται από τις φωνές εκείνων που το έζησαν και σφραγίζεται από τον θρίαμβο της προφητικής εξουσίας του Χριστού.
8ος ΛΟΓΟΣ : ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ
Τα γεγονότα του 70 μ.Χ., που κορυφώθηκαν με την καταστροφή του Ναού και το βδέλυγμα της ερήμωσης, δεν αποτελούν μια μεμονωμένη στιγμή στην ιστορία της λύτρωσης, αλλά την αναπόφευκτη εκπλήρωση των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης. Αυτές οι προφητείες έθεσαν τα θεμέλια για τα λόγια του Ιησού στο Κατά Ματθαίον 24, δημιουργώντας ένα πλούσιο μωσαϊκό διαθηκικής κρίσης που συνδέει την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Το να αγνοήσουμε αυτή τη σύνδεση σημαίνει ότι χάνουμε τη βαθιά θεολογική συνοχή της Αγίας Γραφής και την προφητική διορατικότητα που τις συνδέει όλες μαζί.
Η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη με παραδείγματα διαθηκικής κρίσης, όπου ο Θεός επισκέπτεται τον λαό Του με ερήμωση για την απιστία του. Η καταστροφή του ναού του Σολομώντα το 586 π.Χ. αποτελεί έναν έντονο πρόδρομο των γεγονότων του 70 μ.Χ. Όπως αφηγείται ο Ιεζεκιήλ, η δόξα του Κυρίου απομακρύνθηκε από τον ναό λόγω των βδελυγμάτων που διαπράχθηκαν εκεί (Ιεζεκιήλ 8-11). Η ειδωλολατρία, η διεφθαρμένη ηγεσία και η μολυσμένη λατρεία οδήγησαν στη βεβήλωση του Ναού και στην πτώση της Ιερουσαλήμ στα χέρια της Βαβυλώνας.
Ομοίως, ο Ιερεμίας προφήτευσε ότι ο πρώτος ναός θα γινόταν «σαν τη Σηλώ», μια λέξη που σημαίνει ερήμωση λόγω των αμαρτιών του Ιούδα (Ιερεμίας 7:14-15). Οι παραλληλισμοί μεταξύ αυτών των κρίσεων της Παλαιάς Διαθήκης και της καταστροφής του δεύτερου ναού είναι εντυπωσιακοί. Και στις δύο περιπτώσεις, τα βδελύγματα στη λατρεία οδήγησαν στην αναχώρηση της δόξας του Θεού και στην πτώση της κρίσης Του. Ο Ιησούς βασίζεται ρητά σε αυτήν την προφητική παράδοση, δηλώνοντας στους Ιουδαίους ηγέτες: «Ο οίκος σας αφήνεται σε εσάς έρημος» (Ματθαίος 23:38).
Οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης συχνά χρησιμοποιούσαν αποκαλυπτικές εικόνες για να περιγράψουν τις κρίσεις του Θεού που έγιναν με τη διαθήκη. Το Ησαΐας 13:10 χρησιμοποιεί τέτοια γλώσσα για να προφητεύσει την πτώση της Βαβυλώνας: «Τα αστέρια του ουρανού και οι αστερισμοί τους δεν θα εκπέμπουν το φως τους· ο ήλιος θα είναι σκοτεινός όταν ανατέλλει». Ομοίως, το Ιεζεκιήλ 32:7-8 περιγράφει την κρίση της Αιγύπτου με κοσμικούς όρους. Δεν πρόκειται για κυριολεκτική αστρονομική αναταραχή, αλλά για συμβολική γλώσσα για την πτώση των εθνών και την ταλάντωση των καθιερωμένων δυνάμεων. Ο Ιησούς υιοθετεί αυτή την προφητική γλώσσα στο Κατά Ματθαίον 24:29 για να περιγράψει την πτώση της Ιερουσαλήμ: «Ο ήλιος θα σκοτεινιάσει, και η σελήνη δεν θα δώσει το φως της, και τα αστέρια θα πέσουν από τον ουρανό». Αυτή η κοσμική εικόνα υπογραμμίζει τη διαθηκική και πνευματική σημασία της καταστροφής του ναού. Είναι το τέλος μιας εποχής, όχι το τέλος του κόσμου - μια μετατόπιση από την Παλαιά Διαθήκη στη Νέα Διαθήκη.
Η πόλη της Ιερουσαλήμ κατέχει έναν μοναδικό τυπολογικό ρόλο στην Αγία Γραφή. Ως κέντρο της Γιαχβιστικής λατρείας, προοριζόταν να αντανακλά τη δόξα του Θεού και την διαθηκική πιστότητα. Ωστόσο, όταν η Ιερουσαλήμ στράφηκε στην ειδωλολατρία και την αδικία, έγινε ένας τύπος Βαβυλώνας - μια πόλη υπό κρίση. Η Αποκάλυψη 17-18 βασίζεται σε αυτήν την τυπολογία, απεικονίζοντας την Ιερουσαλήμ ως πόρνη ένοχη για πνευματική μοιχεία και διωγμό των αγίων. Η καταστροφή της με φωτιά αντικατοπτρίζει την κρίση της Βαβυλώνας και επιβεβαιώνει τον ρόλο της ως πόλης που παραβιάζει τη διαθήκη.
Η προφητεία του Ιησού στο Κατά Ματθαίον 24 αντηχεί το μοτίβο αγωγής της διαθήκης που βρίσκεται σε όλη την Παλαιά Διαθήκη. Όπως ο Ιερεμίας και ο Ιεζεκιήλ, ο Ιησούς προειδοποιεί για επικείμενη κρίση λόγω βδελυγμάτων στη λατρεία. Αλλά σε αντίθεση με αυτούς τους προφήτες, ο Ιησούς μιλάει ως η απόλυτη αυθεντία, ο Υιός του Θεού του οποίου η απόρριψη από τους Εβραίους ηγέτες σφραγίζει τη μοίρα τους. Τα λόγια Του, ριζωμένα στην προφητεία της Παλαιάς Διαθήκης, επιβεβαιώνουν ότι η καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του Ναού είναι το αποκορύφωμα των σχέσεων του Θεού με έναν επαναστατημένο λαό.
Η άποψη της θεωρίας των οικονομιών, με την εμμονή της για έναν ανοικοδομημένο ναό και έναν μελλοντικό Αντίχριστο, χάνει εντελώς το θεολογικό βάθος αυτών των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης. Αγνοούν τις σαφείς παραλληλίες μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης καταστροφής του ναού και της διαθηκικής σημασίας της πτώσης της Ιερουσαλήμ. Αντ' αυτού, ανταλλάσσουν την πλούσια, ενοποιημένη αφήγηση της Αγίας Γραφής με μια ασύνδετη εσχατολογική φαντασίωση που δεν έχει καμία βάση στη βιβλική θεολογία.
Το να επιμένει κανείς σε μια μελλοντική εκπλήρωση του βδελύγματος της ερήμωσης ισοδυναμεί με άρνηση της σαφούς έννοιας των λόγων του Ιησού και της προφητικής παράδοσης που ενσαρκώνει. Οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης προείπαν ένα μοτίβο κρίσης που κορυφώθηκε το 70 μ.Χ., και τα λόγια τους δεν αφήνουν περιθώρια για μια εικασία για μια μελλοντική βεβήλωση του ναού.
Η καταστροφή του ναού το 70 μ.Χ. είναι η εκπλήρωση των προφητικών προειδοποιήσεων που διατρέχουν όλη την Παλαιά Διαθήκη. Είναι η τελική πράξη σε μια μακρά ιστορία κρίσεων διαθηκών, που σηματοδοτεί το τέλος του συστήματος της Παλαιάς Διαθήκης και τον θρίαμβο της Καινής Διαθήκης εν Χριστώ. Το να αναζητούμε μια άλλη εκπλήρωση ισοδυναμεί με την απόρριψη του πλούτου της Αγίας Γραφής και της επάρκειας του έργου του Χριστού. Το βδέλυγμα της ερήμωσης δεν είναι ένα μελλοντικό γεγονός - είναι μια ιστορική και θεολογική πραγματικότητα, επιβεβαιωμένη από τους προφήτες και επιτελεσμένη από το κυρίαρχο χέρι του Θεού.
9ος ΛΟΓΟΣ: Η ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΚΑΙ Η ΑΠΑΡΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΝΑΟΥ
Η Επιστολή προς Εβραίους προσφέρει ένα αναμφισβήτητο θεολογικό πλαίσιο που επιβεβαιώνει την εκπλήρωση του βδελύγματος της ερήμωσης τον πρώτο αιώνα και το τέλος της Παλαιάς Διαθήκης. Η Επιστολή προς Εβραίους καταρρίπτει κάθε έννοια μελλοντικής εκπλήρωσης μέσω της ζωντανής έκθεσης του έργου του Χριστού, της ανεπάρκειας του συστήματος του ναού και της τελικής κρίσης επί της Ιερουσαλήμ. Το μήνυμά της είναι ξεκάθαρο: το παλιό πέρασε, το νέο ήρθε και δεν υπάρχει γυρισμός.
Η Επιστολή προς Εβραίους δηλώνει εμφατικά ότι το σύστημα της Παλαιάς Διαθήκης, με επίκεντρο τον ναό και τις θυσίες του, ήταν απαρχαιωμένο και έτοιμο να εξαφανιστεί. Η Επιστολή προς Εβραίους 8:13 αναφέρει: «Όταν είπε: «Καινή διαθήκη», έκανε την πρώτη απαρχαιωμένη. Ό,τι όμως απαρχαιώνεται και γερνάει, είναι έτοιμο να εξαφανιστεί».
«ἐν τῷ λέγειν Καινὴν πεπαλαίωκεν τὴν πρώτην, τὸ δὲ παλαιούμενον καὶ γηράσκον ἐγγὺς ἀφανισμοῦ.» (Εβρ. 8:13 [SBLGNT])
Η καταστροφή του ναού το 70 μ.Χ. δεν ήταν ένα ατυχές ιστορικό ατύχημα, αλλά μια θεϊκή πράξη που ολοκλήρωσε αυτήν την απαρχαίωση.
Για 40 χρόνια μετά τον θάνατο και την ανάσταση του Χριστού, οι Εβραίοι ηγέτες επέμεναν να προσφέρουν θυσίες που είχαν γίνει βδελυρές στα μάτια του Θεού. Το Εβραίους 10:4 δηλώνει: «Διότι αδύνατον είναι αίμα ταύρων και τράγων να αφαιρέσει αμαρτίες». Οι συνεχείς θυσίες τους ήταν μια προκλητική απόρριψη του εξιλαστήριου έργου του Χριστού, διαιωνίζοντας ένα σύστημα που ο Θεός είχε ακυρώσει. Η καταστροφή του Ναού ήταν το απαραίτητο και αναπόφευκτο συμπέρασμα αυτής της εξέγερσης, μια ορατή κρίση στους παραβάτες της διαθήκης που προσκολλιούνταν στις σκιές αντί να αγκαλιάζουν την ουσία.
Η επιστολή προς Εβραίους εξυμνεί τον Χριστό ως τον Αληθινό Ναό και Αρχιερέα, καθιστώντας τον φυσικό ναό περιττό. Το Εβραίους 9:11-12 διακηρύσσει: «Όταν όμως ο Χριστός εμφανίστηκε ως αρχιερέας των αγαθών που πρόκειται να συμβούν, εισήλθε από τη μεγαλύτερη και τελειότερη σκηνή, που δεν ήταν χειροποίητη, δηλαδή όχι αυτής της κτίσης· και όχι με αίμα τράγων και μοσχαριών, αλλά με το ίδιο Του το αίμα, εισήλθε στον άγιο τόπο άπαξ διά παντός, έχοντας λάβει αιώνια λύτρωση».
Αυτό απορρίπτει άμεσα κάθε ιδέα ότι ένας φυσικός ναός είναι απαραίτητος για λατρεία ή λύτρωση. Ο ίδιος ο Χριστός είναι η κατοικία του Θεού και το απόλυτο σημείο συνάντησης μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Η ανοικοδόμηση του ναού, όπως προτείνουν οι οπαδοί της θεωρίας των οικονομιών, θα ισοδυναμούσε με οπισθοδρόμηση σε ένα σύστημα που ο Θεός έχει καταργήσει αποφασιστικά. Μια τέτοια κίνηση θα ακύρωνε το Ευαγγέλιο αρνούμενος την επάρκεια του έργου του Χριστού.
Η Επιστολή προς Εβραίους προειδοποιεί επίσης για κρίση για όσους απορρίπτουν τη Νέα Διαθήκη. Η Επιστολή προς Εβραίους 10:26-31 προσφέρει μια ανατριχιαστική προειδοποίηση: «Διότι αν αμαρτάνουμε εκούσια αφού λάβαμε τη γνώση της αλήθειας, δεν απομένει πλέον θυσία για τις αμαρτίες, αλλά τρομακτική προσδοκία κρίσης και οργή φωτιάς που θα καταναλώσει τους αντιπάλους».
Αυτή η κρίση ευθυγραμμίζεται με την πύρινη καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του Ναού το 70 μ.Χ. Οι παραβάτες της διαθήκης που απέρριψαν τον Χριστό αντιμετώπισαν την οργή του Θεού με έναν απτό, ιστορικό τρόπο. Η φωτιά που κατέκαψε τον ναό δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική συνέπεια, αλλά μια θεϊκή πράξη ανταπόδοσης, που εκπλήρωνε τις προειδοποιήσεις της προς Εβραίους επιστολής και την προφητεία του Ιησού στο Ματθαίος 24.
Στην αδιάκοπη αναζήτησή τους για μια μελλοντική εκπλήρωση, οι οπαδοί της θεωρίας των οικονομιών αγνοούν το θεολογικό βάρος της προς Εβραίους επιστολής. Προσκολλώνται στην ελπίδα ενός ανοικοδομημένου ναού, απορρίπτοντας τη σαφή διδασκαλία ότι ο Χριστός έχει καταστήσει τον ναό απαρχαιωμένο. Το να υποστηρίζει κανείς την επιστροφή στις θυσίες ζώων, όπως υπονοούν οι οπαδοί της θεωρίας των οικονομιών, ισοδυναμεί με το να φτύνεις στο πρόσωπο της άπαξ για πάντα θυσίας του Χριστού. Ισοδυναμεί με το να ανταλλάσσεις το αιώνιο με το προσωρινό, το τέλειο με το ατελές.
Η προς Εβραίους επιστολή καταρρίπτει αυτή την αυταπάτη με δυναμική αποτελεσματικότητα. Το κείμενο καθιστά απολύτως σαφές ότι η καταστροφή του ναού το 70 μ.Χ. ήταν το οριστικό τέλος της Παλαιάς Διαθήκης. Η ανοικοδόμηση του θα ήταν περιττή και μια βλάσφημη απόρριψη του ίδιου του Ευαγγελίου.
Σε κάθε κεφάλαιο, η προς Εβραίους επιστολή εξυμνεί την υπεροχή του Χριστού και της Καινής Διαθήκης. Η καταστροφή του Ναού δεν ήταν τραγωδία αλλά θρίαμβος - μια ορατή δήλωση ότι η Παλαιά Διαθήκη είχε παρέλθει και η Καινή Διαθήκη είχε εγκαινιαστεί πλήρως. Η θυσία του Χριστού ήταν επαρκής, η ιεροσύνη Του αιώνια και ο Ναός Του ακλόνητος.
Η επιστολή προς Εβραίους δεν αφήνει περιθώρια για ένα μελλοντικό βδέλυγμα ερήμωσης. Υποδεικνύει, με θεολογική ακρίβεια, το 70 μ.Χ., καθώς η κρίση του Θεού έπεσε πάνω στην Ιερουσαλήμ και το λυτρωτικό Του σχέδιο προχώρησε αποφασιστικά. Το να αναζητούμε μια άλλη εκπλήρωση ισοδυναμεί με την απόρριψη της σαφούς διδασκαλίας της Αγίας Γραφής και της ένδοξης πραγματικότητας αυτού που ο Χριστός έχει ήδη επιτύχει. Το βδέλυγμα της ερήμωσης δεν είναι ένα μελλοντικό γεγονός, αλλά ένα ιστορικό και θεολογικό γεγονός, επιβεβαιωμένο από τα εμπνευσμένα λόγια της επιστολής προς Εβραίους και σφραγισμένο από το κυρίαρχο χέρι του Θεού.
10ος ΛΟΓΟΣ: Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΩΣ ΜΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΕΛΙΑ
Το βιβλίο της Αποκάλυψης, που συχνά παρεξηγείται και γίνεται αισθητό από τους υποστηρικτές της θεωρίας των οικονομιών, παρέχει μια ζωντανή επιβεβαίωση του βδελύγματος της ερήμωσης ως πραγματικότητας του πρώτου αιώνα. Μακριά από το να είναι ένας κρυπτογραφημένος οδικός χάρτης προς το τέλος του κόσμου, η Αποκάλυψη ευθυγραμμίζεται άψογα με τον Λόγο του Ιησού στο όρος των Ελαιών και τα γεγονότα του 70 μ.Χ. Είναι ένα κοσμικό σχόλιο για την κρίση της διαθήκης εναντίον της Ιερουσαλήμ, που εκδόθηκε με αποκαλυπτικές εικόνες που δεν αφήνει περιθώρια για μελλοντολογικές ερμηνείες.
Στην Αποκάλυψη 11:1-2, ο Ιωάννης λαμβάνει την εντολή να μετρήσει τον Ναό αλλά να αφήσει την εξωτερική αυλή για τα έθνη, τα οποία θα καταπατήσουν την άγια πόλη για 42 μήνες. Αυτό το απόσπασμα αναφέρεται άμεσα στην πολιορκία της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους, η οποία διήρκεσε περίπου 3,5 χρόνια από το 66 μ.Χ. έως το 70 μ.Χ. Η καταπάτηση της άγιας πόλης από τα έθνη αντιστοιχεί στη βεβήλωση και την καταστροφή του ναού από τα ρωμαϊκά στρατεύματα.
Οι υποστηρικτές `της θεωρίας των οικονομιών, στην αδιάκοπη επιδίωξή τους για μια μελλοντική εκπλήρωση, υποστηρίζουν ότι αυτό αναφέρεται σε έναν ανακατασκευασμένο ναό. Αλλά μια τέτοια έννοια αγνοεί το ιστορικό πλαίσιο. Ο εν λόγω ναός ήταν ο δεύτερος ναός, που υπήρχε την εποχή του Ιωάννη, όχι κάποιος υποθετικός τρίτος ναός. Το να επιμένουμε στο αντίθετο ισοδυναμεί με παράκαμψη τόσο του κειμένου όσο και της ιστορίας υπέρ αβάσιμων εικασιών.
Η Αποκάλυψη κεφ. 17-18 προσδιορίζει τη Βαβυλώνα ως την πόρνη ένοχη πνευματικής μοιχείας και διωγμού των αγίων. Ενώ οι μελλοντολόγοι προσδιορίζουν τη Βαβυλώνα ως Ρώμη ή μια αναβιωμένη αυτοκρατορία, η περιγραφή ευθυγραμμίζεται πολύ περισσότερο με την Ιερουσαλήμ του πρώτου αιώνα.
Η Ιερουσαλήμ είναι η πόλη που απέρριψε τους προφήτες, σκότωσε τον Χριστό και κατεδίωξε τους οπαδούς Του (Ματθαίος 23:37). Η Αποκάλυψη 17:6 περιγράφει τη Βαβυλώνα ως «μεθυσμένη από το αίμα των αγίων», μια κατηγορία που ταιριάζει απόλυτα στην Ιερουσαλήμ. Η καταστροφή της με φωτιά (Αποκάλυψη 18:8) αντικατοπτρίζει την πυρπόληση της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ., μια κρίση που προείπε ρητά ο Ιησούς.
Στην Αποκάλυψη 13, το θηρίο αντιπροσωπεύει τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, της οποίας τα στρατεύματα εκτέλεσαν τη θεϊκή κρίση εναντίον της Ιερουσαλήμ. Ο ψευδοπροφήτης συμβολίζει την αποστάτρια εβραϊκή ηγεσία που συμμάχησε με τη Ρώμη, απέρριψε τον Χριστό και διαιώνισε την ειδωλολατρική λατρεία στο ναό. Μαζί, ενσαρκώνουν τα βδελύγματα που οδήγησαν στην ερήμωση του ιερού τόπου.
Η προσπάθεια του οπαδού της θεωρίας των οικονομιών να προβάλει αυτό στο μέλλον ως έναν κυριολεκτικό Αντίχριστο και έναν σύγχρονο ψευδοπροφήτη προδίδει μια θεμελιώδη παρανόηση της αποκαλυπτικής λογοτεχνίας. Αυτές οι μορφές δεν είναι μελλοντικά φόβητρα αλλά σύμβολα των δυνάμεων που δρούσαν τον πρώτο αιώνα, εκπληρώνοντας τις προειδοποιήσεις του Ιησού στο Ματθαίος 24.
Η Αποκάλυψη 16:16 περιγράφει τη συγκέντρωση των εθνών στον Αρμαγεδδώνα, που συχνά παρουσιάζεται ως μια μελλοντική παγκόσμια σύγκρουση. Στην πραγματικότητα, αυτή η εικόνα απεικονίζει τους ρωμαϊκούς στρατούς να περικυκλώνουν την Ιερουσαλήμ, φέρνοντας την κρίση του Θεού στην πόλη που παραβίασε τη διαθήκη. Αυτό δεν είναι ένα μακρινό γεγονός, αλλά μια ζωντανή απεικόνιση της πολιορκίας και της καταστροφής της Ιερουσαλήμ.
Η Αποκάλυψη παρέχει μια θεολογική και κοσμική προοπτική στα γεγονότα του 70 μ.Χ., απεικονίζοντας την καταστροφή της Ιερουσαλήμ ως την κορύφωση της διαθηκικής κρίσης του Θεού. Η αποκαλυπτική απεικόνιση – ο ήλιος σκοτείνιασε, αστέρια πέφτουν, έθνη σείονται - είναι παράλληλη με τη γλώσσα των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης όπως ο Ησαΐας και ο Ιεζεκιήλ, οι οποίοι χρησιμοποίησαν παρόμοια απεικόνιση για να περιγράψουν την κρίση του Θεού στα έθνη. Δεν πρόκειται για κυριολεκτική αστρονομική αναταραχή, αλλά για συμβολική γλώσσα που σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής.
Με τους χάρτες και τα χρονοδιαγράμματα τους, οι Ντισπενσασιοναλιστές έχουν μετατρέψει την Αποκάλυψη σε ένα τσίρκο πιθανολογικής φαντασίας. Αγνοούν την ιστορική εκπλήρωση των οραμάτων της Αποκάλυψης υπέρ μιας φανταστικής μελλοντικής αποκάλυψης. Η εμμονή τους με έναν ξαναχτισμένο ναό και μια μελλοντική βεβήλωση δεν είναι μόνο αντιβιβλική, αλλά και προσβολή της επάρκειας του έργου του Χριστού. Όπως δηλώνει η προς Εβραίους επιστολή, το παλιό σύστημα είναι ξεπερασμένο, και η επαναφορά του θα ισοδυναμούσε με άρνηση του ίδιου του Ευαγγελίου.
Μακριά από το να υποστηρίζει τις ντισπενσασιοναλιστικές φαντασιώσεις, η Αποκάλυψη επιβεβαιώνει την εκπλήρωση του βδελύγματος της ερήμωσης το 70 μ.Χ. Τα οράματά της δεν είναι απόκρυφες προβλέψεις για την εποχή μας, αλλά μια δραματική απεικόνιση της κρίσης του Θεού στην Ιερουσαλήμ και του θριάμβου της βασιλείας του Χριστού.
Το βιβλίο της Αποκάλυψης αποτελεί απόδειξη της κυριαρχίας του Χριστού πάνω στην ιστορία. Οι εικονικές αναπαραστάσεις της υποδεικνύουν αποφασιστικά την εκπλήρωση της προφητείας του Ιησού στο Ματθαίος 24, τον πρώτο αιώνα. Αυτό ενισχύεται από τις επαναλαμβανόμενες αναφορές του βιβλίου σε χρονικά πλαίσια, οι οποίες δηλώνουν ότι αυτά τα γεγονότα είναι «εγγύς», «σύντομα» και «ταχέως» θα συμβούν (Αποκάλυψη 1:1, 1:3, 22:6). Αυτές οι δηλώσεις δεν είναι αυθαίρετες, αλλά βαθιά ριζωμένες στην ιστορική πραγματικότητα του ακροατηρίου του Ιωάννη. Το βδέλυγμα της ερήμωσης, η καταπάτηση της αγίας πόλης και η κρίση στην Ιερουσαλήμ δεν είναι μελλοντικά γεγονότα - είναι ιστορικές πραγματικότητες. Το να αναζητούμε μια άλλη εκπλήρωση ισοδυναμεί με την απόρριψη της βαθιάς θεολογικής και ιστορικής συνοχής της Αγίας Γραφής.
Η Αποκάλυψη δικαιώνει την προφητική εξουσία του Χριστού και επιβεβαιώνει ότι το σύστημα της Παλαιάς Διαθήκης έχει παρέλθει, αντικατασταθεί από την αιώνια βασιλεία του Αρνίου. Το βδέλυγμα της ερήμωσης δεν είναι ένα πιθανολογούμενο μελλοντικό γεγονός, αλλά μια οριστική, ιστορική πράξη κρίσης που σηματοδότησε τον θρίαμβο της Νέας Διαθήκης.
11ος ΛΟΓΟΣ: Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΩΝ
Αν έχετε εξετάσει μέχρι τώρα αυτήν την υπόθεση, έχετε δει συντριπτικά στοιχεία για την εκπλήρωση του βδελύγματος της ερήμωσης τον πρώτο αιώνα. Τα ιστορικά αρχεία, η θεολογική συνοχή, τα προφητικά χρονοδιαγράμματα και η μαρτυρία της Αγίας Γραφής συγκλίνουν σε ένα αδιάσειστο συμπέρασμα. Ωστόσο, παρά αυτό το όγκο των στοιχείων, η θεωρία των οικονομιών προσκολλάται στις εικασίες του σαν πνιγμένος που πιάνεται από τα μαλλιά του. Δεν πρόκειται απλώς για διανοητικό πείσμα, αλλά για ερμηνευτική αμέλεια ύψιστης σημασίας.
Ο Ντισπενσανσιοναλισμός(η θεωρία των οικονομιών) ισχυρίζεται, με μια αύρα αδικαιολόγητης εμπιστοσύνης, ότι τα λόγια του Ιησού στο Κατά Ματθαίον 24 πρέπει να υποδεικνύουν έναν ανακατασκευασμένο εβραϊκό ναό, έναν Αντίχριστο στο μέλλον και μια αποκαλυπτική βεβήλωση που δεν έχει ακόμη συμβεί. Το επιχείρημά τους απαιτεί να παραβλέψουμε την ιστορική εκπλήρωση, να αγνοήσουμε τις σαφείς δηλώσεις του Ιησού για το χρονικό πλαίσιο και να διαστρεβλώσουμε ολόκληρη την πορεία της βιβλικής θεολογίας. Αλλά όπως θα δούμε, αυτός ο εσχατολογικός πύργος από τραπουλόχαρτα καταρρέει ακόμη και κάτω από τον πιο ήπιο έλεγχο.
Ο ακρογωνιαίος λίθος της αφήγησης των οικονομιστών είναι η ύπαρξη ενός τρίτου ναού στην Ιερουσαλήμ. Χωρίς αυτόν τον ναό, ολόκληρο το ερμηνευτικό τους πλαίσιο αποσυντίθεται. Ωστόσο, η Αγία Γραφή δεν προσφέρει ούτε ένα ίχνος υποστήριξης για την έννοια ενός μελλοντικού ναού. Αντίθετα, η Καινή Διαθήκη δηλώνει σταθερά την απαξίωση του συστήματος του ναού. Ο Παύλος διακηρύσσει ότι το σώμα του Χριστού είναι ο αληθινός ναός (Ιωάννης 2:19-21) και ότι η εκκλησία είναι τώρα ο ναός του Θεού, στον οποίο κατοικεί το Άγιο Πνεύμα (Α' Κορινθίους 3:16-17). Το να επιμένει κανείς σε έναν φυσικό ναό στην Ιερουσαλήμ ισοδυναμεί με άρνηση αυτών των βαθιών αληθειών και οπισθοδρόμηση στις σκιές της Παλαιάς Διαθήκης.
Ακόμα χειρότερα, η γεωπολιτική πραγματικότητα επί του εδάφους καθιστά την ιδέα ενός ανοικοδομημένου ναού γελοία απίθανη. Ο Θόλος του Βράχου, ένας από τους ιερότερους τόπους του Ισλάμ, καταλαμβάνει το όρος του ναού. Οποιαδήποτε προσπάθεια ανοικοδόμησης ενός εβραϊκού ναού εκεί θα πυροδοτούσε παγκόσμιο χάος, καθιστώντας τις ντισπενσανσιοναλιστικές φαντασιώσεις όχι μόνο θεολογικά λανθασμένες αλλά και διπλωματικά αυτοκτονικές. Ωστόσο, επιμένουν στην αυταπάτη τους, αναζητώντας πυρετωδώς σχέδια και κάνοντας εικασίες για έργα κατασκευής ναών που δεν υλοποιούνται ποτέ.
Ίσως η πιο καταδικαστική κατηγορία του Ντισπενσανσιοναλισισμού είναι η θεολογική του ασυνέπεια. Η ιδέα ενός αποκαταστημένου ναού με ανανεωμένες θυσίες ζώων αποτελεί άμεση προσβολή στην επάρκεια της εξιλέωσης του Χριστού. Η Επιστολή προς Εβραίους 10:12-14 δηλώνει ότι ο Χριστός, με τη μία θυσία Του, έχει τελειοποιήσει για πάντα εκείνους που αγιάζονται. Η επαναφορά των θυσιών ταύρων και τράγων δεν θα ήταν μόνο περιττή αλλά και βλάσφημη - μια απόρριψη του ίδιου του Ευαγγελίου.
Το όραμα της θεωρίας των οικονομιών για ένα μελλοντικό ναό παρερμηνεύει ριζικά τον σκοπό του ναού στην λυτρωτική ιστορία. Ο ναός ήταν πάντα μια σκιά που έδειχνε την ουσία, ένας τύπος που προέβλεπε την πραγματικότητα που εκπληρώθηκε στον Χριστό. Η ανοικοδόμηση του και η επανεισαγωγή των θυσιών του θα ήταν σαν να απορρίπτουμε τον ήλιο και να επιστρέφουμε στις τρεμουλιαστές σκιές του λυκόφωτος. Είναι, πολύ απλά, ένας θεολογικός παραλογισμός.
Η Θεωρία των οικονομιών παραπαίει επίσης υπό το βάρος της ερμηνευτικής του γυμναστικής. Όταν ο Ιησούς δηλώνει στο Ματθαίος 24:34, «Αληθώς σας λέω, αυτή η γενιά δεν θα παρέλθει μέχρι να γίνουν όλα αυτά», αναφέρεται αναμφισβήτητα στους συγχρόνους Του. Ωστόσο, οι οικονομιστές, απρόθυμοι να δεχτούν αυτή τη σαφή δήλωση, διαστρεβλώνουν «αυτή τη γενιά» σε μια μακρινή μελλοντική ομάδα, αποκομμένη από το άμεσο και σύγχρονο πλαίσιο. Μια τέτοια κίνηση όχι μόνο παραβιάζει τους γλωσσικούς κανόνες, αλλά θέτει επίσης υπό αμφισβήτηση την αξιοπιστία των λόγων του Ιησού.
Επιπλέον, οι συγκεκριμένες οδηγίες του Ιησού να εγκαταλείψουν την Ιουδαία όταν εμφανιστεί το βδέλυγμα της ερήμωσης (Ματθαίος 24:15-20) έχουν νόημα μόνο σε ένα πλαίσιο του πρώτου αιώνα. Γιατί οι σύγχρονοι πιστοί στη Νέα Υόρκη ή το Τόκιο θα έπρεπε να ανησυχούν για τη φυγή τους στα βουνά της Ιουδαίας; Οι υποστηρικτές της θεωρίας των οικονομιών δεν μπορούν να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα χωρίς να υποχωρήσουν σε ανόητες αλληγορίες ή σε εικασίες για το φουτουρισμό, οι οποίες και οι δύο αποσυντίθενται υπό το βάρος του σαφούς νοήματος της Αγίας Γραφής.
Τέλος, ο Ντισπενσανσιοναλισμός προωθεί μια εσχατολογία που βασίζεται στον φόβο και υπονομεύει τη νίκη της βασιλείας του Χριστού. Εστιάζοντας σε μια μελλοντική θλίψη, έναν ανοικοδομημένο ναό και μια αποκαλυπτική σύγκρουση, οι υποστηρικτές της διαιωνίζουν μια αφήγηση καταστροφής και απελπισίας, σε έντονη αντίθεση με την ελπιδοφόρα πορεία της Αγίας Γραφής. Η Βίβλος διακηρύσσει ότι η βασιλεία του Χριστού επεκτείνεται, οι εχθροί Του γίνονται υποπόδιο των ποδιών Του (Ψαλμός 110:1) και η γη θα γεμίσει με τη γνώση του Κυρίου καθώς τα νερά σκεπάζουν τη θάλασσα (Αββακούμ 2:14). Ο Ντισπενσανσιοναλισμός αρνείται αυτή την ένδοξη αισιοδοξία, αλυσοδεμένοι με τους πιστούς σε μια κοσμοθεωρία φόβου και υποχώρησης.
Ο Ντισπενσανσιοναλισμός δεν είναι απλώς ένα ελαττωματικό ερμηνευτικό σύστημα, αλλά ένα θεολογικό ναυάγιο. Αρνείται την επάρκεια της θυσίας του Χριστού, διαστρεβλώνει το σαφές νόημα της Αγίας Γραφής και καλλιεργεί ένα πνεύμα φόβου αντί για πίστη. Η προσήλωσή του σε έναν μελλοντικό ναό και θλίψη δεν είναι μόνο περιττή αλλά και ενεργά επιβλαβής, αποσπώντας την προσοχή των πιστών από τον θρίαμβο της βασιλείας του Χριστού και την ομορφιά της Νέας Διαθήκης.
Το βδέλυγμα της ερήμωσης έχει ήδη συμβεί. Η καταστροφή του ναού το 70 μ.Χ. ήταν η οριστική πράξη της διαθηκικής κρίσης, καθιστώντας τις εικασίες της οικονομίας ξεπερασμένες. Είναι καιρός να αφήσουμε στην άκρη αυτές τις παιδαριώδεις φαντασιώσεις και να αγκαλιάσουμε την αλήθεια της Αγίας Γραφής: ο Χριστός έχει θριαμβεύσει, η βασιλεία Του προχωρά και το λυτρωτικό Του σχέδιο εκτυλίσσεται με τέλεια κυριαρχία.
12ος ΛΟΓΟΣ: Η ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ
Το λιγότερο σοκαριστικό πράγμα που μπορώ να πω σε αυτό το επεισόδιο είναι ότι όταν ο Ιησούς μίλησε στους μαθητές Του στο Όρος των Ελαιών, επικοινώνησε μαζί τους με έναν πολύ αρχαίο και εβραϊκό τρόπο. Θα είχε νόημα για έναν Εβραίο Μεσσία, του οποίου η διακονία υπήρχε πριν από 2000 χρόνια, να σκέφτεται, να αισθάνεται και να επικοινωνεί με μια πολύ αρχαία ομάδα Εβραίων με τρόπους που ήταν βαθιά συνεπείς με το αρχαίο τους πλαίσιο και τον εβραϊκό τους προσανατολισμό, σωστά; Αυτό φυσικά θα έκανε την έννοια αυτού του αποσπάσματος πολύ πιο εύκολη στην κατανόηση αν κάποιος ήταν αρχαίος, Εβραίος, ή ακόμα καλύτερα, και τα δύο. Επομένως, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί, ως σύγχρονοι Εθνικοί, όταν διαβάζουμε αυτό το απόσπασμα, ώστε να μην προκύψει τεράστια σύγχυση από την άγνοιά μας σχετικά με τα συμφραζόμενα.
Όταν ο Ιησούς εκφώνησε την Ομιλία Του στο όρος των Ελαιών, χρησιμοποίησε μερικές από τις πιο πλούσιες εβραϊκές γλώσσες που βρέθηκαν οπουδήποτε στην Καινή Διαθήκη. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στην καταγραφή που δίνεται από τον Ματθαίο, η οποία είναι μακράν η πιο εβραϊκή από όλα τα Ευαγγέλια. Το Κατά Ματθαίον 24:15 καταγράφει τον Ιησού να λέει: «Όταν λοιπόν δείτε το βδέλυγμα της ερημώσεως, το οποίο ειπώθηκε μέσω του προφήτη Δανιήλ, να στέκεται στον άγιο τόπο (ας καταλάβει ο αναγνώστης)», προειδοποιώντας τους Ιουδαίους μαθητές Του για την καταστροφική καταστροφή που έρχεται στην Ιερουσαλήμ και τον ναό.
