Τελευταίες Ημέρες

Πίνακας περιεχομένων


Η Αποκάλυψη του Ιωάννη και η καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ.

Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (23/10/2018)

ΥΠΗΡΞΑΝ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΣΑΣ ΘΕΛΟΥΣΙΝ ΕΙΣΘΑΙ ΨΕΥΔΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ

Συγγραφή: Βασίλειος Αναστ. Ζαφείρογλου (Ιούλιος 29, 2020, 2:35)

Ο Δεύτερος Ερχομός του Κυρίου Ιησού Χριστού και η απολύτρωση της γενιάς της Πρώτης Εκκλησίας

Συγγραφή: Βασίλειος Αναστ. Ζαφείρογλου (16 Σεπ 2018, 2:20 μ.μ. )


Η Βασιλεία των ουρανών

Συγγραφή: Ευάγγελος Δ. Κεπενές (04/07/2016)

Ο Νέος ουρανός και η Νέα γη

Συγγραφή: Βασίλης Ζαφείρογλου (19/10/2020)

Ο ήλιος θα σκοτεινιάσει και η σελήνη δε θα δώσει το φεγγοβόλημά της

Συγγραφή: Ζαφείρογλου Αναστ. Βασίλειος (24/01/2018)

Αντίχριστος

Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (17/04/2017)

Ιδού έρχεται με τις νεφέλες

Συγγραφή: Βασίλης Ζαφείρογλου (2018, 25 Σεπτεμβρίου)

Η ανυπακοή που έφερε την ερήμωση.

Συγγραφέας : Βασλιλειος Αναστ. Ζαφείρογλου (3 Μαρ 2018)

Το τέλος του Νόμου ο Χριστός

Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (04/07/16)

Το Κατέχον και ο Κατέχων

Συγγραφή: Ευάγγελος Δημ. Κεπενές

Η Ημέρα του Κυρίου

Συγγραφέας : Βασίλειος Αναστ. Ζαφείρογλου (24/10/2013)

Οι ρίζες του Χριστιανικού Σιωνισμού (video)

Άρθρο από: http://redskywarning.blogspot.com Μάρτιος 6, 2020

Οι Τέσσερις Καβαλάρηδες της Αποκάλυψης

Συγγραφή: Ευάγγελος Δ. Κεπενές (Ιούλιος 4, 2020, 8:48)

(666) ή (ΕΞΑΚΟΣΙΟΙ ΕΞΗΚΟΝΤΑ ΕΞ)

Συγγραφή: Ευάγγελος Δ. Κεπενές (Ιούλιος 11, 2020, 10:24)

Η Βαβυλώνα

Συγγραφή: Ευάγγελος Δημ. Κεπενές (Οκτώβριος 23, 2016)

Η Αποκάλυψη του Ιωάννη και η καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ.

Συγγραφή: Κεπενές Δημ. Ευάγγελος (23/10/2016)

Δια να κατανοήσουμε τo βιβλίο της Αποκάλυψης καθώς και τις λοιπές επιστολές των αποστόλων πρέπει να γνωρίζουμε τον χρόνο συγγραφής, τους παραλήπτες, τα έθιμα της εποχής, τις επικρατούσες θρησκοπολιτικές συνθήκες, και κυρίως την διδαχή τους την οποίαν παρέλαβαν από τον Κύριο Ιησού Χριστό, με εντολή να την κηρύξουν «εις όλην την κτίσην», το οποίον και εκπλήρωσαν πριν την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. (Μάρκ. 16:20, Ρωμ. 16:26)

Έχοντας αυτή την γνώση, και πιστεύοντας αυτά πού διαβάζουμε, και όχι αυτά που ακούμε, θα γνωρίσουμε την αλήθεια, και η αλήθεια θα μας ελευθερώσει. (Ιωάν. 8:32)


Το βιβλίο της Αποκάλυψης

Η επικρατούσα άποψη ότι το βιβλίο της Αποκάλυψης αναφέρεται στο τέλος του κόσμου και της ανθρώπινης ιστορίας, στηρίζεται σε εξωβιβλικές πηγές, όπως οι προβλέψεις των Μάγια, τού αστρολόγου Νοστράδαμου, τού Φοίβου Απόλλωνα μαζί με τις ιέρειες του Σίβυλλες, και άλλων μελλοντολόγων.

Το τέλος του κόσμου, αναπαράγεται αιώνες από αυτοαποκαλούμενες εκκλησίες του Χριστού, αυτόκλητους προφήτες, ΜΜΕ, και σε συνδυασμό με την άγνοια των Γραφών, πολλοί χριστιανοί και μη, ζουν με τον φόβο επικείμενου τέλους, αγνοώντας παντελώς το «Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε, πάλιν ερώ, χαίρετε». (Φιλιπ. 4:4)

Δια να κατανοήσουμε τo βιβλίο της Αποκάλυψης καθώς και τις λοιπές επιστολές των αποστόλων πρέπει να γνωρίζουμε τον χρόνο συγγραφής, τους παραλήπτες, τα έθιμα της εποχής, τις επικρατούσες θρησκοπολιτικές συνθήκες, και κυρίως την διδαχή τους την οποίαν παρέλαβαν από τον Κύριο Ιησού Χριστό, με εντολή να την κηρύξουν «εις όλην την κτίσην», το οποίον και εκπλήρωσαν πριν την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. (Μάρκ. 16:20, Ρωμ. 16:26)

Έχοντας αυτή την γνώση, και πιστεύοντας αυτά πού διαβάζουμε, και όχι αυτά που ακούμε, θα γνωρίσουμε την αλήθεια, και η αλήθεια θα μας ελευθερώσει. (Ιωάν. 8:32)

Ο σκοπός της Αποκάλυψης

«Αποκάλυψις Ιησού Χριστού ην έδωκεν αυτώ ο Θεός δείξαι τοις δούλοις αυτού α δει γενέσθαι εν τάχει, και εσήμανεν αποστείλας δια του αγγέλου αυτού τω δούλω αυτού Ιωάννη, ος εμαρτύρησεν τον λόγον του Θεού και την μαρτυρίαν Ιησού Χριστού όσα είδεν». Το μήνυμα του Ιωάννη στους συγχρόνους του ήταν: «Μακάριος ο αναγινώσκων και οι ακούοντες τους λόγους της προφητείας και τηρούντες τα εν αυτή γεγραμμένα ο γαρ καιρός εγγύς». (Αποκ. 1:1-3)

Ο σκοπός της Αποκάλυψης ήταν να δείξει ο Θεός στους δούλους του (όχι γενικά στον κόσμο), αυτά που έπρεπε να γίνουν σύντομα, γρήγορα. Μακαρίζεται ο αναγιγνώσκων, οι ακούοντες και τηρούντες τους λόγους της προφητείας, διότι ο καιρός που θα γινόντουσαν αυτά ήταν εγγύς (πλησίον).

«Διότι ου μη ποιήση Κύριος ο Θεός πράγμα, εάν μη αποκαλύψη παιδείαν αυτού προς τους δούλους αυτού τους προφήτας». (Αμώς 3:7)

Σε αντίθεση με τον Δανιήλ όπου ο άγγελος, που του έλεγε τι θα συμβεί στο λαό Ισραήλ τις έσχατες ημέρες, του είπε «σφράγισαι το βιβλίον (Δαν. 12:1-4, 2:45 Ο΄)» στον Ιωάννη είπε «μη σφραγίσης τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου, ο καιρός γαρ εγγύς έστιν». Και πάλι: «Ιδού έρχομαι ταχύ, και ο μισθός μου μετ΄ εμού αποδούναι εκάστω ως το έργο εστίν αυτού». (Αποκ. 22:10,12)

Ο απλός νούς αντιλαμβάνεται ότι αυτά που έδειξε ο Ιησούς Χριστός στον Ιωάννη δεν αφορούσαν μελλοντικές γενεές, ούτε αυτά που προφητικά σήμανε θα γινόντουσαν μετά από δύο ίσως και τρείς χιλιάδες χρόνια. Ο Ιησούς έδειξε στους δούλους του αυτά που θα γινόντουσαν άμεσα στην εποχή τους, χωρίς να παραλείψει τον έλεγχο, την προτροπή και την παρηγοριά.

Οι υποσχέσεις: «τω νικώντι δώσω αυτώ φαγείν εκ του ξύλου της ζωής», «O νικών ου μη αδικηθή εκ του θανάτου του δευτέρου», «Tω νικώντι δώσω αυτώ του μάννα του κεκρυμμένου», «O νικών και ο τηρών άχρι τέλους τα έργα μου δώσω αυτώ εξουσίαν επι των εθνών», «O νικών ούτως περιβαλείται εν ιματίοις λευκοίς ….και ομολογήσω το όνομα αυτού ενώπιων του πατρός μου και ενώπιον των αγγέλων αυτού», «Έρχομαι ταχύ κράτει ο έχεις ινα μηδείς λάβη τον στεφανόν σου», «Ο νικών δώσω αυτώ καθίσαι μετ’εμού εν τω θρόνω μου….» και το ότι ο Ιωάννης βλέπει την γυναίκα, την πόρνη την μεγάλη «μεθύουσαν (ενεργητική μετοχή ενεστώτα-να μεθάει) εκ του αίματος των αγίων και εκ του αίματος των μαρτύρων του Ιησού» φανερώνουν καταστάσεις που αφορούσαν τους σύγχρονους του Ιωάννη οι οποίοι και είχαν έντονες εσχατολογικές προσδοκίες. (Αποκ. 2:7, 11, 17, 26, 3:5, 11, 21, 17:6)

Επίσης το: «και ερρέθη αυτοίς (στους σφαγμένους για το λόγο του Θεού και την μαρτυρία που είχαν, οι οποίοι έκραζαν για κρίσι και εκδίκηση) ίνα αναπαύσονται έτι χρόνον μικρόν, έως πληρωθώσιν και οι σύνδουλοι αυτών και οι αδελφοί αυτών οι μέλλοντες αποκτέννεσθαι ως και αυτοί» δεν μας επιτρέπει να υπονοούμε μελλοντικά γεγονότα. (Αποκ. 6:9-11)


Χρόνος συγγραφής

Κυρίαρχος πολυεθνική και πολυθεϊστική βασιλεία τον πρώτο αιώνα στην λεκάνη της Μεσογείου ήταν η Ρωμαϊκή όπως είχε προφητέψει ο Δανιήλ. Την περίοδο αυτή γράφτηκε η Αποκάλυψη και διαδραματίστηκαν όλα τα γεγονότα στην Καινή Διαθήκη, με την Ιουδαία να είναι επαρχία του Ρωμαϊκού κράτους. Ο χρόνος συγγραφής είναι πριν το 70 μ.Χ. και όχι το 96 μ.Χ. όπως εσφαλμένα διαδόθηκε τον 2ο αιώνα.

Βιβλικές αποδείξεις για τον χρόνο συγγραφής

Ι) «Ιωάννης ταίς επτά εκκλησίαις ταις εν τη Ασία, χάρις υμίν και ειρήνη από ο Ών και ο Ήν και ο Ερχόμενος….». (Αποκ 1:4)

Τα «τέκνα της επαγγελίας» του πρώτου αιώνα ζούσαν με την αναμονή της άμεσης έλευσης του Ιησού Χριστού/Δευτέρα Παρουσία και της ερήμωσης της Ιερουσαλήμ. (Λουκ. 22:20)

Όσοι από τον κατά σάρκα Ισραήλ (βιολογικοί απόγονοι του Αβραάμ), «αγνόησαν τον Ιησού Χριστό και τις φωνές των προφητών», εδίωξαν τα τέκνα της επαγγελίας, τον Πνευματικό Ισραήλ, καθώς έγραψε και ο απόστολος Παύλος: «Υμείς δε αδελφοί, κατά Ισαάκ επαγγελίας τέκνα εστέ, αλλά ώσπερ τότε ο κατά σάρκα γεννηθείς εδίωκε τον κατά πνεύμα ούτως και νύν. Αλλά τι λέγει η γραφή; Έκβαλε την παιδίσκην και τον υιόν αυτής, ου γαρ κληρονομήσει ο υιός της παιδίσκης μετά του υιού της ελευθέρας». (Πράξ. 13:27, Γαλ. 4:28-30)

«Ώστε ημείς αυτοί καυχώμεθα διά σας εν ταις εκκλησίαις του Θεού διά την υπομονήν σας και πίστιν εν πάσι τοις διωγμοίς υμών και ταις θλίψεσι, τας οποίας υποφέρετε, το οποίον είναι ένδειξις της δικαίας κρίσεως του Θεού, διά να αξιωθήτε της βασιλείας του Θεού, υπέρ της οποίας και πάσχετε,

επειδή είναι δίκαιον ενώπιον του Θεού να ανταποδώση θλίψιν εις τους όσοι σας θλίβουσιν, εις εσάς δε τους θλιβομένους άνεσιν μεθ' ημών, όταν ο Κύριος Ιησούς αποκαλυφθή απ' ουρανού μετά των αγγέλων της δυνάμεως αυτού…..». (Β’ Θεσ. 1:4-7)

Όσοι Ιουδαίοι αρνήθηκαν τον Χριστόν , έγειναν εχθροί του σταυρού. Όντες υιοί των φονευσάντων τους προφήτες, αναπλήρωσαν τις αμαρτίες τους, φονεύοντας τον αρχηγό της ζωής Ιησού Χριστό και διώκοντας τα τέκνα τη επαγγελίας και έτσι έφθασε επ’ αυτούς η οργή του Θεού μέχρι τέλους. (Α΄ Θεσ. 2:15-16, Ματθ. 23:29-33)

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είχε ρωτήσει τους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους: «όταν ούν έλθη ο Κύριος του αμπελώνος, τι ποιήσει τοίς γεωργοίς εκείνοις; Λέγουσι αυτώ κακούς κακώς απολέσει αυτούς και τον αμπελώνα εκδώσεται άλλοις γεωργοίς, οίτινες αποδώσουσιν αυτώ τους καρπούς εν τοις καιροίς αυτών». (Ματθ. 21:33-41)

Ο Ιωάννης λοιπόν ήταν «συγκοινωνός εν τη θλίψει και βασιλεία και υπομονή εν Ιησού» και όταν γράφει την Αποκάλυψη, «ο Ιησούς έμελε να έλθη», ήταν ο Ερχόμενος και συνεπώς επέκειτο η ερήμωση της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. και η κρίσις επάνω στους ασεβείς του κατά σάρκα Ισραήλ. (Αποκ. 1:9)

ΙΙ) Τα επτά κεφάλια, του Θηρίου εκ της θαλάσσης που ήταν η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ήταν επτά βασιλείς «οι πέντε έπεσαν ο εις έστιν (Αποκ. 17:10)». Ο Νέρων ήταν ο έκτος Καίσαρας της Ρώμης. α) Ιούλιος Καίσαρ, β) Αύγουστος Καίσαρ, γ) Τιβέριος Καίσαρ, δ) Καλιγούλας Καίσαρ, ε) Κλαύδιος Καίσαρ, στ΄) Νέρων Καίσαρ (54 μ.Χ. – 68 μ.Χ.). Το «εις έστιν» σημαίνει ότι ο Νέρων ζούσε όταν έγραψε ο Ιωάννης.

ΙΙΙ) Και το: «την πόλιν την αγίαν πατήσουσιν μήνας τεσσαράκοντα δύο» επίσης βεβαιώνει ότι η κάτω Ιερουσαλήμ υπήρχε ακόμη κατά τον χρόνο συγγραφής. (Αποκ. 11:2β)

ΙV) «Και είδον άλλον σημείον εν τω ουρανώ μέγα και θαυμαστόν, αγγέλους επτά, οίτινες είχον τας επτά εσχάτας πληγάς, διότι εν αυταίς ετελέσθη ο θυμός του θεού. Και είδον ……… εκείνους οίτινες ενίκησαν κατά του θηρίου και κατά της εικόνος αυτού και κατά του χαράγματος αυτού και κατά του αριθμού του ονόματος αυτού ………… και έψαλλον την ωδήν του Μωϋσέως του δούλου του Θεού και την ωδήν του Αρνίου, λέγοντες: Μεγάλα και θαυμαστά τα έργα σου, Κύριε Θεέ Παντοκράτωρ, δίκαιαι και αληθηναί αι οδοί σου, βασιλεύ των εθνών. Τις δεν θέλει σε φοβηθή, Κύριε , και δοξάσει το όνομά σου; Διότι είσαι μόνος όσιος, διότι πάντα τα έθνη θέλουσιν ελθεί και προσκυνήσει ενώπιον σου , διότι αι κρίσεις σου εφανερώθησαν». (Αποκ. 15:1-4)

Η ωδή του Μωυσή είναι γραμμένη στο Δευτερονόμιο (κεφ. 32) και αναφέρεται στη πονηρή και διεστραμμένη γενεά του λαού Ισραήλ και στην οργή του θεού που θα εκτελούσε το Αρνίο σε αυτούς που πάντα φόνευαν τους προφήτες «Διότι θέλει εκδικήσει το αίμα των δούλων αυτού (Δευτ. 32:43)». Ο Ισραήλ ήταν η άμπελος του Θεού, αλλά έκανε πάντα πικρά και ξινά σταφύλια. Η ωδή ψέλνεται πριν οι άγγελοι εκχύσουν τις φιάλες του θυμού του Θεού σ’ αυτήν την πονηρή και διεστραμμένη γενεά.

V) «Εγώ ο Ιωάννης ο αδελφός υμών». Το ότι είχε δραστηριοποιηθεί στην Ασία και ήταν γνωστός στους εκεί αδελφούς είναι δεδομένο, όπως επίσης και το ότι εγνώριζε καλώς την κατάσταση τους, όντας και αυτός «συγκοινωνός εν τη θλίψει». Οι αναφορές στις Πράξεις για την Μυσία, την Τρωάδα και στους Κολοσσαείς για την Ιεράπολη, αποδεικνύουν και άλλες πρώιμες χριστιανικές κοινότητες στην Ασία. Η επιλογή λοιπόν των επτά, λόγω γεωγραφικής θέσεως και πληθυσμού θα διευκόλυνε την διάδοση και επέκεινα, αν και κάποιες πόλεις είχαν καταστραφεί το 60 μ.Χ. από σεισμό. Επιπροσθέτως το γεγονός ότι ο Ιωάννης ήταν απόστολος στους περιτετμημένους καθώς ο Πέτρος και ο Ιάκωβος (Γαλ. 2:9), και από το περιεχόμενο της Αποκάλυψης, σημαίνει ότι τα μέλη των επτά εκκλησιών της Ασίας ήταν Ιουδαίοι Χριστιανοί και ο χρόνος συγγραφής ήταν στην περίοδο της θλίψις η οποία θα προηγούταν του τέλους της Ιερουσαλήμ (Βλ. Ματθ. κεφ. 24). Οι επαναλήψεις: «προς τον άγγελο της εκκλησίας της Εφέσου γράψον και προς τον άγγελο της εκκλησίας των Σμυρναίων γράψον κ.τ.λ.», μας προϊδεάζει ότι μπορεί να έγραψε χωριστά σε κάθε εκκλησία.

