Ο έχων ώτα... ακουέτω

Ιησούς Χριστός η διαθήκη «του γένους» του Θεού



Ο Θάνατος και ο Άδης εξουσίαζαν πάνω στον άνθρωπο από τη στιγμή που έπαυε η ζωή του. Έτσι οδηγούνταν στον τάφο, στην απώλεια και στη γη της λήθης δηλαδή στη γη της λησμονιάς. Μη ρέοντας πια το αίμα στις φλέβες του άρχιζε η σήψη και η αποσύνθεση του φυσικού ανθρώπου. Την ίδια στιγμή ο άνθρωπος οδηγούνταν και βυθίζονταν στην λησμονιά και την τέλεια απουσία του προσώπου του Θεού.

Η λύπη και ο στεναγμός ήταν τα συναισθήματα που ένιωθε κάθε ειλικρινής άνθρωπος καθώς έφευγε από αυτή τη ζωή και δεν είχε καταφέρει να βρει και να πάρει την μαρτυρία μέσα του, ότι η ζωή του θα συνεχιζόταν μετά τον θάνατο ελεύθερη από κάθε φόβο και τρόμο ανθρώπινο.

Οι ειλικρινείς άνθρωποι της Παλαιάς Διαθήκης ήξεραν ότι δεν μπορούσαν με τα τυπικά έργα του Νόμου να φτάσουν στο τέλειο και να δουν το πρόσωπο του Θεού. Κανείς άνθρωπος δεν μπόρεσε να ξεφύγει από τον Άδη και τον Θάνατο ώστε να πάει στον ουρανό πριν τον ερχομό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αυτό σημαίνει πως κανένας άνθρωπος δεν μπόρεσε να δει το πρόσωπο του Θεού μετά τον θάνατο του στην διάρκεια των χρόνων της Παλαιάς Διαθήκης , έτσι ώστε να έχει την αιώνια ζωή. Ακόμη και ο Ενώχ, ο Μωυσής και ο Ηλίας δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν από τα δεσμά του Θανάτου και του Άδη ώστε να δουν το πρόσωπο του Θεού μετά το θάνατό τους. Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με την κατάσταση στην οποία περιήλθαν οι τρεις αυτοί σπουδαίοι άντρες του Θεού ανατρέξτε στον σύνδεσμο : Ηλίας, Ενώχ και Μωϋσής

Έλπιζαν όμως ότι ο Θεός μετά το θάνατο τους και σε βάθος χρόνου, θα έδειχνε το έλεός Του και θα τους χάριζε την Αιώνια Ζωή καθώς θα έβλεπαν το Πρόσωπό του Αθάνατου.

Το ίδιο έλπιζε και «ο ανήρ o κατά την καρδία του Θεού» προφητάνακτας Δαβίδ. Γι’ αυτό έκραζε μέσα από τα βάθη του είναι του προς τον Θεό να τον θυμηθεί και να μην τον εγκαταλείψει σ’ αυτό το βασίλειο του σκότους, της λήθης και της σιωπής που λέγεται Άδης, αλλά να τον ελευθερώσει.

Ιησούς Χριστός η διαθήκη «του γένους» του Θεού

Αβραάμ ο πατέρας της πίστης για όλα τα έθνη

Ο Θεός της αγάπης και του ελέους, ο μόνος που έχει αθανασία, είχε ένα θαυμάσιο σχέδιο να φέρει όλους τους ανθρώπους κοντά Του και να γνωρίσουν το πρόσωπό Του, που είναι η αιώνια ζωή. Για την εκπλήρωση αυτού του σχεδίου ο Θεός εξέλεξε τον Αβραάμ ο οποίος αποδείχθηκε πιστός και φίλος του Θεού και ο Θεός έκανε διαθήκη μαζί του, ότι θα είναι ο βιολογικός πατέρας του σαρκικού έθνους Ισραήλ, οι οποίοι έτσι καταγράφηκαν ως «υιοί του γένους του Αβραάμ». (Πράξ 13:26)

«Έξελθε εκ της γης σου και εκ της συγγενείας σου και εκ του οίκου του πατρός σου εις την γην την οποίαν θέλω σοι δείξει και θέλω σε κάμει εις έθνος μέγα και θέλω σε ευλογήσει και θέλω μεγαλύνει το όνομά σου και θέλεις είσθαι εις ευλογίαν.» [Γέν. 12:1-2, 7, Πράξ. κεφ. 7]

Μετά από λίγα χρόνια ο Θεός επισκέφτηκε πάλι τον Αβραάμ και του υπόσχεται διαθήκην αιώνιον «αναμέσον εμού και σου, και του σπέρματός σου (που είναι ο Χριστός)».

«Προς δε τον Αβραάμ ελαλήθησαν αι επαγγελίαι και προς το σπέρμα αυτού· δεν λέγει, Και προς τα σπέρματα, ως περί πολλών, αλλ' ως περί ενός, Και προς το σπέρμα σου, όστις είναι ο Χριστός.» (Γαλ. 3:16)

Έτσι τον κατέστησε πατέρα πλήθους εθνών δια της πίστεως, θέτοντας την γνωστή εις τον αρχαίο κόσμο περιτομή, ως σημείο της Διαθήκης .

«Εγώ, ιδού, η διαθήκη μου είναι προς σε και θέλεις γείνει πατήρ πλήθους εθνών και δεν θέλει καλείσθαι πλέον το όνομά σου Άβραμ αλλά το όνομά σου θέλει είσθαι Αβραάμ διότι πατέρα πλήθους εθνών σε κατέστησα […] Και θέλετε περιτέμνει την σάρκα της ακροβυστίας υμών, και θέλει είσθαι εις σημείον της διαθήκης μεταξύ εμού και υμών.» (Γέν. 17:4, 11)

Προς επιβεβαίωση της υπόσχεσης ο Θεός αναγγέλλει στον εκατονταετή και «νενεκρωμένο» Αβραάμ (Εβρ. 11:12) ότι η ενενήντα ετών γυναίκα του Σάρρα, η οποία ήταν στείρα και δεν τεκνοποιούσε, θα γεννήσει υιό, τον Ισαάκ.

«Αλλά την διαθήκην μου θέλω στήσει προς τον Ισαάκ, τον οποίον θέλει γεννήσει η Σάρρα εις σε το ερχόμενον έτος, εν τω αυτώ τούτω καιρώ.» (Γέν. 17:21)

Ο Ισαάκ, ο οποίος καταγράφηκε ως τέκνο επαγγελίας «ημείς δε, αδελφοί, καθώς ο Ισαάκ επαγγελίας τέκνα είμεθα» (Γαλ. 4:28), γέννησε τον Ιακώβ και ο Ιακώβ γέννησε δώδεκα γιους από τους οποίους προήλθαν οι δώδεκα φυλές του Ισραήλ.

Ο Ιακώβ στην Αίγυπτο και η ένδοξη απελευθέρωση του Ισραήλ από «τα δεσμά της δουλείας».

Με ένα θαυμάσιο σχέδιο ο Θεός έφερε τα παιδιά του Ιακώβ στην Αίγυπτο, ώστε να αναγνωρίσουν την αμαρτία τους που είχαν διαπράξει εναντίον του αγνού και ταπεινού αδελφού τους Ιωσήφ. Εκεί στην Αίγυπτο ευλογήθηκαν και αυξήθηκαν σε ένα λαό, όσο οι Φαραώ θυμόντουσαν και εκτιμούσαν την προσφορά και το καλό που είχε κάνει ο Ιωσήφ στην Αίγυπτο. Όταν όμως πήρε την εξουσία ένας Φαραώ που δεν εκτιμούσε πια αυτό το έργο του Ιωσήφ, άρχισε η κακουχία και το μαρτύριο και βρέθηκαν κάτω «από δεσμά δουλείας» όπως προ είπε ο Θεός στον Αβραάμ.

«Και είπεν ο Κύριος προς τον Άβραμ, Έξευρε βεβαίως ότι το σπέρμα σου θέλει παροικήσει εν γη ουχί εαυτών, και θέλουσι δουλώσει αυτούς, και θέλουσι καταθλίψει αυτούς, τετρακόσια έτη·» (Γεν. 15:13)

Η αδυναμία, ο πόνος και η θλίψη οδήγησε το βιολογικό γένος του Αβραάμ να κράξουν σε Αυτόν που είχε δώσει θαυμάσιες επαγγελίες στον προπάτορά τους.

Ο Κύριος τους άκουσε, και οδηγώντας τα παιδιά του Ιακώβ με «κραταιά χείρα» και κάνοντας σημεία και τέρατα, τα έβγαλε από τα δεσμά της δουλείας της Αιγύπτου και του Φαραώ εκπληρώνοντας και πάλι τον προλαληθέντα λόγο Του. Έτσι γεννήθηκε το δωδεκάφυλο έθνος, που θα γινόταν ο φόβος και ο τρόμος όλων των λαών από όπου θα περνούσαν για όσους δεν τους αντιμετώπιζαν φιλικά.

«διά τούτο ειπέ προς τους υιούς Ισραήλ, Εγώ είμαι ο Κύριος· και θέλω σας εκβάλει υποκάτωθεν των φορτίων των Αιγυπτίων και θέλω σας ελευθερώσει από της δουλείας αυτών και θέλω σας λυτρώσει με βραχίονα εξηπλωμένον και με κρίσεις μεγάλας·» (Έξ. 6:6)

Με έναν ένδοξο και θαυμαστό τρόπο, 1600 χρόνια περίπου αργότερα, ο Κύριος θα απελευθέρωνε το «γένος Του», τον πνευματικό Ισραήλ, από τα δεσμά του Νόμου των Γραμματέων και των Φαρισαίων της εποχής του Ιησού και των Αποστόλων.

Ισραήλ το Βασίλειο Ιεράτευμα, το Άγιο Έθνος του Θεού

Ο Θεός έβγαλε τον Ισραήλ από την Αίγυπτο, απλώνοντας τις πτέρυγες της αγάπης Του και της προστασίας Του, πάνω του.

«Σεις είδετε όσα έκαμα εις τους Αιγυπτίους, και σας εσήκωσα ως επί πτερύγων αετού και σας έφερα προς εμαυτόν· τώρα λοιπόν εάν τωόντι υπακούσητε εις την φωνήν μου, και φυλάξητε την διαθήκην μου, θέλετε είσθαι εις εμέ ο εκλεκτός από πάντων των λαών· διότι ιδική μου είναι πάσα η γή· και σεις θέλετε είσθαι εις εμέ βασίλειον ιεράτευμα και έθνος άγιον. Ούτοι είναι οι λόγοι, τους οποίους θέλεις ειπεί (ο Μωυσής) προς τους υιούς Ισραήλ.» (Έξ. 19:3-6). (Δες Ιεζεκιήλ ις:2-8)

Ο λαός Ισραήλ πήρε την πιο θαυμαστή υπόσχεση - διαθήκη από τον Θεό, ότι θα ήταν «ο εκλεκτός από πάντων των λαών» και «σεις θέλετε είσθαι εις εμέ βασίλειον ιεράτευμα και έθνος άγιον» με την προϋπόθεση ότι θα υπάκουαν στην φωνή Του και θα φύλαγαν την Διαθήκη Του.