Αλλά ο Εθνικός αδελφός μας Λουκάς, γράφοντας το πιο Εθνικό Ευαγγέλιο από τα τέσσερα, παρουσιάζει την ίδια προφητεία με πολύ πιο εύκολο τρόπο για να την καταλάβουν οι μη Ιουδαίοι. Στο Κατά Λουκάν 21:20, λέει ξεκάθαρα: «Όταν όμως δείτε την Ιερουσαλήμ περικυκλωμένη από στρατεύματα, τότε να γνωρίζετε ότι η ερήμωσή της είναι κοντά». Ενώ ο Ματθαίος επικοινωνεί με ένα εβραϊκό κοινό, βασιζόμενος σε μεγάλο βαθμό στις εικόνες και τη γλώσσα του Δανιήλ, ο Λουκάς μεταφράζει το ίδιο γεγονός με απλούς όρους για τους Εθνικούς αναγνώστες του. Αυτό που ο Ματθαίος αποκαλεί βδέλυγμα της ερημώσεως, ο Λουκάς το περιγράφει ως τα ρωμαϊκά στρατεύματα που περιβάλλουν την Ιερουσαλήμ - μια έντονη και αναμφισβήτητη αναφορά στην πολιορκία που ξεκίνησε το 66 μ.Χ. και κορυφώθηκε με την καταστροφή του ναού το 70 μ.Χ.
Αυτός ο παραλληλισμός είναι εξαιρετικά σημαντικός. Και τα δύο Ευαγγέλια περιγράφουν το ίδιο γεγονός: την θεϊκή κρίση στην Ιερουσαλήμ επειδή απέρριψε τον Μεσσία και συνέχισε την ανταρσία της διαθήκης. Το εβραϊκό ακροατήριο του Ματθαίου θα είχε αμέσως κατανοήσει τη σύνδεση μεταξύ του βδελύγματος της ερήμωσης του Δανιήλ και της επικείμενης καταστροφής του ναού. Το εθνικό ακροατήριο του Λουκά, λιγότερο εξοικειωμένο με την αποκαλυπτική απεικόνιση του Δανιήλ, χρειαζόταν μια σαφέστερη περιγραφή. Ορίζοντας το βδέλυγμα της ερήμωσης ως την περικύκλωση της Ιερουσαλήμ από στρατεύματα, ο Λουκάς διασφαλίζει ότι οι αναγνώστες του κατανοούν τη σοβαρότητα και την αμεσότητα της προφητείας του Ιησού.
Αυτή η διπλή παρουσίαση εξαλείφει κάθε περιθώριο για εικασίες σχετικά με μια μελλοντική εκπλήρωση. Το βδέλυγμα της ερήμωσης δεν είναι ένα μυστηριώδες μελλοντικό γεγονός που συνδέεται με έναν ανοικοδομημένο ναό. Αυτή η ιστορική πραγματικότητα εκτυλίχθηκε ακριβώς όπως περιέγραψαν ο Ιησούς και οι συγγραφείς του Ευαγγελίου. Η Ιερουσαλήμ πράγματι περικυκλώθηκε από στρατεύματα, βεβηλώθηκε από βδέλυγμα και τελικά έμεινε έρημη. Ο Ματθαίος και ο Λουκάς επισημαίνουν το ίδιο γεγονός, χρησιμοποιώντας διαφορετική αλλά συμπληρωματική γλώσσα, ενισχύοντας την ακρίβεια και τη σαφήνεια της προφητείας του Ιησού.
Οι επιπτώσεις για τους σύγχρονους αναγνώστες είναι βαθιές. Το να παρερμηνεύσουμε αυτά τα αποσπάσματα ως περιγραφή ενός μελλοντικού σεναρίου είναι να αγνοήσουμε το απλό νόημα της Αγίας Γραφής. Η εβραϊκή γλώσσα του Ματθαίου και η σαφήνεια του Λουκά προς τους Εθνικούς υποδεικνύουν και οι δύο το ίδιο ιστορικό γεγονός, χωρίς να αφήνουν περιθώρια για μελλοντολογικές επανερμηνείες. Το βδέλυγμα της ερήμωσης έχει ήδη συμβεί, εκπληρώνοντας τα λόγια του Ιησού με ακρίβεια και αφήνοντάς μας χωρίς καμία δικαιολογία να αναζητήσουμε άλλη.
Επομένως, ας αναγνωρίσουμε τη σοφία και τη συνοχή των συγγραφέων του Ευαγγελίου. Η πιστή καταγραφή της προφητείας του Ιησού από μέρους τους καταδεικνύει την ενότητα της Αγίας Γραφής και την κυριαρχία του Θεού στην λυτρωτική ιστορία. Το βδέλυγμα της ερήμωσης δεν είναι ένα μελλοντικό γεγονός - είναι μια εκπληρωμένη πραγματικότητα, που μαρτυρείται από την ιστορία και επιβεβαιώνεται από τις συμπληρωματικές αφηγήσεις του Ματθαίου και του Λουκά. Στον Χριστό ας είναι η δόξα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Καθώς πλησιάζουμε στο τέλος αυτού του επεισοδίου, ας σταματήσουμε για να θαυμάσουμε την εκπληκτική ακρίβεια και αυθεντία της προφητείας του Ιησού. Όταν δήλωσε ότι η Ιερουσαλήμ και ο ναός της θα καταστραφούν, δεν προείπε απλώς ένα τραγικό γεγονός - διακήρυττε τον μη αναστρέψιμο θρίαμβο του λυτρωτικού Του έργου. Αυτός ο θρίαμβος πραγματοποιήθηκε το 70 μ.Χ., όταν ο ναός μετατράπηκε σε ερείπια, οι θυσίες του κατέστησαν άχρηστες και η Παλαιά Διαθήκη τερματίστηκε οριστικά. Κάθε λέξη της προφητείας Του έγινε πραγματικότητα και διαπιστώνουμε ότι η εμπιστοσύνη μας ενισχύθηκε. Αν εκπλήρωσε αυτή την υπόσχεση με τέτοια ακρίβεια, μπορούμε να εμπιστευτούμε ότι κάθε άλλη υπόσχεση που έχει δώσει θα πραγματοποιηθεί επίσης.
Αλλά ο Ιησούς δεν κατέστρεψε τον ναό για να μας αφήσει σε ερείπια - τον κατέστρεψε για να μας φέρει κάτι πολύ μεγαλύτερο: τη ζωή εν Πνεύματι. Ο φυσικός ναός έχει αντικατασταθεί από τον ζωντανό ναό του σώματός Του και το Πνεύμα Του κατοικεί τώρα μέσα στον λαό Του. Αυτή η βαθιά πραγματικότητα μας καλεί να ζήσουμε με αγιότητα και ευγνωμοσύνη, γιατί τώρα είμαστε η κατοικία του Θεού. Ταυτόχρονα, ας μην ξεχνάμε ότι ο Θεός που έκρινε την Ιερουσαλήμ για τα βδελύγματά της είναι ο ίδιος άγιος Θεός που παραμένει έξαλλα θυμωμένος για την αμαρτία σήμερα. Αυτή η αλήθεια θα πρέπει να μας οδηγήσει σε τρυφερή μετάνοια, σε βαθύ σεβασμό για την αγιότητά Του και σε προθυμία να διακηρύξουμε το Ευαγγέλιο στα έθνη. Διότι όπως η Ιερουσαλήμ ερημώθηκε για την ανταρσία της, έτσι και κάθε έθνος που συνεχίζει τα βδελύγματά του χωρίς μετάνοια θα αντιμετωπίσει την κρίση Του. Η αποστολή μας είναι επείγουσα: να φέρουμε το φως του Ευαγγελίου σε έναν σκοτεινό και ετοιμοθάνατο κόσμο, ώστε και αυτοί να βρουν ζωή εν Χριστώ.
Σε όλους όσους διαβάζετε αυτό το κείμενο σήμερα, σας ευχαριστώ. Η δέσμευσή σας να εμβαθύνετε στον Λόγο του Θεού και να κατανοήσετε το κυρίαρχο σχέδιό Του είναι μια ενθάρρυνση για μένα. Καθώς αποχωριζόμαστε, σας προτρέπω να χτίσετε τη βασιλεία του Ιησού εκεί που σας έχει τοποθετήσει. Να είστε πιστοί, να είστε τολμηροί και ακλόνητοι στις προσπάθειές σας να φέρετε την αλήθεια Του στις οικογένειές σας, τις κοινότητές σας και πέρα από αυτό.
Μέχρι την επόμενη φορά, εύχομαι να είστε ευλογημένοι από τον Θεό, δυνατοί στην καρδιά και απασχολημένοι με την οικοδόμηση της βασιλείας Του.
Είναι στο θέλημα του Θεού να ξανακτιστεί ένας τρίτος Ναός στην Ιερουσαλήμ;
Συγγραφέας: Βασίλειος Ζαφείρογλου
Συγγραφέας: Βασίλειος Ζαφείρογλου
28 Ιουλίου 2025
Υπάρχει πολύ μεγάλη διαφημιστική εκστρατεία αυτές τις μέρες μεταξύ των Χριστιανών σχετικά με τις κόκκινες δαμάλεις που φτάνουν στο Ισραήλ. Αυτές οι δαμάλεις θα χρησιμοποιηθούν από τη μια για να διαλεχτεί μια κόκκινη δάμαλη για τα εγκαίνια του υποτιθέμενου τρίτου Ναού και οι υπόλοιπες για άλλες θυσίες .
Μένω έκπληκτος με το πόσο εύκολα πολλοί από τους χριστιανούς αποδέχονται την επιστροφή των Εβραίων σε μια ανοικοδόμηση του Ναού και στις θυσίες των ζώων και στα άλλα τελετουργικά της Παλιάς Διαθήκης.
Ολόκληρο το βιβλίο της προς Εβραίους επιστολής γράφτηκε για να προειδοποιήσει τους πρώτους πιστούς να μην επιστρέψουν σε αυτά τα πράγματα. Τα κεφάλαια 6 και 10 της προς Εβραίους επιστολής περιέχουν αυστηρές προειδοποιήσεις ώστε να μην επιστρέψουν εκεί από όπου βγήκαν. Το κεφάλαιο 6 στους Εβραίους τους λέει ότι να μην αμαρτάνουν εκούσια. Η λέξη αμαρτία εδώ σημαίνει να χάνεις το στόχο σου. Η εκούσια αμαρτία οδηγούσε σε επιστροφή στο αίμα των ταύρων και των κατσικιών για να αφαιρεθεί η αμαρτία.
Ο συγγραφέας τους λέει ότι αν το κάνουν, καταπατούν το αίμα της διαθήκης και κάνουν το αίμα του Ιησού σαν να είναι ανίερο πράγμα. Εάν επέστρεφαν και θυσίαζαν, ενεργούσαν ενάντια στο πνεύμα της χάρης.
Προειδοποιούσε μάλιστα ότι θησαύριζαν για τον εαυτό τους οργή εναντίον τους στην ημέρα της κρίσης που δεν άργησε και ήρθε το 70 μ.Χ. Ο Θεός επέτρεψε στους Ρωμαίους να καταστρέψουν το ναό ώστε να μην επιστρέψουν στον Ιουδαϊσμό.
Το αίμα των ταύρων και των τράγων δεν θα μπορούσε ποτέ να αφαιρέσει την αμαρτία. Γι' αυτό ο Ιησούς ήρθε να μας προσφέρει μια καλύτερη διαθήκη με καλύτερο ναό, καλύτερες υποσχέσεις, καλύτερη ιεροσύνη, καλύτερο αίμα, καλύτερη πίστη, καλύτερη πόλη κ.λπ. Η συμβουλή μου, μην πηγαίνετε πίσω. Ο Ιησούς μας αρκεί.
«Προσέχετε μήπως υπάρξει κάποιος που σας αρπάξει σαν λάφυρό [του] με τη φιλοσοφία και[ με τη] μάταιη απάτη κατά την παράδοση των ανθρώπων, κατά τα στοιχεία του κόσμου και όχι κατά Χριστό. Γιατί μέσα σ’ αυτόν κατοικεί όλο το πλήρωμα της θεότητας σωματικά, και είστε γεμισμένοι [ενωμένοι] με αυτόν, ο οποίος είναι η κεφαλή κάθε αρχής και εξουσίας. ΜΕΣΩ ΑΥΤΟΥ ΠΕΡΙΤΜΗΘΗΚΑΤΕ ΜΕ ΠΕΡΙΤΟΜΗ ΑΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΗ, με το γδύσιμο του σώματος της σάρκας, ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΤΟΜΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, αφού ταφήκατε μαζί του στο βάφτισμα, με τον οποίο και εγερθήκατε μαζί διαμέσου της πίστης στην ενέργεια του Θεού ο οποίος τον έγειρε από [τους] νεκρούς. Και εσάς, που ήσασταν νεκροί μέσα στα παραπτώματα και στην ακροβυστία της σάρκας σας, σας ζωοποίησε μαζί με αυτόν, ΑΦΟΥ ΜΑΣ ΧΑΡΙΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΤΩΜΑΤΑ. Εξάλειψε το ενάντια σ’ εμάς χειρόγραφο εξαιτίας των διατάξεων, το οποίο ήταν εναντίον μας, και αυτό [το] έχει σηκώσει από το μέσο και το κάρφωσε στο σταυρό.Απογύμνωσε τις αρχές και τις εξουσίες και [τις] διαπόμπεψε δημόσια, αφού θριάμβευσε [εναντίον] τους με [τον] εαυτό του. ΑΣ ΜΗΝ ΣΑΣ ΚΡΙΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ, ΛΟΙΠΟΝ, σχετικά με τροφή και με ποτό ή αναφορικά με γιορτή ή [με] νεομηνία ή [με] σάββατα. Αυτά είναι σκιά των μελλοντικών [πραγμάτων,] και το σώμα [της σκιάς είναι ]του Χριστού.» (Κολ. 2:8-17 [Μεταγλώττιση])
Δυστυχώς όμως αν και ήταν αμαρτία να επιστρέψουν οι Χριστιανοί της γενιάς των Αποστολών στις θυσίες των ζώων και την αποδοχή του Ιερατείου, πως σήμερα μπορούν οι σύγχρονοί Χριστιανοί να επικαλούνται ότι η ανοικοδόμηση ενός Τρίτου ναού είναι μέρος του προφητικού σχεδίου για την τελική λύτρωση του λαού Ισραήλ και ότι είναι σοβαρό σημάδι για την προετοιμασία των «πιστών» πριν την υποτιθέμενη αρπαγή στον ουρανό. Μάλιστα κάποιοι διατείνονται ότι το σύγχρονο Ισραήλ αποτελεί το ρολόι του προφητικού χρόνου του Θεού.
Αγνοούν όμως οι σύγχρονοι «ιουδαΐζοντες χριστιανοί» ότι η καταστροφή του Ναού της Ιερουσαλήμ ήταν αποτέλεσμα της αποστασίας του Ισραήλ και της οργής του Θεού «κατά του λαού τούτου».(Λουκάς 21:20-24)
Σύμφωνα με την ιστορία μέσα στον Ναό φυλάσσονταν όλα τα γενεαλογικά αρχεία των ιερέων και Λευϊτών τα οποία καταστράφηκαν από τη φωτιά που έβαλε ο Ρωμαϊκός στρατός.
Με βάση ποια αρχεία και ποια κριτήρια θα ανασυσταθεί το Ιερατείο και οι Λευίτες του Ναού, αφού όλα έχουν καταστραφεί;
Φαίνεται όμως ότι όταν διαβάζουν οι σύγχρονοι χριστιανοί σιωνιστές την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη «κάλυμμα κείται στα πνευματικά τους μάτια και την καρδιά τους» όπως και τις ημέρες της γενιάς των αποστόλων υπήρχε κάλυμμα για τους ιουδαΐζοντες στην ανάγνωση των γραφών για να μην δουν και επιστρέψουν και θεραπευθούν.
«Αλλ' ετυφλώθησαν αι διάνοιαι αυτών. Διότι έως της σήμερον το αυτό κάλυμμα μένει εν τη αναγνώσει της παλαιάς διαθήκης, μη ανακαλυπτόμενον, επειδή καταργείται διά του Χριστού, αλλ' έως σήμερον, όταν αναγινώσκηται ο Μωϋσής, κάλυμμα κείται επί της καρδίας αυτών· όταν όμως επιστρέψη προς τον Κύριον, θέλει αφαιρεθή το κάλυμμα. Ο δε Κύριος είναι το Πνεύμα· και όπου είναι το Πνεύμα του Κυρίου, εκεί ελευθερία.» (2Κορ. 3:14-17 [Βάμβας])
Ας προσέξουμε τι έγραψε ο συγγραφέας της προς Εβραίους επιστολής στους Εβραίους χριστιανούς των ημερών του για τους Λευΐτες και τους ιερείς του Ναού.
«Εάν λοιπόν η τελειότης υπήρχε διά Λευϊτικής ιερωσύνης· διότι ο λαός επ' αυτής έλαβε τον νόμον· τις χρεία πλέον να εγερθή άλλος ιερεύς κατά την τάξιν Μελχισεδέχ, και ουχί να λέγηται κατά την τάξιν Ααρών;
ΔΙΟΤΙ ΜΕΤΑΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΤΗΣ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ, ΕΞ ΑΝΑΓΚΗΣ ΚΑΙ ΝΟΜΟΥ ΜΕΤΑΘΕΣΙΣ ΓΙΝΕΤΑΙ.
Επειδή εκείνος, περί του οποίου λέγονται ταύτα, άλλης φυλής μετείχεν, εξ ης ουδείς επλησίασεν εις το θυσιαστήριον. Επειδή είναι πρόδηλον ότι εξ Ιούδα ανέτειλεν ο Κύριος ημών, εις την οποίαν φυλήν ο Μωϋσής ουδέν περί ιερωσύνης ελάλησε. Και περισσότερον έτι κατάδηλον είναι, διότι κατά την ομοιότητα του Μελχισεδέκ εγείρεται άλλος ιερεύς, ΟΣΤΙΣ ΔΕΝ ΕΓΕΙΝΕ ΚΑΤΑ ΝΟΜΟΝ ΣΑΡΚΙΚΗΣ ΕΝΤΟΛΗΣ ΑΛΛΑ ΚΑΤΑ ΔΥΝΑΜΙΝ ΖΩΗΣ · διότι μαρτυρεί λέγων ότι Συ είσαι ιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ.
ΔΙΟΤΙ ΑΘΕΤΗΣΙΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΕΝΤΟΛΗΣ ΔΙΑ ΤΟ ΑΣΘΕΝΕΣ ΚΑΙ ΑΝΩΦΕΛΕΣ ΑΥΤΗΣ· ΕΠΕΙΔΗ Ο ΝΟΜΟΣ ΟΥΔΕΝ ΕΦΕΡΕΝ ΕΙΣ ΤΟ ΤΕΛΕΙΟΝ, έγεινε δε επεισαγωγή ελπίδος καλητέρας, διά της οποίας πλησιάζομεν εις τον Θεόν. Και καθ' όσον δεν έγεινεν ιερεύς χωρίς ορκωμοσίας· διότι εκείνοι έγειναν ιερείς χωρίς ορκωμοσίας, ούτος δε μετά ορκωμοσίας διά του λέγοντος προς αυτόν· Ώμοσε Κύριος, και δεν θέλει μεταμεληθή· Συ είσαι ιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ· κατά τοσούτον ανωτέρας διαθήκης εγγυητής έγεινεν ο Ιησούς. ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΜΕΝ ΕΓΕΙΝΑΝ ΠΟΛΛΟΙ ΙΕΡΕΙΣ, επειδή ημποδίζοντο υπό του θανάτου να παραμένωσιν· ΕΚΕΙΝΟΣ ΟΜΩΣ, ΕΠΕΙΔΗ ΜΕΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ, ΕΧΕΙ ΑΜΕΤΑΘΕΤΟΝ ΤΗΝ ΙΕΡΩΣΥΝΗΝ· όθεν δύναται και να σώζη εντελώς τους προσερχομένους εις τον Θεόν δι' αυτού, ζων πάντοτε διά να μεσιτεύση υπέρ αυτών. Διότι τοιούτος αρχιερεύς έπρεπεν εις ημάς, όσιος, άκακος, αμίαντος, κεχωρισμένος από των αμαρτωλών και υψηλότερος των ουρανών γενόμενος,
ΟΣΤΙΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΘ΄ΗΜΕΡΑΝ ΑΝΑΓΚΗΝ, ΩΣ ΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΗ ΠΡΟΤΕΡΟΝ ΘΥΣΙΑΣ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ ΑΥΤΟΥ ΑΜΑΡΤΙΩΝ , ΕΠΕΙΤΑ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ · ΔΙΟΤΙ ΑΠΑΞ ΕΚΑΜΕ ΤΟΥΤΟ, ΟΤΕ ΠΡΟΣΕΦΕΡΕΝ ΕΑΥΤΟΝ.
Διότι ο νόμος καθιστά αρχιερείς ανθρώπους έχοντας αδυναμίαν· ο λόγος όμως της ορκωμοσίας της μετά τον νόμον κατέστησε τον Υιόν, όστις είναι τετελειωμένος εις τον αιώνα.» (Εβρ. 7:11-26 [Βάμβας])
Παρατηρούμε στα παραπάνω εδάφια ότι λέει ότι :
α) «ΔΙΟΤΙ ΜΕΤΑΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΤΗΣ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ, ΕΞ ΑΝΑΓΚΗΣ ΚΑΙ ΝΟΜΟΥ ΜΕΤΑΘΕΣΙΣ ΓΙΝΕΤΑΙ»,
β) «ΔΙΟΤΙ ΑΘΕΤΗΣΙΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΕΝΤΟΛΗΣ ΔΙΑ ΤΟ ΑΣΘΕΝΕΣ ΚΑΙ ΑΝΩΦΕΛΕΣ ΑΥΤΗΣ· ΕΠΕΙΔΗ Ο ΝΟΜΟΣ ΟΥΔΕΝ ΕΦΕΡΕΝ ΕΙΣ ΤΟ ΤΕΛΕΙΟΝ, έγεινε δε επεισαγωγή ελπίδος καλητέρας, διά της οποίας πλησιάζομεν εις τον Θεόν.», και
γ) «ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΜΕΝ ΕΓΕΙΝΑΝ ΠΟΛΛΟΙ ΙΕΡΕΙΣ, επειδή ημποδίζοντο υπό του θανάτου να παραμένωσιν· ΕΚΕΙΝΟΣ ΟΜΩΣ, ΕΠΕΙΔΗ ΜΕΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ, ΕΧΕΙ ΑΜΕΤΑΘΕΤΟΝ ΤΗΝ ΙΕΡΩΣΥΝΗΝ·»
Ενώ για τους ιερείς της Παλαιάς Διαθήκης έγινε «μετάθεσις» αλλά ταυτόχρονα και «αθέτησις» του Νόμου, η γραφή γράφει ότι ο Ιησούς «ΕΠΕΙΔΗ ΜΕΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ, ΕΧΕΙ ΑΜΕΤΑΘΕΤΟΝ ΤΗΝ ΙΕΡΩΣΥΝΗΝ» και δεν πρόκειται ο Θεός να μεταμεληθεί για τον Ιησού όπως μεταμελήθηκε για τους γήινους ιερείς και τον γήινο Ναό της Ιερουσαλήμ.
.
Πως μπορούμε να λέμε ότι μια μέρα ο Ιησούς θα επιστρέψει και θα συνυπάρξει σαν Αρχιερέας στον ίδιο Ναό με ένα άλλο σαρκικό αρχιερέα και σαρκικούς ιερείς και θα αποδέχεται από αυτούς θυσίες ζώων που με τον χειρότερο τρόπο θα ακυρώνουν το Αίμα της θυσίας Του.
Η άλλη ανοησία είναι ότι θα έρθει ο Ιησούς που το σώμα Του έγινε ο Μόνος Ναός που κατοικεί το Πλήρωμα της Θεότητας, για να κατοικήσει σε ένα χειροποίητο Ναό που καμιά αξία δεν έχει για το Θεό μετά την καταστροφή του Ναού της Ιερουσαλήμ.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι πολλοί κήρυκες κατά ένα μυστικό τρόπο πιστεύουν ότι οι Εβραίοι μετά την αρπαγή της εκκλησίας δεν θα έχουν ανάγκη να πιστεύουν στο Αίμα του Ιησού Χριστού αλλά θα δικαιώνονται με το αίμα των θυσιών των ζώων.
Ξεχνάμε όμως τα λόγια του Ιησού μετά την δεύτερη φορά που μπήκε στο ναό και ανέτρεψε τα τραπέζια των αργυραμοιβών και όσων πουλούσαν ζώα θυσιών.
«Διά τούτο ιδού, εγώ αποστέλλω προς εσάς προφήτας και σοφούς και γραμματείς, και εξ αυτών θέλετε θανατώσει και σταυρώσει, και εξ αυτών θέλετε μαστιγώσει εν ταις συναγωγαίς σας και διώξει από πόλεως εις πόλιν, διά να έλθη εφ' υμάς παν αίμα δίκαιον εκχυνόμενον επί της γης από του αίματος Άβελ του δικαίου έως του αίματος Ζαχαρίου υιού Βαραχίου, τον οποίον εφονεύσατε μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου.
ΑΛΗΘΩΣ ΣΑΣ ΛΕΓΩ, ΠΑΝΤΑ ΤΑΥΤΑ ΘΕΛΟΥΣΙΝ ΕΛΘΕΙ ΕΠΙ ΤΗΝ ΓΕΝΕΑΝ ΤΑΥΤΗΝ.
Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, η φονεύουσα τους προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς σέ· ποσάκις ηθέλησα να συνάξω τα τέκνα σου καθ' ον τρόπον συνάγει η όρνις τα ορνίθια εαυτής υπό τας πτέρυγας, και δεν ηθελήσατε.
ΙΔΟΥ, ΑΦΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ ΕΣΑΣΟ ΟΙΚΟΣ ΣΑΣ ΕΡΗΜΟΣ.» (Ματθ. 23:34-38 [Βάμβας])
Όταν ο Θεός άφηνε ένα λαό έρημο ή μια βασιλεία έρημη σήμαινε ότι ο Κύριος απέσυρε πλήρως την παρουσία Του και την προστασία από αυτό το λαό ή τη βασιλεία και έρχονταν η οργή Του μια για πάντα πάνω τους. Δεν υπήρχε περίπτωση στο μέλλον να αποκατασταθούν σαν λαός ή βασιλεία. Μόνο προσωπικά θα μπορούσε να γίνει αποκατάσταση και ελευθερία ενός ανθρώπου μέσα στη βασιλεία του Θεού, καθώς θα αναγνώριζε ότι ο Ιησούς είναι ο Μόνος Κύριος και Θεός, ο Μόνος αληθινός Βασιλιάς που έχει υποτάξει τα πάντα κάτω από τα πόδια Του.
Δεν υπάρχει καμιά περίπτωση με βάση τις γραφές να ξανακτιστεί ο Ναός γιατί τα ΠΑΛΑΙΑ του Νόμου ΠΑΡΗΛΘΑΝ τα ΠΑΝΤΑ έγιναν ΝΕΑ. Σήμερα τα τέκνα της ελεύθερης εισέρχονται στη Νέα Ιερουσαλήμ που οι πόρτες του Ναού δεν κλείνουν ποτέ καθώς η σωτηρία του Ιησού είναι για κάθε άνθρωπο είτε Ιουδαίο είτε εθνικό. Καμιά σημασία δεν έχει η γήινη καταγωγή του ανθρώπου παρά μόνο αν γεννήθηκε από το Θεό μέσω της πίστης στον Ιησού. Ο θρόνος του Κυρίου είναι οι καρδιές των ταπεινών και συντετριμμένων που δεν φοβούνται τις εντολές ανθρώπων αλλά μόνο τρέμουν να υπακούν στο θέλημα του Θεού.
«Και όταν πληθυνθήτε και αυξηνθήτε επί της γης, εν εκείναις ταις ημέραις, λέγει Κύριος, δεν θέλουσι προφέρει πλέον, Η κιβωτός της διαθήκης του Κυρίου, ΟΥΔΕ ΘΕΛΕΙ ΑΝΑΒΗ ΕΠΙ ΚΑΡΔΙΑΝ ΑΥΤΩΝ, ΟΥΔΕ ΘΕΛΟΥΣΙΝ ΕΝΘΥΜΗΘΗ ΑΥΤΗΝ, ΟΥΔΕ ΘΕΛΟΥΣΙΝ ΕΠΙΣΚΕΦΘΗ, ΟΥΔΕ ΘΕΛΕΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΘΗ ΠΛΕΟΝ.Εν εκείνω τω καιρώ θέλουσιν ονομάσει την Ιερουσαλήμ· θρόνον του Κυρίου· και πάντα τα έθνη θέλουσι συναχθή προς αυτήν εν τω ονόματι του Κυρίου, προς την Ιερουσαλήμ· και δεν θέλουσι περιπατήσει πλέον οπίσω της ορέξεως της πονηράς αυτών καρδίας. Εν εκείναις ταις ημέραις ο οίκος Ιούδα θέλει περιπατήσει μετά του οίκου Ισραήλ, και θέλουσιν ελθεί ομού από της γης του βορρά, εις την γην την οποίαν εκληροδότησα εις τους πατέρας σας.» (Ιερ. 3:16-18 [Βάμβας])
Ο Κύριος να ευλογεί αυτούς που θέλουν να λατρεύουν τον Θεό και Πατέρα Ιησού Χριστό εν Πνεύματι και αληθεία.
Ιησούς Χριστός η διαθήκη «του γένους» του Θεού
Συγγραφέας: Βασίλειος Ζαφείρογλου
28 Ιουλίου 2025
Αβραάμ ο πατέρας της πίστης για όλα τα έθνη
Ο Θεός της αγάπης και του ελέους, ο μόνος που έχει αθανασία, είχε ένα θαυμάσιο σχέδιο να φέρει όλους τους ανθρώπους κοντά Του και να γνωρίσουν το πρόσωπό Του, που είναι η αιώνια ζωή. Για την εκπλήρωση αυτού του σχεδίου ο Θεός εξέλεξε τον Αβραάμ ο οποίος αποδείχθηκε πιστός και φίλος του Θεού και ο Θεός έκανε διαθήκη μαζί του, ότι θα είναι ο βιολογικός πατέρας του σαρκικού έθνους Ισραήλ, οι οποίοι έτσι καταγράφηκαν ως «υιοί του γένους του Αβραάμ». (Πράξ 13:26)
«Έξελθε εκ της γης σου και εκ της συγγενείας σου και εκ του οίκου του πατρός σου εις την γην την οποίαν θέλω σοι δείξει και θέλω σε κάμει εις έθνος μέγα και θέλω σε ευλογήσει και θέλω μεγαλύνει το όνομά σου και θέλεις είσθαι εις ευλογίαν.» [Γέν. 12:1-2, 7, Πράξ. κεφ. 7]
Ιησούς Χριστός η διαθήκη «του γένους» του Θεού
Συγγραφέας: Βασίλειος Ζαφείρογλου
28 Ιουλίου 2025
Αβραάμ ο πατέρας της πίστης για όλα τα έθνη
Ο Θεός της αγάπης και του ελέους, ο μόνος που έχει αθανασία, είχε ένα θαυμάσιο σχέδιο να φέρει όλους τους ανθρώπους κοντά Του και να γνωρίσουν το πρόσωπό Του, που είναι η αιώνια ζωή. Για την εκπλήρωση αυτού του σχεδίου ο Θεός εξέλεξε τον Αβραάμ ο οποίος αποδείχθηκε πιστός και φίλος του Θεού και ο Θεός έκανε διαθήκη μαζί του, ότι θα είναι ο βιολογικός πατέρας του σαρκικού έθνους Ισραήλ, οι οποίοι έτσι καταγράφηκαν ως «υιοί του γένους του Αβραάμ». (Πράξ 13:26)
«Έξελθε εκ της γης σου και εκ της συγγενείας σου και εκ του οίκου του πατρός σου εις την γην την οποίαν θέλω σοι δείξει και θέλω σε κάμει εις έθνος μέγα και θέλω σε ευλογήσει και θέλω μεγαλύνει το όνομά σου και θέλεις είσθαι εις ευλογίαν.» [Γέν. 12:1-2, 7, Πράξ. κεφ. 7]
Μετά από λίγα χρόνια ο Θεός επισκέφτηκε πάλι τον Αβραάμ και του υπόσχεται διαθήκην αιώνιον «αναμέσον εμού και σου, και του σπέρματός σου (που είναι ο Χριστός)».
«Προς δε τον Αβραάμ ελαλήθησαν αι επαγγελίαι και προς το σπέρμα αυτού· δεν λέγει, Και προς τα σπέρματα, ως περί πολλών, αλλ' ως περί ενός, Και προς το σπέρμα σου, όστις είναι ο Χριστός.» (Γαλ. 3:16)
Έτσι τον κατέστησε πατέρα πλήθους εθνών δια της πίστεως, θέτοντας την γνωστή εις τον αρχαίο κόσμο περιτομή, ως σημείο της Διαθήκης .
«Εγώ, ιδού, η διαθήκη μου είναι προς σε και θέλεις γείνει πατήρ πλήθους εθνών και δεν θέλει καλείσθαι πλέον το όνομά σου Άβραμ αλλά το όνομά σου θέλει είσθαι Αβραάμ διότι πατέρα πλήθους εθνών σε κατέστησα […] Και θέλετε περιτέμνει την σάρκα της ακροβυστίας υμών, και θέλει είσθαι εις σημείον της διαθήκης μεταξύ εμού και υμών.» (Γέν. 17:4, 11)
Προς επιβεβαίωση της υπόσχεσης ο Θεός αναγγέλλει στον εκατονταετή και «νενεκρωμένο» Αβραάμ (Εβρ. 11:12) ότι η ενενήντα ετών γυναίκα του Σάρρα, η οποία ήταν στείρα και δεν τεκνοποιούσε, θα γεννήσει υιό, τον Ισαάκ.
«Αλλά την διαθήκην μου θέλω στήσει προς τον Ισαάκ, τον οποίον θέλει γεννήσει η Σάρρα εις σε το ερχόμενον έτος, εν τω αυτώ τούτω καιρώ.» (Γέν. 17:21)
Ο Ισαάκ, ο οποίος καταγράφηκε ως τέκνο επαγγελίας «ημείς δε, αδελφοί, καθώς ο Ισαάκ επαγγελίας τέκνα είμεθα» (Γαλ. 4:28), γέννησε τον Ιακώβ και ο Ιακώβ γέννησε δώδεκα γιους από τους οποίους προήλθαν οι δώδεκα φυλές του Ισραήλ.
Ο Ιακώβ στην Αίγυπτο και η ένδοξη απελευθέρωση του Ισραήλ από «τα δεσμά της δουλείας».
Με ένα θαυμάσιο σχέδιο ο Θεός έφερε τα παιδιά του Ιακώβ στην Αίγυπτο, ώστε να αναγνωρίσουν την αμαρτία τους που είχαν διαπράξει εναντίον του αγνού και ταπεινού αδελφού τους Ιωσήφ. Εκεί στην Αίγυπτο ευλογήθηκαν και αυξήθηκαν σε ένα λαό, όσο οι Φαραώ θυμόντουσαν και εκτιμούσαν την προσφορά και το καλό που είχε κάνει ο Ιωσήφ στην Αίγυπτο. Όταν όμως πήρε την εξουσία ένας Φαραώ που δεν εκτιμούσε πια αυτό το έργο του Ιωσήφ, άρχισε η κακουχία και το μαρτύριο και βρέθηκαν κάτω «από δεσμά δουλείας» όπως προ είπε ο Θεός στον Αβραάμ.
«Και είπεν ο Κύριος προς τον Άβραμ, Έξευρε βεβαίως ότι το σπέρμα σου θέλει παροικήσει εν γη ουχί εαυτών, και θέλουσι δουλώσει αυτούς, και θέλουσι καταθλίψει αυτούς, τετρακόσια έτη·» (Γεν. 15:13)
Η αδυναμία, ο πόνος και η θλίψη οδήγησε το βιολογικό γένος του Αβραάμ να κράξουν σε Αυτόν που είχε δώσει θαυμάσιες επαγγελίες στον προπάτορά τους.
Ο Κύριος τους άκουσε, και οδηγώντας τα παιδιά του Ιακώβ με «κραταιά χείρα» και κάνοντας σημεία και τέρατα, τα έβγαλε από τα δεσμά της δουλείας της Αιγύπτου και του Φαραώ εκπληρώνοντας και πάλι τον προλαληθέντα λόγο Του. Έτσι γεννήθηκε το δωδεκάφυλο έθνος, που θα γινόταν ο φόβος και ο τρόμος όλων των λαών από όπου θα περνούσαν για όσους δεν τους αντιμετώπιζαν φιλικά.
«διά τούτο ειπέ προς τους υιούς Ισραήλ, Εγώ είμαι ο Κύριος· και θέλω σας εκβάλει υποκάτωθεν των φορτίων των Αιγυπτίων και θέλω σας ελευθερώσει από της δουλείας αυτών και θέλω σας λυτρώσει με βραχίονα εξηπλωμένον και με κρίσεις μεγάλας·» (Έξ. 6:6)
Με έναν ένδοξο και θαυμαστό τρόπο, 1600 χρόνια περίπου αργότερα, ο Κύριος θα απελευθέρωνε το «γένος Του», τον πνευματικό Ισραήλ, από τα δεσμά του Νόμου των Γραμματέων και των Φαρισαίων της εποχής του Ιησού και των Αποστόλων.
Ισραήλ το Βασίλειο Ιεράτευμα, το Άγιο Έθνος του Θεού
Ο Θεός έβγαλε τον Ισραήλ από την Αίγυπτο, απλώνοντας τις πτέρυγες της αγάπης Του και της προστασίας Του, πάνω του.