Εβραϊκές κοινότητες στην Μ. Ασία

Από επιγραφές της αρχαιότητας μαρτυρούνται Εβραϊκές κοινότητες στην Μ. Ασία ήδη από τον 3ο αιώνα π.Χ., μάλιστα και στις πόλεις όπου εμήνυσε ο Ιωάννης.

Μαρτυρίες από την Κ. Διαθήκη

Και ο Παύλος είπεν: «Εγώ είμαι άνθρωπος Ιουδαίος εκ της Ταρσού, πολίτης επισήμου πόλεως της Κιλικίας». (Πράξ. 21:39)

«Κατήντησε δε εις Δέβρην και Λύστραν. Και ιδού ήτο εκεί μαθητής τις ονόματι Τιμόθεος, υιός γυναικός Ιουδαίας πιστής, πατρός δε Έλληνος, όστις είχε καλήν μαρτυρίαν υπό των εν Λύστροις και Ικονίω αδελφών. Τούτον ηθέλησεν ο Παύλος να εξέλθη μεθ’ εαυτού και λαβών αυτόν περιέτεμε δια τους Ιουδαίους τους όντας εν τοις τόποις εκείνοις». (Πράξ. 16:1-30)

«Αυτοί δε περάσαντες από της Πέργης, έφθασαν εις Αντιόχειαν της Πισιδίας και εισελθόντες εις την συναγωγήν τη ημέρα του σαββάτου εκάθησαν». (Πράξ. 13:16)

«Πέτρος απόστολος Ιησού Χριστού εκλεκτοίς παρεπιδήμοις διασποράς (Ιουδαίοι) Πόντου, Γαλατίας (περιοχή της σημερινής Άγκυρας της Τουρκίας), Καππαδοκίας, Ασίας και Βιθυνίας». (Α΄Πέτρ. προς Εβραίους 1:1)

«Είπον λοιπόν οι Ιουδαίοι προς αλλήλους: Που μέλλει ούτος να υπάγη ώστε ημείς δεν θέλομεν ευρεί αυτόν; Μήπως μέλει να υπάγη εις τους διεσπαρμένους (Ιουδαίους) μεταξύ των Ελλήνων και να διδάσκη τους Έλληνας;». (Ιωάν. 7:35)

«Ήσαν δε κατοικούντες εν Ιερουσαλήμ Ιουδαίοι, άνδρες ευλαβείς από παντός έθνους των υπό τον ουρανόν ………. Πάρθοι και Μήδοι και Ελαμίται και οι κατοικούντες την Μεσοποταμίαν, Ιουδαίαν τε και Καπαδοκίαν, τον Πόντον και την Ασίαν …..». (Πράξ. 2:5, 9)

«Εγώ είμαι το Α και το Ω, ο πρώτος και ο έσχατος και ότι βλέπεις γράψον εις βιβλίον και πέμψον εις τας επτά εκκλησίας τας εν τη Ασία, εις Έφεσον και εις Σμύρνην και εις Πέργαμον και εις Θυάτειρα και εις Σάρδεις και εις Φιλαδέλφειαν και εις Λαοδίκειαν». (Αποκ. 1:11)

Τόπος συγγραφής


«Εγενόμην εν τη νήσω τη καλουμένη Πάτμω». Ο αόριστος εγενόμην (ήμουν), μας επιτρέπει να πούμε ότι ίσως ο τόπος που έγραψε τα όσα είδε, να ήταν διαφορετικός από την Πάτμο. (Αποκ. 1:9β)

Η εξορία του Ιωάννη


Ο Ιωάννης δεν υποστηρίζει όσα διέδωσαν πάλι τον δεύτερο αιώνα περί της σπηλιάς και της εξορίας του, ο ίδιος μαρτυρεί τα εξής: «Εγώ Ιωάννης, ο αδελφός υμών καὶ συγκοινωνός εν τη θλίψει καὶ βασιλεία και υπομονή εν Ιησού, εγενόμην εν τη νήσω τη καλουμένη Πάτμω δια τον λόγον του Θεού και την μαρτυρίαν Ιησού, εγενόμην εν πνεύματι εν τη κυριακή ημέρα και ήκουσα οπίσω μου φωνήν μεγάλην ως σάλπιγγος λεγούσης, ο βλέπεις γράψον εἰς βιβλίον καὶ πέμψον ταις επτά εκκλησίαις, εις Έφεσον και εις Σμύρναν και εις Πέργαμον και εις Θυάτειρα και εις Σάρδεις και εις Φιλαδέλφειαν και εις Λαοδίκειαν». (Αποκ. 1:9-11)

«Εγενόμην εν τη νήσω Πάτμω», πήγε οικειοθελώς για το αποστολικό έργο, δια τον λόγο του Θεού και την μαρτυρία Ιησού και εκεί είδε τα όσα έγραψε.

Το όραμα της Κυριακής ημέρας και αι δύο γυναίκες

«Εγενόμην εν πνεύματι εν τη Κυριακή ημέρα». Εάν ήθελε να πει για ημέρα της εβδομάδος θα έλεγε «τη μια των σαββάτων (Μάρκ. 16:2)». Αυτό όμως που λέει στις επτά εκκλησίες είναι ότι: «εγένετο εν πνεύματι» και είδε όσα θα γινόντουσαν στην «Ημέρα του Κυρίου την μεγάλη και επιφανή» την οποία περίμεναν οι πιστοί. (Πράξ. 2:20, Β’ Τιμ. 1:12, Μαλ. 4:5)

«Προσδεχόμενοι (προσμένοντες) την μακαρίαν ελπίδα και επιφάνεια της δόξης του μεγάλου Θεού και σωτήρος ημών Χριστού Ιησού». (Τίτος 2:13)

Στην Ημέρα της «απολύτρωσης των υιών του Θεού», στην Ημέρα της εκπλήρωσης των γεγραμμένων κρίσεων, για τους παραβάτες του Μωσαϊκού νόμου και φονείς των προφητών και αγίων, στην Ημέρα της πυρπόλησης και του λιθοβολισμού (καταπέλτες Ρωμαίων) της «Πόρνης Ιερουσαλήμ», στην Ημέρα που ο αιώνας του Μωσαϊκού νόμου ολοκληρώθηκε, στην Ημέρα που ερήμωσε η κάτω Ιερουσαλήμ, «η γυναίκα η μεθύουσα εκ του αίματος των αγίων της Παλαιάς Διαθήκης και εκ του αίματος των μαρτύρων του Ιησού» και η νέα Ιερουσαλήμ «η νύφη, η γυναίκα του Αρνίου βασίλευσε». (Λουκ. 21:28, Φιλιπ. 3:21, Ματθ. 23:31-36, Αποκ. 17:16, Ιεζ. 15:6, Ιεζ. 16:30-35, Ησ. 1:21, Αποκ. 17:6, 21:9)

«Γέγραπται γαρ ότι Αβραάμ δύο υιούς έσχεν, ένα εκ της παιδίσκης (Άγαρ) και ένα εκ της ελευθέρας (Σάρρα), αλλά ο μεν εκ της παιδίσκης κατά σάρκα γεγέννηται, ο δε εκ της ελευθέρας δι’ επαγγελίας, άτινα έστιν αλληγορούμενα. Αύται εισίν δύο διαθήκαι, μία μεν από όρους Σινά εις δουλείαν γεννώσα, ήτις εστίν Άγαρ. Το δε Άγαρ Σινά όρος εστίν εν τη Αραβία, συστοιχεί δε τη νύν Ιερουσαλήμ (της Π. Διαθήκης), δουλεύει (είναι σε δουλεία) γαρ μετά των τέκνων αυτής, η δε άνω Ιερουσαλήμ (της Κ. Διαθήκης), ελευθέρα εστίν ήτις εστίν μήτηρ ημών». (Γαλ. 4:22-26)

Γράψον ουν α είδες και α εισίν και α μέλλει γινέσθαι μετά ταύτα

Α είδες.

«Το μυστήριον των επτά αστέρων ους είδες επι της δεξιάς μου και τας επτά λυχνίας τας χρυσάς. Οι επτά αστέρες άγγελοι των επτά εκκλησιών εισί και αι λυχνίαι (τας οποίας είδες) αι επτά εκκλησίαι εισίν». (Αποκ. 1:19-20)

Α εισίν.

α) Την πνευματική κατάσταση των εκκλησιών.

β) Τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν από τους απειθείς Ιουδαίους ψευδοδιδασκάλους.

«Οίδα σου την θλίψιν και την πτωχείαν, αλλά πλούσιος ει και την βλασφημίαν εκ των λεγόντων Ιουδαίους είναι εαυτούς και ουκ εισίν αλλά συναγωγή του Σατανά, μηδέν φοβού α μέλλεις πάσχειν». (Αποκ. 2:9-10)

«Αλλά έχω κατά σου ότι αφείς την γυναίκα Ιεζάβελ η λέγουσα εαυτήν προφήτιν και διδάσκει και πλανά τους εμούς δούλους πορνεύσαι και φαγείν ειδωλόθυτα». (Αποκ. 2:20)

«Αλλ’ έχω κατά σου ολίγα ότι έχεις εκεί κρατούντας την διδαχήν Βαλαάμ, ος εδίδασκεν τω Βαλάκ βαλείν σκάνδαλον ενώπιον των υιών Ισραήλ φαγείν ειδωλόθυτα και πορνεύσαι, ούτως έχεις και συ κρατούντας την διδαχήν Νικολαϊτών ομοίως». (Αποκ. 2:14-15)

«Ιδού δίδω εκ της συναγωγής του Σατανά των λεγόντων εαυτούς Ιουδαίους είναι και ουκ εισί αλλά ψεύδονται, ιδού ποιήσω αυτούς ινα ήξουσιν και προσκυνήσουσιν ενώπιον των ποδών σου και γνώσιν ότι εγώ σε αγάπησα». (Αποκ. 3:9)

Και α μέλλει γινέσθαι μετά ταύτα.

«Μετά ταύτα είδον και ιδού θύρα ηνεωγμένη εν τω ουρανώ, και η φωνή η πρώτη ην ήκουσα ως σάλπιγγος λαλούσης μετ’ εμού λέγων, Ανάβα ώδε και δείξω σοι α δεί γενέσθαι μετά ταύτα (δηλαδή στην συνέχεια)». Αποκ. 4:1)

α) Το άνοιγμα του βιβλίου και το λύσιμο των επτά σφραγίδων αυτού. (Αποκ. 4:5)

β) Το παρασκήνιο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας: «και έδωκεν αυτώ ο δράκων την δύναμιν αυτού και εξουσίαν μεγάλην». (Αποκ. 13:2β)

γ) Τας «επτά εσχάτας πληγάς» με τας οποίας εξετελέσθη ο θυμός του Θεού στους ασεβείς εκ των Ιουδαίων. (Αποκ. 15:1)

δ) Την κρίσιν της γυναικός, της «πόρνης της μεγάλης», της «βασταζόμενης» από το θηρίο το εκ της θαλάσσης/ρωμαϊκή αυτοκρατορία. (Δεν βαστάζετο/στηρίζετο από τον Κύριο Ιησού). (Αποκ. 17:1, 7)

σ.σ. Το Θεοκρατικό Ισραήλ ήταν υποτελές στην Ρώμη και ο Ναός της Ιερουσαλήμ λειτουργούσε με την ανοχή και υποστήριξη της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας η οποία διόριζε τους βασιλείς και τους αρχιερείς. Ο φόβος του Ιουδαϊκού ιερατείου ήταν μήπως ο λαός πιστέψει στον Ιησού Χριστό και έρθουν οι Ρωμαίοι και «αρούσιν ημών (θα μας τελειώσουν) και τον τόπον και το έθνος». (Ιωάν. 11:48)

ε) Και την άλλη γυναίκα την νύμφην του Αρνίου, την αγίαν Ιερουσαλήμ καταβαίνουσαν εκ του ουρανού από του Θεού έχουσαν την δόξαν του Θεού…..». (Αποκ. 21:9-10)

Το θηρίο εκ της θαλάσσης συνεργός του θεού εις την ερήμωση της Ιερουσαλήμ

«Μετά δε ταύτα εθεώρουν εν οράματι της νυκτός θηρίον τέταρτον φοβερόν και ο φόβος αυτού υπερφέρων ισχύι έχον οδόντας σιδηρούς μεγάλους εσθίον και κοπανίζον κύκλω τοις ποσί καταπατούν διαφόρως χρώμενον παρά πάντα τα προ αυτού θηρία είχε δε κέρατα δέκα

και βουλαί πολλαί εν τοις κέρασιν αυτού και ιδού άλλο εν κέρας ανεφύη ανα μέσον αυτών μικρόν εν τοις κέρασιν αυτού και τρία των κεράτων των πρώτων εξηράνθησαν δι' αυτού και ιδού οφθαλμοί ώσπερ οφθαλμοί ανθρώπινοι (έβλεπε ανθρωπίνως όχι με τους οφθαλμούς του Κυρίου) εν τω κέρατι τούτω και στόμα λαλούν μεγάλα και εποίει πόλεμον προς τούς αγίους». (Δανιήλ 7:7-8)

Το πνεύμα του Θεού τις βασιλείες των εθνών τις παρομοίαζε με θηρία, σε αντίθεση με τον κατά σάρκα λαό Ισραήλ πού τον παρομοίαζε με πρόβατο και ποίμνιο της βοσκής του.

«Και εσήκωσεν εκείθεν ως πρόβατα τον λαόν αυτού και ώδήγησεν αυτούς ως ποίμνιον εν τη ερήμω (έξοδος από την Αίγυπτο)». (Ψαλμ. 78:52)

«Ο Ισραήλ είναι πρόβατον πλανώμενον λέοντες κυνήγησαν αυτό πρώτος ο βασιλεύς της Ασσυρίας κατέφαγε αυτόν και ύστερον ούτος ο Ναβουχοδονόσορ, ο βασιλεύς της Βαβυλώνος, κατασύντριψε τα οστά αυτού». ( Ιερ. 50:17)

Το τέταρτο θηρίο

«Το θηρίο το εκ της θαλάσσης ην όμοιόν παρδάλει και οι πόδες αυτού ως άρκτου και το στόμα αυτού ως λέοντος. Το θηρίο είχε κέρατα δέκα και κεφαλάς επτά και επί των κεράτων αυτού δέκα διαδήματα και επί τας κεφαλάς αυτού ονόματα βλασφημίας». (Αποκ. 13:1)

Αυτή είναι η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία τα στρατεύματα της οποίας ο Θεός τα ονομάζει δικά του.

«Ο δε βασιλεύς ωργίσθη και πέμψας τα στρατεύματα αυτού απώλεσεν τους φονείς εκείνους και την πόλιν αυτών ενέπρησεν». (Ματθ. 22:7)

Ερευνώντας την γλώσσα της Γραφής διαβάζουμε στον Ωσηέ τα όσα λέγει στο βόρειο δεκάφυλο βασίλειο του Ισραήλ (καλούμενο και Εφραΐμ), όταν τους παραδίδει στον Ασσύριο:

«Εγώ εποίμανον σε (το πρόβατο Ισραήλ), εν τη ερήμω, εν γη αοικήτω (ακατοίκητο) κατά τας νομάς αυτών, και ενεπλήσθησαν εις πλησμονή (εχορτάσθησαν) και υψώθησαν αι καρδίαι αυτών, ένεκα τούτου επελάθοντό μου (με λησμόνησαν) και έσομαι αυτοίς ως πάνθηρ (σε άλλη μετάφραση λέων) και ως πάρδαλις κατά την οδόν Ασσυρίων. Απαντήσομαι αυτοίς ως άρκτος απορούμενη και διαρρήξω συγκλεισμόν καρδίας αυτών (το στήθος τους) και καταφάγονται αυτούς εκεί σκύμνοι δρυμού, θηρία αγρού διασπάσει (διασπαράξει) αυτούς». (Ωσ. 13:5-8)

Και εδώ τους λέει ότι θα είναι για αυτούς ως λέων ως πάρδαλις και ως άρκτος, ο ίδιος συμπαρατάσσεται με τα στρατεύματα των Ασσυρίων εναντίον τους .

Και ο Ζαχαρίας στο 14:1-3 προφητεύει ως εξής: «Ιδού ημέραι έρχονται Κυρίου, και διαμερισθήσονται τα σκύλα σου εν σοι (θα σε λαφυραγωγήσουν) και επισυνάξω πάντα τα έθνη επί Ιερουσαλήμ εις πόλεμον, και αλώσεται η πόλις………και εξελεύσεται Κύριος και παρατάξεται εν τοις έθνεσιν εκείνοις καθώς ημέρα παρατάξεως αυτού εν ημέρα πολέμου…». (ο Κύριος θα συμπαραταχθεί με τα έθνη ενάντια στην Ιερουσαλήμ).

σ.σ. Το [εν] δεν είναι εναντιωματικό όπως λανθασμένα μεταφράζεται στο Μασοριτικό.

Η λατρεία του θηρίου/ρωμαϊκή βασιλεία και των αυτοκρατόρων του

Τα όσα ιστορούνται στο 13ο κεφάλαιο της Αποκάλυψης δεν αφορούν μελλοντικά γεγονότα για το τέλος της ιστορίας του κόσμου, αλλά αναφέρονται σε ιστορικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στον πρώτο ιουδαϊκό/ ρωμαϊκό πόλεμο. Οι επαναστάτες Ιουδαίοι έπρεπε εμπράκτως να μεταμεληθούν αποδίδοντας λατρεία και τιμή στο Θηρίο εκ της θαλάσσης που ήταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αναλυτικότερα μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο: Αντίχριστος

Η λατρεία της Ρώμης και των αυτοκρατόρων της ήταν πράξεις αναγνώρισης και υποταγής στη ρωμαϊκή εξουσία. Η λατρεία στην θεά Ρώμη, ως επικυρίαρχος δύναμη, της προσέδιδε τον τίτλο της προστάτιδας και ευεργέτιδας. Η ιδέα της λατρείας της Ρώμης είχε προέλευση τους Έλληνες και είχε πολιτική σκοπιμότητα, στοχεύοντας στην ρωμαϊκή εύνοια. Σε συνδυασμό πάντα με την λατρεία του αυτοκράτορα εξασφάλιζε στις πόλεις τις ρωμαϊκής επικυριαρχίας ειρήνη, οικονομική άνθιση, και κοινωνικοπολιτιστική προοπτική.

Περισσότερα για την λατρεία της Ρώμης μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο της Καθηγήτριας Ιστορίας και Αρχαιολογίας Πανεπιστημίου Κύπρου και συγγραφέως Μαρία Καντηρέα στην παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση:

Καντηρέα Μαρία <Ρώμη και Δήμος στη Μ.Ασία>,2002. Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Μ.Ασία.

http://asiaminor.ehw.gr/forms/fLemmaBodyExtended.aspx?lemmaId=6010

Οι εχθροί του θεού

Το μήνυμα της Καινής Διαθήκης ήταν η συμφιλίωση με τον Θεό και ότι: «ίλεως έσομαι ταις αδικίαις αυτών και των αμαρτιών αυτών ου μη μνησθώ έτι». (Εβρ. 8:12, Β΄Κορ. 5:18-21)

«Ει γαρ εχθροί όντες κατηλλάγημεν τω Θεώ δια του θανάτου του υιού αυτού πολλώ μάλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα εν τη ζωή αυτού». (Ρωμ 5:10)

Στούς Ιουδαίους που εδέχθησαν αυτό το μήνυμα ο απόστολος Πέτρος γράφει: «ήτε γαρ ως πρόβατα πλανώμενοι, αλλά επεστράφητε νύν επί τόν ποιμένα και επίσκοπον των ψυχών υμών». (Α΄ Πέτρου προς Εβραίους 2:25)

Οι υπόλοιποι Ιουδαίοι που αρνήθηκαν την συμφιλίωση με το Θεό, έγιναν εχθροί του σταυρού του Χριστού και ο Θεός τους αντιμετώπισε ακριβώς ως εχθρούς.