Οι λεπτομέρειες των προϋποθέσεων που περιγράφονται στο Δευτερονόμιο (10:12-22) ήταν:

α) ο λαός να φοβάται τον μόνο Θεό και να απομακρύνεται από την ειδωλολατρεία,

β) να αγαπά και να λατρεύει τον Κύριο και Θεό τους «ξ λης τς καρδας του κα ξ λης τς ψυχς του»

γ) να φυλάνε τις εντολές του Κυρίου και τα δικαιώματα Του που τους διέταζε

δ) να υπερασπίζονται και να αποδίδουν δικαιοσύνη με πραότητα και ταπείνωση χωρίς προσωποληψία στον αλλογενή προσήλυτο, στην χήρα και στον ορφανό και τέλος να αγαπούν τους προσήλυτους.

Η ανυπακοή του Ισραήλ στις εντολές του Θεού Του και οι συνέπειες της

Παρ’ όλες τις ευλογίες και τις ευεργεσίες που έβλεπε ο Ισραήλ από τον Θεό του, γρήγορα απομακρύνθηκε από το θέλημά Του, ακολουθώντας τις επιθυμίες της καρδιάς του, γεγονός που προ είπε ο Θεός στον Μωυσή.

«Και είπε Κύριος προς τον Μωϋσήν, Ιδού, συ θέλεις κοιμηθή μετά των πατέρων σου· και σηκωθείς ο λαός ούτος θέλει πορνεύσει κατόπιν των ξένων θεών της γης, εις την οποίαν αυτός εισέρχεται, και θέλει με εγκαταλείψει και παραβή την διαθήκην μου, την οποίαν έκαμον προς αυτούς· τότε θέλει εξαφθή ο θυμός μου εναντίον αυτών την ημέραν εκείνην, και θέλω εγκαταλείψει αυτούς και θέλω κρύψει το πρόσωπόν μου απ' αυτών, και θέλουσιν εξαναλωθή· και θέλουσιν ευρεί αυτούς πολλά κακά και θλίψεις· ώστε θέλουσιν ειπεί την ημέραν εκείνην, δεν εύρον ημάς τα κακά ταύτα, επειδή ο Θεός ημών δεν είναι εν μέσω ημών;» (Δευτ. 31:16-17)

Τα κακά και οι θλίψεις θα τους εύρισκαν στις έσχατες ημέρες της βασιλείας τους

«επειδή εξεύρω ότι μετά τον θάνατόν μου εξάπαντος θέλετε διαφθαρή και εκκλίνει από της οδού, την οποίαν προσέταξα εις εσάς· και θέλουσι σας ευρεί τα κακά εις τας εσχάτας ημέρας, επειδή θέλετε πράξει κακά ενώπιον του Κυρίου, ώστε να παροργίσητε αυτόν με τα έργα των χειρών σας.» (Δευτ. 31:29)

Μάλιστα όταν ο Ιακώβ ευλόγησε τα δώδεκα παιδιά Του είπε:

«κλεσεν δ ιακωβ τος υος ατο κα επεν συνχθητε να ναγγελω μν τ παντσει μν π' σχτων τν μερν.» (Γέν. 49:1 Ο΄)

Η πιστότητα, της υπόσχεσης του Θεού στον Αβραάμ, για το σπέρμα της επαγγελίας, τον Χριστό

«και εν τω σπέρματί σου (όστις είναι ο Χριστός) θέλουσιν ευλογηθή πάντα τα έθνη της γής· διότι υπήκουσας εις την φωνήν μου.» (Γέν. 22:17-18)

«Δεν θέλει εκλείψει το σκήπτρον εκ του Ιούδα ουδέ νομοθέτης εκ μέσου των ποδών αυτού, εωσού έλθη ο Σηλώ· και εις αυτόν θέλει είσθαι η υπακοή των λαών (Γέν. 49:10)

Ο Θεός του Ισραήλ γεμάτος έλεος και χάρη έδωσε μέσω του προφήτη Ησαΐα ίσως την σπουδαιότερη παρηγορητική υπόσχεση που θα έφερνε ελπίδα στον κάθε ειλικρινή Ιουδαίο, Ισραηλίτη αλλά ακόμα και εθνικό. Το υπεσχεμένο «σπέρμα» του Αβραάμ, ο Χριστός, θα ανόρθωνε «τις κεχαυνωμένες χείρες του λαού Του και τα παραλυμένα γόνατα» όλων εκείνων που είχαν υποστεί την αδικία και ανομία των ίδιων των αρχόντων τους αλλά και την παιδεία και την σκληρότητα των κατακτητών λαών.

«Ενισχύσατε τας κεχαυνωμένας χείρας· και στερεώσατε τα παραλελυμένα γόνατα. Είπατε προς τους πεφοβισμένους την καρδίαν, Ισχύσατε, μη φοβείσθε· ιδού, ο Θεός σας θέλει ελθεί μετ' εκδικήσεως, ο Θεός μετά ανταποδόσεως· αυτός θέλει ελθεί και θέλει σας σώσει.

Τότε οι οφθαλμοί των τυφλών θέλουσιν ανοιχθή και τα ώτα των κωφών θέλουσιν ακούσει. Τότε ο χωλός θέλει πηδά ως έλαφος και η γλώσσα του μογιλάλου θέλει ψάλλει· διότι εν τη ερήμω θέλουσιν αναβλύσει ύδατα και ρεύματα εν τη ερημία.» (Ησ. 35:3-6)

Η Αγία Οδός

Και εκεί θέλει είσθαι λεωφόρος και οδός και θέλει ονομασθή, Οδός αγία· ο ακάθαρτος δεν θέλει περάσει δι' αυτής αλλά θέλει είσθαι δι' αυτούς ο οδεύων και οι μωροί δεν θέλουσι πλανάσθαι.

Λέων δεν θέλει είσθαι εκεί και θηρίον αρπακτικόν δεν θέλει αναβή εκεί· δεν θέλει ευρεθή εκεί· αλλά οι λελυτρωμένοι θέλουσι περιπατεί εκεί.

Και οι λελυτρωμένοι του Κυρίου θέλουσιν επιστρέψει και ελθεί εν αλαλαγμώ εις την Σιών· και ευφροσύνη αιώνιος θέλει είσθαι επί της κεφαλής αυτών· αγαλλίασιν και ευφροσύνην θέλουσιν απολαύσει· η λύπη δε και ο στεναγμός θέλουσι φύγει.» (Ησ. 35:8-10, Εβρ. 12:12-14)

Αυτή η Λεωφόρος και η Οδός που θα ονομαζόταν, η Οδός η αγία· θα οδηγούσε στην αληθινή γη της επαγγελίας. Ο ακάθαρτος δεν θα μπορούσε χωρίς πίστη να περάσει μέσα από αυτή για να φθάσει να δει το πρόσωπο του Θεού, γιατί αυτή η Οδός δεν ήταν και δεν είναι άλλη από το πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Ο Ένας και Μόνος αληθινός Θεός είναι ο Μόνος που ήταν και είναι Αθάνατος όντας ο ίδιος η Αιώνια Ζωή που κατοικούσε το φως το απρόσιτο.

«παραγγέλλω σοι νώπιον το θεο το ζογονοντος τ πάντα κα Χριστο ησο το μαρτυρήσαντος π Ποντίου Πιλάτου τν καλν μολογίαν,

τηρσαί σε τν ντολν σπιλον νεπίλημπτον μέχρι τς πιφανείας το κυρίου μν ησο Χριστο,

ν καιρος δίοις δείξει μακάριος κα μόνος δυνάστης, βασιλες τν βασιλευόντων κα κύριος τν κυριευόντων,

μόνος χων θανασίαν, φς οκν πρόσιτον, ν εδεν οδες νθρώπων οδ δεν δύναται· τιμ κα κράτος αώνιον· μήν.» (1Τιμ. 6:13-16 [SBLGNT])

Κανένας άνθρωπος δεν είχε αιώνια ζωή μέσα του πριν την Ανάσταση του Ιησού. Μετά τον θάνατο τους παρέμειναν νεκροί αφού κανένας τους δεν είχε λάβει μέσα του τη ζωή, που ήταν ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός. Θα παρέμειναν έτσι στον Θάνατο και τον Άδη μέχρι την ημέρα που ο Θεός θα έδειχνε το έλεος Του πάνω τους και θα τους ζωογονούσε χαρίζοντας τους Αιώνια Ζωή.

Θάνατος, η απώλεια της ζωής, η απουσία του προσώπου του Θεού

«μ διηγσετα τις ν τφ τ λες σου κα τν λθειν σου ν τ πωλείᾳ μ γνωσθσεται ν τ σκτει τ θαυμσι σου κα δικαιοσνη σου ν γ πιλελησμν (=λησμονημένη).» (Ψαλμ. 87:11-12, Ο΄)

Ο Θάνατος και ο Άδης εξουσίαζαν πάνω στον άνθρωπο από τη στιγμή που έπαυε η ζωή του. Έτσι οδηγούνταν στον τάφο, στην απώλεια και στη γη της λήθης δηλαδή στη γη της λησμονιάς. Μη ρέοντας πια το αίμα στις φλέβες του άρχιζε η σήψη και η αποσύνθεση του φυσικού ανθρώπου. Την ίδια στιγμή ο άνθρωπος οδηγούνταν και βυθίζονταν στην λησμονιά και την τέλεια απουσία του προσώπου του Θεού.

Η λύπη και ο στεναγμός ήταν τα συναισθήματα που ένιωθε κάθε ειλικρινής άνθρωπος καθώς έφευγε από αυτή τη ζωή και δεν είχε καταφέρει να βρει και να πάρει την μαρτυρία μέσα του, ότι η ζωή του θα συνεχιζόταν μετά τον θάνατο ελεύθερη από κάθε φόβο και τρόμο ανθρώπινο.