«Σεις είδετε όσα έκαμα εις τους Αιγυπτίους, και σας εσήκωσα ως επί πτερύγων αετού και σας έφερα προς εμαυτόν· τώρα λοιπόν εάν τωόντι υπακούσητε εις την φωνήν μου, και φυλάξητε την διαθήκην μου, θέλετε είσθαι εις εμέ ο εκλεκτός από πάντων των λαών· διότι ιδική μου είναι πάσα η γή· και σεις θέλετε είσθαι εις εμέ βασίλειον ιεράτευμα και έθνος άγιον. Ούτοι είναι οι λόγοι, τους οποίους θέλεις ειπεί (ο Μωυσής) προς τους υιούς Ισραήλ.» (Έξ. 19:3-6). (Δες Ιεζεκιήλ ις:2-8)
Ο λαός Ισραήλ πήρε την πιο θαυμαστή υπόσχεση - διαθήκη από τον Θεό, ότι θα ήταν «ο εκλεκτός από πάντων των λαών» και «σεις θέλετε είσθαι εις εμέ βασίλειον ιεράτευμα και έθνος άγιον» με την προϋπόθεση ότι θα υπάκουαν στην φωνή Του και θα φύλαγαν την Διαθήκη Του.
Οι λεπτομέρειες των προϋποθέσεων που περιγράφονται στο Δευτερονόμιο (10:12-22) ήταν:
α) ο λαός να φοβάται τον μόνο Θεό και να απομακρύνεται από την ειδωλολατρεία,
β) να αγαπά και να λατρεύει τον Κύριο και Θεό τους «ἐξ ὅλης τῆς καρδίας του καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς του»
γ) να φυλάνε τις εντολές του Κυρίου και τα δικαιώματα Του που τους διέταζε
δ) να υπερασπίζονται και να αποδίδουν δικαιοσύνη με πραότητα και ταπείνωση χωρίς προσωποληψία στον αλλογενή προσήλυτο, στην χήρα και στον ορφανό και τέλος να αγαπούν τους προσήλυτους.
Η ανυπακοή του Ισραήλ στις εντολές του Θεού Του και οι συνέπειες της
Παρ’ όλες τις ευλογίες και τις ευεργεσίες που έβλεπε ο Ισραήλ από τον Θεό του, γρήγορα απομακρύνθηκε από το θέλημά Του, ακολουθώντας τις επιθυμίες της καρδιάς του, γεγονός που προ είπε ο Θεός στον Μωυσή.
«Και είπε Κύριος προς τον Μωϋσήν, Ιδού, συ θέλεις κοιμηθή μετά των πατέρων σου· και σηκωθείς ο λαός ούτος θέλει πορνεύσει κατόπιν των ξένων θεών της γης, εις την οποίαν αυτός εισέρχεται, και θέλει με εγκαταλείψει και παραβή την διαθήκην μου, την οποίαν έκαμον προς αυτούς· τότε θέλει εξαφθή ο θυμός μου εναντίον αυτών την ημέραν εκείνην, και θέλω εγκαταλείψει αυτούς και θέλω κρύψει το πρόσωπόν μου απ' αυτών, και θέλουσιν εξαναλωθή· και θέλουσιν ευρεί αυτούς πολλά κακά και θλίψεις· ώστε θέλουσιν ειπεί την ημέραν εκείνην, δεν εύρον ημάς τα κακά ταύτα, επειδή ο Θεός ημών δεν είναι εν μέσω ημών;» (Δευτ. 31:16-17)
Τα κακά και οι θλίψεις θα τους εύρισκαν στις έσχατες ημέρες της βασιλείας τους
«επειδή εξεύρω ότι μετά τον θάνατόν μου εξάπαντος θέλετε διαφθαρή και εκκλίνει από της οδού, την οποίαν προσέταξα εις εσάς· και θέλουσι σας ευρεί τα κακά εις τας εσχάτας ημέρας, επειδή θέλετε πράξει κακά ενώπιον του Κυρίου, ώστε να παροργίσητε αυτόν με τα έργα των χειρών σας.» (Δευτ. 31:29)
Μάλιστα όταν ο Ιακώβ ευλόγησε τα δώδεκα παιδιά Του είπε:
«ἐκάλεσεν δὲ ιακωβ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ καὶ εἶπεν συνάχθητε ἵνα ἀναγγείλω ὑμῖν τί ἀπαντήσει ὑμῖν ἐπ' ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν.» (Γέν. 49:1 Ο΄)
Η πιστότητα, της υπόσχεσης του Θεού στον Αβραάμ, για το σπέρμα της επαγγελίας, τον Χριστό
«και εν τω σπέρματί σου (όστις είναι ο Χριστός) θέλουσιν ευλογηθή πάντα τα έθνη της γής· διότι υπήκουσας εις την φωνήν μου.» (Γέν. 22:17-18)
«Δεν θέλει εκλείψει το σκήπτρον εκ του Ιούδα ουδέ νομοθέτης εκ μέσου των ποδών αυτού, εωσού έλθη ο Σηλώ· και εις αυτόν θέλει είσθαι η υπακοή των λαών.» (Γέν. 49:10)
Ο Θεός του Ισραήλ γεμάτος έλεος και χάρη έδωσε μέσω του προφήτη Ησαΐα ίσως την σπουδαιότερη παρηγορητική υπόσχεση που θα έφερνε ελπίδα στον κάθε ειλικρινή Ιουδαίο, Ισραηλίτη αλλά ακόμα και εθνικό. Το υπεσχεμένο «σπέρμα» του Αβραάμ, ο Χριστός, θα ανόρθωνε «τις κεχαυνωμένες χείρες του λαού Του και τα παραλυμένα γόνατα» όλων εκείνων που είχαν υποστεί την αδικία και ανομία των ίδιων των αρχόντων τους αλλά και την παιδεία και την σκληρότητα των κατακτητών λαών.
«Ενισχύσατε τας κεχαυνωμένας χείρας· και στερεώσατε τα παραλελυμένα γόνατα. Είπατε προς τους πεφοβισμένους την καρδίαν, Ισχύσατε, μη φοβείσθε· ιδού, ο Θεός σας θέλει ελθεί μετ' εκδικήσεως, ο Θεός μετά ανταποδόσεως· αυτός θέλει ελθεί και θέλει σας σώσει.
Τότε οι οφθαλμοί των τυφλών θέλουσιν ανοιχθή και τα ώτα των κωφών θέλουσιν ακούσει. Τότε ο χωλός θέλει πηδά ως έλαφος και η γλώσσα του μογιλάλου θέλει ψάλλει· διότι εν τη ερήμω θέλουσιν αναβλύσει ύδατα και ρεύματα εν τη ερημία.» (Ησ. 35:3-6)
Η Αγία Οδός
Και εκεί θέλει είσθαι λεωφόρος και οδός και θέλει ονομασθή, Οδός αγία· ο ακάθαρτος δεν θέλει περάσει δι' αυτής αλλά θέλει είσθαι δι' αυτούς ο οδεύων και οι μωροί δεν θέλουσι πλανάσθαι.
Λέων δεν θέλει είσθαι εκεί και θηρίον αρπακτικόν δεν θέλει αναβή εκεί· δεν θέλει ευρεθή εκεί· αλλά οι λελυτρωμένοι θέλουσι περιπατεί εκεί.
Και οι λελυτρωμένοι του Κυρίου θέλουσιν επιστρέψει και ελθεί εν αλαλαγμώ εις την Σιών· και ευφροσύνη αιώνιος θέλει είσθαι επί της κεφαλής αυτών· αγαλλίασιν και ευφροσύνην θέλουσιν απολαύσει· η λύπη δε και ο στεναγμός θέλουσι φύγει.» (Ησ. 35:8-10, Εβρ. 12:12-14)
Αυτή η Λεωφόρος και η Οδός που θα ονομαζόταν, η Οδός η αγία· θα οδηγούσε στην αληθινή γη της επαγγελίας. Ο ακάθαρτος δεν θα μπορούσε χωρίς πίστη να περάσει μέσα από αυτή για να φθάσει να δει το πρόσωπο του Θεού, γιατί αυτή η Οδός δεν ήταν και δεν είναι άλλη από το πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Ο Ένας και Μόνος αληθινός Θεός είναι ο Μόνος που ήταν και είναι Αθάνατος όντας ο ίδιος η Αιώνια Ζωή που κατοικούσε το φως το απρόσιτο.
«παραγγέλλω σοι ἐνώπιον τοῦ θεοῦ τοῦ ζῳογονοῦντος τὰ πάντα καὶ Χριστοῦ Ἰησοῦ τοῦ μαρτυρήσαντος ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου τὴν καλὴν ὁμολογίαν,
τηρῆσαί σε τὴν ἐντολὴν ἄσπιλον ἀνεπίλημπτον μέχρι τῆς ἐπιφανείας τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,
ἣν καιροῖς ἰδίοις δείξει ὁ μακάριος καὶ μόνος δυνάστης, ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ κύριος τῶν κυριευόντων,
ὁ μόνος ἔχων ἀθανασίαν, φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον, ὃν εἶδεν οὐδεὶς ἀνθρώπων οὐδὲ ἰδεῖν δύναται· ᾧ τιμὴ καὶ κράτος αἰώνιον· ἀμήν.» (1Τιμ. 6:13-16 [SBLGNT])
Κανένας άνθρωπος δεν είχε αιώνια ζωή μέσα του πριν την Ανάσταση του Ιησού. Μετά τον θάνατο τους παρέμειναν νεκροί αφού κανένας τους δεν είχε λάβει μέσα του τη ζωή, που ήταν ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός. Θα παρέμειναν έτσι στον Θάνατο και τον Άδη μέχρι την ημέρα που ο Θεός θα έδειχνε το έλεος Του πάνω τους και θα τους ζωογονούσε χαρίζοντας τους Αιώνια Ζωή.
Θάνατος, η απώλεια της ζωής, η απουσία του προσώπου του Θεού
«μὴ διηγήσεταί τις ἐν τάφῳ τὸ ἔλεός σου καὶ τὴν ἀλήθειάν σου ἐν τῇ ἀπωλείᾳ μὴ γνωσθήσεται ἐν τῷ σκότει τὰ θαυμάσιά σου καὶ ἡ δικαιοσύνη σου ἐν γῇ ἐπιλελησμένῃ (=λησμονημένη).» (Ψαλμ. 87:11-12, Ο΄)
Ο Θάνατος και ο Άδης εξουσίαζαν πάνω στον άνθρωπο από τη στιγμή που έπαυε η ζωή του. Έτσι οδηγούνταν στον τάφο, στην απώλεια και στη γη της λήθης δηλαδή στη γη της λησμονιάς. Μη ρέοντας πια το αίμα στις φλέβες του άρχιζε η σήψη και η αποσύνθεση του φυσικού ανθρώπου. Την ίδια στιγμή ο άνθρωπος οδηγούνταν και βυθίζονταν στην λησμονιά και την τέλεια απουσία του προσώπου του Θεού.
Η λύπη και ο στεναγμός ήταν τα συναισθήματα που ένιωθε κάθε ειλικρινής άνθρωπος καθώς έφευγε από αυτή τη ζωή και δεν είχε καταφέρει να βρει και να πάρει την μαρτυρία μέσα του, ότι η ζωή του θα συνεχιζόταν μετά τον θάνατο ελεύθερη από κάθε φόβο και τρόμο ανθρώπινο.
Οι ειλικρινείς άνθρωποι της Παλαιάς Διαθήκης ήξεραν ότι δεν μπορούσαν με τα τυπικά έργα του Νόμου να φτάσουν στο τέλειο και να δουν το πρόσωπο του Θεού. Κανείς άνθρωπος δεν μπόρεσε να ξεφύγει από τον Άδη και τον Θάνατο ώστε να πάει στον ουρανό πριν τον ερχομό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αυτό σημαίνει πως κανένας άνθρωπος δεν μπόρεσε να δει το πρόσωπο του Θεού μετά τον θάνατο του στην διάρκεια των χρόνων της Παλαιάς Διαθήκης , έτσι ώστε να έχει την αιώνια ζωή. Ακόμη και ο Ενώχ, ο Μωυσής και ο Ηλίας δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν από τα δεσμά του Θανάτου και του Άδη ώστε να δουν το πρόσωπο του Θεού μετά το θάνατό τους. Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με την κατάσταση στην οποία περιήλθαν οι τρεις αυτοί σπουδαίοι άντρες του Θεού ανατρέξτε στον σύνδεσμο : Ηλίας, Ενώχ και Μωϋσής
Έλπιζαν όμως ότι ο Θεός μετά το θάνατο τους και σε βάθος χρόνου, θα έδειχνε το έλεός Του και θα τους χάριζε την Αιώνια Ζωή καθώς θα έβλεπαν το Πρόσωπό του Αθάνατου.
Το ίδιο έλπιζε και «ο ανήρ o κατά την καρδία του Θεού» προφητάνακτας Δαβίδ. Γι’ αυτό έκραζε μέσα από τα βάθη του είναι του προς τον Θεό να τον θυμηθεί και να μην τον εγκαταλείψει σ’ αυτό το βασίλειο του σκότους, της λήθης και της σιωπής που λέγεται Άδης, αλλά να τον ελευθερώσει.
«Έως πότε, Κύριε; θέλεις κρύπτεσθαι διαπαντός; θέλει καίεσθαι ως πυρ η οργή σου; Μνήσθητι πόσον βραχύς είναι ο καιρός μου, εν τίνι ματαιότητι εποίησας πάντας τους υιούς των ανθρώπων. Τις άνθρωπος θέλει ζήσει και δεν θέλει ιδεί θάνατον; τις θέλει λυτρώσει την ψυχήν αυτού εκ της χειρός του άδου; Που είναι τα ελέη σου τα αρχαία, Κύριε, τα οποία ώμοσας προς τον Δαβίδ εν τη αληθεία σου;» (Ψαλ. 89:46-52)
«Ας έλθη ενώπιόν σου η προσευχή μου· κλίνον το ωτίον σου εις την κραυγήν μου· Διότι ενεπλήσθη κακών η ψυχή μου, και η ζωή μου πλησιάζει εις τον άδην. Συγκατηριθμήθην μετά των καταβαινόντων εις τον λάκκον· έγεινα ως άνθρωπος μη έχων δύναμιν· εγκαταλελειμμένος μεταξύ των νεκρών, ως οι πεφονευμένοι, κοιτώμενοι εν τω τάφω, τους οποίους δεν ενθυμείσαι πλέον, και οίτινες απεκόπησαν από της χειρός σου. Μ' έβαλες εις τον κατώτατον λάκκον, εις το σκότος, εις τα βάθη […]. Μήπως εις τους νεκρούς θέλεις κάμει θαυμάσια; ή οι τεθνεώτες θέλουσι σηκωθή και θέλουσι σε αινέσει; Μήπως εν τω τάφω θέλουσι διηγείσθαι το έλεός σου ή την αλήθειάν σου εν τη φθορά; Μήπως θέλουσι γνωρισθή εν τω σκότει τα θαυμάσιά σου και η δικαιοσύνη σου εν τω τόπω της λήθης. Αλλ' εγώ προς σε, Κύριε, έκραξα· και το πρωΐ η προσευχή μου θέλει σε προφθάσει […]». (Ψαλ. 88:2-16)
«Άκουσον, Κύριε, της φωνής μου, όταν κράζω· και ελέησόν με και εισάκουσόν μου. Ζητήσατε το πρόσωπόν μου, είπε περί σου η καρδία μου. Το πρόσωπόν σου, Κύριε, θέλω ζητήσει.» (Ψαλμ. 27:7-9)
Και πάλι: «Επίφανον το πρόσωπον σου επί τον δούλον σου· σώσον με εν τω ελέει σου.» (Ψαλμ. 31:16)
Ο Δαβίδ όμως σαν προφήτης του Θεού είχε λάβει την υπόσχεση του Θεού μέσα στην καρδιά του.
«Τα ελέη του Κυρίου εις τον αιώνα θέλω ψάλλει· διά του στόματός μου θέλω αναγγέλλει την αλήθειάν σου εις γενεάν και γενεάν. Διότι είπα, το έλεός σου θέλει θεμελιωθή εις τον αιώνα· εν τοις ουρανοίς θέλεις στερεώσει την αλήθειάν σου. Έκαμα διαθήκην μετά του εκλεκτού μου· ώμοσα προς Δαβίδ τον δούλον μου· Διαπαντός θέλω στερεώσει το σπέρμα σου, και θέλω οικοδομήσει τον θρόνον σου εις γενεάν και γενεάν.» (Ψαλ. 89:1-4)
«Κλίνατε το ωτίον σας και έλθετε προς εμέ· ακούσατε και η ψυχή σας θέλει ζήσει· και θέλω κάμει προς εσάς αιώνιον διαθήκην, τα ελέη (όσια, Ο΄) του Δαβίδ τα πιστά.» (Ησ. 55:3)
Ο Θεός σαν πιστός Πατέρας (η ρίζα του Ιεσσαί και του Δαβίδ) ήταν αυτός που θα εκπλήρωνε την υπόσχεση Του. Γι’ αυτό φανερώθηκε ο Ίδιος με ουράνια σάρκα (Ιωάν. 6:48-50, Α΄Τιμ. γ:15-16)) σαν Γιος του Ανθρώπου, σαν απόγονος του Δαβίδ από την φυλή του Ιούδα (το γένος του Δαβίδ). Όταν αναστήθηκε από τους νεκρούς ο Ιησούς κάθισε στο θρόνο του Θεού σαν ο νέος Δαβίδ και ο Πατέρας ενός νέου γένους, πνευματικών ανθρώπων από άφθαρτο σπέρμα, που θα ζούσαν στον μέλλοντα ατελεύτητο αιώνα της χάρης και του ελέους του Θεού και θα απολάμβαναν το δώρο της Αιώνιας Ζωής. (Ησ. 11:1, 10, Αποκ. 5:5, 22:16)
Έτσι ο Κύριος μέσω του Ησαΐα καλεί τους απογόνους του Ιακώβ να στρέψουν την προσοχή τους και να κλίνουν τα αυτιά τους σ΄ Αυτόν για να λάβουν «τα ελέη του Δαβίδ τα πιστά» που δεν είναι τίποτα άλλο παρά μόνο η ένδοξη Ανάσταση του Ιησού. (Ματθ. 22:41-46, Πράξ. 13:32-37)
Ο Παύλος βεβαιώνει την εκπλήρωση της υπόσχεσης, ευαγγελιζόμενος την Ανάσταση του Ιησού.
«Και ημείς ευαγγελιζόμεθα προς εσάς την γενομένην εις τους πατέρας επαγγελίαν, ότι ταύτην ο Θεός εξεπλήρωσεν εις ημάς τα τέκνα αυτών, αναστήσας τον Ιησούν, ως είναι γεγραμμένον και εν τω ψαλμώ τω δευτέρω· Υιός μου είσαι συ, εγώ σήμερον σε εγέννησα. Ότι δε ανέστησεν αυτόν εκ νεκρών, μη μέλλοντα πλέον να υποστρέψη εις την διαφθοράν, λέγει ούτως, ότι θέλω σας δώσει τα ελέη (όσια) του Δαβίδ τα πιστά.» (Πράξ. 13:32)
Ιησούς Χριστός η Διαθήκη του «γένους του Θεού» με σκοπό τον φωτισμό των Εθνών
«Κλίνατε το ωτίον σας και έλθετε προς εμέ· ακούσατε και η ψυχή σας θέλει ζήσει· και θέλω κάμει προς εσάς αιώνιον διαθήκην, τα ελέη του Δαβίδ τα πιστά. Ιδού, έδωκα αυτόν μαρτύριον εις τους λαούς, άρχοντα και προστάττοντα εις τους λαούς. Ιδού, θέλεις καλέσει έθνος, το οποίον δεν εγνώριζες· και έθνη, τα οποία δεν σε εγνώριζον, θέλουσι τρέξει προς σε, διά Κύριον τον Θεόν σου και διά τον Άγιον του Ισραήλ· διότι σε εδόξασε.» (Ησ. 55:3-7)
«Εγώ ο Κύριος σε εκάλεσα εν δικαιοσύνη, και θέλω κρατεί την χείρα σου και θέλω σε φυλάττει και θέλω σε καταστήσει διαθήκην του λαού, φως των εθνών· «ἔδωκά σε εἰς διαθήκην γένους εις φως Εθνών» (ο΄) διά να ανοίξης τους οφθαλμούς των τυφλών, να εκβάλης τους δεσμίους εκ των δεσμών, τους καθημένους εν σκότει εκ του οίκου της φυλακής.» (Ησ. 42:6-7)
Οι διάφορες μεταφράσεις όμως έδωσαν μια κατεύθυνση που πιθανόν θα άλλαζε το θαυμαστό νόημα αυτής της προφητείας. Έτσι η ελληνική μετάφραση του νεόφυτου Βάμβα διατυπώνεται σαν «Εγώ ο Κύριος […] θέλω σε καταστήσει διαθήκην του λαού, φως των εθνών·»
Προσέχοντας όμως πως διατυπώνεται η ίδια φράση στην μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο΄) διαπιστώνουμε μια αλλαγή. Αντί της φράσης «θέλω σε καταστήσει διαθήκην του λαού, φως των εθνών·» συναντούμε την φράση «ἔδωκά σε εἰς διαθήκην γένους εις φως Εθνών».
“ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς ἐκάλεσά σε ἐν δικαιοσύνῃ καὶ κρατήσω τῆς χειρός σου καὶ ἐνισχύσω σε καὶ ἔδωκά σε εἰς διαθήκην γένους εις φως Εθνών ἀνοῖξαι ὀφθαλμοὺς τυφλῶν ἐξαγαγεῖν ἐκ δεσμῶν δεδεμένους καὶ ἐξ οἴκου φυλακῆς καθημένους ἐν σκότει» (Ησ. 42:6-7, Ο΄)
Έτσι η μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο΄) μας εισάγει την άποψη του Θεού, ότι ο Θεός θα έδινε τον Ιησού Χριστό «εἰς διαθήκην γένους» και στη συνέχεια αυτή η διαθήκη με το συγκεκριμένο «γένος» θα είχε σαν αποτέλεσμα να φθάσει το φως του Θεού στα έθνη. Μάλιστα αυτό «το γένος» που θα γνώριζε το πρόσωπο Εκείνου που θα ήταν «το Φως» θα διακήρυττε με τη σειρά του όχι απλά «την αίνεση για το Θεό», όπως η μετάφραση του Μασοριτικού κειμένου (Βάμβας) διατυπώνει αλλά θα εξήγγειλαν «τις αρετές του Θεού» όπως οι Εβδομήκοντα (Ο΄) μετέφρασαν πολύ σωστά. Ο Θεός μάλιστα διακηρύττει ότι δεν μπορούν να γνωριστούν οι αρετές του Θεού και οι μελλοντικές ευλογίες για το ευλογημένο Του «γένος» σε ανθρώπους που θα παραδίνονταν στα γλυπτά και γενικότερα σε είδωλα κατασκευασμένα από την ανθρώπινη φαντασία και φιλοσοφία και σε ανθρώπινες παραδόσεις.
«ἐγὼ Kύριος ὁ Θεός τοῦτό μού ἐστιν τὸ ὄνομα τὴν δόξαν μου ἑτέρῳ οὐ δώσω οὐδὲ τὰς ἀρετάς μου τοῖς γλυπτοῖς τὰ ἀπ' ἀρχῆς ἰδοὺ ἥκασιν καὶ καινὰ ἃ ἐγὼ ἀναγγελῶ καὶ πρὸ τοῦ ἀνατεῖλαι ἐδηλώθη ὑμῖν.” (Ησ. 42:8-9, Ο΄)
Η διήγηση των μεγαλείων του Θεού από την αναγεννημένη γενιά των Αποστόλων και των μαθητών του Ιησού.
Σύμφωνα με το Νόμο του Μωυσή θα έπρεπε τα τέκνα καθώς και τα τέκνα των τέκνων να διηγούνται όλα τα θαυμάσια που έκανε ο Θεός με τους πατέρες τους, ώστε να θυμούνται τη δόξα του Θεού και να τον μεγαλύνουν για την αγαθότητα Του προς τον λαό Του. Γι’ αυτό το λόγο θα έπρεπε οι Ισραηλίτες και κατά κύριο λόγο οι Ιουδαίοι να αποκτούν παιδιά, ώστε να διαιωνίζονται από τη μια γενιά στην άλλη η γνώση των θαυμάσιων του Θεού και να υψώνεται το όνομα του Θεού. Με ανάλογο τρόπο τα τέκνα της Βασιλείας του Ιησού Χριστού θα ήταν χαρούμενα και θα διέδιδαν τα μεγαλεία και τη δόξα του Ονόματος του Κυρίου Ιησού Χριστού αποδίδοντας έτσι τη δόξα στον Μόνο Θεό και Πατέρα τους που ακούει στο όνομα Ιησούς Χριστός.
«ὅπως διηγήσησθε εἰς τὰ ὦτα τῶν τέκνων ὑμῶν καὶ τοῖς τέκνοις τῶν τέκνων ὑμῶν ὅσα ἐμπέπαιχα τοῖς αἰγυπτίοις καὶ τὰ σημεῖά μου ἃ ἐποίησα ἐν αὐτοῖς καὶ γνώσεσθε ὅτι ἐγὼ κύριος» (Έξ. 10:2, Ο΄)
«Και έστησε μαρτύριον εν τω Ιακώβ και νόμον έθεσεν εν τω Ισραήλ, τα οποία προσέταξεν εις τους πατέρας ημών, να κάμνωσιν αυτά γνωστά εις τα τέκνα αυτών· διά να γνωρίζη αυτά η γενεά η επερχομένη, οι υιοί οι μέλλοντες να γεννηθώσι· και αυτοί, όταν αναστηθώσι, να διηγώνται εις τα τέκνα αυτών· διά να θέσωσιν επί τον Θεόν την ελπίδα αυτών, και να μη λησμονώσι τα έργα του Θεού, αλλά να φυλάττωσι τας εντολάς αυτού· και να μη γείνωσιν, ως οι πατέρες αυτών, γενεά διεστραμμένη και απειθής· γενεά, ήτις δεν εφύλαξεν ευθείαν την καρδίαν αυτής, και δεν εστάθη πιστόν μετά του Θεού το πνεύμα αυτής·» (Ψαλ. 78:3-8, Ο΄)
Αποκορύφωμα των σημείων και τεραστίων της αγάπης και της δύναμης του Θεού για τον λαό Του, ήταν τα τριάμισι χρόνια της διακονίας του Ιησού Χριστού και μετέπειτα τα σαράντα περίπου χρόνια της «διακονίας του Πνεύματος […] της δικαιοσύνης» των Αποστόλων Του. Σκοπός όλων αυτών των ενεργειών και των θαυμάτων με αποκορύφωμα την Ανάσταση του Ιησού Χριστού από τους νεκρούς, ήταν η επιβεβαίωση ότι ο Ιησούς ήταν ο Αρχηγός της Ζωής και Τελειωτής της Πίστης, που θα ζωοποιούσε όσους από το λαό υπάκουαν σε Αυτόν. Η μεγαλειώδης Δεύτερη Έξοδος από την Παλαιά Διαθήκη της «Διακονίας του θανάτου […] της κατάκρισης» θα οδηγούσε στην ένδοξη Ανάσταση και την κληρονομιά της Αιώνιας Ζωής μέσα στον Ιησού Χριστό.
Έτσι βλέπουμε τον Πέτρο όταν έφερε τα καλά νέα της Βασιλείας του Θεού στον οίκο του Κορνήλιου να διηγείται τα θαυμάσια που έκανε ο Θεός μέσω του Ιησού.
«Επ' αληθείας γνωρίζω ότι δεν είναι προσωπολήπτης ο Θεός,
αλλ' εν παντί έθνει, όστις φοβείται αυτόν και εργάζεται δικαιοσύνην, είναι δεκτός εις αυτόν. Τον λόγον, τον οποίον απέστειλε προς τους υιούς Ισραήλ ευαγγελιζόμενος ειρήνην διά Ιησού Χριστού· ούτος είναι ο Κύριος πάντων·
τον λόγον τούτον σεις εξεύρετε, όστις εκηρύχθη καθ' όλην την Ιουδαίαν, αρχίσας από της Γαλιλαίας, μετά το βάπτισμα, το οποίον εκήρυξεν ο Ιωάννης,
πως ο Θεός έχρισε τον Ιησούν τον από Ναζαρέτ με Πνεύμα Άγιον και με δύναμιν, όστις διήλθεν ευεργετών και θεραπεύων πάντας τους καταδυναστευομένους υπό του διαβόλου, διότι ο Θεός ήτο μετ' αυτού·
και ημείς είμεθα μάρτυρες πάντων όσα έκαμε και εν τη γη των Ιουδαίων και εν Ιερουσαλήμ· τον οποίον εφόνευσαν κρεμάσαντες επί ξύλου.
Τούτον ο Θεός ανέστησε την τρίτην ημέραν και έκαμεν αυτόν να εμφανισθή
ουχί εις πάντα τον λαόν, αλλ' εις μάρτυρας τους προδιωρισμένους υπό του Θεού, εις ημάς, οίτινες συνεφάγομεν και συνεπίομεν μετ' αυτού, αφού ανέστη εκ νεκρών· και παρήγγειλεν εις ημάς να κηρύξωμεν προς τον λαόν και να μαρτυρήσωμεν ότι αυτός είναι ο ωρισμένος υπό του Θεού κριτής ζώντων και νεκρών. Εις τούτον πάντες οι προφήται μαρτυρούσιν, ότι διά του ονόματος αυτού θέλει λάβει άφεσιν αμαρτιών πας ο πιστεύων εις αυτόν.» (Πράξ. 10:34-43)
Με τη σειρά του και ο απόστολος Παύλος όταν βρέθηκε στην Αθήνα κήρυξε ότι ο άνδρας που είχε οριστεί από τον Θεό να είναι το Φως για να κρίνει την οικουμένη με δικαιοσύνη, ήταν ο Κύριος Ιησούς Χριστός.
«Τους καιρούς λοιπόν της αγνοίας παραβλέψας ο Θεός, τώρα παραγγέλλει εις πάντας τους ανθρώπους πανταχού να μετανοώσι, διότι προσδιώρισεν ημέραν εν ή μέλλει να κρίνη την οικουμένην εν δικαιοσύνη, διά ανδρός τον οποίον διώρισε, και έδωκεν εις πάντας βεβαίωσιν περί τούτου, αναστήσας αυτόν εκ νεκρών.» (Πράξ. 17:30-31)
«Ώς καί τινες τῶν καθ’ ὑμᾶς ποιητῶν εἰρήκασιν· Τοῦ γὰρ καὶ γένος ἐσμέν»
Ο απόστολος Παύλος μιλώντας μπροστά σε φιλοσοφούντες Αθηναίους στον Άρειο Πάγο επικαλέστηκε την φράση «Τοῦ γὰρ καὶ γένος ἐσμέν» που αποδίδεται κατ’ άλλους στον Άρατο τον Σολέα από τους Σολούς της Κιλικίας και κατ’ άλλους η πατρότητα των λεγομένων του Άρατου αποδίδεται στον προφήτη Επιμενίδη τον Κρητικό, με σκοπό να τους απομακρύνει από την ειδωλολατρία.
«Διότι εν αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και υπάρχομεν, καθώς και τινές των ποιητών σας είπον· Διότι και γένος είμεθα τούτου. Γένος λοιπόν όντες του Θεού, δεν πρέπει να νομίζωμεν τον Θεόν ότι είναι όμοιος με χρυσόν ή άργυρον ή λίθον, κεχαραγμένα διά τέχνης και επινοίας ανθρώπου» (Πράξ. 17:28-30)
Η φράση αυτή είναι διατυπωμένη στο έργο του Άρατου «Φαινόμενα και Διοσημεία» και ο θεός για τον οποίο μιλάει ο Άρατος δεν είναι άλλος από τον Δία, που στην Μυθολογία ήταν ο πατέρας των θεών και των ημίθεων και πλάστης των ανθρώπων. Αποκλείεται ο Παύλος να ήθελε να παρουσιάσει και να ταυτίσει τον Δία με τον Ένα και Μόνο αληθινό Θεό του Ουρανού και της Γης. Ο Δίας απεικονίζονταν από τους αρχαίους Έλληνες με χρυσά ή ασημένια ή λίθινα αγάλματα και ειδώλια, όπως ο εκάστοτε γλύπτης τα απέδιδε.
Πηγή: http://odysseospaide.blogspot.com/2018/08/314.html
Ο απόστολος Παύλος όμως σύντομα δεν μένει στην φράση που αποτελούσε κοινό τόπο για συζήτηση αλλά προχώρησε στην κατάρριψη της λανθασμένης ειδωλολατρικής και φιλοσοφικής άποψης περί Θεού και του γένους Του. Αποδίδει μάλιστα αυτή την γήινη και ανθρώπινη άποψη περί Θεού και του γένους Του στην άγνοια τους.
«Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, εις τον οποίον ευηρεστήθην· αυτού ακούετε.»
Έτσι στην αρχή της διακονίας του Ιησού ο Θεός έδωσε ένα ανώτερο σημάδι στους μαθητές Του Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη, στο όρος της Μεταμόρφωσης, για να καταλάβουν την υπεροχή του σκοπού της διακονίας Του, που ήταν ανώτερη από εκείνη του Μωυσή και του Ηλία.
«[…] και μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών, και έλαμψε το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος, τα δε ιμάτια αυτού έγειναν λευκά ως το φως. Και ιδού, εφάνησαν εις αυτούς Μωϋσής και Ηλίας συλλαλούντες μετ' αυτού […] και νεφέλη φωτεινή επεσκίασεν αυτούς, και ιδού, φωνή εκ της νεφέλης λέγουσα· Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, εις τον οποίον ευηρεστήθην· αυτού ακούετε.» (Ματθ. 17:3-5)
Στο όραμα που είδαν οι μαθητές στο όρος της Μεταμόρφωσης άκουσαν τον Μωυσή και τον Ηλία να μιλούν για την μεγαλειώδη έξοδο που θα ακολουθούσε την Σταυρική θυσία του Ιησού και την ταφή Του.
«καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο συνελάλουν αὐτῷ, οἵτινες ἦσαν Μωϋσῆς καὶ Ἠλίας,
οἳ ὀφθέντες ἐν δόξῃ ἔλεγον τὴν ἔξοδον αὐτοῦ ἣν ἤμελλεν πληροῦν ἐν Ἰερουσαλήμ.» (Λουκ. 9:30-31)
Η ένδοξη Ανάσταση Του «κατήργησε μεν τον θάνατον, έφερε δε εις φως την ζωήν και την αφθαρσίαν διά του ευαγγελίου». (2 Τιμ. 1:9-10)
Απέδειξε δε ότι ήταν «ο πρωτότοκος» από τους νεκρούς «πρώτος αναστάς εκ νεκρών» που έμελλε «να κηρύξη φως εις τον λαόν και εις τα έθνη» και θα οδηγούσε τα τέκνα του Θεού μακριά από τα δεσμά της διακονίας του γράμματος και του θανάτου.
Ο Ιησούς ήταν η απαρχή μιας Νέας Κτίσης που δεν θα είχε την ανάγκη «φωτὸς λύχνου καὶ φῶς ἡλίου» γιατί το πρόσωπο του Θεού που είναι Αιώνια Ζωή θα φωτίζει τους πολίτες αυτής της κτίσης.
«καὶ νὺξ οὐκ ἔσται ἔτι, καὶ οὐκ ἔχουσιν χρείαν, ὅτι κύριος ὁ θεὸς φωτίσει ἐπ’ αὐτούς, καὶ βασιλεύσουσιν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.» (Αποκ. 22:5)
«Ο πρώτος άνθρωπος εκ της γης, ο δεύτερος άνθρωπος εξ ουρανού»
Ο επουράνιος άνθρωπος Ιησούς Χριστός, γεννήθηκε εκ πνεύματος Αγίου,
με μόνο σκοπό να κάνει το θέλημα του Θεού. Ο Ιησούς όμως απορρίφθηκε και σταυρώθηκε από τους συμπολίτες Του Ιουδαίους γι’ αυτό και σύμφωνα με τα ανθρώπινα δεδομένα, και τον σαρκικό νου, που σκέφτεται κατά το γράμμα και όχι κατά το Πνεύμα, δεν απέκτησε βιολογικά παιδιά όπως οι άλλοι χοϊκοί άνθρωποι, γιατί δεν ήταν βιολογικός αλλά ο Μόνος άνθρωπος, που είχε γεννηθεί από τον Θεό. Έτσι δεν θα υπήρχαν βιολογικοί απόγονοι του Ιησού που θα διηγούνταν τα θαυμάσια που έκανε στη γενεά Του. Γι’ αυτό ο Ησαΐας προφητεύει και διερωτάται : «τὴν γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσεται ὅτι αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ;».
«Ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη, καὶ ὡς ἀμνὸς ἐναντίον τοῦ κείραντος αὐτὸν ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ. ἐν τῇ ταπεινώσει ἡ κρίσις αὐτοῦ ἤρθη· τὴν γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσεται; ὅτι αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ.» (Πράξ. 8:32-33 [SBLGNT])
Βίβλος γενέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ υἱοῦ Δαυὶδ υἱοῦ Ἀβραάμ
Άραγε ποιο θα ήταν αυτό το γένος και ποιοι θα ήταν αυτοί οι άνθρωπο που θα μπορούσαν να διηγηθούν τα θαυμάσια, τα τέρατα και τα σημεία που έκανε ο Ιησούς ώστε η μνήμη Του και η φήμη Του να είναι αιώνια; Ποια θα ήταν τα τέκνα του Ιησού;
Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι ο Ιησούς Χριστός αναφέρεται από τον ευαγγελιστή Ματθαίο στους καταλόγους με τις γενεαλογίες όπου ο Ιησούς παρουσιάζεται ως υιός του Δαβίδ και υιός του Αβραάμ.