«Πλήν τους εχθρούς μου τούτους (όσοι εκ των Ιουδαίων τον αρνήθηκαν) τους μη θελήσαντας με βασιλεύσαι επ’αυτούς αγάγετε ώδε και κατασφάξατε αυτούς εμπροσθέν μου». (Λουκ. 19:27)

«Αυτοί δε ηπείθησαν και παρώξυναν το Πνεύμα το Άγιον αυτού, και εστράφη αυτοίς εις έχθραν, και αυτός επολέμησεν αυτούς». (Ησ. 63:10)

«Ενέτεινε τόξον αυτού ως εχθρός εστερέωσε δεξιάν αυτού ως υπεναντίος και απέκτεινε πάντα τα επιθυμήματα των οφθαλμών μου εν σκηνή θυγατρός Σιών εξέχεεν ως πύρ τον θυμόν αυτού». (Θρήνοι 2:4)

Η δίκαιη οργή του θεού επί τους ασεβείς εκ των ιουδαίων το 70 μ.Χ. εξετελέσθη με τα στρατεύματα των ρωμαίων.

O Θεός είχε προειδοποιήσει τον Ισραήλ

«Και εάν μετά ταύτα πορεύησθε πλάγιοι, και μη βούλησθε υπακούειν μου, προσθήσω υμίν πληγάς επτά[1] κατά τας αμαρτίας υμών και αποστελώ εφ’ υμάς τα θηρία τα άγρια της γής και κατέδεται (καταφάγει) υμάς και εξαναλώσει τα κτήνη υμών και ολιγοστούς ποιήσω υμάς και ερημωθήσονται αι οδοί υμών…….και επάξω εφ’ υμάς μάχαιραν[2] εκδικούσαν δίκην διαθήκης (Π. Διαθήκη) και καταφεύξεσθε εις τας πόλεις υμών και εξαποστελώ θάνατον[3] εις υμάς και παραδοθήσεσθε εις χείρας των εχθρών ………..και φάγεσθε τας σάρκας των υιών υμών και τας σάρκας των θυγατέρων υμών φάγεσθε…..και διασπερώ υμάς εις τα έθνη και εξαναλώσει υμάς επιπορευομένη η μάχαιρα και εσται η γη υμών έρημος….». (Λευ. 26:21-33, Βλ. και Ιερ. 7:34)

«Και εάν θέλετε και εισακούσητε μου τα αγαθά της γης φάγησθε. Εάν δε μη θέλετε, μηδέ εισακούσητε μου, μάχαιρα υμάς κατέδεται (θα σας καταφάει), το γαρ στόμα Κυρίου ελάλησε ταύτα». (Ησ. 1:20)

Οι λόγοι αυτοί ειπώθηκαν στούς βιολογικούς απογόνους του Αβραάμ παραλήπτες της Παλαιάς Διαθήκης και εκπληρώθηκαν στην Αποκάλυψη.

1. Οι επτά πληγές

«Και είδον άλλο σημείον εν τω ουρανώ μέγα και θαυμαστόν,αγγέλους επτά έχοντας πληγάς επτά τας εσχάτας, ότι εν αυταίς ετελέσθη ο θυμός του Θεού». (Αποκ. 15:1)

2. Η μάχαιρα

«Και εξήλθεν άλλος ίππος πυρρός, και τω καθημένω επ’αυτόν εδόθη αυτώ λαβείν την ειρήνην εκ της γης (του Ισραήλ) και ίνα αλλήλους σφάξουσιν (εμφύλιος) και εδόθη αυτώ μάχαιρα μεγάλη». (Αποκ. 6:4)

Ο Ιώσηπος μαρτυρεί: «Σε κάθε πόλη υπήρχε τώρα αναταραχή και εμφύλια διαμάχη και μόλις έπαιρναν ανάσα από τους Ρωμαίους έστρεφαν τα όπλα ο ένας κατά του άλλου. Διαμάχη σκληρή είχε ξεσπάσει ανάμεσα στους πολεμοχαρείς και τους φιλειρηνιστές».

«Οι Ρωμαίοι στρατηγοί παρακινούσαν τον Βεσπασιανό να μην καθυστερεί , λέγοντας πώς είχαν σύμμαχο τη θεία πρόνοια πού έκανε τους εχθρούς (Ιουδαίους) να τρώγονται μεταξύ τους».

«Δεν υπήρχε ούτε ένα μέρος της Ιουδαίας που να μην μοιραστεί τον όλεθρο της πρωτεύουσας». (Ιουδ. Πόλ. ΒΛ. Δ 131-132, 366, 409)

3. Εξαποστελώ θάνατον εις υμάς

«Και ότε ήνοιξεν την σφραγίδα την τετάρτην, ήκουσα φωνήν του τετάρτου ζώου λέγοντος, Έρχου και είδον και ιδού ίππος χλωρός και ο καθήμενος επάνω αυτού όνομα αυτώ θάνατος και ο άδης ηκολούθει μετ’ αυτού και εδόθη αυτοίς εξουσία επί το τέταρτον της γης αποκτείναι εν ρομφαία και εν λιμώ και εν θανάτω και υπό των θηρίων της γης». (Αποκ. 6:8)

Ο Ιώσηπος μαρτυρεί: «Κανένα σημείο στην πόλη (Ιερουσαλήμ) δεν είχε μείνει γυμνό, κάθε γωνία είχε το πτώμα της, θύμα του λοιμού η της εξέγερσης». (Ιουδ. Πόλ. ΒΛ. ΣΤ΄, στιχ. 369)

Περισσότερες προειδοποιήσεις

Δευτερονόμιο 32:20-24. «Και είπεν αποστρέψω το πρόσωπον μου απ’ αυτών[1] και δείξω τι έσται αυτοίς επ’ εσχάτων ημερών[2] (το τέλος του Μωσαϊκού νόμου) ότι γενεά εξεστραμμένη (διεστραμμένη)[3] εστίν, υιοί οίς ουκ έστι πίστις εν αυτοίς …….συνάξω εις αυτούς κακά και τα βέλη μου[4] συντελέσω εις αυτούς τηκόμενοι λιμώ[5] (πείνα) και βρώσει ορνέων[6] και οπισθότονος ανίατος (σύσπαση των μυών κατά την διάρκεια της οποίας η κεφαλή και η ράχη αναστρέφονται εις τα οπίσω). Οδόντας θηρίων επαποστελώ εις αυτούς μετά θυμού συρόντων επι γήν». (Το ανωτέρω απόσπασμα είναι μέρος της ωδής του Μωυσή)

Και αυτός ο λόγος εκπληρώθηκε στην Αποκάλυψη.

1. Θα αποστρέψω το πρόσωπο μου απ΄αυτών

«Ιδού αφίνεται εις εσάς ο οίκος σας έρημος. Διότι σας λέγω δεν θέλετε με ιδεί εις το εξής, εωσού είπητε, Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». (Ματθ. 23:38-39)

«Ο ερχόμενος/αυτός που έρχεται στο όνομα του Κυρίου». Ο λόγος αυτός αφορά το κήρυγμα στο όνομα του Ιησού. Ο Ιησούς είπε στους μαθητές του: «Όστις δέχεται εσάς εμέ δέχεται, και όστις δέχεται εμέ δέχεται τον αποστείλαντά με». (Ματθ. 10:40)

«Οίδα δε ότι ερχόμενος προς υμάς εν πληρώματι ευλογίας Χριστού ελεύσομαι». (Ρωμ. 10:40)

2. Ο έσχατες ημέρες

«Και ενώ εκάθητο επί του όρους των Ελαιών, προσήλθον προς αυτόν οι μαθηταί κατ΄ ιδίαν λέγοντες, ειπέ προς υμάς πότε θέλουσι γίνει ταύτα και τι το σημείον της παρουσίας σου και της συντελείας του αιώνος;». (Ματθ. 24:2)

Το κήρυγμα του Πέτρου την ημέρα της πεντηκοστής

«Ήσαν δε εν Ιερουσαλήμ κατοικούντες Ιουδαίοι, άνδρες ευλαβείς από παντός έθνους των υπό τον ουρανόν ............ Σταθείς δε ο Πέτρος μετά των ένδεκα, ύψωσε την φωνήν αυτού και ελάλησε προς αυτούς: Άνδρες Ιουδαίοι και πάντες οι κατοικούντες την Ιερουσαλήμ, τούτο ας ήναι γνωστόν εις εσάς και ακούσατε τους λόγους μου. Διότι ούτοι δεν είναι μεθυσμένοι, καθώς εσείς νομίζετε, διότι είναι Τρίτη ώρα της ημέρας, (εννέα το πρωΐ), αλλά τούτο είναι το ρηθέν δια του προφήτου Ιωήλ. Και εν ταις εσχάταις ημέραις λέγει ο Θεός, θέλω εκχέει από του πνευματός μου επί πάσα σάρκα, (Κ.Δ.) και θέλουσι προφητεύσει οι υιοί σας και οι θυγατέρες σας και οι νεανίσκοι σας θέλουσι ιδεί οράσεις …………… και έτι επί τους δούλους μου και επί τας δούλας μου εν ταις ημέραις εκείναις (τις έσχατες) θέλω εκχέει από του πνεύματος μου και θέλουσι προφητεύσει». (Πράξ. 2:14-18)

Οι Ιουδαίοι ζούσαν τις έσχατες ημέρες του Μωσαϊκού νόμου και ήταν επικείμενη η οργή του Θεού για όσους εξ’ αυτών, απείθησαν και αρνήθηκαν τον Ιησού Χριστό και εδίωξαν το σώμα του, την εκκλησία.

3. Γενεά διεστραμμένη

« Ούτοι διεφθάρησαν, η κηλίς αυτών δεν είναι κηλίς των υιών αυτού, είναι γενεά σκολιά και διεστραμμένη». (Δευτ. 32:5)

«Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπεν. Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη, έως πότε θέλω είσθαι μεθ’ υμών; έως πότε θέλω υποφέρει υμάς; φέρετέ μοι αυτόν εδώ». (Ματθ. 17:17)

«Δια να γίνησθε άμεμπτοι και ακέραιοι, τέκνα Θεού αμώμητα εν μέσω γενεάς σκολιάς και διεστραμμένης, μεταξύ των οποίων λάμπετε ως φωστήρες εν τω κόσμω». (Φιλιπ. 2:15)

«Και με άλλους πολλούς λόγους διεμαρτύρετο και προέτρεπε (ο Πέτρος), λέγων, Σώθητε από της διεστραμμένης ταύτης γενεάς (ερχόταν η οργή του Θεού)». (Πράξ. 2:40)

«Ιδών (Ιωάννης ο βαπτιστής) δε πολλούς εκ των Φαρισαίων και Σαδδουκαίων ερχομένους εις το βάπτισμα αυτού, είπε προς αυτούς: Γεννήματα εχιδνών τις έδειξεν εις εσάς να φύγητε από της μελλούσης οργής;». (Ματθ. 3:7)

4. Τα βέλη

«Και είδον και ιδού ίππος λευκός και ο καθήμενος επ’ αυτόν έχων τόξον (για να εκτοξεύσει τα βέλη της οργής του Θεού) και εδόθη αυτώ στέφανος και εξήλθεν νικών και ίνα νικήση». (Αποκ. 6:2)

«Και είδον τον ουρανόν ηνεωγμένον και ιδού ίππος λευκός και ο καθήμενος επ’αυτόν πιστός και αληθινός, και εν δικαιοσύνη κρίνει και πολεμεί οι δε οφθαλμοί αυτού ως φλόξ πυρός …………..και αυτός πατεί την ληνόν του οίνου του θυμού της οργής του Παντοκράτορος». (Αποκ. 19:11-16)

5. Ο λιμός

«Και είδον και ιδού ίππος μέλας και ο καθήμενος επ’αυτόν έχων ζυγόν εν τη χειρί αυτού και ήκουσα ως φωνήν εν μέσω των τεσσάρων ζώων λέγουσαν, Χοίνιξ σίτου δηναρίου και τρείς χοίνικες κριθών δηναρίου, και το έλαιον και τον οίνον μη αδικήσης». (Αποκ. 6:5-6)

Εδώ περιγράφεται περίοδος πείνας (λιμός) κατά την πολιορκία της κάτω Ιερουσαλήμ από τον Τίτο όπως μας ιστορεί και ο Ιώσηπος: «Πολλοί αντάλλαξαν κρυφά τις περιουσίες τους με ένα μετρητή σταριού, όσοι τύχαινε να είναι πιο πλούσιοι, και κριθαριού οι φτωχότεροι έπειτα τους έκλειναν στα πιο κρυφά μέρη των σπιτιών τους μερικοί από την πλήρη ένδεια έτρωγαν το σιτάρι ανάλεστο, ενώ άλλοι το έψηναν με όποιον τρόπο υπαγόρευε η ανάγκη και ο φόβος». (Ιουδ. Πόλ. Ε:427)

Εδώ οι όροι της περιγραφής σαφώς προσδιορίζουν και τον ιστορικό χρόνο που έλαβαν χώρα τα δειχθέντα καθώς και το χρόνο συγγραφής του βιβλίου.

Το λεξικό αρχαίας Ελληνικής γλώσσης του Ιωάν.Δρ. Σταματάκου λέει:

Ζυγόν = η φάλαγξ του ζυγού (της ζυγαριάς), η σιδηρά δηλ. οριζοντία, η συνδέουσα και συγκρατούσα εις τα άκρα της τας δύο πλάστιγγας.

Χοίνιξ = μέτρον χωρητικότητος ξηρών προϊόντων, ισούτο με 315 δράμια. Μία χοίνιξ σίτου ήτο το ημερίσιον σιτηρέσιον του στρατιώτου, η τουλάχιστον του δούλου. (Βλ. Ιεζεκ. 45:10-11 Ο΄)

Δηνάριον = ρωμαϊκόν νόμισμα ισον με μία δραχμή.

Ο ζυγός, η χοίνιξ και το δηνάριο, ήταν όλα εις χρήση τον πρώτο αιώνα μ.Χ.

6. Βρώσει ορνέων

«Και είδον ένα άγγελον εστώτα εν τω ηλίω και έκραξεν φωνή μεγάλην λέγων πάσιν τοις ορνέοις τοις πετομένοις εν μεσουρανήματι, Δεύτε συνάχθητε εις το δείπνον το μέγα του Θεού ίνα φάγητε σάρκας βασιλέων και σάρκας χιλιάρχων και σάρκας ισχυρών και σάρκας ίππων και των καθημένων επ’αυτών και σάρκας πάντων ελευθέρων τε και δούλων και μικρών και μεγάλων». (Αποκ. 19:17-18)

Άλλη μαρτυρία

«Και καταλύσω εκ πόλεων Ιούδα και εκ διόδων Ιερουσαλήμ φωνήν ευφραινομένων και φωνήν χαιρόντων, φωνήν νυμφίου και φωνήν νύμφης ότι εις ερήμωσιν έσται πάσα η γη». (Ιερ. 7:34)

Και αυτός ο λόγος εκπληρώθηκε στην Αποκάλυψη.

«Και φώς λύχνου ου μη φανή εν σοι έτι, και φωνή νυμφίου και νύμφης ου μη ακουσθή εν σοι έτι, ότι οι έμποροι σου ήσαν οι μεγιστάνες της γής, ότι εν τη φαρμακεία σου επλανήθησαν πάντα τα έθνη, και εν αυτή αίμα προφητών και αγίων ευρέθη και πάντων των εσφαγμένων επι της γης». (Αποκ. 18:23)

Οι ιουδαίοι συμφώνησαν να υποστούν τις συνέπειες των πράξεων τους

"Λέγει αυτοίς ο Πιλάτος, τι ουν ποιήσω Ιησούν τον λεγόμενον Χριστόν; λέγουσιν πάντες, Σταυρωθήτω. Ο δε έφη, τι κακόν εποίησεν; οι δε περισσώς έκραζον λέγοντες, Σταυρωθήτω. Ιδών δε ο Πιλάτος ότι ουδέν ωφελεί αλλά μάλλον θόρυβος γίνεται, λαβών ύδωρ απενίψατο τας χείρας απέναντι του όχλου λέγων, Αθώος είμι από του αίματος τούτου υμείς όψεσθε. Και αποκριθείς πας ο λαός είπεν, Το αίμα αυτού εφ' υμάς και επί τα τέκνα ημών». (Ματθ. 27:22-25)

«Ηκολούθει δε αυτώ πολύ πλήθος του λαού (Ιουδαίοι) και γυναικών αι εκόπτοντο (κόπτομαι = κτυπώ το στήθος μου, η την κεφαλήν μου από θλίψη) και εθρήνουν αυτόν. Στραφείς δε προς αυτάς ο Ιησούς είπεν, θυγατέρες Ιερουσαλήμ, μη κλαίετε επ’ εμέ, πλην εφ΄εαυτάς κλαίετε και επί τα τέκνα υμών, ότι έρχονται ημέραι εν αις ερούσιν, Μακάριαι αι στείραι και αι κοιλίαι αι ουκ εγέννησαν και μαστοί οι ουκ έθρεψαν. Τότε άρξονται λέγειν τοις όρεσιν Πέσετε εφ΄ημάς και τοις βουνοίς Καλύψατε ημάς ότι ει εν τω υγρώ ξύλω ταύτα ποιούσιν, εν τω ξηρώ τι γένηται;». (Λουκ. 23:27-30, Ωσηέ 10:8)

Ο λόγος αυτός έγινε στις γυναίκες της Ιερουσαλήμ (Ιουδαίες) και αφορούσε αυτές και τα παιδιά τους και εκπληρώθηκε στην Αποκάλυψη.