Οι ειλικρινείς άνθρωποι της Παλαιάς Διαθήκης ήξεραν ότι δεν μπορούσαν με τα τυπικά έργα του Νόμου να φτάσουν στο τέλειο και να δουν το πρόσωπο του Θεού. Κανείς άνθρωπος δεν μπόρεσε να ξεφύγει από τον Άδη και τον Θάνατο ώστε να πάει στον ουρανό πριν τον ερχομό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αυτό σημαίνει πως κανένας άνθρωπος δεν μπόρεσε να δει το πρόσωπο του Θεού μετά τον θάνατο του στην διάρκεια των χρόνων της Παλαιάς Διαθήκης , έτσι ώστε να έχει την αιώνια ζωή. Ακόμη και ο Ενώχ, ο Μωυσής και ο Ηλίας δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν από τα δεσμά του Θανάτου και του Άδη ώστε να δουν το πρόσωπο του Θεού μετά το θάνατό τους. Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με την κατάσταση στην οποία περιήλθαν οι τρεις αυτοί σπουδαίοι άντρες του Θεού ανατρέξτε στον σύνδεσμο : Ηλίας, Ενώχ και Μωϋσής

Έλπιζαν όμως ότι ο Θεός μετά το θάνατο τους και σε βάθος χρόνου, θα έδειχνε το έλεός Του και θα τους χάριζε την Αιώνια Ζωή καθώς θα έβλεπαν το Πρόσωπό του Αθάνατου.

Το ίδιο έλπιζε και «ο ανήρ o κατά την καρδία του Θεού» προφητάνακτας Δαβίδ. Γι’ αυτό έκραζε μέσα από τα βάθη του είναι του προς τον Θεό να τον θυμηθεί και να μην τον εγκαταλείψει σ’ αυτό το βασίλειο του σκότους, της λήθης και της σιωπής που λέγεται Άδης, αλλά να τον ελευθερώσει.

«Έως πότε, Κύριε; θέλεις κρύπτεσθαι διαπαντός; θέλει καίεσθαι ως πυρ η οργή σου; Μνήσθητι πόσον βραχύς είναι ο καιρός μου, εν τίνι ματαιότητι εποίησας πάντας τους υιούς των ανθρώπων. Τις άνθρωπος θέλει ζήσει και δεν θέλει ιδεί θάνατον; τις θέλει λυτρώσει την ψυχήν αυτού εκ της χειρός του άδου; Που είναι τα ελέη σου τα αρχαία, Κύριε, τα οποία ώμοσας προς τον Δαβίδ εν τη αληθεία σου;» (Ψαλ. 89:46-52)

«Ας έλθη ενώπιόν σου η προσευχή μου· κλίνον το ωτίον σου εις την κραυγήν μου· Διότι ενεπλήσθη κακών η ψυχή μου, και η ζωή μου πλησιάζει εις τον άδην. Συγκατηριθμήθην μετά των καταβαινόντων εις τον λάκκον· έγεινα ως άνθρωπος μη έχων δύναμιν· εγκαταλελειμμένος μεταξύ των νεκρών, ως οι πεφονευμένοι, κοιτώμενοι εν τω τάφω, τους οποίους δεν ενθυμείσαι πλέον, και οίτινες απεκόπησαν από της χειρός σου. Μ' έβαλες εις τον κατώτατον λάκκον, εις το σκότος, εις τα βάθη […]. Μήπως εις τους νεκρούς θέλεις κάμει θαυμάσια; ή οι τεθνεώτες θέλουσι σηκωθή και θέλουσι σε αινέσει; Μήπως εν τω τάφω θέλουσι διηγείσθαι το έλεός σου ή την αλήθειάν σου εν τη φθορά; Μήπως θέλουσι γνωρισθή εν τω σκότει τα θαυμάσιά σου και η δικαιοσύνη σου εν τω τόπω της λήθης. Αλλ' εγώ προς σε, Κύριε, έκραξα· και το πρωΐ η προσευχή μου θέλει σε προφθάσει […]». (Ψαλ. 88:2-16)

«Άκουσον, Κύριε, της φωνής μου, όταν κράζω· και ελέησόν με και εισάκουσόν μου. Ζητήσατε το πρόσωπόν μου, είπε περί σου η καρδία μου. Το πρόσωπόν σου, Κύριε, θέλω ζητήσει.» (Ψαλμ. 27:7-9)

Και πάλι: «Επίφανον το πρόσωπον σου επί τον δούλον σου· σώσον με εν τω ελέει σου.» (Ψαλμ. 31:16)

Ο Δαβίδ όμως σαν προφήτης του Θεού είχε λάβει την υπόσχεση του Θεού μέσα στην καρδιά του.

«Τα ελέη του Κυρίου εις τον αιώνα θέλω ψάλλει· διά του στόματός μου θέλω αναγγέλλει την αλήθειάν σου εις γενεάν και γενεάν. Διότι είπα, το έλεός σου θέλει θεμελιωθή εις τον αιώνα· εν τοις ουρανοίς θέλεις στερεώσει την αλήθειάν σου. Έκαμα διαθήκην μετά του εκλεκτού μου· ώμοσα προς Δαβίδ τον δούλον μου· Διαπαντός θέλω στερεώσει το σπέρμα σου, και θέλω οικοδομήσει τον θρόνον σου εις γενεάν και γενεάν.» (Ψαλ. 89:1-4)

«Κλίνατε το ωτίον σας και έλθετε προς εμέ· ακούσατε και η ψυχή σας θέλει ζήσει· και θέλω κάμει προς εσάς αιώνιον διαθήκην, τα ελέη (όσια, Ο΄) του Δαβίδ τα πιστά.» (Ησ. 55:3)

Ο Θεός σαν πιστός Πατέρας (η ρίζα του Ιεσσαί και του Δαβίδ) ήταν αυτός που θα εκπλήρωνε την υπόσχεση Του. Γι’ αυτό φανερώθηκε ο Ίδιος με ουράνια σάρκα (Ιωάν. 6:48-50, Α΄Τιμ. γ:15-16)) σαν Γιος του Ανθρώπου, σαν απόγονος του Δαβίδ από την φυλή του Ιούδα (το γένος του Δαβίδ). Όταν αναστήθηκε από τους νεκρούς ο Ιησούς κάθισε στο θρόνο του Θεού σαν ο νέος Δαβίδ και ο Πατέρας ενός νέου γένους, πνευματικών ανθρώπων από άφθαρτο σπέρμα, που θα ζούσαν στον μέλλοντα ατελεύτητο αιώνα της χάρης και του ελέους του Θεού και θα απολάμβαναν το δώρο της Αιώνιας Ζωής. (Ησ. 11:1, 10, Αποκ. 5:5, 22:16)

Έτσι ο Κύριος μέσω του Ησαΐα καλεί τους απογόνους του Ιακώβ να στρέψουν την προσοχή τους και να κλίνουν τα αυτιά τους σ΄ Αυτόν για να λάβουν «τα ελέη του Δαβίδ τα πιστά» που δεν είναι τίποτα άλλο παρά μόνο η ένδοξη Ανάσταση του Ιησού. (Ματθ. 22:41-46, Πράξ. 13:32-37)

Ο Παύλος βεβαιώνει την εκπλήρωση της υπόσχεσης, ευαγγελιζόμενος την Ανάσταση του Ιησού.

«Και ημείς ευαγγελιζόμεθα προς εσάς την γενομένην εις τους πατέρας επαγγελίαν, ότι ταύτην ο Θεός εξεπλήρωσεν εις ημάς τα τέκνα αυτών, αναστήσας τον Ιησούν, ως είναι γεγραμμένον και εν τω ψαλμώ τω δευτέρω· Υιός μου είσαι συ, εγώ σήμερον σε εγέννησα. Ότι δε ανέστησεν αυτόν εκ νεκρών, μη μέλλοντα πλέον να υποστρέψη εις την διαφθοράν, λέγει ούτως, ότι θέλω σας δώσει τα ελέη (όσια) του Δαβίδ τα πιστά.» (Πράξ. 13:32)

Ιησούς Χριστός η Διαθήκη του «γένους του Θεού» με σκοπό τον φωτισμό των Εθνών

«Κλίνατε το ωτίον σας και έλθετε προς εμέ· ακούσατε και η ψυχή σας θέλει ζήσει· και θέλω κάμει προς εσάς αιώνιον διαθήκην, τα ελέη του Δαβίδ τα πιστά. Ιδού, έδωκα αυτόν μαρτύριον εις τους λαούς, άρχοντα και προστάττοντα εις τους λαούς. Ιδού, θέλεις καλέσει έθνος, το οποίον δεν εγνώριζες· και έθνη, τα οποία δεν σε εγνώριζον, θέλουσι τρέξει προς σε, διά Κύριον τον Θεόν σου και διά τον Άγιον του Ισραήλ· διότι σε εδόξασε.» (Ησ. 55:3-7)

«Εγώ ο Κύριος σε εκάλεσα εν δικαιοσύνη, και θέλω κρατεί την χείρα σου και θέλω σε φυλάττει και θέλω σε καταστήσει διαθήκην του λαού, φως των εθνών· «δωκ σε ες διαθκην γνους εις φως Εθνών» (ο΄) διά να ανοίξης τους οφθαλμούς των τυφλών, να εκβάλης τους δεσμίους εκ των δεσμών, τους καθημένους εν σκότει εκ του οίκου της φυλακής (Ησ. 42:6-7)

Οι διάφορες μεταφράσεις όμως έδωσαν μια κατεύθυνση που πιθανόν θα άλλαζε το θαυμαστό νόημα αυτής της προφητείας. Έτσι η ελληνική μετάφραση του νεόφυτου Βάμβα διατυπώνεται σαν «Εγώ ο Κύριος […] θέλω σε καταστήσει διαθήκην του λαού, φως των εθνών·»

Προσέχοντας όμως πως διατυπώνεται η ίδια φράση στην μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο΄) διαπιστώνουμε μια αλλαγή. Αντί της φράσης «θέλω σε καταστήσει διαθήκην του λαού, φως των εθνών·» συναντούμε την φράση «δωκ σε ες διαθκην γνους εις φως Εθνών».

γ Κριος Θες κλεσ σε ν δικαιοσν κα κρατσω τς χειρς σου κα νισχσω σε κα δωκ σε ες διαθκην γνους εις φως Εθνών νοξαι φθαλμος τυφλν ξαγαγεν κ δεσμν δεδεμνους κα ξ οκου φυλακς καθημνους ν σκτει» (Ησ. 42:6-7, Ο΄)

Έτσι η μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο΄) μας εισάγει την άποψη του Θεού, ότι ο Θεός θα έδινε τον Ιησού Χριστό «ες διαθκην γνους» και στη συνέχεια αυτή η διαθήκη με το συγκεκριμένο «γένος» θα είχε σαν αποτέλεσμα να φθάσει το φως του Θεού στα έθνη. Μάλιστα αυτό «το γένος» που θα γνώριζε το πρόσωπο Εκείνου που θα ήταν «το Φως» θα διακήρυττε με τη σειρά του όχι απλά «την αίνεση για το Θεό», όπως η μετάφραση του Μασοριτικού κειμένου (Βάμβας) διατυπώνει αλλά θα εξήγγειλαν «τις αρετές του Θεού» όπως οι Εβδομήκοντα (Ο΄) μετέφρασαν πολύ σωστά. Ο Θεός μάλιστα διακηρύττει ότι δεν μπορούν να γνωριστούν οι αρετές του Θεού και οι μελλοντικές ευλογίες για το ευλογημένο Του «γένος» σε ανθρώπους που θα παραδίνονταν στα γλυπτά και γενικότερα σε είδωλα κατασκευασμένα από την ανθρώπινη φαντασία και φιλοσοφία και σε ανθρώπινες παραδόσεις.