«Βίβλος γενέσεως Ἰησοῦ χριστοῦ υἱοῦ Δαυὶδ υἱοῦ Ἀβραάμ.» (Ματθ. 1:1)
Ο πρώτος κατάλογος ξεκινά από τον Αβραάμ και φθάνει μέχρι τον Δαβίδ τον γιο του Ιεσσαί αποτελείται από 14 γενιές.
Ο δεύτερος κατάλογος ξεκινά από τον Δαβίδ χωρίς να υπολογίζεται ξανά ο Δαβίδ και φθάνει μέχρι τον Ιεχονία τον γιο του Ιωσία αποτελείται και αυτός από 14 γενιές.
Μετρώντας τον τρίτο κατάλογο που ξεκινά από τον Ιεχονία χωρίς να υπολογίζεται ξανά ο Ιεχονίας και φθάνει μέχρι τον Ιησού Χριστό τον γιο του Ιωσήφ (όπως ενομίζετο) τον άνδρα της Μαρίας, παρατηρούμε ότι αποτελείται από 13 γενιές.
Ο Ματθαίος βλέπουμε όμως να υπολογίζει και με ένα διαφορετικό τρόπο και να διατυπώνει ότι:
«Πᾶσαι οὖν αἱ γενεαὶ ἀπὸ Ἀβραὰμ ἕως Δαυὶδ γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ Δαυὶδ ἕως τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος ἕως τοῦ Χριστοῦ γενεαὶ δεκατέσσαρες.» (Ματθ. 1:17)
Για πρώτη φορά βλέπουμε ότι μετά από τον Ιησού υπάρχει και δέκατη τέταρτη γενιά η οποία δεν ονομάζεται. Άρα ο Ιησούς είναι ο Πατέρας ενός νέου γένους, που δεν έχει τέλος η αύξηση του, όπου εκεί παύει να έχει αξία η τήρηση των γενεαλογιών που τηρούνταν στα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης. Αφού ήρθε ο Ιησούς Χριστός, η φανέρωση με ουράνια σάρκα του Ενός και Μόνου Αληθινού Θεού, έπαψε να έχει αξία η τήρηση οποιασδήποτε γενεαλογίας. Κανένας λαός και κανένα έθνος δεν θα μπορούσε να καυχηθεί για την αξία της καταγωγής των πολιτών του από σάρκα και αίμα όπως γινόταν μέχρι τότε με τους Ισραηλίτες.
Το άφθαρτο σπέρμα του Νέου Γένους του Θεού
Οι απόγονοι του Ιησού που θα ήταν οι πολίτες της Νέας Βασιλείας του Θεού θα ήταν το νέο γένος (η Νέα κτίση) όπου δεν θα ερχόταν πάλι στη ζωή (Παλιγγενεσία) με βιολογικούς κανόνες αλλά με βάση τον παρακάτω θείο Κανόνα.
«επειδή ανεγεννήθητε ουχί εκ φθαρτού σπέρματος, αλλά αφθάρτου, διά του λόγου του Θεού του ζώντος και μένοντος εις τον αιώνα.
Διότι Πάσα σαρξ είναι ως χόρτος, και πάσα δόξα ανθρώπου ως άνθος χόρτου. Εξηράνθη ο χόρτος, και το άνθος αυτού εξέπεσεν. Ο λόγος όμως του Κυρίου μένει εις τον αιώνα. Και ούτος είναι ο λόγος ο ευαγγελισθείς εις εσάς.» (1Πέτ. 1:23-25)
Πράγματι ο Ιησούς Χριστός ήταν «το φως το ερχόμενο» που θα φώτιζε κάθε ειλικρινή Ισραηλίτη και Ιουδαίο. Όσοι δέχτηκαν μέσα τους τον Ιησού Χριστό και πίστεψαν στο όνομά Του, δόθηκε σε αυτούς εξουσία να γίνουν τέκνα του Θεού.
«ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ, οἳ οὐκ ἐξ αἱμάτων οὐδὲ ἐκ θελήματος σαρκὸς οὐδὲ ἐκ θελήματος ἀνδρὸς ἀλλ’ ἐκ θεοῦ ἐγεννήθησαν.» (Ιωάν. 1:12-13)
Είναι αυτό το γένος των απλών και ταπεινών ανθρώπων που διάλεξε ο Θεός, γιατί η καύχησή τους ήταν μόνο στον Κύριο. Σ’ αυτό το γένος των ανθρώπων ο Θεός θα έδινε την ευθύνη και την διακονία για να εξαγγείλουν τις αρετές Του.
«Αλλά τα μωρά του κόσμου εξέλεξεν ο Θεός διά να καταισχύνη τους σοφούς, και τα ασθενή του κόσμου εξέλεξεν ο Θεός διά να καταισχύνη τα ισχυρά, και τα αγενή του κόσμου και τα εξουθενημένα εξέλεξεν ο Θεός, και τα μη όντα, διά να καταργήση τα όντα, διά να μη καυχηθή ουδεμία σαρξ ενώπιον αυτού. Αλλά σεις είσθε εξ αυτού εν Χριστώ Ιησού, όστις εγενήθη εις ημάς σοφία από Θεού, δικαιοσύνη τε και αγιασμός και απολύτρωσις· ώστε, καθώς είναι γεγραμμένον, Ο καυχώμενος εν Κυρίω ας καυχάται.» (1 Κορ. 1:27-31)
Είναι αυτοί οι άνθρωποι από το Ισραήλ που με ταπείνωση και αγάπη δέχτηκαν να απορρίψουν κάθε κακία, δόλο, υποκρισία, φθόνο, καταλαλιά που τους είχε οδηγήσει στην διαίρεση και διχόνοια που έτρεφαν αναμεταξύ τους οι δέκα φυλές του Βόρειου Ισραήλ για τις φυλές του Ιούδα και του Βενιαμίν που αποτελούσαν το Νότιο Ισραήλ και το αντίστροφο. Εξαιτίας αυτού του φθόνου και του μίσους που έτρεφαν το ένα έθνος για το άλλο έθνος απομακρύνθηκαν από τις εντολές του Θεού και βυθίστηκαν στην ασέβεια και την ειδωλολατρία.
Τα έθνη στα οποία είχαν διασκορπιστεί τους έβλεπαν σαν δύο έθνη που μάχονταν το ένα το άλλο εξαιτίας έλλειψης ενότητας και αγάπης. Αυτή η κατάσταση έγινε αιτία βλασφημίας του ονόματος του Θεού τους. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που με κίνδυνο της ζωής τους από τους συμπατριώτες τους και συμπολίτες τους Ιουδαίους καυχιόντουσαν για την χάρη και την αλήθεια που φανερώθηκε ανάμεσα τους από τον Κύριο Ιησού Χριστό.
«Απορρίψαντες λοιπόν πάσαν κακίαν και πάντα δόλον και υποκρίσεις και φθόνους και πάσας καταλαλιάς, επιποθήσατε ως νεογέννητα βρέφη το λογικόν άδολον γάλα, διά να αυξηθήτε δι' αυτού, επειδή εγεύθητε ότι αγαθός ο Κύριος.» (1 Πέτ. 2:1-3 )
Η Δεύτερη Έξοδος του λαού του Θεού και η κληρονομιά της γης της επαγγελίας του Θεού
Ο Θεός μέσω του προφήτη δίνει ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για την δεύτερη μεγάλη Έξοδο των διεσπαρμένων δώδεκα φυλών του Ισραήλ μέσα από τα έθνη όπου ήταν σκορπισμένοι. Για να μπορέσουν όμως οι διασκορπισμένοι Ισραηλίτες να συμμετάσχουν σε αυτή την Έξοδο από τον θάνατο της ειδωλολατρίας και αμαρτίας και της δουλείας του γράμματος του Νόμου έπρεπε να πάψουν να υπάρχουν η ζήλεια και ο φθόνος ανάμεσα στους διεσπαρμένους των δέκα φυλών του Βόρειου Ισραήλ και στους διεσπαρμένους Ιουδαίους.
«Και εν εκείνη τη ημέρα ο Κύριος θέλει βάλει την χείρα αυτού πάλιν δευτέραν φοράν διά να αναλάβη το υπόλοιπον του λαού αυτού, το οποίον θέλει μείνει, από της Ασσυρίας και από της Αιγύπτου και από του Παθρώς και από της Αιθιοπίας και από του Ελάμ και από του Σενναάρ και από του Αιμάθ και από των νήσων της θαλάσσης. Και θέλει υψώσει σημαίαν εις τα έθνη, και θέλει συνάξει τους απερριμμένους του Ισραήλ και συναθροίσει τους διεσκορπισμένους του Ιούδα από των τεσσάρων γωνιών της γης. Και ο φθόνος του Εφραΐμ θέλει αφαιρεθή, και οι εχθρευόμενοι του Ιούδα θέλουσιν αποκοπή· ο Εφραΐμ δεν θέλει φθονεί τον Ιούδαν και ο Ιούδας δεν θέλει θλίβει τον Εφραΐμ.» Ησ. 11:11)
Είναι αυτοί οι διεσπαρμένοι Ισραηλίτες και Ιουδαίοι που ο Θεός τους δείχνει στον Ιεζεκιήλ σαν ξερά κόκκαλα.
«Και είπε προς εμέ, Υιέ ανθρώπου, τα οστά ταύτα είναι πας ο οίκος Ισραήλ· ιδού, ούτοι λέγουσι, τα οστά ημών εξηράνθησαν και η ελπίς ημών εχάθη· ημείς ηφανίσθημεν. Διά τούτο προφήτευσον και ειπέ προς αυτούς, Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ιδού, λαέ μου, εγώ ανοίγω τους τάφους σας και θέλω σας αναβιβάσει εκ των τάφων σας, θέλω σας φέρει εις την γην του Ισραήλ. Και θέλετε γνωρίσει ότι εγώ είμαι ο Κύριος, όταν, λαέ μου, ανοίξω τους τάφους σας και σας αναβιβάσω εκ των τάφων σας. Και θέλω δώσει το πνεύμά μου εις εσάς και θέλετε αναζήσει και θέλω σας θέσει εν τη γη υμών, και θέλετε γνωρίσει ότι εγώ ο Κύριος ελάλησα και εξετέλεσα, λέγει Κύριος.» (Ιεζ. 37:11-14)
«Και ειπέ προς αυτούς, Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ιδού, εγώ θέλω λάβει τους υιούς Ισραήλ εκ μέσου των εθνών όπου υπήγον, και θέλω συνάξει αυτούς πανταχόθεν και φέρει αυτούς εις την γην αυτών.
Και θέλω κάμει αυτούς εν έθνος εν τη γη, επί των ορέων του Ισραήλ· και εις βασιλεύς θέλει είσθαι βασιλεύς επί πάντας αυτούς· και δεν θέλουσιν είσθαι πλέον δύο έθνη και δεν θέλουσιν είσθαι του λοιπού διηρημένοι πλέον εις δύο βασίλεια· και δεν θέλουσι μιαίνεσθαι πλέον εν τοις ειδώλοις αυτών ουδέ εν τοις βδελύγμασιν αυτών ουδέ εν πάσαις ταις παραβάσεσιν αυτών· αλλά θέλω σώσει αυτούς εκ πασών των κατοικήσεων αυτών, εν αις ημάρτησαν, και θέλω καθαρίσει αυτούς· και θέλουσιν είσθαι λαός μου και εγώ θέλω είσθαι Θεός αυτών. Και Δαβίδ ο δούλός μου θέλει είσθαι βασιλεύς επ' αυτούς· και θέλει είσθαι επί πάντας αυτούς εις ποιμήν (ο Χριστός)· και θέλουσι περιπατεί εν ταις κρίσεσί μου και θέλουσι φυλάττει τα διατάγματά μου και εκτελεί αυτά.» (Ιεζ. 37:18 -24)
«Και θέλουσι κατοικεί εν τη γη, την οποίαν έδωκα εις τον δούλον μου τον Ιακώβ, όπου κατώκησαν οι πατέρες σας· και εν αυτή θέλουσι κατοικεί, αυτοί και τα τέκνα αυτών και τα τέκνα των τέκνων αυτών, έως αιώνος· και Δαβίδ ο δούλός μου θέλει είσθαι άρχων αυτών εις τον αιώνα. Και θέλω κάμει προς αυτούς διαθήκην ειρήνης· αύτη θέλει είσθαι διαθήκη αιώνιος προς αυτούς· και θέλω στηρίξει αυτούς και πληθύνει αυτούς, και θέλω θέσει το αγιαστήριόν μου εν μέσω αυτών εις τον αιώνα. Και η σκηνή μου θέλει είσθαι εν μέσω αυτών, και θέλω είσθαι Θεός αυτών και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαός μου.
Και θέλουσι γνωρίσει τα έθνη ότι εγώ ο Κύριος είμαι ο αγιάζων τον Ισραήλ, όταν το αγιαστήριόν μου ήναι εν μέσω αυτών εις τον αιώνα.» (Ιεζ. 37:25-28)
Η προετοιμασία της Νύμφης του Αρνίου
Αυτοί, από τους Ιουδαίους και τους Ισραηλίτες του Εφραΐμ, που θα λάβαιναν τον Χριστό, θα αγιαζόντουσαν «εγώ ο Κύριος ο αγιάζων υμάς» και θα μεταφερόντουσαν από τον θάνατο του Νόμου στην Ζωή του Πνεύματος. Αυτοί θα γινόταν ο Νέος Ναός του Θεού, η Νύμφη του Αρνίου, όπου ο Θεός θα κατοικούσε και θα περιπατούσε ανάμεσά τους δηλαδή ο Παράδεισος του Θεού, όπου στη Νέα βασιλεία του Ιησού Χριστού θα εισέρχονταν από τη Νέα Θύρα όσοι από όλα τα έθνη θα σώζονταν εις τους αιώνες των αιώνων.
«Ο Κύριος λοιπόν θέλει παρηγορήσει την Σιών· αυτός θέλει παρηγορήσει πάντας τους ηρημωμένους τόπους αυτής· και θέλει κάμει την έρημον αυτής ως την Εδέμ και την ερημίαν αυτής ως παράδεισον του Κυρίου· ευφροσύνη και αγαλλίασις θέλει ευρίσκεσθαι εν αυτή, δοξολογία και φωνή αινέσεως.» (Ησ. 51:3)
«Καὶ ναὸν οὐκ εἶδον ἐν αὐτῇ, ὁ γὰρ κύριος, ὁ θεός, ὁ παντοκράτωρ, ναὸς αὐτῆς ἐστιν, καὶ τὸ ἀρνίον.
καὶ ἡ πόλις οὐ χρείαν ἔχει τοῦ ἡλίου οὐδὲ τῆς σελήνης, ἵνα φαίνωσιν αὐτῇ, ἡ γὰρ δόξα τοῦ θεοῦ ἐφώτισεν αὐτήν, καὶ ὁ λύχνος αὐτῆς τὸ ἀρνίον.
καὶ περιπατήσουσιν τὰ ἔθνη διὰ τοῦ φωτὸς αὐτῆς· καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς φέρουσιν τὴν δόξαν αὐτῶν εἰς αὐτήν·
καὶ οἱ πυλῶνες αὐτῆς οὐ μὴ κλεισθῶσιν ἡμέρας, νὺξ γὰρ οὐκ ἔσται ἐκεῖ,
καὶ οἴσουσιν τὴν δόξαν καὶ τὴν τιμὴν τῶν ἐθνῶν εἰς αὐτήν.
καὶ οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς αὐτὴν πᾶν κοινὸν καὶ ποιῶν βδέλυγμα καὶ ψεῦδος, εἰ μὴ οἱ γεγραμμένοι ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς ζωῆς τοῦ ἀρνίου.» (Αποκ. 21:22-27)
Μάλιστα φαίνεται πολύ καθαρά από τις άγιες γραφές ότι ο Κύριος προόριζε τους αναγεννημένους από τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ να αποτελούν το ένα και μόνο έθνος του Ισραήλ και ότι θα τους έδινε την διακονία της πνευματικής ιερατείας, στον επουράνιο Ναό του Θεού, στη Νέα βασιλεία του Ιησού Χριστού. Ήταν αυτό το γένος και το έθνος που έγινε η Νύμφη του Ιησού Χριστού που ξεχώρισε ανάμεσα στα έθνη, αλλά όχι μόνο αυτή, αλλά και το σπέρμα της και τα έκγονα της θα έλαμπαν σαν την Ανατολή του ήλιου και θα ήταν δικαιοσύνη και αγαλλίαμα μπροστά σε όλα τα έθνη. Θα ήταν αυτή η γενιά και το έθνος που «ἐκ δευτέρας κληρονομήσουσιν τὴν γῆν» και όχι όπως γράφουν οι άλλες μετέπειτα μεταφράσεις που βασίζονται στο μασοριτικό κείμενο.
Η πρώτη φορά που κληρονόμησε o κατά σάρκα Ισραήλ επίγεια γη, ήταν όταν βγήκε από τα δεσμά της Αιγύπτου, ενώ για δεύτερη φορά, θα κληρονομούσε πνευματικές επαγγελίες, όταν θα έβγαινε από τα δεσμά του Μωσαϊκού Νόμου που εφαρμόζονταν στην πόλη, που πνευματικά καλούνταν Σόδομα και Αίγυπτος και όπου και Κύριος μας Ιησούς Χριστός σταυρώθηκε, δηλαδή της επίγειας Ιερουσαλήμ. (
Ήταν, οι εκλεκτοί του υπολοίπου του Ισραήλ, «το Βασίλειο Ιεράτευμα» «οι λειτουργοί του Θεού» που θα ιερουργούσαν το ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού, ώστε να γίνει δεκτή η προσφορά των εθνών στον Κύριο, αγιασμένη από την αλήθεια του Αγίου Πνεύματος.
«Σεις δε ιερείς του Κυρίου θέλετε ονομάζεσθαι· λειτουργούς του Θεού ημών θέλουσι σας λέγει […] και θέλω κάμει προς αυτούς διαθήκην αιώνιον. Και το σπέρμα αυτών θέλει φημισθή μεταξύ των εθνών και οι έκγονοι αυτών μεταξύ των λαών· πας ο βλέπων αυτούς θέλει γνωρίζει αυτούς, ότι είναι το σπέρμα, το οποίον ο Κύριος ευλόγησε, «αναγεγεννημένοι ουκ εκ σποράς φθαρτής αλλά αφθάρτου» […] με ενέδυσεν ιμάτιον σωτηρίας, με εφόρεσεν επένδυμα δικαιοσύνης, ως νυμφίον ευπρεπισμένον με μίτραν και ως νύμφην κεκοσμημένην με τα πολύτιμα αυτής καλλωπίσματα. Διότι καθώς η γη αναδίδει το βλάστημα αυτής και καθώς ο κήπος εκφύει τα σπειρόμενα εν αυτώ ούτω Κύριος ο Θεός θέλει κάμει την δικαιοσύνην και την αίνεσιν να βλαστήσωσιν ενώπιον πάντων των εθνών.» (Ησ. 61:11)
Ο απόστολος Παύλος που γνώριζε τις Γραφές έγραψε: «εἰς τὸ εἶναί με λειτουργὸν Χριστοῦ Ἰησοῦ εἰς τὰ ἔθνη, ἱερουργοῦντα τὸ εὐαγγέλιον τοῦ θεοῦ, ἵνα γένηται ἡ προσφορὰ τῶν ἐθνῶν εὐπρόσδεκτος, ἡγιασμένη ἐν πνεύματι ἁγίῳ.» (Ρωμ. 15:16)
Μη ενθυμήσθε τα πρότερα και μη συλλογίζεσθε τα παλαιά.
«Όθεν εάν τις ήναι εν Χριστώ είναι νέον κτίσμα· τα αρχαία παρήλθον, ιδού, τα πάντα έγειναν νέα.» (2 Κορ. 5:17)
Ο άγιος Θεός παρηγόρησε τον λαό Του και μάλιστα τον παρότρυνε να πάψουν να μνημονεύουν και να συλλογίζονται τα όσα έζησαν και υπέφεραν κάτω από τον Νόμο αλλά να απολαύσουν τα νέα πράγματα και τις ευλογίες που ετοίμασε ο Κύριος για «τὸ γένος Του» «τὸν ἐκλεκτό λαόν Του» που απέκτησε με το δικό Του αίμα, ώστε να διηγηθούν τις αρετές Του.
Μετά από τη δεύτερη πνευματική έξοδο από τα δεσμά του γράμματος και του θανάτου οι πιστοί Εβραίοι είδαν και θυμήθηκαν το έλεος και την αγάπη του Θεού για το λαό τους αλλά και για κάθε άνθρωπο. Είδαν τις αρετές του Θεού στη ζωή τους τις οποίες θα έπρεπε τώρα να εξαγγείλουν σε κάθε Ισραηλίτη και Εθνικό.
«μὴ μνημονεύετε τὰ πρῶτα καὶ τὰ ἀρχαῖα μὴ συλλογίζεσθε
ἰδοὺ ποιῶ καινὰ ἃ νῦν ἀνατελεῖ καὶ γνώσεσθε αὐτά καὶ ποιήσω ἐν τῇ ἐρήμῳ ὁδὸν καὶ ἐν τῇ ἀνύδρῳ ποταμούς εὐλογήσει με τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ σειρῆνες καὶ θυγατέρες στρουθῶν ὅτι ἔδωκα ἐν τῇ ἐρήμῳ ὕδωρ καὶ ποταμοὺς ἐν τῇ ἀνύδρῳ ποτίσαι τὸ γένος μου τὸ ἐκλεκτόν λαόν μου ὃν περιεποιησάμην τὰς ἀρετάς μου διηγεῖσθαι.» (Ησ. 43:18-21, Ο΄)
«τὸν ἔλεον κυρίου ἐμνήσθην τὰς ἀρετὰς κυρίου ἐν πᾶσιν οἷς ὁ κύριος ἡμῖν ἀνταποδίδωσιν κύριος κριτὴς ἀγαθὸς τῷ οἴκῳ ισραηλ ἐπάγει ἡμῖν κατὰ τὸ ἔλεος αὐτοῦ καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῆς δικαιοσύνης αὐτοῦ» (Ησ. 63:7)
«Σεις όμως είσθε γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός τον οποίον απέκτησεν ο Θεός, διά να εξαγγείλητε τας αρετάς εκείνου, όστις σας εκάλεσεν εκ του σκότους εις το θαυμαστόν αυτού φώς·» (1 Πέτρ. 2:9)
«ἐν ᾧ καὶ ἐκληρώθημεν προορισθέντες κατὰ πρόθεσιν τοῦ τὰ πάντα ἐνεργοῦντος κατὰ τὴν βουλὴν τοῦ θελήματος αὐτοῦ,
εἰς τὸ εἶναι ἡμᾶς εἰς ἔπαινον δόξης αὐτοῦ τοὺς προηλπικότας ἐν τῷ Χριστῷ·
ἐν ᾧ καὶ ὑμεῖς ἀκούσαντες τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, τὸ εὐαγγέλιον τῆς σωτηρίας ὑμῶν, ἐν ᾧ καὶ πιστεύσαντες ἐσφραγίσθητε τῷ πνεύματι τῆς ἐπαγγελίας τῷ ἁγίῳ,
ὅ ἐστιν ἀρραβὼν τῆς κληρονομίας ἡμῶν, εἰς ἀπολύτρωσιν τῆς περιποιήσεως, εἰς ἔπαινον τῆς δόξης αὐτοῦ.» (Εφεσ. 1:11-14 [SBLGNT])
Η οικοδόμηση του Αιώνιου πνευματικού Οίκου του Θεού
Πρώτα απ’ όλα ο Ιησούς τους φανέρωσε ότι στη δική τους γενιά θα ετοίμαζε και θα οικοδομούσε την Εκκλησία Του, όπου οι Πύλες του Άδη δεν θα μπορούσαν να υπερισχύσουν. Αντίθετα για όσους από το λαό Ισραήλ δεν ήθελαν να εισέλθουν μέσα στο Ζωντανό Ναό του Θεού θα έμενε o οίκος τους έρημος από την Παρουσία του Θεού δηλαδή ο επίγειος Ναός της Ιερουσαλήμ. Στη θέση του θα ερχόταν ο Νέος Πνευματικός Ναός που θα είχε σαν θεμέλιο και ακρογωνιαίο λίθο τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό και οι πνευματικές πέτρες που θα απάρτιζαν το Νέο Ναό θα ήταν οι επιστρέφοντες από την παράβαση διασκορπισμένοι και παρεπίδημοι Ιουδαίοι και Ισραηλίτες.
«κἀγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς·»(Ματθ. 16:18 [SBLGNT])
«γνωστὸν ἔστω πᾶσιν ὑμῖν καὶ παντὶ τῷ λαῷ Ἰσραὴλ ὅτι ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου, ὃν ὑμεῖς ἐσταυρώσατε, ὃν ὁ θεὸς ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν, ἐν τούτῳ οὗτος παρέστηκεν ἐνώπιον ὑμῶν ὑγιής.
οὗτός ἐστιν ὁ λίθος ὁ ἐξουθενηθεὶς ὑφ’ ὑμῶν τῶν οἰκοδόμων, ὁ γενόμενος εἰς κεφαλὴν γωνίας.» (Πράξ. 4:10-11 [SBLGNT])
«Πέτρος, απόστολος Ιησού Χριστού, προς τους παρεπιδήμους τους διεσπαρμένους εις Πόντον, Γαλατίαν, Καππαδοκίαν, Ασίαν και Βιθυνίαν,
εκλεκτούς κατά πρόγνωσιν Θεού Πατρός, διά του αγιασμού του Πνεύματος, εις υπακοήν και ραντισμόν του αίματος του Ιησού Χριστού· πληθυνθείη χάρις και ειρήνη εις εσάς.» (1 Πέτρ. 1:1-2)
«Εις τον οποίον προσερχόμενοι, ως εις λίθον ζώντα, υπό μεν των ανθρώπων αποδεδοκιμασμένον, παρά δε τω Θεώ εκλεκτόν, έντιμον,
και σεις, ως λίθοι ζώντες, οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον, διά να προσφέρητε πνευματικάς θυσίας ευπροσδέκτους εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού· σεις όμως είσθε γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός τον οποίον απέκτησεν ο Θεός, διά να εξαγγείλητε τας αρετάς εκείνου, όστις σας εκάλεσεν εκ του σκότους εις το θαυμαστόν αυτού φώς· οι ποτέ μη όντες λαός, τώρα δε λαός του Θεού, οι ποτέ μη ηλεημένοι, τώρα δε ελεηθέντες.» (1 Πέτρ. 1:3-10)
«Αγαπητοί, σας παρακαλώ ως ξένους και παρεπιδήμους, να απέχητε από των σαρκικών επιθυμιών, αίτινες στρατεύονται κατά της ψυχής,
να έχητε καλήν την διαγωγήν σας μεταξύ των εθνών, ίνα ενώ σας καταλαλούσιν ως κακοποιούς, εκ των καλών έργων, όταν ίδωσιν αυτά, δοξάσωσι τον Θεόν εν τη ημέρα της επισκέψεως.» (1 Πέτρ. 2:11-12)
Η Μια και Μοναδική αληθινή Νύμφη του Χριστού.
Οι ενωμένοι με το έλεος και την αγάπη Ιουδαίοι και Ισραηλίτες αποτελούσαν το ένα έθνος του πνευματικού Ισραήλ που ο Θεός στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού θα δεχόταν σαν την αγαπημένη Του Νύμφη. Είναι αυτοί που όπως προφήτευσε ο Ωσηέ θα ήταν «οι ποτέ μη όντες λαός, τώρα δε λαός του Θεού, οι ποτέ μη ηλεημένοι, τώρα δε ελεηθέντες» (Ωσ. 1:3-9, Ο΄)
«καὶ σπερῶ αὐτὴν ἐμαυτῷ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἐλεήσω τὴν οὐκ-ἠλεημένην καὶ ἐρῶ τῷ οὐ-λαῷ-μου λαός μου εἶ σύ καὶ αὐτὸς ἐρεῖ κύριος ὁ θεός μου εἶ σύ.» (Ωσ. 2:21-23, Ο΄)
“ἐν τῷ τόπῳ οὗ ἐρρέθη αὐτοῖς οὐ λαός μου ὑμεῖς ἐκεῖ κληθήσονται υἱοὶ θεοῦ ζῶντος καὶ συναχθήσονται οἱ υἱοὶ ιουδα καὶ οἱ υἱοὶ ισραηλ ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ θήσονται ἑαυτοῖς ἀρχὴν μίαν καὶ ἀναβήσονται ἐκ τῆς γῆς ὅτι μεγάλη ἡ ἡμέρα τοῦ ιεζραελ.» (Ωσ. 1:10-11, Ο΄)
Είναι αυτοί οι επιστρέφοντες από την παράβαση διασκορπισμένοι και παρεπίδημοι Ιουδαίοι και Ισραηλίτες που ενώ ήταν νεκροί ως προς το πνεύμα ο Θεός τους έδωσε ζωή καθώς πίστεψαν στον Ιησού Χριστό και έλαβαν το Άγιο Πνεύμα Του.
«Αληθώς, αληθώς σας λέγω ότι έρχεται ώρα, και ήδη είναι, ότε οι νεκροί θέλουσιν ακούσει την φωνήν του Υιού του Θεού, και οι ακούσαντες θέλουσι ζήσει.» (Ιωάν. 5:24-25)
Ο Θεός επέτρεψε στο δωδεκάφυλο Ισραήλ να παραμείνει έρημο χωρίς την παρουσία του Θεού στη ζωή τους. Μέσα σε αυτή την ερημιά και εγκαταλελειμμένοι ο Θεός μίλησε στις ταπεινωμένες και απογοητευμένες καρδιές τους, όπως έγινε όταν ο λαός Ισραήλ ανακάλυψε την αμαρτία του όταν ήταν εξουθενωμένοι μέσα στην Αίγυπτο και όταν βγήκαν μέσα από αυτή στα χρόνια του Ιησού του Ναυή με την περίπτωση της παράβασης του Αχάν στην κοιλάδα του Αχώρ.
«καὶ ἐξαρῶ τὰ ὀνόματα τῶν βααλιμ ἐκ στόματος αὐτῆς καὶ οὐ μὴ μνησθῶσιν οὐκέτι τὰ ὀνόματα αὐτῶν καὶ διαθήσομαι αὐτοῖς ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ διαθήκην μετὰ τῶν θηρίων τοῦ ἀγροῦ καὶ μετὰ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ μετὰ τῶν ἑρπετῶν τῆς γῆς καὶ τόξον καὶ ῥομφαίαν καὶ πόλεμον συντρίψω ἀπὸ τῆς γῆς καὶ κατοικιῶ σε ἐπ' ἐλπίδι καὶ μνηστεύσομαί σε ἐμαυτῷ εἰς τὸν αἰῶνα καὶ μνηστεύσομαί σε ἐμαυτῷ ἐν δικαιοσύνῃ καὶ ἐν κρίματι καὶ ἐν ἐλέει καὶ ἐν οἰκτιρμοῖς καὶ μνηστεύσομαί σε ἐμαυτῷ ἐν πίστει καὶ ἐπιγνώσῃ τὸν κύριον.» (Ωσ. 2:17-20, Ο΄)
«διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἐγὼ πλανῶ αὐτὴν καὶ τάξω αὐτὴν εἰς ἔρημον καὶ λαλήσω ἐπὶ τὴν καρδίαν αὐτῆς […] καὶ ἔσται ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ λέγει Κύριος καλέσει με ὁ ἀνήρ μου καὶ οὐ καλέσει με ἔτι βααλιμ» (Ωσ. 2:14-16, O΄)
Η προσευχή του απόστολου Παύλου όπως και όλων των μαθητών του Ιησού Χριστού ήταν οι πιστοί της εποχής εκείνης να ενδυναμωθούν στον εσωτερικό άνθρωπο ώστε «να κατοικήση ο Χριστός διά της πίστεως» μέσα στις καρδιές τους και «να πληρωθούν με όλον το πλήρωμα του Θεού». Έτσι ο Θεός θα έφτανε το σχέδιο Του στο τέλος καθώς θα ερχόταν η Βασιλεία του Θεού πάνω στη γη. Έτσι αυτό το τέλειο σώμα, ο Ναός του Θεού που μέσα του θα κατοικούσε ο Χριστός, το πλήρωμα του Θεού, που θα έδειχνε «εις τους επερχομένους αιώνας τον υπερβάλλοντα πλούτον της χάριτος αυτού» με την αγαθότητα που έδειξε ο Θεός στη γενιά των αποστόλων εν Χριστώ Ιησού.
«Διά τούτο κάμπτω τα γόνατά μου προς τον Πατέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, εκ του οποίου πάσα πατριά εν ουρανοίς και επί γης ονομάζεται,
διά να δώση εις εσάς κατά τον πλούτον της δόξης αυτού, να κραταιωθήτε εν δυνάμει διά του Πνεύματος αυτού εις τον εσωτερικόν άνθρωπον,
διά να κατοικήση ο Χριστός διά της πίστεως εν ταις καρδίαις υμών,
ώστε να δυνηθήτε, ερριζωμένοι και τεθεμελιωμένοι εν αγάπη, να καταλάβητε μετά πάντων των αγίων τι το πλάτος και μήκος και βάθος και ύψος,
και να γνωρίσητε την αγάπην του Χριστού την υπερβαίνουσαν πάσαν γνώσιν, διά να πληρωθήτε με όλον το πλήρωμα του Θεού.
Εις δε τον δυνάμενον υπερεκπερισσού να κάμη υπέρ πάντα όσα ζητούμεν ή νοούμεν, κατά την δύναμιν την ενεργουμένην εν ημίν,
εις αυτόν έστω η δόξα εν τη εκκλησία διά Ιησού Χριστού εις πάσας τας γενεάς του αιώνος των αιώνων· αμήν.» (Εφεσ. 3:14-21)
Από εδώ και πέρα οι άνθρωποι θα έβλεπαν ένα ουράνιο τόξο πάνω από το Θρόνο του Θεού που δε είναι άλλο από την ειρήνη που έδωσε ο Θεός σαν Διαθήκη στους ανθρώπους που αποτελούσαν «το γένος Του» με μια αιώνια υπόσχεση ότι δεν θα υπάρχει φθόνος, έριδα και καταλαλιά μέσα στο Σώμα Του και Αιώνια θα είναι το κατοικητήριο του Θεού.
Δεν θα ερχόταν ξανά οργή πάνω στο λαό του Θεού και δεν θα αποχωριζόταν ο λαός Του ποτέ από το άγιο πρόσωπό Του, που είναι η ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ.
Όσοι στους μελλοντικούς αιώνες θα απέβλεπαν με πίστη σε αυτήν την Αιώνια Διαθήκη του Γάμου του Αρνίου με το γένος του Θεού θα συμμετείχαν στην αύξηση της Βασιλείας του Θεού εις τους αιώνες των αιώνων.
Και τα Έθνη συμμέτοχα των επαγγελιών του Θεού
Ο Κύριος ο Θεός που είναι Αγάπη ενέπνευσε τον Σολομώντα να κάνει αυτή την προσευχή στον Θεό. Οι ξένοι να έχουν μερίδα μεταξύ των κληρονόμων των φυλών του Ισραήλ για να λατρεύουν τον Μόνο Ένα Θεό του Ισραήλ στα χρόνια «του αιώνα» της Παλαιάς Διαθήκης.
«Ακόμα και τον ξένο, που δεν είναι από τον λαό σου τον Ισραήλ, αλλά έρχεται από μακρινή γη για το μεγάλο σου όνομα, και για το κραταιό σου χέρι, και για τον απλωμένο βραχίονά σου, αν έρθουν και προσευχηθούν σ' αυτόν τον οίκο, τότε, εσύ εισάκουσε από τον ουρανό, από τον τόπο τής κατοίκησής σου, και κάνε σύμφωνα με όλα όσα ο ξένος σε επικαλεστεί, για να γνωρίσουν όλοι οι λαοί τής γης το όνομά σου, και να σε φοβούνται, όπως και ο λαός σου ο Ισραήλ, και να γνωρίσουν ότι το όνομά σου ονομάστηκε επάνω σ' αυτόν τον οίκο, που οικοδόμησα.» (2Χρ. 6:32-33)
Αλλά ο Ησαΐας, εμπνευσμένος από το Άγιο Πνεύμα του Θεού, προφήτευσε για τους ξένους (εθνικούς κατά σάρκα) ότι αν θα τηρούσαν τις εντολές Αγάπης Του στην Καινή Διαθήκη που είναι η εκπλήρωση του Σαββάτου του Κυρίου Θεού θα τους έδινε κληρονομιά στον Ναό Του και ο Θεός θα έδινε ένα αιώνιο όνομα καλύτερο από τους γιους και τις κόρες Του (σαρκικό Ισραήλ).
«Και ο γιος τού αλλογενή, αυτός, που προστίθεται στον Κύριο, ας μη πει, λέγοντας: Ο Κύριος θα με χωρίσει από τον λαό του ολοκληρωτικά· ούτε ο ευνούχος ας λέει: Δες, εγώ [είμαι] δέντρο ξερό.