«Και οι βασιλείς της γης και οι μεγιστάνες και οι χιλίαρχοι και οι πλούσιοι και οι ισχυροί και πας δούλος και ελεύθερος έκρυψαν εαυτούς εις τα σπήλαια και εις τας πέτρας των ορέων και λέγουσιν τοίς όρεσιν και ταις πέτραις, Πέσετε εφ’ ημάς και κρύψατε ημάς από προσώπου του καθημένου επι του θρόνου και από της οργής του αρνίου, ότι ήλθεν η ημέρα η μεγάλη της οργής αυτού και τις δύναται σταθήναι;». (Αποκ. 6:15-17)

Η γη του Ισραήλ

Όταν ο Θεός έφερε τον κατά σάρκα Ισραήλ στην γη της επαγγελίας έθεσε τα όρια κατοικίας τους και τους είπε: «αύτη έσται υμίν η γη και τα όρια αυτής κύκλω». Όταν λοιπόν ο Θεός τους μιλούσε με τους προφήτες είχε ως κέντρο αναφοράς την γη αυτή του Ισραήλ, την Αγία γη, όχι τον πλανήτη γη. (Αρ. 34:12)

«Και ειπέ προς τον λαόν της γης: Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός περί των κατοίκων της Ιερουσαλήμ και περί της γης του Ισραήλ, θέλουσι φάγει τον άρτον αυτών μετά αγωνίας και θέλουσι πίει το ύδωρ αυτών μετά εκστάσεως· διότι η γη αυτής θέλει ερημωθή από του πληρώματος αυτής, διά την ανομίαν πάντων των κατοικούντων εν αυτή». (Ιεζ. 12:19)

«Και μετώκισε (ο βασιλεύς της Βαβυλώνος) την Ιερουσαλήμ…..και ουκ υπελείφθη πλήν οι πτωχοί της γης ….. και τους ισχυρούς της γης απήγαγεν εις αποικεσία…». (Δ΄Βασ. 24:14-15)

«Μη μολύνετε λοιπόν την γην εις την οποίαν θέλετε κατοικήσει, εν μέσω της οποίας εγώ κατοικώ, διότι εγώ ο Κύριος είμαι ο κατοικών εν μέσω των υιών Ισραήλ». (Αρ. 35:34)

«Kαι εισήλθατε και εμιάνατε την γην μου και την κληρονομίαν μου έθεσθε εις βδέλυγμα, οι ιερείς ουκ είπαν πού έστι Κύριος….». (Ιερ. 2:7-8, 3:2)

«Αναγγείλατε εν τω Ιούδα και ακουσθήτω εν Ιερουσαλήμ, είπατε, σημάνατε επι της γής σάλπιγγι και κεκράξατε μέγα». (Ιερ. 4:5)

«Άκουε γη ιδού εγώ επάγω επι τον λαόν τούτον κακά, τον καρπόν αποστροφής αυτών,ότι τον λόγων μου ου προσέσχον και τον νόμον μου απώσαντο». (Ιερ. 6:19)

«Και καταλύσω εκ πόλεων Ιούδα και εκ διόδων Ιερουσαλήμ φωνήν ευφραινομένων και φωνήν χαιρόντων, φωνήν νυμφίου και φωνήν νύμφης ότι εις ερήμωσιν έσται πάσα η γη». (Ιερ. 7:34, Αποκ. 18:23)

«Γη γη άκουε λόγον κυρίου ….». (Ιερ. 22:29)

Η κρίσις της μεγάλης πόρνης

«Πώς εγένετο πόρνη πόλις πιστή Σιών πλήρης κρίσεως εν η δικαιοσύνη εκοιμήθη εν αυτή, νύν δε φονευταί». (Ησ. 1:21)

«Ακούσατε λοιπόν τούτο, αρχηγοί του οίκου Ιακώβ και άρχοντες του οίκου Ισραήλ, οι βδελυττόμενοι την κρίσιν και διαστρέφοντες πάσαν ευθύτητα, οι οικοδομούντες την Σιών εν αίματι και την Ιερουσαλήμ εν ανομία». (Μιχ. 3:9-10)

«Και ήλθεν εις εκ των επτά αγγέλων των εχόντων τας επτά φιάλας [με τις οποίες ετελέσθη ο θυμός του Θεού (15:1)] και ελάλησεν μετ’ εμού λέγων, Δεύρο, δείξω σοι το κρίμα (την κρίσι) της πόρνης της μεγάλης της καθημένης επί υδάτων πολλών, Μεθ’ ης επόρνευσαν οι βασιλείς τής γής και εμεθύσθησαν οι κατοικούντες την γην εκ του οίνου της πορνείας αυτής. Και απήνεγκεν με (με έφερε) εις έρημον εν πνεύματι και είδον γυναίκα καθημένην επί θηρίον κόκκινον, γέμοντα ονόματα βλασφημίας, έχων κεφαλάς επτά καὶ κέρατα δέκα. Και η γυνή ην περιβεβλημένη πορφυρούν καὶ κόκκινον καὶ κεχρυσωμένη χρυσίω και λίθω τιμίω καὶ μαργαρίταις, έχουσα ποτήριον χρυσούν εν τη χειρὶ αυτής γέμον βδελυγμάτων και τα ακάθαρτα της πορνείας αυτής. Και επί το μέτωπον αυτής όνομα γεγραμμένον, μυστήριον. Βαβυλών ἡ μεγάλη, η μήτηρ των πορνών και των βδελυγμάτων της γης. Και είδον την γυναίκα μεθύουσαν (να μεθάει) εκ του αίματος των αγίων και εκ του αίματος των μαρτύρων Ιησού». (Αποκ. 17:1-6)

Η πόρνη η μεγάλη που κάθεται επι υδάτων πολλών, είναι η γυναίκα που κάθεται επι το θηρίον, και είναι η πόλις η μεγάλη, Βαβυλών η πόλις η ισχυρά η φονεύουσα τους προφήτες και τους μάρτυρες του Ιησού. (Αποκ. 17:18)

«Ιερουσαλήμ Ιερουσαλήμ η αποκτείνουσα (φονεύουσα) τους προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς αυτήν ….. ». (Ματθ. 23:37)

«Πλην πρέπει εγώ σήμερον και αύριον και την εφεξής ημέραν να υπάγω, διότι δεν είναι δυνατόν προφήτης να απολεσθή έξω της Ιερουσαλήμ». (Λουκ. 13:33)

Η Βαβυλώνα

«Ασπάζεται υμάς η εν Βαβυλώνι συνεκλεκτή και Μάρκος ο υιός μου (Α΄ Πέτρ. 5:13)». Η Βαβυλώνα απ’ όπου έγραψε ο απόστολος Πέτρος ήταν η Βαβυλών της Αιγύπτου, σημερινό Κάϊρο, όπου ζούσαν πολλοί Ιουδαίοι. Σήμερα υπάρχει εκεί Πατριαρχική Μονή και δίδονται ιστορικά στοιχεία στις διευθύνσεις: http://www.patriarchateofalexandria.com/index.php?module=content&cid=002008

http://www.symbole.gr/litlif/theho/varthem/1197-petrusetroma

Στην Αποκάλυψη «η πόλις η μεγάλη» καλείται πνευματικώς «Σόδομα» και «Αίγυπτος» και είναι η Ιερουσαλήμ «όπου ο Κύριος αυτών εσταυρώθη (11:8)» επίσης καλείται πνευματικώς και «Βαβυλώνα».


Βιβλικές μαρτυρίες

Ποια ήταν η καταγωγή των Εβραίων

Οι Ιουδαίοι είχαν Χαλδαϊκή καταγωγή. Ο Αβραάμ ήτο από την Ούρ των Χαλδαίων. Η Βαβυλώνα ήταν η Χαλδαϊκή αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την Βαβυλώνα και με τον Χαλδαίο βασιλιά Ναβουχοδονόσoρ, έφτασε στο αποκορύφωμα της. Ο τελευταίος βασιλιάς της Βαβυλώνας Βαλτάσαρ ήταν επίσης Χαλδαίος. (Γέν. 15:7, Εσδ. 5:12, Δαν. 5:30, Ιερ. 40:9)

Γιατί η Ιερουσαλήμ καλείται πνευματικώς Αίγυπτος

Ο Ιεζεκιήλ ιστορεί τα εξής: «Και εγένετο λόγος Κυρίου προς με λέγων. Υιέ ανθρώπου δύο γυναίκες ήσαν θυγατέρες μητρός μιάς και εξεπορνεύθησαν εν Αιγύπτω εν τη νεότητι αυτών εκεί έπεσον οι μαστοί αυτών εκεί διεπαρθενεύθησαν. (Ιεζ. 23:1-3)

Γιατί η Ιερουσαλήμ καλείται πνευματικώς Βαβυλώνα

Ο Ιεζεκιήλ ιστορεί τα εξής: «Και τα ονόματα αυτών ην Οολά η πρεσβυτέρα και Οολιβά η αδελφή αυτής και εγένοντο μοι και έτεκον υιούς και θυγατέρας και τα ονόματα αυτών Σαμάρεια ην Οολά/οίκος Ισραήλ δέκα φυλές και Ιερουσαλήμ ην Οολιβά/οίκος Ιούδα δύο φυλές. Και εξεπόρνευσεν η Οολά απ’εμού……… Και είδεν η αδελφή αυτής Οολιβά και διέφθειρεν την επίθεσιν αυτής υπέρ αυτήν και την πορνείαν αυτής υπέρ την πορνεία της αδελφής της………και επέθετο επ’αυτούς τη οράσει οφθαλμών αυτής και εξαπέστειλεν αγγέλους προς αυτούς εις γην Χαλδαίων /γη της πατρίδος των. Και ήλθοσαν προς αυτήν υιοί Βαβυλώνος εις κοίτην καταλυόντων και εμίαινον αυτήν εν τη πορνεία αυτής και εμιάνθη εν αυτοίς…….». (Ιεζ. 23:4-17)

Γιατί η Ιερουσαλήμ καλείται πνευματικώς Σόδομα

Ο Ησαΐας ιστορεί τα εξής: «Ακουε ουρανέ και ενωτίζου γη…… ουαί έθνος αμαρτωλόν, λαός πλήρης αμαρτιών, σπέρμα πονηρόν, υιοί άνομοι εγκατελίπατε τον Κύριον και παρωργίστε τον άγιον του Ισραήλ………..Ακούσατε λόγον Κυρίου, άρχοντες Σοδόμων (άρχοντες του Ισραήλ), προσέχετε νόμον Θεού λαέ Γομόρας (λαός Ισραήλ), τι μοι πλήθος των θυσιών υμών λέγει Κύριος πλήρης ειμί ολοκαυτωμάτων κριών και στέαρ αρνών και αίμα ταύρων και τράγων ου βούλομαι». (Ησ. 1:2-10)

«Εκ γαρ αμπέλου Σοδόμων η άμπελος αυτών, και η κληματίς αυτής εκ Γομόρας». (Δευτ. 32:32)

Τα Ουαί του Κυρίου ήταν για την Ιερουσαλήμ

«Ουαί ουαί, η πόλις η μεγάλη, Βαβυλών η πόλις η ισχυρά, ότι μια ώρα ήλθεν η κρίσις σου (σύγκρινε με το 17:1). Και οι έμποροι της γης κλαίουσιν και πενθούσιν επ’ αυτήν, ότι τον γόμον (φορτίο πλοίου) αυτών ουδείς αγοράζει ουκέτι γόμον χρυσού και αργυρού και λίθου τιμίου…… οι έμποροι τούτων οι πλουτήσαντες απ’ αυτής από μακρόθεν στήσονται δια τον φόβον του βασανισμού αυτής κλαίοντες και πενθούντες λέγοντες, Ουαί ουαί η πόλις η μεγάλη η περιβεβλημένη βύσσινον και πορφύραν και κόκκινον και κεχρυσωμένη χρυσίω και λίθω τιμίω και μαργαρίτη (σύγκρινε με το 17:4), ότι μια ώρα ηρημώθη ο τοσούτος πλούτος. (Αποκ. 18:10-16)

Ηρημώθη ο τοσούτος πλούτος

Οι επιπτώσεις της καταστροφής της Ιερουσαλήμ ήταν καταστρεπτικές τόσο στην οικονομία όσο και σε όλες τις δομές του Ιουδαϊκού έθνους. Ο Ναός, όπως και όλοι οι ναοί του αρχαίου κόσμου, ήταν πηγή εσόδων για το Ισραήλ. Οι τελετές, θυσίες, εξαγνισμοί και κάθε δραστηριότητα του Ναού προσέλκυε πλήθος ντόπιων και ξένων επισκεπτών καθιστώντας τον κέντρο εμπορίου και ενισχύοντας την οικονομία του Ισραήλ. Ο πόλεμος επέφερε την οικονομική του καταστροφή.

«Ο πλούτος σας εσάπη και τα ιμάτιά σας έγειναν σκωληκόβρωτα,

ο χρυσός σας και ο άργυρος εσκωρίασε, και η σκωρία αυτών θέλει είσθαι εις μαρτυρίαν εναντίον σας και θέλει φάγει τας σάρκας σας ως πυρ. Εθησαυρίσατε διά τας εσχάτας ημέρας». (Ιάκ. 5:2)

Εξέλθετε ο λαός μου

Όπως σε περίοδο πολέμου οι εμπλεκόμενες χώρες αποσύρουν τις πρεσβείες τους εκατέρωθεν, έτσι και ο Κύριος Ιησούς απέσυρε τους πρεσβευτές του από την Ιερουσαλήμ « υπέρ Χριστού ούν πρεσβεύομεν ως του Θεού παρακαλούντος δι’ ημών». (Β΄ Κορ. 5:20)

«Εξέλθατε ο λαός μου (τα τέκνα της επαγγελίας/οι πρέσβεις) εξ’ αυτής ινα μη συγκοινωνήσητε ταίς αμαρτίαις αυτής και εκ των πληγών αυτής ινα μη λάβητε, ότι εκολλήθησαν αυτής αι αμαρτίαι άχρι του ουρανού και εμνημόνευσεν ο Θεός τα αδικήματα αυτής». (Αποκ. 18:4-5)

«Όταν δε ίδετε κυκλουμένην υπό στρατοπέδων Ιερουσαλήμ, τότε γνώτε ότι ήγγικεν η ερήμωσις αυτής., τότε οι εν τη Ιουδαία φευγέτωσαν εις τα όρη και οι εν μέσω αυτής εκχωρείτωσαν (ας αναχωρήσουν) και οι εν ταις χώραις (στην ύπαιθρο) μη εισερχέσθωσαν εις αυτήν, ότι ημέραι εκδικήσεως αύται εισίν του πλησθήναι πάντα τα γεγραμμένα». (Λουκ. 21:20-23)

Ο καιρός της εκδίκησης τού Θεού είχε φθάσει

«Ευφράνθητε έθνη μετα του λαού αυτού (τα τέκνα της επαγγελίας) και ενισχυσάτωσαν αυτώ πάντες υιοί Θεού, ότι το αίμα των υιών αυτού εκδικάται και εκδικήσει και ανταποδώσει δίκην τοις εχθροίς και τοις μισούσιν ανταποδώσει και εκκαθαριεί Κύριος την γην του λαού αυτού». (Δευτ. 32:43)

«Ότι εκπλυνεί Κύριος τον ρύπον των υιών και των θυγατέρων Σιών και το αίμα εκκαθαριεί εκ μέσου αυτών εν πνεύματι κρίσεως και πνεύματι καύσεως». (Ησ. 4:4)

«Ιδού γαρ Κύριος από του αγίου αυτού επάγει την οργήν επι τους ενοικούντας επι της γής και ανακαλύψει η γη το αίμα αυτής και ου κατακαλύψει τους ανηρημένους (πεφονευμένους) επ’ αυτής». (Ησ. 26:21)

«Ουαί ταίς εν γαστρί εχούσαις και ταίς θηλαζούσαις εν εκείναις ταις ημέραις, έσται γαρ ανάγκη μεγάλη επι της γής και οργή τω λαώ τούτω». (Λουκ. 21:23)

Οι εσφαγμένοι άγιοι έκραζαν για εκδίκηση

«Και ότε ήνοιξεν την Πέμπτην σφραγίδα, είδον υποκάτω του θυσιαστηρίου τας ψυχάς των εσφαγμένων δια τον λόγον του θεού και δια την μαρτυρίαν ην είχον και έκραξαν φωνή μεγάλη λέγοντες, έως πότε ο Δεσπότης ο Άγιος και Αληθινός, ου κρίνεις και εκδικείς το αίμα ημών εκ των κατοικούντων επι τη γης; Και εδόθη αυτοίς εκάστω στολή λευκή και ερρέθη αυτοίς ινα αναπαύσονται ετι χρόνον μικρόν, έως πληρωθώσιν και οι σύνδουλοι αυτών και οι αδελφοί αυτών οι μέλλοντες αποκτέννεσθαι ως και αυτοί». (6:9-11)

Και αυτή η ρήση εκπληρώθηκε.

«Δια τούτο και η σοφία του θεού είπεν, αποστελώ εις αυτούς προφήτας και αποστόλους, και εξ’ αυτών αποκτενούσιν και διώξουσιν, ινα εκζητηθή το αίμα πάντων των προφητών το εκκεχυμένον από καταβολής κόσμου από της γενεάς ταύτης, από αίματος Άβελ έως αίματος Ζαχαρίου του απολομένου μεταξύ του θυσιαστηρίου και του οίκου. Ναι λέγω υμίν εκζητηθήσεται από της γενεάς ταύτης». (Λουκ. 11:49-51)

«Και είδον την γυναίκα μεθύουσα εκ του αίματος των αγίων (προφήτες Π. Διαθήκης) και εκ του αίματος των μαρτύρων του Ιησού». (Αποκ. 17:6)

Ο Θεός άνοιξε την κιβωτό της διαθήκης ( Παλαιά Διαθήκη με τις γεγραμμένες κρίσεις) και απάντησε στις κραυγές των σφαγμένων αγίων και μαρτύρων του Ιησού κατά το γεγραμμένο.