«γ Kριος Θες τοτ μο στιν τ νομα τν δξαν μου τρ ο δσω οδ τς ρετς μου τος γλυπτος τ π' ρχς δο κασιν κα καιν γ ναγγελ κα πρ το νατελαι δηλθη μν.” (Ησ. 42:8-9, Ο΄)

Η διήγηση των μεγαλείων του Θεού από την αναγεννημένη γενιά των Αποστόλων και των μαθητών του Ιησού.

Σύμφωνα με το Νόμο του Μωυσή θα έπρεπε τα τέκνα καθώς και τα τέκνα των τέκνων να διηγούνται όλα τα θαυμάσια που έκανε ο Θεός με τους πατέρες τους, ώστε να θυμούνται τη δόξα του Θεού και να τον μεγαλύνουν για την αγαθότητα Του προς τον λαό Του. Γι’ αυτό το λόγο θα έπρεπε οι Ισραηλίτες και κατά κύριο λόγο οι Ιουδαίοι να αποκτούν παιδιά, ώστε να διαιωνίζονται από τη μια γενιά στην άλλη η γνώση των θαυμάσιων του Θεού και να υψώνεται το όνομα του Θεού. Με ανάλογο τρόπο τα τέκνα της Βασιλείας του Ιησού Χριστού θα ήταν χαρούμενα και θα διέδιδαν τα μεγαλεία και τη δόξα του Ονόματος του Κυρίου Ιησού Χριστού αποδίδοντας έτσι τη δόξα στον Μόνο Θεό και Πατέρα τους που ακούει στο όνομα Ιησούς Χριστός.

«πως διηγσησθε ες τ τα τν τκνων μν κα τος τκνοις τν τκνων μν σα μππαιχα τος αγυπτοις κα τ σημεῖά μου ποησα ν ατος κα γνσεσθε τι γ κριος» (Έξ. 10:2, Ο΄)

«Και έστησε μαρτύριον εν τω Ιακώβ και νόμον έθεσεν εν τω Ισραήλ, τα οποία προσέταξεν εις τους πατέρας ημών, να κάμνωσιν αυτά γνωστά εις τα τέκνα αυτών· διά να γνωρίζη αυτά η γενεά η επερχομένη, οι υιοί οι μέλλοντες να γεννηθώσι· και αυτοί, όταν αναστηθώσι, να διηγώνται εις τα τέκνα αυτών· διά να θέσωσιν επί τον Θεόν την ελπίδα αυτών, και να μη λησμονώσι τα έργα του Θεού, αλλά να φυλάττωσι τας εντολάς αυτού· και να μη γείνωσιν, ως οι πατέρες αυτών, γενεά διεστραμμένη και απειθής· γενεά, ήτις δεν εφύλαξεν ευθείαν την καρδίαν αυτής, και δεν εστάθη πιστόν μετά του Θεού το πνεύμα αυτής·» (Ψαλ. 78:3-8, Ο΄)

Αποκορύφωμα των σημείων και τεραστίων της αγάπης και της δύναμης του Θεού για τον λαό Του, ήταν τα τριάμισι χρόνια της διακονίας του Ιησού Χριστού και μετέπειτα τα σαράντα περίπου χρόνια της «διακονίας του Πνεύματος […] της δικαιοσύνης» των Αποστόλων Του. Σκοπός όλων αυτών των ενεργειών και των θαυμάτων με αποκορύφωμα την Ανάσταση του Ιησού Χριστού από τους νεκρούς, ήταν η επιβεβαίωση ότι ο Ιησούς ήταν ο Αρχηγός της Ζωής και Τελειωτής της Πίστης, που θα ζωοποιούσε όσους από το λαό υπάκουαν σε Αυτόν. Η μεγαλειώδης Δεύτερη Έξοδος από την Παλαιά Διαθήκη της «Διακονίας του θανάτου […] της κατάκρισης» θα οδηγούσε στην ένδοξη Ανάσταση και την κληρονομιά της Αιώνιας Ζωής μέσα στον Ιησού Χριστό.

Έτσι βλέπουμε τον Πέτρο όταν έφερε τα καλά νέα της Βασιλείας του Θεού στον οίκο του Κορνήλιου να διηγείται τα θαυμάσια που έκανε ο Θεός μέσω του Ιησού.

«Επ' αληθείας γνωρίζω ότι δεν είναι προσωπολήπτης ο Θεός,

αλλ' εν παντί έθνει, όστις φοβείται αυτόν και εργάζεται δικαιοσύνην, είναι δεκτός εις αυτόν. Τον λόγον, τον οποίον απέστειλε προς τους υιούς Ισραήλ ευαγγελιζόμενος ειρήνην διά Ιησού Χριστού· ούτος είναι ο Κύριος πάντων·

τον λόγον τούτον σεις εξεύρετε, όστις εκηρύχθη καθ' όλην την Ιουδαίαν, αρχίσας από της Γαλιλαίας, μετά το βάπτισμα, το οποίον εκήρυξεν ο Ιωάννης,

πως ο Θεός έχρισε τον Ιησούν τον από Ναζαρέτ με Πνεύμα Άγιον και με δύναμιν, όστις διήλθεν ευεργετών και θεραπεύων πάντας τους καταδυναστευομένους υπό του διαβόλου, διότι ο Θεός ήτο μετ' αυτού·

και ημείς είμεθα μάρτυρες πάντων όσα έκαμε και εν τη γη των Ιουδαίων και εν Ιερουσαλήμ· τον οποίον εφόνευσαν κρεμάσαντες επί ξύλου.

Τούτον ο Θεός ανέστησε την τρίτην ημέραν και έκαμεν αυτόν να εμφανισθή

ουχί εις πάντα τον λαόν, αλλ' εις μάρτυρας τους προδιωρισμένους υπό του Θεού, εις ημάς, οίτινες συνεφάγομεν και συνεπίομεν μετ' αυτού, αφού ανέστη εκ νεκρών· και παρήγγειλεν εις ημάς να κηρύξωμεν προς τον λαόν και να μαρτυρήσωμεν ότι αυτός είναι ο ωρισμένος υπό του Θεού κριτής ζώντων και νεκρών. Εις τούτον πάντες οι προφήται μαρτυρούσιν, ότι διά του ονόματος αυτού θέλει λάβει άφεσιν αμαρτιών πας ο πιστεύων εις αυτόν.» (Πράξ. 10:34-43)

Με τη σειρά του και ο απόστολος Παύλος όταν βρέθηκε στην Αθήνα κήρυξε ότι ο άνδρας που είχε οριστεί από τον Θεό να είναι το Φως για να κρίνει την οικουμένη με δικαιοσύνη, ήταν ο Κύριος Ιησούς Χριστός.

«Τους καιρούς λοιπόν της αγνοίας παραβλέψας ο Θεός, τώρα παραγγέλλει εις πάντας τους ανθρώπους πανταχού να μετανοώσι, διότι προσδιώρισεν ημέραν εν ή μέλλει να κρίνη την οικουμένην εν δικαιοσύνη, διά ανδρός τον οποίον διώρισε, και έδωκεν εις πάντας βεβαίωσιν περί τούτου, αναστήσας αυτόν εκ νεκρών.» (Πράξ. 17:30-31)

«Ώς καί τινες τν καθ’ μς ποιητν ερήκασιν· Το γρ κα γένος σμέν»

Ο απόστολος Παύλος μιλώντας μπροστά σε φιλοσοφούντες Αθηναίους στον Άρειο Πάγο επικαλέστηκε την φράση «Το γρ κα γένος σμέν» που αποδίδεται κατ’ άλλους στον Άρατο τον Σολέα από τους Σολούς της Κιλικίας και κατ’ άλλους η πατρότητα των λεγομένων του Άρατου αποδίδεται στον προφήτη Επιμενίδη τον Κρητικό, με σκοπό να τους απομακρύνει από την ειδωλολατρία.

«Διότι εν αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και υπάρχομεν, καθώς και τινές των ποιητών σας είπον· Διότι και γένος είμεθα τούτου. Γένος λοιπόν όντες του Θεού, δεν πρέπει να νομίζωμεν τον Θεόν ότι είναι όμοιος με χρυσόν ή άργυρον ή λίθον, κεχαραγμένα διά τέχνης και επινοίας ανθρώπου» (Πράξ. 17:28-30)

Η φράση αυτή είναι διατυπωμένη στο έργο του Άρατου «Φαινόμενα και Διοσημεία» και ο θεός για τον οποίο μιλάει ο Άρατος δεν είναι άλλος από τον Δία, που στην Μυθολογία ήταν ο πατέρας των θεών και των ημίθεων και πλάστης των ανθρώπων. Αποκλείεται ο Παύλος να ήθελε να παρουσιάσει και να ταυτίσει τον Δία με τον Ένα και Μόνο αληθινό Θεό του Ουρανού και της Γης. Ο Δίας απεικονίζονταν από τους αρχαίους Έλληνες με χρυσά ή ασημένια ή λίθινα αγάλματα και ειδώλια, όπως ο εκάστοτε γλύπτης τα απέδιδε.

Πηγή: http://odysseospaide.blogspot.com/2018/08/314.html

Ο απόστολος Παύλος όμως σύντομα δεν μένει στην φράση που αποτελούσε κοινό τόπο για συζήτηση αλλά προχώρησε στην κατάρριψη της λανθασμένης ειδωλολατρικής και φιλοσοφικής άποψης περί Θεού και του γένους Του. Αποδίδει μάλιστα αυτή την γήινη και ανθρώπινη άποψη περί Θεού και του γένους Του στην άγνοια τους.

«Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, εις τον οποίον ευηρεστήθην· αυτού ακούετε

Έτσι στην αρχή της διακονίας του Ιησού ο Θεός έδωσε ένα ανώτερο σημάδι στους μαθητές Του Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη, στο όρος της Μεταμόρφωσης, για να καταλάβουν την υπεροχή του σκοπού της διακονίας Του, που ήταν ανώτερη από εκείνη του Μωυσή και του Ηλία.

«[…] και μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών, και έλαμψε το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος, τα δε ιμάτια αυτού έγειναν λευκά ως το φως. Και ιδού, εφάνησαν εις αυτούς Μωϋσής και Ηλίας συλλαλούντες μετ' αυτού […] και νεφέλη φωτεινή επεσκίασεν αυτούς, και ιδού, φωνή εκ της νεφέλης λέγουσα· Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, εις τον οποίον ευηρεστήθην· αυτού ακούετε (Ματθ. 17:3-5)

Στο όραμα που είδαν οι μαθητές στο όρος της Μεταμόρφωσης άκουσαν τον Μωυσή και τον Ηλία να μιλούν για την μεγαλειώδη έξοδο που θα ακολουθούσε την Σταυρική θυσία του Ιησού και την ταφή Του.