Επειδή, έτσι λέει ο Κύριος: Στους ευνούχους, όσοι τηρούν τα σάββατά μου, και διαλέγουν εκείνα που μου αρέσουν, και κρατούν τη διαθήκη μου,
σ' αυτούς, μάλιστα, θα δώσω μέσα στον οίκο μου, και μέσα στα τείχη μου, τόπο και όνομα καλύτερο από τους γιους και τις θυγατέρες· σ' αυτούς θα δώσω αιώνιο όνομα, που δεν θα εκλείψει.
Και για τους γιους τού αλλογενή, που θα προστίθενταν στον Κύριο, για να δουλεύουν σ' αυτόν, και να αγαπούν το όνομα του Κυρίου, για να είναι δούλοι του· όσοι τηρούν το σάββατο, ώστε να μη το βεβηλώσουν, και κρατούν τη διαθήκη μου· θα φέρω κι αυτούς στο άγιο βουνό μου, και θα τους ευφράνω στον οίκο τής προσευχής μου· τα ολοκαυτώματά τους και οι θυσίες τους [θα είναι] δεκτές επάνω στο θυσιαστήριό μου· επειδή, ο οίκος μου θα ονομάζεται: Οίκος προσευχής για όλους τους λαούς.
Έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός, αυτός που συγκεντρώνει τους διασκορπισμένους τού Ισραήλ: Θα συγκεντρώσω ακόμα σ' αυτόν [και άλλους], εκτός από τους συγκεντρωμένους του.» (Ησ. 56:3-8)
Ο Παύλος κάνει γνωστή την αποκάλυψη της γνώσης του μυστηρίου της ένωσης Εβραίων και Εθνικών μέσα στον Ναό του Θεού, που λέγεται Ιησούς Χριστός.
«Γι' αυτό, να θυμάστε ότι, εσείς, οι άλλοτε εθνικοί κατά σάρκα, που αποκαλείστε ακροβυστία, απ' αυτούς που αποκαλούνται περιτομή, η οποία γίνεται με το χέρι στη σάρκα· ότι, εκείνο τον καιρό, ήσασταν χωρίς Χριστό, απαλλοτριωμένοι από την πολιτεία τού Ισραήλ, και ξένοι από τις διαθήκες τής υπόσχεσης, μη έχοντας ελπίδα, και ήσασταν στον κόσμο χωρίς Θεό· τώρα, όμως, διαμέσου τού Ιησού Χριστού, εσείς που άλλοτε ήσασταν μακριά, γίνατε κοντά διαμέσου τού αίματος του Χριστού.
Επειδή, αυτός είναι η ειρήνη μας, ο οποίος έκανε τα δύο [μέρη] ένα, και γκρέμισε το μεσότοιχο του φραγμού,
καταργώντας την έχθρα επάνω στη σάρκα του, τον νόμο των εντολών, [που είναι] στα διατάγματα, ώστε, στον εαυτό του, να κτίσει τούς δύο σε έναν καινούργιο άνθρωπο, φέρνοντας ειρήνη·
και να συμφιλιώσει και τους δύο σε ένα σώμα προς τον Θεό διαμέσου τού σταυρού, αφού θανάτωσε διαμέσου αυτού την έχθρα.
Και όταν ήρθε, κήρυξε ευαγγέλιο ειρήνης σε σας που ήσασταν μακριά, και σ' αυτούς που [ήσαν] κοντά· επειδή, διαμέσου αυτού έχουμε και οι δύο την είσοδο προς τον Πατέρα με ένα Πνεύμα. Επομένως, λοιπόν, δεν είστε πλέον ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίτες των αγίων και οικείοι τού Θεού, που εποικοδομηθήκατε επάνω στο θεμέλιο των αποστόλων και των προφητών, που ακρογωνιαία [πέτρα] είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός·
στον οποίο κάθε οικοδομή, καθώς συναρμολογείται, αυξάνει σε έναν άγιο ναό εν Κυρίω· στον οποίο κι εσείς συνοικοδομείστε σε κατοικητήριο του Θεού διαμέσου τού Πνεύματος.» (Εφεσ. 2:11-22)
Η δόξα ανήκει στον Κύριο μας Ιησού Χριστό.
Το έλεος του Θεού και η αποκατάσταση του Ισραήλ φανερώθηκε την Ημέρα της Πεντηκοστής.
Συγγραφέας : Βασίλειος Αναστ. Ζαφείρογλου (17/6/2023)
Ο άγγελος όταν φανερώθηκε στον Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ έδωσε δύο υποσχέσεις:
«Ἰωσὴφ δὲ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, δίκαιος ὢν καὶ μὴ θέλων αὐτὴν δειγματίσαι, ἐβουλήθη λάθρᾳ ἀπολῦσαι αὐτήν. ταῦτα δὲ αὐτοῦ ἐνθυμηθέντος ἰδοὺ ἄγγελος κυρίου κατ’ ὄναρ ἐφάνη αὐτῷ λέγων· Ἰωσὴφ υἱὸς Δαυίδ, μὴ φοβηθῇς παραλαβεῖν Μαρίαν τὴν γυναῖκά σου, τὸ γὰρ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν ἐκ πνεύματός ἐστιν ἁγίου· τέξεται δὲ υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν, αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν. τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· Ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσουσιν τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ· ὅ ἐστιν μεθερμηνευόμενον μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός.» (Ματθ. 1:19-23 [SBLGNT])
α) Ο Ιησούς Χριστός θα ήταν ο Ἐμμανουήλ, η ορατή εικόνα του Θεού Πατέρα σαν Παράκλητος κοντά στο λαό Του Ισραήλ .
β) Ο Ιησούς Χριστός θα έσωζε το λαό Του από τις αμαρτίες που διέπραξαν κάτω από το Νόμο.
Οι Ιουδαίοι είδαν τον Ιησού να διώχνει τα ζώα από το Ναό και να ανατρέπει τα τραπέζια των αργυραμοιβών στην αρχή της διακονίας Του. Τότε ρώτησαν τον Ιησού, «Ποιο σημείο δείχνεις σε μας, επειδή κάνεις αυτά;»
«ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Λύσατε τὸν ναὸν τοῦτον καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερῶ αὐτόν. εἶπαν οὖν οἱ Ἰουδαῖοι· Τεσσεράκοντα καὶ ἓξ ἔτεσιν οἰκοδομήθη ὁ ναὸς οὗτος, καὶ σὺ ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερεῖς αὐτόν; ἐκεῖνος δὲ ἔλεγεν περὶ τοῦ ναοῦ τοῦ σώματος αὐτοῦ. ὅτε οὖν ἠγέρθη ἐκ νεκρῶν, ἐμνήσθησαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ὅτι τοῦτο ἔλεγεν, καὶ ἐπίστευσαν τῇ γραφῇ καὶ τῷ λόγῳ ὃν εἶπεν ὁ Ἰησοῦς.» (Ιωάν. 2:19-22 [SBLGNT])
Είναι σημαντικό να προσέξουμε τι θυμήθηκαν και τι κατάλαβαν οι μαθητές του Ιησού μετά την ανάστασή Του. Πρώτα θυμήθηκαν ότι είχε πει «Λύσατε τὸν ναὸν τοῦτον» και δεύτερον ότι «ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερῶ αὐτόν».
Όταν ο Ιησούς είπε «Λύσατε τὸν ναὸν τοῦτον» μιλούσε για την απόρριψη και τον σταυρικό θάνατο που θα υπέμεινε και θα υπέφερε από τους Ιουδαίους. Οι μαθητές δεν μπορούσαν να αντιληφθούν και να πιστέψουν ότι ο Χριστός του Θεού, ο Λόγος του Θεού που έγινε σάρκα, θα μπορούσε να υποφέρει τόσα πάθη και τελικά να θανατωθεί.
Από την άλλη ο Ιησούς άρχισε να υπονοεί για το μεγαλείο της δόξας Του, λέγοντας «ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερῶ αὐτόν». Ούτε καν μπορούσαν να συλλογιστούν και να αντιληφθούν ότι το σώμα του Ιησού θα ανασταινόταν και μάλιστα αυτός Αυτός ο Ίδιος θα έγειρε αυτό το σώμα.
Το έλεος του Θεού και η αποκατάσταση του Ισραήλ φανερώθηκε την Ημέρα της Πεντηκοστής.
Συγγραφέας : Βασίλειος Αναστ. Ζαφείρογλου (17/6/2023)
Ο άγγελος όταν φανερώθηκε στον Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ έδωσε δύο υποσχέσεις:
«Ἰωσὴφ δὲ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, δίκαιος ὢν καὶ μὴ θέλων αὐτὴν δειγματίσαι, ἐβουλήθη λάθρᾳ ἀπολῦσαι αὐτήν. ταῦτα δὲ αὐτοῦ ἐνθυμηθέντος ἰδοὺ ἄγγελος κυρίου κατ’ ὄναρ ἐφάνη αὐτῷ λέγων· Ἰωσὴφ υἱὸς Δαυίδ, μὴ φοβηθῇς παραλαβεῖν Μαρίαν τὴν γυναῖκά σου, τὸ γὰρ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν ἐκ πνεύματός ἐστιν ἁγίου· τέξεται δὲ υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν, αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν. τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· Ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσουσιν τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ· ὅ ἐστιν μεθερμηνευόμενον μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός.» (Ματθ. 1:19-23 [SBLGNT])
α) Ο Ιησούς Χριστός θα ήταν ο Ἐμμανουήλ, η ορατή εικόνα του Θεού Πατέρα σαν Παράκλητος κοντά στο λαό Του Ισραήλ .
β) Ο Ιησούς Χριστός θα έσωζε το λαό Του από τις αμαρτίες που διέπραξαν κάτω από το Νόμο.
Οι Ιουδαίοι είδαν τον Ιησού να διώχνει τα ζώα από το Ναό και να ανατρέπει τα τραπέζια των αργυραμοιβών στην αρχή της διακονίας Του. Τότε ρώτησαν τον Ιησού, «Ποιο σημείο δείχνεις σε μας, επειδή κάνεις αυτά;»
«ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Λύσατε τὸν ναὸν τοῦτον καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερῶ αὐτόν. εἶπαν οὖν οἱ Ἰουδαῖοι· Τεσσεράκοντα καὶ ἓξ ἔτεσιν οἰκοδομήθη ὁ ναὸς οὗτος, καὶ σὺ ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερεῖς αὐτόν; ἐκεῖνος δὲ ἔλεγεν περὶ τοῦ ναοῦ τοῦ σώματος αὐτοῦ. ὅτε οὖν ἠγέρθη ἐκ νεκρῶν, ἐμνήσθησαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ὅτι τοῦτο ἔλεγεν, καὶ ἐπίστευσαν τῇ γραφῇ καὶ τῷ λόγῳ ὃν εἶπεν ὁ Ἰησοῦς.» (Ιωάν. 2:19-22 [SBLGNT])
Είναι σημαντικό να προσέξουμε τι θυμήθηκαν και τι κατάλαβαν οι μαθητές του Ιησού μετά την ανάστασή Του. Πρώτα θυμήθηκαν ότι είχε πει «Λύσατε τὸν ναὸν τοῦτον» και δεύτερον ότι «ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερῶ αὐτόν».
Όταν ο Ιησούς είπε «Λύσατε τὸν ναὸν τοῦτον» μιλούσε για την απόρριψη και τον σταυρικό θάνατο που θα υπέμεινε και θα υπέφερε από τους Ιουδαίους. Οι μαθητές δεν μπορούσαν να αντιληφθούν και να πιστέψουν ότι ο Χριστός του Θεού, ο Λόγος του Θεού που έγινε σάρκα, θα μπορούσε να υποφέρει τόσα πάθη και τελικά να θανατωθεί.
Από την άλλη ο Ιησούς άρχισε να υπονοεί για το μεγαλείο της δόξας Του, λέγοντας «ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερῶ αὐτόν». Ούτε καν μπορούσαν να συλλογιστούν και να αντιληφθούν ότι το σώμα του Ιησού θα ανασταινόταν και μάλιστα αυτός Αυτός ο Ίδιος θα έγειρε αυτό το σώμα.
Αξίζει εδώ να σκεφτούμε και να αναρωτηθούμε: Άραγε ποιος ήταν πραγματικά ο άνθρωπος Ιησούς Χριστός; Πως θα μπορούσε κάποιος που είναι άνθρωπος να αναστήσει τον εαυτό Του από τους νεκρούς;
Ο Ιησούς ήταν ο Ποιμένας που μάζεψε τα πρώτα πρόβατα Του κοντά Του.
«Εγώ είμαι ο ποιμένας ο καλός· ο ποιμένας ο καλός την ψυχή του βάζει για χάρη των προβάτων.» (Ιωάν. 10:11 [Φίλος])
«Όπως σας είπα, τα δικά μου πρόβατα ακούν τη φωνή μου, και εγώ τα γνωρίζω· και με ακολουθούν. Και εγώ δίνω σ' αυτά αιώνια ζωή· και δεν θα χαθούν στον αιώνα, και κανένας δεν θα τα αρπάξει από το χέρι μου. Ο Πατέρας μου, ο οποίος μου τα έδωσε, είναι μεγαλύτερος από όλους· και κανένας δεν μπορεί να τα αρπάξει από το χέρι τού Πατέρα μου. Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα.» (Ιωάν. 10:27-30 [Φίλος])
Ο Ιησούς σαν Υιός του Ανθρώπου που ήταν ο ορατός Ποιμένας των προβάτων διακήρυττε ότι «κανένας δεν θα τα αρπάξει από το χέρι Του». Την ίδια στιγμή έδειχνε ότι ο ουράνιος Πατέρας που κατοικούσε μέσα Του ήταν Αυτός που κρατούσε τα πρόβατα στο χέρι Του και ήταν «μεγαλύτερος από όλους· και κανένας δεν μπορούσε να τα αρπάξει από το χέρι Του». Ο Ιησούς Χριστός έδειχνε ότι Αυτός σαν άνθρωπος ήταν η ορατή εικόνα του Ποιμένα των προβάτων, του Θεού Πατέρα.
Κάθε Εβραίος ή και Σαμαρείτης έχει έναν άλλο άνθρωπο κάτω από τον οποίο κατέφευγε και τον θεωρούσε σαν «πατέρα», επειδή εκείνος ίσως ήταν σπουδαίος στα μάτια του Θεού αλλά και στα μάτια των άλλων ανθρώπων των φυλών του Ισραήλ. Ένα απτό παράδειγμα αυτής της λογικής ήταν η Σαμαρείτισσα.
«Του λέει, λοιπόν, η γυναίκα η Σαμαρείτισσα: Πώς εσύ, ενώ είσαι Ιουδαίος, ζητάς να πιεις από μένα, που είμαι γυναίκα Σαμαρείτισσα; Επειδή, δεν έχουν επικοινωνία οι Ιουδαίοι με τους Σαμαρείτες.
Ο Ιησούς αποκρίθηκε και της είπε: Αν ήξερες τη δωρεά τού Θεού, και ποιος είναι αυτός που σου λέει: Δος μου να πιω, εσύ θα ζητούσες απ' αυτόν, και θα σου έδινε το ζωντανό νερό. Η γυναίκα λέει σ' αυτόν: Κύριε, ούτε δοχείο άντλησης έχεις, και το πηγάδι είναι βαθύ· από πού, λοιπόν, έχεις το ζωντανό νερό;
Μήπως εσύ είσαι μεγαλύτερος από τον πατέρα μας, τον Ιακώβ, που μας έδωσε το πηγάδι, και ήπιε απ' αυτό αυτός, και οι γιοι του, και τα ζωντανά του;
Ο Ιησούς αποκρίθηκε και της είπε: Καθένας που πίνει από τούτο το νερό, θα διψάσει ξανά· όποιος, όμως, πιει από το νερό που εγώ θα του δώσω, δεν θα διψάσει στον αιώνα· αλλά, το νερό που θα δώσω σ' αυτόν, θα γίνει μέσα του πηγή νερού, που θα αναβλύζει σε αιώνια ζωή.
Η γυναίκα λέει σ' αυτόν: Κύριε, δος μου αυτό το νερό, για να μη διψάω ούτε να έρχομαι εδώ να αντλώ. Ο Ιησούς λέει σ' αυτήν: Πήγαινε, κάλεσε τον άνδρα σου κι έλα εδώ. Η γυναίκα απάντησε και είπε: Δεν έχω άνδρα. Ο Ιησούς λέει σ' αυτήν: Σωστά είπες, ότι: Δεν έχω άνδρα· επειδή, πέντε άνδρες πήρες, και [εκείνον] που έχεις τώρα, δεν είναι άνδρας σου· αυτό [που] είπες [είναι] αλήθεια.
Η γυναίκα λέει σ' αυτόν: Κύριε, βλέπω ότι εσύ είσαι προφήτης. Οι πατέρες μας προσκύνησαν σε τούτο το βουνό· κι εσείς λέτε ότι στα Ιεροσόλυμα είναι ο τόπος, όπου πρέπει να προσκυνούμε. Ο Ιησούς τής λέει: Γυναίκα, πίστεψέ με, ότι, έρχεται ώρα, κατά την οποία ούτε σε τούτο το βουνό ούτε στα Ιεροσόλυμα θα προσκυνήσετε τον Πατέρα.
Εσείς προσκυνάτε [εκείνο] που δεν ξέρετε· εμείς προσκυνούμε [εκείνο] που ξέρουμε· επειδή, η σωτηρία είναι από τους Ιουδαίους. Όμως, έρχεται ώρα, και ήδη είναι, όταν οι αληθινοί προσκυνητές θα προσκυνήσουν τον Πατέρα με πνεύμα και με αλήθεια· επειδή, ο Πατέρας τέτοιου είδους ζητάει [να είναι] εκείνοι που τον προσκυνούν. Ο Θεός [είναι] πνεύμα· και εκείνοι που τον προσκυνούν με πνεύμα και με αλήθεια πρέπει να [τον] προσκυνούν.
Η γυναίκα λέει σ' αυτόν: Ξέρω ότι έρχεται ο Μεσσίας, αυτός που λέγεται Χριστός· όταν έρθει εκείνος, θα μας [τα] αναγγείλει όλα.
Ο Ιησούς λέει σ' αυτήν: Εγώ είμαι, αυτός που σου μιλάει.»
(Ιωάν. 4:9-26 [Φίλος])
Αυτός ο Ιησούς ήταν ο Παράκλητος, που θα οδηγούσε τα τέκνα του Ισραήλ και μετά όλη την ανθρωπότητα να αποδεχθούν την αγάπη του Μόνου Θεού και Πατέρα. Αυτός ο Μόνος Θεός που φανερώθηκε στη γη ως άνθρωπος για να υπηρετήσει και να σώσει το ανθρώπινο γένος. ώστε να γίνουν πολίτες μιας Νέας Γης και Ενός Νέου Έθνους. Όντας γεννημένοι από τον Έσχατο Αδάμ, που έγινε Πνεύμα Ζωοποιό, οδηγούνται να γνωρίσουν και να καταλάβουν ότι ο Ίδιος ο Ιησούς είναι ο Μόνος Αληθινός Θεός και Πατέρας, που θα τους χάριζε αιώνια ζωή και αυτή με αφθονία.
Ο Ιησούς όταν πλησίαζε στο τέλος της διακονίας Του, είπε στους μαθητές Του, ότι σε λίγο θα έφευγε και θα πήγαινε στον Πατέρα.
Τότε οι μαθητές Του λυπήθηκαν που θα τους εγκατέλειπε και ζήτησαν να πάνε και αυτοί μαζί Του.
Πράγματι ο Ιησούς τους παρηγόρησε λέγοντας τους :
«Μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία· πιστεύετε εἰς τὸν θεόν, καὶ εἰς ἐμὲ πιστεύετε. ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ πατρός μου μοναὶ πολλαί εἰσιν· εἰ δὲ μή, εἶπον ἂν ὑμῖν ὅτι πορεύομαι ἑτοιμάσαι τόπον ὑμῖν· καὶ ἐὰν πορευθῶ καὶ ἑτοιμάσω τόπον ὑμῖν, πάλιν ἔρχομαι καὶ παραλήμψομαι ὑμᾶς πρὸς ἐμαυτόν, ἵνα ὅπου εἰμὶ ἐγὼ καὶ ὑμεῖς ἦτε. καὶ ὅπου ἐγὼ ὑπάγω οἴδατε τὴν ὁδόν.» (Ιωάν. 14:1-4 [SBLGNT])
Η παρήγορη απάντηση του Ιησού ήταν ότι υπήρχαν «πολλές μονές» στον Οίκο του πατέρα Του. Ο Οίκος του Πατέρα Του ήταν το απρόσιτο φως της αιωνιότητας που ο Μόνο ο Θεός που είχε την Αθανασία μπορούσε να κατοικεί.
«Σου παραγγέλλω μπροστά στο Θεό, που ζωογονεί τα πάντα, και [στο] Χριστό Ιησού, που μαρτύρησε επί Ποντίου Πιλάτου την καλή ομολογία, να τηρήσεις την εντολή άσπιλη [και] ανεπίληπτη μέχρι την επιφάνεια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού,
την οποία θα δείξει στους δικούς του [καθορισμένους] καιρούς ο μακάριος και μόνος δυνάστης, ο βασιλιάς αυτών που βασιλεύουν και Κύριος αυτών που κυριαρχούν, ο μόνος που έχει αθανασία, που κατοικεί σε φως απρόσιτο, τον οποίο κανείς από [τους] ανθρώπους δεν είδε ούτε δύναται να [τον] δει. Σε αυτόν [ας είναι ]τιμή και εξουσία αιώνια! Αμήν.» (1Τιμ. 6:13-16 [Μεταγλώττιση])
Αφού θα τους ετοίμαζε τον τόπο της αιώνιας κατοικίας τους στα επουράνια θα ερχόταν να τους πάρει μαζί Του για να ζήσουν μαζί Του στην αιώνια ζωή του Πατέρα όπου και Αυτός ο Ιησούς κατοικούσε και κατοίκησε μετά την θριαμβευτική Του Ανάσταση..
Όπως στο Ναό του Σολομώντα στην Ιερουσαλήμ υπήρχαν πολλές «μονές» δηλαδή καταλύματα για να κατοικούν οι ιερείς του Ναού, έτσι ετοίμασε στα επουράνια «τις μονές» μέσα στο Ναό της νέας Ιερουσαλήμ όπου θα υπηρετούσαν σαν ιερεις οι πιστοί των ημερών του Ιησού και της γενιάς των πρώτων αποστόλων.
Με πολλή ειλικρίνεια αλλά και αφέλεια ο Θωμάς απάντησε:
«λέγει αὐτῷ Θωμᾶς· Κύριε, οὐκ οἴδαμεν ποῦ ὑπάγεις· πῶς δυνάμεθα τὴν ὁδὸν εἰδέναι;» (Ιωάν. 14:5 [SBLGNT])
Τότε ο Κύριος Ιησούς τους μίλησε με ένα παράξενο αινιγματικό γρίφο :
«λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή· οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι’ ἐμοῦ. εἰ ἐγνώκειτέ με, καὶ τὸν πατέρα μου ἂν ᾔδειτε· ἀπ’ ἄρτι γινώσκετε αὐτὸν καὶ ἑωράκατε αὐτόν.» (Ιωάν. 14:6-7 [SBLGNT])
Για πρώτη φορά ο Ιησούς υπαινίσσεται όχι απλά ότι αυτός είναι ο δρόμος προς τον Πατέρα αλλά «αν γνωρίζατε εμένα, θα γνωρίζατε και τον Πατέρα μου· και από τώρα τον γνωρίζετε, και τον είδατε.»
Τότε ο Φίλιππος ζητά κάτι από τον Ιησού.
«Κύριε, δείξε σε μας τον Πατέρα, και μας αρκεί.» «Ο Ιησούς λέει σ' αυτόν: Τόσον καιρό είμαι μαζί σας, και δεν με γνώρισες, Φίλιππε; Όποιος είδε εμένα, είδε τον Πατέρα· και πώς εσύ λες: Δείξε σε μας τον Πατέρα;» (Ιωάν. 14:9 [Φίλος])
Με λίγα λόγια ο Ιησούς τους λέει ότι αυτός είναι ο Πατέρας. Κάτι που δεν ήταν και τόσο κατανοητό για εκείνη τη στιγμή από τους αποστόλους.
Επειδή θα έμεναν σε λίγο μόνοι και δεν θα ήταν μαζί τους ο Εμμανουήλ με την αγάπη και τα παρήγορα λόγια Του, τότε τους είπε ο Ιησούς:
«Αν με αγαπάτε, φυλάξτε τις εντολές μου. Και εγώ θα παρακαλέσω τον Πατέρα, και θα σας δώσει έναν άλλον Παράκλητο, για να μένει μαζί σας στον αιώνα, το Πνεύμα τής αλήθειας, το οποίο ο κόσμος δεν μπορεί να λάβει, επειδή δεν το βλέπει ούτε το γνωρίζει· εσείς, όμως, το γνωρίζετε, επειδή μένει μαζί σας, και μέσα σας θα είναι.» (Ιωάν. 14:15-17 [Φίλος])
Μέχρι τώρα ο Ιησούς ήταν ο ορατός Παράκλητός τους που έμενε μαζί τους. Όπως είπαμε ήταν ο Εμμανουήλ. Αυτός ο ίδιος ο Ιησούς που έμενε μαζί τους θα ήταν ο άλλος Παράκλητος που τώρα δεν θα ήταν ορατά μαζί τους αλλά θα ήταν μέσα τους σαν το Πνεύμα της Αληθείας δηλαδή ως το Άγιο Πνεύμα. Σύμφωνα με τα λόγια του Ιησού οι μαθητές γνώριζαν τον άλλο Παράκλητο γιατί έμενε μαζί τους και σε λίγο δεν θα ήταν μαζί τους αλλά μέσα τους.
Οι μαθητές αποκλείεται να γνώριζαν το Άγιο Πνεύμα σαν ένα άλλο πρόσωπο εκτός του Ιησού, γιατί το Πνεύμα το Άγιο δεν είχε δοθεί σε κανέναν άνθρωπο πριν την ημέρα της Πεντηκοστής.
«Όποιος πιστεύει σ’ εμένα, καθώς είπε η Γραφή, “ποταμοί νερού ζωντανού θα ρεύσουν από την κοιλιά του”.
Και αυτό [το] είπε για το Πνεύμα που έμελλαν να λαβαίνουν εκείνοι που πίστεψαν σ’ αυτόν. Γιατί δεν ήταν [δοσμένο ]ακόμα [το] Πνεύμα, επειδή [ο] Ιησούς δεν είχε ακόμα δοξαστεί.» (Ιωάν. 7:38-39 [Μεταγλώττιση])
Ο απόστολος Παύλος μας δίνει μια πολλή σπουδαία κατανόηση.
«οὕτως καὶ γέγραπται· Ἐγένετο ὁ πρῶτος ἄνθρωπος Ἀδὰμ εἰς ψυχὴν ζῶσαν· ὁ ἔσχατος Ἀδὰμ εἰς πνεῦμα ζῳοποιοῦν.» (1Κορ. 15:45 [SBLGNT])
Όσοι θα γεννιόταν από τον έσχατο Αδάμ θα είχαν αιώνια ζωή μέσα τους όπως και ο Πατέρας τους, που είναι η Ίδια η Ζωή.
Συνεχίζοντας ο Ιησούς και γνωρίζοντας τη θλίψη τους τούς λέει :
«Δεν θα σας αφήσω ορφανούς· έρχομαι σε σας.
Λίγο ακόμα, και ο κόσμος δεν με βλέπει πλέον· εσείς, όμως, με βλέπετε· επειδή, εγώ ζω, κι εσείς θα ζείτε.» (Ιωάν. 14:18-19 [Φίλος])
Η δήλωση του Ιησού είναι αινιγματική αλλά και ξεκάθαρη για όποιον ήθελε και θέλει να καταλάβει.
«Δεν θα σας αφήσω ορφανούς· έρχομαι σε σας.»
Ο αποχωρισμός του Ιησού από τους μαθητές είναι αποχωρισμός του Πατέρα από τα παιδιά Του. Οι μαθητές καθώς ο Ιησούς θα έφευγε για λίγο θα ένιωθαν την μοναξιά και ορφάνια των εγκατελειμμένων παιδιών από τον Πατέρα.. Ξέρουμε πολύ καλά από τα λόγια του Ιησού ότι ο άλλος Παράκλητος, το Πνεύμα της Αληθείας ήταν μαζί με τους μαθητές. Το Πνεύμα της Αληθείας δεν είναι άλλος από τον Ένα και Μόνο Αληθινό Θεό, τον Ουράνιο Πατέρα μας. Απλά η θεία πρόθεση του Πατέρα για τη σωτηρία και αποκατάσταση του λαού Του, ο Λόγος Του, έγινε σάρκα ερχόμενος ο Ίδιος ο Πατέρας σαν άνθρωπος για να υπηρετήσει και να σώσει κάθε αμαρτωλό.
Πόσο μεγάλη και θαυμαστή Αγάπη!!!!!
Σε λίγο ο υπόλοιπος κόσμος δεν θα τον έβλεπε. Οι μαθητές του Ιησού την ημέρα της Πεντηκοστής έλαβαν μέσα τους το Πνεύμα, που ήταν μέσα στην ορατή εικόνα του Θεού μας, τον Κύριο μας Ιησού Χριστό. Αυτός που κατοίκησε μέσα στον άνθρωπο Ιησού ήταν το πλήρωμα της Θεότητας δηλαδή ο Πατέρας. Αυτό το Πνεύμα που δεν ήταν άλλος από τον Κύριο Ιησού Χριστό, τους έδωσε τη δυνατότητα και εξουσία να είναι παιδιά του Θεού και από την άλλη κάθε μέρα αισθάνονταν ότι μέσα τους ήταν ο Πατέρας και δεν τους είχε αφήσει ορφανούς.
«Λίγο ακόμα, και ο κόσμος δεν με βλέπει πλέον· εσείς, όμως, με βλέπετε· επειδή, εγώ ζω, κι εσείς θα ζείτε.» (Ιωάν. 14:18-19 [Φίλος])
«Τότε, την τελευταία ημέρα της εορτής, τη μεγάλη, είχε σταθεί [όρθιος ]ο Ιησούς και φώναξε, λέγοντας: «Αν κάποιος διψά, ας έρχεται προς εμένα και ας πίνει. Όποιος πιστεύει σ’ εμένα, καθώς είπε η Γραφή, “ποταμοί νερού ζωντανού θα ρεύσουν από την κοιλιά του”. Και αυτό [το] είπε για το Πνεύμα που έμελλαν να λαβαίνουν εκείνοι που πίστεψαν σ’ αυτόν. Γιατί δεν ήταν [δοσμένο ]ακόμα [το] Πνεύμα, επειδή [ο] Ιησούς δεν είχε ακόμα δοξαστεί.» (Ιωάν. 7:37-39 [Μεταγλώττιση])
Αφού ο έσχατος Αδάμ, αν και πέθανε, αναστήθηκε όντας «ο πρωτότοκος από τους νεκρούς» και θα ζούσε «εις τους αιώνας των αιώνων» τότε και εκείνοι που θα δέχονταν δια της πίστεως τον Ιησού σαν Πατέρα τους θα ζούσαν αιώνια.
Ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη βλέπει σε όραση Εκείνον που για τριάμισι χρόνια ήταν μαζί στη διακονία με τον Ιησού. «Και όταν τον είδα, έπεσα κοντά στα πόδια του σαν νεκρός· και έβαλε επάνω μου το δεξί του χέρι, λέγοντας: Μη φοβάσαι· εγώ είμαι ο πρώτος και ο τελευταίος, κι αυτός που ζει, και έγινα νεκρός· και δες, είμαι ζωντανός στους αιώνες των αιώνων· αμήν· και έχω τα κλειδιά τού άδη και του θανάτου.» (Αποκ. 1:17-18 [Φίλος])
Δυστυχώς τόσο τις ημέρες του Ιησού αλλά και στη διάρκεια της γενιάς των πρώτων αποστόλων οι Εβραίοι δεν μπορούσαν να δουν την σοφία και αγάπη του Θεού Πατέρα, όπως αυτή εκφράστηκε στέλνοντας τον Ιησού Χριστό στον τότε κόσμο του Ιουδαϊσμού της Παλαιστίνης.
«ἀλλὰ ἐπωρώθη τὰ νοήματα αὐτῶν. ἄχρι γὰρ τῆς σήμερον ἡμέρας τὸ αὐτὸ κάλυμμα ἐπὶ τῇ ἀναγνώσει τῆς παλαιᾶς διαθήκης μένει μὴ ἀνακαλυπτόμενον, ὅτι ἐν Χριστῷ καταργεῖται, ἀλλ’ ἕως σήμερον ἡνίκα ἂν ἀναγινώσκηται Μωϋσῆς κάλυμμα ἐπὶ τὴν καρδίαν αὐτῶν κεῖται·
ἡνίκα δὲ ἐὰν ἐπιστρέψῃ πρὸς κύριον, περιαιρεῖται τὸ κάλυμμα. ὁ δὲ κύριος τὸ πνεῦμά ἐστιν· οὗ δὲ τὸ πνεῦμα κυρίου, ἐλευθερία. ἡμεῖς δὲ πάντες ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ τὴν δόξαν κυρίου κατοπτριζόμενοι τὴν αὐτὴν εἰκόνα μεταμορφούμεθα ἀπὸ δόξης εἰς δόξαν, καθάπερ ἀπὸ κυρίου πνεύματος.» (2Κορ. 3:14-18 [SBLGNT])
«Στους δικούς του ήρθε(δηλ. τον Εβραϊκό λαό), αλλά οι δικοί του δεν τον παράλαβαν. Όσοι όμως έλαβαν αυτόν, σ’ αυτούς έδωσε εξουσία τέκνα Θεού να γίνουν· σ’ όσους πιστεύουν στ’ όνομά του, που όχι από αίματα, ούτε από σάρκας θέλημα ούτε από θέλημα άντρα, αλλ’ από [το] Θεό γεννήθηκαν.» (Ιωάν. 1:11-13 [Μεταγλώττιση])
«Έτσι κι εμείς, όταν ήμασταν νήπιοι, ήμασταν δουλωμένοι κάτω από τα στοιχεία τού κόσμου(την τήρηση του Νόμου)· όταν, όμως, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, ο Θεός εξαπέστειλε τον Υιό του, ο οποίος γεννήθηκε από γυναίκα και υποτάχθηκε στον νόμο· για να εξαγοράσει αυτούς που ήσαν κάτω από τον νόμο, ώστε να λάβουμε την υιοθεσία. Και επειδή είστε γιοι, ο Θεός έστειλε το Πνεύμα τού Υιού του στις καρδιές σας, το οποίο κράζει: Αββά, Πατέρα.» (Γαλ. 4:3-6 [Φίλος])
«Ο δε Κύριος είναι το Πνεύμα· και όπου είναι το Πνεύμα τού Κυρίου, εκεί υπάρχει ελευθερία.» (2Κορ. 3:17 [Φίλος])
Την ημέρα της Πεντηκοστής της χρονιάς που αναστήθηκε ο Ιησούς συνέβη κάτι πολύ θαυμαστό. Εκείνη την ημέρα ο Θεός με ένα θαυματουργό τρόπο συγκέντρωσε στην πόλη της Ιερουσαλήμ, Ιουδαίους της Παλαιστίνης αλλά και Ιουδαίους της διασποράς καθώς και Ισραηλίτες της διασποράς (από τις δέκα αποκομμένες φυλές του Ισραήλ)(Πράξεις 2:5-11).
Μέχρι τότε υπήρχε μεγάλο χώρισμα και μίσος ανάμεσα στους Ιουδαίους και τους Ισραηλίτες των δέκα φυλών όπου και αν βρίσκονταν στη τότε Ρωμαϊκή Οικουμένη. Εξαιτίας αυτού του μίσους αλλά και της απομάκρυνσης τους από τον Θεό τους, βλασφημιόταν το όνομα του Θεού ανάμεσα στα υπόλοιπα έθνη που ήταν διασκορπισμένοι.
Η αγάπη του Θεού Πατέρα έφερε «τα ξερά κόκκαλα» των διεσπαρμένων απογόνων του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ στην Ιερουσαλήμ. Πρώτα εκχύθηκε η δύναμη εξ ύψους, της επαγγελίας του Πατέρα, πάνω στους μαθητές του Ιησού με ένα μοναδικό και πρωτόγνωρο τρόπο. Εκείνη την ημέρα βαπτίσθηκαν μερικές χιλιάδες Εβραίοι με το Άγιο Πνεύμα. Έτσι εκπληρώθηκε η υπόσχεση του Θεού μέσω του προφήτη Ιεζεκιήλ. (Ιεζεκιήλ 36:21-32)
Εκείνη την ημέρα είδαν και κατάλαβαν οι αγγιγμένοι από την επίσκεψη του Αγίου Πνεύματος διεσπαρμένοι σε όλα τα έθνη της Ρωμαϊκής Οικουμένης την αληθινή εκπλήρωση της όρασης των ξερών οστών του Ιεζεκιήλ.
«Και μου είπε: Γιε ανθρώπου, αυτά τα κόκαλα είναι ολόκληρος ο οίκος Ισραήλ· δες, [αυτοί] λένε: Τα κόκαλά μας ξεράθηκαν, και η ελπίδα μας χάθηκε· εμείς αφανιστήκαμε.