«Και ηνοίγη ο ναός του Θεού ο εν τω ουρανώ και ώφθη η κιβωτός της διαθήκης εν τω ναώ αυτού και εγένετο αστραπαί και φωναί και βρονταί και σεισμός και χάλαζα μεγάλη». (Αποκ. 11:19)

«Ουαί ουαί, η πόλις η μεγάλη, εν η επλούτησαν πάντες οι έχοντες τα πλοία εν τη θαλάσση εκ της τιμιότητος (πολυτελή πραγμάτεια) αυτής, ότι μια ώρα ηρημώθη. Ευφραίνου επ’ αυτή, ουρανέ και οι άγιοι και οι απόστολοι, και οι προφήται ότι έκρινεν ο Θεός το κρίμα υμών εξ’αυτής. Και ήρεν (εσήκωσε) εις άγγελος ισχυρός λίθον ως μύλινον μέγαν και έβαλεν εις την θάλασσαν λέγων: Ούτως ορμήματι βληθήσεται Βαβυλών η μεγάλη πόλις και ου μη ευρεθή έτι. Και φωνή κιθαρωδών και μουσικών και αυλητών και σαλπιστών ου μη ακουσθή εν σοι έτι, και πας τεχνίτης πάσης τέχνης ου μη ευρεθή εν σοι ετι, και φωνή μύλου ου μη ακουσθή εν σοι ετι, και φώς λύχνου ου μη φανή εν σοι ετι, και φωνή νυμφίου και νύμφης ου μη ακουσθή εν σοι έτι, ότι οι έμποροι σου ήσαν οι μεγιστάνες της γης, ότι εν τη φαρμακεία σου επλανήθησαν πάντα τα έθνη, και εν αυτή αίμα προφητών και αγίων ευρέθη και πάντων των εσφαγμένων επι της γης». (Αποκ. 18:19-24)

«Αναστήσονται οι νεκροί και εγερθήσονται οι εν τοις μνημείοις και ευφρανθήσονται οι εν τη γη η γαρ δρόσος η παρά σου ίαμα αυτοίς έστιν η δε γη των ασεβών πεσείται». (Ησ. 26:19)

«Αλληλουϊά, η σωτηρία και η δόξα και η δύναμις του Θεού ημών ότι αληθιναί και δίκαιαι αι κρίσεις αυτού ότι έκρινεν την πόλιν την μεγάλην ήτις έφθειρεν την γην εν τη πορνεία αυτής και εξεδίκησεν το αίμα των δούλων αυτού εκ χειρός αυτής». (Αποκ. 19:1-2)

Ισραήλ η άμπελος

Απευθυνόμενος ο Κύριος με τους προφήτες στο λαό Ισραήλ λέγει:

«Εγώ δε εφύτευσα σε άμπελον καρποφόρον πάσαν αληθινήν πώς εστράφης εις πικρίαν, η άμπελος η αλλοτρία; (ξένη προς εμέ)». (Ιερ. 2:21)

«Άμπελος ευκληματούσα Ισραήλ ο καρπός ευθηνών αυτής κατά το πλήθος των καρπών αυτής επλήθυνε τα θυσιαστήρια κατά τα αγαθά της γης αυτού ωκοδόμησε στήλας (ειδωλολατρικά θυσιαστήρια). Εμέρισαν καρδίας αυτών, νύν αφανισθήσονται». (Ωσ. 10:1-2)

«Άμπελον εξ Αιγύπτου μετήρας (μετέφερες), εξέβαλες έθνη και κατεφύτευσας αυτήν». (Ψαλμ. 79:9, 80:8)

«Ο Θεός των δυνάμεων, επίστρεψον δη, και επίβλεψον εξ’ ουρανού και ιδέ και επίσκεψαι την άμπελον ταύτην…». (Ψαλμ. 79:15, 80:14)

Ομοίως στον Ησαΐα:

«Άσω δη τω ηγαπημένω άσμα του αγαπητού μου τω αμπελώνι μου, αμπελών εγενήθη τω ηγαπημένω εν κέρατι εν τόπω πίονι (εύφορο). Και φραγμόν περιέθηκα και εχαράκωσα και εφύτευσα άμπελον Σωρήχ και ωκοδόμησα πύργον εν μέσω αυτού και προλήνιον (πατητήρι) ώρυξα εν αυτώ και έμεινα του ποιήσαι σταφυλήν, εποίησε δε ακάνθας, και νύν οι ενοικούντες εν Ιερουσαλήμ και άνθρωπος του Ιούδα, κρίνατε εν εμοί και αναμέσον του αμπελώνος μου. Τι ποιήσω έτι τω αμπελώνι μου και ούκ εποίησα αυτώ; Διότι έμεινα του ποιήσαι σταφυλήν, εποίησε δε ακάνθας. Νυν δε αναγγελώ υμίν τι εγώ ποιήσω τώ αμπελώνι μου. Αφελώ τον φραγμόν αυτού και έσται εις διαρπαγήν και καθελώ τον τοίχον αυτού και έσται εις καταπάτημα. Και ανήσω (εγκαταλείψω) τον αμπελώνα μου και ου τμηθή (κλαδευτεί), ουδέ μη σκαφή και αναβήσονται εις αυτόν ως εις χέρσον (ακαλλιέργητος γη) άκανθαι. Και ταις νεφέλαις εντελούμαι του μη βρέξαι εις αυτόν υετόν. Ο γαρ αμπελών Κυρίου Σαβαώθ οίκος του Ισραήλ έστι και άνθρωπος του Ιούδα νεόφυτον ηγαπημένον. Έμεινα του ποιήσαι κρίσιν, εποίησε δε ανομίαν και ου δικαιοσύνη, αλλά κραυγήν». (Ησ. 5:1-7) (Βλ. και Ματθ. κεφ. 21)

Ο τρυγητός του λαού Ισραήλ

«Και άλλος άγγελος εξήλθεν εκ του ναού τού εν τω ουρανώ έχων και αυτός δρέπανον οξύ. Και άλλος άγγελος εξήλθεν εκ του θυσιαστηρίου έχων εξουσίαν επί του πυρός, και εφώνησεν φωνή μεγάλη τω έχοντι το δρέπανον το οξύ λέγων. Πέμψον σου το δρέπανον το οξύ και τρύγησον τους βότρυας της αμπέλου της γής, ότι ήκμασαν αι σταφυλαί αυτής. Και έβαλεν ο άγγελος το δρέπανον αυτού εις την γήν και ετρύγησεν την άμπελον της γής και έβαλεν εις την ληνόν του θυμού του Θεού τον μέγαν». (Αποκ. 14:17-19)

Με την διεθνοποίηση του Χριστιανισμού που τελέσθηκε στην γενεά των αποστόλων και την εκπλήρωση της οργής του Θεού το 70 μ.Χ. κατά της Ιερουσαλήμ, ολοκληρώθηκε η Παλαιά Διαθήκη. Σήμερα ζούμε στον ατελεύτητο αιώνα της Καινής Διαθήκης της χάριτος δια Ιησού Χριστού. (Ρωμ. 16:26)

«Ούτως γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον υιόν τον μονογενή έδωκεν, ίνα πάς ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον. Ου γαρ απέστειλεν ο Θεός τον υιόν εις τον κόσμον ίνα κρίνη τον κόσμον, αλλ’ ίνα σωθή ο κόσμος δι’ αυτού, ο πιστεύων εις αυτόν ου κρίνεται, ο δε μη πιστεύων ήδη κέκριται, ότι μη πεπίστευκεν εις το όνομα του μονογενούς υιού του Θεού. Αύτη δε έστιν η κρίσις ότι το φώς ελήλυθεν εις τον κόσμον και ηγάπησαν οι άνθρωποι μάλλον το σκότος η το φώς, ην γαρ αυτών πονηρά τα έργα». (Ιωάν. 3:16-19)

Η κρίσις στην Καινή Διαθήκη είναι ότι όσοι δεν αγαπούν το φώς του Ιησού Χριστού του αληθινού Θεού παραμένουν στο σκότος εις την αιωνιότητα. (Α΄ Ιωάν. 5:20)

Η χάρις του Κυρίου Ιησού Χριστού μετά του πνεύματος υμών.

Αμήν


ΥΠΗΡΞΑΝ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΣΑΣ ΘΕΛΟΥΣΙΝ ΕΙΣΘΑΙ ΨΕΥΔΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ


Συγγραφή: Βασίλειος Αναστ. Ζαφείρογλου (Ιούλιος 29, 2020, 2:35)

Βιβλικές παραπομπές από: Φίλος, Μεταγλώττιση, Βάμβας, LXX, SBLGNT



Η εμφάνιση πολλών ψευδόχριστων ήταν ένα πραγματικό γεγονός πριν την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Πριν να έρθει «τὸ τέλος» του αιώνα της Παλαιάς Διαθήκης θα έρχονταν πολλοί ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήτες που θα έλεγαν « Ἐγώ εἰμι καί· Ὁ καιρὸς ἤγγικεν·» Ο Ιησούς τόνισε ιδιαίτερα ότι «να μην πορευθούν πίσω από αυτούς».

Ο Παύλος γνωρίζοντας τα λόγια του Ιησού και των άλλων Αποστόλων έγραψε τη Β’ Επιστολή του προς τους Θεσσαλονικείς των ημερών του, το 51 ή 52 μ.Χ., είκοσι (20) περίπου χρόνια πριν της καταστροφή της Ιερουσαλήμ και προειδοποίησε, ότι θα ερχόταν πρώτα η αποστασία του λαού Ισραήλ και όσων θα εγκατέλειπαν την εκκλησία. Μετά θα ακολουθούσαν τον γιο της ανομίας και της απώλειας, πριν να έρθει η ένδοξη ημέρα του Κυρίου και της επισυναγωγής των αγίων στον Κύριο.

Όμως ο συγγραφέας της Εβραίους επιστολής, που γράφτηκε ανάμεσα στο 64 με 69 μ.Χ., έρχεται να πει στους Εβραίους χριστιανούς των ημερών του, ότι δεν απέμενε πια πολύς χρόνος μέχρι τον ερχομό του Κυρίου, γιατί είχε έρθει η αποστασία στο λαό Ισραήλ και στην εκκλησία Του.

Όσοι από τον λαό Ισραήλ δέχτηκαν το ρήμα του Θεού εκείνες τις ημέρες και περίμεναν με υπομονή τα γεγραμμένα για εκείνες τις ημέρες αποτελούσαν την «αγαθή γη» που έφεραν τους καρπούς τους στον κατάλληλο καιρό και θα έπαιρναν τη μεγάλη ευλογία από τον Κύριο κατά το Δεύτερο Ερχομό Του. Αντίθετα όσοι άκουσαν το ρήμα του Θεού και δεν έμειναν σταθεροί και ενωμένοι γύρω από τον Γιο του Θεού τον Ιησού Χριστό αλλά στράφηκαν πίσω στα έργα του νομικισμού και των ανθρωπίνων παραδόσεων σαν την καταραμένη γη γέμισαν «ἀκάνθας καὶ τριβόλους». Το ΤΕΛΟΣ «των απειθούντων και στα οπίσω συρομένων» ήταν η «ΚΑΥΣΗ», όπως αυτή έλαβε χώρα με την πολιορκία και την πυρπόληση της Iερουσαλήμ και του Ναού από τους Ρωμαίους τo 70 μ.Χ..


Πάντες δὲ οἱ προφῆται….. κατήγγειλαν τὰς ἡμέρας ταύτας

Ο Ιησούς Χριστός ήταν ο Προφήτης που θα έφερνε το μήνυμα της Ανάστασης και της Ζωής αλλά θα προφήτευε και τις έσχατες ημέρες του γράμματος του Νόμου και της διακονίας του θανάτου.

«Μωϋσῆς μὲν εἶπεν ὅτι Προφήτην ὑμῖν ἀναστήσει κύριος ὁ θεὸς ἐκ τῶν ἀδελφῶν ὑμῶν ὡς ἐμέ· αὐτοῦ ἀκούσεσθε κατὰ πάντα ὅσα ἂν λαλήσῃ πρὸς ὑμᾶς. ἔσται δὲ πᾶσα ψυχὴ ἥτις ἂν μὴ ἀκούσῃ τοῦ προφήτου ἐκείνου ἐξολεθρευθήσεται ἐκ τοῦ λαοῦ. καὶ πάντες δὲ οἱ προφῆται ἀπὸ Σαμουὴλ καὶ τῶν καθεξῆς ὅσοι ἐλάλησαν καὶ κατήγγειλαν τὰς ἡμέρας ταύτας.» (Πράξ. 3:22-24 SBLGNT)

Ο απόστολος Πέτρος μετά το θαύμα της θεραπείας του παραλυτικού που καθόταν μπροστά στην Ωραία Πύλη του Ναού, πήρε το λόγο και έκανε μια σπουδαία διακήρυξη – προφητεία.

«Και τώρα, αδελφοί, ξέρω ότι από άγνοια πράξατε όπως ακριβώς και οι άρχοντές σας. Ο Θεός, όμως, όσα προανάγγειλε με το στόμα όλων των προφητών ότι επρόκειτο να πάθει ο Χριστός του, τα εκπλήρωσε έτσι. Μετανοήστε, λοιπόν, και επιστρέψτε στο Θεό, για να εξαλειφτούν οι αμαρτίες σας, ώστε να έρθουν καιροί αναψυχής από το πρόσωπο του ΚΥΡΙΟΥ και να αποστείλει τον προκαθορισμένο για σας Χριστό Ιησού, τον οποίο, βέβαια, πρέπει ο ουρανός να δεχτεί μέχρι τους χρόνους της αποκατάστασης όλων αυτών που μίλησε ο Θεός με το στόμα των άγιων προφητών του από την αρχή του αιώνα.» (Πράξ. 3:17-21 Μεταγλώττιση)

Ο Πέτρος τους έδωσε παρηγορητικά λόγια γεμάτα αγάπη και συγχώρεση, όπως το Πνεύμα του Ιησού έβαζε στην καρδιά του.

Πρώτα τους είπε ότι από άγνοια έκαναν ότι έκαναν. Εάν επέστρεφαν και μετανοούσαν από την παράβαση τους εκείνες τις ημέρες θα εξαλείφονταν οι αμαρτίες τους. Στη συνέχεια θα έρχονταν καιροί αναψυχής καθώς θα ένιωθαν μέσα τους τη ζωή που θα τους χάριζε το πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού. Το αποκορύφωμα της ευλογίας του Θεού εξαιτίας της επιστροφής τους σ’ Αυτόν θα ήταν να στείλει σ αυτούς για Δεύτερη φορά τον προκαθορισμένο Αρχιερέα και Βασιλιά τους Κύριο Ιησού Χριστό.

Όμως ο Πέτρος κινούμενος από το ίδιο Άγιο Πνεύμα που κινούσε όλους τους προφήτες, αποκάλυψε την σημασία της προφητείας που είχε δώσει ο Θεός στον Μωυσή για τον Προφήτη που θα έστελνε στις έσχατες ημέρες του αιώνα της Βασιλείας του σαρκικού λαού Του.

Αυτός ο Προφήτης θα εγειρόταν ανάμεσα από τους Ιουδαίους εκείνων των εσχάτων ημερών της γενιάς των Αποστόλων. Μάλιστα ο Πέτρος προσδιόρισε αυστηρά τον χρόνο της εκπλήρωσης όλων των προφητειών που έκαναν οι προφήτες, ότι ήταν εκείνες οι ημέρες που ζούσαν.

«Καὶ πάντες δὲ οἱ προφῆται ἀπὸ Σαμουὴλ καὶ τῶν καθεξῆς ὅσοι ἐλάλησαν καὶ κατήγγειλαν τὰς ἡμέρας ταύτας

Όσοι ξέρουν αρχαία ελληνικά γνωρίζουν ότι η φράση «τὰς ἡμέρας ταύτας» αφορούσε τις ημέρες που ζούσε η γενιά που απέρριψε τον Κύριο Ιησού Χριστό.

«Αφενός ο Μωυσής είπε: Προφήτη θα αναστήσει για σας ΚΥΡΙΟΣ ο Θεός σας από τους αδελφούς σας όπως εμένα· αυτόν να ακούτε σε όλα όσα μιλήσει προς εσάς.

Και θα συμβεί κάθε ψυχή που δε θα ακούσει τον προφήτη εκείνο να εξολοθρευτεί από το λαό. Και αφετέρου όλοι οι προφήτες από [το] Σαμουήλ και μετέπειτα, όσοι μίλησαν ανάγγειλαν, πράγματι, τις ημέρες αυτές.» (Πράξ. 3:22-24 Μεταγλώττιση)

Ο Ιησούς Χριστός είχε πει στους μαθητές Του στη διάρκεια της διακονίας Του:

«ΚΑΙ αφού παρέδωσαν τον Ιωάννη, ο Ιησούς ήρθε στη Γαλιλαία, κηρύττοντας το ευαγγέλιο της βασιλείας του Θεού, και λέγοντας, ότι: Ο καιρός συμπληρώθηκε και η βασιλεία τού Θεού πλησίασε· μετανοείτε και πιστεύετε στο ευαγγέλιο.» (Μάρκ. 1:14-15 Φίλος)

Όταν ο Ιησούς βρέθηκε στη συναγωγή της πατρίδας του της Ναζαρέτ επεσήμανε την περίοδο, όπου ο Κύριος θα έδειχνε ανοχή και έλεος πάνω σε όσους θα επέστρεφαν και θα μετανοούσαν για τις ανομίες τους.

Του έδωσαν τότε το βιβλίο του προφήτη Ησαΐα, κι αυτός, αφού ξετύλιξε το βιβλίο, βρήκε το σημείο όπου ήταν γραμμένη τούτη η προφητεία:

«Το Πνεύμα του Κυρίου είναι επάνω μου, γι' αυτό και με έχρισε. Με έστειλε με σκοπό σε φτωχούς να αναγγείλω μήνυμα χαράς, να γιατρέψω εκείνους που έχουν συντριμμένη την καρδιά, σε αιχμαλώτους να κηρύξω την απελευθέρωση και σε τυφλούς την ανάκτηση της όρασης. Συγχωρημένους ν' αποστείλω τους καταβλημένους. Ν' αναγγείλω μια δεκτή από τον Κύριο χρονική περίοδο συγχώρησης.» (Λουκ. 4:17-21 Λόγος)

Κατόπιν, αφού τύλιξε το βιβλίο, το έδωσε στον υπηρέτη και κάθισε ενώ τα μάτια όλων στη συναγωγή ήταν καρφωμένα πάνω του.

Άρχισε τότε να τους λέει: «Σήμερα έχει εκπληρωθεί η προφητεία αυτή για σας που την ακούσατε».

Στις έσχατες τούτες ημέρες μάς μίλησε μέσω [του] Υιού

Ο συγγραφέας της προς Εβραίους επιστολής που γράφτηκε πριν τη καταστροφή της Ιερουσαλήμ κάπου ανάμεσα στο 64 και 69 μ.Χ. δηλώνει ότι ο Ιησούς ήρθε «ἐπ’ ἐσχάτου τῶν ἡμερῶν τούτων». Είναι το λιγότερο ανοησία να επικαλείται κάποιος ότι η φράση «ἐπ’ ἐσχάτου τῶν ἡμερῶν τούτων» αφορά τις δήθεν έσχατες ημέρες που ζούμε εμείς σήμερα.

«Πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως πάλαι ὁ θεὸς λαλήσας τοῖς πατράσιν ἐν τοῖς προφήταις ἐπ’ ἐσχάτου τῶν ἡμερῶν τούτων ἐλάλησεν ἡμῖν ἐν υἱῷ, ὃν ἔθηκεν κληρονόμον πάντων, δι’ οὗ καὶ ἐποίησεν τοὺς αἰῶνας·» (Εβρ. 1:1-2 [SBLGNT])

Ο Κύριος πράγματι ήρθε στο Τ Ε Λ Ο Σ των ημερών του Νόμου και των Προφητών, που ταυτόχρονα συνυπήρχε μαζί με τη Καινή Διαθήκη των ημερών των Αποστόλων και μαθητών του Ιησού Χριστού.

Γι΄ αυτές τις ημέρες μίλησε ο Πέτρος όταν είπε:

«Και θα συμβεί κάθε ψυχή που δε θα ακούσει τον προφήτη εκείνο να εξολοθρευτεί από το λαό. Και αφετέρου όλοι οι προφήτες από [το] Σαμουήλ και μετέπειτα, όσοι μίλησαν ανάγγειλαν, πράγματι, τις ημέρες αυτές.» (Πράξ. 3:23)

Όσοι από τους Εβραίους εκείνης της εποχής δεν αποδεχόντουσαν τις προτροπές της αγάπης του Ιησού και των Αποστόλων Του και αρνούνταν την σταύρωση, την ταφή και την Ανάσταση του Ιησού Χριστού, θα αντιμετώπιζαν τις συνέπειες των ίδιων των πράξεων τους. Η ερήμωση της αγαπημένης τους πόλης της Ιερουσαλήμ θα σήμαινε και την εξολόθρευση πολλών από εκείνους, που δεν είχαν μετανοήσει για το μίσος εναντίον του Ιησού και της Εκκλησίας Του.