«κα δο νδρες δύο συνελάλουν ατ, οτινες σαν Μωϋσς κα λίας,

ο φθέντες ν δόξ λεγον τν ξοδον ατο ν μελλεν πληρον ν ερουσαλήμ (Λουκ. 9:30-31)

Η ένδοξη Ανάσταση Του «κατήργησε μεν τον θάνατον, έφερε δε εις φως την ζωήν και την αφθαρσίαν διά του ευαγγελίου». (2 Τιμ. 1:9-10)

Απέδειξε δε ότι ήταν «ο πρωτότοκος» από τους νεκρούς «πρώτος αναστάς εκ νεκρών» που έμελλε «να κηρύξη φως εις τον λαόν και εις τα έθνη» και θα οδηγούσε τα τέκνα του Θεού μακριά από τα δεσμά της διακονίας του γράμματος και του θανάτου.

Ο Ιησούς ήταν η απαρχή μιας Νέας Κτίσης που δεν θα είχε την ανάγκη «φωτς λύχνου κα φς λίου» γιατί το πρόσωπο του Θεού που είναι Αιώνια Ζωή θα φωτίζει τους πολίτες αυτής της κτίσης.

«κα νξ οκ σται τι, κα οκ χουσιν χρείαν, τι κύριος θες φωτίσει π’ ατούς, κα βασιλεύσουσιν ες τος αἰῶνας τν αώνων.» (Αποκ. 22:5)

«Ο πρώτος άνθρωπος εκ της γης, ο δεύτερος άνθρωπος εξ ουρανού»

Ο επουράνιος άνθρωπος Ιησούς Χριστός, γεννήθηκε εκ πνεύματος Αγίου,

με μόνο σκοπό να κάνει το θέλημα του Θεού. Ο Ιησούς όμως απορρίφθηκε και σταυρώθηκε από τους συμπολίτες Του Ιουδαίους γι’ αυτό και σύμφωνα με τα ανθρώπινα δεδομένα, και τον σαρκικό νου, που σκέφτεται κατά το γράμμα και όχι κατά το Πνεύμα, δεν απέκτησε βιολογικά παιδιά όπως οι άλλοι χοϊκοί άνθρωποι, γιατί δεν ήταν βιολογικός αλλά ο Μόνος άνθρωπος, που είχε γεννηθεί από τον Θεό. Έτσι δεν θα υπήρχαν βιολογικοί απόγονοι του Ιησού που θα διηγούνταν τα θαυμάσια που έκανε στη γενεά Του. Γι’ αυτό ο Ησαΐας προφητεύει και διερωτάται : «τν γενεν ατο τς διηγσεται τι αρεται π τς γς ζω ατο;».

«ς πρόβατον π σφαγν χθη, κα ς μνς ναντίον το κείραντος ατν φωνος, οτως οκ νοίγει τ στόμα ατο. ν τ ταπεινώσει κρίσις ατο ρθη· τν γενεν ατο τίς διηγήσεται; τι αρεται π τς γς ζω ατο (Πράξ. 8:32-33 [SBLGNT])

Βίβλος γενέσεως ησο Χριστο υο Δαυδ υο βραάμ

Άραγε ποιο θα ήταν αυτό το γένος και ποιοι θα ήταν αυτοί οι άνθρωπο που θα μπορούσαν να διηγηθούν τα θαυμάσια, τα τέρατα και τα σημεία που έκανε ο Ιησούς ώστε η μνήμη Του και η φήμη Του να είναι αιώνια; Ποια θα ήταν τα τέκνα του Ιησού;

Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι ο Ιησούς Χριστός αναφέρεται από τον ευαγγελιστή Ματθαίο στους καταλόγους με τις γενεαλογίες όπου ο Ιησούς παρουσιάζεται ως υιός του Δαβίδ και υιός του Αβραάμ.

«Βίβλος γενέσεως ησο χριστο υο Δαυδ υο βραάμ.» (Ματθ. 1:1)

Ο πρώτος κατάλογος ξεκινά από τον Αβραάμ και φθάνει μέχρι τον Δαβίδ τον γιο του Ιεσσαί αποτελείται από 14 γενιές.

Ο δεύτερος κατάλογος ξεκινά από τον Δαβίδ χωρίς να υπολογίζεται ξανά ο Δαβίδ και φθάνει μέχρι τον Ιεχονία τον γιο του Ιωσία αποτελείται και αυτός από 14 γενιές.

Μετρώντας τον τρίτο κατάλογο που ξεκινά από τον Ιεχονία χωρίς να υπολογίζεται ξανά ο Ιεχονίας και φθάνει μέχρι τον Ιησού Χριστό τον γιο του Ιωσήφ (όπως ενομίζετο) τον άνδρα της Μαρίας, παρατηρούμε ότι αποτελείται από 13 γενιές.

Ο Ματθαίος βλέπουμε όμως να υπολογίζει και με ένα διαφορετικό τρόπο και να διατυπώνει ότι:

«Πσαι ον α γενεα π βραμ ως Δαυδ γενεα δεκατέσσαρες, κα π Δαυδ ως τς μετοικεσίας Βαβυλνος γενεα δεκατέσσαρες, κα π τς μετοικεσίας Βαβυλνος ως το Χριστο γενεα δεκατέσσαρες (Ματθ. 1:17)

Για πρώτη φορά βλέπουμε ότι μετά από τον Ιησού υπάρχει και δέκατη τέταρτη γενιά η οποία δεν ονομάζεται. Άρα ο Ιησούς είναι ο Πατέρας ενός νέου γένους, που δεν έχει τέλος η αύξηση του, όπου εκεί παύει να έχει αξία η τήρηση των γενεαλογιών που τηρούνταν στα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης. Αφού ήρθε ο Ιησούς Χριστός, η φανέρωση με ουράνια σάρκα του Ενός και Μόνου Αληθινού Θεού, έπαψε να έχει αξία η τήρηση οποιασδήποτε γενεαλογίας. Κανένας λαός και κανένα έθνος δεν θα μπορούσε να καυχηθεί για την αξία της καταγωγής των πολιτών του από σάρκα και αίμα όπως γινόταν μέχρι τότε με τους Ισραηλίτες.

Το άφθαρτο σπέρμα του Νέου Γένους του Θεού

Οι απόγονοι του Ιησού που θα ήταν οι πολίτες της Νέας Βασιλείας του Θεού θα ήταν το νέο γένος (η Νέα κτίση) όπου δεν θα ερχόταν πάλι στη ζωή (Παλιγγενεσία) με βιολογικούς κανόνες αλλά με βάση τον παρακάτω θείο Κανόνα.

«επειδή ανεγεννήθητε ουχί εκ φθαρτού σπέρματος, αλλά αφθάρτου, διά του λόγου του Θεού του ζώντος και μένοντος εις τον αιώνα.

Διότι Πάσα σαρξ είναι ως χόρτος, και πάσα δόξα ανθρώπου ως άνθος χόρτου. Εξηράνθη ο χόρτος, και το άνθος αυτού εξέπεσεν. Ο λόγος όμως του Κυρίου μένει εις τον αιώνα. Και ούτος είναι ο λόγος ο ευαγγελισθείς εις εσάς.» (1Πέτ. 1:23-25)

Πράγματι ο Ιησούς Χριστός ήταν «το φως το ερχόμενο» που θα φώτιζε κάθε ειλικρινή Ισραηλίτη και Ιουδαίο. Όσοι δέχτηκαν μέσα τους τον Ιησού Χριστό και πίστεψαν στο όνομά Του, δόθηκε σε αυτούς εξουσία να γίνουν τέκνα του Θεού.

«σοι δ λαβον ατόν, δωκεν ατος ξουσίαν τέκνα θεο γενέσθαι, τος πιστεύουσιν ες τ νομα ατο, ο οκ ξ αμάτων οδ κ θελήματος σαρκς οδ κ θελήματος νδρς λλ’ κ θεο γεννήθησαν (Ιωάν. 1:12-13)

Είναι αυτό το γένος των απλών και ταπεινών ανθρώπων που διάλεξε ο Θεός, γιατί η καύχησή τους ήταν μόνο στον Κύριο. Σ’ αυτό το γένος των ανθρώπων ο Θεός θα έδινε την ευθύνη και την διακονία για να εξαγγείλουν τις αρετές Του.

«Αλλά τα μωρά του κόσμου εξέλεξεν ο Θεός διά να καταισχύνη τους σοφούς, και τα ασθενή του κόσμου εξέλεξεν ο Θεός διά να καταισχύνη τα ισχυρά, και τα αγενή του κόσμου και τα εξουθενημένα εξέλεξεν ο Θεός, και τα μη όντα, διά να καταργήση τα όντα, διά να μη καυχηθή ουδεμία σαρξ ενώπιον αυτού. Αλλά σεις είσθε εξ αυτού εν Χριστώ Ιησού, όστις εγενήθη εις ημάς σοφία από Θεού, δικαιοσύνη τε και αγιασμός και απολύτρωσις· ώστε, καθώς είναι γεγραμμένον, Ο καυχώμενος εν Κυρίω ας καυχάται (1 Κορ. 1:27-31)

Είναι αυτοί οι άνθρωποι από το Ισραήλ που με ταπείνωση και αγάπη δέχτηκαν να απορρίψουν κάθε κακία, δόλο, υποκρισία, φθόνο, καταλαλιά που τους είχε οδηγήσει στην διαίρεση και διχόνοια που έτρεφαν αναμεταξύ τους οι δέκα φυλές του Βόρειου Ισραήλ για τις φυλές του Ιούδα και του Βενιαμίν που αποτελούσαν το Νότιο Ισραήλ και το αντίστροφο. Εξαιτίας αυτού του φθόνου και του μίσους που έτρεφαν το ένα έθνος για το άλλο έθνος απομακρύνθηκαν από τις εντολές του Θεού και βυθίστηκαν στην ασέβεια και την ειδωλολατρία.

Τα έθνη στα οποία είχαν διασκορπιστεί τους έβλεπαν σαν δύο έθνη που μάχονταν το ένα το άλλο εξαιτίας έλλειψης ενότητας και αγάπης. Αυτή η κατάσταση έγινε αιτία βλασφημίας του ονόματος του Θεού τους. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που με κίνδυνο της ζωής τους από τους συμπατριώτες τους και συμπολίτες τους Ιουδαίους καυχιόντουσαν για την χάρη και την αλήθεια που φανερώθηκε ανάμεσα τους από τον Κύριο Ιησού Χριστό.