Γι' αυτό, προφήτευσε, και πες τους: Έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός. Δες, λαέ μου, εγώ ανοίγω τούς τάφους σας, και θα σας ανεβάσω από τους τάφους σας, θα σας φέρω στη γη τού Ισραήλ.
Και θα γνωρίσετε ότι εγώ [είμαι] ο Κύριος, όταν, λαέ μου, ανοίξω τούς τάφους σας, και σας ανεβάσω από τους τάφους σας.
Και θα σας δώσω το πνεύμα μου, και θα αναζήσετε, και θα σας τοποθετήσω στη γη σας· και θα γνωρίσετε, ότι εγώ ο Κύριος μίλησα και εκτέλεσα, λέει ο Κύριος.» (Ιεζ. 37:11-14 [Φίλος])
Αυτοί με τη σειρά τους οι διεσπαρμένοι γεμάτοι από την αγάπη του Θεού αγάπησαν τους Ιουδαίους που μισούσαν αλλά και το αντίστροφο. Τώρα πια ήταν γραμμένος ο βασιλικός νόμος της αγάπης στις καρδιές τους και μπόρεσαν να τηρήσουν με τη δύναμη του Πνεύματος του Αγίου όσα ο Κύριος απαιτούσε στην Παλαιά Διαθήκη.
«Δεν θα κλέβετε ούτε θα λέτε ψέματα ούτε θα απατήσετε κάθε ένας τον πλησίον του. Και δεν θα ορκίζεστε στο όνομά μου ψευδώς, και δεν θα βεβηλώνεις το όνομα του Θεού σου. Εγώ [είμαι] ο Κύριος.
Δεν θα αδικήσεις τον πλησίον σου ούτε θα αρπάξεις· δεν θα διανυκτερεύσει ο μισθός τού μισθωτού σου μαζί σου μέχρι το πρωί.
Δεν θα κακολογήσεις τον κουφό, και μπροστά στον τυφλό δεν θα βάλεις πρόσκομμα, αλλά θα φοβηθείς τον Θεό σου. Εγώ [είμαι] ο Κύριος.
Δεν θα κάνετε αδικία σε κρίση· δεν θα αποβλέψεις σε πρόσωπο φτωχού ούτε θα σεβαστείς πρόσωπο δυνάστη· με δικαιοσύνη θα κρίνεις τον πλησίον σου.
Δεν θα περιφέρεσαι συκοφαντώντας ανάμεσα στον λαό σου· ούτε θα σηκωθείς ενάντια στο αίμα τού πλησίον σου. Εγώ [είμαι] ο Κύριος.
Δεν θα μισήσεις τον αδελφό σου στην καρδιά σου· θα ελέγξεις τον πλησίον σου ανοιχτά, και δεν θα ανεχθείς αμαρτία επάνω του.
Δεν θα εκδικείσαι ούτε θα μνησικακείς ενάντια στους γιους τού λαού σου· αλλά θα αγαπάς τον πλησίον σου, όπως τον εαυτό σου. Εγώ [είμαι] ο Κύριος.» (Λευιτ. 19:11-18 [Φίλος])
Αυτή η μεγάλη αλλαγή που έφερε η έκχυση του Αγίου Πνεύματος του Ιησού πάνω τους και μεταξύ τους έγινε φανερή στα έθνη. Έβλεπαν τώρα οι εθνικοί αυτούς τους διεσπαρμένους Ισραηλίτες που πριν ο ένας μισούσε τον άλλο να αγαπιούνται με την ουράνια αγάπη του Ιησού. Παράλληλα είδαν οι εθνικοί μια ακόμα μεγάλη αλλαγή στον τρόπο που τους αντιμετώπιζαν οι Ισραηλίτες. Είδαν εκείνους που πριν έβλεπαν τους εθνικούς σαν «ακάθαρτα ζώα» τώρα να τους πλησιάζουν και να τους δέχονται σαν αδελφούς και αδελφές εν Χριστώ.
«Η τιμή, λοιπόν, είναι σε σας που πιστεύετε· ενώ σ' αυτούς που απειθούν, «η πέτρα που αποδοκίμασαν εκείνοι που οικοδομούν, αυτή έγινε ακρογωνιαία πέτρα», και «πέτρα προσκόμματος, και πέτρα σκανδάλου»·
οι οποίοι προσκόπτουν στον λόγο, καθώς είναι απειθείς· στο οποίο και τοποθετήθηκαν.
Εσείς, όμως, [είστε] «γένος εκλεκτό, βασίλειο ιεράτευμα, έθνος άγιο», λαός τον οποίο [ο Θεός] απέκτησε, για να εξαγγείλετε τις αρετές εκείνου, ο οποίος σας κάλεσε από το σκοτάδι στο θαυμαστό του φως·
οι οποίοι άλλοτε δεν [ήσασταν] λαός(οι δέκα διεσπαρμένες φυλές του Ισραήλ), τώρα όμως είστε λαός τού Θεού· οι οποίοι [άλλοτε] δεν είχατε ελεηθεί, τώρα όμως ελεηθήκατε».
Αγαπητοί, [σας] παρακαλώ, ως ξένους και παρεπίδημους, να απέχετε από τις σαρκικές επιθυμίες, οι οποίες αντιμάχονται ενάντια στην ψυχή·
να έχετε καλή τη διαγωγή σας ανάμεσα στα έθνη, ώστε, ενώ σας καταλαλούν σαν κακοποιούς, από τα καλά έργα, όταν [τα] δουν, να δοξάσουν τον Θεό κατά την ημέρα τής επίσκεψης.» (1Πέτ. 2:7-12 [Φίλος])
Την ημέρα της Πεντηκοστής λοιπόν συνέβη ένα θαυμαστό γεγονός ανάλογο με εκείνο που συνέβη με την άνθιση της ξερής ράβδου του Ααρών. Η θαυματουργή άνθιση της ξερής ράβδου ήταν εκείνο το σημάδι του Θεού που καθιέρωσε τον Ααρών σαν αρχιερέα μπροστά στα μάτια του λαού του.
Η συκιά που ήταν σύμβολο του λαού Ισραήλ, ξεράθηκε μια για πάντα μετά από την επιτίμηση του Ιησού, γιατί δεν είχε κανένα καρπό παρά μόνο φύλλα.
Παρόλα αυτά με ένα θαυματουργό και ζωοποιό τρόπο ο Θεός μέσα από τον ξερό κατά σάρκα Ισραήλ ανέστησε μια Νέα Συκιά και μια Νέα Αμυγδαλιά που θα αποτελούσε τη βασιλική ράβδο της ευθύτητας και του ελέους στην ατέρμονη και αιώνια βασιλεία του Ιησού Χριστού.
«Ἀπὸ δὲ τῆς συκῆς μάθετε τὴν παραβολήν· ὅταν ἤδη ὁ κλάδος αὐτῆς γένηται ἁπαλὸς καὶ τὰ φύλλα ἐκφύῃ, γινώσκετε ὅτι ἐγγὺς τὸ θέρος· οὕτως καὶ ὑμεῖς, ὅταν ἴδητε πάντα ταῦτα, γινώσκετε ὅτι ἐγγύς ἐστιν ἐπὶ θύραις.
ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ παρέλθῃ ἡ γενεὰ αὕτη ἕως ἂν πάντα ταῦτα γένηται. ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσεται, οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσιν.» (Ματθ. 24:32-35 [SBLGNT])
«ΚΑΙ έγινε σε μένα λόγος τού Κυρίου, λέγοντας: Κι εσύ, γιε ανθρώπου, πάρε για τον εαυτό σου μια ράβδο, και γράψε επάνω σ' αυτή, για τον Ιούδα, και για τους γιους Ισραήλ, των συνακολούθων του· πάρε και μια άλλη ράβδο, και γράψε επάνω σ' αυτή, για τον Ιωσήφ, η ράβδος τού Εφραϊμ, και ολόκληρου του οίκου Ισραήλ, των συνακολούθων του.
Και σύνδεσέ τες στον εαυτό σου μία προς μία, σε μία ράβδο, και θα γίνουν στο χέρι σου μία.
Και όταν οι γιοι τού λαού σου πουν σε σένα, λέγοντας: Δεν θα μας αναγγείλεις τι [σημαίνουν] σε σένα αυτά;
Πες τους: Έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός. Δέστε, εγώ θα πάρω τη ράβδο τού Ιωσήφ, που είναι στο χέρι τού Εφραϊμ, και των φυλών τού Ισραήλ, των συνακολούθων του, και θα βάλω αυτές μαζί μ' αυτή, τη ράβδο τού Ιούδα, και θα τις κάνω μία ράβδο, και θα είναι στο χέρι μου μία.
Και οι ράβδοι, επάνω στις οποίες έγραψες, θα είναι στο χέρι σου, μπροστά τους.
Και πες τους: Έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός. Δέστε, εγώ θα πάρω τούς γιους Ισραήλ από το μέσον των εθνών όπου πήγαν, και θα τους συγκεντρώσω από παντού, και θα τους φέρω στη γη τους.
Και θα τους κάνω έθνος μέσα στη γη, επάνω στα βουνά τού Ισραήλ· και βασιλιάς θα είναι επάνω σε όλους αυτούς και δεν θα είναι πλέον δύο έθνη, και δεν θα είναι στο εξής χωρισμένοι σε δύο βασίλεια·
και δεν θα μολύνονται πλέον μέσα στα είδωλά τους ούτε μέσα στα βδελύγματά τους ούτε μέσα σε όλες τις παραβάσεις τους· αλλά, θα τους σώσω από όλες τις κατοικήσεις τους, στις οποίες αμάρτησαν, και θα τους καθαρίσω· και θα είναι λαός μου, και εγώ θα είμαι Θεός τους.
Και ο Δαβίδ ο δούλος μου (ο Ιησούς) [θα είναι] βασιλιάς επάνω τους· και θα είναι επάνω σε όλους αυτούς ένας ποιμένας· και θα περπατούν στις κρίσεις μου, και θα φυλάττουν τα διατάγματά μου, και θα τα εκτελούν.
Και θα κατοικούν στη γη, που είχα δώσει στον δούλο μου τον Ιακώβ, όπου είχαν κατοικήσει οι πατέρες σας· και μέσα σ' αυτή θα κατοικούν αυτοί και τα παιδιά τους, και τα παιδιά των παιδιών τους, μέχρι τον αιώνα· και ο Δαβίδ, ο δούλος μου, [θα είναι] άρχοντάς τους μέχρι τον αιώνα.
Και θα κάνω προς αυτούς διαθήκη ειρήνης· [αυτή] θα είναι διαθήκη αιώνια προς αυτούς· και θα τους στηρίξω, και θα τους πληθύνω, και θα βάλω το αγιαστήριό μου ανάμεσά τους στον αιώνα.
Και η σκηνή μου θα είναι ανάμεσά τους· και θα είμαι Θεός τους, κι αυτοί θα είναι λαός μου.
Και τα έθνη θα γνωρίσουν ότι εγώ ο Κύριος [είμαι] αυτός που αγιάζει τον Ισραήλ, όταν το αγιαστήριό μου θα είναι ανάμεσά τους στον αιώνα.» (Ιεζ. 37:15-28 [Φίλος])
Η πλήρης αποκατάσταση του λαού Ισραήλ αλλά και κάθε εθνικού στα μάτια του Θεού έλαβε χώρα από την ημέρα της Πεντηκοστής μέχρι και το 70 μ.Χ. που ήρθε το τέλος του Νόμου με την καταστροφή του Ναού της Ιερουσαλήμ. Τότε έγινε η πλήρης μετάβαση από το θάνατο και τον Άδη στην Αιώνια Ζωή του Ιησού. Ο ενωμένος μέσα στον Χριστό λαός του Ισραήλ θα ήταν από εκεί και πέρα η ράβδος του σκήπτρου της βασιλείας Του. Η ένωση των φυλών του αποστατημένου Βόρειου Ισραήλ με τα δεσμά της αγάπης του Ιησού με τις εχθρικές φυλές του Ιούδα και του Βενιαμίν θα λάμπει και θα εμπνέει αιώνια κάθε άνθρωπο που θα επιστρέφει από τη φθορά στην αφθαρσία και από το θάνατο στη ζωή.
Όσο μακριά βρίσκεται ένας άνθρωπος από το Θεό και όσο και αν μισεί ο ένας άνθρωπος τον άλλο υπάρχει ελπίδα για πλήρη αποκατάσταση. Φτάνει ο καθένας μας να αναγνωρίζει την πτώση του και παράλληλα να πιστεύει στο μεγάλος και άπειρο έλεος του Θεού όπως αυτό φανερώθηκε στους μετανοημένους Ισραηλίτες κατά την επιστροφή από την ασωτία τους και την αποστασία τους..
Αιώνια δόξα στον Κύριο μας Ιησού Χριστό
Όπου είναι το πτώμα, εκεί θα συναχτούν οι αετοί.
Συγγραφέας : Βασίλειος Ζαφείρογλου
Ημερομηνία : 30 Ιουλίου 2023
Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα εδάφια της Αγίας γραφής που έχουν σχολιαστεί από πολλούς με ποικίλους τρόπους είναι το παρακάτω εδάφιο.
«Όπου είναι το πτώμα, εκεί θα συναχτούν οι αετοί». (Ματθ. 24:28 [Μεταγλώττιση])
Όπου είναι το πτώμα, εκεί θα συναχτούν οι αετοί.
Συγγραφέας : Βασίλειος Ζαφείρογλου
Ημερομηνία : 30 Ιουλίου 2023
Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα εδάφια της Αγίας γραφής που έχουν σχολιαστεί από πολλούς με ποικίλους τρόπους είναι το παρακάτω εδάφιο.
«Όπου είναι το πτώμα, εκεί θα συναχτούν οι αετοί». (Ματθ. 24:28 [Μεταγλώττιση])
Μάλιστα αυτό το εδάφιο αποτελούσε και αποτελεί «την Μεγάλη Προσδοκία» πολλών χριστιανών τόσο των περασμένων αιώνων όσο και των ημερών μας.
Έτσι πολλοί σύγχρονοι χριστιανοί θεωρούν ότι ζούμε στις τελευταίες ημέρες, όπου θα συμβεί «η αρπαγή της Εκκλησίας» και οι πιστοί των ημερών αυτών πιστεύουν ότι θα πετάξουν σαν αετοί για να βρεθούν όπου είναι το «πτώμα» ή όπως γράφει ο Λουκάς θα επισυναχθούν όπου είναι «το σώμα».
«καὶ ἀποκριθέντες λέγουσιν αὐτῷ· Ποῦ, κύριε; ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Ὅπου τὸ σῶμα, ἐκεῖ καὶ οἱ ἀετοὶ ἐπισυναχθήσονται.» (Λουκ. 17:37 [SBLGNT])
Οι λέξεις «πτώμα» και «σώμα» όταν αναφέρονται σε νεκρό άτομο ταυτίζονται με τη σορό του νεκρού ατόμου.
Όταν ο Ηρώδης αποκεφάλισε τον Ιωάννη τον Βαπτιστή οι μαθητές ήρθαν και πήραν το πτώμα του και το έθαψαν.
«Και ακούσαντες οι μαθηταί αυτού, ήλθον και εσήκωσαν το πτώμα αυτού και έθεσαν αυτό εν μνημείω.» (Μάρκ. 6:29 [Βάμβας])
Με τον ίδιο τρόπο ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία ζήτησε το νεκρό σώμα του Ιησού από τον Πόντιο Πιλάτο.
«Και όταν έγινε βράδυ, ήρθε ένας πλούσιος άνθρωπος από την Αριμαθαία, με το όνομα Ιωσήφ, που κι αυτός μαθήτευσε στον Ιησού. Αυτός, αφού ήρθε στον Πιλάτο, ζήτησε το σώμα τού Ιησού. Τότε, ο Πιλάτος πρόσταξε να αποδοθεί το σώμα.
Και ο Ιωσήφ, παίρνοντας το σώμα, το τύλιξε με καθαρό σεντόνι,» (Ματθ. 27:57-59 [Φίλος])
Η λέξη πτώμα όμως έχει και την έννοια της πτώσης, του προσκόμματος και της συντριβής. Η «πτώση» έρχεται σαν αποτέλεσμα της ασέβειας, της απείθειας, της ανυπακοής και τελικά της υπερηφάνειας που οδηγεί στην ύβρη και τη βλασφημία. Η μεγαλύτερη ασέβεια που έδειξε ποτέ λαός ήταν όταν οι άρχοντες και ο λαός του Ισραήλ αρνήθηκαν τον Κύριο τους και Θεό τους που ήρθε σαν Γιος του Ανθρώπου και σαν ο Βασιλιάς τους να τους υπηρετήσει και να τους χαρίσει την αιώνια ζωή.
«προ συντριβης ηγειται υβρις προ δε πτωματος κακοφροσυνη» (Παρ. 16:18 [LXX])
«Προ πάσης συντριβής προηγείται αλαζονεία και υπερηφάνεια. Προ πάσης δε καταστρεπτικής πτώσεως υπάρχει η κακοφροσύνη.» (Παρ. 16:18 [LXX] μετ. Κολιτσάρα)
Μάλιστα ο Κϋριος μας Ιησούς Χριστός είναι ο Βράχος της Σωτηρίας που μέσα σ’ Αυτόν βρήκαν ανάπαυση, ζωή και αγιασμό όσοι κατέφυγαν σ’ Αυτόν και από την άλλη πλευρά έγινε «ο λίθος προσκόμματος» και «η πέτρα σκανδάλου» για όσους τον απέρριψαν από τον οίκο Ισραήλ.
«και εαν επ αυτω πεποιθως ης εσται σοι εις αγιασμα και ουχ ως λιθου προσκομματι συναντησεσθε αυτω ουδε ως πετρας πτωματι ο δε οικος ιακωβ εν παγιδι και εν κοιλασματι εγκαθημενοι εν ιερουσαλημ» (Ησ. 8:14 [LXX])
«Και θα είναι για αγιαστήριο· θα είναι, όμως, για πέτρα προσκόμματος και για βράχο πτώσης στους δύο οίκους Ισραήλ· για παγίδα και για βρόχους στους κατοίκους τής Ιερουσαλήμ.» (Ησ. 8:14 [Φίλος])
«Γι' αυτό, έτσι λέει ο Άγιος του Ισραήλ: Επειδή, καταφρονείτε αυτό τον λόγο, και ελπίζετε στην απάτη και στην πονηρία, και επιστηρίζεστε σ' αυτά· γι' αυτό, αυτή η ανομία θα είναι σε σας σαν ετοιμόρροπο χάλασμα, [σαν] κοιλιά σε έναν ψηλό τοίχο, που ο συντριμμός του(αρχ. πτώμα) έρχεται ξαφνικά, σε μια στιγμή. Και θα το συντρίψει σαν σύντριμμα από πήλινο αγγείο, που κατασυντρίβεται ανελέητα, ώστε να μη βρίσκεται ανάμεσα στα θραύσματά του ένα πήλινο κομμάτι, για να πάρει κάποιος φωτιά από την εστία ή να πάρει νερό από τον λάκκο.» (Ησ. 30:12-14 [Φίλος])
«δια τουτο εσται υμιν η αμαρτια αυτη ως τειχος πιπτον παραχρημα πολεως οχυρας εαλωκυιας ης παραχρημα παρεστιν το πτωμα και το πτωμα αυτης εσται ως συντριμμα αγγειου οστρακινου εκ κεραμιου λεπτα ωστε μη ευρειν εν αυτοις οστρακον εν ω πυρ αρεις και εν ω αποσυριεις υδωρ μικρον» (Ησ. 30:13-14 [LXX])
Ο ιερέας του Ναού γέροντας Συμεών έκανε μια θαυμαστή προφητεία, όταν ο Ιωσήφ και η Μαριάμ πήγαν τον μικρό νεογέννητο Ιησού στο ναό για να περιτμηθεί.
«καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς Συμεὼν καὶ εἶπεν πρὸς Μαριὰμ τὴν μητέρα αὐτοῦ· Ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον, καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ῥομφαία, ὅπως ἂν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί.» (Λουκ. 2:34-35 [SBLGNT])
Ο Ιησούς θα ήταν η αιτία και η αφορμή για κάθε Ιουδαίο πρώτα και μετά για κάθε Ισραηλίτη αλλά και για κάθε προσήλυτο να παύσει η κατάρα και η οργή που έφερνε η ανυπακοή στην τήρηση του Νόμου. Δεν θα έπιναν πια από το ποτήρι της οργής του Θεού όσοι με πίστη απέβλεπαν στον Ιησού και θα σταματούσε να τους θανατώνει το δηλητήριο των φιδιών των σαρκικών επιθυμιών και της παράβασης των εντολών του Νόμου.
«εξεγειρου εξεγειρου αναστηθι ιερουσαλημ η πιουσα το ποτηριον του θυμου εκ χειρος κυριου το ποτηριον γαρ της πτωσεως το κονδυ του θυμου εξεπιες και εξεκενωσας και ουκ ην ο παρακαλων σε απο παντων των τεκνων σου ων ετεκες και ουκ ην ο αντιλαμβανομενος της χειρος σου ουδε απο παντων των υιων σου ων υψωσας δυο ταυτα αντικειμενα σοι τις σοι συλλυπηθησεται πτωμα και συντριμμα λιμος και μαχαιρα τις σε παρακαλεσει οι υιοι σου οι απορουμενοι οι καθευδοντες επ ακρου πασης εξοδου ως σευτλιον ημιεφθον οι πληρεις θυμου κυριου εκλελυμενοι δια κυριου του θεου» (Ησ. 51:17-20 [LXX])
«Σήκω επάνω, σήκω επάνω, αναστήσου, Ιερουσαλήμ, που ήπιες από το χέρι τού Κυρίου το ποτήρι τού θυμού του· ήπιες, άδειασες ακόμα και αυτή τη λάσπη τού κρασιού τού ποτηριού τής ζάλης. Από όλους τούς γιους [που] γέννησε, δεν υπάρχει εκείνος που να την οδηγεί· από όλους τούς γιους [που] έθρεψε, δεν υπάρχει εκείνος που να την πιάνει από το χέρι. Αυτά τα δύο ήρθαν επάνω σου· ποιος θα σε συλλυπηθεί; Ερήμωση(πτώμα) και καταστροφή(σύντριμμα), και πείνα και μάχαιρα· με τι να σε παρηγορήσω; Οι γιοι σου νεκρώθηκαν ολοσχερώς· κείτονται στην άκρη όλων των δρόμων, σαν άγριος ταύρος μέσα σε δίχτυα· είναι γεμάτοι από τον θυμό τού Κυρίου, από την επιτίμηση του Θεού σου.» (Ησ. 51:17-20 [Φίλος])
Ο Κύριος παρουσίασε τον Εαυτό Του σαν ένα τεράστιο αετό που θα σκέπαζε το λαό Του κάτω από τις πτέρυγες Του.
Από τις ημέρες που με ένδοξο τρόπο ο Θεός του Ισραήλ ελευθέρωσε το λαό Του από τα δεσμά της δουλείας της Αιγύπτου και του Φαραώ έδειξε την μεγάλη Του αγάπη και προστασία γι΄ αυτούς που είχε προορίσει να γίνουν «το έθνος άγιο» και «το βασίλειον ιεράτευμα». Αυτή η θαυμαστή αγάπη διατυπώθηκε από τον Θεό με ένα παραβολικό αλλά ταυτόχρονα μεγαλειώδη τρόπο.
«εσείς είδατε όσα έκανα στους Αιγυπτίους, και σας σήκωσα [σαν] επάνω σε φτερούγες αετού, και σας έφερα προς τον εαυτό μου· τώρα, λοιπόν, αν πραγματικά υπακούσετε στη φωνή μου, και φυλάξετε τη διαθήκη μου, θα είστε σε μένα ο εκλεκτός λαός από όλους τους λαούς· επειδή, δική μου [είναι] ολόκληρη η γη· κι εσείς θα είστε σε μένα βασίλειο ιεράτευμα, και έθνος άγιο. Αυτά [είναι] τα λόγια, που θα πεις στους γιους Ισραήλ.» (Έξ. 19:4-6 [Φίλος])
«Επειδή, η μερίδα τού Κυρίου είναι ο λαός του, ο Ιακώβ είναι το μέρος τής κληρονομιάς του. Στην έρημο τον βρήκε, και σε ερημιά φρίκης και ολολυγμού. Τον περιοδήγησε, τον διαπαιδαγώγησε, τον διαφύλαξε σαν την κόρη τού ματιού του. Όπως ο αετός σκεπάζει τη φωλιά του, περιθάλπει τους νεοσσούς του, Καθώς απλώνει τις φτερούγες του, τους παίρνει και τους σηκώνει επάνω στα φτερά του, Έτσι, ο Κύριος, μόνος, τον οδήγησε, και δεν ήταν μαζί του ξένος θεός. Τους ανέβασε επάνω στα έξοχα μέρη τής γης, και έφαγαν τα γεννήματα των χωραφιών. Και τους θήλασε μέλι από την πέτρα, και λάδι από τη σκληρή πέτρα, Βούτυρο βοδιών, και γάλα προβάτων, με πάχος αρνιών, και κριαριών, θρεμμάτων τής Βασάν, και τράγων, Μαζί με το εκλεκτό άνθος τού σιταριού· και ήπιες κρασί, αίμα σταφυλιού. Και ο Ιεσουρούν πάχυνε, και κλώτσησε· πάχυνες, πλάτυνες, υπερλιπάνθηκες. Τότε, λησμόνησε τον Θεό, που τον έπλασε, και καταφρόνησε τον Βράχο τής σωτηρίας του.» (Δευτ. 32:9-15 [Φίλος])
Όταν όμως ο λαός του Θεού απομακρυνόταν από τα διατάγματα Του και τις κρίσεις Του δεν είχε την προστασία και την κάλυψη των πτερύγων του Θεού.
Τότε ο Κύριος επέτρεπε να έρθουν να τον συνθλίψουν, να τον συντρίψουν και να τον καταστρέψουν το λαό «άγρια» και «ακάθαρτα» όρνεα όπως αετοί και γύπες. Αυτά τα άγρια και «ακάθαρτα» όρνεα ήταν εχθρικά έθνη και λαοί που χρησιμοποιούνταν από τον Θεό σαν όργανα της παιδείας και της οργής Του ενάντια στον απειθή και αποστάτη εβραϊκό λαό.
«Κι αυτά θα τα βδελύττεστε ανάμεσα στα πτηνά· δεν θα τρώγονται· είναι βδελυκτά· ο αετός, και ο γρυπαετός, και ο μαυραετός, και ο γύπας, και ο ίκτινος στο είδος του·»(Λευϊτ. 11:13-14 [Φίλος])
Αυτό λοιπόν που για τους Εβραίους ήταν βδέλυγμα επέτρεπε ο Θεός να έρθει και να προκαλέσει καταστροφή και ερήμωση.
«Ο Κύριος θα φέρει εναντίον σου ένα έθνος από μακριά, από την άκρη τής γης, σαν με ορμή αετού· έθνος, που δεν θα καταλαβαίνεις τη γλώσσα του· έθνος αγριοπρόσωπο, που δεν θα σεβαστεί το πρόσωπο του γέροντα ούτε θα ελεήσει τον νέο· και θα τρώει τον καρπό των κτηνών σου, και τα γεννήματα της γης σου, μέχρις ότου εξολοθρευτείς· το οποίο δεν θα αφήσει σε σένα σιτάρι, κρασί ή λάδι, τις αγέλες των βοδιών σου ή τα κοπάδια των προβάτων σου, μέχρις ότου σε εξολοθρεύσει. Και θα σε πολιορκήσει σε όλες τις πόλεις σου, μέχρις ότου πέσουν τα ψηλά και οχυρωμένα τείχη σου, στα οποία έλπιζες, σε ολόκληρη τη γη σου· και θα σε πολιορκήσει σε όλες τις πόλεις σου, σε ολόκληρη τη γη σου, που ο Κύριος ο Θεός σου έδωσε σε σένα. Και θα φας τον καρπό τής κοιλιάς σου, τις σάρκες των γιων σου και των θυγατέρων σου, που ο Κύριος ο Θεός σου έδωσε σε σένα, στην πολιορκία, και στη σύνθλιψη, με την οποία θα σε συνθλίψει ο εχθρός σου· ο απαλός άνδρας ανάμεσά σου, και ο υπερβολικά τρυφερός, θα κοιτάξει με πονηρό βλέμμα στον αδελφό του, και στη γυναίκα τού κόρφου του, και στα παιδιά του που εναπέμειναν, όσα θα εναπομείνουν· ώστε να μη δώσει σε κανέναν απ' αυτούς από τις σάρκες των παιδιών του, που θα έτρωγε· επειδή, δεν του έμεινε τίποτε στην πολιορκία, και στη σύνθλιψη, με την οποία ο εχθρός σου θα σε συνθλίψει σε όλες τις πόλεις σου. Η απαλή και τρυφερή γυναίκα ανάμεσά σου, της οποίας το πόδι δεν δοκίμασε να πατήσει επάνω στη γη, λόγω της τρυφερότητας και απαλότητας, θα κοιτάξει με βλέμμα πονηρό στον άνδρα τού κόρφου της, και στον γιο της, και στη θυγατέρα της, και στο βρέφος της, που βγήκε από μέσα από τα πόδια της, και στα παιδιά που γέννησε· επειδή, θα τα φάει κρυφά, εξαιτίας της έλλειψης των πάντων, στην πολιορκία και στη σύνθλιψη, με την οποία ο εχθρός σου θα σε συνθλίψει στις πόλεις σου.» (Δευτ. 28:49-57 [Φίλος])
Ο πιστός Δαβίδ στάθηκε με θάρρος και πίστη μπροστά στον γίγαντα Γολιάθ αψηφώντας τις απειλές και ύβρεις του γιατί είχε δοσμένη την καρδιά του στον Κύριο.
«Και ο Δαβίδ είπε στον Φιλισταίο: Εσύ έρχεσαι εναντίον μου με ρομφαία, και δόρυ, και ασπίδα· εγώ, όμως, έρχομαι εναντίον σου στο όνομα του Κυρίου των δυνάμεων, του Θεού των στρατευμάτων τού Ισραήλ, που εσύ εξουθένωσες· αυτή την ημέρα ο Κύριος θα σε παραδώσει στο χέρι μου· και θα σε πατάξω, και θα αφαιρέσω από σένα το κεφάλι σου· και θα παραδώσω τα πτώματα του στρατοπέδου των Φιλισταίων αυτή την ημέρα στα πουλιά τού ουρανού, και στα θηρία τής γης· για να γνωρίσει όλη η γη ότι υπάρχει Θεός στον Ισραήλ·»(1Σαμ. 17:45-46 [Φίλος])
Στα χρόνια του Δαβίδ και του Σολομώντα ο Θεός εξασφάλισε ειρήνη και ασφάλεια για τον Ισραήλ από όλα τα γύρω έθνη.
Κανένας δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα στα παιδιά του Θεού όσο ο λαός Του ήταν υπάκουος και αναγνώριζε την αγαθότητα και τα μεγαλεία που είχε κάνει ανάμεσα τους ο Κύριος.
Κανένα «όρνεο» και «πτηνό» δεν τολμούσε να απειλήσει και να κάνει κακό στα μικρά αετόπουλα όσο αυτά απολάμβαναν με πίστη την ασφάλεια «των πτερύγων του αετού του μεγάλου».
Μετά τη σταδιακή απομάκρυνση από το θέλημα του Θεού του Σολομώντα και των διαδόχων του τόσο στο Βόρειο Ισραήλ όσο και στο βασίλειο του Ιούδα άρχισε να δίνεται η εντολή και η διαταγή του Κυρίου να σηκωθούν αγριοπρόσωπα έθνη να πορευθούν, να υψωθούν και να κυριαρχήσουν στο μεσουράνημα της κάθε ιστορικής περιόδου του λαού Ισραήλ.
Τίποτα δεν θα μπορούσε να κινηθεί και να υψωθεί χωρίς την προσταγή του Κυρίου.
«Ανυψώνεται ο αετός στην προσταγή σου, και κάνει στα ψηλά τη φωλιά του; Κατοικεί επάνω σε βράχο, και διαμένει επάνω σε απότομο βράχο, και επάνω σε άβατους [τόπους]· αναζητάει από εκεί τροφή· τα μάτια του σκοπεύουν από μακρυά·
και τα νεογέννητά του πίνουν αίμα· και όπου πτώματα εκεί [κι] αυτός.» (Ιώβ 39:27-30 [Φίλος])
Βλέπουμε εδώ ότι οι αετοί και τα άλλα όρνεα συγκεντρώνονται εκεί που υπάρχουν τραυματισμένα και αδύναμα ζώα ή κατακρεουργημένα πτώματα μόνο όταν ο Κύριος το διέταζε.
Επομένως δεν υπήρχε αλλά και δεν υπάρχει κάποιο θετικό και ενθαρρυντικό μήνυμα για τους πιστούς των αιώνων που πέρασαν αλλά και για τη γενιά που ζούμε, όταν οι αετοί επισυνάγονται εκεί που είναι το πτώμα. Αντίθετα η επισύναξη όρνεων πάνω στο λαό ήταν ένα γεγονός του θυμού και της οργής του Θεού.
Ο Θεός λόγω της παράβασης των δέκα αποστατημένων φυλών του Ισραήλ έστειλε εναντίον τους το 721 π.Χ., τους Ασσυρίους. Μετά από περίπου 100 χρόνια άρχισε να συμπληρώνεται και η ασέβεια του Ιούδα και του Βενιαμίν και τότε ήρθε εναντίον ο βασιλιάς της Βαβυλώνας ο Ναβουχοδονόσορας. Το 586 π.Χ. κυριεύθηκε η Ιερουσαλήμ και οι κάτοικοι της οδηγήθηκαν σκλάβοι στη Βαβυλώνα.
«Ο Ισραήλ [είναι] ένα πρόβατο, που πλανιέται· λιοντάρια [το] κυνήγησαν· πρώτος τον κατέφαγε ο βασιλιάς τής Ασσυρίας· και ύστερα αυτός ο Ναβουχοδονόσορας, ο βασιλιάς τής Βαβυλώνας, κατασύντριψε τα κόκαλά του.» (Ιερ. 50:17 [Φίλος])
Ο βασιλιάς της Βαβυλώνας καλείται παραβολικά «ο μεγάλος αετός, ο μεγαλοπτέρυγας, ο μακρύς σε έκταση», καθώς και ο βασιλιάς της Αιγύπτου άλλος μεγάλος αετός, μεγαλοπτέρυγας και με πολλά φτερά καλείται «άλλος μεγάλος αετός, μεγαλοπτέρυγας και με πολλά φτερά» στον οποίο κατέφυγαν οι Ιουδαίοι για να βρουν προστασία απέναντι στο βασιλιά της Βαβυλώνας, τον οποίο όμως ο Κύριος τον είχε υψώσει και τον είχε στείλει ενάντια στον Ιούδα και την Ιερουσαλήμ.
«Γιε ανθρώπου, πρόβαλε ένα αίνιγμα, και χρησιμοποίησε μια παροιμία προς τον οίκο Ισραήλ· και πες: Έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός: Ο μεγάλος αετός, ο μεγαλοπτέρυγας, ο μακρύς σε έκταση, που είναι γεμάτος από ποικιλόχρωμα φτερά, ήρθε στον Λίβανο, και πήρε το ψηλότερο κλαδί τού κέδρου· απέκοψε τα άκρα των τρυφερών κλαδιών του, και τα έφερε σε εμπορική γη· τα έβαλε σε πόλη εμπόρων. Και πήρε από το σπέρμα τής γης, και το έβαλε σε σπόριμο πεδίο· το έφερε κοντά σε πολλά νερά· το έβαλε [σαν] ιτιά. Και βλάστησε, και έγινε πλατιά άμπελος, χαμηλή στο ανάστημα, της οποίας τα κλήματα στρέφονταν προς αυτόν, και οι ρίζες της ήσαν από κάτω του· και έγινε άμπελος, και έκανε κλήματα, και έβγαλε βλαστούς. Υπήρχε και άλλος μεγάλος αετός, μεγαλοπτέρυγας και με πολλά φτερά· και δες, αυτή η άμπελος άπλωσε τις ρίζες της προς αυτόν, και άπλωσε τα κλαδιά της προς αυτόν, για να την ποτίσει, μέσω των αυλακιών τής φύτευσής της. Ήταν φυτεμένη σε καλή γη, κοντά σε πολλά νερά, για να κάνει βλαστούς, και να φέρει καρπό, ώστε να γίνει εξαίρετη άμπελος.» (Ιεζ. 17:2-8 [Φίλος])
«11 Και έγινε σε μένα λόγος τού Κυρίου, λέγοντας: 12 Πες τώρα στον αποστάτη οίκο: Δεν καταλαβαίνετε τι [υποδηλώνουν] αυτά; Πες: Δέστε, ο βασιλιάς τής Βαβυλώνας ήρθε στην Ιερουσαλήμ, και πήρε τον βασιλιά της, και τους άρχοντές της, και τους έφερε μαζί του στη Βαβυλώνα· 13 και πήρε από το βασιλικό σπέρμα, και έκανε μαζί του συνθήκη, και τον έκανε να ορκιστεί· πήρε και τους δυνατούς τού τόπου, 14 για να ταπεινωθεί το βασίλειο, ώστε να μη ανορθωθεί, για να φυλάττει τη συνθήκη του, ώστε να τη στηρίζει. 15 Όμως, αποστάτησε απ' αυτόν, αποστέλλοντας πρεσβευτές του στην Αίγυπτο, για να του δώσουν άλογα, και πολύ λαό. Θα ευοδωθεί; Θα διασωθεί αυτός που πράττει αυτά; Ή, παραβαίνοντας τη συνθήκη, θα διασωθεί; 16 Ζω εγώ, λέει ο Κύριος ο Θεός, βέβαια στον τόπο τού βασιλιά, που βασίλευε σ' αυτόν, του οποίου τον όρκο καταφρόνησε, και του οποίου παρέβηκε τη συνθήκη, μαζί του θα πεθάνει στο μέσον τής Βαβυλώνας. 17 Και δεν θα κάνει γι' αυτόν τίποτε στον πόλεμο, ο Φαραώ, με τον δυνατό στρατό του, και με το μεγάλο πλήθος, υψώνοντας προχώματα, και οικοδομώντας προμαχώνες, για να απολέσει πολλές ψυχές. 18 Επειδή, καταφρόνησε τον όρκο, παραβαίνοντας τη συνθήκη· και δέστε, επειδή, όταν έδωσε το χέρι του, έπραξε όλα αυτά, δεν θα διασωθεί.