Έτσι θα εκπληρωνόταν το υπόλοιπο της προφητείας που δεν ανέφερε ο Ιησούς την ημέρα που πήρε το λόγο για πρώτη φορά στη συναγωγή της πατρίδας του, της Ναζαρέτ. «για να κηρύξω χρόνον ευπρόσδεκτο στον Κύριο, και ημέρα εκδίκησης του Θεού μας …..» (Ησ. 61:2 Λόγος)

Τις είναι ο ψεύτης ειμή ο αρνούμενος ότι ο Ιησούς δεν είναι ο Χριστός; Ούτος είναι ο Αντίχριστος

Η άρνηση του ερχομού του Ιησού για πρώτη φορά σαν Μεσσία του Εβραϊκού έθνους τους οδήγησε σε ένα «συλλογικό πνεύμα» αντίδρασης και πολέμου εναντίον του Ιησού Χριστού και των μαθητών Του.

Αυτό το πονηρό πνεύμα αποτέλεσε «το πνεύμα του αντίχριστου», για το οποίο έγραψε ο Ιωάννης στις επιστολές του. Τελικά αυτό «το πνεύμα του αντίχριστου» έφτασε τις ημέρες πριν την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του Ναού της να εκφραστεί μέσα από συγκεκριμένο πρόσωπο.

«Καὶ ὑμεῖς χρῖσμα ἔχετε ἀπὸ τοῦ ἁγίου καὶ οἴδατε πάντες· οὐκ ἔγραψα ὑμῖν ὅτι οὐκ οἴδατε τὴν ἀλήθειαν, ἀλλ’ ὅτι οἴδατε αὐτήν, καὶ ὅτι πᾶν ψεῦδος ἐκ τῆς ἀληθείας οὐκ ἔστιν. τίς ἐστιν ὁ ψεύστης εἰ μὴ ὁ ἀρνούμενος ὅτι Ἰησοῦς οὐκ ἔστιν ὁ χριστός; οὗτός ἐστιν ὁ ἀντίχριστος, ὁ ἀρνούμενος τὸν πατέρα καὶ τὸν υἱόν. πᾶς ὁ ἀρνούμενος τὸν υἱὸν οὐδὲ τὸν πατέρα ἔχει· ὁ ὁμολογῶν τὸν υἱὸν καὶ τὸν πατέρα ἔχει. ὑμεῖς ὃ ἠκούσατε ἀπ’ ἀρχῆς, ἐν ὑμῖν μενέτω· ἐὰν ἐν ὑμῖν μείνῃ ὃ ἀπ’ ἀρχῆς ἠκούσατε, καὶ ὑμεῖς ἐν τῷ υἱῷ καὶ ἐν τῷ πατρὶ μενεῖτε. καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ ἐπαγγελία ἣν αὐτὸς ἐπηγγείλατο ἡμῖν, τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον.» (1Ιωάν. 2:20-25 SBLGNT)

«ὅτι πολλοὶ πλάνοι ἐξῆλθον εἰς τὸν κόσμον, οἱ μὴ ὁμολογοῦντες Ἰησοῦν Χριστὸν ἐρχόμενον ἐν σαρκί· οὗτός ἐστιν ὁ πλάνος και ὁ ἀντίχριστος.» (2Ιωάν. 1:7 SBLGNT)

«καὶ πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν Ἰησοῦν ἐκ τοῦ θεοῦ οὐκ ἔστιν· καὶ τοῦτό ἐστιν τὸ τοῦ ἀντιχρίστου, ὃ ἀκηκόατε ὅτι ἔρχεται, καὶ νῦν ἐν τῷ κόσμῳ ἐστὶν ἤδη.» (1Ιωάν. 4:3 SBLGNT)

Μάλιστα γίνεται ακόμα πιο σαφής λέγοντας:

«Παιδάκια μου, είναι έσχατη ώρα· και καθώς ακούσατε ότι ο αντίχριστος έρχεται, και τώρα πολλοί αντίχριστοι υπάρχουν· γι' αυτό γνωρίζουμε ότι είναι έσχατη ώρα. Βγήκαν από ανάμεσά μας, αλλά δεν ήσαν από μας· επειδή, αν ήσαν από μας, θα έμεναν μαζί μας. Αλλά [βγήκαν από ανάμεσά μας], για να φανερωθούν ότι όλοι δεν είναι από μας.» (1Ιωάν. 2:18-19 [Φίλος])

Ο απόστολος Ιωάννης σαν προφήτης «των εσχάτων ημερών», που ζούσε η γενιά του, προσδιόρισε ότι «το πνεύμα του αντίχριστου» ήταν τότε ήδη ανάμεσά τους. («καὶ νῦν ἐν τῷ κόσμῳ ἐστὶν ἤδη.» για το οποίο είχαν ακούσει ότι θα ερχόταν).

Όχι απλά ήταν «έσχατη ώρα» αλλά ήταν ανάμεσα τους και «το πνεύμα του αντίχριστου».

Κάποιοι λένε ότι αν και ο Ιωάννης είπε ότι ήταν τότε «έσχατη ώρα» δεν εννοούσε στην κυριολεξία ότι τότε ήταν κοντά το ΤΕΛΟΣ. Ισχυρίζονται ότι σήμερα στο τέλος της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα είναι πιο κοντά από κάθε άλλη εποχή αυτή η «έσχατη ώρα». Σύμφωνα πάντα με αυτούς τους ερμηνευτές που μιλούν από την καρδιά τους και όχι από το Πνεύμα του Θεού η «έσχατη ώρα» και το ΤΕΛΟΣ έχουν σχέση με τη δικιά μας γενιά και όχι την γενιά των αποστόλων.

Πολλοί θέλουσιν ελθεί εν τω ονόματί μου, λέγοντες ότι Εγώ είμαι και Ο καιρός επλησίασε.

«Ἐπηρώτησαν δὲ αὐτὸν λέγοντες· Διδάσκαλε, πότε οὖν ταῦτα ἔσται, καὶ τί τὸ σημεῖον ὅταν μέλλῃ ταῦτα γίνεσθαι;

ὁ δὲ εἶπεν· Βλέπετε μὴ πλανηθῆτε· πολλοὶ γὰρ ἐλεύσονται ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου λέγοντες· Ἐγώ εἰμι καί· Ὁ καιρὸς ἤγγικεν· μὴ πορευθῆτε ὀπίσω αὐτῶν. ὅταν δὲ ἀκούσητε πολέμους καὶ ἀκαταστασίας, μὴ πτοηθῆτε· δεῖ γὰρ ταῦτα γενέσθαι πρῶτον, ἀλλ’ οὐκ εὐθέως τὸ τέλος. Τότε ἔλεγεν αὐτοῖς· Ἐγερθήσεται ἔθνος ἐπ’ ἔθνος καὶ βασιλεία ἐπὶ βασιλείαν, σεισμοί τε μεγάλοι καὶ κατὰ τόπους λιμοὶ καὶ λοιμοὶ ἔσονται, φόβητρά τε καὶ σημεῖα ἀπ’ οὐρανοῦ μεγάλα ἔσται.» (Λουκ. 21:7-11 SBLGNT)

Η εμφάνιση πολλών ψευδόχριστων ήταν ένα πραγματικό γεγονός πριν την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Πριν να έρθει «τὸ τέλος» του αιώνα της Παλαιάς Διαθήκης θα έρχονταν πολλοί ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήτες που θα έλεγαν « Ἐγώ εἰμι καί· Ὁ καιρὸς ἤγγικεν·» Ο Ιησούς τόνισε ιδιαίτερα ότι «να μην πορευθούν πίσω από αυτούς».

«και είπε σ' αυτούς: Άνδρες Ισραηλίτες, προσέχετε στον εαυτό σας για τούτους τούς ανθρώπους, τι πρόκειται να κάνετε. Επειδή, πριν από τις ημέρες αυτές, σηκώθηκε ο Θευδάς, λέγοντας τον εαυτό του ότι είναι κάποιος [μεγάλος], στον οποίο προσκολλήθηκε ένας αριθμός από άνδρες μέχρι 400· ο οποίος φονεύθηκε, [και] όλοι όσοι πείθονταν σ' αυτόν διαλύθηκαν, και κατάντησαν σε ένα τίποτε.

Ύστερα απ' αυτόν, σηκώθηκε ο Ιούδας ο Γαλιλαίος, κατά τις ημέρες τής απογραφής, και έσυρε πίσω του αρκετόν λαό· και εκείνος απολέστηκε, και όλοι όσοι πείθονταν σ' αυτόν διασκορπίστηκαν.» (Πράξ. 5:35-37 [Φίλος])

Γιατί ακόμα πολύ λίγος [χρόνος][ ][μένει], ο ερχόμενος θα έρθει και δε θα χρονίσει.

Ο Παύλος γνωρίζοντας τα λόγια του Ιησού και των άλλων Αποστόλων έγραψε τη Β’ Επιστολή του προς τους Θεσσαλονικείς των ημερών του, το 51 ή 52 μ.Χ., είκοσι (20) περίπου χρόνια πριν της καταστροφή της Ιερουσαλήμ και προειδοποίησε, ότι θα ερχόταν πρώτα η αποστασία του λαού Ισραήλ και όσων θα εγκατέλειπαν την εκκλησία. Μετά θα ακολουθούσαν τον γιο της ανομίας και της απώλειας, πριν να έρθει η ένδοξη ημέρα του Κυρίου και της επισυναγωγής των αγίων στον Κύριο.

Η Β’ Θεσσαλονικείς Επιστολή γράφτηκε το 51 ή 52 μ.Χ..

«Σχετικά με το θέμα του ερχομού του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και της δικής μας σύναξης κοντά του, σας προτρέπουμε αδελφοί, να μην κλονίζεστε τόσο γρήγορα από το σωστό φρόνημα κι ούτε να θορυβηθείτε, πιστεύοντας πως έχει φτάσει τάχα η ημέρα του ερχομού του Κυρίου, ούτε εξαιτίας κάποιας διδαχής ούτε εξαιτίας κάποιου κηρύγματος ούτε εξαιτίας κάποιας επιστολής, που δήθεν προέρχεται από μας!

Προσέχετε να μη σας εξαπατήσει κανείς με κανέναν τρόπο. Γιατί δε θα έρθει η ημέρα εκείνη, αν δεν έρθει πρώτα η αποστασία και φανερωθεί ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο γιος της απώλειας.» (2Θεσ. 2:1-3 Λόγος)

«εἰς τὸ μὴ ταχέως σαλευθῆναι ὑμᾶς ἀπὸ τοῦ νοὸς μηδὲ θροεῖσθαι μήτε διὰ πνεύματος μήτε διὰ λόγου μήτε δι’ ἐπιστολῆς ὡς δι’ ἡμῶν, ὡς ὅτι ἐνέστηκεν ἡ ἡμέρα τοῦ κυρίου.» (2Θεσ. 2:2 [SBLGNT])

Όμως ο συγγραφέας της Εβραίους επιστολής, που γράφτηκε ανάμεσα στο 64 με 69 μ.Χ., έρχεται να πει στους Εβραίους χριστιανούς των ημερών του, ότι δεν απέμενε πια πολύς χρόνος μέχρι τον ερχομό του Κυρίου, γιατί είχε έρθει η αποστασία στο λαό Ισραήλ και στην εκκλησία Του.

Όσοι από τον λαό Ισραήλ δέχτηκαν το ρήμα του Θεού εκείνες τις ημέρες και περίμεναν με υπομονή τα γεγραμμένα για εκείνες τις ημέρες αποτελούσαν την «αγαθή γη» που έφεραν τους καρπούς τους στον κατάλληλο καιρό και θα έπαιρναν τη μεγάλη ευλογία από τον Κύριο κατά το Δεύτερο Ερχομό Του. Αντίθετα όσοι άκουσαν το ρήμα του Θεού και δεν έμειναν σταθεροί και ενωμένοι γύρω από τον Γιο του Θεού τον Ιησού Χριστό αλλά στράφηκαν πίσω στα έργα του νομικισμού και των ανθρωπίνων παραδόσεων σαν την καταραμένη γη γέμισαν «ἀκάνθας καὶ τριβόλους». Το ΤΕΛΟΣ «των απειθούντων και στα οπίσω συρομένων» ήταν η «ΚΑΥΣΗ», όπως αυτή έλαβε χώρα με την πολιορκία και την πυρπόληση της Iερουσαλήμ και του Ναού από τους Ρωμαίους τo 70 μ.Χ..

«καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησεν καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. ταῦτα λέγων ἐφώνει· Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. ….. τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσιν καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ.» (Λουκ. 8:8,15 [SBLGNT])

«καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό. τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσιν.» (Λουκ. 8:7,14 [SBLGNT])

«Ἀδύνατον γὰρ τοὺς ἅπαξ φωτισθέντας γευσαμένους τε τῆς δωρεᾶς τῆς ἐπουρανίου καὶ μετόχους γενηθέντας πνεύματος ἁγίου καὶ καλὸν γευσαμένους θεοῦ ῥῆμα δυνάμεις τε μέλλοντος αἰῶνος, καὶ παραπεσόντας, πάλιν ἀνακαινίζειν εἰς μετάνοιαν, ἀνασταυροῦντας ἑαυτοῖς τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ καὶ παραδειγματίζοντας.

γῆ γὰρ ἡ πιοῦσα τὸν ἐπ’ αὐτῆς ἐρχόμενον πολλάκις ὑετόν, καὶ τίκτουσα βοτάνην εὔθετον ἐκείνοις δι’ οὓς καὶ γεωργεῖται, μεταλαμβάνει εὐλογίας ἀπὸ τοῦ θεοῦ· ἐκφέρουσα δὲ ἀκάνθας καὶ τριβόλους ἀδόκιμος καὶ κατάρας ἐγγύς, ἧς τὸ τέλος εἰς καῦσιν.» (Εβρ. 6:4-8 [SBLGNT])

Και θα είστε μισούμενοι από όλους για το όνομά μου

Ένα ακόμα σοβαρό σημάδι πριν να έρθουν οι ψευδόχριστοι ήταν ο μεγάλος διωγμός που θα γινόταν εναντίον της εκκλησίας του Ιησού Χριστού στη γενιά των Αποστόλων.

«Πρὸ δὲ τούτων πάντων ἐπιβαλοῦσιν ἐφ’ ὑμᾶς τὰς χεῖρας αὐτῶν καὶ διώξουσιν, παραδιδόντες εἰς τὰς συναγωγὰς(των Εβραίων) καὶ φυλακάς, ἀπαγομένους ἐπὶ βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνας ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου· ἀποβήσεται ὑμῖν εἰς μαρτύριον. Θέτε οὖν ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν μὴ προμελετᾶν ἀπολογηθῆναι, ἐγὼ γὰρ δώσω ὑμῖν στόμα καὶ σοφίαν ᾗ οὐ δυνήσονται ἀντιστῆναι ἢ ἀντειπεῖν ἅπαντες οἱ ἀντικείμενοι ὑμῖν.

παραδοθήσεσθε δὲ καὶ ὑπὸ γονέων καὶ ἀδελφῶν καὶ συγγενῶν καὶ φίλων, καὶ θανατώσουσιν ἐξ ὑμῶν, καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων(των απειθούντων Εβραίων) διὰ τὸ ὄνομά μου.» καὶ θρὶξ ἐκ τῆς κεφαλῆς ὑμῶν οὐ μὴ ἀπόληται. ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν. (Λουκ. 21:12-19 SBLGNT)

«διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω πρὸς ὑμᾶς προφήτας καὶ σοφοὺς καὶ γραμματεῖς· ἐξ αὐτῶν ἀποκτενεῖτε καὶ σταυρώσετε, καὶ ἐξ αὐτῶν μαστιγώσετε ἐν ταῖς συναγωγαῖς ὑμῶν καὶ διώξετε ἀπὸ πόλεως εἰς πόλιν· ὅπως ἔλθῃ ἐφ’ ὑμᾶς πᾶν αἷμα δίκαιον ἐκχυννόμενον ἐπὶ τῆς γῆς ἀπὸ τοῦ αἵματος Ἅβελ τοῦ δικαίου ἕως τοῦ αἵματος Ζαχαρίου υἱοῦ Βαραχίου, ὃν ἐφονεύσατε μεταξὺ τοῦ ναοῦ καὶ τοῦ θυσιαστηρίου. ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἥξει ταῦτα πάντα ἐπὶ τὴν γενεὰν ταύτην.» (Ματθ. 23:34-36 [SBLGNT])

«και λουσμένοι το σώμα με καθαρό νερό, ας κρατάμε την ομολογία τής ελπίδας ασάλευτη· επειδή, είναι πιστός αυτός που υποσχέθηκε·

και ας φροντίζουμε ο ένας για τον άλλον, παρακινώντας σε αγάπη και καλά έργα· μη αφήνοντας το να συνερχόμαστε μαζί, όπως είναι συνήθεια σε μερικούς, αλλά προτρέποντας ο ένας τον άλλον· και μάλιστα, τόσο περισσότερο, όσο βλέπετε να πλησιάζει η ημέρα.» (Εβρ. 10:23-25 [Φίλος])

«αλλά κάποια φοβερή αναμονή κρίσης και έξαψη φωτιάς, η οποία πρόκειται να κατατρώει τούς ενάντιους. Αν κάποιος αθετήσει τον νόμο τού Μωυσή, με βάση τη μαρτυρία δύο ή τριών μαρτύρων, πεθαίνει χωρίς έλεος· στοχάζεστε πόσο χειρότερης τιμωρίας θα κριθεί άξιος αυτός που καταπάτησε τον Υιό τού Θεού, και νόμισε κοινό το αίμα της διαθήκης με το οποίο αγιάστηκε, και έβρισε το πνεύμα της χάρης; Επειδή, ξέρουμε αυτόν που είπε: «Σε μένα ανήκει η εκδίκηση, εγώ θα κάνω ανταπόδοση», λέει ο Κύριος. Και πάλι: «Ο Κύριος θα κρίνει τον λαό του». Είναι φοβερό το να πέσει κάποιος σε χέρια τού ζωντανού Θεού.» (Εβρ. 10:27-31 Φίλος)

Ξέρουμε πολύ καλά ότι ο λαός του Κυρίου ήταν ο λαός Ισραήλ.

Ο συγγραφέας της προς Εβραίους επιστολής επιμένει ότι δεν θα αργούσε να έρθει ο ερχόμενος σαν Αρχιερέας και Βασιλιάς για Δεύτερη φορά. Από τη μια για να δικαιώσει τους πολλούς που θα διατηρούσαν τη πίστη τους και από την άλλη για να κρίνει όσους είχαν αποστατήσει από το λαό Ισραήλ και είχαν αρνηθεί τον Ιησού Χριστό για βασιλιά τους.

«Υπομονῆς γὰρ ἔχετε χρείαν ἵνα τὸ θέλημα τοῦ θεοῦ ποιήσαντες κομίσησθε τὴν ἐπαγγελίαν· ἔτι γὰρ μικρὸν ὅσον ὅσον, ὁ ἐρχόμενος ἥξει καὶ οὐ χρονίσει· ὁ δὲ δίκαιός μου ἐκ πίστεως ζήσεται, καὶ ἐὰν ὑποστείληται, οὐκ εὐδοκεῖ ἡ ψυχή μου ἐν αὐτῷ. ἡμεῖς δὲ οὐκ ἐσμὲν ὑποστολῆς εἰς ἀπώλειαν, ἀλλὰ πίστεως εἰς περιποίησιν ψυχῆς.» (Εβρ. 10:36-39 [SBLGNT])

Η εγγύτητα λοιπόν της Δεύτερης Παρουσίας του Κυρίου Ιησού, ήταν ότι ο Ιωάννης έβλεπε στις ημέρες της ζωής του πολλούς αντίχριστους γι΄αυτό και έγραφε ότι ήταν η «έσχατη ώρα».