«Απορρίψαντες λοιπόν πάσαν κακίαν και πάντα δόλον και υποκρίσεις και φθόνους και πάσας καταλαλιάς, επιποθήσατε ως νεογέννητα βρέφη το λογικόν άδολον γάλα, διά να αυξηθήτε δι' αυτού, επειδή εγεύθητε ότι αγαθός ο Κύριος.» (1 Πέτ. 2:1-3 )

Η Δεύτερη Έξοδος του λαού του Θεού και η κληρονομιά της γης της επαγγελίας του Θεού

Ο Θεός μέσω του προφήτη δίνει ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για την δεύτερη μεγάλη Έξοδο των διεσπαρμένων δώδεκα φυλών του Ισραήλ μέσα από τα έθνη όπου ήταν σκορπισμένοι. Για να μπορέσουν όμως οι διασκορπισμένοι Ισραηλίτες να συμμετάσχουν σε αυτή την Έξοδο από τον θάνατο της ειδωλολατρίας και αμαρτίας και της δουλείας του γράμματος του Νόμου έπρεπε να πάψουν να υπάρχουν η ζήλεια και ο φθόνος ανάμεσα στους διεσπαρμένους των δέκα φυλών του Βόρειου Ισραήλ και στους διεσπαρμένους Ιουδαίους.

«Και εν εκείνη τη ημέρα ο Κύριος θέλει βάλει την χείρα αυτού πάλιν δευτέραν φοράν διά να αναλάβη το υπόλοιπον του λαού αυτού, το οποίον θέλει μείνει, από της Ασσυρίας και από της Αιγύπτου και από του Παθρώς και από της Αιθιοπίας και από του Ελάμ και από του Σενναάρ και από του Αιμάθ και από των νήσων της θαλάσσης. Και θέλει υψώσει σημαίαν εις τα έθνη, και θέλει συνάξει τους απερριμμένους του Ισραήλ και συναθροίσει τους διεσκορπισμένους του Ιούδα από των τεσσάρων γωνιών της γης. Και ο φθόνος του Εφραΐμ θέλει αφαιρεθή, και οι εχθρευόμενοι του Ιούδα θέλουσιν αποκοπή· ο Εφραΐμ δεν θέλει φθονεί τον Ιούδαν και ο Ιούδας δεν θέλει θλίβει τον Εφραΐμ.» Ησ. 11:11)

Είναι αυτοί οι διεσπαρμένοι Ισραηλίτες και Ιουδαίοι που ο Θεός τους δείχνει στον Ιεζεκιήλ σαν ξερά κόκκαλα.

«Και είπε προς εμέ, Υιέ ανθρώπου, τα οστά ταύτα είναι πας ο οίκος Ισραήλ· ιδού, ούτοι λέγουσι, τα οστά ημών εξηράνθησαν και η ελπίς ημών εχάθη· ημείς ηφανίσθημεν. Διά τούτο προφήτευσον και ειπέ προς αυτούς, Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ιδού, λαέ μου, εγώ ανοίγω τους τάφους σας και θέλω σας αναβιβάσει εκ των τάφων σας, θέλω σας φέρει εις την γην του Ισραήλ. Και θέλετε γνωρίσει ότι εγώ είμαι ο Κύριος, όταν, λαέ μου, ανοίξω τους τάφους σας και σας αναβιβάσω εκ των τάφων σας. Και θέλω δώσει το πνεύμά μου εις εσάς και θέλετε αναζήσει και θέλω σας θέσει εν τη γη υμών, και θέλετε γνωρίσει ότι εγώ ο Κύριος ελάλησα και εξετέλεσα, λέγει Κύριος.» (Ιεζ. 37:11-14)

«Και ειπέ προς αυτούς, Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ιδού, εγώ θέλω λάβει τους υιούς Ισραήλ εκ μέσου των εθνών όπου υπήγον, και θέλω συνάξει αυτούς πανταχόθεν και φέρει αυτούς εις την γην αυτών.

Και θέλω κάμει αυτούς εν έθνος εν τη γη, επί των ορέων του Ισραήλ· και εις βασιλεύς θέλει είσθαι βασιλεύς επί πάντας αυτούς· και δεν θέλουσιν είσθαι πλέον δύο έθνη και δεν θέλουσιν είσθαι του λοιπού διηρημένοι πλέον εις δύο βασίλεια· και δεν θέλουσι μιαίνεσθαι πλέον εν τοις ειδώλοις αυτών ουδέ εν τοις βδελύγμασιν αυτών ουδέ εν πάσαις ταις παραβάσεσιν αυτών· αλλά θέλω σώσει αυτούς εκ πασών των κατοικήσεων αυτών, εν αις ημάρτησαν, και θέλω καθαρίσει αυτούς· και θέλουσιν είσθαι λαός μου και εγώ θέλω είσθαι Θεός αυτών. Και Δαβίδ ο δούλός μου θέλει είσθαι βασιλεύς επ' αυτούς· και θέλει είσθαι επί πάντας αυτούς εις ποιμήν (ο Χριστός)· και θέλουσι περιπατεί εν ταις κρίσεσί μου και θέλουσι φυλάττει τα διατάγματά μου και εκτελεί αυτά.» (Ιεζ. 37:18 -24)

«Και θέλουσι κατοικεί εν τη γη, την οποίαν έδωκα εις τον δούλον μου τον Ιακώβ, όπου κατώκησαν οι πατέρες σας· και εν αυτή θέλουσι κατοικεί, αυτοί και τα τέκνα αυτών και τα τέκνα των τέκνων αυτών, έως αιώνος· και Δαβίδ ο δούλός μου θέλει είσθαι άρχων αυτών εις τον αιώνα. Και θέλω κάμει προς αυτούς διαθήκην ειρήνης· αύτη θέλει είσθαι διαθήκη αιώνιος προς αυτούς· και θέλω στηρίξει αυτούς και πληθύνει αυτούς, και θέλω θέσει το αγιαστήριόν μου εν μέσω αυτών εις τον αιώνα. Και η σκηνή μου θέλει είσθαι εν μέσω αυτών, και θέλω είσθαι Θεός αυτών και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαός μου.

Και θέλουσι γνωρίσει τα έθνη ότι εγώ ο Κύριος είμαι ο αγιάζων τον Ισραήλ, όταν το αγιαστήριόν μου ήναι εν μέσω αυτών εις τον αιώνα.» (Ιεζ. 37:25-28)

Η προετοιμασία της Νύμφης του Αρνίου

Αυτοί, από τους Ιουδαίους και τους Ισραηλίτες του Εφραΐμ, που θα λάβαιναν τον Χριστό, θα αγιαζόντουσαν «εγώ ο Κύριος ο αγιάζων υμάς» και θα μεταφερόντουσαν από τον θάνατο του Νόμου στην Ζωή του Πνεύματος. Αυτοί θα γινόταν ο Νέος Ναός του Θεού, η Νύμφη του Αρνίου, όπου ο Θεός θα κατοικούσε και θα περιπατούσε ανάμεσά τους δηλαδή ο Παράδεισος του Θεού, όπου στη Νέα βασιλεία του Ιησού Χριστού θα εισέρχονταν από τη Νέα Θύρα όσοι από όλα τα έθνη θα σώζονταν εις τους αιώνες των αιώνων.

«Ο Κύριος λοιπόν θέλει παρηγορήσει την Σιών· αυτός θέλει παρηγορήσει πάντας τους ηρημωμένους τόπους αυτής· και θέλει κάμει την έρημον αυτής ως την Εδέμ και την ερημίαν αυτής ως παράδεισον του Κυρίου· ευφροσύνη και αγαλλίασις θέλει ευρίσκεσθαι εν αυτή, δοξολογία και φωνή αινέσεως.» (Ησ. 51:3)

«Κα ναν οκ εδον ν ατ, γρ κύριος, θεός, παντοκράτωρ, νας ατς στιν, κα τ ρνίον.

κα πόλις ο χρείαν χει το λίου οδ τς σελήνης, να φαίνωσιν ατ, γρ δόξα το θεο φώτισεν ατήν, κα λύχνος ατς τ ρνίον.

κα περιπατήσουσιν τ θνη δι το φωτς ατς· κα ο βασιλες τς γς φέρουσιν τν δόξαν ατν ες ατήν·

κα ο πυλνες ατς ο μ κλεισθσιν μέρας, νξ γρ οκ σται κε,

κα οσουσιν τν δόξαν κα τν τιμν τν θνν ες ατήν.

κα ο μ εσέλθ ες ατν πν κοινν κα ποιν βδέλυγμα κα ψεδος, ε μ ο γεγραμμένοι ν τ βιβλί τς ζως το ρνίου.» (Αποκ. 21:22-27)

Μάλιστα φαίνεται πολύ καθαρά από τις άγιες γραφές ότι ο Κύριος προόριζε τους αναγεννημένους από τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ να αποτελούν το ένα και μόνο έθνος του Ισραήλ και ότι θα τους έδινε την διακονία της πνευματικής ιερατείας, στον επουράνιο Ναό του Θεού, στη Νέα βασιλεία του Ιησού Χριστού. Ήταν αυτό το γένος και το έθνος που έγινε η Νύμφη του Ιησού Χριστού που ξεχώρισε ανάμεσα στα έθνη, αλλά όχι μόνο αυτή, αλλά και το σπέρμα της και τα έκγονα της θα έλαμπαν σαν την Ανατολή του ήλιου και θα ήταν δικαιοσύνη και αγαλλίαμα μπροστά σε όλα τα έθνη. Θα ήταν αυτή η γενιά και το έθνος που «κ δευτρας κληρονομσουσιν τν γν» και όχι όπως γράφουν οι άλλες μετέπειτα μεταφράσεις που βασίζονται στο μασοριτικό κείμενο.

Η πρώτη φορά που κληρονόμησε o κατά σάρκα Ισραήλ επίγεια γη, ήταν όταν βγήκε από τα δεσμά της Αιγύπτου, ενώ για δεύτερη φορά, θα κληρονομούσε πνευματικές επαγγελίες, όταν θα έβγαινε από τα δεσμά του Μωσαϊκού Νόμου που εφαρμόζονταν στην πόλη, που πνευματικά καλούνταν Σόδομα και Αίγυπτος και όπου και Κύριος μας Ιησούς Χριστός σταυρώθηκε, δηλαδή της επίγειας Ιερουσαλήμ. (

Ήταν, οι εκλεκτοί του υπολοίπου του Ισραήλ, «το Βασίλειο Ιεράτευμα» «οι λειτουργοί του Θεού» που θα ιερουργούσαν το ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού, ώστε να γίνει δεκτή η προσφορά των εθνών στον Κύριο, αγιασμένη από την αλήθεια του Αγίου Πνεύματος.