19 Γι' αυτό, έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός: Ζω εγώ, τον όρκο μου βέβαια που καταφρόνησε, και τη συνθήκη μου που παρέβηκε, θα τα ανταποδώσω ενάντια στο κεφάλι του. 20 Και θα απλώσω το δίχτυ μου επάνω του, και θα πιαστεί στα βρόχια μου· και θα τον φέρω στη Βαβυλώνα, κι εκεί θα κριθώ μαζί του για την ανομία του, που ανόμησε σε μένα. 21 Και όλοι οι φυγάδες του, με όλα τα τάγματά του, θα πέσουν με μάχαιρα, και εκείνοι που εναπέμειναν, θα διασκορπιστούν σε κάθε άνεμο· και θα γνωρίσετε ότι εγώ μίλησα, ο Κύριος.» (Ιεζ. 17:11-22)
«Κατά τον καιρό εκείνο, θα πουν σ' αυτό τον λαό, και στην Ιερουσαλήμ: Καυστικός άνεμος των ψηλών τόπων τής ερήμου φυσάει προς τη θυγατέρα τού λαού μου, όχι για να ανεμίσει ούτε για να καθαρίσει· άνεμος ισχυρότερος απ' αυτούς θάρθει για μένα· και εγώ, θα φέρω τώρα κρίσεις σ' αυτούς. Δέστε, θα ανέβει σαν σύννεφο, και οι άμαξές του [θα είναι] σαν ανεμοστρόβιλος. Τα άλογά του είναι ελαφρότερα από τους αετούς. Αλλοίμονο σε μας! Επειδή, χαθήκαμε.» (Ιερ. 4:11-13 [Φίλος])
«Ο Κύριος συντέλεσε τον θυμό του, ξέχυσε τη φλόγα τής οργής του, και άναψε φωτιά στη Σιών, που κατέφαγε τα θεμέλιά της. Οι βασιλιάδες τής γης δεν πίστευαν, και όλοι αυτοί που κατοικούσαν τ η ν ο ι κ ο υ μ έ ν η, ότι θα έμπαινε εχθρός και πολέμιος στις πύλες τής Ιερουσαλήμ. Αυτό [έγινε] εξαιτίας των αμαρτιών των προφητών της, [και] των ανομιών των ιερέων της, που έχυναν το αίμα των δικαίων στο μέσον της. Περιπλανήθηκαν [σαν] τυφλοί στους δρόμους, μολύνθηκαν στο αίμα, ώστε [οι άνθρωποι] δεν μπορούσαν να αγγίξουν τα ενδύματά τους. Έκραζαν σ' αυτούς: Σταθείτε μακριά, ακάθαρτοι· σταθείτε μακριά, σταθείτε μακριά, μη αγγίξετε· ενώ έφευγαν και περιπλανιόνταν, ανάμεσα στα έθνη λεγόταν: Δεν θα παροικούν πλέον [ανάμεσά μας]. Το πρόσωπο του Κυρίου τούς διασκόρπισε, δεν θα επιβλέπει πλέον επάνω τους· δεν σεβάστηκαν πρόσωπο ιερέα, δεν ελέησαν γέροντες. Ενώ ακόμα υπήρχαμε, τα μάτια μας απέκαμαν, προσμένοντας τη μάταιη βοήθειά μας· χάσκοντας αποβλέψαμε σε έθνος που δεν μπορούσε να σώζει. Παραμονεύουν τα ίχνη μας, για να μη περπατάμε στις πλατείες μας· πλησίασε το τέλος μας, συμπληρώθηκαν οι ημέρες μας, επειδή ήρθε το τέλος μας. Αυτοί που μας καταδιώκουν, έγιναν ελαφρότεροι από τους αετούς τού ουρανού· μας κυνήγησαν επάνω στα βουνά, έστησαν ενέδρα για μας στην έρημο. Η πνοή των μυκτήρων μας, ο χρισμένος τού Κυρίου, πιάστηκε μέσα στις παγίδες τους· κάτω από τη σκιά τού οποίου λέγαμε, θα ζούμε ανάμεσα στα έθνη.» (Θρ. 4:11-20 [Φίλος])
«Δέστε ανάμεσα στα έθνη, και κοιτάξτε με προσοχή, και θαυμάστε σε υπερβολικό βαθμό· επειδή, εγώ θα πράξω ένα έργο στις ημέρες σας, [που] δεν θα το πιστέψετε, αν [κάποιος] σας το διηγηθεί. Επειδή, εγώ ξεσηκώνω τούς Χαλδαίους, το πικρό και ορμητικό έθνος, που θα περάσει το πλάτος τού τόπου, για να κληρονομήσει σπίτια όχι δικά του. Είναι φοβεροί και τρομεροί· η κρίση τους και η εξουσία τους θα προέρχεται απ' αυτούς. Και τα άλογά τους είναι ταχύτερα από παρδάλεις, και αγριότερα από λύκους τής εσπέρας· και οι καβαλάρηδές τους θα διαχυθούν, και οι καβαλάρηδές τους θάρθουν από μακριά· θα πετάξουν σαν αετός, που σπεύδει για βρώση, όλοι θάρθουν για αρπαγή· η όψη των προσώπων τους [είναι σαν] τον ανατολικό άνεμο, και θα συγκεντρώσουν τούς αιχμαλώτους σαν άμμο. Και θα περιπαίζουν τούς βασιλιάδες, και οι άρχοντες θα είναι σ' αυτούς παιχνίδι· θα κοροϊδεύουν κάθε οχύρωμα· επειδή, θα επισωρεύσουν χώμα, και θα το κυριεύσουν. Τότε, το πνεύμα [του] θα αλλοιωθεί, και θα υπερβεί [κάθε όριο], και θα ασεβεί, [αποδίδοντας] αυτή τη δύναμή του στον θεό του.» (Αββ. 1:5-11 [Φίλος])
Η Βαβυλώνα όντας το πρώτο από τα τέσσερα θηρία της προφητείας του Δανιήλ, που υψώθηκαν μέσα από την θάλασσα των Εθνών, παρομοιάζεται με λεοντάρι που είχε πτέρυγες αετού.
«Το πρώτο [ήταν] σαν λιοντάρι, και είχε φτερούγες αετού· θωρούσα, μέχρι που αποσπάστηκαν οι φτερούγες του, και σηκώθηκε από τη γη, και στάθηκε στα πόδια σαν άνθρωπος, και του δόθηκε καρδιά ανθρώπου.» (Δαν. 7:4 [Φίλος])
Η εχθρικότητα και αλαζονεία των γειτονικών λαών του Ισραήλ.
Πολλές φορές τα έθνη που ζούσαν γύρω από το Ισραήλ και τον Ιούδα αποκτούσαν πλούτο και δύναμη και με υπερήφανο και αλαζονικό τρόπο συμπεριφέρονταν εχθρικά και χαίρονταν όταν το Ισραήλ και ο Ιούδας υπέφεραν από άλλους κατακτητές. Ο Κύριος όμως πλήρωνε με το ίδιο ή και χειρότερο νόμισμα τη σκληρότητα των γειτόνων.
Ακόμη και όταν τα άλλα έθνη νόμιζαν ότι είναι ισχυρά και στέκονταν ψηλά στο μεσουράνημα της εξουσίας και της κοσμικής κυριαρχίας, ώστε να ίπτανται σαν αετοί που είχαν κτίσει πολύ ψηλά τη φωλιά της βασιλείας τους, ο Κύριος είχε και έχει τη δύναμη να τα γκρεμίσει και η πτώση τους ήταν και είναι παροιμιώδης και παταγώδης.
«Γι' αυτό, έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός: Επειδή, ύψωσες ψηλά τον εαυτό σου, και επειδή σήκωσε την κορυφή του ανάμεσα στα πυκνά κλωνάρια, και η καρδιά του υψώθηκε στο ύψος του, γι' αυτό, τον παρέδωσα στο χέρι τού δυνάστη των εθνών, ο οποίος θα του φερθεί [αντάξια]· τον απέβαλα εξαιτίας τής ασέβειάς του. Και ξένοι, οι τρομερότεροι από τα έθνη, τον έκοψαν, τον εγκατέλειψαν· τα κλαδιά του έπεσαν επάνω στα βουνά και σε όλες τις φάραγγες, και τα κλωνάρια του συντρίφτηκαν από όλα τα ποτάμια τής γης· και όλοι οι λαοί τής γης κατέβηκαν από τη σκιά του, και τον εγκατέλειψαν. Επάνω στο πτώμα του θα κάθονται όλα τα πουλιά τού ουρανού, κι επάνω στα κλαδιά του θα είναι όλα τα ζώα τού χωραφιού· για να μη υψωθεί στο ύψος του κανένα από τα δέντρα των νερών, ούτε να σηκώσουν την κορυφή τους ανάμεσα στα πυκνά κλαδιά· και από όλα όσα πίνουν νερό, κανένα απ' αυτά να μη στέκεται στο ύψος του· επειδή, όλα παραδόθηκαν στον θάνατο, στα κατώτατα μέρη τής γης, ανάμεσα στους γιους των ανθρώπων, μαζί μ' αυτούς που κατεβαίνουν στον λάκκο.» (Ιεζ. 31:10-14 [Φίλος])
«Γιε ανθρώπου, ανάλαβε θρήνο για τον Φαραώ, τον βασιλιά τής Αιγύπτου, και πες του: Εξομοιώθηκες με σκύμνον λιονταριού [ανάμεσα] στα έθνη, και είσαι σαν δράκοντας στις θάλασσες· και εφόρμησες στους ποταμούς σου, και τάραζες τα νερά με τα πόδια σου, και καταπατούσες τούς ποταμούς τους. Έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός: Γι' αυτό, θα απλώσω επάνω σου το δίχτυ μου με συγκέντρωση πολλών λαών, και θα σε ανασύρουν στη σαγήνη μου. Και θα σε εγκαταλείψω στη γη, και θα σε ρίξω στο πρόσωπο της πεδιάδας, και θα κάνω να καθήσουν επάνω σου όλα τα πουλιά τού ουρανού, και θα χορτάσουν από σένα τα θηρία ολόκληρης της γης. Και θα εκθέσω τις σάρκες σου επάνω στα βουνά, και θα γεμίσω τις κοιλάδες από τους σωρούς [τού πτώματός] σου.» (Ιεζ. 32:2-5 [Φίλος])
«ΠΛΗΣΙΑΣΤΕ, ω έθνη, για να ακούσετε· και προσέξτε, ω λαοί· ας ακούσει η γη, και το πλήρωμά της· η οικουμένη, και όλα όσα γεννιούνται σ' αυτή. Επειδή, ο θυμός τού Κυρίου [είναι] ενάντια σε όλα τα έθνη, και η φλογερή οργή [του] ενάντια σε όλα τα στρατεύματά τους· τα κατέστρεψε ολοκληρωτικά· τα παρέδωσε σε σφαγή. Και οι φονευμένοι τους θα ριχτούν έξω, και η δυσωδία τους θα ανέβει από τα πτώματά τους· και τα βουνά θα διαλυθούν από το αίμα τους. Και ολόκληρη η στρατιά τού ουρανού θα λιώσει(θα συντριφτούν οι βασιλείς τους και οι άρχοντες τους), και οι ουρανοί θα περιτυλιχθούν σαν βιβλίο, και ολόκληρη η στρατιά τους θα πέσει, όπως πέφτει το φύλλο από την άμπελο, και όπως πέφτουν [τα φύλλα] από τη συκιά. Επειδή, η μάχαιρά μου στον ουρανό μέθυσε· να, επάνω στην Ιδουμαία, κι επάνω στον λαό τής καταστροφής μου θα κατέβει για κρίση.» (Ησ. 34:1-5 [Φίλος])
Η καταστροφή του Εδώμ
«Γι' αυτό, ακούστε τη βουλή τού Κυρίου, που βουλεύθηκε ενάντια στον Εδώμ, και τους λογισμούς του, που έκανε ενάντια στους κατοίκους της Θαιμάν: Τα ελάχιστα του ποιμνίου θα τους παρασύρουν, οπωσδήποτε· η κατοικία τους θα ερημωθεί μαζί τους, εξάπαντος. Από τον ήχο τής άλωσής τους σείστηκε η γη· ο ήχος τής φωνής της ακούστηκε στην Ερυθρά Θάλασσα. Δέστε, θα ανέβει και θα πετάξει σαν αετός, και θα απλώσει τις φτερούγες του ενάντια στη Βοσόρρα· και κατά την ημέρα εκείνη, η καρδιά των ισχυρών τού Εδώμ θα είναι σαν [την] καρδιά [μιας] γυναίκας που κοιλοπονάει.» (Ιερ. 49:20-22 [Φίλος])
«Η υπερηφάνεια της καρδιάς σου σε απάτησε, εσένα που κατοικείς στα κοιλώματα των γκρεμών, του οποίου η κατοικία [είναι] ψηλή· που στην καρδιά σου λες: Ποιος θα με κατεβάσει στη γη;
Αν σταθείς μετέωρος σαν τον αετό, και αν βάλεις τη φωλιά σου ανάμεσα στα αστέρια, και από εκεί θα σε κατεβάσω, λέει ο Κύριος.» (Άβδ. 1:3-4 [Φίλος])
Η υπερηφάνεια και η αλαζονεία οδηγεί ένα λαό στην έπαρση και τον κάνει να θεωρεί πως η κατοικία του είναι πολύ ψηλά. Θεωρεί ότι πετάει ψηλά σαν τον αετό και η θέση του είναι στο μεσουράνημα ανάμεσα στα αστέρια. Ο Θεός όμως είναι αυτός που έχει την εξουσία να ανεβάζει και να κατεβάζει κάποιον από το θρόνο του όσο πολύ ψηλά κι αν βρίσκεται.
Δυστυχώς τα όρνεα όπως ο αετός πετούν και οσφρίζονται από μακριά εκεί που κείτονται κορμιά χωρίς ζωή δηλαδή πτώματα.
Όταν οι Εβραίοι παράβαιναν την τήρηση του Νόμου του Θεού έμεναν χωρίς την καθοδήγηση, τη ζωή και τη μακροημέρευση που χάριζε ο Θεός σε όσους τον υπάκουαν.
«Και αν και με τούτα δεν με υπακούσετε, αλλά πορεύεστε ενάντιοι σε μένα, τότε, εγώ θα πορευτώ ενάντιος σε σας με θυμό, και θα σας παιδεύσω κι εγώ επταπλάσια για τις αμαρτίες σας.
Και θα φάτε τις σάρκες των γιων σας, και τις σάρκες των θυγατέρων σας θα φάτε. Και θα κατεδαφίσω τους ψηλούς σας τόπους, και θα καταστρέψω τα είδωλά σας, και θα ρίξω τα πτώματά σας επάνω στα πτώματα των βδελυρών ειδώλων σας· και θα σας βδελυχθεί η ψυχή μου.
Και θα καταστήσω τις πόλεις σας έρημες, και θα ερημώσω τα αγιαστήριά σας, και δεν θα οσφρανθώ την οσμή των ευωδιών σας·
και εγώ θα ερημώσω ολοκληρωτικά τη γη [σας]· και θα θαυμάσουν σ' αυτό οι εχθροί σας, που κατοικούν σ' αυτή.
Και θα σας διασπείρω ανάμεσα στα έθνη· και θα σύρω από πίσω σας τη μάχαιρα· και η γη σας θα μένει έρημη, και οι πόλεις σας θα είναι έρημες.
Τότε, η γη θα απολαύσει τα σάββατά της, όλο τον καιρό, όσο αυτή θα μείνει έρημη, κι εσείς θα είστε στη γη των εχθρών σας· τότε, η γη θα αναπαυθεί, και θα απολαύσει τα σάββατά της.
Όλο τον καιρό τής ερήμωσής της θα αναπαύεται· επειδή, δεν αναπαυόταν στα σάββατά σας, όταν κατοικούσατε επάνω σ' αυτή.» (Λευϊτ. 26:27-35 [Φίλος])
«Ο Κύριος θα σε κάνει να συντριφτείς μπροστά στους εχθρούς σου· από έναν δρόμο θα βγεις εναντίον τους, και από επτά δρόμους θα φύγεις από μπροστά τους· και θα διασκορπιστείς σε όλα τα βασίλεια της γης. Και τ ο π τ ώ μ α σου θα είναι τροφή σε όλα τα όρνεα του ουρανού, και στα θηρία τής γης, και δεν θα υπάρχει εκείνος που θα [τα] αποδιώχνει.» (Δευτ. 28:25-26 [Φίλος])
«Ψαλμός τού Ασάφ. ΘΕΕ, έθνη ήρθαν στην κληρονομιά σου· μόλυναν τον ναό σου τον άγιο· έκαναν την Ιερουσαλήμ σωρό [από ερείπια]· έδωσαν τα πτώματα των δούλων σου [για] βρώση στα πουλιά τού ουρανού, τη σάρκα των οσίων σου στα θηρία τής γης. Ξέχυσαν το αίμα τους σαν νερό ολόγυρα από την Ιερουσαλήμ, και δεν υπήρχε αυτός που θάβει.» (Ψαλ. 79:1-3 [Φίλος])
«Δέστε ανάμεσα στα έθνη, και κοιτάξτε με προσοχή, και θαυμάστε σε υπερβολικό βαθμό· επειδή, εγώ θα πράξω ένα έργο στις ημέρες σας, [που] δεν θα το πιστέψετε, αν [κάποιος] σας το διηγηθεί. Επειδή, εγώ ξεσηκώνω τούς Χαλδαίους, το πικρό και ορμητικό έθνος, που θα περάσει το πλάτος τού τόπου, για να κληρονομήσει σπίτια όχι δικά του. Είναι φοβεροί και τρομεροί· η κρίση τους και η εξουσία τους θα προέρχεται απ' αυτούς. Και τα άλογά τους είναι ταχύτερα από παρδάλεις, και αγριότερα από λύκους τής εσπέρας· και οι καβαλάρηδές τους θα διαχυθούν, και οι καβαλάρηδές τους θάρθουν από μακριά· θα πετάξουν σαν αετός, που σπεύδει για βρώση, όλοι θάρθουν για αρπαγή· η όψη των προσώπων τους [είναι σαν] τον ανατολικό άνεμο, και θα συγκεντρώσουν τούς αιχμαλώτους σαν άμμο. Και θα περιπαίζουν τούς βασιλιάδες, και οι άρχοντες θα είναι σ' αυτούς παιχνίδι· θα κοροϊδεύουν κάθε οχύρωμα· επειδή, θα επισωρεύσουν χώμα, και θα το κυριεύσουν. Τότε, το πνεύμα [του] θα αλλοιωθεί, και θα υπερβεί [κάθε όριο], και θα ασεβεί, [αποδίδοντας] αυτή τη δύναμή του στον θεό του.» (Αββ. 1:5-11 [Φίλος])
Η έλλειψη κατανόησης και διαστροφή του προφητικού λόγου διαχρονικά από «κήρυκες» και «προφήτες».
Το τραγικό γεγονός που συμβαίνει στις ημέρες μας ανάμεσα στους άρχοντες και το λαό του χριστιανικού κόσμου είναι με όμοιο με εκείνα που συμβαίναν με τους άρχοντες και το λαό Ισραήλ στη διάρκεια της Παλαιάς Διαθήκης. Όπως τότε έτσι και σήμερα παρατηρείται έλλειψη κατανόησης αλλά και διαστροφή του προφητικού λόγου. Όταν οι προφήτες προέλεγαν συμφορές και καταστροφές που θα συμβαίναν σε σύντομο χρονικό διάστημα, οι ψευδοπροφήτες εναντιώνονταν στο λόγο του Θεού και μιλούσαν για «Ειρήνη και ασφάλεια» καθώς και ότι τα λεγόμενα του αληθινού προφήτη θα γινόντουσαν μετά από μακρύ χρονικό διάστημα.
«Ουαί σ' εκείνους που λένε το κακό καλό, και το καλό κακό· αυτοί που βάζουν το σκοτάδι για φως, και το φως για σκοτάδι· αυτοί που βάζουν το πικρό για γλυκό, και το γλυκό για πικρό!
Ουαί σε όσους είναι σοφοί στα μάτια τους, και φρόνιμοι στον εαυτό τους!
Ουαί σε [όσους είναι] δυνατοί για να πίνουν κρασί, και ισχυροί στο να ανακατεύουν σίκερα· οι οποίοι δικαιώνουν τον παράνομο για δώρα, και το δίκιο τού δικαίου το αφαιρούν απ' αυτόν!» (Ησ. 5:20-23 [Φίλος])
«Υιέ ανθρώπου, προφήτευσον επί τους προφήτας του Ισραήλ τους προφητεύοντας και ειπέ προς τους προφητεύοντας εξ ιδίας αυτών καρδίας, Ακούσατε τον λόγον του Κυρίου. Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ουαί εις τους προφήτας τους μωρούς, τους περιπατούντας οπίσω του πνεύματος αυτών, και δεν είδον ουδεμίαν όρασιν. Ισραήλ, οι προφήταί σου είναι ως αι αλώπεκες εν ταις ερήμοις. Δεν ανέβητε εις τας χαλάστρας ουδέ ανεγείρατε τα περιφράγματα υπέρ του οίκου Ισραήλ, διά να σταθή εν τη μάχη την ημέραν του Κυρίου. Είδον ματαιότητας και μαντείας ψευδείς, αίτινες λέγουσιν, Ο Κύριος λέγει· και ο Κύριος δεν απέστειλεν αυτούς· και έκαμον τους ανθρώπους να ελπίζωσιν ότι ο λόγος αυτών ήθελε πληρωθή. Δεν είδετε οράσεις ματαίας και ελαλήσατε μαντείας ψευδείς και λέγετε, Ο Κύριος είπεν, ενώ εγώ δεν ελάλησα; Όθεν ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Επειδή ελαλήσατε ματαιότητας και είδετε ψεύδη, διά τούτο, ιδού, εγώ είμαι εναντίον σας, λέγει Κύριος ο Θεός. Και η χειρ μου θέλει είσθαι επί τους προφήτας τους βλέποντας ματαιότητας και μαντεύοντας ψεύδη· δεν θέλουσιν είσθαι εν τη βουλή του λαού μου και εν τη καταγραφή του οίκου του Ισραήλ δεν θέλουσι καταγραφή ουδέ θέλουσιν εισέλθει εις γην Ισραήλ, και θέλετε γνωρίσει ότι εγώ είμαι Κύριος ο Θεός. Επειδή, ναι, επειδή επλάνησαν τον λαόν μου, λέγοντες, Ειρήνη· και δεν υπάρχει ειρήνη· και ο εις έκτιζε τοίχον και ιδού, οι άλλοι περιήλειφον αυτόν με πηλόν αμάλακτον· ειπέ προς τους αλείφοντας με πηλόν αμάλακτον, ότι θέλει πέσει· θέλει γείνει βροχή κατακλύζουσα· και σεις, λίθοι χαλάζης, θέλετε πέσει κατ' αυτού και άνεμος θυελλώδης θέλει σχίσει αυτόν. Ιδού, όταν ο τοίχος πέση, δεν θέλουσιν ειπεί προς εσάς, Που είναι αλοιφή, με την οποίαν ηλείψατε αυτόν; Διά τούτο, ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· θέλω εξάπαντος σχίσει αυτόν εν τη οργή μου δι' ανέμου θυελλώδους· και εν τω θυμώ μου θέλει γείνει βροχή κατακλύζουσα και εν τη οργή μου λίθοι φοβεράς χαλάζης, διά να καταστρέψωσιν αυτόν. Και θέλω ανατρέψει τον τοίχον, τον οποίον ηλείψατε με πηλόν αμάλακτον και θέλω κατεδαφίσει αυτόν, και θέλουσιν ανακαλυφθή τα θεμέλια αυτού, και θέλει πέσει και σεις θέλετε συναπολεσθή εν μέσω αυτού, και θέλετε γνωρίσει ότι εγώ είμαι ο Κύριος. Και θέλω συντελέσει τον θυμόν μου επί τον τοίχον και επί τους αλείψαντας αυτόν με πηλόν αμάλακτον, και θέλω ειπεί προς εσάς, Ο τοίχος δεν υπάρχει ουδέ οι αλείψαντες αυτόν, οι προφήται του Ισραήλ, οι προφητεύοντες περί της Ιερουσαλήμ και βλέποντες οράματα ειρήνης περί αυτής, και δεν υπάρχει ειρήνη, λέγει Κύριος ο Θεός.» (Ιεζ. 13:2-16 [Βάμβας])
«Επειδή, δες, θα σε κάνω μικρόν ανάμεσα στα έθνη, ευκαταφρόνητον ανάμεσα στους ανθρώπους. Η τρομερότητά σου σε απάτησε, και η υπερηφάνεια της καρδιάς σου, εσύ που κατοικείς στα κοιλώματα των γκρεμών, εσύ που κατέχεις το ύψος των βουνών· και αν υψώσεις τη φωλιά σου σαν τον αετό, και από εκεί θα σε κατεβάσω, λέει ο Κύριος.» (Ιερ. 49:15-16 [Φίλος])
Οι πιο αυστηρές απαιτήσεις του Κυρίου ιδιαίτερα από τον λαό Του ήταν να φυλάνε το έλεος και την ορθή κρίση σε εκδικάσεις υποθέσεων. Να συγχωρούν τα λάθη των αδελφών τους και να επιστρέφουν στους αδελφούς τους τόσο την ελευθερία τους αλλά και τα κτήματά τους που έχαναν λόγω των χρεών τους. Σε αντίθετη περίπτωση θα έβλεπαν τον Κύριο να έρχεται να κάνει κρίση και ανταπόδοση εναντίον των διεστραμμένων του λαού Του.
«Γι' αυτό, έτσι λέει ο Κύριος: Εσείς δεν με ακούσατε, να κηρύξετε άφεση κάθε ένας στον αδελφό του, και κάθε ένας στον πλησίον του· δέστε, λοιπόν, λέει ο Κύριος, εγώ κηρύττω άφεση εναντίον σας στη μάχαιρα, στη μεταδοτική αρρώστια, και στην πείνα· και θα σας παραδώσω σε διασπορά σε όλα τα βασίλεια της γης. Και θα παραδώσω τούς ανθρώπους, αυτούς που αθέτησαν τη διαθήκη μου, που δεν εκτέλεσαν τα λόγια τής διαθήκης, που είχαν κάνει μπροστά μου, όταν έσχισαν το μοσχάρι στα δύο, και πέρασαν ανάμεσα στα τμήματά του, τους άρχοντες του Ιούδα, και τους άρχοντες της Ιερουσαλήμ, τους ευνούχους, και τους ιερείς, και ολόκληρο τον λαό τού τόπου, που πέρασαν ανάμεσα από τα τμήματα του μοσχαριού·και θα τους παραδώσω στο χέρι των εχθρών τους, και στο χέρι εκείνων που ζητούν την ψυχή τους· και τα πτώματά τους θα είναι για τροφή στα πουλιά τού ουρανού, και στα θηρία τής γης.» (Ιερ. 34:17-20 [Φίλος])
«Και θα στρώσω τα πτώματα των γιων Ισραήλ μπροστά στα ξόανά τους· και θα διασκορπίσω τα κόκαλά σας γύρω από τα θυσιαστήριά σας.» (Ιεζ. 6:5 [Φίλος])
«Γι' αυτό, ο θυμός τού Κυρίου άναψε ενάντια στον λαό του, και απλώνοντας το χέρι του εναντίον τους, τους πάταξε· και τα βουνά έτρεμαν, και τα πτώματά τους έγιναν σαν κοπριά στο μέσον των δρόμων. Σε όλα αυτά ο θυμός του δεν αποστράφηκε, αλλά το χέρι του [είναι] ακόμα απλωμένο.» (Ησ. 5:25 [Φίλος])
Η ασέβεια του Ισραήλ και η μη τήρηση Νόμου οδήγησε πολλές φορές σε πτώση και συντριβή.
«Το μάτι, που εμπαίζει τον πατέρα [του], και καταφρονεί να υπακούσει στη μητέρα [του], οι κόρακες της χαράδρας θα το βγάλουν, και θα το φάνε οι νεοσσοί των αετών.» (Παρ. 30:17 [Φίλος])
«Γι' αυτό, να, έρχονται ημέρες, λέει ο Κύριος, κατά τις οποίες δεν θα ονομάζεται πλέον Τοφέθ ούτε φάραγγα του γιου τού Εννόμ, αλλά: Η φάραγγα της σφαγής· επειδή, θα θάβουν στον Τοφέθ, μέχρι να μη υπάρχει τόπος. Και τα πτώματα αυτού του λαού θα είναι τροφή στα πουλιά τού ουρανού, και στα θηρία τής γης· και δεν θα υπάρχει κάποιος που να τα εκφοβίζει. Και από τις πόλεις τού Ιούδα, και από τους δρόμους τής Ιερουσαλήμ, θα σταματήσω τη φωνή τής χαράς και τη φωνή τής ευφροσύνης, τη φωνή τού νυμφίου, και τη φωνή τής νύφης· επειδή, η γη θα γίνει έρημος.» (Ιερ. 7:32-34 [Φίλος])
«Επειδή, θάνατος ανέβηκε μέσα από τις θυρίδες μας, μπήκε στα παλάτια μας, για να εξολοθρεύσει τα νήπια από τους δρόμους, τους νέους από τις πλατείες. Πες: Έτσι λέει ο Κύριος: Και τα πτώματα των ανθρώπων θα ριχτούν σαν κοπριά επάνω στην επιφάνεια του χωραφιού, και σαν χειρόβολο πίσω από τον θεριστή, και δεν θα υπάρχει αυτός που μαζεύει.» (Ιερ. 9:21-22 [Φίλος])
«Θα πεθάνουν με οδυνηρόν θάνατο· δεν θα κλαυτούν ούτε θα ταφούν· θα είναι για κοπριά επάνω στην επιφάνεια της γης· και θα αφανιστούν από μάχαιρα, και από πείνα· και τα πτώματά τους θα είναι τροφή στα πουλιά τού ουρανού, και στα θηρία τής γης.» (Ιερ. 16:4 [Φίλος])
«Και θα ματαιώσω τη βουλή τού Ιούδα και της Ιερουσαλήμ σ' αυτό τον τόπο· και θα τους κάνω να πέσουν με μάχαιρα μπροστά στους εχθρούς τους, και με τα χέρια εκείνων που ζητούν τη ζωή τους· ενώ τα πτώματά τους θα τα δώσω [για] φάγωμα στα πουλιά τού ουρανού, και στα θηρία τής γης. Και θα κάνω αυτή την πόλη ερήμωση, και συριγμό· καθένας που διαβαίνει απ' αυτή, θα μένει έκθαμβος, και θα συρίξει για όλες τις πληγές της. Και θα τους κάνω να φάνε τη σάρκα των γιων τους, και τη σάρκα των θυγατέρων τους, και κάθε ένας θα φάει τη σάρκα τού φίλου του, στην πολιορκία και στη στενοχώρια με την οποία οι εχθροί τους, κι εκείνοι που ζητούν τη ζωή τους, θα τους στενοχωρήσουν.» (Ιερ. 19:7-9 [Φίλος])
Μάλιστα ο Κύριος παρομοιάζει τον λαό που απειθεί στις εντολές Του και ακολουθεί ανθρώπινες εντολές και παραδόσεις σαν ένα κεκλιμένο τοίχο που είναι έτοιμος να πέσει και να συντριφτεί.
«Τι ήτο δυνατόν να κάμω έτι εις τον αμπελώνά μου και δεν έκαμον εις αυτόν; διά τι λοιπόν, ενώ περιέμενον να κάμη σταφύλια, έκαμεν αγριοστάφυλα; Τώρα λοιπόν θέλω σας αναγγείλει τι θέλω κάμει εγώ εις τον αμπελώνά μου· θέλω αφαιρέσει τον φραγμόν αυτού και θέλει καταφαγωθή θέλω χαλάσει τον τοίχον αυτού και θέλει καταπατηθή· και θέλω καταστήσει αυτόν έρημον δεν θέλει κλαδευθή ουδέ σκαφθή, αλλά θέλουσι βλαστήσει εκεί τρίβολοι και άκανθαι θέλω προστάξει έτι τα νέφη να μη βρέξωσι βροχήν επ' αυτόν. Αλλ' ο αμπελών του Κυρίου των δυνάμεων είναι ο οίκος του Ισραήλ και οι άνδρες Ιούδα το αγαπητόν αυτού φυτόν και περιέμενε κρίσιν, πλην ιδού, καταδυνάστευσις δικαιοσύνην, πλην ιδού, κραυγή.» (Ησ. 5:4-7 [Βάμβας])
«Πήγαινε, γράψε μπροστά τους επάνω σε πινακίδιο, και σημείωσέ το σε βιβλίο, για να διατηρείται στον μέλλοντα καιρό, μέχρι τον αιώνα· ότι ο λαός αυτός [είναι] απειθής, [είναι] γιοι αναληθείς, που δεν θέλουν να ακούσουν τον νόμο τού Κυρίου· οι οποίοι λένε προς τους βλέποντες: Μη βλέπετε· και στους προφήτες: Μη προφητεύετε σε μας τα σωστά, μιλάτε μας κολακευτικά, προφητεύετε απατηλά· αποσυρθείτε από τον δρόμο, ξεκλίνετε από το μονοπάτι, σηκώστε από μπροστά μας τον Άγιο του Ισραήλ. Γι' αυτό, έτσι λέει ο Άγιος του Ισραήλ: Επειδή, καταφρονείτε αυτό τον λόγο, και ελπίζετε στην απάτη και στην πονηρία, και επιστηρίζεστε σ' αυτά· γι' αυτό, αυτή η ανομία θα είναι σε σας σαν ετοιμόρροπο χάλασμα, [σαν] κοιλιά σε έναν ψηλό τοίχο, που ο συντριμμός του έρχεται ξαφνικά, σε μια στιγμή. Και θα το συντρίψει σαν σύντριμμα από πήλινο αγγείο, που κατασυντρίβεται ανελέητα, ώστε να μη βρίσκεται ανάμεσα στα θραύσματά του ένα πήλινο κομμάτι, για να πάρει κάποιος φωτιά από την εστία ή να πάρει νερό από τον λάκκο.» (Ησ. 30:8-14 [Φίλος])
Στα ευαγγέλια και τις επιστολές είναι αυτοί οι ψευδοπροφήτες από τη μια πλευρά καλούνται λέοντες ωρυόμενοι και οι άρχοντες από την άλλη πλευρά παρομοιάζονται με λύκους που αρπάζουν το θήραμα, που είναι υπεύθυνοι για την πτώση και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ.
«Στο μέσον της [υπάρχει] συνωμοσία των προφητών της· σαν λιοντάρια που ωρύονται, που αρπάζουν το θήραμα, κατατρώνε ψυχές· πήραν θησαυρούς και πολύτιμα πράγματα· πλήθυναν τις χήρες της ανάμεσά της. Οι ιερείς της αθέτησαν τον νόμο μου, και βεβήλωσαν τα άγιά μου· ανάμεσα σε άγιο και βέβηλο δεν έκαναν διαφοροποίηση, και ανάμεσα σε ακάθαρτο και καθαρό δεν έκαναν διάκριση, και έκρυβαν τα μάτια τους από τα σάββατά μου, και με βεβήλωναν ανάμεσά τους. Οι άρχοντές της [είναι] στο μέσον της, σαν λύκοι που αρπάζουν το θήραμα, για να ξεχύνουν αίμα, για να αφανίζουν ψυχές, για να αισχροκερδήσουν αισχροκέρδεια. Και οι προφήτες της τούς περιάλειφαν με αμάλαχτο [πηλό], βλέποντας μάταιες οράσεις, και μαντεύοντας σ' αυτούς ψέματα, λέγοντας: Έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός· ενώ ο Κύριος δεν είχε μιλήσει.» (Ιεζ. 22:25-28 [Φίλος])
«4 Μηπως αυτά, που θα πω, τα έμαθες συ από τα παλαιότατα χρόνια, από την εποχήν, που επλάσθη και ετοποθετήθη ο άνθρωπος επάνω εις την γην; 5 Οτι δηλαδή η χαρά και η καλοζωΐα των ασεβών καταλήγει εις απαισίαν κατάπτωσιν(πτωμα εξαισιον Ο΄). Η πολλή δε και θορυβώδης χαρά των παρανόμων θα είναι απώλειά των και καταστροφή· 6 έστω και αν τα δώρα των ασεβών φθάσουν μέχρι του ουρανού ενώπιον του Θεού, ο δε καπνός της ανοίας των εγγίση τα σύννεφα. Η τιμωρία του Θεού θα εκσπάση κατά του ασεβούς. 7 Διότι, όταν ο ασεβής πιστεύση ότι είναι καλά στερεωμένος επί της γης, τότε θα εκσπάση εναντίον του η οριστική καταστροφή. 'Εκεινοι δε οι οποίοι τον εγνώριζαν, θα πουν· Που είναι τώρα ο ασεβής;» (Ιώβ 20:4-7 )(Μετάφραση Ι. Κολιτσάρα)
https://www.saint.gr/27/20/biblebooks.aspx
Η θεραπεία της ανίατης ασθένειας του Ισραήλ.