Παρακάτω θα εξετάσουμε πως εκλάμβαναν οι ψευδοπροφήτες και ο λαός που τους ακολουθούσε τον χρόνο εκπλήρωσης της προφητείας των αληθινών προφητών. Ας ελπίσουμε ότι γνωρίζοντας την αλήθεια θα ελευθερωθούμε από φωνές πανικού και τρόμου που φέρνουν κάποιοι «δήθεν εμπνευσμένοι προφήτες», που λένε ότι ίσως στις ημέρες μας θα έρθει το τέλος του κόσμου.

Ο αμπελώνας του Κυρίου και οι κακοί εργάτες

Ο προφήτης Ησαΐας προφήτεψε την καταστροφή της Ιερουσαλήμ.

«Και τώρα, κάτοικοι της Ιερουσαλήμ, και άνδρες τού Ιούδα, κρίνετε, παρακαλώ, ανάμεσα σε μένα και στον αμπελώνα μου.

Τι ήταν δυνατόν να κάνω ακόμα στον αμπελώνα μου, και δεν του το έκανα σ' αυτόν; Γιατί, [λοιπόν], ενώ περίμενα να κάνει σταφύλια, έκανε αγριοστάφυλα;

Τώρα, λοιπόν, θα σας αναγγείλω τι θα κάνω εγώ στον αμπελώνα μου· θα αφαιρέσω τον φραγμό του, και θα καταφαγωθεί· θα χαλάσω τον τοίχο του, και θα καταπατηθεί· και θα τον κάνω έρημο· δεν θα κλαδευτεί ούτε θα σκαφτεί, αλλ' εκεί θα βλαστήσουν τριβόλια και αγκάθια· θα προστάξω ακόμα τα σύννεφα να μη βρέξουν επάνω του βροχή.

Αλλά, ο αμπελώνας τού Κυρίου των δυνάμεων είναι ο οίκος Ισραήλ, και οι άνδρες τού Ιούδα, το αγαπητό του φυτό· και περίμενε κρίση, εντούτοις, δέστε, καταδυνάστευση· δικαιοσύνη, εντούτοις, δέστε, κραυγή.» (Ησ. 5:3-7 [Φίλος])

Ο Κύριος Ιησούς είπε την παραβολή του αμπελώνα και του δούλων του Κυρίου του αμπελώνα που στάλθηκαν για να συλλέξουν τους καρπούς του. Δυστυχώς οι πονηροί εργάτες του αμπελώνα φόνευσαν τον Γιο, για να πάρουν αυτοί την κληρονομιά του αμπελώνα. Τότε ο Ιησούς έκανε μια ερώτηση και πήρε μια απάντηση από τους παρόντες Αρχιερείς και τους Πρεσβύτερους του λαού.

«Όταν, λοιπόν, έρθει ο ιδιοκτήτης τού αμπελώνα, τι θα κάνει σ' εκείνους τους γεωργούς;

Του λένε: Τους κακούς θα τους απολέσει με κακό τρόπο· και τον αμπελώνα θα τον μισθώσει σε άλλους γεωργούς, που θα του αποδώσουν τους καρπούς στις εποχές τους.» (Ματθ. 21:40-41 Φίλος)

Όλοι οι πιστοί γνωρίζουμε ότι ο Κύριος του αμπελώνα είναι ο Παντοκράτορας Θεός, που θα ερχόταν για Δεύτερη φορά να κρίνει το λαό Του Ισραήλ μέσα από το πρόσωπο του Ιησού Χριστού, γιατί ήταν και Γιος Ανθρώπου.

Σήμερα οι περισσότεροι χριστιανοί κήρυκες διισχυρίζονται, ότι η κρίση του Λευκού Θρόνου θα γίνει στη Δεύτερη Παρουσία του Ιησού μετά την καταστροφή του ουρανού και της γης.

«ΚΑΙ είδα έναν μεγάλο λευκό θρόνο, κι αυτόν που κάθεται επάνω σ' αυτόν, από το πρόσωπο του οποίου έφυγε η γη και ο ουρανός· και δεν βρέθηκε τόπος γι' αυτά·» (Αποκ. 20:11 Φίλος)

Αφού ο ουρανός και η γη θα καταστραφούν στην Δεύτερη Παρουσία, και όλος ο υλικός κόσμος θα καταστραφεί, ποιος ο λόγος ο Κύριος του αμπελώνα να μισθώσει τον αμπελώνα σε άλλους γεωργούς; Δεδομένου μάλιστα ότι μετά την κρίση του Θρόνου οι νέοι γεωργοί θα φέρουν καρπούς και μάλιστα στον κατάλληλο καιρό. Σε ποιους θα κηρύξουν οι νέοι γεωργοί για να σωθούν μετά την καταστροφή του κόσμου;

Μάλιστα όταν ο Ιησούς πήρε την σωστή απάντηση από το ίδιο το στόμα των Αρχιερέων και των Πρεσβύτερων του λαού, «Τους κακούς θα τους απολέσει με κακό τρόπο· και τον αμπελώνα θα τον μισθώσει σε άλλους γεωργούς, που θα του αποδώσουν τους καρπούς στις εποχές τους.» συνεχίζοντας τους είπε:

«Τους λέει ο Ιησούς: Ποτέ δεν διαβάσατε στις γραφές: «Η πέτρα που αποδοκίμασαν οι οικοδομούντες, αυτή έγινε ακρογωνιαία [πέτρα]· από τον Κύριο έγινε αυτή, και είναι θαυμαστή στα μάτια μας»;

Γι' αυτό, σας λέω ότι, η βασιλεία τού Θεού θα αφαιρεθεί από σας, και θα δοθεί σε έθνος που κάνει τούς καρπούς της.

Και όποιος πέσει επάνω σ' αυτή την πέτρα, θα συντριφτεί· επάνω σε όποιον, όμως, πέσει, θα τον κατασυντρίψει.

Και όταν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι άκουσαν τις παραβολές του, κατάλαβαν ότι μιλάει γι' αυτούς·

και ζητώντας να τον πιάσουν, φοβήθηκαν τα πλήθη, επειδή τον είχαν ως προφήτη.| (Ματθ. 21:42-46 Φίλος)

Οι Αρχιερείς και οι Φαρισαίοι που άκουσαν τις παραβολές του, κατάλαβαν ότι στη δική τους γενιά θα ερχόταν ο Κύριος του αμπελώνα να τους κρίνει. Μάλιστα κατάλαβαν ότι θα έχαναν τον αμπελώνα, που είναι η Βασιλεία του Θεού, γιατί ο Θεός θα έδινε τη Βασιλεία του Θεού σε ένα άλλο έθνος που δεν είναι άλλο από την Εκκλησία του Ιησού Χριστού.

Πράγματι αυτή η κρίση και η η οργή του Θεού ήρθε πάνω στο λαό Ισραήλ το 70 μ.Χ. με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ.

«Και όταν δείτε την Ιερουσαλήμ περικυκλωμένη από στρατόπεδα, τότε γνωρίστε ότι πλησίασε η ερήμωσή της. Τότε, αυτοί [που είναι] στην Ιουδαία, ας φεύγουν στα βουνά· και εκείνοι που είναι μέσα σ' αυτή, ας αναχωρούν έξω· και εκείνοι που είναι στα χωράφια, ας μη μπαίνουν μέσα σ' αυτή. Επειδή, αυτές είναι ημέρες εκδίκησης, για να εκπληρωθούν όλα τα γραμμένα. Και αλλοίμονο σ' εκείνες που εγκυμονούν και σ' εκείνες που θηλάζουν κατά τις ημέρες εκείνες· επειδή, θα είναι μεγάλη στενοχώρια επάνω στη γη, και οργή ενάντια σε τούτο τον λαό.» (Λουκ. 21:20-23 [Φίλος]) (Διάβασε Λουκ. 19:11-12, 27)

Πράγματι ο Κύριος κατέστρεψε την πόλη εκείνων που δεν ήθελαν να γίνει ο Βασιλιάς τους. Έδωσε ένα τέλος στη βασιλεία εκείνων που καυχιόντουσαν στα έργα τους και όχι στο έλεος του Θεού.

Την Βασιλεία ο Ιησούς την έδωσε στην εκκλησία Του η οποία θα φέρνει καρπούς πάνω στη γη εις τους αιώνες των αιώνων και έτσι θα δοξάζεται η χάρη και η αλήθεια που δόθηκε με τον Ιησού Χριστό.

«Ο δὲ θεὸς πλούσιος ὢν ἐν ἐλέει, διὰ τὴν πολλὴν ἀγάπην αὐτοῦ ἣν ἠγάπησεν ἡμᾶς, καὶ ὄντας ἡμᾶς νεκροὺς τοῖς παραπτώμασιν συνεζωοποίησεν τῷ Χριστῷ— χάριτί ἐστε σεσῳσμένοι—

καὶ συνήγειρεν καὶ συνεκάθισεν ἐν τοῖς ἐπουρανίοις ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ,

ἵνα ἐνδείξηται ἐν τοῖς αἰῶσιν τοῖς ἐπερχομένοις τὸ ὑπερβάλλον πλοῦτος τῆς χάριτος αὐτοῦ ἐν χρηστότητι ἐφ’ ἡμᾶς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.» (Εφ. 2:4-7 [SBLGNT])

«Τῷ δὲ δυναμένῳ ὑπὲρ πάντα ποιῆσαι ὑπερεκπερισσοῦ ὧν αἰτούμεθα ἢ νοοῦμεν κατὰ τὴν δύναμιν τὴν ἐνεργουμένην ἐν ἡμῖν,

αὐτῷ ἡ δόξα ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ καὶ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς πάσας τὰς γενεὰς τοῦ αἰῶνος τῶν αἰώνων· ἀμήν.» (Εφ. 3:20-21 [SBLGNT])

Η αμαρτία και η ανομία των ψευδοπροφητών και του λαού δεν επέτρεπε να κατανοούν τον χρόνο και τον τρόπο της εκπλήρωσης των λόγων του Θεού.

Ο Ησαΐας όταν είχε καυτηριάσει την απιστία του λαού του Ισραήλ, είχε επισημάνει τα σοβαρά τους λάθη.

Δυστυχώς πολλές φορές τα παιδιά του Θεού, ο λαός Ισραήλ, όταν δεν έπρατταν το θέλημα του και δεν ακολουθούσαν τις εντολές Του δεν είχαν την διάκριση και την όραση να βλέπουν την πνευματική κατάσταση στην οποία βρίσκονταν. Ενώ ήταν σε τραγική κατάσταση, θεωρούσαν ότι εκπλήρωναν το θέλημα του Θεού και ζητούσαν να έρθει ο Κύριος να φανερώσει τη δικαιοσύνη Του.

«Αυτοί που λένε: Ας σπεύσει, ας επιταχύνει το έργο του, για να δούμε· και η βουλή τού Αγίου τού Ισραήλ ας πλησιάσει κι ας έρθει, για να μάθουμε!

Ουαί σ' εκείνους που λένε το κακό καλό, και το καλό κακό· αυτοί που βάζουν το σκοτάδι για φως, και το φως για σκοτάδι· αυτοί που βάζουν το πικρό για γλυκό, και το γλυκό για πικρό! Ουαί σε όσους είναι σοφοί στα μάτια τους, και φρόνιμοι στον εαυτό τους!

Ουαί σε όσους είναι δυνατοί για να πίνουν κρασί, και ισχυροί στο να ανακατεύουν σίκερα· οι οποίοι δικαιώνουν τον παράνομο για δώρα, και το δίκιο τού δικαίου το αφαιρούν απ' αυτόν!

Γι' αυτό, όπως η γλώσσα τής φωτιάς κατατρώει το καλάμι, και το άχυρο αφανίζεται στη φλόγα, έτσι και η ρίζα τους θα γίνει σαν σαπίλα, και το άνθος τους θα ανέβει σαν σκόνη· επειδή, απέρριψαν τον νόμο τού Κυρίου των δυνάμεων, και καταφρόνησαν τον λόγο τού Αγίου τού Ισραήλ. Γι' αυτό, ο θυμός τού Κυρίου άναψε ενάντια στον λαό του, και απλώνοντας το χέρι του εναντίον τους, τους πάταξε· και τα βουνά έτρεμαν, και τα πτώματά τους έγιναν σαν κοπριά στο μέσον των δρόμων. Σε όλα αυτά ο θυμός του δεν αποστράφηκε, αλλά το χέρι του [είναι] ακόμα απλωμένο.» (Ησα. 5:19-25 Φίλος)

«αυτοί που λένε: Ας σπεύσει, ας επιταχύνει το έργο του, για να δούμε· και η βουλή τού Αγίου τού Ισραήλ ας πλησιάσει κι ας έρθει, για να μάθουμε!» (Ησ. 5:19 Φίλος)

Ο Ιησούς Χριστός όντας ο Προφήτης πριν το ΤΕΛΟΣ είπε «ἰδοὺ ἔρχομαι ταχύ» όπως και ο Ιεζεκιήλ είπε «ιδου το περας ηκει ιδου ημερα κυριου ει»

Άλλες φορές πάλι όταν ο Θεός μιλούσε με τους προφήτες Του και προειδοποιούσε ότι πολύ σύντομα επρόκειτο να επιφέρει κακά οι αποστάτες ψευδοπροφήτες και ο λαός που τους ακολουθούσε δεν πίστευαν τα λόγια του Κυρίου, γιατί δεν τους συνέφεραν. Αντίθετα τότε έλεγαν ότι τα λόγια που πρόφεραν οι προφήτες δεν θα γίνονταν σύντομα αλλά ότι, «Η όραση, που αυτός βλέπει, αναφέρεται σε πολλές ημέρες, και προφητεύει για μακρινούς χρόνους

Έτσι συνέβη και με τον προφήτη Ιεζεκιήλ όταν προειδοποίησε την Ιερουσαλήμ και το λαό της για την επικείμενη πολιορκία της και την καταστροφή της από τους Βαβυλώνιους. ( Ιεζεκιήλ δ:1-17, ε:5-10,13-17, στ:11-14)

«Και εγενετο λογος κυριου προς με λεγων και συ υιε ανθρωπου ειπον ταδε λεγει κυριος τη γη του ισραηλ περας(το τέλος) ηκει το περας (το τέλος) ηκει επι τας τεσσαρας πτερυγας της γης

(7:7) νυν το περας προς σε και αποστελω εγω επι σε και εκδικησω σε εν ταις οδοις σου και δωσω επι σε παντα τα βδελυγματα σου

(7:8) ου φεισεται ο οφθαλμος μου επι σε ουδε μη ελεησω διοτι την οδον σου επι σε δωσω και τα βδελυγματα σου εν μεσω σου εσται και επιγνωση διοτι εγω κυριος

(7:9) διοτι ταδε λεγει κυριος

(7:3) ηκει το περας

(7:4) επι σε τον κατοικουντα την γην ηκει ο καιρος ηγγικεν η ημερα ου μετα θορυβων ουδε μετα ωδινων

(7:5) νυν εγγυθεν εκχεω την οργην μου επι σε και συντελεσω τον θυμον μου εν σοι και κρινω σε εν ταις οδοις σου και δωσω επι σε παντα τα βδελυγματα σου

(7:6) ου φεισεται ο οφθαλμος μου ουδε μη ελεησω διοτι τας οδους σου επι σε δωσω και τα βδελυγματα σου εν μεσω σου εσονται και επιγνωση διοτι εγω ειμι κυριος ο τυπτων ιδου το περας ηκει ιδου ημερα κυριου ει και η ραβδος ηνθηκεν η υβρις εξανεστηκεν και συντριψει στηριγμα ανομου και ου μετα θορυβου ουδε μετα σπουδης ηκει ο καιρος ιδου η ημερα ο κτωμενος μη χαιρετω και ο πωλων μη θρηνειτω διοτι ο κτωμενος προς τον πωλουντα ουκετι μη επιστρεψη και ανθρωπος εν οφθαλμω ζωης αυτου ου κρατησει σαλπισατε εν σαλπιγγι και κρινατε τα συμπαντα ο πολεμος εν ρομφαια εξωθεν και ο λιμος και ο θανατος εσωθεν ο εν τω πεδιω εν ρομφαια τελευτησει τους δε εν τη πολει λιμος και θανατος συντελεσει» (Ιεζ. 7:1-15 Εβδομήκοντα Ο’)

Ο Θεός μέσω του προφήτη έλεγε «Τέλος, το τέλος ήλθεν επί τα τέσσαρα άκρα της γης (του Ισραήλ). Το τέλος ήλθε τώρα επί σε και θέλω αποστείλει επί σε την οργήν μου και θέλω σε κρίνει κατά τας οδούς σου και θέλω ανταποδώσει επί σε πάντα τα βδελύγματά σου». Αντίθετα και πεισματικά οι ψευδοπροφήτες και ο λαός που τους ακολουθούσε χάριν ωφελείας έλεγαν «Οι ημέρες μακραίνουν, και όλη η όραση χάθηκε;»

Ο προφήτης Ιεζεκιήλ προφητεύοντας την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τους Βαβυλώνιους του Ναβουχοδονόσορα είπε :

«Και έγινε σε μένα λόγος τού Κυρίου, λέγοντας:

Γιε ανθρώπου, φάε το ψωμί σου με τρόμο, και πιες το νερό σου με φρίκη και αγωνία. Και πες στον λαό τής γης: Έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός για τους κατοίκους τής Ιερουσαλήμ, [και] για τη γη τού Ισραήλ: Θα φάνε το ψωμί τους με αγωνία, και θα πιουν το νερό τους με έκσταση· επειδή, η γη της θα ερημωθεί από το πλήρωμά της, εξαιτίας της ανομίας όλων αυτών που κατοικούν σ' αυτή· και οι πόλεις που κατοικούνται, θα ερημωθούν, και η γη θα αφανιστεί· και θα γνωρίσετε ότι εγώ [είμαι] ο Κύριος. Και έγινε σε μένα λόγος τού Κυρίου, λέγοντας: Γιε ανθρώπου, ποια είναι η παροιμία, που έχετε στη γη Ισραήλ, λέγοντας: Οι ημέρες μακραίνουν, και όλη η όραση χάθηκε; Γι' αυτό, πες τους: Έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός: Θα κάνω αυτή την παροιμία να σταματήσει, και στο εξής δεν θα χρησιμοποιούν αυτή την παροιμία στον Ισραήλ· αλλά, πες τους:. Επειδή, εγώ [είμαι] ο Κύριος· εγώ θα μιλήσω, και ο λόγος που θα μιλήσω, θα εκτελεστεί· δεν θα μακρύνει πλέον· επειδή, στις ημέρες σας, ω οίκος αποστάτης Πλησιάζουν οι ημέρες, και η εκπλήρωση κάθε όρασης· επειδή, δεν θα είναι πλέον καμιά όραση αναληθής ούτε κολακευτική πρόρρηση, μέσα στον Ισραήλ, θα μιλήσω έναν λόγο, και θα τον εκτελέσω, λέει ο Κύριος ο Θεός. Και έγινε σε μένα λόγος τού Κυρίου, λέγοντας: Γιε ανθρώπου δες, ο οίκος Ισραήλ λένε: Η όραση, που αυτός βλέπει, αναφέρεται σε πολλές ημέρες, και προφητεύει για μακρινούς χρόνους.