«Σεις δε ιερείς του Κυρίου θέλετε ονομάζεσθαι· λειτουργούς του Θεού ημών θέλουσι σας λέγει […] και θέλω κάμει προς αυτούς διαθήκην αιώνιον. Και το σπέρμα αυτών θέλει φημισθή μεταξύ των εθνών και οι έκγονοι αυτών μεταξύ των λαών· πας ο βλέπων αυτούς θέλει γνωρίζει αυτούς, ότι είναι το σπέρμα, το οποίον ο Κύριος ευλόγησε, «αναγεγεννημένοι ουκ εκ σποράς φθαρτής αλλά αφθάρτου» […] με ενέδυσεν ιμάτιον σωτηρίας, με εφόρεσεν επένδυμα δικαιοσύνης, ως νυμφίον ευπρεπισμένον με μίτραν και ως νύμφην κεκοσμημένην με τα πολύτιμα αυτής καλλωπίσματα. Διότι καθώς η γη αναδίδει το βλάστημα αυτής και καθώς ο κήπος εκφύει τα σπειρόμενα εν αυτώ ούτω Κύριος ο Θεός θέλει κάμει την δικαιοσύνην και την αίνεσιν να βλαστήσωσιν ενώπιον πάντων των εθνών.» (Ησ. 61:11)

Ο απόστολος Παύλος που γνώριζε τις Γραφές έγραψε: «ες τ εναί με λειτουργν Χριστο ησο ες τ θνη, ερουργοντα τ εαγγέλιον το θεο, να γένηται προσφορ τν θνν επρόσδεκτος, γιασμένη ν πνεύματι γί (Ρωμ. 15:16)

Μη ενθυμήσθε τα πρότερα και μη συλλογίζεσθε τα παλαιά.

«Όθεν εάν τις ήναι εν Χριστώ είναι νέον κτίσμα· τα αρχαία παρήλθον, ιδού, τα πάντα έγειναν νέα.» (2 Κορ. 5:17)

Ο άγιος Θεός παρηγόρησε τον λαό Του και μάλιστα τον παρότρυνε να πάψουν να μνημονεύουν και να συλλογίζονται τα όσα έζησαν και υπέφεραν κάτω από τον Νόμο αλλά να απολαύσουν τα νέα πράγματα και τις ευλογίες που ετοίμασε ο Κύριος για «τ γνος Του» «τν κλεκτ λαν Του» που απέκτησε με το δικό Του αίμα, ώστε να διηγηθούν τις αρετές Του.

Μετά από τη δεύτερη πνευματική έξοδο από τα δεσμά του γράμματος και του θανάτου οι πιστοί Εβραίοι είδαν και θυμήθηκαν το έλεος και την αγάπη του Θεού για το λαό τους αλλά και για κάθε άνθρωπο. Είδαν τις αρετές του Θεού στη ζωή τους τις οποίες θα έπρεπε τώρα να εξαγγείλουν σε κάθε Ισραηλίτη και Εθνικό.

«μ μνημονεετε τ πρτα κα τ ρχαα μ συλλογζεσθε

δο ποι καιν νν νατελε κα γνσεσθε ατ κα ποισω ν τ ρμ δν κα ν τ νδρ ποταμος ελογσει με τ θηρα το γρο σειρνες κα θυγατρες στρουθν τι δωκα ν τ ρμ δωρ κα ποταμος ν τ νδρ ποτσαι τ γνος μου τ κλεκτν λαν μου ν περιεποιησμην τς ρετς μου διηγεσθαι.» (Ησ. 43:18-21, Ο΄)

«τν λεον κυρου μνσθην τς ρετς κυρου ν πσιν ος κριος μν νταποδδωσιν κριος κριτς γαθς τ οκ ισραηλ πγει μν κατ τ λεος ατο κα κατ τ πλθος τς δικαιοσνης ατο» (Ησ. 63:7)

«Σεις όμως είσθε γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός τον οποίον απέκτησεν ο Θεός, διά να εξαγγείλητε τας αρετάς εκείνου, όστις σας εκάλεσεν εκ του σκότους εις το θαυμαστόν αυτού φώς·» (1 Πέτρ. 2:9)

«ν κα κληρώθημεν προορισθέντες κατ πρόθεσιν το τ πάντα νεργοντος κατ τν βουλν το θελήματος ατο,

ες τ εναι μς ες παινον δόξης ατο τος προηλπικότας ν τ Χριστ·

ν κα μες κούσαντες τν λόγον τς ληθείας, τ εαγγέλιον τς σωτηρίας μν, ν κα πιστεύσαντες σφραγίσθητε τ πνεύματι τς παγγελίας τ γί,

στιν ρραβν τς κληρονομίας μν, ες πολύτρωσιν τς περιποιήσεως, ες παινον τς δόξης ατο (Εφεσ. 1:11-14 [SBLGNT])

Η οικοδόμηση του Αιώνιου πνευματικού Οίκου του Θεού

Πρώτα απ’ όλα ο Ιησούς τους φανέρωσε ότι στη δική τους γενιά θα ετοίμαζε και θα οικοδομούσε την Εκκλησία Του, όπου οι Πύλες του Άδη δεν θα μπορούσαν να υπερισχύσουν. Αντίθετα για όσους από το λαό Ισραήλ δεν ήθελαν να εισέλθουν μέσα στο Ζωντανό Ναό του Θεού θα έμενε o οίκος τους έρημος από την Παρουσία του Θεού δηλαδή ο επίγειος Ναός της Ιερουσαλήμ. Στη θέση του θα ερχόταν ο Νέος Πνευματικός Ναός που θα είχε σαν θεμέλιο και ακρογωνιαίο λίθο τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό και οι πνευματικές πέτρες που θα απάρτιζαν το Νέο Ναό θα ήταν οι επιστρέφοντες από την παράβαση διασκορπισμένοι και παρεπίδημοι Ιουδαίοι και Ισραηλίτες.

«κγ δέ σοι λέγω τι σ ε Πέτρος, κα π ταύτ τ πέτρ οκοδομήσω μου τν κκλησίαν, κα πύλαι δου ο κατισχύσουσιν ατς·»(Ματθ. 16:18 [SBLGNT])

«γνωστν στω πσιν μν κα παντ τ λα σραλ τι ν τ νόματι ησο Χριστο το Ναζωραίου, ν μες σταυρώσατε, ν θες γειρεν κ νεκρν, ν τούτ οτος παρέστηκεν νώπιον μν γιής.

οτός στιν λίθος ξουθενηθες φ’ μν τν οκοδόμων, γενόμενος ες κεφαλν γωνίας (Πράξ. 4:10-11 [SBLGNT])

«Πέτρος, απόστολος Ιησού Χριστού, προς τους παρεπιδήμους τους διεσπαρμένους εις Πόντον, Γαλατίαν, Καππαδοκίαν, Ασίαν και Βιθυνίαν,

εκλεκτούς κατά πρόγνωσιν Θεού Πατρός, διά του αγιασμού του Πνεύματος, εις υπακοήν και ραντισμόν του αίματος του Ιησού Χριστού· πληθυνθείη χάρις και ειρήνη εις εσάς.» (1 Πέτρ. 1:1-2)

«Εις τον οποίον προσερχόμενοι, ως εις λίθον ζώντα, υπό μεν των ανθρώπων αποδεδοκιμασμένον, παρά δε τω Θεώ εκλεκτόν, έντιμον,

και σεις, ως λίθοι ζώντες, οικοδομείσθε οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον, διά να προσφέρητε πνευματικάς θυσίας ευπροσδέκτους εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού· σεις όμως είσθε γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός τον οποίον απέκτησεν ο Θεός, διά να εξαγγείλητε τας αρετάς εκείνου, όστις σας εκάλεσεν εκ του σκότους εις το θαυμαστόν αυτού φώς· οι ποτέ μη όντες λαός, τώρα δε λαός του Θεού, οι ποτέ μη ηλεημένοι, τώρα δε ελεηθέντες (1 Πέτρ. 1:3-10)

«Αγαπητοί, σας παρακαλώ ως ξένους και παρεπιδήμους, να απέχητε από των σαρκικών επιθυμιών, αίτινες στρατεύονται κατά της ψυχής,

να έχητε καλήν την διαγωγήν σας μεταξύ των εθνών, ίνα ενώ σας καταλαλούσιν ως κακοποιούς, εκ των καλών έργων, όταν ίδωσιν αυτά, δοξάσωσι τον Θεόν εν τη ημέρα της επισκέψεως (1 Πέτρ. 2:11-12)

Η Μια και Μοναδική αληθινή Νύμφη του Χριστού.

Οι ενωμένοι με το έλεος και την αγάπη Ιουδαίοι και Ισραηλίτες αποτελούσαν το ένα έθνος του πνευματικού Ισραήλ που ο Θεός στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού θα δεχόταν σαν την αγαπημένη Του Νύμφη. Είναι αυτοί που όπως προφήτευσε ο Ωσηέ θα ήταν «οι ποτέ μη όντες λαός, τώρα δε λαός του Θεού, οι ποτέ μη ηλεημένοι, τώρα δε ελεηθέντες» (Ωσ. 1:3-9, Ο΄)

«κα σπερ ατν μαυτ π τς γς κα λεσω τν οκ-λεημνην κα ρ τ ο-λα-μου λας μου ε σ κα ατς ρε κριος θες μου ε σύ.» (Ωσ. 2:21-23, Ο΄)

“ἐν τ τπ ο ρρθη ατος ο λας μου μες κε κληθσονται υο θεο ζντος κα συναχθσονται ο υο ιουδα κα ο υο ισραηλ π τ ατ κα θσονται αυτος ρχν μαν κα ναβσονται κ τς γς τι μεγλη μρα το ιεζραελ.» (Ωσ. 1:10-11, Ο΄)

Είναι αυτοί οι επιστρέφοντες από την παράβαση διασκορπισμένοι και παρεπίδημοι Ιουδαίοι και Ισραηλίτες που ενώ ήταν νεκροί ως προς το πνεύμα ο Θεός τους έδωσε ζωή καθώς πίστεψαν στον Ιησού Χριστό και έλαβαν το Άγιο Πνεύμα Του.

«Αληθώς, αληθώς σας λέγω ότι έρχεται ώρα, και ήδη είναι, ότε οι νεκροί θέλουσιν ακούσει την φωνήν του Υιού του Θεού, και οι ακούσαντες θέλουσι ζήσει (Ιωάν. 5:24-25)

Ο Θεός επέτρεψε στο δωδεκάφυλο Ισραήλ να παραμείνει έρημο χωρίς την παρουσία του Θεού στη ζωή τους. Μέσα σε αυτή την ερημιά και εγκαταλελειμμένοι ο Θεός μίλησε στις ταπεινωμένες και απογοητευμένες καρδιές τους, όπως έγινε όταν ο λαός Ισραήλ ανακάλυψε την αμαρτία του όταν ήταν εξουθενωμένοι μέσα στην Αίγυπτο και όταν βγήκαν μέσα από αυτή στα χρόνια του Ιησού του Ναυή με την περίπτωση της παράβασης του Αχάν στην κοιλάδα του Αχώρ.