Για πολλούς αιώνες οι Ισραηλίτες και οι Ιουδαίοι ήταν σε βαθιά πνευματική ανίατη ασθένεια εξαιτίας της ανυπακοής και της αποστασίας τους από τον Κύριο. Τα αποτελέσματα αυτής της ασέβειας ήταν τραγικά. Ο Θεός όμως που ήταν και είναι αγαθός και πλήρης αγάπης και ελέους προέβλεπε πάντα κάτι καλύτερο, ώστε να εκπληρωθεί η υπόσχεση προς τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ. Ένα πιστό υπόλοιπο(σπέρμα) θα ήταν η αιτία της θεραπείας και της πλήρης αποκατάστασης της δόξας για τους εκλεκτούς Του από τον λαό Ισραήλ.
«Κράξε σε μένα, και θα σου απαντήσω, και θα σου δείξω μεγάλα και απόκρυφα [πράγματα], που δεν γνωρίζεις. Επειδή, έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός τού Ισραήλ, για τα σπίτια αυτής τής πόλης, και για τα παλάτια των βασιλιάδων τού Ιούδα, που θα καταστραφούν από χαρακώματα και από μάχαιρα, αυτών που έρχονται για να πολεμήσουν ενάντια στους Χαλδαίους, και για να τα γεμίσουν με τα πτώματα των ανθρώπων, που εγώ θα πατάξω, στην οργή μου και στον θυμό μου, και για όλες τις κακίες για τις οποίες έκρυψα το πρόσωπό μου απ' αυτή την πόλη·»(Ιερ. 33:3-5 [Φίλος])
«Διά τι παιδευόμενοι θέλετε επιπροσθέτει στασιασμόν; όλη η κεφαλή είναι άρρωστος και όλη η καρδία κεχαυνωμένη·
από ίχνους ποδός μέχρι κεφαλής δεν υπάρχει εν αυτώ ακεραιότης αλλά τραύματα και μελανίσματα και έλκη σεσηπότα δεν εξεπιέσθησαν ουδέ εδέθησαν ουδέ εμαλακώθησαν δι' αλοιφής η γη σας είναι έρημος, αι πόλεις σας πυρίκαυστοι την γην σας ξένοι κατατρώγουσιν έμπροσθέν σας· και είναι έρημος, ως πεπορθημένη υπό αλλοφύλων και η θυγάτηρ Σιών εγκαταλελειμμένη ως καλύβη εν αμπελώνι, ως οπωροφυλάκιον εν κήπω αγγουρίων ως πόλις πολιορκουμένη. Αν ο Κύριος των δυνάμεων δεν ήθελεν αφήσει εις ημάς μικρόν υπόλοιπον, ως τα Σόδομα ηθέλομεν γείνει, με τα Γόμορρα ηθέλομεν εξομοιωθή.Ακούσατε τον λόγον του Κυρίου, άρχοντες Σοδόμων ακροάσθητι τον νόμον του Θεού ημών, λαέ Γομόρρων.» (Ησ. 1:5-10 [Βάμβας])
«Διότι ούτω λέγει Κύριος· Το σύντριμμά σου είναι ανίατον, η πληγή σου αλγεινή. δεν υπάρχει ο κρίνων την κρίσιν σου, ώστε να ανορθωθής· δεν υπάρχουσι διά σε φάρμακα θεραπευτικά.
Πάντες οι αγαπητοί σου σε ελησμόνησαν· δεν σε ζητούσι· διότι σε επλήγωσα εν πληγή εχθρού, εν τιμωρία σκληρά, εξ αιτίας του πλήθους των ανομιών σου· αι αμαρτίαι σου επληθύνθησαν.
Τι βοάς διά το σύντριμμά σου; ο πόνος σου είναι ανίατος εξ αιτίας του πλήθους των ανομιών σου· αι αμαρτίαι σου επληθύνθησαν· διά τούτο έκαμον ταύτα εις σε.
Διά τούτο πάντες οι κατατρώγοντές σε θέλουσι καταφαγωθή· και πάντες οι εναντίοι σου, πάντες ομού θέλουσιν υπάγει εις αιχμαλωσίαν· και οι λαφυραγωγούντές σε θέλουσι γείνει λάφυρον και πάντας τους διαρπάζοντάς σε θέλω δώσει εις διαρπαγήν.
Διότι θέλω αποκαταστήσει την υγίειαν εις σε και θέλω σε ιατρεύσει από των πληγών σου, λέγει Κύριος· διότι αυτοί σε ωνόμασαν Απερριμμένην, λέγοντες, Αύτη είναι η Σιών· δεν υπάρχει ο ζητών αυτήν.» (Ιερ. 30:12-17 [Βάμβας])
«Επειδή, η πληγή της είναι ανίατη, επειδή ήρθε μέχρι τον Ιούδα, έφτασε μέχρι την πύλη τού λαού μου, μέχρι την Ιερουσαλήμ.» (Μιχ. 1:9 [Φίλος])
Στην πιο δύσκολη καμπή της ιστορίας του Ιουδαϊσμού όταν η Ιουδαία ήταν κάτω από την Ρωμαϊκή κατοχή ο Θεός ενεργεί με τον ουράνιο και θαυματουργό του τρόπο βάζοντας στον ιστορικό χρόνο τον Βράχο της Σωτηρίας και Εκείνον μέσω του οποίου θα βρει θεραπεία κάθε ένας που θα στραφεί με πίστη σε Αυτόν.
«εθεωρεις εως ου ετμηθη λιθος εξ ορους ανευ χειρων και επαταξεν την εικονα επι τους ποδας τους σιδηρους και οστρακινους και ελεπτυνεν αυτους εις τελος
τοτε ελεπτυνθησαν εις απαξ το οστρακον ο σιδηρος ο χαλκος ο αργυρος ο χρυσος και εγενοντο ωσει κονιορτος απο αλωνος θερινης και εξηρεν αυτα το πληθος του πνευματος και τοπος ουχ ευρεθη αυτοις και ο λιθος ο παταξας την εικονα εγενηθη ορος μεγα και επληρωσεν πασαν την γην» (Δαν. 2:34-35 [LXX])
«34 Εβλεπες κατάπληκτος, βασιλεύ, το άγαλμα αυτό, μέχρις ότου απεκόπη, χωρίς την επέμβασιν καμμιάς ανθρωπίνης χειρός, ένας λίθος από όρος, εκτύπησε το άγαλμα αυτό στους πόδας τους σιδερένιους και τους πηλίνους και το συνέτριψεν εξ ολοκλήρου.
35 Τοτε συνετρίβησαν δια μιας μαζί με τα σιδερένια και πήλινα πόδια ο χαλκός, ο άργυρος και ο χρυσός του αγάλματος και έγιναν κονιορτός, ωσάν τον κονιορτόν του αλωνιού κατά το θέρος. Ισχυρός δε άνεμος διεσκόρπισε τον κονιορτόν, χωρίς να αφήση ούτε ίχνος από αυτά. Ο δε λίθος εκείνος, που εκτύπησε το άγαλμα, έγινε μέγα όρος και εγέμισεν όλην την γην.» (Δανιήλ β:34-35, μετ. Ι. Κολιτσάρα)
«και εν ταις ημεραις των βασιλεων εκεινων αναστησει ο θεος του ουρανου βασιλειαν ητις εις τους αιωνας ου διαφθαρησεται και η βασιλεια αυτου λαω ετερω ουχ υπολειφθησεται λεπτυνει και λικμησει πασας τας βασιλειας και αυτη αναστησεται εις τους αιωνας
ον τροπον ειδες οτι απο ορους ετμηθη λιθος ανευ χειρων και ελεπτυνεν το οστρακον τον σιδηρον τον χαλκον τον αργυρον τον χρυσον ο θεος ο μεγας εγνωρισεν τω βασιλει α δει γενεσθαι μετα ταυτα και αληθινον το ενυπνιον και πιστη η συγκρισις αυτου» (Δαν. 2:44-45 [LXX])
«44 Κατά την εποχήν των βασιλέων της τετάρτης βασιλείας, ο Θεός του ουρανού θα αναδείξη μίαν άλλην βασιλείαν, η οποία στους αιώνας των αιώνων δεν θα καταστραφή. Και έτσι η βασιλεία αυτή του Θεού δεν θα λείψη, δεν θα δώση τόπον εις άλλην βασιλείαν. Θα συντρίψη δέ, και θα θρυμματίση και θα λιχνίση όλας τας άλλας βασιλείας· και αυτή θα υψωθή, θα εκταθή και θα υπάρχη στους αιώνας των αιώνων. 45 Οπως είδες, βασιλεύ, ότι, δηλαδή, χωρίς την επέμβασιν ανθρωπίνης χειρός εκόπη ένας λίθος από όρος και συνέτριψε τον πηλόν, τον σίδηρον, τον χαλκόν, τον άργυρον και τον χρυσόν, έτσι ο μέγας Θεός απεκαλυψεν στον βασιλέα τον Ναβουχοδονόσορα, τι θα γίνη στο μέλλον σχετικώς με τας διαφόρους βασιλείας. Το όνειρον είναι αληθινόν και η ερμηνεία αυτού πιστή και ακριβής”»( Δανιήλ β:44-45, μετ. Ι. Κολιτσάρα)
«Και ενώ εκάθητο εις την τράπεζαν εν τη οικία, ιδού, πολλοί τελώναι και αμαρτωλοί ελθόντες συνεκάθηντο μετά του Ιησού και των μαθητών αυτού. Και ιδόντες οι Φαρισαίοι είπον προς τους μαθητάς αυτού· Διά τι ο Διδάσκαλός σας τρώγει μετά των τελωνών και αμαρτωλών; Ο δε Ιησούς ακούσας είπε προς αυτούς· Δεν έχουσι χρείαν ιατρού οι υγιαίνοντες, αλλ' οι πάσχοντες. Υπάγετε δε και μάθετε τι είναι, Έλεον θέλω και ουχί θυσίαν. Διότι δεν ήλθον διά να καλέσω δικαίους αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν.» (Ματθ. 9:10-13 [Βάμβας])(Διάβασε Μάρκ. 2:17, Λουκ. ε:31)
Ο Ιησούς ήρθε σαν ο χρισμένος ιερέας, γιατρός, προφήτης και βασιλιάς να συγκεντρώσει τα πρόβατα τα απολωλότα του οίκου Ισραήλ. Είναι αυτός ο Χριστός του Κυρίου που όταν βρέθηκε στην συναγωγή της Ναζαρέτ έκανε την πιο σπουδαία διακήρυξη για όλο το Ισραήλ.
«Πνεύμα Κυρίου [είναι] επάνω μου· γι' αυτό με έχρισε· με έστειλε για να φέρνω τα χαρμόσυνα νέα στους φτωχούς, για να γιατρέψω τούς συντριμμένους στην καρδιά, για να κηρύξω ελευθερία στους αιχμαλώτους, και ανάβλεψη στους τυφλούς, να αποστείλω τούς [ψυχικά] τσακισμένους σε ελευθερία, για να κηρύξω ευπρόσδεκτο χρόνο τού Κυρίου». Και αφού έκλεισε το βιβλίο, το έδωσε στον υπηρέτη, και κάθησε· και τα μάτια όλων εκείνων που [βρίσκονταν] στη συναγωγή ήσαν στραμμένα επάνω του.Και άρχισε να τους λέει ότι: Σήμερα εκπληρώθηκε στα αυτιά σας αυτή η γραφή.» (Λουκ. 4:18-21 [Φίλος])
Ο Θεός όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου έστειλε το Γιο Του και στη συνέχεια τους αποστόλους και προφήτες Του για να καλέσει το λαό Του Ισραήλ να εισέλθουν στο ‘Ορος του Θεού και στην Πόλη του Θεού του Ζώντος. Εκεί θα συμμετείχαν σε ένα ξεχωριστό γιορτινό τραπέζι όπου υπήρχαν τα πιο θαυμάσια εδέσματα και ποτά που θα χάριζαν σε όσους παρευρίσκονταν την χαρά, την ειρήνη και τελικά την Αιώνια Ζωή.
«Κύριε, συ είσαι ο Θεός μου· θέλω σε υψόνει, θέλω υμνεί το όνομά σου· διότι έκαμες θαυμάσια· αι απ' αρχής βουλαί σου είναι πίστις και αλήθεια. Διότι συ κατέστησας πόλιν σωρόν· πόλιν ωχυρωμένην, ερείπιον· τα οχυρώματα των αλλογενών, ώστε να μη ήναι πόλις· ουδέποτε θέλουσιν ανοικοδομηθή. Διά τούτο ο ισχυρός λαός θέλει σε δοξάσει, η πόλις των τρομερών εθνών θέλει σε φοβηθή. Διότι εστάθης δύναμις εις τον πτωχόν, δύναμις του ενδεούς εν τη στενοχωρία αυτού, καταφύγιον εναντίον της ανεμοζάλης, σκιά εναντίον του καύσωνος, όταν το φύσημα των τρομερών προσβάλη ως ανεμοζάλη κατά τοίχου. Θέλεις καταπαύσει τον θόρυβον των αλλογενών, ως τον καύσωνα εν ξηρώ τόπω, τον καύσωνα διά της σκιάς του νέφους· ο θρίαμβος των τρομερών θέλει ταπεινωθή. Και επί του όρους τούτου ο Κύριος των δυνάμεων θέλει κάμει εις πάντας τους λαούς ευωχίαν από παχέων, ευωχίαν από οίνων εν τη τρυγία αυτών, από παχέων μεστών μυελού, από οίνων κεκαθαρισμένων επί της τρυγίας.
Και εν τω όρει τούτω θέλει αφανίσει το πρόσωπον του περικαλύμματος του περικαλύπτοντος πάντας τους λαούς και το κάλυμμα το καλύπτον επί πάντα τα έθνη.
Θέλει καταπίει τον θάνατον εν νίκη· και Κύριος ο Θεός θέλει σπογγίσει τα δάκρυα από πάντων των προσώπων· και θέλει εξαλείψει το όνειδος του λαού αυτού από πάσης της γής· διότι ο Κύριος ελάλησε.
Και εν εκείνη τη ημέρα θέλουσιν ειπεί, Ιδού, ούτος είναι ο Θεός ημών· περιεμείναμεν αυτόν και θέλει σώσει ημάς· ούτος είναι ο Κύριος· περιεμείναμεν αυτόν· θέλομεν χαρή και ευφρανθή εν τη σωτηρία αυτού.
Διότι εν τω όρει τούτω η χειρ του Κυρίου θέλει αναπαυθή, και ο Μωάβ θέλει καταπατηθή υποκάτω αυτού, καθώς καταπατείται το άχυρον διά τον κοπρώνα.
Και θέλει εξαπλώσει τας χείρας αυτού εν τω μέσω αυτών, καθώς ο κολυμβών εξαπλόνει τας χείρας αυτού διά να κολυμβήση· και θέλει ταπεινώσει την υπερηφανίαν αυτών μετά των πανουργευμάτων των χειρών αυτών. Και τα υψηλά οχυρώματα των τειχών σου θέλουσι ταπεινωθή, κρημνισθή, κατεδαφισθή έως εδάφους.» (Ησ. 25:1-12 [Βάμβας])
Τους περασμένους αιώνες πριν τον Χριστό οι φυλές του Ισραήλ διασκορπίστηκαν εξαιτίας των παραβάσεων τους σε όλα τα έθνη και έτσι ήταν σχεδόν πάντα τα γόνατα τους παραλυμένα και τα χέρια τους χαυνωμένα από το φόβο των δεινών και των πληγών που έφερναν πάνω τους οι κατακτητές λαοί.
Όταν ήρθε ο Ιησούς στη γη φάνηκε ξεκάθαρα ότι αυτός ήταν ο γιατρός των ψυχών και ο Καλός Σαμαρείτης που θα περιποιούνταν τις πληγές του λαού Του και θα θεράπευε κάθε νόσο και ασθένεια σωματική και πνευματική.
Όσοι κατέφευγαν σ’ Αυτόν θα ξυπνούσαν από τον πνευματικό θάνατο που έφερναν τα έργα του σκότους και η διακονία του γράμματος του Νόμου.
[«Πνεύμα Κυρίου [είναι] επάνω μου· γι' αυτό με έχρισε· με έστειλε για να φέρνω τα χαρμόσυνα νέα στους φτωχούς, για να γιατρέψω τούς συντριμμένους στην καρδιά, για να κηρύξω ελευθερία στους αιχμαλώτους, και ανάβλεψη στους τυφλούς, να αποστείλω τούς [ψυχικά] τσακισμένους σε ελευθερία, για να κηρύξω ευπρόσδεκτο χρόνο τού Κυρίου».] (Λουκ. 4:18-19 [Φίλος])
«Μη γίνεστε, λοιπόν, συμμέτοχοί τους. Επειδή, κάποτε ήσασταν σκοτάδι, τώρα όμως [είστε] φως εν Κυρίω· περπατάτε ως παιδιά τού φωτός· (επειδή, ο καρπός τού Πνεύματος [είναι] με κάθε αγαθοσύνη και δικαιοσύνη και αλήθεια)· εξετάζοντας τι είναι ευάρεστο στον Κύριο· και μη συγκοινωνείτε στα άκαρπα έργα τού σκότους, μάλλον δε και να ελέγχετε. Επειδή, αυτά που γίνονται απ' αυτούς κρυφά, είναι αισχρό και να τα λέει [κανείς]· όλα, όμως, καθώς ελέγχονται από το φως, γίνονται φανερά· επειδή, κάθε τι που φανερώνεται είναι φως. Γι' αυτό, λέει: Σήκω εσύ που κοιμάσαι, και αναστήσου από τους νεκρούς, και θα σε φωτίσει ο Χριστός.» (Εφεσ. 5:7-14 [Φίλος])
[«Γι' αυτό, ανορθώστε τα εξασθενημένα χέρια και τα παραλυμένα γόνατα».
Και «κάντε στα πόδια σας ίσιους δρόμους»· ώστε, το χωλό να μη εκτραπεί, αλλά μάλλον να θεραπευθεί.
Επιδιώκετε ειρήνη με όλους, και τον αγιασμό, χωρίς τον οποίο κανένας δεν θα δει τον Κύριο·](Εβρ. 12:12-14 [Φίλος])
Ο Κύριος όμως που είναι ο Αετός ο μεγάλος έδωσε τα φτερά του που είναι η δύναμη του Πνεύματος του Αγίου στην Εκκλησία Του για να ίπταται εν μέσω των διωγμών μέχρι ο Κύριος να ερχόταν για δεύτερη φορά εξερχόμενος από τα Άγια των Αγίων έχοντας εξασφαλίσει την πλήρη συγχώρεση και την απολύτρωση από τις αμαρτίες που είχαν κάνει κάτω από την Πρώτη Διαθήκη. (Διάβασε Εβρ. 9:14-18, 24-28)
Από το πρώτο καιρό που ο Ιησούς απέστειλε τους μαθητές Του άρχισε η πτώση του Διαβόλου από το στερέωμα του πνευματικού ουρανού.
«Και οι 70 επέστρεψαν με χαρά, λέγοντας: Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσονται σε μας στο όνομά σου. Και τους είπε: Έβλεπα τον σατανά που έπεσε από τον ουρανό σαν αστραπή.
Δέστε, σας δίνω εξουσία στο να πατάτε επάνω σε φίδια και σκορπιούς, κι επάνω σε όλη τη δύναμη του εχθρού· και τίποτε δεν θα σας βλάψει.
Εντούτοις, μη χαίρεστε σ' αυτό, ότι τα πνεύματα υποτάσσονται σε σας· αλλά, να χαίρεστε περισσότερο ότι, τα ονόματά σας γράφτηκαν στους ουρανούς.» (Λουκ. 10:17-20 [Φίλος])
Όταν η πρώτη εκκλησία των αποστόλων καθαρίστηκε από κάθε μολυσμό σαρκός και πνεύματος ο Σατανάς έχασε κάθε πάτημα και τόπο που έβρισκε μέσω του Νόμου στις καρδιές των πρώτων χριστιανών. Τότε κερδήθηκε πλήρως η μάχη στα επουράνια από την Εκκλησία και ο Διάβολος έπαψε να είναι ο άρχοντας του αέρα και ρίχτηκε μαζί τους αγγέλους του στη γη.
«Και όταν ο δράκοντας είδε ότι ρίχτηκε στη γη, καταδίωξε τη γυναίκα, η οποία γέννησε το αρσενικό. Και στη γυναίκα δόθηκαν δύο φτερούγες τού μεγάλου αετού, για να πετάει στην έρημο, στον τόπο της, όπου εκεί τρέφεται [για] καιρόν και καιρούς και μισόν καιρό, μακριά από το φίδι·» (Αποκ. 12:13-14 [Φίλος])
«και το φίδι έρριξε από το στόμα του, πίσω από τη γυναίκα, νερό σαν ποταμό, για να κάνει να την παρασύρει ο ποταμός. Και η γη βοήθησε τη γυναίκα, και η γη άνοιξε το στόμα της, και κατάπιε τον ποταμό, τον οποίο ο δράκοντας έρριξε από το στόμα του. Και ο δράκοντας οργίστηκε ενάντια στη γυναίκα, και πήγε να κάνει πόλεμο με τους υπόλοιπους από το σπέρμα της, που τηρούν τις εντολές τού Θεού και έχουν τη μαρτυρία τού Ιησού Χριστού.» (Αποκ. 12:15-17 [Φίλος])
Ο Ιησούς απέδειξε ότι δεν ήταν μόνο ο Γιατρός που ήρθε κοντά τους για να τους γιατρέψει αλλά Αυτός ήταν και ο Αετός που πρόβαλλε στην Ανατολή του του Νέου αιώνα της αφθαρσίας και της αθανασίας σαν ο Ήλιος της Δικαιοσύνης με γιατρειά κάτω από τις πτέρυγες Του. Όσοι εκ του Ισραήλ αλλά και εκ των Εθνών κατέφυγαν στην σκιά των πτερύγων Του στα 40 χρόνια της πνευματικής ερήμου μετά την Έξοδο τους από τα δεσμά της δουλείας του Νόμου, βρήκαν ανάπαυση αλλά και αλλαγή και ανανέωση στη δύναμη τους.
«Ευλόγει, ω ψυχή μου, τον Κύριο, και μη ξεχνάς όλες τις ευεργεσίες του· αυτόν που συγχωρεί όλες τις ανομίες σου· αυτόν που γιατρεύει όλες τις αρρώστιες σου·αυτόν που λυτρώνει από τη φθορά τη ζωή σου· αυτόν που σε στεφανώνει με έλεος και οικτιρμούς· αυτόν που χορταίνει τα γηρατειά σου με αγαθά· η νεότητά σου ανανεώνεται σαν του αετού.» (Ψαλ. 103:2-5 [Φίλος])
«Αυτός δίδει στους πεινώντας τροφήν και δύναμιν· και εις όσους δεν έχουν δοκιμάσει οδύνας, αποστέλλει λύπην.
Νέοι, ευρισκόμενοι εις την ακμήν της ηλικίας των, θα καταβληθούν από την πείναν, θα κοπιάσουν και θα ταλαιπωρηθούν· και οι εκλεκτοί μεταξύ αυτών θα γίνουν ανίσχυροι.
Εκείνοι όμως οι οποίοι υπομένουν και περιμένουν τον Κυριον, θα πάρουν νέαν μεγαλυτέραν δύναμιν (αλλάξουσιν ισχύν Ο΄), θα βγάλουν νέα φτερά, σαν αετοί· θα τρέχουν και δεν θα καταβάλλωνται από τον κόπον· θα βαδίζουν και δεν θα πεινάσουν.» (Ησ. 40:29-31 [LXX], μετ. Ι. Κολιτσάρα)
Οι πιστοί της γενιάς εκείνης που με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος έζησαν και ακολούθησαν τον Ιησού αξιώθηκαν να δουν τον Κύριο όπως είναι γιατί είχαν γίνει όμοιοι με Αυτόν. Είδαν να εκπληρώνεται με θαυμαστό τρόπο η εκπλήρωση της προφητείας του Μαλαχία .
«Σε σας, όμως, που φοβάστε το όνομά μου, θα ανατείλει ο ήλιος τής δικαιοσύνης, με θεραπεία στις φτερούγες του· και θα βγείτε, και θα σκιρτήσετε σαν μοσχάρια τής φάτνης.
Και θα καταπατήσετε τους ασεβείς· κι αυτοί θα είναι στάχτη κάτω από το πέλμα των ποδιών σας, κατά την ημέρα που εγώ θα [το] κάνω [αυτό], λέει ο Κύριος των δυνάμεων.» (Μαλ. 4:2-3 [Φίλος])
Δυστυχώς ο λαός του Θεού και μάλιστα οι κάτοικοι της Ναζαρέτ δεν έδειξαν τον πρέποντα σεβασμό και την πίστη στην διακονία του Ιησού όταν βρέθηκε στη συναγωγή του χωριού τους. Ο κομπασμός, η απόρριψη και η απιστία των συμπολιτών του Ιησού δεν τον άφησαν να κάνει πολλά θαύματα για να δουν τη δόξα του Μεγάλου Γιατρού των ψυχών και των σωμάτων.
«Και επλήσθησαν πάντες θυμού εν τη συναγωγή, ακούοντες ταύτα, και σηκωθέντες εξέβαλον αυτόν έξω της πόλεως και έφεραν αυτόν έως της οφρύος του όρους, επί του οποίου η πόλις αυτών ήτο ωκοδομημένη, διά να κατακρημνίσωσιν αυτόν· αυτός όμως περάσας διά μέσου αυτών επορεύετο.» (Λουκ. 4:28-30 [Βάμβας])
«Αλλ' ενώ έκαμε τόσα θαύματα έμπροσθεν αυτών, δεν επίστευον εις αυτόν· διά να πληρωθή ο λόγος του προφήτου Ησαΐου, τον οποίον είπε· Κύριε, τις επίστευσεν εις το κήρυγμα ημών; και ο βραχίων του Κυρίου εις τίνα απεκαλύφθη; Διά τούτο δεν ηδύναντο να πιστεύωσι διότι πάλιν είπεν ο Ησαΐας·» Ετύφλωσε τους οφθαλμούς αυτών και εσκλήρυνε την καρδίαν αυτών, διά να μη ίδωσι με τους οφθαλμούς και νοήσωσι με την καρδίαν και επιστρέψωσι, και ι α τ ρ ε ύ σ ω αυτούς.
Ταύτα είπεν ο Ησαΐας, ότε είδε την δόξαν αυτού και ελάλησε περί αυτού.» (Ιωάν. 12:37 [Βάμβας])
Δεν απέρριψαν όμως μόνο τον Ιησού αλλά και την Πρώτη εκκλησία της γενιάς των αποστόλων αλλά και «τους λοιπούς του σπέρματος αυτής» που είχαν λάβει τις διανομές του Αγίου Πνεύματος για να διακονούν και να θεραπεύουν τον λαό του Θεού.
«Διά τούτο ιδού, εγώ αποστέλλω προς εσάς προφήτας και σοφούς και γραμματείς, και εξ αυτών θέλετε θανατώσει και σταυρώσει, και εξ αυτών θέλετε μαστιγώσει εν ταις συναγωγαίς σας και διώξει από πόλεως εις πόλιν, διά να έλθη εφ' υμάς παν αίμα δίκαιον εκχυνόμενον επί της γης από του αίματος Άβελ του δικαίου έως του αίματος Ζαχαρίου υιού Βαραχίου, τον οποίον εφονεύσατε μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου. Αληθώς σας λέγω, Πάντα ταύτα θέλουσιν ελθεί επί την γενεάν ταύτην.» (Ματθ. 23:34-36 [Βάμβας])
Αποτέλεσμα αυτής της απείθειας και της απομάκρυνσης από την ανιδιοτελή και άγια αγάπη του Θεού ήταν χάσουν την προστασία και ασφάλεια των πτερύγων του Ιησού. Αυτός ήταν ο Ευλογητός Θεός που πάντα από τις ημέρες του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ καλούσε τα τέκνα Του να μείνουν κάτω από τη δική Του προστασία.
«Ἰερουσαλὴμ Ἰερουσαλήμ, ἡ ἀποκτείνουσα τοὺς προφήτας καὶ λιθοβολοῦσα τοὺς ἀπεσταλμένους πρὸς αὐτήν— ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυνάξαι τὰ τέκνα σου ὃν τρόπον ὄρνις τὴν ἑαυτῆς νοσσιὰν ὑπὸ τὰς πτέρυγας, καὶ οὐκ ἠθελήσατε.» (Λουκ. 13:34 [SBLGNT])
«(3:19) διοτι ιδου ημερα κυριου ερχεται καιομενη ως κλιβανος και φλεξει αυτους και εσονται παντες οι αλλογενεις και παντες οι ποιουντες ανομα καλαμη και αναψει αυτους η ημερα η ερχομενη λεγει κυριος παντοκρατωρ και ου μη υπολειφθη εξ αυτων ριζα ουδε κλημα»(Μαλ. 4:1 [LXX])
«ΑΛΛΟΙΜΟΝΟ στην πόλη των αιμάτων! Ολόκληρη [είναι] γεμάτη ψέμα [και] αρπαγή· το θήραμα δεν λείπει. Ακούγεται φωνή από μάστιγες, και φωνή από θόρυβο τροχών, και αλόγων που ορμούν, και αρμάτων που αναπηδούν· καβαλάρη που ανεβαίνει, και ρομφαίας που γυαλίζει, και λόγχης που αστράφτει· και πλήθος από τραυματισμένους, και μεγάλος αριθμός από πτώματα, και δεν υπάρχει τέλος στα πτώματα· προσκόπτουν στα πτώματά τους· από το πλήθος των πορνειών τής ελκυστικής πόρνης, της έμπειρης σε γοητείες, που με τις πορνείες της πουλάει έθνη, και με τις γοητείες της φυλές.» (Ναούμ 3:1-4 [Φίλος])
Η άρνηση των Εβραίων με βίαιο και εχθρικό τρόπο να δεχτούν το κάλεσμα των δούλων του Βασιλιά τους για να παραβρεθούν στο τραπέζι του γάμου του Γιού Του. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο Κύριος να στείλει τον βδελυκτό αετό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Βδέλυγμα της ερημώσεως) και την πόλη τους να κάψει αλλά και σαν αγριοπρόσωπο και αιμοβόρο όρνεο να κατασπαράξει τις σάρκες των νεκρών πτωμάτων των ασεβών του λαού Του το 70 μ.Χ..
«Και ακούγοντάς [το] ο βασιλιάς οργίστηκε· και στέλνοντας τα στρατεύματά του, εξολόθρευσε εκείνους τους φονιάδες, και κατέκαψε την πόλη τους. Τότε, λέει στους δούλους του: Ο γάμος μεν είναι έτοιμος, αλλά οι προσκαλεσμένοι δεν ήσαν άξιοι·» (Ματθ. 22:7-8 [Φίλος])
«Κι αυτά θα τα βδελύττεστε ανάμεσα στα πτηνά· δεν θα τρώγονται· είναι βδελυκτά· ο αετός, και ο γρυπαετός, και ο μαυραετός, και ο γύπας, και ο ίκτινος στο είδος του·»(Λευ. 11:13-14 [Φίλος])
«Ο Κύριος θα φέρει εναντίον σου ένα έθνος από μακριά, από την άκρη τής γης, σαν με ορμή αετού· έθνος, που δεν θα καταλαβαίνεις τη γλώσσα του· έθνος αγριοπρόσωπο, που δεν θα σεβαστεί το πρόσωπο του γέροντα ούτε θα ελεήσει τον νέο· και θα τρώει τον καρπό των κτηνών σου, και τα γεννήματα της γης σου, μέχρις ότου εξολοθρευτείς· το οποίο δεν θα αφήσει σε σένα σιτάρι, κρασί ή λάδι, τις αγέλες των βοδιών σου ή τα κοπάδια των προβάτων σου, μέχρις ότου σε εξολοθρεύσει.» (Δευτ. 28:49-51 [Φίλος])
«Και είπε: Τι βλέπεις εσύ, Αμώς; Και είπα: Ένα κανίστρι καλοκαιριάτικου καρπού. Τότε, ο Κύριος μου είπε: Ήρθε το τέλος επάνω στον λαό μου Ισραήλ· στο εξής, δεν θα τον παρατρέξω. Και κατά την ημέρα εκείνη τα άσματα του ναού θα είναι ολολυγμοί, λέει ο Κύριος ο Θεός· σε κάθε τόπο [θα είναι] πολλά πτώματα· θα [τα] πετάξουν έξω, μέσα σε σιωπή.» (Άμ. 8:2-3 [Φίλος])
Πράγματι ήταν αυτά τα όρνεα του Ρωμαϊκού στρατού που κλήθηκαν από το Θεό να πάρουν μέρος στο δείπνο του Θεού και να κατασπαράξουν σάρκες.
«Και είδα έναν άγγελο να στέκεται μέσα στον ήλιο· και έκραξε με δυνατή φωνή, λέγοντας προς όλα τα όρνεα που πετούν στο μέσον τού ουρανού: Ελάτε, και συγκεντρώνεστε στο δείπνο τού μεγάλου Θεού, για να φάτε σάρκες βασιλιάδων, και σάρκες χιλιάρχων, και σάρκες ισχυρών, και σάρκες αλόγων, και εκείνων που κάθονται επάνω σ' αυτά, και σάρκες όλων των ελεύθερων και των δούλων, και μικρών και μεγάλων.» (Αποκ. 19:17-18 [Φίλος])
Επίλογος
Το 70 μ.Χ. με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του Ναού της αποδείχθηκε ποιος είναι ο ένας και μοναδικός κληρονόμος της Βασιλείας του Θεού και ο Κύριος του ουρανού και της γης. Αυτός που απορρίφθηκε σαν Σωτήρας και Βασιλιάς από το λαό Του αποκαλύφθηκε ότι ήταν ο Μεγάλος Θεός και Σωτήρας ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός. Όσοι απέρριψαν την ζωοποιό πνοή των λόγων Του παρέμειναν νεκροί και τα πτώματα τους έγιναν βορά από τα όρνεα των λεγεώνων του Ρωμαϊκού στρατού. Έτσι δεν πέτυχαν να δουν ποτέ το Πρόσωπο του Κυρίου, όταν ήρθε για Δεύτερη φορά σαν ο Μέγας Αρχιερέας και Βασιλιάς που λύτρωσε «πολλούς» από το Ισραήλ. Αντίθετα όσοι τον δέχτηκαν και τον πρόσμεναν με υπομονή τον είδαν με όλη Του τη δόξα να έρχεται και να κατοικεί μέσα τους με όλο Του το πλήρωμα.
«Ο Κύριος, που είναι από τα δεξιά σου, θα συντρίψει βασιλιάδες την ημέρα τής οργής του. Θα κρίνει μέσα στα έθνη· θα γεμίσει [τη γη] από πτώματα· θα συντρίψει το κεφάλι εκείνου [που δεσπόζει] σε πολλούς τόπους. (Ψαλ. 110:5-6 [Φίλος])
«Και μου είπε: Γιε ανθρώπου, τον τόπο τού θρόνου μου, και τον τόπο τού πέλματος των ποδιών μου, όπου θα κατοικώ μέσα στον οίκο Ισραήλ στον αιώνα, και το άγιό μου όνομα, ο οίκος Ισραήλ δεν θα βεβηλώσει πλέον, [ούτε] αυτοί ούτε οι βασιλιάδες τους, με τις πορνείες τους, ούτε με τα πτώματα των βασιλιάδων τους [ούτε] με τους ψηλούς τους τόπους. Βάζοντας τα κατώφλια τους κοντά στα κατώφλια μου, και τους παραστάτες τους κοντά στους παραστάτες μου, ώστε [δεν ήταν παρά] ο τοίχος ανάμεσα σε μένα και σ' αυτούς, βεβήλωναν έτσι το άγιό μου όνομα, με τα βδελύγματά τους που έπρατταν· γι' αυτό, τους ανάλωσα μέσα στον θυμό μου. Τώρα, ας απομακρύνουν από μένα τις πορνείες τους, και τα πτώματα των βασιλιάδων τους, και θα κατοικώ ανάμεσά τους στον αιώνα.» (Ιεζ. 43:7-9 [Φίλος])
Ας συναχτούμε όλοι κάτω από τις πτέρυγες του Αετού του Μεγάλου που είναι ο Ήλιος της Δικαιοσύνης και θα μας θεραπεύσει από κάθε ασθένεια ψυχής και σώματος και από ότι μας πληγώνει σε αυτόν τον κόσμο.
Ο Ιησούς βασιλεύει εις τους αιώνας των αιώνων.
Google Sites
Report abuse