Γι' αυτό, πες τους: Έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός: Κανένα από τα λόγια μου δεν θα μακρύνει πλέον, αλλά ο λόγος που μίλησα θα εκτελεστεί, λέει ο Κύριος ο Θεός. (Ιεζ. 12:17-28)

Ενώ ο Θεός μέσω των προφητών έλεγε ότι «ταχέως» θα ερχόταν η καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τους Βαβυλώνιους, οι ψευδοπροφήτες μιλούσαν κολακευτικά στο λαό και έλεγαν ότι «Η όραση, που αυτός βλέπει, αναφέρεται σε πολλές ημέρες, και προφητεύει για μακρινούς χρόνους».

«ΚΑΙ έγινε σε μένα λόγος τού Κυρίου, λέγοντας:

Γιε ανθρώπου, προφήτευσε ενάντια στους προφήτες τού Ισραήλ που προφητεύουν, και πες σ' αυτούς που προφητεύουν από τη δική τους καρδιά: Ακούστε τον λόγο τού Κυρίου.

Έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός: Αλλοίμονο στους μωρούς προφήτες, που περπατούν πίσω από το πνεύμα τους, και δεν έχουν δει [καμιά όραση]! Ισραήλ, οι προφήτες σου είναι σαν τις αλεπούδες στις ερήμους.

Δεν έχετε ανέβει στις χαλάστρες ούτε έχετε ανεγείρει περιφράγματα υπέρ του οίκου Ισραήλ, για να σταθεί στη μάχη, την ημέρα τού Κυρίου.

Είδαν ματαιότητες και αναληθείς μαντείες, που λένε: Ο Κύριος λέει: Ενώ ο Κύριος δεν τους έχει αποστείλει· και έκαναν [τους ανθρώπους] να ελπίζουν ότι ο λόγος [τους] θα εκπληρωνόταν.

Δεν είδατε μάταιες οράσεις, και μιλήσατε αναληθείς μαντείες, και λέτε: Ο Κύριος είπε, ενώ εγώ δεν μίλησα;

Γι' αυτό, έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός: Επειδή, μιλήσατε ματαιότητες, και είδατε ψέματα, γι' αυτό, δέστε, εγώ είμαι εναντίον σας, λέει ο Κύριος ο Θεός.

Και το χέρι μου θα είναι ενάντια στους προφήτες, αυτούς που βλέπουν ματαιότητες, και που μαντεύουν ψέματα· δεν θα είναι στη βουλή του λαού μου, και στην καταγραφή τού οίκου Ισραήλ δεν θα καταγραφούν ούτε θα μπουν μέσα στη γη τού Ισραήλ· και θα γνωρίσετε ότι εγώ [είμαι] ο Κύριος ο Θεός.» (Ιεζ. 13:1-9 [Φίλος])

«Έτσι λέει ο Κύριος για τους προφήτες, που πλανούν τον λαό μου, οι οποίοι, καθώς δαγκώνουν με τα δόντια τους, φωνάζουν: Ειρήνη· και αν κάποιος δεν βάλει [κάτι] στο στόμα τους, κηρύττουν εναντίον του πόλεμο.

Γι' αυτό, [θα είναι] σε σας νύχτα, αντί όρασης, και σκοτάδι σε σας αντί μαντείας· και ο ήλιος θα δύσει επάνω στους προφήτες, και η ημέρα θα σκοτεινιάσει επάνω τους.

Τότε, αυτοί που βλέπουν, θα ντροπιαστούν, και οι μάντεις θα ντραπούν· και θα σκεπάσουν τα χείλη τους, όλοι αυτοί, επειδή δεν υπάρχει απόκριση του Θεού.

Αλλά εγώ, βέβαια, είμαι γεμάτος δύναμη διαμέσου τού πνεύματος του Κυρίου, και κρίση, και ισχύ, για να αναγγείλω στον Ιακώβ την παράβασή του, και στον Ισραήλ την αμαρτία του.

Ακούστε, λοιπόν, τούτο, αρχηγοί τού Ιακώβ, άρχοντες του οίκου Ισραήλ, εσείς που αηδιάζετε την κρίση, και διαστρέφετε κάθε ευθύτητα· που κτίζετε τη Σιών με αίμα, και την Ιερουσαλήμ με ανομία.

Οι άρχοντές της κρίνουν με δώρα, και οι ιερείς της διδάσκουν με μισθό, και οι προφήτες της μαντεύουν με ασήμι, και επαναπαύονται στον Κύριο, λέγοντας: Δεν είναι ο Κύριος ανάμεσά μας; Κακό δεν θάρθει επάνω μας.

Γι' αυτό, η Σιών θα αροτριαστεί εξαιτίας σας σαν χωράφι, και η Ιερουσαλήμ θα γίνει σωρός [από πέτρες], και το βουνό τού οίκου σαν ψηλοί τόποι δρυμού.» (Μιχ. 3:5-12 [Φίλος])

Όταν λένε, «ειρήνη και ασφάλεια», τότε αιφνίδιος όλεθρος πέφτει πάνω τους

Μήπως και οι σύγχρονοι ψευδοπροφήτες της γενιάς των Αποστόλων δεν έλεγαν ότι δεν θα συμβεί κακό στην Ιερουσαλήμ; Έτσι άλλαζαν τους προσδιορισμούς της προφητείας του Ιησού και των Αποστόλων, που προσδιόριζαν ότι σε εκείνη τη γενιά και σε εκείνες τις ημέρες θα ερχόταν η Παρουσία του Κυρίου και η Συντέλεια του αιώνα της Παλαιάς Διαθήκης.

Δυστυχώς οι Ιουδαίοι των ημερών του Ιησού και των Αποστόλων άκουσαν προφητείες για την καταστροφή του Ναού και της Ιερουσαλήμ, που θα συνέβαιναν σε εκείνη τη γενιά και αυτοί δεν ήθελαν να τις δεχθούν και να τις πιστέψουν, γιατί δεν έβλεπαν και δεν αναγνώριζαν την αποστασία τους. Αντίθετα οι ψευδοπροφήτες εκείνων των ημερών έλεγαν ότι «Ειρήνη και ασφάλεια» θα υπήρχε για την αγαπημένη πόλη τους και κακό δεν θα ερχόταν πάνω τους.

«Αλλά σχετικά με τους χρόνους και τους καιρούς, αδελφοί, δεν έχετε ανάγκη να σας γράφουν, γιατί [εσείς οι] ίδιοι ακριβώς ξέρετε ότι [η] ημέρα [του] Κυρίου έτσι έρχεται, όπως [ο] κλέφτης μέσα στη νύχτα.

Όταν λένε, «ειρήνη και ασφάλεια», τότε αιφνίδιος όλεθρος πέφτει πάνω τους όπως ακριβώς οι ωδίνες σ’ αυτήν που έχει [παιδί] στην κοιλιά, και [οπωσδήποτε] δε θα ξεφύγουν.

Εσείς όμως, αδελφοί, δεν είστε στο σκοτάδι, ώστε η Ημέρα να σας καταλάβει [ξαφνικά] σαν κλέφτης.» (1Θεσ. 5:1-4 [Μεταγλώττιση])

Ο Παύλος γνωρίζοντας τι επρόκειτο να συμβεί στην Ιερουσαλήμ και στον Ναό, που ήταν το κέντρο της Ιουδαϊκής λατρείας, καθώς θα ερχόταν η οργή του Θεού και το τέλος του αιώνα του Μωσαϊκού Νόμου.(Λουκάς 21:20-24). Έτσι απέτρεπε τους Ισραηλίτες και προσήλυτους Θεσσαλονικείς να επισκεφτούν τα επόμενα χρόνια την Ιερουσαλήμ.

«Δεδομένου ότι, ο Θεός δεν μας προσδιόρισε για οργή, αλλά για απόλαυση σωτηρίας, διαμέσου τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού,

ο οποίος πέθανε για χάρη μας, ώστε, είτε αγρυπνούμε είτε κοιμόμαστε, να ζήσουμε μαζί του.

Γι' αυτό, παρηγορείτε ο ένας τον άλλον, και οικοδομείτε ο ένας τον άλλον, όπως και κάνετε.» (1Θεσ. 5:9-11 [Φίλος])

Ο Πέτρος έστειλε δυο επιστολές στους χριστιανούς Ισραηλίτες της διασποράς και τους προειδοποιούσε να προσέχουν από τους διεσπαρμένους Ιουδαίους ψευδοδιδασκάλους, που είχαν βγει μέσα από την Εκκλησία του Ιησού Χριστού. Σε αντίθετη περίπτωση θα κινδύνευαν να καταδικαστούν και θα γίνονταν μέτοχοι της ταχείας απώλειας που θα επέρχονταν πάνω στους ψευδοπροφήτες και ψευδοδιδασκάλους των ημερών τους.

«Υπήρξαν όμως και ψευδοπροφήτες μεταξύ του λαού, όπως και μεταξύ σας θα υπάρχουν ψευδοδιδάσκαλοι, οι οποίοι θα εισαγάγουν κρυφά αιρέσεις απώλειας και που θα αρνιούνται και [το] Δεσπότη που τους αγόρασε, επιφέροντας στους εαυτούς τους ταχεία απώλεια.Και πολλοί θα ακολουθήσουν τις ασέλγειές τους, εξαιτίας των οποίων η οδός της αλήθειας θα βλαστημηθεί. Και με πλεονεξία θα σας εμπορεύονται με πλαστά λόγια· γι’ αυτούς η καταδίκη από παλιά δεν αργεί και η απώλειά τους δε νυστάζει.» (2Πέτ. 2:1-3 [Μεταγλώττιση])

‘Ηταν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που ειρωνεύονταν και ακύρωναν τα προφητικά λόγια του Κυρίου Ιησού και των Αποστόλων Του για την επικείμενη Παρουσία του Κυρίου, αφού ήταν γνωστό ότι ζούσαν «στις έσχατες ημέρες» του Νόμου.

«Ταύτην ἤδη, ἀγαπητοί, δευτέραν ὑμῖν γράφω ἐπιστολήν, ἐν αἷς διεγείρω ὑμῶν ἐν ὑπομνήσει τὴν εἰλικρινῆ διάνοιαν,

μνησθῆναι τῶν προειρημένων ῥημάτων ὑπὸ τῶν ἁγίων προφητῶν καὶ τῆς τῶν ἀποστόλων ὑμῶν ἐντολῆς τοῦ κυρίου καὶ σωτῆρος,

τοῦτο πρῶτον γινώσκοντες ὅτι ἐλεύσονται ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν ἐν ἐμπαιγμονῇ ἐμπαῖκται κατὰ τὰς ἰδίας ἐπιθυμίας αὐτῶν πορευόμενοι

καὶ λέγοντες· Ποῦ ἐστιν ἡ ἐπαγγελία τῆς παρουσίας αὐτοῦ; ἀφ’ ἧς γὰρ οἱ πατέρες ἐκοιμήθησαν, πάντα οὕτως διαμένει ἀπ’ ἀρχῆς κτίσεως.

λανθάνει γὰρ αὐτοὺς τοῦτο θέλοντας ὅτι οὐρανοὶ ἦσαν ἔκπαλαι καὶ γῆ ἐξ ὕδατος καὶ δι’ ὕδατος συνεστῶσα τῷ τοῦ θεοῦ λόγῳ,

δι’ ὧν ὁ τότε κόσμος ὕδατι κατακλυσθεὶς ἀπώλετο·

οἱ δὲ νῦν οὐρανοὶ καὶ ἡ γῆ τῷ αὐτῷ λόγῳ τεθησαυρισμένοι εἰσὶν πυρὶ τηρούμενοι εἰς ἡμέραν κρίσεως καὶ ἀπωλείας τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων.» (2Πέτ. 3:1-7 [SBLGNT])

Η παραπάνω προειδοποίηση είναι ξεκάθαρο ότι αφορούσε τους Ισραηλίτες χριστιανούς της διασποράς των ημερών του Πέτρου και όχι τους χριστιανούς των ημερών μας. Οι ψευδοδιδάσκαλοι εκείνων των ημερών ειρωνεύονταν τους χριστιανούς εκείνων των ημερών και ακύρωναν την «εγγύτητα» της επαγγελίας της παρουσίας του Κυρίου, όπως προφητεύτηκε από τον ίδιο τον Ιησού και τους Αποστόλους.

Πού είναι η υπόσχεση της παρουσίας Του; Γιατί αφότου οι πατέρες κοιμήθηκαν, όλα παραμένουν κατ’ αυτόν τον τρόπο από [την] αρχή [της] κτίσης

Ο Πέτρος μάλιστα εμφατικά έγραψε ότι ήταν πολύ κοντά το «τέλος».

«Πάντων δὲ τὸ τέλος ἤγγικεν. σωφρονήσατε οὖν καὶ νήψατε εἰς προσευχάς· πρὸ πάντων τὴν εἰς ἑαυτοὺς ἀγάπην ἐκτενῆ ἔχοντες, ὅτι ἀγάπη καλύπτει πλῆθος ἁμαρτιῶν·» (1Πέτ. 4:7-8 [SBLGNT])

Δεν ήταν μόνο οι Ιουδαίοι των ημερών εκείνων που διέστρεφαν τα λόγια του Ιησού και των Αποστόλων αλλά και πολλοί «Χριστιανοί» των μετέπειτα αιώνων μέχρι και τις ημέρες μας έλεγαν και λένε ότι οι προφητείες του Ιησού και των Αποστόλων δεν θα εκπληρώνονταν εκείνες τις ημέρες πλήρως και εάν εκπληρώνονταν θα εκπληρώνονταν μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα χιλιάδων ετών.

Μάλιστα αυτοί οι ιδιοφυείς αυτόκλητοι «προφήτες» των ημερών μας λένε ότι ο Ιησούς με τη λυτρωτική σταυρική θυσία δεν επέτυχε να σώσει τον εβραϊκό λαό από τις αμαρτίες του εκείνη την εποχή. Γι΄αυτό άφησε ένα μεγάλο χρονικό κενό στην τελευταία εβδομάδα των εβδομήντα εβδομάδων του Δανιήλ, για να έρθει να σώσει όλο το εβραϊκό έθνος.

Είναι δυνατό να απέτυχε το αίμα του Ιησού Χριστού; Είναι δυνατόν να αλλάζει ο Κύριος τον προφητικό του χρόνο εξαιτίας της απόρριψης της χάρης Του από μέρος του εβραϊκού έθνους;

Εάν ο Παύλος και ο Πέτρος προφήτευαν μέσα από τις επιστολές τους και προειδοποιούσαν ότι ήταν πολύ κοντά ΤΟ ΤΕΛΟΣ, πως μπορούμε να λέμε ότι η εγγύτητα των γεγονότων που προφήτεψε ο Ιησούς μέσα στην Αποκάλυψη ήταν για χιλιάδες χρόνια μετά.

«ταῦτα δὲ τυπικῶς συνέβαινεν ἐκείνοις, ἐγράφη δὲ πρὸς νουθεσίαν ἡμῶν, εἰς οὓς τὰ τέλη τῶν αἰώνων κατήντηκεν.

ὥστε ὁ δοκῶν ἑστάναι βλεπέτω μὴ πέσῃ,» (1Κορ. 10:11-12 [SBLGNT])

Ο ίδιος ο Ιησούς είχε προφητέψει, όντας ο Προφήτης, ποια θα ήταν τα σημεία που θα προσδιόριζαν το ΤΕΛΟΣ.

Ο Ιησούς απέστειλε τους αποστόλους με σκοπό να κηρύξουν «πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ» ότι «Ἤγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» και ότι θα ερχόταν το ΤΕΛΟΣ και η ΣΥΝΤΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ. Τους προειδοποίησε για τους διωγμούς που θα δέχονταν και θα υπέφεραν μέχρι να κηρυχτεί το ευαγγέλιο στην Παλαιστίνη αλλά και σε όλη την ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όπου ήταν διεσπαρμένοι οι Iσραηλίτες σαν απολωλότα πρόβατα. Τότε θα ερχόταν το ΤΕΛΟΣ της Παλαιάς βασιλείας του ιουδαϊκού νομικισμού και θα ερχόταν η Νέα βασιλεία της χάρης και της αλήθειας του Ιησού Χριστού.

«Τούτους τοὺς δώδεκα ἀπέστειλεν ὁ Ἰησοῦς παραγγείλας αὐτοῖς λέγων· Εἰς ὁδὸν ἐθνῶν μὴ ἀπέλθητε καὶ εἰς πόλιν Σαμαριτῶν μὴ εἰσέλθητε· πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ. πορευόμενοι δὲ κηρύσσετε λέγοντες ὅτι Ἤγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.» (Ματθ. 10:5-7 [SBLGNT])

«Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων· γίνεσθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί. προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων· παραδώσουσιν γὰρ ὑμᾶς εἰς συνέδρια, καὶ ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν μαστιγώσουσιν ὑμᾶς· καὶ ἐπὶ ἡγεμόνας δὲ καὶ βασιλεῖς ἀχθήσεσθε ἕνεκεν ἐμοῦ εἰς μαρτύριον αὐτοῖς καὶ τοῖς ἔθνεσιν. ὅταν δὲ παραδῶσιν ὑμᾶς, μὴ μεριμνήσητε πῶς ἢ τί λαλήσητε· δοθήσεται γὰρ ὑμῖν ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τί λαλήσητε· οὐ γὰρ ὑμεῖς ἐστε οἱ λαλοῦντες ἀλλὰ τὸ πνεῦμα τοῦ πατρὸς ὑμῶν τὸ λαλοῦν ἐν ὑμῖν. παραδώσει δὲ ἀδελφὸς ἀδελφὸν εἰς θάνατον καὶ πατὴρ τέκνον, καὶ ἐπαναστήσονται τέκνα ἐπὶ γονεῖς καὶ θανατώσουσιν αὐτούς. καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου· ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς ΤΕΛΟΣ οὗτος σωθήσεται. ὅταν δὲ διώκωσιν ὑμᾶς ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, φεύγετε εἰς τὴν ἑτέραν· ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, οὐ μὴ τελέσητε τὰς πόλεις τοῦ Ἰσραὴλ ἕως ἂν ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου (Ματθ. 10:16-23 [SBLGNT])

«καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Βλέπετε μή τις ὑμᾶς πλανήσῃ·

πολλοὶ γὰρ ἐλεύσονται ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου λέγοντες· Ἐγώ εἰμι ὁ χριστός, καὶ πολλοὺς πλανήσουσιν. μελλήσετε δὲ ἀκούειν πολέμους καὶ ἀκοὰς πολέμων· ὁρᾶτε, μὴ θροεῖσθε· δεῖ γὰρ γενέσθαι, ἀλλ’ οὔπω ἐστὶν τὸ τέλος. ἐγερθήσεται γὰρ ἔθνος ἐπὶ ἔθνος καὶ βασιλεία ἐπὶ βασιλείαν, καὶ ἔσονται λιμοὶ καὶ σεισμοὶ κατὰ τόπους·