«κα ξαρ τ νματα τν βααλιμ κ στματος ατς κα ο μ μνησθσιν οκτι τ νματα ατν κα διαθσομαι ατος ν κεν τ μρ διαθκην μετ τν θηρων το γρο κα μετ τν πετεινν το ορανο κα μετ τν ρπετν τς γς κα τξον κα ομφααν κα πλεμον συντρψω π τς γς κα κατοικι σε π' λπδι κα μνηστεσομα σε μαυτ ες τν αἰῶνα κα μνηστεσομα σε μαυτ ν δικαιοσν κα ν κρματι κα ν λει κα ν οκτιρμος κα μνηστεσομα σε μαυτ ν πστει κα πιγνσ τν κριον.» (Ωσ. 2:17-20, Ο΄)

«δι τοτο δο γ πλαν ατν κα τξω ατν ες ρημον κα λαλσω π τν καρδαν ατς […] κα σται ν κεν τ μρ λγει Κριος καλσει με νρ μου κα ο καλσει με τι βααλιμ» (Ωσ. 2:14-16, O΄)

Η προσευχή του απόστολου Παύλου όπως και όλων των μαθητών του Ιησού Χριστού ήταν οι πιστοί της εποχής εκείνης να ενδυναμωθούν στον εσωτερικό άνθρωπο ώστε «να κατοικήση ο Χριστός διά της πίστεως» μέσα στις καρδιές τους και «να πληρωθούν με όλον το πλήρωμα του Θεού». Έτσι ο Θεός θα έφτανε το σχέδιο Του στο τέλος καθώς θα ερχόταν η Βασιλεία του Θεού πάνω στη γη. Έτσι αυτό το τέλειο σώμα, ο Ναός του Θεού που μέσα του θα κατοικούσε ο Χριστός, το πλήρωμα του Θεού, που θα έδειχνε «εις τους επερχομένους αιώνας τον υπερβάλλοντα πλούτον της χάριτος αυτού» με την αγαθότητα που έδειξε ο Θεός στη γενιά των αποστόλων εν Χριστώ Ιησού.

«Διά τούτο κάμπτω τα γόνατά μου προς τον Πατέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, εκ του οποίου πάσα πατριά εν ουρανοίς και επί γης ονομάζεται,

διά να δώση εις εσάς κατά τον πλούτον της δόξης αυτού, να κραταιωθήτε εν δυνάμει διά του Πνεύματος αυτού εις τον εσωτερικόν άνθρωπον,

διά να κατοικήση ο Χριστός διά της πίστεως εν ταις καρδίαις υμών,

ώστε να δυνηθήτε, ερριζωμένοι και τεθεμελιωμένοι εν αγάπη, να καταλάβητε μετά πάντων των αγίων τι το πλάτος και μήκος και βάθος και ύψος,

και να γνωρίσητε την αγάπην του Χριστού την υπερβαίνουσαν πάσαν γνώσιν, διά να πληρωθήτε με όλον το πλήρωμα του Θεού.

Εις δε τον δυνάμενον υπερεκπερισσού να κάμη υπέρ πάντα όσα ζητούμεν ή νοούμεν, κατά την δύναμιν την ενεργουμένην εν ημίν,

εις αυτόν έστω η δόξα εν τη εκκλησία διά Ιησού Χριστού εις πάσας τας γενεάς του αιώνος των αιώνων· αμήν.» (Εφεσ. 3:14-21)

Από εδώ και πέρα οι άνθρωποι θα έβλεπαν ένα ουράνιο τόξο πάνω από το Θρόνο του Θεού που δε είναι άλλο από την ειρήνη που έδωσε ο Θεός σαν Διαθήκη στους ανθρώπους που αποτελούσαν «το γένος Του» με μια αιώνια υπόσχεση ότι δεν θα υπάρχει φθόνος, έριδα και καταλαλιά μέσα στο Σώμα Του και Αιώνια θα είναι το κατοικητήριο του Θεού.

Δεν θα ερχόταν ξανά οργή πάνω στο λαό του Θεού και δεν θα αποχωριζόταν ο λαός Του ποτέ από το άγιο πρόσωπό Του, που είναι η ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ.

Όσοι στους μελλοντικούς αιώνες θα απέβλεπαν με πίστη σε αυτήν την Αιώνια Διαθήκη του Γάμου του Αρνίου με το γένος του Θεού θα συμμετείχαν στην αύξηση της Βασιλείας του Θεού εις τους αιώνες των αιώνων.

Και τα Έθνη συμμέτοχα των επαγγελιών του Θεού

Ο Κύριος ο Θεός που είναι Αγάπη ενέπνευσε τον Σολομώντα να κάνει αυτή την προσευχή στον Θεό. Οι ξένοι να έχουν μερίδα μεταξύ των κληρονόμων των φυλών του Ισραήλ για να λατρεύουν τον Μόνο Ένα Θεό του Ισραήλ στα χρόνια «του αιώνα» της Παλαιάς Διαθήκης.

«Ακόμα και τον ξένο, που δεν είναι από τον λαό σου τον Ισραήλ, αλλά έρχεται από μακρινή γη για το μεγάλο σου όνομα, και για το κραταιό σου χέρι, και για τον απλωμένο βραχίονά σου, αν έρθουν και προσευχηθούν σ' αυτόν τον οίκο, τότε, εσύ εισάκουσε από τον ουρανό, από τον τόπο τής κατοίκησής σου, και κάνε σύμφωνα με όλα όσα ο ξένος σε επικαλεστεί, για να γνωρίσουν όλοι οι λαοί τής γης το όνομά σου, και να σε φοβούνται, όπως και ο λαός σου ο Ισραήλ, και να γνωρίσουν ότι το όνομά σου ονομάστηκε επάνω σ' αυτόν τον οίκο, που οικοδόμησα.» (2Χρ. 6:32-33)

Αλλά ο Ησαΐας, εμπνευσμένος από το Άγιο Πνεύμα του Θεού, προφήτευσε για τους ξένους (εθνικούς κατά σάρκα) ότι αν θα τηρούσαν τις εντολές Αγάπης Του στην Καινή Διαθήκη που είναι η εκπλήρωση του Σαββάτου του Κυρίου Θεού θα τους έδινε κληρονομιά στον Ναό Του και ο Θεός θα έδινε ένα αιώνιο όνομα καλύτερο από τους γιους και τις κόρες Του (σαρκικό Ισραήλ).

«Και ο γιος τού αλλογενή, αυτός, που προστίθεται στον Κύριο, ας μη πει, λέγοντας: Ο Κύριος θα με χωρίσει από τον λαό του ολοκληρωτικά· ούτε ο ευνούχος ας λέει: Δες, εγώ [είμαι] δέντρο ξερό.

Επειδή, έτσι λέει ο Κύριος: Στους ευνούχους, όσοι τηρούν τα σάββατά μου, και διαλέγουν εκείνα που μου αρέσουν, και κρατούν τη διαθήκη μου,

σ' αυτούς, μάλιστα, θα δώσω μέσα στον οίκο μου, και μέσα στα τείχη μου, τόπο και όνομα καλύτερο από τους γιους και τις θυγατέρες· σ' αυτούς θα δώσω αιώνιο όνομα, που δεν θα εκλείψει.

Και για τους γιους τού αλλογενή, που θα προστίθενταν στον Κύριο, για να δουλεύουν σ' αυτόν, και να αγαπούν το όνομα του Κυρίου, για να είναι δούλοι του· όσοι τηρούν το σάββατο, ώστε να μη το βεβηλώσουν, και κρατούν τη διαθήκη μου· θα φέρω κι αυτούς στο άγιο βουνό μου, και θα τους ευφράνω στον οίκο τής προσευχής μου· τα ολοκαυτώματά τους και οι θυσίες τους [θα είναι] δεκτές επάνω στο θυσιαστήριό μου· επειδή, ο οίκος μου θα ονομάζεται: Οίκος προσευχής για όλους τους λαούς.

Έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός, αυτός που συγκεντρώνει τους διασκορπισμένους τού Ισραήλ: Θα συγκεντρώσω ακόμα σ' αυτόν [και άλλους], εκτός από τους συγκεντρωμένους του.» (Ησ. 56:3-8)

Ο Παύλος κάνει γνωστή την αποκάλυψη της γνώσης του μυστηρίου της ένωσης Εβραίων και Εθνικών μέσα στον Ναό του Θεού, που λέγεται Ιησούς Χριστός.

«Γι' αυτό, να θυμάστε ότι, εσείς, οι άλλοτε εθνικοί κατά σάρκα, που αποκαλείστε ακροβυστία, απ' αυτούς που αποκαλούνται περιτομή, η οποία γίνεται με το χέρι στη σάρκα· ότι, εκείνο τον καιρό, ήσασταν χωρίς Χριστό, απαλλοτριωμένοι από την πολιτεία τού Ισραήλ, και ξένοι από τις διαθήκες τής υπόσχεσης, μη έχοντας ελπίδα, και ήσασταν στον κόσμο χωρίς Θεό· τώρα, όμως, διαμέσου τού Ιησού Χριστού, εσείς που άλλοτε ήσασταν μακριά, γίνατε κοντά διαμέσου τού αίματος του Χριστού.

Επειδή, αυτός είναι η ειρήνη μας, ο οποίος έκανε τα δύο [μέρη] ένα, και γκρέμισε το μεσότοιχο του φραγμού,

καταργώντας την έχθρα επάνω στη σάρκα του, τον νόμο των εντολών, [που είναι] στα διατάγματα, ώστε, στον εαυτό του, να κτίσει τούς δύο σε έναν καινούργιο άνθρωπο, φέρνοντας ειρήνη·

και να συμφιλιώσει και τους δύο σε ένα σώμα προς τον Θεό διαμέσου τού σταυρού, αφού θανάτωσε διαμέσου αυτού την έχθρα.

Και όταν ήρθε, κήρυξε ευαγγέλιο ειρήνης σε σας που ήσασταν μακριά, και σ' αυτούς που [ήσαν] κοντά· επειδή, διαμέσου αυτού έχουμε και οι δύο την είσοδο προς τον Πατέρα με ένα Πνεύμα. Επομένως, λοιπόν, δεν είστε πλέον ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίτες των αγίων και οικείοι τού Θεού, που εποικοδομηθήκατε επάνω στο θεμέλιο των αποστόλων και των προφητών, που ακρογωνιαία [πέτρα] είναι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός·

στον οποίο κάθε οικοδομή, καθώς συναρμολογείται, αυξάνει σε έναν άγιο ναό εν Κυρίω· στον οποίο κι εσείς συνοικοδομείστε σε κατοικητήριο του Θεού διαμέσου τού Πνεύματος (Εφεσ. 2:11-22)

Η δόξα ανήκει στον Κύριο μας Ιησού Χριστό.